Η άλλη όχθη

Χωρίς πολλά λόγια. Διότι ζούμε σε εποχές φρικτές, χυδαίες, που εκτρέφουν το τέρας του φασισμού. Ας κάνουμε ό,τι μπορεί ο καθένας για να ανακουφίσει ανθρώπους και να αντισταθεί στον έρποντα φασισμό που γιγαντώνεται. Προσωπικά μπορώ να κάνω αυτό:

Στη Βολισσό, στο σπίτι μου διατίθεμαι να φιλοξενήσω για τον επερχόμενο χειμώνα μια 3μελή ή 4μελή οικογένεια προσφύγων ή κάποιους/ες πρόσφυγες που έχουν ανάγκη στέγασης και δεν μπορούν να διαμένουν στους καταυλισμούς. Θέτω τον εαυτό μου και το σπίτι μου στη διάθεση του δήμου και της ύπατης αρμοστείας για να ανακουφιστεί μια προσφυγική οικογένεια και για να δοθεί ίσως το έναυσμα και σε άλλους ντόπιους να κάνουν το ίδιο.

 

Πολεμικός τουρισμός

Όσοι έχετε απωθημένο να ζήσετε μερικές μέρες σαν Σύριοι στο Χαλέπι, δεν έχετε παρά να κλείσετε ένα δωμάτιο στην Βολισσό της ΒΔ Χίου κατά το πενθήμερο 17-21 Οκτώβρη.

Όπως ανακοίνωσε η στρατιωτική διοίκηση Χίου, εκείνες τις μέρες και νύχτες θα πραγματοποιηθεί μια από τις καθιερωμένες ετήσιες ασκήσεις της, η οποία περιλαμβάνει βολές με πραγματικά πυρά στη θάλασσα.

Προσωπικά, ως κάτοικος της περιοχής, έχω ζήσει απίστευτες εμπειρίες κατά τη διάρκεια τέτοιων ασκήσεων τα τελευταία χρόνια και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να μη χάσετε αυτή τη σπουδαία ευκαιρία να ζήσετε ως κάτοικοι εμπόλεμης ζώνης. Αφήστε που όπως όλα δείχνουν, θα σας χρειαστεί μια τέτοια εμπειρία στο άμεσο μέλλον, και θα είστε προετοιμασμένοι, δεν θα σας πέσει πρωτόγνωρη και πολύ τρομακτική η ατμόσφαιρα του πολέμου.

Στην Βολισσό λοιπόν κατά το εν λόγω πενθήμερο θα ζήσετε με την τεστοστερόνη στα ύψη, οι κρότοι από τα κανόνια θα είναι εκκωφαντικοί, άλλοι πάλι υπόκωφοι και θα κάνουν τη γη να τρέμει, τα στρατιωτικά οχήματα και οι στρατιώτες με στολές παραλλαγής και φούμο στα μούτρα θα πλημμυρίζουν τον τόπο, εντυπωσιακοί υδάτινοι πίδακες ύψους πολλών μέτρων θα ξεπετάγονται εδώ κι εκεί μες στη θάλασσα, θα ισχύει περιορισμός κυκλοφορίας και απαγόρευση προσέγγισης σε παραλίες και παράλια μέρη, χελώνες καρέτα καρέτα ίσως δείτε να ξεβράζονται νεκρές, ίσως και δελφίνια ακόμη και πολλές μέρες μετά την άσκηση αν παρατείνετε τις διακοπές σας, χιλιάδες ψάρια νεκρά θα δείτε να πλέουν στον αφρό της θάλασσας, μιας και όλα αυτά τα πλάσματα δεν έχουν διαβάσει την ανακοίνωση απαγόρευσης της κυκλοφορίας, εντυπωσιακά τεθωρακισμένα οχήματα θα απολαύστε να σκάβουν με τις ερπύστριές τους τους δρόμους και τις παραλίες, αεροπλάνα και ελικόπτερα θα συμπληρώνουν την ηχητική και οπτική πολεμική πανδαισία, τις νύχτες φωτοβολίδες θα σχίζουν το στερέωμα και κρότοι από βομβαρδισμούς θα ταράσσουν την πλάση και θα σας τρομάζουν τινάζοντάς σας από τον ύπνο σας, θα σας ανεβάζουν το αίσθημα πατριωτισμού και περηφάνιας και, τέλος, τόνοι βαρέων μετάλλων θα πέφτουν στην θάλασσα μέσω των πυρομαχικών, σκοτώνοντας επί τόπου υδρόβια πλάσματα και υποσκάπτοντας την υγεία των κολυμβητών που έρχονται αμέριμνοι και ανύποπτοι τα καλοκαίρια για παραθερισμό, αφού, όπως αναγράφει στο τέλος η ανακοίνωση της στρατιωτικής διοίκησης, “μετά την βολή θα γίνει πλήρης αποκατάσταση των χώρων και θα δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην προστασία του περιβάλλοντος” (!!!), κοινώς θα μαζέψουν τα σακουλάκια από τα κρουασάν που θα φάνε κι εσείς θα είστε αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες σε όλα αυτά!

Όσοι πιστοί προσέλθετε λοιπόν για να ζήσετε τον πόλεμο που ζούμε εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι, όταν τελειώνει το καλοκαίρι και φεύγουν οι τουρίστες, να ζήσετε μέρες και νύχτες τεστοστερόνης και εθνικής περηφάνιας, να βεβαιωθείτε ότι τα λεφτά των φόρων που πληρώνετε εξυπηρετούν τον πατριωτικό σκοπό τους και να απολαύσετε την εμπειρία του άμαχου πληθυσμού σε εμπόλεμη ζώνη. Να βγάλουν και οι επιχειρήσεις της περιοχής κανένα μεροκάματο διότι φέτος ήταν η κατάσταση τραγική.

Σας περιμένουμε για ένα αξέχαστο 5ήμερο. Για κρατήσεις παραδοσιακών οικιών και δωματίων απευθυνθείτε στην 96 ΑΔΤΕ. Καλή αντάμωση και καλή παραμονή στο χωριό μας.

 

Γιάννης Μακριδάκης “Ἡ πρώτη φλέβα”, τοῦ Τάσου Γέροντα

Γιάννης Μακριδάκης “Ἡ πρώτη φλέβα”. Νουβέλα. Ἐκδόσεις Ἑστία, 2016. 118 σελίδες καθαρό διήγημα.

Παράξενος τίτλος! Δέν ἤξερα τί μπορεῖ νά σημαίνει. Πῆρα μιά ἰδέα μόλις στή σελίδα 109. Ἀλλά δέν φανταζόμουν τήν ἐξέλιξη.   Στό βιβλίο μιλοῦν ἐναλλάξ ἕνας παλιός ναυτικός καί μία πόρνη. Περιγράφουν στιγμιότυπα τῆς ζωῆς τους. Οἱ ἱστορίες λαμβάνουν χώρα χρονικά στίς δεκαετίες τοῦ 60 μέχρι τοῦ 80. Ἡ πόρνη, ἡ Λόλα, ἔζησε στήν Ἀθήνα, στόν Πειραιά καί, κυρίως, στά Χανιά. Ὁ ναυτικός, ὁ Γιῶργος, περιγράφει τά ταξίδια του ἀνά τήν ὑφήλιο.   Οἱ περιγραφές τῆς Λόλας ξεκινοῦν ἀπό τήν παιδική της ἡλικία. Ἀντίθετα τοῦ Γιώργου ξεκινοῦν ἀπό τό πρῶτο του ταξίδι.   Ἡ καλή ἀλλά καί τσαούσα ψυχή τῆς πόρνης φαίνονται ἀπό τή συμπεριφορά της ἀλλά περισσότερο ἀπό τίς περιγραφές τῆς ζωῆς της. Ὁ τρόπος πού μᾶς παρουσιάζει τούς πελάτες της, τόν τρόπο πού τούς φέρεται κατά περίπτωση, τόν τρόπο πού ἀντιμετωπίζει τή ζωή, τόν χρόνο της καί τά χρήματά της, ἀποκαλύπτουν ἀξιολάτρευτο πλάσμα.   Ὁ Γιῶργος μᾶς περιγράφει τά ταξίδια του. Οἱ ἀναφορές στούς ὑπολοίπους ναῦτες εἶναι πολύ λίγες. Περισσότερο παρουσιάζει τή συμπεριφορά τους ὅταν πιάνουν λιμάνι, ὅταν συναγελάζονται μέ ντόπιους. Στίς περιγραφές αὐτές κυριαρχοῦν οἱ σχέσεις του μέ πόρνες.   Καί οἱ δύο χαρακτῆρες παρουσιάζονται μοναχικοί. Καί οἱ δύο εἶναι ἀνυπότακτοι, αὐτόνομοι, ἀποδεχόμενοι τό κόστος. Καί οἱ δύο ὅμως ἀποκαλύπτονται δεκτικοί σέ ἐφήμερους ἕρωτες.   Μέσα ἀπό τίς διηγήσεις τῶν δύο ἡρώων ὁ Μακριδάκης σκιαγραφεῖ πολύ παραστατικά τήν ἐποχή, τήν κάθε ἐποχή πού διαδραματίζονται τά περιγραφόμενα στιγμιότυπα. Σ’ αὐτό συντελεῖ καί ἡ σταθερή ἱκανότητά του νά δίνει στούς ἥρωές του τήν ἀπολύτως κατάλληλη γλῶσσα, ὁμιλία. Καί λέω ὁμιλία ἐπειδή τό ὕφος καί τῶν δύο εἶναι αὐτό τοῦ προφορικοῦ λόγου, ἀφοῦ καί οἱ δύο μοιάζουν νά τά ἀφηγοῦνται σέ κάποιον ἀόρατο ἀκροατή.   Στό τέλος τοῦ βιβλίου ὁ Μακριδάκης μᾶς κρύβει μία ἔκπληξη. Δέν θά σᾶς τήν ἀποκαλύψω, παρότι ὁ ὑποψιασμένος μπορεῖ νά τήν ἀντιληφθεῖ νωρίτερα.   Ἡ νουβέλα αὐτή ἀκολουθεῖ τήν ὑψηλή ποιότητα γραφῆς τοῦ Μακριδάκη. Ἐξαιρετικά σκιαγραφημένοι χαρακτῆρες, πολύ πετυχημένη ἐπιλογή τῆς γλώσσας κάθε ἀφηγητῆ, παραστατικές περιγραφές ἀνθρώπων, συναισθημάτων, κοινωνίας. Ἐμένα προσωπικά μοῦ ἄφησε μιά γλύκα ἡ ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου αὐτοῦ. Μοῦ ἔδειξε μιἀ ἄλλη πλευρά ἀνθρώπων πού δέν συναντῶ συχνά κι ἔτσι δέν ἔχω τή δυνατότητα νά σχηματίσω ἄποψη, παρά μόνο νά ἀκούω ἄλλες γνῶμες, βασισμένες κατά κανόνα σέ στερεότυπα.   Οἱ ἐκδόσεις Ἑστία γιά μιά ἀκόμα φορά ἐξέδωσαν ἕνα πολύ προσεκτικά ἐπιμελημένο βιβλίο. Κανένα τυπογραφικό λάθος, πετυχημένη ἐπιλογή ἐξωφύλλου, ἄψογα χαρτί, ἐκτύπωση, γραμματοσειρά, δέσιμο.

Πηγή

Εκτροφείο φασισμού

Η ευρωπαϊκή και ελληνική πολιτική του “κόψτε τον λαιμό σας” επί του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος γέννησε χθες στη Χίο άλλη μια, δίχως έκτροπα αυτή τη φορά, μαζική διαδήλωση αγανακτισμένων πολιτών, οι διοργανωτές της οποίας, ίσως από συστολή (!), κράτησαν κρυφή την ταυτότητά τους μέχρι την ύστατη ώρα, αυτοαποκαλούμενοι ως ακομμάτιστη και απολιτίκ (βλ. φασιστική) παγχιακή επιτροπή αγώνα. Τελικά, υπό την πίεση της κοινωνίας αποκάλυψαν κάποια ονόματα διοργανωτών, οι οποίοι μαζί με μερικές εκατοντάδες πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν και κατέβηκαν μαζί τους στην κεντρική πλατεία της πόλης διατράνωσαν την απαίτησή τους να αδειάσει το νησί από πρόσφυγες και μετανάστες, να κλείσουν όλες οι δομές υποδοχής, φιλοξενίας κλπ και να ξαναγίνει η Χίος τόπος διέλευσης και καταγραφής διερχομένων προσφύγων και μεταναστών, όχι ανοιχτή φυλακή εγκλωβισμένων ανθρώπων όπως είναι σήμερα.

Όλες αυτές οι πρωτόγνωρες κοινωνικές συνθήκες και αντιδράσεις κάνουν φανερό ότι η ευρωπαϊκή και η ελληνική κυβέρνηση με την πολιτική του εγκλωβισμού των προσφύγων και μεταναστών εκτρέφουν συνειδητά και πολύ μεθοδικά το θηρίο του φασισμού στα νησιά του Αιγαίου.

Διότι η φασιστική συμπεριφορά είναι ένα από τα δομικά χαρακτηριστικά της πολυσχιδούς και αντιφατικής ανθρώπινης υπόστασης, δηλαδή ο καθένας μας έχει μέσα του έναν φασίστα, τον οποίον ανάλογα με την προσωπική του καλλιέργεια και με τα υπόλοιπα δομικά στοιχεία του χαρακτήρα του, αλλά και ανάλογα με τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει, είτε τον αφήνει να εκφραστεί, είτε φροντίζει να τον περιορίζει ή να τον ακυρώνει δια παντός, μη διολισθαίνοντας σε φασιστικές συμπεριφορές με διαρκή αγώνα και συνειδητότητα.

Γίνεται λοιπόν στην παρούσα ιστορική φάση φανερό ότι η πολιτική της ευρωπαϊκής και της ελληνικής κυβέρνησης οδηγεί τους ανθρώπους και κατ’ επέκταση τις κοινωνίες συμπεριφορικά στα όρια του φασισμού. Οδηγεί τον καθένα ξεχωριστά σε προσωπικές καταστάσεις πολύ δύσκολα διαχειρίσιμες, ακόμη κι αν η καλλιέργεια του είναι επαρκής, ακόμη και αν ο χαρακτήρας του είναι αρκούντος ήπιος. Διότι αφενός η ψυχολογία της μάζας, την οποία βλέπει γύρω του ή την αποτελεί και ο ίδιος, και από την οποία συνήθως δεν έχει φροντίσει ή κατορθώσει να αποκλείσει κάποιους επιτήδειους και γνωστούς οπαδούς της βίας και του φασισμού είναι ένας αστάθμητος και πολύ ορμητικός προς την φασιστική ροπή παράγοντας, αφετέρου δε η προσωπική, πόσω μάλλον η συλλογική διολίσθηση προς τον φασισμό κάτω από τέτοιες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες είναι διαρκής και ανεπαίσθητη, τόσο που κανείς από όσους ιστορικά έβγαλαν τον φασίστα από μέσα τους δεν μπόρεσε να το αποδεχθεί και να το παραδεχθεί, αφού όλοι ανεξαιρέτως οι ιστορικά καταγεγραμμένοι επιφανείς φασίστες, πόσω μάλλον οι αφανείς ακόλουθοί τους υποστήριξαν με σθένος το γνωστό “εγώ δεν είμαι φασίστας αλλά…”

Πάντα υπήρχε ένα αλλά που δικαιολογούσε στον εαυτό τους την ροπή τους και τον εκπεσμό τους στην φασιστική συμπεριφορά. Αυτό το “αλλά” υπάρχει και τώρα. Το δημιουργεί και το συντηρεί συνειδητά η ευρωπαϊκή και η ελληνική κυβέρνηση. Τα τελικά αποτελέσματα δεν θα διαφέρουν και πολύ από τα παρόμοιά τους ιστορικά καταγεγραμμένα. Ας είμαστε προετοιμασμένοι για όλα.

 

ΥΓ

Χθες επικοινώνησα τηλεφωνικά με έναν φίλο μου, καλλιεργημένον άνθρωπο, ταλαντούχο ηθοποιό και πολιτικά ενεργό όσα χρόνια τον ξέρω, για να του πω αστειευόμενος ότι πρέπει να αλλάξει επίθετο, μιας και στην επιτροπή που διοργάνωσε την διαδήλωση με τρόπο συνωμοτικό στρώνοντας χαλί και δάφνες στον φασισμό, αφού κράτησε μυστική την ταυτότητά της μέχρι την ύστατη ώρα προωθώντας ένα απολιτίκ (βλ. φασιστικό) προφίλ, είδα, όταν δημοσίευσαν τελικά κάποια ονόματα, να συμμετέχει κάποιος συνώνυμός του. Και έλαβα την απάντηση ότι ήταν ο ίδιος. Και έγινα έκπληκτος ακροατής του πύρινου λόγου του για την κατάσταση που δεν πάει άλλο στο νησί….

 

Μέσω δεινών και οδυνών περνάμε σ’ άλλη πίστα

Μετά από την προ μερικών μηνών διαμαρτυρία των κατοίκων του Σαουθάμπτον για την παρουσία στο λιμάνι τους της Αρμονίας των Θαλασσών, του μεγαλύτερου κρουαζιερόπλοιου στον κόσμο, το οποίο δημιουργεί περιβαλλοντικά προβλήματα και δυσκολεύει την ζωή τους, καταγράφηκε προχθές στην σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας μία ακόμη πρωτοφανής και πολύ δυναμική “αντιαναπτυξιακή” διαμαρτυρία.

Εκατοντάδες κάτοικοι της Βενετίας, στην πλειονότητά τους νέοι, της γενιάς των 90′s, οι οποίοι έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα στην χυδαιότητα του καταναλωτισμού, προέβησαν σε πλωτή διαδήλωση με φουσκωτά και άλλων ειδών πλεούμενα και παρεμπόδισαν την είσοδο των κρουαζιερόπλοιων στο λιμάνι, διαμαρτυρόμενοι για τα περιβαλλοντικά προβλήματα που προξενεί ο μεγάλος αριθμός τους και για τον αρνητικό αντίκτυπο που επιφέρει στην ποιότητα της ζωής τους ο τεράστιος αριθμός τουριστών που αποβιβάζουν στην πόλη τους και ανέρχεται στις 30.000 επισκέπτες ημερησίως.

Αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι, οι υπερασπιστές του ανθρωπογενούς και του φυσικού περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής, μαζί με όσους άλλαξαν τρόπο ζωής και αξιακό σύστημα και ζουν πλέον την καθημερινότητά τους διαφυλάσσοντας και προστατεύοντας ο καθένας με προσωπική του ευθύνη τους φυσικούς πόρους και την βιοποικιλότητα γύρω του, αποτελούν το λεγόμενο “νέο που γεννιέται” και το οποίο νομοτελειακά θα λάβει αργά – αργά, με τους ρυθμούς που επιβάλει ο ιστορικός χρόνος και μέσω αδιανόητων δεινών και οδυνών την θέση του στο παγκόσμιο στερέωμα, αντικαθιστώντας τις γενιές που επέβαλαν και ενσάρκωσαν τον καταρρέοντα πλέον καπιταλισμό της ανάπτυξης του γιγαντισμού και της απομύζησης του οικοσυστήματος.

Οι νέες αυτές γενιές αποτελούν την ανθρωπότητα της μετακαταναλωτικής – μετακαπιταλιστικής εποχής, που έχει ήδη ανατείλει και μάχεται να εδραιωθεί την στιγμή που ο καπιταλισμός ξεψυχάει και έχει γίνει ακραίος, χυδαίος και αναξιοπρεπής, ήτοι οι γενιές που τον ενσαρκώνουν και τον υπηρετούν τρώνε πλέον τις σάρκες τους και έχουν κατεβάσει τα βρακιά τους, έχουν χάσει κάθε αξιοπρέπεια και περηφάνια επιθυμώντας να ιδούν ξανά “ανάπτυξη” με κάθε τίμημα και θυσιάζουν στον βωμό της την ποιότητά της ζωής τους και το περιβαλλοντικό και πολιτισμικό κεφάλαιο των τόπων τους, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να υποθηκεύσουν το μέλλον και να καταστήσουν ομήρους του καπιταλισμού τις επερχόμενες γενιές για να τον συντηρήσουν κι αυτές με τη ζωή τους. Εξ ου και οι μάχες, τα δεινά και οδύνες που έρχονται.

χαιρετισμός από εξωτερικό / πρώτη φλέβα

Καλησπέρα Γιάννη,

Έβαλα στη βαλίτσα 40 κιλά βιβλία για να ‘χω μέχρι που θα ξανάρθω στην Ελλάδα, πρώτο πρώτο μόλις φτάσαμε διάβασα την “Πρώτη φλέβα”.

Στη βιβλιοθήκη που έχω τα βιβλία σου (πάνω αριστερά), έχω πιο κάτω δεξιά όλον τον Καββαδία, οτιδήποτε έχει γράψει ή έχει γραφτεί γι’ αυτόν.

Μπορεί να ήταν τυχαία η αρχική τοποθέτηση, αλλά μετά από το τελευταίο σου βιβλίο θα το κρατήσω μόνιμα έτσι, ή θα σας βάλω στο ίδιο ράφι, κάνετε καλή παρέα, και μεταξύ σας, και σε ‘μένα.

Ευχαριστώ και καλό χειμώνα, κράτα γερά στο καραούλι σου,
Στέλιος

Γράμμα από την Ελβετία

Αγαπητέ Μακριδάκη,

Τελειώνω σιγά το βιβλίο σου “Συρματένιοι…¨ που μου έκανε παρέα τις τελευταίες εβδομάδες. Μόλις διάβασα τον επίλογο με τις πολύ σωστές σκέψεις σου.

Σ’ ευχαριστώ θερμά για την δουλειά που έκανες. Παράλληλα διαβάζω το “Ακυβέρνητες Πολιτείες” του Τσίρκα και οι μαρτυρίες που έχεις μαζέψει μου έχουν διαφωτίσει μερικές απορίες σχετικές με το ό,τι έχει γίνει τότε ( και με το ό,τι γίνεται ακόμα ) στην Μέση Ανατολή.

Συνέχισε αν αντέχεις την δουλειά σου. Τα βιβλία σου, έχω διαβάσει και μερικά από τα μυθιστόρηματά σου, συμμετέχουν στην μεγάλη χαρά που μου δημιουργούν τα ελληνικά και τα ταξίδια στην χώρα σας.

Χαιρετίσματα από την “κεντρική Ευρώπη”.

Urs Faust

 

Το νερό δεν ανήκει στην κοινωνία των ανθρώπων

Η κυβέρνηση ακολουθεί για μιαν ακόμη φορά την γνωστή της πρακτική, αυτή του ψεύδους και της υποκρισίας ή τη στάχτη στα μάτια των ηλιθίων. Διότι προφανώς ηλίθιους θεωρούν τους πολίτες, περισσότερο ακόμη και από τα κομματικά μέλη τους, τα οποία έχουν προσωπικούς λόγους να πιστεύουν και να υποστηρίζουν τα φούμαρα που εκτοξεύονται από τα κυβερνητικά χείλη.
Την ίδια στιγμή λοιπόν που μεταφέρουν στο υπερταμείο προς ιδιωτικοποίηση το νερό και έχουν υπογράψει μνημόνια συνεργασίας με τη Γαλλία για “επενδύσεις”, δηλαδή για εξαγορά των υδατικών πόρων και δικτύων ύδρευσης και άρδευσης της χώρας, φωνασκούν κιόλας με κάθε ευκαιρία ότι δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιήσουν το νερό. Δύο αθλιότητες δηλαδή ταυτοχρόνως.
Το νερό όμως είναι φυσικός πόρος, και εκτός από αθλιότητα είναι μέγιστη βλακεία να το ιδιωτικοποιήσεις ή να νομίζεις ότι μπορείς να το ιδιωτικοποιήσεις.
Το νερό, όπως και το χώμα, ο άνεμος, ο ήλιος, οι σπόροι, το οξυγόνο, η κοσμική ενέργεια είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των έμβιων όντων, δεν είναι ούτε εμπορεύματα προς έλεγχο και προς εκμετάλλευση από τις καπιταλιστικές αγορές, όπως βλακωδώς πιστεύουν οι σπουδαγμένες αμόρφωτες κεφαλές του νεοφιλελεύθερου οικονομικού κατεστημένου και τα κατά τόπους κυβερνητικά υποχείριά τους, ούτε όμως κοινωνικά αγαθά, όπως διαλαλούν παραδοσιακά οι της πεπαλαιωμένης πλέον, λεγόμενης κάποτε αριστεράς, η οποία δυστυχώς δεν λέει παγκοσμίως να εκσυγχρονιστεί, να αντιληφθεί δηλαδή το πρωτεύον πρόβλημα της ανθρωπότητας και να υιοθετήσει λόγο και ρόλο απόλυτης υπεράσπισης του οικοσυστήματος και απόλυτης προστασίας και ελευθερίας των φυσικών πόρων.
Το νερό λοιπόν δεν ανήκει στην κοινωνία των ανθρώπων, για να το διεκδικούν ως δημόσιο, φθηνό και άφθονο, πόσω μάλλον για να το πωλούν και να το αγοράζουν ως εμπόρευμα, αλλά ανήκει και στα άλλα πλάσματα και όλα πρέπει να έχουν πρόσβαση σ’ αυτό για να μπορούν να ζήσουν και κατ’ επέκταση για να μπορεί να ζει και η ανθρωπότητα φυσικά. Αυτά είναι όμως πλέον ψιλά γράμματα για τον σύγχρονο άνθρωπο- καταναλωτή και φυσικά για το εδραιωμένο πολιτικοϊδεολογικό φάσμα, το οποίο εκφράζει σε κάθε ιστορική στιγμή την επικρατούσα ποιότητα σκέψης, ήθους και συναισθηματικής νοημοσύνης του γένους των ανθρώπων.

Απολογία αδυνάμου

Η θάλασσα είναι τέλεια αυτές τις φθινοπωριάτικες μέρες. Η μελαγχολία απλώνεται στον τόπο και τη βλέπεις μέσα από το νερό να πέφτει σαν πέπλο πάνω στα βουνά, στα δεντρά και στην πλάση. Άμα βγεις από τη θάλασσα γίνεσαι κι εσύ ένα μ αυτήν, μέρος του Κόσμου της, μικρό αδερφάκι των πουλιών και των φύλλων που πέφτουν.

Δεν μου βγαίνει καλά τελικά η κοινωνικοποίηση φίλοι μου αγαπητοί. Νιώθω ειλικρινά μεγάλη την τιμή της ανταπόκρισής σας, αλλά δεν βγαίνει, όσο κι αν προσπαθώ. Άσε που είναι τελικά πολύ άψυχη η επαφή μέσω οθόνης.

Αυτές τις μέρες οργανώνω λίγο το μέχρι πρότινος καλοκαιρινό μου κατάλυμα, το καλύβι των φυτών, για να βγάλω εκεί τον χειμώνα. Σπίτι όσο χωρείς, χωράφι όσο θωρείς, λέγανε οι παλιοί κι εγώ κάνω πράξη τουλάχιστον το πρώτο. Στα 12 τετραγωνικά του καλυβιού λοιπόν λέω να ξεχειμωνιάσω φέτος, μες στο χωράφι, μακριά από το χωριό, δίχως ανέσεις και δίχως σύνδεση στο διαδίκτυο. Να κάνω ένα πείραμα προσωπικής κατάληξης μιας και η ζωή είναι διαρκής και καθημερινή άσκηση του θανάτου.

