Ήλιος με δόντια στην Θεσσαλονίκη

Αγαπητοί και αγαπητές εν Θεσσαλονίκη, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι ο εξαίρετος Βασίλης Βασιλάκης θα ανεβάσει στην πόλη μας δύο μοναδικές παραστάσεις του Ήλιος με δόντια.
Το Σάββατο 16 και την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου στο θέατρο Εφ, Πτολεμαίων 29Α Θεσ/νικη.
Στην πρώτη παράσταση, το Σάββατο, θα παραβρεθώ και εγώ, να ξαναδώ τον Κωσταντή με τ’ όνομα, για τελευταία φορά στην Θεσσαλονίκη, να σας αποχαιρετίσω προς ώρας και να σας ευχαριστήσω για την αγάπη που ανταλλάξαμε τόσον καιρό μεταξύ μας.
Όποιοι και όποιες δεν έχετε δει την παράσταση, μην τη χάσετε.

Τηλ. κρατήσεων 6955440701

Αντί Στεφάνου, αγγελτήριο

Στην Λέσχη Ανάγνωσης στον Εύοσμο διάβασαν το Αντί Στεφάνου για να το συζητήσουμε απόψε το βράδυ που έχουμε συνάντηση και έφτιαξαν ένα ευφάνταστο αγγελτήριο για το μνημόσυνο της μάνας του Στέφανου.
Το Αντί Στεφάνου είναι η κορύφωση της τετραλογίας νουβελών της κρίσης. Μια σειρά ιστοριών που ξεκίνησε με το Λαγού μαλλί, το οποίο γράφτηκε κατά τις πρώτες μόλις μέρες της εισόδου μας στο ΔΝΤ, τον Απρίλιο του 2010 και πραγματεύεται μέσω του καπτά Σίμου του Σφαντού την Αξιοπρέπεια κατά την αλλαγή της εποχής, ύστερα ήρθε το Ζουμί του πετεινού, που αποτελεί μια πρόταση ζωής στην νέα εποχή και μέσω του Παναγή που ζει καταγής προτείνει τη ζωή στη φύση ως αντίδοτο της ζωής στην κρίση, κατόπιν έρχεται του Θεού το μάτι και η εξομολόγηση στο σκιάχτρο του Θόδωρου του Πεπόνα, που αποτελεί την αυτοκριτική του νεοέλληνα για το πώς έφτασε τη χώρα και τη ζωή του ως εδώ, και τέλος το Αντί Στεφάνου, το μανιφέστο της φυσικής ζωής.
 
Τελικά εκεί στη Λέσχη Ανάγνωσης στον Εύοσμο αποδείχθηκαν πολύ τολμηροί.
Εκτός του ότι ήταν οι πρώτοι και μοναδικοί προς το παρόν που με κάλεσαν για να συζητήσουμε αποκλειστικά ένα βιβλίο χαρακτηρισμένο ως αιρετικό, προκλητικό και δύσπεπτο από πολλούς, το Αντί Στεφάνου, είχαν στήσει εκεί και μια κατάσταση σαν να πήγαμε στο μνημόσυνο της Πάτρας Λαδικού.
Εκτός από το αγγελτήριο του μνημοσύνου, φωτο που δημοσίευσα χθες, το οποίο ήταν αναρτημένο στην είσοδο του βιβλιοπωλείου και τρόμαζε με μια πρώτη ματιά τον κάθε εισερχόμενο, είχαν φτιάξει και μια πιατέλα πολύ νόστιμα κόλλυβα, στολισμένα όπως πρέπει από πάνω, είχαν επίσης κέρασμα με σφολιατάκια και γλυκό, σοκολατάκια πικρά για την περίσταση και βέβαια κονιάκ. Στο τέλος μοίρασαν και φακελάκια με σπόρους διάφορους για να τους φυτέψει ο καθένας και η καθεμία όπου έχει χώρο, ίσως και από πάνω τους μετά θάνατον, αφού είχαν παραγγείλει και τα τραγούδια που θα ήθελαν να ακουστούν άμα πεθάνουν οι ίδιοι, και τα ερμήνευσε εξαιρετικά με την κιθάρα του ο Βαγγέλης.
Καταπληκτική βραδιά εκεί στον Εύοσμο χθες δηλαδή. Μέσα σε όλα αυτά κάναμε και συζήτηση μεγάλη για το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά και για τα υπόλοιπα.
Αυτό που με ικανοποίησε πολύ ήταν ότι κατάλαβα πως το Αντί Στεφάνου, το πιο “παρεξηγημένο” βιβλίο μου, που του έχω ιδιαίτερη αδυναμία από τότε που το έγραψα και πριν ακόμη καταλάβω την πορεία του, έχει στον Εύοσμο αναγνώστες που τους άρεσε η ιδιαίτερη γλώσσα του, η εκλαϊκευμένη καθαρεύουσα καθώς και το ύφος του, που γέλασαν πολύ με τα διάφορα στοιχεία της ιστορίας του και που δεν το θεωρούν ούτε προκλητικό ούτε βλάσφημο ούτε καν σοκαριστικό, αλλά προβληματίστηκαν κιόλας επί των παραμέτρων της ζωής και του θανάτου που θέτει η ιστορία του.
Ευχαριστώ όλους και όλες, τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης αλλά και το βιβλιοπωλείο Mind the book που με προσκάλεσαν, διοργάνωσαν με τόση αγάπη και φιλοξένησαν αυτή τη βραδιά.
Κι άλλες φωτογραφίες εδώ

