Παντού τα πάντα

Παντού τα πάντα. Αυτή είναι η μόνη γενίκευση που ισχύει. Σε κάθε κοινωνία υπάρχει όλο το φάσμα των ανθρώπινων συμπεριφορών, όπως και μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει όλο το φάσμα των αντιφάσεων, από τη μικρότητα μέχρι το μεγαλείο της ψυχής.
Δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν κοινωνίες ή νησιά ή πόλεις δημοκρατικές ή φασιστικές ή ρατσιστικές ή αλληλέγγυες. Δεν ήταν ποτέ η Λέσβος αλληλέγγυα και η Χίος εχθρική στους πρόσφυγες ή το αντίστροφο. Υπάρχουν παντού τα πάντα. Διότι υπάρχουν τα πάντα μέσα στον καθένα από μας, και ανάλογα με την καλλιέργεια και τα βιώματά μας, διαμορφώνουμε τη συμπεριφορά μας και την πολιτική μας στάση ως άτομα και κατόπιν συνολικά ως κοινωνίες.

Προσωπικά εδώ και πολύν καιρό, και έχοντας αναλωθεί επί μία 20ετία σε μάταιες πολιτικές αντιπαραθέσεις, στράφηκα πλέον συνειδητά μόνο στην ανθρώπινη επαφή μέσω της τέχνης και της φύσης. Δεν το έχω μετανιώσει ούτε στιγμή. Η δουλειά που γίνεται μέσα μας και μεταξύ μας, όσων συμμετέχουμε στις λογοτεχνικές και φυσικής καλλιέργειας δράσεις, είναι τόσο εποικοδομητική, που τα αποτελέσματα της φαίνονται πολύ γρήγορα στον κοινωνικό ιστό και στις προσωπικές μας σχέσεις, .
Με αφορμή και κέντρο τα εργαστήρια λογοτεχνίας και το Σπίτι της Λογοτεχνίας στη Βολισσό, αλλά και τον αγρό φυσικής καλλιέργειας στον Ροδώνα βρισκόμαστε ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι σε ουσιαστική συνύπαρξη και επικοινωνία μεταξύ μας, καλλιεργούμε τους εαυτούς μας μέσα από την επαφή μας με την τέχνη των άλλων και την άσκησή μας επί της τέχνης οι ίδιοι, φιλοξενούμε και γνωρίζουμε από κοντά ανθρώπους της τέχνης, προερχόμενους από άλλα μέρη, με διαφορετική ιστορική και κοινωνική πορεία, ασχολούμαστε με τη γη, τους σπόρους, τους φυσικούς πόρους ως αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων, συνειδητοποιούμε τη θέση και τον ρόλο μας μέσα στο οικοσύστημα και γενικώς εντρυφούμε στη ζωή με γνώμονα την συνύπαρξη, την εκτίμηση και την αναζήτηση της διαφορετικότητας ως τον μόνο πλούτο των ανθρώπινων κοινωνιών, αλλά και τον σεβασμό στους φυσικούς πόρους και στην διαφορετικότητα των άλλων πλασμάτων.

Φυσικά είμαστε ανοιχτοί σε όλους και όλες που επιθυμούν να είναι μαζί μας είτε ζουν στο νησί είτε όχι, μέσω της ομάδας στο φβ: https://www.facebook.com/groups/238591080018160/?ref=bookmarks

Μέχρι στιγμής έχουμε οργανώσει λογοτεχνικές βόλτες στην πόλη και στο βουνό, λογοτεχνικά εργαστήρια για μαθητές που ήρθαν εκπαιδευτική εκδρομή αλλά και για ενήλικες που ήρθαν διακοπές πασχαλιάτικες στη Βολισσό και έχουμε φιλοξενήσει και οργανώσει εκδηλώσεις για το έργο των Μαρίας Φακίνου και Κυριάκου Συφιλτζόγλου.
Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο μέχρι και την Πρωτομαγιά έχουμε το 2ο ανοιξιάτικο λογοτεχνικό εργαστήρι στη Βολισσό, και μέσα στον Μάιο θα έχουμε εκδήλωση με τον Δημοσθένη Παπαμάρκο στην Λαγκάδα, καθώς και το 3ο και τελευταίο ανοιξιάτικο λογοτεχνικό εργαστήρι στη Βολισσό στα τέλη του μήνα, το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος.
Οι θέσεις στα ανοιξιάτικα εργαστήρια είναι ήδη κλεισμένες.

