Δημοτική κατάντια

Πριν από 2 χρόνια, όταν κατέρρευσε το καθεστώς της προηγούμενης δημοτικής αρχής και εξελέγη δήμαρχος ο Μανόλης Βουρνούς πολλοί πιστέψαμε ότι θα συμβεί μια αλλαγή εποχής για το δύσμοιρο νησί μας. Διότι ξεφύγαμε επιτέλους από τη νοοτροπία της παλιάς γενιάς που θεωρούσε ανάπτυξη την τσιμεντοποίηση και πολιτική την εξυπηρέτηση του κάθε μικροσυμφέροντος και τις αντιδημοκρατικές αδιαφανείς αλχημείες της διαφθοράς, ήρθαν νέοι άνθρωποι στο προσκήνιο, μορφωμένοι, με σπουδές και κυρίως με ήθος και συνείδηση. Έτσι πιστεύαμε τότε.

Σήμερα, μονάχα δυο χρόνια μετά, βρισκόμαστε στην στενάχωρη δυσάρεστη θέση να συνειδητοποιούμε ότι ο Μανόλης Βουρνούς και ο θίασός του ήταν ολίγιστοι, παραδόθηκαν στην λαγνεία της εξουσίας και έγιναν τρομακτικά αδίστακτοι και ταυτόχρονα γλύφτες αριβίστες, που πατάνε επί πτωμάτων συνεργατών τους, πολιτών αλλά και του νησιού για να απολαμβάνουν μισθούς, καρέκλες και να φτιάχνει ο καθένας το πολιτικό του μέλλον ώστε να γίνουν οι ίδιοι καθεστώς ως πρόσωπα και όχι απαραίτητα ως θίασος.

Η καρέκλα της εξουσίας τελικά βγάζει στην βιτρίνα τον πραγματικό εαυτό του καθενός, γνωστό αυτό από την αρχαιότητα.

Ο βραβευμένος για την εργασία του ως αρχιτέκτονας δήμαρχος αγνοεί την νομολογία του ΣτΕ, την ηθική και την καλαισθησία και συνεχίζει να καταστρέφει με τσιμεντοποίηση και εγκιβωτισμό τον Παρθένη ποταμό, συνεχίζει να καλύπτει αυτούς που καταστρέφουν με την μικρότητά τους εδώ κι εκεί το νησί, όπως έγινε στην προχθεσινή κραυγαλέα περίπτωση του εμπρησμού μετά διανοίξεως δρόμου που οργάνωσαν στον υδροβιότοπο του Μαλαγκιώτη οι τοπικοί κρετίνοι σε συνεργασία με τον ίδιο τον Δήμο κι αυτός ο δήμαρχος σφύριζε αδιάφορα στην πλατεία του χωριού χαϊδεύοντας τα αυτιά των φαιδρών επιχειρηματικών παραγόντων του τόπου την ώρα που δημοτική μπουλντόζα μπάζωνε τον υδροβιότοπο, το πρώτο και μόνο του μέλημα από την αρχή που ανέλαβε καθήκοντα ήταν και είναι πώς θα επεκτείνει το αεροδρόμιο μέσα στην πόλη για να το παραδώσει πιο μεγάλο στην Fraport, αίτημα που το είχαν όλοι ανεξαιρέτως οι θλιβεροί δήμαρχοι του παρελθοντικού δικομματισμού, η μόνη του δυναμική ηγετική πρωτοβουλία, εκτός από τις εμφανίσεις στους ιερούς ναούς και πανήγυρεις, ήταν η “κατεβασιά” που έκανε στο λιμάνι και μπήκε μπροστά ως αρχηγός της αγέλης των φασιστών που απειλούσαν με κροτίδες και σκύλους και αφρισμένα στόματα τους πρόσφυγες και τους αλληλέγγυους, για να καθαρίσει ο τόπος και να ανακράξει ο ίδιος το γνωστό “ή θα έρθετε μαζί μου ή θα έχετε να κάνετε με αυτούς” δείχνοντας τα σκυλιά του και μετά ο υπαρχηγός του να γράψει στο φβ το εξίσου γνωστό “αποστολή εξετελέσθη”, έχει γίνει τόσο μικροπρεπής και θλιβερός που συναγωνίζεται με τον άλλον βλάκα βοναπάρτη τον αντιπεριφερειάρχη και με τον καθυστερημένο βουλευτή της δεξιάς αλλά και με τον κενό φανφαρόνο της αριστεράς της ορθοδοξίας για το ποιος θα παραστεί, ποιος θα φανεί και ποιος θα μιλήσει πρώτος στις εκδηλώσεις, έτσι ακριβώς συμπεριφέρεται δύο μόνο χρόνια μετά και έχει χάσει εμφανώς τον έλεγχο της κατάστασης.