Μετά από 6 χρόνια απουσίας μου από τις πόλεις και ζωής στο χωριό, ήρθε μάλλον η ώρα της πραγματικής αλλαγής και του προσωπικού περάσματος οριστικά στην αντίπερα της σύγχρονης ζωής όχθη, στην πραγματική και ουσιαστική εναρμόνιση με τα άλλα φυσικά πλάσματα και τους φυσικούς πόρους, στη ζωή δίπλα τους ολοχρονίς, απλά και ταπεινά όπως ταιριάζει στον Κόσμο, δίχως κανένα σχεδόν αποτύπωμα επί της γης πέραν των πελμάτων.

Θα τα λέμε κάπου κάπου φυσικά, εδώ και στο ΤΡΡ, έχει ο καθένας το χλε του, έτσι το λένε εδώ το χούι που φεύγει μετά από την ψυχή.

 

ΥΓ 1

Σαν κλείσιμο ίσως της περιόδου έκανα προχτές και θα δημοσιευτεί σύντομα μια συνέντευξη μετά φωτογράφισης για ένα περιοδικό που κυκλοφορεί μαζί με το ΒΗΜΑ. Περαστικός από την Αθήνα προς Εύβοια για μάζεμα καρυδιών, είπα να μην απογυρίσω τον ευγενικό άνθρωπο Μάκη Προβατά που μου ζήτησε συνέντευξη και ενέδωσα. Το ‘χω ψιλομετανιώσει φυσικά, σε μένα οφείλεται αυτό και στο ότι δεν μπορώ να μιλάω πια όταν είμαι έξω από τον βιότοπό μου, αλλά τώρα πια δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

 

Η πρώτη φλέβα

Κριτική από Χαρίκλεια Δημακοπούλου

Ο Χιώτης λογοτέχνης και οικολόγος καλλιεργητής κ. Μακριδάκης διακρίνεται για την τεραστία ευκολία του στην γραφή και στον χειρισμό του λόγου.

Στο νέο του βιβλίο, που χαρακτηρίζει ο ίδιος νουβέλλα, αλλά έχει την πληρότητα, αν και όχι την έκταση μυθιστορήματος, επέλεξε να μας παρουσιάσει την μοναξιά δύο προσώπων, που κατ εξοχήν κινήθηκαν μεταξύ πολλών ανθρώπων.

Οι ήρωές του είναι ένας συνταξιούχος ναυτικός και μία πόρνη, που έχει αποσυρθεί από την “επαγγελματική δράση” και ζει σε ένα έρημο χωριό της Κρήτης. Η επιλογή των δύο αυτών προσώπων επιτρέπει την προσέγγιση του αγοραίου έρωτος από τις δύο πλευρές, της προσφοράς και της ζητήσεως. Η ιδέα είναι ευφυής και ο λόγος αμφοτέρων (που δηλούται και με διαφορετικά τυπογραφικά στοιχεία) συνθέτει δύο παραλλήλους μονολόγους, που δεν μπορούν να διασταυρωθούν, απλώς διότι δεν τους έφερε αντιμετώπους ο συγγραφεύς.

Η κοινωνική κατάστασις της εικοσαετίας του 1960-1980 παρελαύνει προ του αναγνώστου από το στόμα δύο ανθρώπων που ζουν στην μοναξιά τους, αλλά χωρίς αυτολύπηση και χωρίς την αίσθηση αδικίας που θα μπορούσε αυτή η επιλογή τους να σημαίνει. Και οι δύο αποδέχονται τον εαυτό τους όπως είναι, χωρίς ωραιοποιήσεις και ψιμμύθια. Και αναλαμβάνουν το βάρος των επιλογών τους.

Εφημερίδα Εστία 17/9/2016