Τα καλοκαιρινά εργαστήριά μας θα γίνουν:
19-24 Ιουνίου το πρώτο,
3-8 Ιουλίου το δεύτερο,
22-26 Αυγούστου το τρίτο και
4-9 Σεπτεμβρίου το τέταρτο.
Σε κάθε εργαστήριο μπορούν να λάβουν μέρος το πολύ 8-10 άνθρωποι. Για το πρώτο και το δεύτερο έχουν κλείσει οι μισές θέσεις ήδη.
Αν θέλετε να προγραμματίσετε την συμμετοχή σας ή και διακοπές στη Βολισσό κάποιες μέρες πριν ή μετά τη διάρκεια των εργαστηρίων, επικοινωνήστε στο ινμποξ

Μοσχοβολάνε τα σπάρτα αυτή την εποχή στο δρόμο για το χωριό

Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.

Όλα για καλό: Αναγνωστική απόκριση anagnostria.blogspot

Όλα για καλό

Γιάννης Μακριδάκης
Όλα για καλό
Εστία, 2017

Πέμπτο βιβλίο του Χιώτη συγγραφέα που διαβάζω. Προηγήθηκαν τα: Η δεξιά τσέπη του ράσου, Ήλιος με δόντια, Η άλωση της Κωνσταντίας, Πρώτη φλέβα. Και η απορία δεν λέει να με αφήσει. Πού βρίσκεται το μυστικό της γοητευτικής αυτής γραφής όταν όλα τα υλικά κατασκευής των βιβλίων είναι σχεδόν τα ίδια; Τόπος η Χίος (ακόμα κι αν δεν δηλώνεται, εννοείται), γλώσσα απλή, καθημερινή, εμπλουτισμένη με τοπικά διαλεκτικά στοχεία, χαρακτήρες συνήθεις άνθρωποι του νησιού, γεγονότα κοινά σε κάθε μικρή κοινωνία, μέγεθος των ιστοριών ευσύνοπτο. Κι όμως με κάποιο μαγικό τρόπο τα ίδια υλικά αναμειγνύονται και μας δίνουν ιστορίες μοναδικές, μας γεννούν σκέψεις που κρατάνε καιρό.
Στο τελευταίο βιβλίο κέντρο βάρους είναι οι πρόσφυγες που καταφθάνουν θαλασσοπνιγμένοι στο νησί, οι άνθρωποι που τους συντρέχουν, αλλά και οι προσωπικές ιστορίες του καθενός που συχνά συμπλέκονται. Απ’ το παρόν πάνε χρόνια πίσω, θαμμένα μυστικά αποκαλύπτονται, παράξενες συμπτώσεις συνδέουν τα πρόσωπα, ενώ η φράση “όλα για καλό” επαναλαμβάνεται συχνά στο βιβλίο.
Ένας θάνατος είναι η εναρκτήρια σκηνή. Ένας θάνατος-ατύχημα, όταν ο Μιχάλης, μοναχικός ερημίτης, ενώ στεκόταν “προς νερού του” στην άκρη του γκρεμού, πέφτει και σκοτώνεται. Την ιστορία της ζωής του θα τη μάθουμε πολύ αργότερα.
Θα ακολουθήσει ακόμα ένας θάνατος. Ο πρωτοπρόσωπος κεντρικός αφηγητής, ο Δημοσθένης, δοσμένος στην περίθαλψη και τη φροντίδα των κατατρεγμένων προσφύγων που φτάνουν θαλασσοπνιγμένοι στο νησί, περιπολώντας ένα βράδυ στις ακτές του νησιού μαζί με μια εθελόντρια, την Κατρίν, που έχει έρθει από τη Γερμανία στο νησί για να βοηθήσει (αργότερα θα αποδειχτεί πως δεν ήταν ο μόνος λόγος) βρίσκουν ένα νεκρό πρόσφυγα. Ψάχνοντάς τον ανακαλύπτουν ότι κουβαλούσε μαζί του 15 χιλιάδες δολάρια. Αποφασίζουν να τα χρησιμοποιήσουν “για καλό”, να βελτιώσουν δηλαδή τις συνθήκες περίθαλψης των προσφύγων ανακαινίζοντας, όσο είναι δυνατό, ένα παλιό, εγκαταλελειμμένο λεπροκομείο.
Μια μικρή ομάδα ανθρώπων περιβάλλει και βοηθά τον Δημοσθένη. Εκτός από την εθελόντρια Κατρίν, είναι ένας παλιός καπετάνιος, ωραίος τύπος, που με το καΐκι του συμβάλλει στη διάσωση των προσφύγων και με τις αφηγήσεις του διασκεδάζει τις βραδινές συνάξεις της ομάδας. Είναι ακόμα η γλυκιά γυναίκα του, η μαία του χωριού με τον άντρα της, που οι υπηρεσίες της θα φανούν και τώρα χρήσιμες όταν καταφθάνει ένα νεαρό ζευγάρι προσφύγων με ετοιμόγεννη τη γυναίκα. Μια καινούρια ζωή έρχεται στον κόσμο. Πλάι στο θάνατο η ζωή…
Ωραίες οι βραδινές συγκεντρώσεις της ομάδας, όπου ζεσταινόμενοι με μια νόστιμη ψαρόσουπα θυμούνται ιστορίες από τα παλιά. Ξανάρχονται στη μνήμη πρόσωπα και γεγονότα, ανακαλύπτονται απρόσμενες σχέσεις, ξαναζούν πρόσωπα  του παρελθόντος “όλα για καλό”.
Ακόμα ένα ενδιαφέρον βιβλίο του Μακριδάκη. Ένα κομμάτι εφήμερης ζωής  που η τέχνη του λόγου το μνημειώνει για πάντα.

