Από το προφίλ του Θωμά Κοροβίνη στο φβ

Με μεγάλη χαρά ταξιδεύω με παρέα αγαπημένους φίλους καλεσμένος για δέκα μέρες στη Χίο, από 1 μέχρι 10 Σεπτεμβρίου, απ΄ τον αδερφό συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη. Σε συνεργασία μ’ αυτόν τον μοναδικό πεζογράφο και σπουδαίο ακτιβιστή οργανώνουμε κάποιες πολιτιστικές εκδηλώσεις στο νησί. Και όπως λέει η πολυαγαπημένη μου Νένα Μεντή “πάμε εκεί γρήγορα, που το’ χουν πιο πολύ ανάγκη”.

ΣΥΜΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΘΩΜΑ ΚΟΡΟΒΙΝΗ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΚΡΙΔΑΚΗ

Στη Βολισσό της Χίου το Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου, ώρα 8. 30 μμ., στην πλατεία του χωριού, παρουσιάζονται δυο φίλοι συγγραφείς που η γραφή τους επικοινωνεί, ο Θωμάς Κοροβίνης(εκδόσεις ΑΓΡΑ) και ο Γιάννης Μακριδάκης(εκδόσεις ΕΣΤΙΑ). Θα μιλήσουν ο ένας για το έργο του άλλου με την εισήγηση και του κριτικού λογοτεχνίας ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΗΜΕΡΗ. Αποσπάσματα επιλεγμένα από τα λογοτεχνικά τους κείμενα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί ΝΕΝΑ ΜΕΝΤΗ και ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΕΡΜΗΓΚΗΣ.

Θα ακολουθήσει συναυλία με παραδοσιακά και άλλα άσματα.
Η εκδήλωση θα γίνει με τη φροντίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Βολισσού.

Φωτογραφία του Thomas Korovinis.
Φωτογραφία του Thomas Korovinis.
Φωτογραφία του Thomas Korovinis.

Περί Στεφάνου

Καλησπέρα κ. Μακριδάκη, 

Ονομάζομαι Ελένη Αδ. και κατοικώ στη Ναύπακτο.
Σας έχω γνωρίσει μέσα από τα βιβλία σας και την ιστοσελίδα σας.
Τυχαία έπεσα πάνω σε μια παλαιότερη ανάρτηση τοπικής ειδησεογραφικής ιστοσελίδας.
Μπήκα στον πειρασμό να σας την διαβιβάσω άμεσα.
Δεν έχω ερευνήσει ποιος, πού, γιατί το έκανε!

Όταν η πραγματικότητα εγγίζει- ή και ξεπερνά- τη λογοτεχνική μυθοπλασία.

Μποστάνι σε νεκροταφείο της Ναυπάκτου…Φωτο

Απίστευτο κι όμως αληθινό είναι αυτό που κατέγραψε ο φακός του Nafpaktianews.gr σε κοιμητήριο στη Ναύπακτο. Άγνωστος έσπειρε σπανάκι και σκόρδα πάνω σε δύο τάφους, κοινώς δημιούργησε το δικό του μποστάνι μέσα στα στενά όρια ενός  οικογενειακού τάφου. Το Nafpaktianews.gr σας παρουσιάζει την προσπάθεια αλλά και  την σοδειά η οποία απ’ ότι βλέπετε  είναι πολύ παραγωγική.

DSC_0596

DSC_0595DSC_05942014-04-19 20.09.40

Μια ξεχωριστή εκδρομή στον Ροδώνα

 

Το κτήμα του Γιάννη Μακριδάκη στον Ροδώνα Βολισσού ανοίγει στο κοινό για μια συνάντηση με τον συγγραφέα Θωμά Κοροβίνη και τον κριτικό λογοτεχνίας Κώστα Καλημέρη

Το «Λογοτεχνικό Εργαστήρι» του Ομηρείου διοργανώνει εκδρομή την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου στο κτήμα του Γιάννη Μακριδάκη στον Ροδώνα Βολισσού, όπου μετά φαγητού, μπάνιου και περιπάτου θα λάβει χώρα συνάντηση με τον συγγραφέα Θωμά Κοροβίνη και τον κριτικό λογοτεχνίας Κώστα Καλημέρη. Η συζήτηση θα περιστραφεί γύρω από το γνωστό βιβλίο του Κοροβίνη «Ο γύρος του θανάτου» και θα επεκταθεί σε διάφορα θέματα λογοτεχνικού ενδιαφέροντος.

Πληροφορίες

  • Προτεινόμενη ώρα άφιξης στον Ροδώνα 11 πμ
  • Οι συμμετέχοντες καλό είναι να κρατούν κι ένα φαγητό παρασκευής τους για το ομαδικό τραπέζι
  • Τηλέφωνο για όσους δεν γνωρίζουν πως να φθάσουν στον Ροδώνα: 6977000744

Ήλιος με δόντια: Αναγνωστική απόκριση Εύας Γκ

Αγαπητέ κύριε Μακριδάκη,

Ένα από τα καλά της τεχνολογίας είναι ίσως ότι επιτέλους μπορούμε οι αναγνώστες να εκφράσουμε άμεσα την ευγνωμοσύνη μας στο συγγραφέα…
Έτσι λοιπόν, αφού ποτέ δε θα καταφέρω να πω ευχαριστώ στον Λουντέμη και τον Καραγάτση μπορώ τουλάχιστον να το πω σε εσάς.
Χρόνια είχα να διαβάσω βιβλίο που να με τραντάξει έτσι μέσα μου, να θυμηθώ την αγάπη μου για τη λογοτεχνία και την ελληνική (και όχι μόνο) ιστορία κομμάτι της οποίας είμαστε και εμείς…
Εντυπωσιάστηκα επίσης που ένας άνθρωπος της γενιάς μου διαλεγει να αφήσει τις ανέσεις και τις ευκολίες για να φτάσει “εκει που δεν μπορεί…”
Σας είμαι ευγνώμων και χαίρομαι ειλικρινά  που αρχίζω να σας γνωρίζω συγγραφικά.
Καλή σας συνέχεια και να είστε καλά
Εύα Γκ.

Όλα για καλό: Αναγνωστικές αποκρίσεις

1.

Vasilis Kalandaridis (goodreads.com)

Βαθμολογία: ★★★★

Δυο κηδείες,μια γέννα,πρόσφυγες στη θάλασσα,μερικά μεγάλα μυστικά σε μικρή κοινωνία ολα μαγειρεμένα με τη γραφή του Μακριδακη.Υπέροχο,δροσερό και καλοκαιρινό.
2.
Αγαπητέ Κύριε Μακριδάκη,

Είμαι Ελβετίδα, έμαθα τα Ελληνικά, έλαβα σαν δώρο το βιβλίο σας, και αφού γράφεται μέσα στο βιβλίο η διευσυνθή σας, λέω ας σας γράψω δύο λόγια γιατί το βιβλίο σας με μάγεψε. Βέβαια δεν κατάλαβα κάθε λέξη αλλά οπωςδήποτε το νόημα του κείμενου.

Λοιπόν, εντυπωσιάστηκα με την ποικιλία των θεμάτων, δηλαδή ψυχολογία, παραδώσεις, μετανάστες, ιστορία, ανθρώπινες σχέσεις, θρησκίες. Μερικές φορές μ΄έπιασε και το γέλιο. Κάτα τη γνώμη μου, ο καθε αναγνώστης θα έπρεπε να διαβάσει το βιβλίο σας δύο φορές, γιατί κυρίως η αρχή του βιβλίου διαβάζεται πολύ διαφορετικά μόλις το νου μας πιάνει καθαρά τί είναι η σχέση του Δ. με την Κάτρην και με τον Μιχάλη.
Αυτό που μ΄ενθουζιάστηκε επίσης ιδιαίτερα ήταν ότι δείξατε και τις δύο πλευρές των αντιδράσεων των νησιωτών όταν έχουν φύγει οι πρόσφυγες από την βάρκα. Και πως περιγράφετε τις βεγκέρες στο σπίτι της Κύρα-Στάσας. (Μου θύμησε τέτοιες βραδίες στην Σύρο). Η πως μας δείχνετε τους διαφορετικούς χαρακτήρες αυτών των ανθρώπων.
Τέλος πάντων, μόνο να ξέρετε ότι το βιβλίο σας μ΄άρέσει πάρα πολύ, και σας ευχαριστώ που το γράψατε. Αισθάνθηκα τυχερή  να το διαβάσω.Δεν έχω πάει στη Χίο μέχρι τώρα, αλλά έχω δει φωτογραφίες.
Σας χαιρετώ με θαυμασμό.
Petra M.

