Συνέντευξη στο ΒΗΜΑ ΜΕΝ (Κυριακή 9 Οκτ. 2016)

Τη συνέντευξη μου έκανε ο Μάκης Προβατάς όταν βρεθήκαμε πριν λίγο καιρό στο βιβλιοπωλείο της Εστίας στην Διδότου, καθώς ήμουν περαστικός για λίγες ώρες από Αθήνα προς Εύβοια, όπου περισυνέλεξα και καθάρισα καρύδια και τα χέρια μου είναι μαύρα έκτοτε και μέχρι σήμερα ακόμη, παρόλο που κάθε μέρα βουτάω στη θάλασσα

Σήμερα με πήρε τηλέφωνο ο Μάκης και με ενημέρωσε ότι κυκλοφόρησε το περιοδικό μαζί με την εφημερίδα, να το έχω υπόψη μου και να το βρω για να δω την συνέντευξη. Πήγα στο μπακάλικο του χωριού και υπήρχε μια εφημερίδα, κλεισμένη στη ζελατίνη της, με όλα της τα σέα και τα μέα. Ρωτάω τον Στεφανή πόσο κάνει η εφημερίδα, βαστούσα ένα κέρμα και μου λέει 4,25! Έπαθα σοκ. Δεν ήξερα καν ότι έχουν ανέβει τόσο πολύ οι τιμές των εφημερίδων. Εγώ κατεβαίνω στην πόλη κάθε δεκαπέντε μέρες και δίνω το πολύ 17 ευρώ στο κατάστημα των βιολογικών προϊόντων, ψωνίζω δυο τρία προϊόντα και ζω όλο το επόμενο δεκαπενθήμερο, τα 4,25 ευρώ είναι τα έξοδα διαβίωσής μου για μια εβδομάδα, δεν ήταν δυνατόν να τα δώσω για να αγοράσω μια εφημερίδα, την ύλη της οποίας δεν θα διάβαζα, αλλά και θα παρήγαγα τόσα απορρίμματα σε χαρτί και πλαστικό, μόνο και μόνο για να δω την συνέντευξή μου.

Έφυγα από το μπακάλικο δίχως εφημερίδα, αλλά μέχρι να φτάσω στο σπίτι κάποιοι φίλοι μού είχαν στείλει στο μέηλ τις παρακάτω εικόνες, και διάβασα έτσι την συνέντευξη, είδα ότι ο Μάκης αλλά και ο φωτογράφος, του οποίου ξέχασα δυστυχώς το όνομα, έκαναν πολύ καλή δουλειά και τους ευχαριστώ, όπως και τους φίλους που μου τα έστειλαν, όπως κι εσάς όλους που με τιμάτε διαβάζοντας αυτά που γράφω εδώ αλλά και τα βιβλία.

Τοπίο μ.Π. (μετά Παρμενίωνα)

Ο περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένος ελληνικός στρατός, που σε κάθε του ανακοίνωση άσκησης αναφέρει ότι κατόπιν θα δώσει ιδιαίτερη προσοχή στην προστασία του περιβάλλοντος, δηλαδή ότι θα μαζέψουν τα σακουλάκια από τα κρουασάν που τρώνε κατά την διάρκειά της, έδωσε προχθές στη δημοσιότητα φωτογραφικό υλικό από την άσκηση Παρμενίων, μέρος της οποίας έλαβε χώρα στον Μάναγρο Βολισσού.

Σήμερα περπάτησα κι εγώ στην παραλία και φωτογράφισα όσα δεν έδωσε στη δημοσιότητα η διοίκηση της 96 ΑΔΤΕ, για να δούμε πόση προσοχή έδειξαν εντέλει στην προστασία του περιβάλλοντος.

Η παραλία σκαμμένη από άκρη σε άκρη

Οι θίνες είναι ευαίσθητα και προστατευόμενα σε όλη την Ευρώπη οικοσυστήματα. Αντιγράφω από τον ιστότοπο της ελληνικής ορνιθολογικής εταιρίας:

“Οι παράκτιες θίνες ή αμμόλοφοι δημιουργούνται από τη δράση της θάλασσας και του ανέμου και αποτελούν το φυσικό φράγμα που προστατεύει την ενδοχώρα από το αλμυρό νερό και τον άνεμο. Ακόμα και περιορισμένη καταστροφή τους μπορεί να προκαλέσει διείσδυση αλμυρού νερού στα υπόγεια γλυκά νερά απειλώντας τις αγροτικές καλλιέργειες. Οι θίνες είναι εξαιρετικά εύθραυστα συστήματα, προσαρμοσμένα στις μεταβολές που προκαλούν οι φυσικές δυνάμεις αλλά ανίσχυρα απέναντι στην ανθρώπινη κατάχρηση. Τρία τέταρτα των θινών της Ευρώπης ανάμεσα στο Γιβραλτάρ και τη Σικελία έχουν καταστραφεί κυρίως από την ανεξέλεγκτη τουριστική ανάπτυξη. Η αξία τους είναι πλέον αναγνωρισμένη και προστατεύονται σε όλη την Ευρώπη ενώ γίνονται εκτεταμένες προσπάθειες για την ανασύστασή τους”.

Στην πρώτη φωτογραφία βλέπετε πώς ήταν οι θίνες στην περιοχή του Μάναγρου και στις επόμενες δύο πώς τις κατάντησαν. Πλήρης καταστροφή.