Ιστορίες για σκασμένα λάστιχα.

Γραμμένες από τους μαθητές και τις μαθήτριες του 2ου ΓΕΛ Θερμαϊκού, που με επισκέφθηκαν στη Βολισσό τον Μάρτη του 2018 και ασκηθήκαμε στη λογοτεχνική αφήγηση, πήραμε δε ως αφορμή το πρόσφατο περιστατικό δολιοφθοράς στα οχήματα μιας μεγάλης παρέας πεζοπόρων στα μονοπάτια του Ανάμιση ντενεκέ, και μετατρέψαμε έτσι τη ζωή σε τέχνη.
Τις ιστορίες που έγραψαν τα παιδιά, μετά από τις θεωρητικές κατευθύνσεις περί διαφόρων τεχνικών του λόγου, τις οποίες συζητήσαμε στο εργαστήρι μας, μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ:
https://drive.google.com/…/1c4S5mTOIL_ZPmfmc_71ODoFCUw…/view

Το παρόν τεύχος θα κυκλοφορήσει και σε έντυπη μορφή, τυπωμένο με δαπάνες του σχολείου τους.
Προσωπικά μόνο χαρά και ικανοποίηση νιώθω, και στέλνω τους χαιρετισμούς μου σε όλα τα παιδιά και τις καθηγήτριές τους, που ανοίξαμε μαζί τον δρόμο φέτος για την οργάνωση και πραγματοποίηση λογοτεχνικών προγραμμάτων με σχολεία και εκδρομών στη Βολισσό.

Τα καλοκαιρινά λογοτεχνικά εργαστήρια στη Βολισσό

Featured

19-24 Ιουνίου το πρώτο,
3-8 Ιουλίου το δεύτερο,
22-26 Αυγούστου το τρίτο και
4-9 Σεπτεμβρίου το τέταρτο.
Σε κάθε εργαστήριο μπορούν να λάβουν μέρος το πολύ 10 άνθρωποι.
Αν θέλετε να προγραμματίσετε την συμμετοχή σας ή και διακοπές στη Βολισσό κάποιες μέρες πριν ή μετά τη διάρκεια των εργαστηρίων, επικοινωνήστε στο akridaki@gmail.com
Ευχαριστώ