Ευπώλητα ΒΗΜΑ 26/06/2016

Σήμερα το βιβλιοπωλείο «Επί λέξει» (Ακαδημίας 32 & Λυκαβηττού, Αθήνα)

  • Offshore του Πέτρου Μάρκαρη (εκδόσεις Γαβριηλίδης)
  • Η πρώτη φλέβα του Γιάννη Μακριδάκη (εκδόσεις Εστία)
  • Πρωινή γαλήνη του Ηλία Μαγκλίνη (εκδόσεις Μεταίχμιο)
  • Σφαιρικά κάτοπτρα, επίπεδοι φόνοι του Τεύκρου Μιχαηλίδη (εκδόσεις Πόλις)
  • Νεαρό άσπρο ελάφι του Χρήστου Α. Χωμενίδη (εκδόσεις Πατάκη)
  • Πειραιώτες του Διονύση Χαριτόπουλου (εκδόσεις Τόπος)
  • Στο αυτί της αλεπούς της Ευγενίας Φακίνου (εκδόσεις Καστανιώτη)
  • Το κόκκινο τανγκό - Νίκος Ζαχαριάδης: Η άνοδος και η πτώση ενός ηγέτη των Κώστα Κουτσομύτη – Ευάγγελου Μαυρουδή (εκδόσεις Κέδρος)
  • Υπουργός νύχτας του Γιώργου Σκαμπαρδώνη (εκδόσεις Πατάκη)

Πρώτη φλέβα: Αναγνωστικές αποκρίσεις

Ανταπόκριση από Κάλυμνο
Αγαπητέ Γιάννη,
Πήρα το βιβλίο σου «Η πρώτη φλέβα» πριν λίγες μέρες. Δεν το άνοιξα, δεν διάβασα ούτε τις πρώτες γραμμές. Έχω ιεροτελεστία : όταν παίρνω καινούργιο σου βιβλίο, πρέπει να βρω τον κατάλληλο χρόνο και χώρο για να το ανοίξω και να ρουφήξω κάθε λέξη. Αυθόρμητα σκέφτηκα ότι θα ήθελα να το διαβάσω, κάπου έξω στη φύση. Και εδώ στο νησί τι καλύτερο από το να πάρω το μικρό μου θησαυρό στη θάλασσα. Χτες λοιπόν ήρθε και ο κατάλληλος χρόνος.
Καθώς γύριζα τις σελίδες δε σου κρύβω ότι σκεφτόμουν κι εγώ, γιατί ασχολείται με αυτούς τους ανθρώπους τώρα; Μια γυναίκα που έχει επάγγελμα τον έρωτα και έναν ναυτικό που τον αναζητά σε κάθε του λιμάνι. Τι θέλει να πει ο συγγραφέας; Και δεν έβρισκα απάντηση στο ερώτημά μου μέχρι που έφτασα στις τελευταίες σελίδες. Και συνειδητοποίησα εκεί, όπως και στα άλλα σου βιβλία, ποιο είναι το ζητούμενο : το μεγαλείο της ελεύθερης φύσης του ανθρώπου. Οι ήρωές σου είναι άνθρωποι ελεύθεροι, δε δέχτηκαν κανένα να τους υποτάξει, ήταν κύριοι του εαυτού τους, νικούσαν ακόμα και τα ίδια τους τα πάθη και είχαν την ίδια στιγμή ήθος, ευαισθησία και σεβασμό για τον άνθρωπο δίπλα τους. Τι δύναμη! Να μπαίνεις και να βγαίνεις από τα κοινωνικά πλαίσια όποτε θέλεις! Και να παίζουν και οι άλλοι με τους δικούς σου όρους…
Θυμήθηκα τον Πέτικα από τον Ανάμιση Ντενεκέ και τον Στέφανο από το Αντί Στεφάνου και θαύμασα για άλλη μια φορά την συγγραφική σου ευχέρειά να δημιουργείς δεσμούς και ανατροπές λίγο πριν το τέλος. Σαν ερωτική κορύφωση…
Όλο αυτό που ζω τους τελευταίους μήνες στην Κάλυμνο, είναι προσωπική υπέρβαση για μένα, κι ένα βήμα πιο κοντά προς τον ελεύθερο εαυτό μου. Από τότε που σε γνώρισα (διαδικτυακά, συγγραφικά και λίγο «φυσικά») έχω βρει ένα φωτεινό σημείο στον ορίζοντα και το ακολουθώ πιστά!
Χριστίνα Π.
Ανταπόκριση από Ηράκλειο Κρήτης
η πρωτη φλέβα
υπέροχο βιβλίο Γιάννη
διαφορετικό απ ο,τι δικό σου εχω διαβασει μεχρι τωρα
αλλά με κοινό πολύ δυνατό χαρακτηριστικό το πνεύμα σου, τη γλύκα και τη λόξα σου
αναρωτηθηκα πολλες φορες αν ο Γιωργης ειναι υπαρκτο προσωπο
και πόσο επενέβεις στο λόγο της Λόλας
αλλά μάλλον δεν έχει σημασία
σου στελνω φωτογραφία τα βιβλία μου/σου
κάπου ειναι και η Κωνσταντια
μαλλον την εχω δανισει και δε θυμαμαι που
Και την πρωτη φλέβα δυο φορες σκεφτηκα να τη δωσω σε φιλους ναυτικους περαστικους απ το σπίτι αλλα δεν το κανα ακόμα
δε θέλω δηλαδή ακόμα
σ ευχαριστω για όλα τα παραπάνω!
οταν ξεπατωνω μικροσκοπικες τσουκνιδες σε θυμαμαι
όταν βαζω ριζες σε θυμαμαι
όταν χαζευω την αναπτυξη τους σε θυμαμαι
που θαυμάζω το σκατουλάκι του κουνελιού σε θυμάμαι
Στέλλα Μ.