Νεκροταφείο βολβών που χάσκουν τσαλαπατημένοι και άταφοι. Εδώ φωτογράφισα έναν. Είναι τα υπό εξαφάνιση είδη κρινάκια της άμμου (pancratium maritimum), τα οποία και κατέστρεψαν ολοσχερώς

Μεγαλύτερης έκτασης καταστροφή συντελείται φυσικά μετά από τις ασκήσεις αυτές στον βυθό της θάλασσας. Η θαλάσσια περιοχή της βορειοδυτικής Χίου είναι ο μόνος ψαρότοπος που έχει απομείνει στο νησί αφού όλο το στενό ανατολικά μεταξύ Χίου Τουρκίας είναι κατεστραμμένο και έρημο από ζωή. Τώρα, εδώ και 5 περίπου χρόνια που έχει μετακομίσει το πεδίο βολής στον Μάναγρο και βορειότερα, καταστρέφουν συστηματικά και αυτή τη μεριά του νησιού. Κατά καιρούς έχουν ξεβραστεί νεκρά δελφίνια και χελώνες στην παραλία. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ότι έχουν σκοτωθεί από τις εκρήξεις στη θάλασσα, αλλά κανείς δεν μπορεί και να είναι βέβαιος ότι δεν έχουν σκοτωθεί από αυτές.

Φέτος, στην παραλία Πραστιά, μισό χιλιόμετρο νοτιότερα από το πεδίο βολής γέννησαν χελώνες καρέτα καρέτα και οι περίοικοι προφύλαξαν τις φωλιές για να βγουν τα χελωνάκια και να μπορέσουν να πάνε στη θάλασσα και να ζήσουν. Οι πρώτες γέννες αναμενόταν στις αρχές Σεπτέμβρη και οι επόμενες στις αρχές Οκτώβρη. Τώρα τα χελωνάκια, όσα μπόρεσαν να φτάσουν στη θάλασσα, και όσα δεν σκοτώθηκαν στον Παρμενίωνα, θα βρίσκονται κάπου τριγύρω περιμένοντας την βόμβα που θα σκάσει δίπλα τους από τις βολές με πραγματικά πυρά στη θάλασσα της επόμενης άσκησης, την οποία έχει ανακοινώσει ήδη η διοίκηση του στρατεύματος.

Η τοπική κοινωνία, ο δήμος, οι αλιείς και οι τουριστικοί επιχειρηματίες πρέπει να απαιτήσουν να σταματήσει η κακοποίηση και η καταστροφή της περιοχής του Μάναγρου από τον στρατό, να φύγει από αυτό το ευαίσθητο οικοσύστημα το πεδίο βολής και να προστατευτεί η περιοχή.

Πρώτη κίνηση: να ακυρωθεί η προγραμματισμένη άσκηση που περιλαμβάνει βολές με πραγματικά πυρά στη θάλασσα στις 17-21 Οκτώβρη 

Όνειρα φθινοπωρινής νυκτός

Κάναμε και την αντιφασιστική μας διαδήλωση απόψε, κατέβηκα κι εγώ από την εμπόλεμη ζώνη όπου ζω τον τελευταίο καιρό, και έδωσα το παρών στην κεντρική πλατεία της πόλης. Μαζεύτηκε αρκετός κόσμος, διάβασαν και τις ανακοινώσεις τους καμιά δεκαριά συνδικαλιστικοί φορείς και σωματεία, έφτιαξαν και μοίρασαν χαλβά τα παιδιά της κοινωνικής κουζίνας, έγινε και μια μικρή συναυλία στο τέλος. Τόση αστυνομία είχα να δω από τότε που έμενα στα Εξάρχεια, και τόσα ΜΑΤ στη Χίο δεν είχα ξαναδεί ποτέ.

Ο φίλος μου ο Στέλιος ο τυπογράφος είχε εκτυπώσει ένα άρθρο μου και το μοιράζαμε στους περαστικούς. Έδωσα κάποια φυλλάδια και σε μια παρέα γνωστών “ζόρικων παιδιών”, που ήταν συναγμένοι και παρακολουθούσαν από μακριά την εκδήλωση. Τους πλησίασα ήρεμα και τους είπα καλησπέρα παιδιά, πάρτε να διαβάσετε μερικές μαρτυρίες χιωτών που πήγαν πρόσφυγες στη μέση ανατολή το σαράντα. Ο ένας από αυτούς, το πρωτοπαλίκαρο, μού είπε με ύφος προσποιητά απότομο “δεν μας ενδιαφέρει”. Εγώ επέμεινα και έδωσα τα φυλλάδια στο χέρι ενός άλλου πλάι του. Αυτός τα κράτησε και μου είπε ευχαριστώ. Μια από τις καμπόσες γυναίκες της παρέας άρχισε τότε να γυρνάει γύρω από τον εαυτό της, να τινάζει δεξιά κι αριστερά τα χέρια της εκνευρισμένη και να φωνάζει “τι θέλει να μας πει τώρα αυτός (εγώ), ότι είναι οι Έλληνες ίδιοι με αυτούς εδώ;” Έφυγα τότε από κοντά τους, ενώ η παρέα της προσπαθούσαν να την ηρεμήσουν, δεν ξέρω τι απόκαναν, αν διάβασαν τίποτα από τα φυλλάδια, εγώ πάντως το χρέος μου το έκανα, διότι πάντοτε πρέπει να δίνεις την ευκαιρία στον κάθε άνθρωπο να δει κάτι που δεν έχει δει, να μάθει κάτι που δεν ξέρει, να γίνει καλύτερος άνθρωπος μέσα από την ανθρώπινη επικοινωνία, την κουβέντα και την κυκλοφορία της γνώσης και δη της ιστορικής, η κατάκτηση της οποίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να πάει η ανθρωπότητα παρακάτω δίχως άλλους πολέμους και βία.

Με την ευκαιρία που πήγα στην πόλη, μίλησα και με την εκπρόσωπο της ύπατης αρμοστείας σχετικά με την διάθεση του σπιτιού μου για φιλοξενία κατά τη διάρκεια του χειμώνα μιας οικογένειας προσφύγων και έβγαλα το συμπέρασμα ότι τίποτε δεν είναι εύκολο να γίνει, ακόμη και αν υπάρχει η αγαθή πρόθεση. Διότι αφενός, μου είπε, ότι οι περισσότερες οικογένειες που παίρνουν χαρτιά και άσυλο είναι ευπαθείς, άρα πρέπει να βρίσκονται κοντά στις υποδομές του πολιτισμού, κυρίως σε νοσοκομείο, και όπως είναι γνωστό το σπίτι μου βρίσκεται περί την μία ώρα μακριά από την πόλη, αφετέρου ακόμη και αν βρεθεί κάποια οικογένεια μη ευπαθής, πάλι δεν μπορούν να τη στείλουν εδώ αν δεν τους εξασφαλίσω εκτός από στέγη και κάποια εργασία ή χρήματα ή τα βασικά αγαθά για τον βιοπορισμό τους. Με άλλα λόγια η προσφορά στέγης δεν αποτελεί προϋπόθεση αρκετή να ικανοποιήσει τις ανάγκες των ανθρώπων αυτών, διότι έχουν πολύ περισσότερες.

