Πρώτα έτη και δίσεκτα

Το 2017 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή διαιρείται μόνο με τον εαυτό του και τη μονάδα. Κάποιοι λοιπόν θεωρούν ότι το νέο έτος θα είναι καλό, αφού οι πρώτοι αριθμοί είναι ιδιαίτεροι και πολύ αγαπητοί στους αριθμολάγνους, Το προηγούμενο όμως πρώτο έτος ήταν το 2011, που δεν νομίζω ότι το λες και καλό, και το αμέσως προηγούμενο, το 2003, από τα χείριστα έτη της χυδαίας καταναλωτικής ανάπτυξης.

Η διαφορά όμως που έχει το νέο μας αυτό έτος από τα προηγούμενα όμοιά του είναι η εξής: Το 2003 και το 2011 ήταν μεν πρώτα έτη, αλλά ακολουθούνταν από τα δίσεκτα 2004 και 2012, το 2017 όμως έπεται ενός δίσεκτου, του 2016. Αυτή είναι ίσως μία θεμελιώδης διαφορά για τους προληπτικούς, που μάλλον τα αλλάζει όλα.

Ας κάνουμε λοιπόν μια γρήγορη αναδρομή στα προηγούμενα πρώτα έτη, ας αρχίσουμε να κρατάμε και ημερολόγιο από την πρώτη κιόλας μέρα του τρέχοντος, διότι καλό θα είναι να είμαστε προετοιμασμένοι, όσοι απομείνουμε ζωντανοί μέχρι το επόμενο πρώτο έτος, το 2027, αφού θα πέσουμε στην περίπτωση, αυτό να ακολουθείται από δίσεκτο, το 2028, το οποίο θα ακολουθείται πάλι από πρώτο, το 2029. Θα είναι ίσως τότε σαν μια γρήγορη επανάληψη όλων των προηγούμενων.

 

Με το καλό να μας μπει το 17

Τελευταίο σούρουπο του 2016. Τσούκου – τσούκου παίρνει λιγάκι η μέρα.

Σε λίγο θ’ αρχίσει να ξυπνάει η φύση. Γενάρης. Θα πιάσουν να γεννάνε οι όρνιθες, να ζευγαρώνουν οι γάτες, θα αρχίσουμε τα κλαδέματα, τα μπολιάσματα, θα βάλουμε τα σπορεία τα καλοκαιρινά, θα σκάσουνε μύτη και τα σπαράγγια από τη γη. Άντε ξανά μανά η φύση να μας θρέψει.

 

Άμα γεράσει ο διάβολος

Κατά τη διάρκεια του έτους που απέρχεται, έγιναν θέμα αρκετές φορές στην ελληνική αλλά και στη διεθνή ειδησεογραφία κάποια περιστατικά βίας κατά προσφύγων, δια πράξεων και δια λόγων, από απροκάλυπτα αλλά και από συγκαλυμμένα νεοναζιστικά στοιχεία που ενδημούν στη νεοελληνική κοινωνία με τη μορφή χρυσαυγιτών ή αγανακτισμένων πολιτών.

Διαβάστε το άρθρο εδώ

Σημείωση: Το άρθρο φυσικά είναι προβοκατόρικο. Προσπαθεί να δείξει την αρχική αντίφαση των αναπτυξιολάγνων υποτελών της κάθε “επένδυσης” και την τελική τους, μετά από κάμποσο καιρό αντίστασης και αντιδράσεων, υποταγή στην ιδέα ότι και το προσφυγικό είναι μια καλή επένδυση, αφού έχει φέρει τόσο χρήμα και τόσες θέσεις εργασίας στον τόπο.

Αντί Στεφάνου: Η λογοτεχνία στην υπηρεσία της γης

Η αναγνώστρια κυρία Περσεφόνη Λάζου μού έστειλε το παρακάτω λινκ για την αναβλάστηση της γης με τη βοήθεια της κομποστοποίησης νεκρών ανθρώπων και ανθρώπινων περιττωμάτων, αρκεί να μην έχουν λάβει στη ζωή τους ή να μην λαμβάνουν χημικά φάρμακα, και μου έγραψε το εξής: “Θυμήθηκα το βιβλίο σου Αντί Στεφάνου. να που κάποιες ιδέες που φαντάζουν αιρετικές μπορεί να γίνουν πραγματικότητα”.