Όλα για καλό: Γράμμα από Ελβετία

Κάποιος αναγνώστης μου από την Ελβετία, ονόματι Ουρς Φάουστ, με τον οποίον δεν έχω γνωριστεί, αλλά καταλαβαίνω ότι γνωρίζει άπταιστα την ελληνική γλώσσα και μου στέλνει μέηλ όποτε διαβάσει ένα βιβλίο μου, μου έστειλε σήμερα το πρωί το εξής καταπληκτικό. Προφανώς διαβάζει το Όλα για καλό (!):

“Πάει ο Μιχάλης.
Άντε γρήγορα πριν μαζευτούμε στο σπίτι της κυρα-Καλής να πείτε στον αναγνώστη σας στη Βασιλεία τι ψάρια είναι οι σουλούβαρδοι.
Το Μπαμπινιώτη δεν το έχει και ό,τι μου προσφέρει το Yahoo είναι ποδόσφαιριστής…(που τον έβγαλε ένας προπονητής στο 75. λεπτό…)
Πάλι πολύ ωραίες ώρες περνάω και με αυτό το βιβλίο σας.
Ευχαριστώ πολύ από την παγωμένη Ελβετία.
Σε χαιρετάει ο Φάουστ.
https://ch.search.yahoo.com/search…

Urs Faust”