Αντιπρότεινα να δώσει η ύπατη αρμοστεία χρήματα στους ανθρώπους αυτούς, τα χρήματα που θα έδινε για κάποιο ενοίκιο κατοικίας, να τους τα διαθέσει για να αγοράζουν τρόφιμα μιας και δεν θα υπάρχουν άλλα έξοδα, αλλά αυτό είναι πρόταση λογική μεν, που προσκρούει στα γραφειοκρατικά αδιέξοδα του συστήματος των ΜΚΟ και της Ύπατης δε.

Μου είπαν λοιπόν ότι παρόλα αυτά θα έχουν υπόψη τους και θα δουν τι μπορούν να κάνουν για να αξιοποιήσουν την προσφορά μου, αλλά μάλλον πρέπει να το ξεχάσουμε προς στιγμήν, δεν φαίνεται πιθανότητα φιλοξενίας προσφύγων ούτε στο σπίτι μου, ούτε στα χωριά γενικότερα, παρά μόνον στην πόλη, δίπλα στις δομές, στις υποδομές, στον πολιτισμό και στα νοσοκομεία. Ενώ θα μπορούσαν να γεμίσουν με πρόσφυγες όλα τα άδεια σπίτια των χωριών, έστω και με ενοικίαση από τους ιδιοκτήτες τους, να φέρουν ζωή στην έρημη ύπαιθρο, να φέρουν και γιατρούς που δεν έχουμε, να γεμίσει και το σχολείο του χωριού παιδιά, που υπολειτουργεί και θα το κλείσουν σύντομα, να αποσυμφορηθεί η πόλη από τον μεγάλο πληθυσμό των προσφύγων, να γίνει απογκετοποίηση, να επιτευχθεί όσμωση με τις τοπικές κοινωνίες και να αρχίσει να κυλάει η ζωή αλλιώς.

Αυτά όμως μάλλον ακόμη είναι όνειρα φθινοπωρινής νυκτός. Μόλις άρχισε να ρίχνει την πρώτη όμορφη βροχή εδώ, παρόλο που σε όλη την υπόλοιπη χώρα ρίχνει από καιρό τουλούμια.

ΥΓ

Ευχαριστώ τον αναγνώστη κύριο Νώντα από τους Αμπελόκηπους που με πήρε τηλέφωνο ενώ ήμουν στην αντιφασιστική συγκέντρωση και με συγκίνησε με το ενδιαφέρον και την αγάπη του

Ευχαριστώ την καθηγήτρια φιλόλογο από κάποιο γυμνάσιο στο Πόρτο Ράφτη για την τιμή να με προσκαλέσει στο σχολείο για μια συνάντηση με τους μαθητές της, αλλά ελπίζω να κατανοούν ότι ζω πολύ μακριά (απόδειξη ότι ούτε πρόσφυγες δεν φέρνουν εδώ να μείνουν) και είναι όλα πολύ δύσκολα, κυρίως οι μετακινήσεις.

 

Ήταν συγγραφέας

Πέθανε ο Αντώνης Σουρούνης. Σήμερα κηδεύεται στις 6 το απόγευμα στη Θεσσαλονίκη, την οποία τίμησε και περιέγραψε τόσο γλαφυρά στο Μονοπάτι στη θάλασσα.

Ο Σουρούνης ήταν συγγραφέας. Διότι συγγραφέας δεν είσαι όσο γράφεις, δεν είναι επάγγελμα, είναι τίτλος τιμής και όταν φέρεις εις πέρας την αποστολή σου, σου απονέμεται ή όχι αναλόγως τα έργα σου, όχι μόνον τα συγγραφικά…

Προσωπικά θα τον τιμήσω ξαναδιαβάζοντας αυτές τις μέρες το Μονοπάτι στη θάλασσα.

Καμένη ώρα

Τελικά δεν ήταν μόνο αυτό που έγραφε η ανακοίνωση της Ταξιαρχίας, δηλαδή 17-21 Οκτώβρη αλλά είναι και η άσκηση Παρμενίων που διεξάγεται τώρα 200 μέτρα μακριά από το καλύβι μου και με ξυπνάνε το πρωί ελικόπτερα, υπερηχητικά αεροπλάνα και πολυβόλα.

Σήμερα μας επισκέπτεται και ο κύριος καμένος, καμένη ώρα να ναι, όπως έλεγε και η γιαγιά μου όταν συνέβαινε κάτι κακό. Ισοπέδωσαν προχθές αι ημέτεραι δυνάμεις με τα ερπυστριοφόρα μηχανήματα ένα λόφο πάνω από τα τελευταία αρμυρίκια της παραλίας, ξέρουν καλά όσοι έρχονται στις καβάντζες αυτές τα καλοκαίρια και στήνουν τις σκηνές τους, και κάνανε απλάδα για να προσγειωθεί το ελικόπτερο με τον καμένο επισκέπτη.

Με πήρε τηλέφωνο χτες ο Διομήδης ο συγχωριανός κατασκασμένος. Ρε συ, μου λέει, αυτοί έχουν ρημάξει τα πάντα. Ισοπέδωσαν και τον αμμόλοφο που προστατεύει τα χωράφια μας και όλη την πεδιάδα του Μάναγρου από τους νοτιάδες, τώρα θα’ρθει μέσα στα χωράφια μας η θάλασσα το χειμώνα, είπαμε να κάνουνε καμιά άσκηση αλλά όχι και να μας καταστρέφουνε τον τόπο.