Σας παραθέτω το σχετικό λινκ που μου έστειλε και την ευχαριστώ:

Composting humans: plans for natural burial ground near Armidale NSW

 

Οι εσώκλειστοι

Αυτές τις μέρες που χιονίζει και έχω τελειώσει με τις συγγραφικές μου ασχολίες, κάθισα και είδα αρκετές ώρες τηλεόραση από το διαδίκτυο. Έκανα λοιπόν δύο διαπιστώσεις. Η πρώτη ότι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι εργάζονται από το πρωί, πριν ακόμα φέξει, μέχρι πολύ αργά τη νύχτα καθημερινά και είναι ολημερίς σε αναμονή για να βγαίνουν συνεχώς σε αλλεπάλληλες ζωντανές συνδέσεις ή στο στούντιο την ώρα των ενημερωτικών εκπομπών και των ειδήσεων. Σοκαρίστηκα ειλικρινά με την διαπίστωση αυτή. Εκτός από το ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι όλη μέρα στη δουλειά και σε ετοιμότητα, λένε και συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, είτε παρουσιάζουν τον καιρό, είτε κάνουν εξωτερικά ρεπορτάζ για τα χιόνια, για την αγορά κρεάτων και δεν ξέρω τι άλλο. Νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι, όταν φθάνει το τέλος της κάθε Παρασκευής θα νιώθουν σαν να αποφυλακίζονται ή κάτι τέτοιο. Δεν νομίζω όμως να τους είναι αρκετό το σαββατοκύριακο για να αποτοξινωθούν και να ξανανιώσουν άνθρωποι μετά από όλη αυτή τη βδομάδα της μαρμότας που περνάνε. Νομίζω ότι η ζωή που χάνεται με αυτό τον τρόπο, δεν πληρώνεται με χρήματα, όσο υψηλό κι αν είναι το μηνιάτικό τους. Οι ίδιοι πάντως δείχνουν ευτυχείς, πιθανόν επειδή νιώθουν τυχεροί που έχουν ακόμη δουλειά, ποιος ξέρει. Τραγικές περιπτώσεις.

Η δεύτερη διαπίστωση που έκανα, ακούγοντας όλα όσα σχολιάζουν στα κανάλια σχετικά με την οικονομία, είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί ζούνε εξολοκλήρου σε ένα πλασματικό σύμπαν, σε μια φούσκα μέσα όλη τους η ζωή και η φιλοσοφία, δεν μπορούν να δουν τίποτε πέρα από τον καταναλωτικό καπιταλισμό που τους εξασφαλίζει τα προς το “ζην” και δεν έχουν καμία απολύτως συναίσθηση της φυσικής πραγματικότητας. Οι άνθρωποι στα κανάλια είναι τελείως ασυνείδητοι όσον αφορά στην έννοια της κατανάλωσης, την με κάθε τρόπο αύξηση της οποίας θέτουν συνεχώς ως μοναδικό ζητούμενο και την θεωρούν ως πανάκεια για τον ερχομό της ανάπτυξης και για τη λύση όλων των προβλημάτων της οικονομίας και της κοινωνίας κατ’ επέκταση. Με βάση λοιπόν και με δεδομένο ότι η κατανάλωση είναι το παν, είναι η πρωταρχική και “ζωογόνος” παράμετρος του συστήματος και η αύξησή της το συνεχές ζητούμενο, αναλύουν όλα τους τα σκεπτικά και σχολιάζουν τις πολιτικές εξελίξεις που έχουν να κάνουν με την οικονομία. Κι αν αυτά που λένε φαντάζουν σωστά, είναι στηριγμένα πάνω σε σαθρή και τελείως ανυπόστατη βάση, άρα είναι πύργος στην άμμο. Διότι η κατανάλωση δεν μπορεί να είναι άπειρη, αφού το οικοσύστημα δεν μπορεί πλέον να αναπληρώνει τους φυσικούς πόρους με τον ίδιο ρυθμό, με τον οποίον τους καταναλώνουν οι άνθρωποι, που το μολύνουν κιόλας και το αφανίζουν ταυτόχρονα, άρα φθίνει συνεχώς, και άρα αυτό είναι το βασικό πρόβλημα της ανθρωπότητας, ότι βαδίζει ολοταχώς προς τον λιμό και πρέπει επειγόντως να μπει σε τροχιά εξοικονόμησης από δω και πέρα των φυσικών πόρων και μείωσης της κατανάλωσης.