Στους πέντε ανέμους (ΒΗΜΑ Κυριακή 20 Αυγ. 2017)

Ο Γιάννης Μακριδάκης και το νέο μυθιστόρημά του με φόντο ένα νησί του Αιγαίου στο σήμερα αλλά και στο παρελθόν

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  20/08/2017 05:45
Στους πέντε ανέμους
Στη φωτογραφία αρχείου πρόσφυγες και μετανάστες αποβιβάζονται στις ακτές της Λέσβου
 
Γιάννης Μακριδάκης
Ολα για καλό
Εκδόσεις Εστία, 2017
σελ. 237, τιμή 12 ευρώ
Δύο τελείως διαφορετικές μεταξύ τους κηδείες, μια κλοπή επ’ αγαθώ, μια απροσδόκητη (πλην χαροποιός για όλους) γέννηση, ένας σαλός μοναχός και δυο γενεαλογικά δέντρα που θα αποκαλύψουν μόνο την εσχάτη ώρα τις περίπλοκες διακλαδώσεις τους. Αυτό είναι το πλαίσιο εντός του οποίου κινείται η δράση στο καινούργιο μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη: ένα βιβλίο όπου παρά τα πολλαπλά κέντρα της εστίασης, ο μίτος της αφήγησης δεν λοξοδρομεί ποτέ, οδεύοντας σταθερά προς το σημείο στο οποίο έχει εξαρχής στοχεύσει. Σταθερό είναι και το σκηνικό τοπίο: ένα νησί του Βορείου Αιγαίου, πολύ κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, που δέχεται αλλεπάλληλα κύματα προσφύγων ενώ οι κάτοικοί του περνούν σταδιακά από τη σφοδρή επιθυμία για αλληλεγγύη και παροχή υπηρεσιών στην πλήρη απαξίωση και άρνηση όσων έρχονται από τα απέναντι παράλια. Ο τόπος δεν κατονομάζεται, δεν χωρεί όμως αμφιβολία πως πρόκειται για τη Χίο, η οποία έχει πρωταγωνιστήσει κατ’ επανάληψη στα βιβλία του Μακριδάκη.
Οπως και παλαιότερα, ο συγγραφέας θα ενσωματώσει στη μυθοπλασία του στοιχεία από την τοπική ιστορία του νησιού, επιτρέποντας στο συλλογικό παρελθόν να εικονογραφήσει με σκοτεινά χρώματα την ατομική μοίρα των πρωταγωνιστών του. Τη βαριά σκιά στη ζωή των ηρώων στο «Ολα για καλό» θα ρίξει το Λεπροκομείο ή το Λωβοκομείο της Χίου, που ιδρύθηκε στα μέσα περίπου του 14ου αιώνα και συνέχισε να λειτουργεί (μείον κάποια ενδιάμεσα διαστήματα) μέχρι το 1959. Η πολυσυζητημένη μορφή κατά τη διάρκεια της τελευταίας ενεργού περιόδου του Λωβοκομείου είναι ο μοναχός Νικηφόρος ο Λεπρός, ο οποίος ονομάστηκε όσιος λόγω της βοήθειας και της υποστήριξης που προσέφερε σε όσους ασθενείς αναζήτησαν την παρηγοριά του. Ο Νικηφόρος, που αποκτά σάρκα και οστά στις σελίδες του Μακριδάκη, είναι επίσης μοναχός (κατά κόσμον Μιχάλης) αλλά δεν μπορεί εξαιτίας της τρέλας του να προσφέρει βοήθεια σε κανέναν. Θα προλάβει, παρ’ όλα αυτά, να συνδεθεί έστω και εμμέσως με τα τεκταινόμενα στο Λωβοκομείο (σπιτάλι κατά την έκφραση των ντόπιων), αποκτώντας έναν γιο και μια κόρη για τους οποίους δεν θα μάθει ποτέ το παραμικρό.
Ο συγγραφέας αναδεικνύει μέσω πολλαπλών παρατάσεων της αφήγησης το οικογενειακό δράμα που ξεκινάει από τον Μιχάλη ή Νικηφόρο, σπεύδοντας να στρέψει κατ’ αρχάς την προσοχή μας σε δευτερεύοντα στοιχεία της πλοκής, όπως η μετατροπή του εγκαταλελειμμένου χώρου του Λωβοκομείου σε κοινωνικό μαγειρείο, η γέννηση και η φιλοξενία στο σπιτάλι του παιδιού ενός ζευγαριού κούρδων προσφύγων ή ο πνιγμός ενός άλλου πρόσφυγα με τα κλεμμένα λεφτά του οποίου θα διευκολυνθεί (μετά τον θάνατό του) το έργο όσων δεν έχουν πάψει να αγωνίζονται για τους οδοιπόρους και τους πάσχοντες. Οι μυθοπλαστικές αυτές παρακάμψεις θα ανοίξουν με τον κατάλληλο τρόπο τον δρόμο, και θα καλλιεργήσουν επισταμένως το έδαφος μέχρι να ανέβει στην επιφάνεια (χάρη σε μια πυκνή σειρά από προεξαγγελίες ή πρωθύστερα) η πικρή οικογενειακή τύχη των νεότερων πρωταγωνιστών: της Κατρίν και του Δημοσθένη που θα δουν και την ελάχιστη ελπίδα ή προσδοκία τους να σκορπίζει στους πέντε ανέμους χωρίς παρ’ όλα αυτά να μεσολαβήσει κανένας υπερβάλλων συναισθηματικός ζήλος – και χωρίς επίσης να απολέσει ο Μακριδάκης την κατακτημένη παιγνιώδη διάθεσή του για ίντριγκα, ανατροπή και αιφνιδιασμό.

Όλα για καλό: Αναγνωστική απόκριση Γ. & Μ. Φρ.

Αγαπητέ κ. Μακριδάκη,


Μόλις τελειώσαμε με τη σύζυγό μου, την ανάγνωση του έργου σας, Όλα για καλό, έργο που αποδεικνύει, άλλη μια φορά, πόσο καλός «παραμυθάς» είστε, πόσο τέλεια διαθέτετε την ικανότητα να συνδέετε την αφήγηση με το σημερινό κοινωνικό γίγνεσθαι, πόσο τεχνίτης του λόγου είστε με την απλή αλλά τέλεια στην έκφραση γλώσσα σας. Συγχαρητήρια. 
Μέχρι τώρα -έχουμε σχεδόν διαβάσει όλα σας τα έργα- ΠΟΤΕ δε μας απογοητεύσατε. Αντίθετα, μας ανανεώνετε, μας αναπτερώνετε το ηθικό και είμαστε σίγουροι πως με «εργάτες-μαστόρους» του γραπτού λόγου σαν εσάς, που σίγουρα στις μέρες μας σπανίζουν όλο και πιο πολύ, η νεοελληνική λογοτεχνία, έχει ακόμη πολλά να προσφέρει στην παγκόσμια λογοτεχνική δημιουργία. 
Νάστε πάντα γερός, δυναμικός και κυρίως δημιουργικός.
Με εκτίμηση,

Γ. ♥ Μ. Φρ.

Ξεθαμμένα μυστικά στη Χίο

Για το μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη Όλα για καλό (εκδ. Εστία).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Χωρίς να λέγεται ρητά, τόπος (και) του τελευταίου νεοηθογραφικού μυθιστορήματος του Γιάννη Μακριδάκη είναι η Χίος. Κι αυτή τη φορά αξιοποιείται γόνιμα η θέση του νησιού και η υποδοχή που επεφύλασσε και επιφυλάσσει στους εκ Τουρκίας αφιχθέντες πρόσφυγες και μετανάστες, καθώς τα τελευταία χρόνια αυτό έχει αποτελέσει μαζί με τα άλλα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου κατώφλι εισόδου χιλιάδων ανθρώπων στην Ευρώπη.

Όλα ξεκίνησαν από την υπεξαίρεση-αξιοποίηση ενός μεγάλου ποσού σε δολάρια που είχε πάνω του ο νεκρός Μουεζίν, τον οποίο ο Δημοσθένης και η Κατρίν βρήκαν ξεψυχισμένο στην ακτή κι έθαψαν εν κρυπτώ, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα, τα οποία κουβαλούσε, για να αναμορφώσουν το παλιό σπιτάλι των λεπρών σε βολικό κέντρο υποδοχής.