Θα πάω εκεί

Τον Γιάννη Λαπατά τον γνώρισα το 2009. Ήταν καλοκαίρι, λίγο μετά την έκδοση του βιβλίου μου Η δεξιά τσέπη του ράσου, τη θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη φορά που μιλήσαμε, καθόμουν πρωί στο καφέ Ρόδι στη Χίο με φίλους και με πήρε τηλέφωνο, μου συστήθηκε, μου είπε αμέσως πόσο τον άγγιξε η ιστορία του Βικέντιου και της Σίσσυς, και μου ζήτησε την άδεια να το κάνει ταινία.
Πρωτάρης σε όλα τα περί τέχνης εγώ τότε, εκστασιάστηκα, δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, δεν μπορούσε το μυαλό μου να συλλάβει τι σημαίνει όλο αυτό, αλλά ενστικτωδώς χάρηκα πολύ που το βιβλίο μου ενέπνευσε έναν άνθρωπο και θέλησε να το πάει παρακάτω, να το μετουσιώσει, και του είπα, όπως κάνω πάντα έκτοτε σε ανάλογες περιπτώσεις, αμέσως ναι, και ότι είναι τιμή μου η πρότασή του.
Από τότε πέρασαν 8 γεμάτα χρόνια υπομονετικής και διαρκούς αναζήτησης από τον ίδιον και τους συνεργάτες του των όρων που θα επέτρεπαν να γίνει πράξη το όνειρο.
Μέχρι που έφτασε σήμερα η στιγμή να ζω μαζί του τα γυρίσματα της ταινίας του, να χαίρομαι με τις εξαιρετικές επιλογές του όσον αφορά στους ηθοποιούς, που ενσαρκώνουν τους ήρωές μου, να ριγώ βλέποντας τις σκηνές και ακούγοντας τα λόγια τους.
Από τους ηθοποιούς γνώρισα τον Θοδωρή Αντωνιάδη, που υποδύεται τον πολύ απαιτητικό ρόλο του πρωταγωνιστή Βικέντιου, έναν άνθρωπο γλυκό και γαλήνιο, και ένιωσα αμέσως ότι είναι η πλέον επιτυχής επιλογή για τον ρόλο αυτόν, αφού η μορφή του ως καλόγερος, ο τρόπος που εκφέρει τον λόγο αλλά και η κίνησή του στον χώρο με συγκίνησαν. Γνώρισα επίσης τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση στον ρόλο του Μάρκου, που όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο ξέρει δίχως άλλες κουβέντες ότι δεν μπορούσε να υπάρχει άλλος ηθοποιός για να τον ενσαρκώσει, γνώρισα την Ντίνα Μιχαηλίδου στον ρόλο μιας πιστής χριστιανής που επισκέπτεται το μοναστήρι και ήταν καταπληκτική, γνώρισα τέλος και την Μαλού, στον ρόλο της πρωταγωνίστριας Σίσσυς, ένα πλάσμα πανέμορφο και πανέξυπνο, που με συγκίνησε πολύ με την ανταπόκρισή του στις απαιτήσεις του ρόλου μέσω της φροντίδας φυσικά του εκπαιδευτή του Γιάννη Απόκοτου.
Όλες αυτές τις μέρες, όταν φεύγαμε, νύχτα πια, από τα γυρίσματα ο Γιάννης Λαπατάς, εξαντλημένος από την γλυκιά κούραση της ολοήμερης δημιουργίας, οδηγούσε σαν αφημένος επάνω στο τιμόνι και τραγουδούσε Τσιτσάνη: Θα πάω εκεί στην αραπιά, που μ’ εχουνε μιλήσει, για μια τσιγγάνα μάγισσα τα μάγια να μου λύσει.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις στιγμές.

https://www.youtube.com/watch?v=yE6Fo91qNgs

Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.
Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.

Ραντεβού στην μεγάλη οθόνη

Το να βλέπεις από κοντά τα γυρίσματα μιας ταινίας είναι εμπειρία μαγική. Πόσω μάλλον όταν η υπόθεσή της βασίζεται πάνω σε μια δική σου μυθοπλασία.


Είχα λοιπόν την ευτυχία να ζήσω κάποια γυρίσματα της Δεξιάς τσέπης του ράσου στη Μονή Καισαριανής. Να βιώσω το πρωτόγνωρο συναίσθημα που πήγαζε από την αίσθηση ότι ένα συνεργείο 25 ανθρώπων και άλλων τόσων ηθοποιών και κομπάρσων βρίσκονταν ολημερίς σε δημιουργική δράση για να ενσαρκώσουν και να ζωντανέψουν τις λέξεις που έγραψα.
Το έχω νιώσει και στο θέατρο αυτό το θαύμα, με ταλαντούχους παλαιούς και νεώτερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες, αλλά αυτή τη φορά η συγκίνησή μου ήταν ακόμη πιο μεγάλη, ανέκφραστη με λέξεις αυτή.

Μόλις μου δώσουν την άδεια οι παραγωγοί και ο σκηνοθέτης, θα ανεβάσω μερικές φωτογραφίες από τα γυρίσματα κάποιων σκηνών του έργου. Προς το παρόν δύο σχετικές αλλά άσχετες με την καλλιτεχνική υπόθεση.
Ευχαριστώ τον Γιάννη Λαπατά και τους συνεργάτες του για τη χαρά και τη συγκίνηση που μου έδωσαν.

ΥΓ
Έκανα κι εγώ ένα πέρασμα, σε πλάνο γενικό, δίπλα στον Γεράσιμο Σκιαδαρέση!
Ραντεβού λοιπόν στη μεγάλη οθόνη