Αλλά ποιος να τα δει, να τα σκεφτεί και να τα νιώσει όλα αυτά. Αυτοί που ζουν όλη τους τη μέρα εσώκλειστοι στα στούντιο ή όσοι, εξίσου εσώκλειστοι στο σύστημα, τους ακούν καθημερινά και τους βλέπουν;

 

Εξ Άνδρου Αλέξανδρος

Ο φίλος μου ο Αλέξανδρος μου γράφει γράμμα από την ορεινή Άνδρο, αλλά το θεωρώ ποίηση εξαιρετική, που φυσικά δεν ανήκει σε μένα αποκλειστικά. Το δημοσιεύω λοιπόν και για εσάς:

Για τρίτη μέρα στο ψυγείο, παγερός άνεμος άγριος κι απειλητικός πολιορκεί ακάματος κορμιά και καταφύγια. Είναι στιγμές που νομίζεις ότι θα ξεκολλήσει τις κάσες των παραθύρων. Μαζί του στροβιλίζονται εναλλασσόμενες όλες οι εκδοχές του νερού εξ ουρανού, στάλες, χαλάζι, νιφάδες και τα ενδιάμεσά τους μαστιγώνουν κατά ριπάς τα τζάμια. Ένας καιρός σε παραφορά, σαν και τους καιρούς που ζούμε.  Μέσα σε αυτή την παραζάλη, όπως και σε κάθε χιονιά, πλησιάζει το σπίτι αναζητώντας κανένα ψίχουλο ο Κοκκινολαίμης. Ένα γλυκύτατο τόσο δα πλασματάκι που φτερουγίζει εδώ κι εκεί μες το λυσσοβόρι. Η θέα του μου προκαλεί μια λιγωτική αγαλίαση, μια αίσθηση συντροφιάς και ελπίδας. Συντροφιάς ως αίσθηση συμπόρευσης με όλες τις αρχέγονες, αμόλευτες μορφές της ζωής. Ελπίδας ότι ακόμη και μέσα στις χειρότερες συνθήκες κάτι τόσο μικρό και εύθραυστο μπορεί να τα καταφέρνει, μια φλογίτσα μες τη παγωνιά. Σε κοιτάει με το ζωηρό του ματάκι, πότε τόνα, πότε τ’άλλο και αλλάζοντας θέση δείχνει καμαρώνοντας με γούστο το ζωηρό πορτοκαλί του μπούστο. Έτσι με φόντο το χιόνι η κόκκινη τούτη ζωντανή πινελιά σα να παραφράζει τον Ελύτη τραγουδώντας: Τα φτερά μου πιο άλικα … στου λευκού το γειτόνεμα…Ένα κάλεσμα να μη λησμονάμε, από ένα πουλάκι.

https://youtu.be/hG9xWUZ_OFI

Η ζεστασιά των ανθρώπων

Ευτυχώς δεν χιόνισε μες στα πόδια μας, αλλά λίγο ψηλότερα. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από υψόμετρο σχεδόν μηδέν σήμερα το πρωί και δείχνει τη Βολισσό και πίσω της όλα τα βουνά άσπρα.