Αυτή είναι η κατάντια ενός νέου και σοβαρού ανθρώπου που όπως φαίνεται έχτιζε μεθοδικά με την απόλυτη σιωπή του και την αμέτοχη απολιτίκ στάση του επί πολλά χρόνια το προφίλ του πολιτικού και τώρα αναγκαστικά εκτίθεται και φαίνεται η ανεπάρκειά του αλλά δυστυχώς και η μικρότητα της αλαζονείας και της ματαιοδοξίας του.

Κανένα όραμα για τον τόπο δεν έχει παρουσιάσει, αλλά μονάχα σέρνεται πίσω από τις καταστάσεις και προσπαθεί να διαχειρίζεται κακήν κακώς την καθημερινότητα, να συμβιβάζει τα αιτήματα του κάθε ιδιώτη και αιρετού που κοιτάνε το μικροσυμφέρον τους και να κρατάει ισορροπίες με όλους, έχοντας ήδη πολλές φορές το ύφος του καθεστωτικού που αντικατέστησε στην καρέκλα του δημάρχου και κάνοντας τα ίδια με τις ίδιες μεθόδους και διαδικασίες. Οι συνεργάτες του τον γλύφουν ασύστολα στις μεταξύ τους επικοινωνίες, τις οποίες οι ίδιοι μετά διαρρέουν και γελούν με την γελοιότητα των συναδέλφων τους που του συμπεριφέρονται ως απόλυτο ηγέτη για να λάβουν ή να κρατήσουν τις καρέκλες με τον μισθό και η επιχείρηση δημιουργίας καθεστώτος στον δήμο, χειρότερου και γελοιοδέστερου από το προηγούμενο  βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη αλλά δυστυχώς για αυτούς έχουν ήδη στρέψει εναντίον τους με την ανεπάρκεια και την ανοησία τους το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, από τους χυδαίους ιδιοτελείς ως τους ανθρώπους που πονάνε αυτό το νησί πραγματικά.

Ειλικρινά απορώ για το πώς θα φτάσουν στο τέλος της θητείας τους και τι κατάσταση θα παραδώσουν. Τον Φλεβάρη που λήγουν οι θητείες των θέσεων με αντιμισθίες και θα πρέπει να ξαναμοιραστεί η τράπουλα και άλλοι να χάσουν, άλλοι να κερδίσουν και άλλοι να απογοητευτούν, θα ανοίξει νομοτελειακά η πρώτη βαλβίδα αποσύνθεσης του ψοφιμιού που κάνει ότι διοικεί ως Σώμα τον δήμο. Έτσι τουλάχιστον ακούγεται από τους ίδιους τους συμβούλους του συνδυασμού του που βλέπουν την κατάντια τους. Ίδομεν απογοητευμένοι ήδη.

 

Ριζική αλλαγή

Από τις πρώτες λιακάδες της άνοιξης που ξυπνάνε συνήθως τα φίδια, μέχρι και τον Ιούνιο περπατώ και βλέπω μπροστά μου σχεδόν καθημερινά οχιές, λαφιάτες, δεντρογαλιές, καμιά φορά και σαϊτες άμα προλάβω να τις δω. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο που έρχονται από τις πόλεις οι άνθρωποι για διακοπές, δεν συναντώ πια φίδι ούτε για δείγμα στις καθημερινές μου διαδρομές διότι τρομάζουν και παίρνουν τα βουνά (πλην κανενός παραπλανημένου ή χαμένου που κείτεται συνήθως πατημένο στην άσφαλτο,αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Από Σεπτέμβρη πάλι, που γυρνάνε οι κατεργάρηδες άνθρωποι στους αστικούς τους πάγκους και φεύγουν από τη φύση, εμφανίζονται ξανά τα φίδια και ζουν κοντά αλλά και μακριά μας μέχρι τα πρώτα κρύα.