Η διάλυση μιας αγοραίας Ένωσης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραδομένη εδώ και χρόνια στην καταστροφική και απάνθρωπη λογική και πολιτική της “ανάπτυξης”, έφτασε στην κορύφωση του αδιεξόδου της.

Κατάφερε να αντιστρέψει κάθε έννοια και να απαξιώσει κάθε ιδανικό και αξία, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί μέσα στην αδιέξοδη πολιτική της απομύζησης των ανθρώπων της και των πατρίδων τους με γνώμονα το συμφέρον των Αγορών. Μετατράπηκε έτσι σε απόλυτα συντηρητική και κυβερνήθηκε από τους πλέον διεφθαρμένους και χυδαίους πολιτικούς, αντάξιους φυσικά των πολιτικών που ακολούθησαν. Το αποτέλεσμα είναι να φαντάζει πλέον ως προοδευτική η αλλαγή πορείας του κάθε κράτους προς τα πίσω, δηλαδή ξανά προς την “ιδιώτευση”, προς την αποχώρηση, προς το μέλλον εκτός αυτής της αποτυχημένης γερμανοκρατούμενης Ένωσης και συνέπεια αυτού η ενδυνάμωση για άλλη μια φορά στην σύντομη ιστορική πορεία του καπιταλισμού των κατά τόπους εθνικιστικών πολιτικών μορφωμάτων, με ό,τι δυσοίωνο σημαίνει αυτό για το μέλλον μας ως ανθρωπότητα.

Η Αριστερά της Ευρώπης φέρει τεράστιες ευθύνες για αυτή την κατάληξη. Διότι αντί να δείξουν τον άλλο δρόμο ως όφειλαν να βλέπουν και να υπηρετούν οι ίδιοι, τον δρόμο των Αξιών και της αρμονικής συνύπαρξης σε μια Ένωση Πολιτών, η οποία θα έχει ως Αρχή τον σεβασμό στις πολιτισμικές, φυσικές, οικονομικές και λοιπές ιδιαιτερότητες κάθε λαού και τόπου, προσαρμόστηκαν καλύτερα από τους αντιπάλους τους στην παράλογη και χυδαία ισοπεδωτική λογική του χρηματοοικονομικού συστήματος και αλώθηκαν από αυτήν, υπηρέτησαν και αυτοί την “ανάπτυξη”, συνέβαλαν δηλαδή καθοριστικά στην δημιουργία της Ε.Ε. των Αγορών και των Τραπεζών, που θεωρεί τους πολίτες της αριθμούς και τις πατρίδες τους απαξιωμένα οικόπεδα προς ισοπέδωση.

Η διάλυση αυτής της ανόητης και ανήθικης ΕΕ είναι ιστορικά πλέον προ των πυλών. Παρότι φαντάζει ίσως επιθυμητή, διότι μόνον έτσι υπάρχει πιθανότητα να επανασυγκολληθεί υπό μη αγοραίους όρους, μέχρι να γίνει αυτό και αν ποτέ γίνει, το κοινό μας μέλλον, με τον καθένα περιχαρακωμένο στα ίδια συμφέροντα και τον εθνικισμό να καλπάζει, δεν προδιαγράφεται ευοίωνο.

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 25/6/16

Παρουσίαση στην Καθημερινή 5/6/2016

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΙΔΑΚΗΣ
Αντί Στεφάνου
εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Μικρές παραδοσιακές κοινότητες και ήρωες που τις εκπροσωπούν επάξια ή βρίσκονται στις παρυφές τους συνθέτουν τον κόσμο του Γ. Μακριδάκη, σύμπαν που ο συγγραφέας δημιούργησε σταδιακά, δημοσιεύοντας μια νουβέλα ανά έτος. Το «Αντί Στεφάνου» αποτελεί μια παρωδία, καθώς ο Στ. Λαδικός θα απορρίψει την ιατρική, θα αρνηθεί τη συγγενική συνδρομή και θα απαρνηθεί την κοινωνική ανέλιξη για να αφοσιωθεί στα οικολογικά του οράματα ως νεκροθάφτης. Η αξιοθαύμαστη γλωσσική επάρκεια με πολλές οφειλές στην καθαρεύουσα και οι αξίες του κοινοτισμού είναι κύρια συστατικά της ιδιότυπης πεζογραφίας του Μακριδάκη.
ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΚΟΤΖΙΑ

Πηγή

Θεμέλιος Λίθος

Είναι γεγονός ότι ο σύγχρονος άνθρωπος-καταναλωτής, πλήρως εγκλωβισμένος εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος, έχει πλέον βαθιά μέσα του αποδεχτεί το δόγμα ΤΙΝΑ, δηλαδή ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Σε αυτή την δεινή θέση η ανθρωπότητα περιήλθε πολύ γρήγορα, με πορεία ραγδαία εκφυλιστική μέσα στον ιστορικό χρόνο, από την βιομηχανική επανάσταση και μετά, δηλαδή κατά την ιστορική εποχή, εντός της οποίας, εξ ανάγκης διαχείρισης και νομής του «πλούτου» γεννήθηκαν όλο το φάσμα των σύγχρονων πολιτικών ρευμάτων.

Ενώ όμως κάποτε ήταν αδιαμφισβήτητο ότι Πλούτος είναι η επάρκεια φυσικών πόρων, ο σύγχρονος άνθρωπος-καταναλωτής πλανεύτηκε και αυτοπαγιδεύτηκε κατά την διάρκεια αυτής της εκφυλιστικής προς τον εγκλωβισμό πορείας του και πείσθηκε εν τέλει ότι πλούτος είναι τα κουπόνια του χρηματοοικονομικού του συστήματος, τα οποία ανταλλάσσει με τους άλλους καταναλωτές, μετέχοντας όλοι μαζί σε ένα καθημερινό σκληρό και απάνθρωπο παίγνιο απόκτησης και κυκλοφορίας τους, και ανατροφοδοτώντας συνεχώς με αυτόν τον τρόπο το χρηματοοικονομικό σύστημα, που ολοένα γιγαντώνεται και έχει πλέον ορατό στόχο να υποκαταστήσει το οικοσύστημα, αλλοιώνοντάς το, μεταλλάσσοντάς το, απομυζώντας το και καταστρέφοντάς το με ρύπους και με μόλυνση, αντικαθιστώντας τα φυσικά πλάσματα με γενετικά τροποποιημένα και τους ανθρώπους με αριθμούς.

Άμεση συνέπεια αυτής της απαξίωσης του Πλούτου ήταν και η παραποίηση των εννοιών του «κέρδους» και της «ανάπτυξης». Το ότι οι έννοιες «κέρδος» και «ανάπτυξη», όπως ορίζονται στο χρηματοοικονομικό σύστημα πολύ απλά δεν υφίστανται, είναι πλέον γνωστό στην ανθρωπότητα μέσα από την μη χειραγωγούμενη, μη συστημική επιστημονική έρευνα και μελέτη του Χάους αλλά και  από την φιλοσοφία. Διότι όχι μόνο πολύ απλά δεν υπάρχει σε κανέναν τομέα της ζωής κέρδος δίχως ζημία ταυτόχρονη, αλλά πλέον δεν υπάρχει ούτε καν βραχυπρόθεσμο κέρδος με έστω μακροπρόθεσμα εμφανισθείσα ζημία, ή κέρδος συμφερότερο από την ζημία που προκαλεί. Όλα είναι «ίσα βάρκα – ίσα νερά» αφού κάθε κίνηση για δημιουργία συνθηκών κερδοφορίας εντός συστήματος, ή κάθε επίδοξη διορθωτική κίνηση ζημίας προξενεί τεράστια καταστροφή στο περιβάλλον την ανθρωπότητα οικοσύστημα, άρα εν τέλει και στο ίδιο το σύστημα, που είναι υποσύνολο του οικοσυστήματος και ενσαρκώνεται από όντα κατά βάσιν φυσικά. Ομοίως δεν υφίσταται καν η έννοια «ανάπτυξη», η ορισθείσα ως μεγέθυνση, διότι αφενός προϋποθέτει την απερίσκεπτη απομύζηση των φυσικών πόρων και άρα ο γίγαντας που «αναπτύσσεται» έχει ολοένα πιο ατροφικά ποδάρια, αφετέρου δε στηρίζεται στην ανόητα αυτοκτονική καθημερινή συμπεριφορά των «αναπτυσσόμενων» μελών της ανθρωπότητας, συμπεριφορά η οποία βέβαια αποβαίνει εδώ και χρόνια δολοφονική για τα άλλα έμβια όντα, με ό,τι σημαίνει αυτό και για την ποιότητα ζωής των ιδίων των ανθρώπων αλλά και για το μέλλον τους επί του πλανήτη.

Γύρω από αυτές όμως τις ουσιαστικά ανυπόστατες συστημικές έννοιες, το κέρδος και την ανάπτυξη, περιφέρονται ακόμη, ύστερα από τόσα χρόνια, τόσα αδιέξοδα και τόσο άδικο αίμα, όλες οι εφαρμοσμένες σύγχρονες πολιτικές ιδεολογίες, με τις μεν «δεξιές», που πρεσβεύουν την ιδιοτέλεια, την ιδιωτικοποίηση, τον ατομισμό να φαντάζουν πρωτόγονες και να είναι τελείως ανήθικες και ανάξιες σχολιασμού, και τις δε αριστερές, να φαντάζουν πλέον από υποκριτικές μέχρι αδύναμες να κατανοήσουν και να νιώσουν την ουσία του προβλήματος, διότι ως τέκνα του συστήματος δεν μπορούν να διαφύγουν από τα όρια και τους όρους του και να ξανοιχθούν στην απεραντοσύνη του οικοσυστήματος.

Ένα παράδειγμα:

Το νερό. Είναι φυσικός πόρος, για τον οποίον η ανθρωπότητα έχει από καιρό αντιληφθεί ότι ισχύει ο κύκλος: εξάτμηση από τη θάλασσα, σύννεφο στα βουνά και στα δάση, βροχή, ποτάμια, υδροφόρος ορίζοντας, θάλασσα. Η σύγχρονη καταναλωτική ανθρωπότητα έχει μάθει όμως πλέον να λέει ότι το νερό πάει χαμένο όταν βλέπουν ποτάμια να τρέχουν κατά τη θάλασσα. Έχουν πεισθεί δηλαδή ότι όσο νερό δεν φθάνει στα καζανάκια και στους νεροχύτες των ανθρώπων, όσο δεν γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης και χρήσης από τον άνθρωπο, δεν έχει κανέναν άλλο ρόλο, πάει χαμένο. Το ότι πρέπει φυσικά να κλείσει ο κύκλος, για να μπορέσει να ξανανοίξει, δεν υφίσταται πλέον στην σκέψη μας ως καταναλωτές. Πόσω μάλλον ότι το νερό ανήκει και σε άλλα πλάσματα που και αυτά πρέπει να έχουν πρόσβαση σ’ αυτό για να μπορούν να ζήσουν. Αυτά είναι πλέον ψιλά γράμματα για τον σύγχρονο άνθρωπο- καταναλωτή και φυσικά τα ψιλά γράμματα δεν μπορούν να ενταχθούν στο εδραιωμένο πολιτικοιδεολογικό φάσμα, το οποίο φυσικά εκφράζει σε κάθε ιστορική στιγμή την επικρατούσα ποιότητα σκέψης, ήθους και συναισθηματικής νοημοσύνης του γένους των ανθρώπων.

Εξ ου λοιπόν και οι μεν φιλελεύθεροι μιλούν ανόητα και ανήθικα, μετονομάζοντας κυνικά και βλακωδώς το νερό ως εμπόρευμα, στο οποίο πρέπει να έχουν πρόσβαση μόνον όσοι μπορούν να το πληρώνουν με χρήμα, οι δε της συστημικής αριστεράς μιλούν για το νερό ως «κοινωνικό αγαθό», και νοιάζονται, όπως ακριβώς λένε, να έχουν όλοι οι άνθρωποι πρόσβαση σε φθηνό και άφθονο νερό. Λογική που μπορεί επιεικώς να χαρακτηριστεί ως αφελής και ελλειπής, προσαρμοσμένη στον ουμανισμό (που εκφυλλίστηκε, παραποιήθηκε και μετατράπηκε μετά την βιομηχανική επανάσταση σε ατομισμό), αφού το νερό δεν είναι φυσικά ούτε άφθονο, ούτε «κοινωνικό αγαθό», αλλά όπως όλοι οι φυσικοί πόροι είναι κι αυτό ένα πεπερασμένο αρχέγονο αγαθό κοινοκτημοσύνης όλων των φυσικών πλασμάτων και κανένα δικαίωμα απόλυτης διαχείρισης δεν έχει επ’ αυτού ο άνθρωπος, πόσω μάλλον ο απερίσκεπτος ελαφράς συνείδησης και νοητικής δυνατότητας σύγχρονος συστημικός καταναλωτής.

Είναι λοιπόν οι φυσικοί πόροι ο Πλούτος και αποτελούν αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των έμβιων όντων που συναποτελούν αδιάρρηκτα με τον άνθρωπο το οικοσύστημα, και αυτή ακριβώς η θεώρηση πρέπει να αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της νέας πολιτικής κινηματικής ιδεολογίας, η οποία φυσικά θα είναι οικουμενική και όχι πια στενά ανθρωπιστική, και με την οποία οφείλουμε, ως μη ανήθικοι εγκλωβισμένοι του καπιταλιστικού συστήματος που καταρρέει, να εισέλθουμε στην μετακαταναλωτική, μετακαπιταλιστική εποχή της ανθρωπότητας και να προσεγγίσουμε επιτέλους ευφυώς διανοητικά και συναισθηματικά την καθημερινή προσωπική μας ζωή αλλά και την προοπτική της ύπαρξή μας ως ανθρωπότητα επί του πλανήτη.

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 4 Ιουνίου 2016

Αναγνωστική απόκριση

Αγαπητέ Γιάννη, καλημέρα!
Πρόσφατα επισκέφτηκα το βιβλιοπωλείο ‘Επί Λέξει’ και είδα τα βιβλία σου.  Μετά από τη γλυκιά γεύση του Ήλιου με Δόντια που ήταν και η πρώτη μου επαφή με τα γραπτά σου, προμηθεύτηκα και τρία ακόμη βιβλία σου – με τη βεβαιότητα πως δεν θα απογοητευτώ.  Και όντως έτσι.  Ο Βικέντιος με άγγιξε ως άνθρωπος, έχω κι εγώ λατρεία με τα ζώα – κατά τη γνώμη μου ένα έργο (κινηματογραφικό/θεατρικό/λογοτεχνικό) που εγκύπτει με ευαισθησία στο θέμα των ζώων συντροφιάς έχει δεδομένη μια επιτυχία στους ζωόφιλους αναγνώστες/θεατές, αλλά εσύ πας παραπέρα.  Ο ίδιος ο Βικέντιος είναι ένα πρόσωπο ζωντανό, οικείο και τόσο μοναχικό κι ευάλωτο, σαν παιδί.  Ήθελα το καλύτερο τέλος γι’αυτόν και το έδωσες.  Αξέχαστος! Τον Στέφανο τον παρακολούθησα σαν μια ιστορία για τον “τρελό” του χωριού, με πίκρανε λίγο, δεν τον κατάλαβα ολωσδιόλου αλλά και οι ακραίες συμπεριφορές του μου ήταν παραδόξως οικείες και μ’έκαναν να ταυτιστώ ως ένα βαθμό μαζί του.  Για την αφηγηματική σου δεινότητα σου βγάζω το καπέλο.  Τέλος η Κωσταντία μου κράτησε την καλύτερη συντροφιά από την αρχή εως το αναπάντεχο τέλος.  Ένα ΄Τρίτο στεφάνι’ σε γλαφυρότητα.  Συγχαρητήρια για όλα και κυρίως για τα θέματα για τα οποία επιλέγεις να μιλήσεις…
Αυτά ήθελα να σου πω.  Να είσαι καλά.
Με εκτίμηση,
Λ. Δ.

Η Αρμονία των Θαλασσών

Το κρουαζιερόπλοιο “Harmony of the Seas”, το μεγαλύτερο στον κόσμο, το οποίο άρχισε να κατασκευάζεται σε γαλλικά ναυπηγεία τον Σεπτέμβριο του 2013 και παραδόθηκε πριν λίγες μέρες στην εταιρία που το παρήγγειλε, ξεκίνησε το πρώτο ταξίδι του από το Σαουθάμπτον στην Βαρκελώνη.

Η είδηση όμως δεν είναι εδώ. Η είδηση είναι στο γεγονός ότι για πρώτη φορά μέρος των διεθνών αλλά και των ελληνικών μμε, τα οποία φυσικά εκφράζουν και στηρίζουν εδώ και χρόνια το καθεστώς της άκρατης ανάπτυξης και του γιγαντισμού, υποδέχτηκαν την ύπαρξη του γιγάντιου αυτού πλοίου, όχι απλά με σκεπτικισμό αλλά αφοριστικά και με τρόμο.

Το γιγάντιο κρουαζιερόπλοιο με μήκος 362μ, πλάτος 66μ. και ύψος 70μ, η κατασκευή το οποίου απαίτησε μεταξύ άλλων και την τοποθέτηση 3.600 χιλιομέτρων καλωδίων, τη χρήση 500.000 λίτρων μπογιάς, 90.000 τετραγωνικών μέτρων μοκέτας και 8.000 τετραγωνικών μέτρων τζαμαριών, έχει περί τα 2.000 άτομα πλήρωμα και μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 6.000 επιβάτες, καταναλώνει δε για να κινηθεί τόσα καύσιμα, όσα θα χρειαζόταν 5.000.000 αυτοκίνητα για να διανύσουν την ίδια απόσταση.

Το κόστος της κατασκευής του αποτιμήθηκε στο χρηματοοικονομικό σύστημα με το ποσό του 1 δις ευρώ, αλλά φυσικά στο οικοσύστημα είναι πολύ μεγαλύτερο αφού οι φυσικοί πόροι και η ενέργεια που καταναλώθηκαν, πόσω μάλλον αυτοί που θα καταναλωθούν από δω και μπρος με την λειτουργία του, είναι αδύνατο να μετρηθούν με την χρηματοοικονομική μονάδα.

Το γιγάντιο κρουαζιερόπλοιο λοιπόν που φέρει σημειολογικά το όνομα “Αρμονία των Θαλασσών” αποτελεί ίσως το μέγιστο ακρότατο της σύγχρονης καταναλωτικής ιστορικής περιόδου της ανθρωπότητας και το πρώτο ταξίδι του είναι πιθανόν το σημείο καμπής (για να μιλήσω με μαθηματικούς όρους) της αναπτυξιακής της συνάρτησης, σηματοδοτεί δηλαδή την έναρξη της μετακαταναλωτικής περιόδου της, αφού και οι ίδιοι οι άνθρωποι, όπως δείχνουν πλέον για πρώτη φορά και τα δημοσιεύματα, φαίνεται να έχουν τρομάξει από τον γιγαντισμό των επιτευγμάτων τους, κυρίως όμως να έχουν αγανακτήσει από τις καταστροφικές συνέπειες αυτών των επιτευγμάτων στην ποιότητα της ζωής τους και από τις ανυπέρβλητες δυσκολίες διαχείρισης τέτοιων μεγεθών, που καθιστούν τα γιγάντια αυτά επιτεύγματα κατ’ ουσίαν άχρηστα για την λεγόμενη “ανάπτυξη”.

Αλλιώς δεν μπορούν να εκληφθούν τα δημοσιεύματα που περιγράφουν π.χ. την ανακούφιση των κατοίκων του Σαουθάμπτον όταν το ρυπογόνο και ψυχοπλακωτικό “τέρας” αναχώρησε από το λιμάνι τους και την με κάθε τρόπο έκφραση της επιθυμίας τους να μην ξαναγυρίσει ή τα δημοσιεύματα περί κάποιας μη ευκταίας υποτιθέμενης μελλοντικής επίσκεψης αυτού στα νερά και στα νησιά του Αιγαίου (πως θα μπορέσουν να εξυπηρετηθούν και να ευχαριστηθούν τόσοι πολλοί επισκέπτες ταυτόχρονα και πώς θα μπορέσουν οι υποδομές των νησιών να αντέξουν τέτοια μαζική επέλαση καταναλωτών εικόνων, ήχων, τροφίμων, νερού, θάλασσας και γενικά ατμόσφαιρας των νησιών μας;)

Το ότι η ανθρωπότητα έχει προ πολλού ξεπεράσει την κλίμακά της και έχει φτάσει στην ύβρη, έχοντας ορίσει λάθος την ανάπτυξη ως μεγέθυνση, με αποτέλεσμα να απομυζεί και να εξαντλεί τους φυσικούς πόρους, να ρυπαίνει και να μολύνει το οικοσύστημα, να αφανίζει δια παντός έμβια είδη και να αυτοκτονεί ασθενώντας αλλά βαυκαλιζόμενη την ανεπτυγμένη και πολιτισμένη είναι ήδη γνωστό, αλλά όσοι κατά καιρούς τολμούσαν να εκφράσουν αυτό το αδιέξοδο ως πρόβλημα, αντιμετωπίζονταν από το μέγα πλήθος των αδαών πειναλέων πολιτικών, πελατών και επιστημόνων της “ανάπτυξης” αφοριστικά.

Τώρα φαίνεται ότι ήρθε μάλλον η στιγμή να κατανοήσουν ολοένα και περισσότεροι, τουλάχιστον στην “ανεπτυγμένη και πολιτισμένη” δύση, ότι ο γιγαντισμός και η ανεξέλεγκτη κατανάλωση δεν φέρνουν κέρδος αλλά ζημία όχι μόνον πια μακροπρόθεσμη αλλά και πολύ άμεση.

Η αλλαγή αξιακού συστήματος, η στροφή δηλαδή στις αξίες που προσδιορίζουν και αποτελούν τον μόνον αληθινό πλούτο των φυσικών πόρων, η ορθή επαναδιατύπωση και υιοθέτηση του ορισμού της ανάπτυξης ως φυσική διαδικασία εξέλιξης και παραγωγής πλούτου, η μη εκβίαση των φυσικών ρυθμών, μέτρων και νόμων, η συνειδητοποίηση και η προστασία της φυσικής υπόστασης των ανθρώπων και των άλλων πλασμάτων που συναποτελούν αδιάρρηκτα το οικοσύστημα, η μη παραγωγή απορριμμάτων και ρύπων αλλά και η συνεχής μέριμνα για εξοικονόμηση και αναπλήρωση των φυσικών πόρων που “καταναλώνουμε” καθημερινά ως φυσικά όντα για να ζήσουμε, είναι οι βασικές παράμετροι της μετακαταναλωτικής εποχής που έχει ήδη ανατείλει στην ανθρωπότητα και που καθημερινά την συνειδητοποιούν και την αντιλαμβάνονται ολοένα και περισσότερα μέλη της.

Δημοσιεύτηκε στο TPP στις 2 ιουνίου 2016