Όλοι εδώ είμαστε ζωντανοί και όχι παγωμένοι. Άνθρωποι, ιθαγενείς και πρόσφυγες από τη Ράκκα, η σκυλίτσα η Ράκκα, οι γάτες, οι όρνιθες, όλοι ζούμε πολύ καλά. Τα γράφω όλα αυτά γιατί άρχισε να διαβάζει και η μάνα μου το σάιτ τελευταία, μιας και ξεκίνησε μάθημα υπολογιστών σε ένα σεμινάριο στην ενορία της και κάθε μέρα μπαίνει εδώ για να μάθει τα νέα μου. Τα φυτά επίσης είναι πολύ χαρούμενα, φυτρώσανε επιτέλους τα κουκιά και ο αρακάς, οι ρόκες θαλερές και κάποιες ήδη ανθισμένες, τα σέσκουλα και τα λαχανομπρόκολα ζωντανά και χαρούμενα που δεν έχει επιβιώσει καμιά κάμπια με τέτοιο κρύο, όλα καλά γενικώς. Μόνο οι λεμονιές και οι αβοκαντιές κινδυνεύουν και έχουμε ένα άγχος όσο να ναι, αλλά όσο βλέπουμε σύννεφα στον ουρανό, είμαστε ήσυχοι διότι δεν θα κάνει ξαστεριά και παγετό, κραϊ, όπως το λέμε εδώ. Ελπίζουμε να περάσουν κι αυτόν τον χιονιά αλώβητα τα δέντρα και να μην τα χάσουμε.

Ο δυνατός βοριάς με τις τρομακτικές ριπές του έριξε κάτω μεγάλες κλαδούρες από τις ελιές, κάτι που γίνεται συνήθως με νοτιάδες την άνοιξη. Ο χείμαρρος δεν κατέβηκε παρόλο που χθες όλη μέρα έβρεχε βορινή βροχή αληθινή, όπως λέει ο λαός, βρέχει βορινά, βρέχει αληθινά. Η γη πίνει το νερό όλο και δεν το αφήνει να τρέξει προς τη θάλασσα. Τόση πολλή και διαρκής ήταν η ξηρασία μέχρι χθες, αλλά τώρα με το χιονάκι θα γεμίσει ο υδροφόρος ορίζοντας και θα ανέβουν πάλι σιγά – σιγά τα πηγάδια.

Έκανα τη βόλτα μου στη φύση. Ο κύριος Γιάννης μου έδωσε αβγά για τα προσφυγάκια, έτσι είπε, η κυρά Μαρία μου έκοψε μια σακούλα μαντερίνια χιώτικα, για τα παιδάκια, είπε εκείνη, να τους τα πάω να γλυκαθούνε, ο Διομήδης με πήρε τηλέφωνο και είπε ότι θα φτιάξει μια βασιλόπιτα για τους πρόσφυγες, να τους τη φέρει στο σπίτι, για το καλό της νέας χρονιάς. Το χωριό έχει αγκαλιάσει θερμά τους νέους του κατοίκους από τη Συρία. Όση παγωνιά έχει έξω, τόση ζεστασιά και αγάπη έχει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων.

18

Σας γράφω αποκλεισμένος από τον χιονιά. Βρίσκομαι στην ΒΔ Χίο, ο αέρας είναι τρομακτικός και τριγύρω όλα λευκά. Ο δρόμος που συνδέει το χωριό που ζω με την πόλη είναι κλειστός, διότι πάνω στα βουνά, απ’ όπου διέρχεται, υφίστανται συνθήκες ολικού παγετού. Τα εκχιονιστικά και τα αλατοφόρα της Περιφέρειας εργάζονται υπό συνθήκες πολύ σκληρές αλλά ο χιονιάς δεν νικιέται.