Τι να του πεις του Διομήδη. Ότι η πατρίδα πάνω απ’ όλα; Ότι αυτή η εκποιημένη αποικία χρέους, που δεν έχει κυβέρνηση αλλά αναίσχυντους τοποτηρητές, που δεν έχει δημόσια περιουσία αλλά υπερταμείο και γερμανούς ιδιοκτήτες, που δεν έχει φυσικούς πόρους να ζήσει τα παιδιά της αλλά τους έχει πουλημένους σε ξένες εταιρίες αρπακτικά, ότι αυτή η εκποιημένη και εκπορνευμένη χώρα έχει καμένους και εφ 16 που πετάνε από πάνω από το κεφάλι μου όσην ώρα τα γράφω αυτά και κάνουνε πόλεμο στον Μάναγρο της Βολισσού και ρίχνουνε πυρομαχικά στη θάλασσα και καίνε ποταμούς καύσιμα, έτσι, για να πληρώνουμε κι άλλα απ’ όσα δεν έχουμε και να δηλώνει ο κάθε καμένος περήφανος για την άμυνα της πατρίδας, λες και ο εχθρός δεν είναι ήδη μέσα, λες και δεν έχει καταλάβει τα υπουργεία και τα σπίτια μας ήδη;

Ντροπή και οργή και θλίψη. Αν ήσασταν φίλοι αναγνώστες έστω για δέκα λεπτά της ώρας εδώ αυτές τις μέρες, να κυκλοφορείτε στον δρόμο και να βλέπετε στρατιώτες παντού με φούμο στα μούτρα (χτες αχάραγα παραλίγο να πατήσουμε μια ομάδα τέτοιους με το αυτοκίνητο ενός φίλου, κατατρομάξαμε), να ακούτε κάθε τόσο τους ανατριχιαστικούς ήχους των υπερηχητικών αεροπλάνων που πετούν από πάνω μας χαμηλά και τρομάζουν τα πουλιά, τα γατιά, τα φυτά, τα ζούδια και τους ανθρώπους, να σας τραντάζουν οι ριπές των πολυβόλων λίγα μέτρα πιο κει σαν να ζείτε στο Χαλέπι για να καβλώνουν οι καμένοι και άλλοι πατριδοκάπηλοι, να μην μπορείτε να κρυφτείτε πουθενά για να γλυτώσετε παρά μόνον να φύγετε από το σπίτι και τον τόπο σας σαν πρόσφυγες όσο διαρκεί ο πόλεμος, θα νιώθατε μόνον οργή και θλίψη για αυτή την χώρα.

 

ΥΓ

Σήμερα έχω ραντεβού με την εκπρόσωπο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. Θα συζητήσουμε περί της διάθεσης του σπιτιού μου για φιλοξενία μιας οικογένειας προσφύγων τον χειμώνα. Θα βρούμε, μου είπε τηλεφωνικά, μια οικογένεια που έχει πάρει χαρτιά αλλά δεν έχει πού να πάει και πού να φιλοξενηθεί και θα τους προτείνουμε να μείνουν στο σπίτι σας. Ελπίζω να τους φέρουν τους ανθρώπους μετά τις 21 Οκτώβρη, όταν θα έχουν τελειώσει οι πατριώτες με τους πολέμους τους στην περιοχή, διότι θα νομίσουν ότι τους γύρισαν μεμιάς πίσω στο Χαλέπι και θα τρομάξουν οι άμοιροι.

Προσβολές και δώρα

Χθες βράδυ κατέβηκα στην πόλη για να παρακολουθήσω την διάλεξη του καθηγητή Φυσικής κ. Μάνου Δανέζη, ο οποίος ήρθε στο νησί για να μιλήσει σε ανοιχτή εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο.

Τον είχα ακουστά τον καθηγητή και είχα δει κάποια αποσπάσματα από ομιλίες του στο διαδίκτυο, είχα την εντύπωση ότι μιλάει για την ολότητα του σύμπαντος, για το Χάος, για την συμπαγή και ενιαία κοσμική ενέργεια, γι’ αυτό πήγα, μπας και ακούσω κάτι που θα προχωρήσει τη σκέψη μου και θα βάλει σε τάξη καλύτερα τα όσα ψυχανεμίζομαι κάθε μέρα, αλλά τελικά δυστυχώς η διάλεξή του απεδείχθη η μεγαλύτερη φόλα που έχω βιώσει στη ζωή μου, φόλα ισοδύναμη σχεδόν με την ομιλία του Ορχάν Παμούκ πριν μερικά χρόνια στο Μέγαρο Μουσικής. Ίδιου επιπέδου ανεπάρκεια και ρηχότητα πνεύματος είχαν οι δύο πολλά υποσχόμενοι ομιλητές.

Ο Δανέζης μίλησε περί προτεσταντικής λογικής και ηθικής, που διέπουν και συνιστούν το αξιακό σύστημα του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού και έκανε κάτι λειψές και ανεπαρκείς φιλοσοφικές απόπειρες να προσεγγίσει τη ζωή και την ύπαρξη και το σύστημα, κακήν κακώς όλα και με ύφος καθηγητή που εκλαϊκεύει δήθεν τις θεωρίες του για να τις καταλάβει η πλέμπα. Πιο πολύ προσβολή ήταν αυτό, παρά διάλεξη. Προσωπικά αυτά όλα που είπε, τα έχω ακούσει δεκάδες φορές και σε πολύ καλύτερη ερμηνεία, εκδοχή και αφήγηση από το στόμα ενός παλαιού εμπόρου χρυσοχόου της αγοράς του νησιού, ο οποίος τα αναλύει ευκαιρίας δοθείσης κάθε πρωί στο καφενείο που μαζεύονται διάφοροι παράγοντες της αγοράς και της πολιτικής ζωής και πίνουν το τσάι τους πριν ανοίξουν τα καταστήματά τους.

Ανεπάρκεια και φτώχεια πνευματική στην Ελλάδα του σήμερα λοιπόν. Αυτό συμβαίνει όταν απομακρύνεται ο άνθρωπος από τη φύση. Φιλόσοφος μακριά από τη φύση είναι φιλόσοφος εκ του προχείρου. Δεν θα πω τίποτε άλλο για τον Δανέζη, παρά μόνο ότι πολλοί άνθρωποι έφυγαν από αυτή την παρωδία διάλεξης απογοητευμένοι, προσωπικά εκνευρίστηκα κιόλας αλλά μου πέρασε.

Ήρθα πίσω στο χωριό και είδα τα πρώτα άνθη της γαζίας, ήταν ένα δώρο πρωινό για να μου αλλάξει τις σκέψεις. Σε λίγες μέρες θα είναι το δεντρί ολάνθιστο και θα μοσκοβολάει ο τόπος, θα περνάς έξω από το μούρκι και θα σε τραβάει από τη μύτη.

Με πήρε τηλέφωνο κατόπιν και ο πρόεδρος του κυνηγετικού συλλόγου να μου παραπονεθεί ότι τον πρόσβαλα και τον εξέθεσα, ότι του βάλανε χέρι από την ομοσπονδία επειδή έγραψα αυτά που μου εμπιστεύτηκε δήθεν, τα σχετικά με τον βουλευτή που ζήτησε ρουσφέτι να επιστραφεί το παράνομο “μηχανάκι” στον κυνηγό! Δεν κατάλαβα γιατί τον πρόσβαλα και τον εξέθεσα. Πίστευα ότι εξέθετα τον βουλευτή όταν το έγραφα. Τι να πεις; Οι άνθρωποι είναι οπαδοί του κουκουλώματος και του να μην εκτεθούμε. Γι’ αυτό πορευόμαστε κακήν κακώς ως κοινωνία και τίποτα δεν διορθώνεται, όλα τα τραβάμε μαζί μας άλυτα και μόνον τα κουτσοψιθυρίζουμε στα μουλωχτά.

Μετά βρήκα στο δρόμο ένα πουλάκι τραυματισμένο. Το κράτησα στη φούχτα μου και ένιωσα τους χτύπους της καρδιάς του. Τα πουλιά είναι η συνείδησή μας, είναι του Θεού το μάτι από πάνω μας, λέει ο Θόδωρος ο Πεπόνας, ο ήρωάς μου στου “Θεού το μάτι” γι’ αυτό όποτε βρίσκω τραυματισμένο πουλί, λυπάμαι αυτή την θλιβερή ανθρωπότητα.

Τέλος, αποζημιώθηκα με αυτή την πλήρη σπόρων σκατούλα. Αλεπού προφανώς, που έφαγε σύκα ξερά, μου έκανε δώρο έξω από το καλύβι μου τη ζωοφόρο κουράδα της, έτσι, για να μην ξεχνώ τον κύκλο της ζωής και για να θυμάμαι ότι επιστήμονας ή φιλόσοφος αποκομμένος από τη φύση, είναι επικίνδυνος και της πλάκας αντίστοιχα. Επίσης και για να μου επιβεβαιώσει το κριτήριό μου για το τι είναι προσβολή και τι δώρο…

Δήμαρχος για τα μπάζα

Η φωτογραφία αυτή εικονίζει την κατάντια της νεοελληνικής κοινωνίας.

Ένας δήμαρχος που έχει σπουδάσει αρχιτέκτονας, που έχει ως ιδιώτης στο παρελθόν αναλάβει εργασίες αναπαλαίωσης και συντήρησης διατηρητέων νεοκλασικών κτισμάτων του νησιού, που έχει βραβευτεί για το έργο του αυτό από την Europa Nostra, που έχει εκπονήσει εργασίες για τα αρχοντικά του Κάμπου και για τις Βίγλες του νησιού, ένας άνθρωπος τον οποίον κι εγώ ο ίδιος κάποτε πρότεινα και ψήφισα για Δήμαρχο του νησιού, για να φέρει το νέο, το διαφορετικό και να εκφράσει το ήπιο, δίχως γιγαντισμούς και καταστροφές αναπτυξιακό όραμα για τον τόπο, για να εγγυηθεί τον σεβασμό στο φυσικό και στο πολιτισμικό κεφάλαιο του νησιού, τα οποία μέχρι τότε κατέστρεφαν ανόητοι και αμόρφωτοι κρετίνοι άρχοντες στον βωμό της ισοπεδωτικής ανάπτυξης και του πρόσκαιρου κέρδους, ένας άνθρωπος στον οποίον ελπίζαμε για μια πιο συνετή, πιο προσεκτική, πιο ταπεινή, πιο ελπιδοφόρα, πιο οραματίστρια, πιο καθαρή, πιο τίμια και πιο αποτελεσματική εν τέλει διοίκηση, στέκει εδώ μπροστά στις μπουλντόζες και επιβλέπει τα έργα κατεδάφισης μιας γειτονιάς της πόλης του, ενός κομματιού του ξακουστού Κάμπου της Χίου, την περιοχή της Φάρκαινας, πρωτοστατεί στα “αναπτυξιακά” έργα που μετατρέπουν σε σκόνη, σε μπάζα και σε σωρό από πέτρες, κάνουν ρημαδιό τα αρχοντικά της, τα πηγάδια της, τα περιβόλια και τις αυλές της, για να έρθει, λέει η ανάπτυξη με τσάρτερς μαζικού τουρισμού, έτσι υποστηρίζει και αυτός ο θλιβερός μας δήμαρχος, που όχι μόνον καμία διαφορά από τους προηγούμενους δεν είχε τελικά, αλλά απεδείχθη δυστυχώς ο χείριστος και επικινδυνότερος όλων, ο λύκος με την προβιά αρνιού, ο αμόρφωτος σπουδαγμένος και εξειδικευμένος γιάπις, που κυνηγάει κι αυτός την ανάπτυξη κυνικά, υποκριτικά, αδιαφορώντας για το τίμημα, δίχως κανένα συναίσθημα στην πολιτική του, δίχως αναστολές όταν πρόκειται για την προσωπική του ανέλιξη εντός του βόθρου με τους ομοίους του.

Ένα χιλιόμετρο πιο βόρεια από αυτά τα έργα της ντροπής και του κυνισμού του, υπάρχει και άλλο ένα παρόμοιο έργο του. Ο εγκιβωτισμός, κόντρα στις αποφάσεις και τις νομολογίες του ΣτΕ και κόντρα σε κάθε λογική αλλά και σε κάθε θεωρία και πρακτική περιβαλλοντικής προστασίας, του πιο σημαντικού χειμάρρου της κεντρικής Χίου, του χειμάρρου Παρθένη, του άλλοτε πανέμορφου χειμερινού ποταμού που περνούσε μέσα από τις νότιες γειτονιές, πότιζε περιβόλια και γινόταν θέατρο αναψυχής και εκδρομών για τους κατοίκους της πόλης.

Δυστυχώς η νεοελληνική κοινωνία που γεννάει τέτοια πολιτικά τέρατα, δίχως ψυχή, αδίστακτα όταν πρόκειται για την προσωπική τους ανέλιξη και για την δήθεν ανάπτυξη, είναι μια καταρρέουσα παρηκμασμένη κοινωνία.

Ο νυν δήμαρχος Χίου, Μανώλης Βουρνούς και η παρέα του ήρθαν δυστυχώς στην πολιτική σκηνή του τόπου για να εκφράσουν όχι το νέο που γεννιέται και ανθίζει, αλλά την τελευταία γενιά της παρακμής, που καταρρέει, αλλά παίρνει μαζί της, μέσα στον κουρνιαχτό των μπάζων της το μέλλον των παιδιών της.

Ξανά μανά τα ίδια

Δυο γεράκια πετούσανε πάνω από το χωριό και τα χωράφια μας και τα καμαρώναμε κάθε πρωί και απόγευμα από την άνοιξη μέχρι σήμερα, Κυριακή, που ήρθαν ξανά οι κυνηγοί με τις πορτοκαλί μπλούζες του συλλόγου τους και τα σκυλιά, κι έριξαν κάτω το ένα, το τραυμάτισαν στο φτερό.

Το βρήκε ο Λευτέρης μέσα σ’ ένα χωράφι, ανήμπορο να πετάξει, το πακετάρισε και το στειλε στην πόλη, το παρέλαβε ο Γιώργης να το βάλει στο βαπόρι, να ταξιδέψει για Πειραιά, όπου θα το παραλάβουν οι άνθρωποι του συλλόγου ΑΝΙΜΑ για περίθαλψη.

Τηλεφώνησα σκασμένος στον πρόεδρο του κυνηγετικού συλλόγου Χίου και του είπα να ενεργήσει επιτέλους κάπως, να βγάλει μια ανακοίνωση, να εντείνει τον έλεγχο των ασυνείδητων μελών του συλλόγου, κάτι να κάνει τέλος πάντων, δεν είναι κατάσταση αυτή που βιώνουμε κάθε που έρχονται οι κυνηγοί στα μέρη μας.

Την έγραψε την ανακοίνωση επί τόπου, τον άκουγα να υπαγορεύει στον εαυτό του, προσοχή στα προστατευόμενα είδη, εκτίθενται όλοι οι κυνηγοί και ο σύλλογος από τις συμπεριφορές κάποιων, το όπλο δεν αποτελεί προέκταση της μαγκιάς σας, τέτοια έλεγε στον εαυτό του και τα έγραφε στον υπολογιστή όσο μιλούσαμε, ώσπου, όταν τελείωσε με την σύνταξη της ανακοίνωσης μου είπε το εξής:

Έπιασε ο θηροφύλακας έναν 80αχρονο που είχε στήσει “μηχανάκι” για τσίχλες και ξόβεργες. “Μηχανάκι” λένε ηχοσύστημα που μιμείται φωνές πουλιών και κάνει τον κράχτη για να κατεβάζει τα κοπάδια. Τον έπιασε λοιπόν ο θηροφύλακας τον παππού, του κατέσχεσε τις ξώβεργες και το “μηχανάκι”, αλλά τον ίδιον τον άφησε ελέυθερο, να μην τον τρέχει στα δικαστήρια γέρον άνθρωπο. Την επόμενη μέρα δέχτηκε ο πρόεδρος του συλλόγου τηλεφώνημα από το πολιτικό γραφείο ενός εκ των δύο βουλευτών της Χίου, είπαμε ξανά, ο ένας καθυστερημένος και ο άλλος αδίστακτος αριβίστας, με την παράκληση, απαίτηση, αίτημα, όπως θέλετε πείτε το, να επιστραφεί το “μηχανάκι” στον παππού διότι είναι μούλτι σάουντ, εισαγωγής και είναι κρίμα να το χάσει ο άνθρωπος.

Αυτά

 

“Το συμφέρον του τόπου μας”

“Έρχεται ένα φορτηγό, μπαίνομε μέσα, μας πάνε σ’ ένα χωριό, Άχνα ελέγουνταν το χωριό. Φτάνομε εκεί, κατεβαίνομε από το φορτηγό, χτυπά η καμπάνα του χωριού, ήβγαν οι χωριατίνες: “Τι είναι; Τι είναι; Προσφυγοπούλες ήρθανε”.

Μέσα στο δρόμο ήτανε ένα σπίτι μεγάλο και αυτός που το χε ήτανε στην Αγγλία, ένα άδειο σπίτι, μεγάλο. Και μας δίνουνε λοιπόν το σπίτι αυτό, μπαίνομε μέσα, είχε εφτά-οχτώ δωμάτια, απέξω είχε ένα πηγαδάκι, ένα πλυσταριό, είχε πολλά πράγματα…..

Εκεί, όση ώρα σου το λέγω, να και ήρθε όλο το χωριό. Και τι δε μας εφέρανε. Κρεβάτια, καρέκλες, σκεπάσματα, Θαρρούσες πως ήμουνα εδώ στην Ελλάδα. Γέμισα το σπίτι καρέκλες και κρεβάτια, πέφτανε τα παιδιά μου”

Σταματία Βαλιδάκη Χιώτισσα πρόσφυγας πολέμου στην Κύπρο  1941-46

“Και φτάνομε στο Πορτ Σάιτ. Εκεί εκάτσαμε μες σε τσαντίρια 3 μήνες. Εγώ επήγα κι εδούλευα σε ένα φούρνο και κάναμε ψωμιά για τους πρόσφυγες και μας δίνανε από ένα ψωμί δώρο.

Στους 3 μήνες απάνω έρχονται δυο καράβια, μας βάζουνε μέσα και τραβήξαμε για το Κονγκό. Και περνούσαμε τον Ειρηνικό εν καιρώ πολέμου και μας κάνανε γυμνάσια με τα σωσίβια κι εμείς βάζαμε τα σωσίβια και δεν φαινόμαστε….

Φτάσαμε εκεί, άλλος επήγε στο Λισάτ Ετβίλ κι άλλοι στο Ζαντώ. Στο Κονγκό ήτανε πάλι καταυλισμός αλλά είχε σπιτάκια μεμονωμένα και μια φαμίλια είχε δυο κάμερες. Ήμαστε μια χαρά εκεί. Εκάτσαμε κοντά 3 χρόνια. Δεν δούλευε κανένας εκεί. Ήμαστε κοντά στην πόλη, μας κάμανε ένα σχολείο και είχαμε έναν Σαμιώτη δάσκαλο, είχε πολλούς μαθητές αλλά μας είχανε και χορεύαμε, πηγαίναμε στην πόλη ντυμένοι τσολιάδες και γυρίζαμε. Έφτασα μέχρι την πέμπτη τάξη αλλά διψήφια διαίρεση δεν ήξερα να κάμω. Η μάνα μου έραβε κουστούμια, όλα τα τσολιαδίστικα των παιδιών και κονομούσε. Εμένα πότε Βέλγο με ντύνανε, πότε τσολιά και χόρευα τα κορίτσια όλα. Άμα ήτανε καμιά γιορτή πηγαίναμε στην πόλη μέσα και παρελάζαμε. Οι ντόπιοι μας αγαπούσαν όλοι.”

Γιάννης Ξυντάρης Χιώτης πρόσφυγας πολέμου στο Βελγικό Κονγκό 1941-46

Στο Σουέζ σταμάτησε το τρένο λίγο πιο κάτω από το κανάλι και από εκεί περάσαμε στην απέναντι όχθη. όταν φτάσαμε εκεί, υπήρχε ένας καταυλισμός από αντίσκηνα πολύ μεγάλα, δυο δυο μαζί ενωμένα, μόνο με κουβέρτες και κρεβάτια μέσα. Πρέπει να είμαστε δυο τρεις χιλιάδες κόσμος αλλά ο καταυλισμός πάρα πολύ ωραίος. Πρέπει να είχε γίνει πολλή προετοιμασία. Εκεί ονομαζόταν Πηγές του Μωυσέως. Μ’ αυτή τη διεύθυνση αλληλογραφούσαμε. Είχε κάτι κτίρια που ήταν ένα νοσοκομείο με γιατρούς Έλληνες και Αιγύπτιους, πολύ περιποιητικοί και καλοί επιστήμονες. τα διοικητικά όλα ήταν σε κτίρια. Εμείς μέναμε στα αντίσκηνα. Είχε τραπεζαρίες με τσίγκο από πάνω, μαγειρεία, είχαν επιστρατεύσει κάποιους που ήξεραν να μαγειρεύουν, υπήρχε άφθονο φαγητό πολύ καλομαγειρεμένο, πιθανόν να το βλέπαμε και τόσο ωραίο συγκριτικά με την Κατοχή. Αλλά γενικά ήταν πάρα πολύ καλά. Το μόνο που δεν υπήρχε ήταν σχολείο, που ήτανε πάρα πολλά τα παιδιά και δεν ήξεραν πώς να περάσουν την ώρα τους. Με τις ώρες κολυμπούσαμε στην παραλία….”

Ιουλία Ευαγγελινού Κομμά Χιώτισσα πρόσφυγας πολέμου στις Πηγές του Μωυσέως 1941-46

Φτάσαμε στο Χαλέπι. Εκεί μας περιμένανε φορτηγά, μας βάλανε πάνω και μας μεταφέρανε σε ένα στρατόπεδο που είχε μια πελώρια πύλη σιδερένια, που το βράδυ έκλεινε….Στρατώνας ήτανε αλλά δεν υπήρχαν στρατιώτες, μόνο φρουροί μαύροι. Εκεί μείναμε πάρα πολύ καιρό. Ήταν στρατόπεδο υποδοχής προσφύγων. Όταν πια σταμάτησαν να καταφτάνουν πρόσφυγες, έγινε μια αποστολή και φύγανε πολλοί δικοί μας για την Βηρυττό, σε ένα χωριό μέσα στα πεύκα. Είχε εκεί ξενοδοχεία που πηγαίνανε οι πλούσιοι και παραθερίζανε. Εκεί μας πήγανε κι εμάς γιατί ο μπαμπάς μου έγραψε ψέματα ότι ήμουνα άρρωστη και μας βάζουνε σε ένα τρένο ωραίο και μας στέλνουνε. Και μετά αρρώστησε ο μπαμπάς, επειδή γινότανε οι αποστολές και στεκόταν στην πόρτα με τον κατάλογο να φωνάζει ονόματα κι εκρύωσε ο άνθρωπος, ήτανε λεπτός άνθρωπος του γραφείου, και ήρθε και μας βρήκε βαριά άρρωστος. Τον πήγαν στην Βηρυττό σε ένα νοσοκομείο Σαιντ Τζορτζ μαζί με τη μαμά μου, έμεινε δυο τρεις μήνες εκεί και στο τέλος, παραμονή 25ης Μαρτίου 1945 στις εντεκάσιμη ώρα το βράδυ πέθανε ο μπαμπάς. Τον θάψανε, είχε ελληνική εκκλησία εκεί, με έναν παπά Χιώτη, από τη Λαγκάδα, Άγιος Δημήτρης ήτανε η εκκλησία, και μάλιστα μας υποσχεθήκανε ότι σε τρία χρόνια θα μας στείλουνε στην πατρίδα τα κόκαλα. Αυτό δεν έγινε ποτέ. 42 χρονών παλικάρι, τον αφήσαμε εκεί”

Εύχαρις Κοκκάλη Ακαβάλου Χιώτισσα πρόσφυγας πολέμου στη Συρία και στον Λίβανο 1941-46

Μερικές από τις μαρτυρίες που κατέγραψα και δημοσίευσα στο βιβλίο: Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι όλοι, Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή, εκδόσεις ΚΧΜ Πελινναίο 2006 και Εστία 2010

 

Σήμερα δεχόμαστε εμείς πρόσφυγες πολέμου και κάθε είδους θρησκευτικών και πολιτισμικών διώξεων, καθώς και μετανάστες αναγκασμένους να ξεριζωθούν κι αυτοί από τις πατρίδες τους εξαιτίας του παγκοσμιοποιημένου καταναλωτικού καπιταλισμού που συγκεντρώνει τον οικονομικό πλούτο σε λίγους και απομυζεί το σύνολο σχεδόν της ανθρωπότητας. Το νιώθουμε άλλωστε στο πετσί μας και οι ίδιοι τα τελευταία χρόνια.

Γι αυτό λοιπόν δεν δικαιούμαστε να ξεχνάμε το προσφυγικό – μεταναστευτικό παρελθόν μας, πολύ περισσότερο που και στις μέρες μας οι συμπατριώτες μας μεταναστεύουν ξανά κατά χιλιάδες για να βρουν εργασία και καλύτερη ζωή.

Δεν δικαιούμαστε να λέμε όχι στην φιλοξενία προσφύγων στους τόπους μας, δεν δικαιούμαστε να λέμε όχι στην φοίτηση παιδιών προσφύγων στα σχολεία μας, δεν δικαιούμαστε να μην νοικιάζουμε τα σπίτια μας στις οργανώσεις που στεγάζουν προσφυγικές οικογένειες, δεν δικαιούμαστε να αντιδρούμε αρνητικά στα ενδεχόμενα στέγασης προσφύγων σε ενοριακές ή δημοτικές αίθουσες και κτίρια στις γειτονιές μας, δεν δικαιούμαστε να μιλούμε και να δρούμε απερίσκεπτα, στρεφόμενοι εναντίον των θυμάτων, καλλιεργώντας έτσι τα φασιστικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας και στρώνοντας δάφνες στον φασισμό να αλώσει την κοινωνία μας και να μας κονιορτοποιήσει κι εμάς στο τέλος, όπως έγινε στο πρόσφατο παρελθόν.

Απεναντίας, όλα αυτά πρέπει να τα ζητάμε μετ’ επιτάσεως από τις κρατικές και δημοτικές αρχές και να τα οργανώνουμε οι ίδιοι για να αποσυμπιεστεί η κοινωνία μας από την γκετοποίηση και τα παντός είδους προβλήματα που γεννάει αυτή.

Και φυσικά να διαδηλώνουμε μαζί με τους πρόσφυγες για τα δίκαια αιτήματά τους που είναι και δικά μας:

Για επιτάχυνση των διαδικασιών, για παροχές ασύλου και για απεγκλωβισμό των ανθρώπων από τα νησιά και τη χώρα.

Για αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, όσον καιρό ζουν εδώ, προς ανακούφιση των ιδίων αλλά και της τοπικής κοινωνίας

Για ευκαιρίες σχολικής εκπαίδευσης στα παιδιά και ευκαιρίες άσκησης των δεξιοτήτων και των γνώσεων των ενηλίκων, ώστε να γεμίζουν τον άδειο χρόνο της ζωής τους και να βγάζουν κάποια λίγα χρήματα απαραίτητα για την διαβίωσή τους, όσον καιρό παραμείνουν στον τόπο μας.

Για ένταξη στην κοινωνία όσων επιθυμούν να παραμείνουν εδώ. 

Αυτή πρέπει να είναι η προσέγγισή μας και όχι οι εύκολοι πατριωτικοί δεκάρικοι στα καφενεία, στις γειτονιές και σε συγκεντρώσεις πλανημένων και επιτήδειων “πατριωτών” που νομίζουν και φωνασκούν ότι ενδιαφέρονται για “το συμφέρον του τόπου τους”

“Το συμφέρον του τόπου μας” είναι να μη σφαχτούμε μεταξύ μας και να ανατρέψουμε όλοι μαζί τις πολιτικές που γεννούν τον πόλεμο, την ανισότητα, την αδικία, την προσφυγιά, τη μετανάστευση. Διότι έχει ήδη ξανάρθει η σειρά μας αλλά ίσως δεν το βλέπουμε ακόμη καθαρά λόγω της ύπαρξης ανάμεσά μας μερικών χιλιάδων πιο δυστυχισμένων από εμάς.

Ας συμπαρασταθούμε όλοι μαζί στους πρόσφυγες και στους μετανάστες και ας ενώσουμε τη φωνή μας μαζί τους σε κάθε πόλη, σε κάθε νησί. Αυτό είναι το συμφέρον της κοινωνίας μας.

Στη Χίο συγκέντρωση συμπαράστασης στους πρόσφυγες και μετανάστες την Παρασκευή 7 Οκτώβρη στις 7 το απόγευμα στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 2 Οκτ 2016