Ήρωας και αφηγητής του Όλα για καλό είναι ο Δημοσθένης που, χωρίς να είναι δυναμική προσωπικότητα, πρωτοστατεί μαζί με την εθελόντρια Κατρίν στην περίθαλψη των αλλοδαπών που καταφτάνουν, όπως είναι ο Καχραμάν και η Γιασμίν, οι οποίοι μάλιστα φέρνουν στον κόσμο ένα μικρό μωρό. Όλα ξεκίνησαν από την υπεξαίρεση-αξιοποίηση ενός μεγάλου ποσού σε δολάρια που είχε πάνω του ο νεκρός Μουεζίν, τον οποίο ο Δημοσθένης και η Κατρίν βρήκαν ξεψυχισμένο στην ακτή κι έθαψαν εν κρυπτώ, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα, τα οποία κουβαλούσε, για να αναμορφώσουν το παλιό σπιτάλι των λεπρών σε βολικό κέντρο υποδοχής. Τις ίδιες μέρες σκοτώνεται μέσα στη σφοδρή λαίλαπα ο Μιχάλης, ασκητική μορφή του νησιού, γεγονός που πυροδοτεί εξελίξεις στη δρομολογημένη ζωή των φιλόξενων κατοίκων της Χίου.

Το κλειδί των εξελίξεων ωστόσο είναι η Κατρίν, η οποία αποδεικνύεται εγγονή μιας λεπρής που γέννησε πριν από εβδομήντα χρόνια μέσα στο σπιτάλι. Κι εκεί αρχίζουν να σχηματίζονται στο μυαλό του αναγνώστη οι αντιστοιχίες: η Κατρίν με τη γιαγιά της τη Γιασεμή, η Γιασεμή με τη Σύρια λεχώνα Γιασμίν, οι πρόσφυγες με τους λεπρούς… Κι ενώ η μικρή ομήγυρη γύρω από το σπιτάλι συζητά, παράλληλα ξεθάβει μυστικά και κάνεις συνδέσεις ανθρώπων, ζώντων και τεθνεώτων, που καθορίζουν την ατομική ταυτότητα τόσο της Κατρίν όσο και… του Δημοσθένη.

Σε πρώτο επίπεδο, ειδικά στο πρώτο μέρος του μυθιστορήματος, αναγνωρίζεται η αντιστοιχία μεταξύ των ταλαίπωρων προσφύγων –που φτάνουν στο νησί και ενίοτε δέχονται την επιφυλακτικότητα του κόσμου, αλλά φυσικά και την άπλετη αγάπη του– και των λεπρών, που έμεναν κάποτε εκεί και βεβαίως δεν είχαν αποφύγει την κοινωνική έχθρα. Δείγμα μιας τέτοιας στάσης είναι η προτροπή της κυρά Στάσας της μαμής, να μην προχωρήσει ο Δημοσθένης με την Κατρίν, γιατί αυτή ακόμα μπορεί να κουβαλά τον σπόρο της λέπρας μέσα της!

Αυτή η αντιστοιχία, η οποία θα μπορούσε να αποβεί λογοτεχνικά γόνιμη και ιδεολογικά καρποφόρα, να αναχθεί δηλαδή σε αλληγορία και να συνδέσει με παραλληλισμούς το παρόν με το παρελθόν, ώστε να συνειδητοποιήσουμε τη θέση των νεοεισελθέντων αλλοδαπών σε μια –ελπίζω ελαφρώς– ρατσιστική Ελλάδα, εγκαταλείπεται. Το δεύτερο μισό του έργου προσπερνά τους πρόσφυγες και στρέφεται προς τη σύνδεση της Κατρίν και του Δημοσθένη με τους προγόνους τους. Έτσι, αναδεικνύονται ατομικές ιδιορρυθμίες, κοινωνικές πρακτικές, συλλογικά μυστικά, υποσυνείδητες ενοχές τις οποίες η κοινωνία προσπαθεί να καλύψει. Τα νήματα της ζωής υφαίνουν ερήμην μας πολύπλοκα υφαντά…

Αν κανείς λοιπόν ακολουθήσει το μονοπάτι του παραλληλισμού προσφύγων–λεπρών, θα μπορέσει να κάνει εποικοδομητικές συνάψεις και να βρει γόνιμες αντιστοιχίες· αν αντίθετα θέσει στο κέντρο του βιβλίου τα υπόγεια ρεύματα της τοπικής κοινωνίας που καλύπτουν με το ίζημά τους προσωπικά μυστικά, τότε η επικαιρότητα των ξεβρασμένων αλλοδαπών φαίνεται ανούσιο καρύκευμα.

Οι χαρακτήρες του συγγραφέα δεν είναι ποτέ συμβατικοί, είτε επειδή αυτός θέλγεται από τους περιθωριακούς τύπους, που η κοινωνία έχει στοχοποιήσει, είτε επειδή οι ίδιοι δεν δέχονται τις παγιωμένες κοινωνικές πρακτικές και αποστασιοποιούνται αντικομφορμιστικά.

Στη δέκατη αυτή μυθοπλασία του Γιάννη Μακριδάκη ο κόσμος επανασυστήνεται λίγο λίγο. Και σε άλλα του έργα η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι παράξενη, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα γονιμοποιό για τη σκέψη μυστήριο γύρω τους. Οι χαρακτήρες του συγγραφέα δεν είναι ποτέ συμβατικοί, είτε επειδή αυτός θέλγεται από τους περιθωριακούς τύπους, που η κοινωνία έχει στοχοποιήσει, είτε επειδή οι ίδιοι δεν δέχονται τις παγιωμένες κοινωνικές πρακτικές και αποστασιοποιούνται αντικομφορμιστικά. Έτσι κι εδώ ο Μιχάλης αποτελεί το αρχικό μυστήριο που ο αφηγητής υπαινίσσεται, μυστήριο που εξιχνιάζεται σταδιακά. Αυτός πέρασε μερικά χρόνια από το μοναστήρι αλλά κατόπιν «ξεπαπάδεψε», ενώ πάντα θεωρούνταν ιδιόρρυθμος, καθώς τον ενοχλούσαν τα αεροπλάνα πάνω από το νησί· πριν όμως μονάσει, άφησε το ίχνος του, το οποίο τώρα αποκαλύπτεται πλήρως.

Μ’ αυτόν τον τρόπο αναδεικνύεται κι η τεχνική του συγγραφέα, που στηρίζεται στο σταδιακό ξεδίπλωμα της ιστορίας με συνεχείς αναχρονίες, οι οποίες καλύπτουν τα κενά κομμάτια του μυθοπλαστικού παζλ και ολοκληρώνουν την εικόνα της ιστορίας. Αν εξαιρέσουμε την αδόκητη ταχύτητα, με την οποία ξεπέταξε την ιστορία του Μιχάλη κατά τον μοναχισμό και την αποχώρησή του από τη μονή, ο ρυθμός είναι σταθερός, η αφήγηση ελίσσεται ανάμεσα στο τώρα και στο άλλοτε και η γλώσσα απλώνεται δαντέλα, που κεντιέται με τον προφορικό λόγο, το λαϊκό ύφος και τις σποραδικές αλλά συχνές εκκλησιαστικές απηχήσεις.

Δεν ξέρω αν τελικά είναι ένα από τα καλά βιβλία του Γ. Μακριδάκη, αφού από τη μία πείθει για ένα αφηγηματικό πρόγραμμα υψηλής τάσης κι από την άλλη κόβει την ιστορία σε δύο ασύνδετα θέματα, αλλά ο πεζογράφος σίγουρα καταφέρνει να σε τραβήξει στον κόσμο του, να σε μυήσει σε μια αποκεντρωμένη ατμόσφαιρα, να σε πείσει ότι κάθε βιβλίο του έχει το δικό του στίγμα.

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Ν. ΠΕΡΑΝΤΩΝΑΚΗΣ είναι διδάκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας και κριτικός βιβλίου.

alt
Όλα για καλό
Γιάννης Μακριδάκης
Εστία 2017
Σελ. 240, τιμή εκδότη €12,00

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΚΡΙΔΑΚΗ

Πηγή