Κάποτε ένας γέροντας που είχε φύγει μετανάστης από το χωριό του για Αμερική και επέστρεψε να το δει μετά από 60 χρόνια εγκαταλελειμμένο και ερειπωμένο, μου είχε πει ανάμεσα στα δάκρυα της συγκίνησής του ότι εκείνος έφυγε τελευταίος τότε, ότι δεν ήθελε να φύγει από το χωριό αλλά αναγκάστηκε διότι είχαν φύγει όλοι οι συγχωριανοί του πια κι είχε μείνει μόνο αυτός και η φαμελιά του και τότε όλοι οι ποντικοί και οι όχεντρες πέσανε μες στο δικό του κελάρι. Δεν μπόρεσε λοιπόν να τα βγάλει πέρα με τη φύση, τα αγρίμια τον νικήσανε και έτσι τα μάζεψε κι αυτός και πήρε των οματιών του.

Όλα αυτά δείχνουν πεντακάθαρα για ποιον λόγο οι άνθρωποι έφτιαξαν κοινωνίες. Διότι η παρουσία και μόνο του ενός δίπλα στον άλλον είναι προστασία και αίσθημα ασφάλειας. Αφενός τρομάζουν τα αγρίμια και εξαφανίζονται, αφετέρου ακόμη και αν τους πλησιάσουν, μοιράζεται η φύρα σε πολλά κελάρια και γίνεται από όλους ανεκτή, δεν καταστρέφει έναν.

Όλα αυτά βέβαια ισχύουν με την προϋπόθεση ότι υπάρχουνε κελάρια γεμάτα πλούτο και ότι τα αγρίμια δεν είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Με άλλα λόγια ότι τα μέλη των κοινωνιών παράγουν πλούτο, ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του, και δεν είναι απλοί διεκπεραιωτές που ψάχνουν τρύπα να χωθούν στο σύστημα για να κυκλοφορούν κι αυτοί το χρήμα και μέσω αυτού να καταναλώνουν τον πλούτο που δεν παράγουν οι ίδιοι και να απομυζούν τους φυσικούς πόρους που όχι μόνο δεν αναπληρούν, αλλά ούτε καν σκέφτονται ότι πρέπει τουλάχιστον να χρησιμοποιούν οι ίδιοι συνετά.

Όταν οι κοινωνίες αποτελούνται από ανθρώπους οι οποίοι στην πλειονότητά τους παράγουν πλούτο, δηλαδή παράγουν οργανικούς και πνευματικούς καρπούς χρησιμοποιώντας τους φυσικούς πόρους και τις προσωπικές τους δεξιότητες με φειδώ και με συνειδητότητα όσον αφορά στον κύκλο της ζωής και στην οικουμενικότητα, τότε οι κοινωνίες είναι ισορροπημένες και υγιείς βιολογικά, ψυχολογικά άρα και πολιτικά, ευημερούν δημοκρατικά και δεν εγκυμονούν ούτε θρέφουν στον κόρφο τους το φίδι του φασισμού.

Οι σύγχρονες αστικές κοινωνίες όμως δεν είναι έτσι, όπως δεν ήταν φυσικά και οι παλιές χωριάτικες, οι οποίες υστερούσαν σε πνευματικό πλούτο, γι αυτό και εξελίχθηκε έτσι η ανθρωπότητα. Σήμερα ίσως ο πνευματικός πλούτος παράγεται κατά πολύ περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν, έχει όμως χαθεί η ισορροπία από τη μεριά του οργανικού πλούτου, την ευθύνη παραγωγής του οποίου, καθώς και την διαχείριση των φυσικών πόρων οι άνθρωποι την αποποιήθηκαν και την άφησαν στα χέρια ολίγων επιτήδειων κερδοσκόπων με αποτέλεσμα να έχουν χάσει πλέον τον έλεγχο και την ευθύνη του εαυτού τους και να κυβερνώνται από ολιγάρχες που κατέχουν το σύνολο σχεδόν του παγκόσμιου πλούτου ενώ η συντριπτική πλειονότητα ολημερίς τρέχουν με ρυθμούς εξοντωτικούς ο καθένας γύρω από τον εαυτό του και από τους άλλους προσπαθώντας να πάρουν χρήματα ο ένας από τον άλλον σε ένα παίγνιο απάνθρωπης μονόπολης, μη παράγοντας πλούτο αλλά και μη γνωρίζοντας πια τι ακριβώς είναι ο πλούτος, πλανεμένοι ότι αυτός είναι το χρήμα.

Οι σύγχρονες κοινωνίες δυστυχώς είναι ανισόρροπες, είναι καταναλωτικές και απομυζητικές του εαυτού τους, τα μέλη τους στην συντριπτική τους πλειονότητα, ακόμη και (κυρίως) οι λεγόμενοι πλούσιοι, δεν είναι υγιείς οργανισμοί, αλλά πάσχουν οργανικά, πνευματικά και κυρίως ψυχολογικά, γι’ αυτό και οι κοινωνίες δεν είναι υγιείς πολιτικά αλλά έχουν καταντήσει ανθρωποφαγικές και προάγουν την διαφθορά, την αποκτήνωση και τον φασισμό.

Ακόμη και τα πιο συνειδητοποιημένα και ανιδιοτελή μέλη τέτοιων κοινωνιών είναι εγκλωβισμένα σε μια καθημερινότητα που τους αναγκάζει να καταναλώνουν τον πλούτο δίχως να μπορούν να συμμετάσχουν στην παραγωγή αυτού, και να ρυπαίνουν με κάθε μικρή και μεγάλη τους κίνηση τον πλανήτη μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς. Αυτοί οι πιο συνειδητοποιημένοι άνθρωποι είναι που βιώνουν πρώτοι το αδιέξοδο της κοινωνίας και της εποχής, και απογοητεύονται επειδή νιώθουν ότι καταναλώνουν τη ζωή τους μέσα σε έναν φαύλο κύκλο και ότι δεν αλλάζει τίποτε παρ’ όλες τις προσπάθειες που έχουν ξεκινήσει, παρ’ όλες τις αλλαγές πολιτικών προσώπων.

Για να αλλάξει όμως η ζωή μας, η κοινωνία μας, η πολιτική μας και η καθημερινή μας πραγματικότητα, για να ευημερήσουμε και να εξυγειανθούμε ψυχικά, οργανικά και πολιτικά, δεν έχουμε παρά να αφήσουμε λίγο στην άκρη την θεωρητικολογία, την πολιτική ομφαλοσκόπηση και την ανούσια “επαναστατικότητα” που είναι μόνο σπατάλη προσωπικής ενέργειας και χρόνου, και να στραφούμε όλοι, όπου κι αν ζούμε, στον κοινοτισμό και στην συνεργασία για την παραγωγή πλούτου. Να αφήσουμε κατά μέρος τον ανταγωνιστικό καταναλωτικό εαυτό μας, τον οποίον μας εκπαίδευσαν από τις μικρές ακόμη τάξεις του σχολείου να αναγνωρίζουμε και να προάγουμε, και να προωθήσουμε τον συμπληρωματικό των άλλων ανθρώπων εαυτό μας. Να δούμε τη γειτονιά μας, την πόλη μας, τη χώρα μας, τον πλανήτη ως κοινό κτήμα και να ξεριζώσουμε από μέσα μας την ιδιώτευση, τα όρια, τα σύνορα. Να νιώσουμε ότι η ανθρωπότητα είναι ενιαίο σύνολο και ότι ό,τι συμβαίνει σε κάποια μεμονωμένα μέλη της, συμβαίνει σε όλους μας.

Όλα αυτά είναι φυσικά θεωρίες που όμως μπορούν να γίνουν εύκολα πράξη. Αρκεί ο γνώμονας να είναι η από κοινού παραγωγή πλούτου με όσο γίνεται μεγαλύτερη συμμετοχή ανθρώπων στην ευθύνη διαχείρισης των φυσικών πόρων και της ζωής. Η συνεργασία ανθρώπων με σκοπό την πρωτογενή παραγωγή πλούτου αποτελεί το καλύτερο σχολείο συνύπαρξης και συνειδητότητας. Είναι βαθιά πολιτική πράξη και παράγει ταυτόχρονα με τους καρπούς και πολιτικά όντα που έχουν συνείδηση της ευθύνης τους για την ζωή τους, για την υγεία τους, για την ευημερία τους, για τον άλλον άνθρωπο, για τα άλλα πλάσματα, για το οικοσύστημα και τελικά για τον τρόπο που πολιτεύεται η ανθρωπότητα.

Σε κάθε γειτονιά πρέπει να βρεθούν οικόπεδα, να ανοίξουν αυλές και μπαλκόνια και ταράτσες, και μέσα εκεί μικρές κοινότητες ανθρώπων να χρησιμοποιούν από κοινού συνειδητά τους φυσικούς πόρους και να παράγουν πλούτο με τα χέρια τους. Να αρχίσουν να ζουν ο ένας πιο κοντά στον άλλον, να γνωρίζονται και να συνεργάζονται ισότιμα, δημιουργώντας πυρήνες κοινοτισμού, αρμονίας και συνειδητότητας της προσωπικής του καθενός ευθύνης για τον εαυτό του και για το σύνολο. Οι πυρήνες αυτοί νομοτελειακά θα συναντηθούν πολύ γρήγορα και θα επικοινωνήσουν μεταξύ τους ουσιαστικά, στην αρχή μέσω των μελισσών που θα επισκέπτονται τα άνθη τους και κατόπιν μέσω των ανθρώπων που θα ανταλλάσσουν εμπειρίες, ύλη και πνεύμα. Η πολιτική των κοινωνιών μονάχα έτσι αλλάζει. Από τη ρίζα

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 10 / 7 / 16

Μικρή μαφιόζικη ιστορία νεοελληνικής ανάπτυξης

Στο χωριό Βολισσός της ΒΔ Χίου, όπου ζω τα τελευταία χρόνια, υπάρχει ένας υδροβιότοπος, τον οποίον η ελληνική νομοθεσία προστατεύει αυστηρά. Κατ’ απαίτηση όμως μερίδας κατοίκων του χωριού, οι οποίοι δεν λογαριάζουν τίποτε μπροστά στην προσωπική τους διευκόλυνση, ο Δήμος συνήθιζε επί πολλά χρόνια κάθε καλοκαίρι να μπαζώνει με χώμα και βράχια τον υδροβιότοπο, να τον αποξηραίνει και να κατασκευάζει πρόχειρο δρόμο επί της παραλίας για να περνούν με τα οχήματά τους οι διερχόμενοι.

Τα τελευταία δύο χρόνια οι σφοδρές αντιδράσεις άλλης μερίδας κατοίκων και περιβαλλοντικών οργανώσεων είχαν αποτέλεσμα να σταματήσει το μπάζωμα του υδροβιότοπου αλλά να αρχίσουν οι γκρίνιες, οι κατάρες, οι ύβρεις και οι απειλές για τους συγκεκριμένους “οικολόγους που κάνουν κουμάντο στο χωριό και δεν αφήνουν τον Δήμο να κάνει τον δρόμο”.

Όλα αυτά μέχρι χθες, που ασυνείδητοι εμπρηστές έβαλαν φωτιά μέσα στην καρδιά του υδροβιότοπου, με 7 μποφόρ βοριά και τον έκαψαν, όπως και όλη τη γύρω περιοχή, με κίνδυνο να κάψουν ανθρώπους, σπίτια και κτήματα, κατόπιν δε, μέσα στην αναμπουμπούλα και όταν τελείωσε αργά τη νύχτα η πυροσβεστική επιχείρηση, η οποία έλαβε χώρα με πολλά οχήματα και με ελικόπτερο διότι η πυρκαγιά πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, “κάποιοι” έφεραν το γκρέιντερ του δήμου και μπάζωσαν τον υδροβιότοπο στο γνωστό σημείο για να κάνουν ξανά τον συνήθη δρόμο – μνημείον αυθαιρεσίας και νεοελληνικής αναπτύξεως.

Η επιχείρηση “μπάζωμα”, η οποία δεν έγινε μέχρι τέλος διότι οι περίοικοι αντέδρασαν αμέσως και το “έργο” σταμάτησε ξανά άδοξα, έλαβε χώρα κατά την στιγμή που ο δήμαρχος και ο υπεύθυνος για την περιοχή αντιδήμαρχος συζητούσαν στην πλατεία του χωριού με τους επονομαζόμενους ” επιχειρηματικούς παράγοντες” του τόπου για τις προοπτικές ανάπτυξης και τα έργα που θα εντάξουν στο Λίντερ… Τραγική ειρωνεία;  Μάλλον όχι ακριβώς…

Στην καταγγελία των περιοίκων για το μηχάνημα του Δήμου που μέσα στη μαύρη νύχτα δουλεύει με προβολείς και μπαζώνει τον υδροβιότοπο οι τοπικοί άρχοντες αντέδρασαν αδιάφορα, σαν να τους ήσαν γνωστά και βαρετά όλα αυτά που συνέβαιναν, οι δε επιχειρηματικοί παράγοντες χασκογέλασαν ειρωνικά διότι αυτοί ενδιαφέρονται μόνο για την ανάπτυξη που φέρνει χρήμα στις τσέπες τους και δεν είναι γραφικοί οικολογούντες για να ενδιαφέρονται για υδροβιότοπους. Ταυτόχρονα κάποιοι εκ των παρισταμένων ειδοποίησαν τον χειριστή του μηχανήματος να εξαφανιστεί διότι οι κάτοικοι τον αντελήφθησαν και υπήρξαν ξανά αντιδράσεις.

Αυτή δυστυχώς είναι η Ελλάδα. Την εκπορνεύουν κάθε στιγμή και σε κάθε μικρότοπο κάποιοι ασυνείδητοι στους οποίους δόθηκε το δώρο να την κατοικούν αλλά ποτέ δεν εκτίμησαν ούτε αντελήφθησαν τίποτε από τη ζωή και τον τόπο. Την εκποιούν και την τραυματίζουν κάθε μέρα ανόητοι καταστροφείς που όμως αυτοαποκαλούνται και πατριώτες. Την χρεοκόπησαν και την απομύζησαν οι κατά τόπους εσμοί των καθωσπρέπει νοικοκυραίων, των παραγόντων της πολιτικής αγυρτείας και της δήθεν επιχειρηματικής εγκληματικής και ανόητης ανάπτυξης.

Χθες, 7 Ιουλίου 2016 σε ένα τόσα δα χωριό της ΒΔ Χίου έλαβε χώρα μαφιόζικη ενέργεια ηλιθίων. Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι πιο επικίνδυνος ένας μαφιόζος ή ένας ηλίθιος. Είδα όμως με τα ίδια μου τα μάτια ότι ένας ηλίθιος μαφιόζος, είναι ύπουλος, θρασύδειλος και πραγματικά τρομακτικός.

ΔΕΚΑΗΜΕΡΟ ΑΓΩΝΑ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ 22-31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016

Οι αυταπάτες έχουν τελειώσει από καιρό.

Η καταστροφή του βουνού συνεχίζεται.
Ο τελευταίος όμως λόγος ανήκει στην κοινωνία.
Ανάβαση λοιπόν για ακόμη μια φορά στον Κάκαβο, γιατί σημαίνει ελευθερία.
Δέκα μέρες αντίστασης στο δάσος των Σκουριών – Μεγάλη Παναγία - Χαλκιδική,
για να δοθεί επιτέλους ένα τέλος στην αυθαιρεσία και την καταστροφή.

ΠΑΡ. 22 – ΚΥΡ. 31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016, ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ Μ. ΠΑΝΑΓΙΑΣ