Ο λόγος όμως που σας γράφω δεν είναι για να σας πω αυτά τα συνήθη συμβάντα κάθε κακοκαιρίας, τα οποία ισχύουν σήμερα σε πολλά μέρη της Ελλάδας, αλλά για να σας γνωστοποιήσω ότι ο Αντιπεριφερειάρχης Χίου, αυτός ακριβώς που έχει την ευθύνη των εκχιονιστικών εργασιών, ο άνθρωπος που γνωρίζει καλύτερα από όλους τις συνθήκες και τις περιοχές του νησιού που πλήττονται ανελέητα από τα καιρικά φαινόμενα, επιμένει από καιρό αλλά ακόμα και τώρα και απαιτεί από τον υπουργό Μουζάλα να κατασκευαστεί καταυλισμός και  να μεταφερθούν οι πρόσφυγες από τη Σούδα σε αυτήν ακριβώς την περιοχή, με το τοπωνύμιο “18″, δηλαδή στο 18ο χλμ της οδού Χίου Βολισσού, σε υψόμετρο πάνω από 500μ., απ’ όπου η φωτογραφία που βλέπετε:

Όταν από θέση αιρετή και υπεύθυνη καταθέτει κανείς τέτοιες προτάσεις, σημαίνει προφανώς ότι είναι απλά αποκτηνωμένος. Υπήρχαν πολλοί τέτοιοι στον κόσμο τότε που βρισκόταν σε λειτουργία το Άουσβιτς και ελπίζαμε ότι έκτοτε η ανθρωπότητα εξανθρωπίστηκε, αλλά δυστυχώς όπως βλέπουμε έχει δρόμο μπροστά της ακόμη. Και είναι και παγωμένος.

Αντί Στεφάνου: Αναγνωστική απόκριση

Dec 24, 2016Marianna Chatziiosif

Ο Στεφανος ειναι αυτο που θα λεγαμε “εναλλακτικος” τυπος. Τοσο εναλλακτικος ομως που θεωρειται σαλεμενος. Ενας ανθρωπος ο οποιος εχει ταξιδεψει σε μερη πολυ μακρινα κι εχει γνωρισει αλλους πολιτισμους κι αλλες νοοτροπιες και τροπους ζωης δε μπορει να γινει αποδεκτος απο μια μεριδα ανθρωπων που ισως δεν εχουν φυγει ποτε απο το νησι, αλλα κινουνται καθημερινα στο τριγωνο που οριοθετουν το παντοπωλειο, το κρεοπωλειο και το καφενειο.
Το διαφορετικο, λοιπον, το φοβομαστε. Οτι δε μπορουμε να καταλαβουμε, κυριως λογω μη διευρυμενων οριζοντων, λογω  φτωχου πνευματος, εχουμε την ταση να το ερμηνευουμε ως ανισορροπο κι αυτο το κανουμε για να προστατευτουμε και να νιωσουμε πως ειμαστε φυσιολογικοι και οχι οτι εμεις  υστερουμε σε συγκριση με κατι που δε μπορουμε να κατανοησουμε ή δε μπορουμε να φτασουμε.
Γι’ αλλη μια φορα, η γλωσσα της αφηγησης ειναι εξαισια!

Η συγκάτοικος Ράκκα

Όλα τα είχαμε, μια σκυλίτσα μας έλειπε. Αδέσποτη ήτανε και τη χτύπησε αυτοκίνητο. Την περιέθαλψαν τα παιδιά και οι καθηγητές του ΕΠΑΛ της πόλης, την πήγαν στον κτηνίατρο και της έκανε εγχείρηση, της έβαλε βίδες και σύρμα στο μπροστινό δεξί ποδαράκι. Χθες μου τηλεφώνησε η φίλη καθηγήτρια που συντόνισε την όλη επιχείρηση και μου ζήτησε να φιλοξενήσω για ένα μήνα τη σκυλίτσα διότι πρέπει να βγει από το κτηνιατρείο και δεν έχουν κανέναν για να την αναλάβει. Πήγα σήμερα το πρωί και την πήρα, την έφερα στο χωριό. Είναι υπέροχη. Την ονόμασα Ράκκα, από την πόλη της Συρίας, προπύργιο του ΙΣΙΣ και πατρίδα των προσφύγων συγκατοίκων μου. Σας την συστήνω: