Ένας μάγκας ήλιος

Σήμερα βρήκα έναν ηλίανθο να έχει φυτρώσει στην άκρη του τσιμεντόδρομου που περνάει έξω από τον αγρό μου. Τον έπιασε το μάτι μου καθώς περπατούσα και στάθηκα εκεί και τον κοίταζα χαμιγελώντας. Ποιος ξέρει πώς βρέθηκε εκί στην άκρη ο σπόρος, προφανώς από τους ήλιους που είχα πέρσι το καλοκαίρι μέσα στο χωράφι, γλύτωσε από πουλιά και διάφορα ζούδια, δεν σάπισε από τις υγρασίες του χειμώνα αλλά παρέμεινε και περίμενε εκεί ζωντανός μέσα στο λασπόχωμα ώσπου οι συνθήκες έγιναν κατάλληλες για να φυτρώσει.

Επειδή λοιπόν μου φάνηκε πολύ μάγκας και επειδή μου χάρισε μιαν όμορφη στιγμή έκπληξης, είπα να τον προφυλάξω από ενδεχόμενο τσαλαπάτημα κάποιου διερχόμενου από τον στενό αυτό αγροτόδρομο οχήματος. Δεν θέλησα να τον μεταφυτεύσω μέσα στον χωράφι μου, αφού εκεί γούσταρε να φυτρώσει, εκεί πρέπει να μείνει, έτσι σκέφτηκα αν και το χώμα ίσως να μην είναι πολύ σε αυτό το σημείο για να αναπτύξει ριζικό σύστημα αφού ο δρόμος είναι τσιμέντινος. Τον άφησα όμως και δεν θα τον μεταφυτεύσω, θα βρει νομίζω τον δρόμο του. Έφτιαξα λοιπόν ένα κόκκινο σημαιάκι και το έστησα πλάι του να προειδοποιεί τους οδηγούς και τους πεζοπόρους για την ύπαρξή του.

Ο ηλίανθος του δρόμου θα γίνει λοιπόν ένα ακόμη στοιχείο παρατήρησης για την περίοδο του επερχόμενου θέρους. Αυτά τα λεγόμενα μικρά και ταπεινά ζητήματα, η παρατήρηση των φυτών, η λεπτομερής δια χειρός περιποίησή τους, η τροφοσυλλογή, αποτελούν τον χυμό της ζωής.

Φυσική ζωή, η υπέρτατη αξία

Φυτρώνουν οι σπόροι

οι ηλίανθοι αρχίζουν να ξεδιπλώνουν το είναι τους

οι αγκιναριές ανοίγουν τις φασκιές τους να φανεί το σπλάχνο τους

οι ρόκες ολάνθιστες και πανύψηλες οδεύουν προς τον σπόρο

για τα σπαράγγια τι να πεις, χαμόγελο μόνο όταν τα θωρείς να σκάνε μύτη από τη γη σαν τους ανοιξιάτικους πυρωμένους φαλλούς της

οι κουκιές γεννοβολάνε τα πρώτα τους

“σπουδαία τα λάχανα”, οργασμός στον φυσικό αγρό

Ένα διαρκές καθημερινό εργαστήρι φυσικής ζωής, φυσικής διατροφής, φυσικής καλλιέργειας.

Τα σαββατοκύριακα της άνοιξης ειδικές δράσεις. Σπορές, μπολιάσματα, τροφοσυλλογή, γνωριμία με τα φυτά και τον τόπο, γεύματα φυσικής διατροφής, ωμοφαγία, κατασκευή σπορείων, κατασκευή μπαλκονόκηπων, κατασκευή φυσικών αγρών. Μέγιστος αριθμός συμμετοχών για κάθε σαββατοκύριακο 10 άτομα. Για δηλώσεις συμμετοχής akridaki@gmail.com

Έπεται συνέχεια, να είστε έτοιμοι…

Γεννήθηκα πρόσφυγας. Μέσα στη λασπουριά ενός αυτοσχέδιου καταυλισμού με έφερε στον κόσμο η μάνα μου. Είχαν ξεσπιτωθεί από τον πόλεμο και την πείνα. Μπήκανε σε μια βάρκα μαζί με τον πατέρα μου και τα δυο μεγαλύτερα αδέρφια μου, ήτανε μέσα και άλλοι πολλοί, και περάσανε μετά φόβου Θεού τη θάλασσα. Άλλες βάρκες είχανε βουλιάξει, μαθαίνανε οι γονείς μου τα μαντάτα των πνιγμένων αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Μόνο μπροστά μπορούσαν να πάνε, στο άγνωστο. Γιατί πίσω δεν υπήρχε ζωή. Μόνο θάνατος.

Ένα μπόγο κουβέρτες είχε στην πλάτη ο πατέρας μου, όλο μας το βιος. Μας δώσανε και μια σκηνή κάτι καλοί άνθρωποι, για να μπει μέσα η έγκυος και τα παιδιά της να προφυλαχτούνε από τους καιρούς. Μέσα σ’ αυτή τη σκηνή γεννήθηκα. Το πρώτο μου σπίτι. Μια νύχτα του Μάρτη με χαλάζι, που είχε μετατρέψει ολόγυρα τον κάμπο σε βαλτότοπο. Βουλιάζανε τα ποδάρια του πατέρα μου ίσαμε το γόνατο μέσα στον βόρβορο. Αυτές ήταν οι πρώτες εικόνες μου από τους ανθρώπους και τη ζωή.

Γιάννης Β. πρόσφυγας από την Ελλάδα στο Χαλέπι της Συρίας το 1941

Αχμέτ. Τ. πρόσφυγας από τη Συρία στην Ειδομένη της Ελλάδας το 2016

Έπεται συνέχεια, να είστε έτοιμοι…

 

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι, Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή, έγραφα το 2006 που εκδόθηκε τα εξής:

“Οι μαρτυρίες που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο καταγράφουν τις δύσκολες καταστάσεις που πέρασαν χιλιάδες Χιώτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους ως πρόσφυγες κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Συνθήκες πείνας και ανέχειας, νυχτερινές, παράνομες αποδράσεις από το νησί, επικίνδυνα ταξίδια με καΐκια και προορισμό την Κύπρο, ο στρατός της Μέσης Ανατολής, οι προσφυγικοί καταυλισμοί, το μέτωπο, τα κινήματα, τα σύρματα, ο Ιερός Λόχος. Όλα αυτά αποτέλεσαν πορεία ζωής για ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούσαν καν να τα φανταστούν. Ευτυχώς πολλοί από αυτούς κατάφεραν να επιστρέψουν και μερικοί δέχτηκαν να καταγραφούν οι ενθυμήσεις τους. Ίσως κάποτε χρησιμεύσουν ως «πιλότοι» στις ζωές άλλων”.

 

 

Φαύλος κύκλος ανοησίας

Ένα τεράστιο αριθμό τεμαχίων από κάποιο είδος γλυκίσματος θα παρασκευάσει, θα συσκευάσει και θα διανείμει δωρεάν στους πρόσφυγες κάποια γνωστή εταιρία. Την είδηση υποδέχονται εν χορδαίς και οργάνοις τα ΜΜΕ, κάποια κάνουν δε και σχόλιο ότι ο ιδιωτικός τομέας ξελασπώνει για άλλη μια φορά το κράτος, που είναι αδύναμο να προσφέρει και τα έχει κάνει μαντάρα.

Απ’ όπου και να το πιάσεις το θέμα, από τα απορρίμματα που “καταναλώνουμε”, μέχρι τα απορρίμματα των συσκευασιών τους που “παράγουμε”, μέχρι ακόμη την προπαγάνδα εξύψωσης της ιδιωτικότητας έναντι της συλλογικότητας που επιχειρείται στον δημοσιογραφικό σχολιασμό, στο σύνολό της η είδηση δείχνει πολύ καθαρά το απίστευτο επίπεδο ανοησίας στο οποίο έχουμε περιπέσει ως ανθρωπότητα, ανοησία στην οποίαν οφείλονται όλα τα σύγχρονα δεινά μας, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και αυτό της ύπαρξης προσφύγων στον πλανήτη.

Τώρα πια, εγκλωβισμένοι στον φαύλο κύκλο μας, ακόμη και με καλή πρόθεση δεν μπορούμε να πράξουμε τίποτε άλλο από το να παράγουμε ολοένα και περισσότερα ανόργανα, οργανικά, πνευματικά και ψυχικά. απορρίμματα.

Ε-κδρο-μή, ε-κδρο-μή!

Σήμερα με επισκέφθηκαν τα παιδιά του δημοτικού σχολείου Βολισσού καθώς και του νηπιαγωγείου μαζί με τις δασκάλες τους και περάσαμε ένα πολύ ωραίο πρωινό μιλώντας για πολλά και διάφορα.

Ξεκινήσαμε από την παραλία όπου είδαμε τα φυτά που βγάζουν κάθε Αύγουστο το κρινάκι της άμμου, μιλήσαμε για τα σπάνια και τα απειλούμενα είδη, για το ποιος τα απειλεί, ποιοι είναι οι εχθροί τους, βρήκαμε ύστερα διάσπαρτους σπόρους τους ολόγυρα και τους μαζέψαμε για να τους ξανασπείρουμε παραπέρα.

Φτάσαμε μέχρι την εκβολή του χειμάρρου Μαλαγκιώτη και μιλήσαμε για τον κύκλο του νερού, για το ψηλό βουνό το Πελινναίο, στο οποίο οφείλουμε το ποτάμι, τα νερά, την παραλία μας, η Όλγα μάς είπε ότι δεν μπορεί να τραβήξει ούτε μια φωτογραφία που να μην έχει μέσα της κάποια ανθρώπινη επέμβαση στη φύση, ένα σπίτι ή μια κολώνα, έτσι είπε ακριβώς και είναι κάτω από δέκα ετών. Κάναμε το πικ νικ μας εκεί στην εκβολή του χείμαρρου και με τις δασκάλες τους έπαιξαν το παιχνίδι “ποιος δεν θα κάνει ούτε ένα σκουπίδι”, μέσα από το οποίο φάνηκε πόση δουλειά κάνουν στο σχολείο του χωριού μιλώντας για την “παραγωγή απορριμμάτων” με τις συσκευασίες των τροφίμων. Τα περισσότερα παιδάκια δεν “παρήγαγαν” κανένα σκουπίδι μετά το γεύμα τους, δεν έφαγαν τίποτε συσκευασμένο και τυποποιημένο, αφού είχαν μαζί τους φρούτα, τοστ, η Φλάβια έφαγε το πράσινο μήλο της και ο Ίωνας παραδοσιακός με σαλαμάκι και φρατζολίτσα. Μαζέψαμε μετά διάφορα σκουπίδια από την παραλία αφού δεν κάναμε δικά μας, ανάμεσά τους και ένα κίτρινο πλαστικό σκουλαρίκι που βάζουν για μαρκάρισμα στ’ αυτιά των κατσικιών οι τσοπάνηδες και μου έκανε εντύπωση η απάντηση της έξυπνης Μαρκέλλας, γόνου οικογένειας κτηνοτρόφων όταν την ρώτησε η δασκάλα της τι είναι αυτό και είπε το κορίτσι “ενώτιο κατσίκας κυρία”!

Μαζέψαμε και πέτικες, φλοιούς από πεύκο που είχε ξεβράσει η θάλασσα, μάθαμε να τους τρίβουμε στην πέτρα και να φτιάχνουμε βαρκάκια, ο Αντώνης, ο Γιάννης, ο Μπλερίμ, ο Διονύσης, η Μαρκελλίτσα, όλα τα παιδιά άρχισαν να μαζεύουν κομμάτια πέτικα και να τα τρίβουν με ενθουσιασμό, να προσαρμόζουν άρμπουρα, πήγαμε ύστερα βόλτα ανάμεσα στα περιβόλια, είδαμε τα πηγάδια, μιλήσαμε για τα μαγκανοπήγαδα, για την υπόγεια δεξαμενή που λέγεται υδροφόρος ορίζοντας, ο Γιάννης ήξερε πολύ καλά τα δρομάκια διότι κάνει βόλτες μέσα κει καβάλα στο άλογο και φτάσαμε στον φυσικό αγρό “Σπουδαία τα λάχανα”, η επίσημη ονοματοδοσία του οποίου έγινε σήμερα με την ξύλινη χειροποίητη πινακίδα που μου έφεραν δώρο τα παιδιά και μου την έδωσε η Αγγελική μόλις συναντηθήκαμε.

Εκεί μιλήσαμε για τα φυτά, είδαμε διάφορα είδη ανθισμένα και πράσινα, ο Λεωνίδας αναγνώρισε τα άνθη της ρόκας, το πηγάδι τράβηξε την προσοχή όλων αφού τα παιδιά είναι ζωή και το νερό είναι ζωή, ύστερα πήραμε κυπελάκια, τα γεμίσαμε με χώμα και φύτεψε μέσα τους το κάθε παιδί από δυο ηλιόσπορους, ψάξανε μέσα στον κουβά και έβρισκαν ηλιόσπορους τζούφιους για πέταμα και καλούς για φύτεμα, ο Δημήτρης και ο Ράι έκαναν καλή δουλειά σ’ αυτό, τι φυτό κάνει ο ηλιόσπορος, ρώτησα και η απάντηση ήταν “ηλίανθο κύριε”. Τα βάλαμε στη γραμμή όλα τα κυπελάκια και τα ποτίσαμε με τη μπουρού,  η Μελίσσα παραπονιόταν ότι θα μπερδευτεί και θα χάσει το δικό της, τα πήραν μετά τα παιδιά για να τα φροντίσουν στο σπίτι τους μέχρι να φυτρώσουν και κατόπιν θα τα μεταφυτέψουμε στο παρτέρι του σχολείου να γεμίσει η αυλή ηλίανθους. Πήραν στην τσέπη τους και από δυο φασόλια μαυρομάτικα, τα οποία θα φυλάξουν και θα τα φυτέψουμε κι αυτά στο σχολικό παρτέρι, στα πόδια των ηλίανθων για να σκαρφαλώσουν πάνω τους και να μάθουμε πώς το ένα φυτό στηρίζει το άλλο, όπως και οι καλοί φίλοι.

Μόλις μεσημέριασε αποχαιρετιστήκαμε, ευχαριστούμε κύριε Γιάννη, άκουσα από πολλά χαμογελαστά χειλάκια, ευχαριστώ κι εγώ παιδιά που ήσασταν τόσο εξαιρετικά, τόσο υπέροχα, 25 παιδιά και ούτε μία ζημιά, ούτε μια στιγμή δύσκολη, όλα προσηλωμένα στις δράσεις μας, όλα πρόθυμα και ευγενέστατα. Ευχαριστώ και την προϊσταμένη του δημοτικού, την Ευγενία Σ. και τις συναδέλφισσές της για την ωραία αυτή εκδρομή μας.

Αντί Στεφάνου: Σχόλια μελών Λέσχης Ανάγνωσης Βιβλιόφιλων Διονύσου

Το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσουμε είναι το “ΑΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥ”του Γ. Μακριδάκη εκδόσεις ΕΣΤΙΑ

 Η συνάντησή μας θα γίνει την πρώτη Τετάρτη του Φεβρουαρίου το πρωί στις 11.30 π.μ. στις 03/02/2016 στο χώρο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης του Διονύσου

 Πληροφορίες Κα Βαλσαμάκη τηλ. 2108150606  blog; vivliofiloidionysou.blogspot.gr

H Eυγενία Μακαριάδη εγραψε:

Ο Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά.
Βιβλία του:
“Aνάμισης ντενεκές”,
“Η δεξιά τσέπη του ράσου”,
“Ήλιος με δόντια”,
‘’Λαγού μαλλί”,
“Η άλωση της Κωσταντίας”,
“Το ζουμί του πετεινού”,  
΄΄Του Θεού το μάτι΄΄,
           κ. α.
Έχω  διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία, του καλλιεργητή-συγγραφέα όπως ο ίδιος υπογράφει. Βιβλία μεστά, συμπυκνωμένα, γραμμένα με χιούμορ, όπως το «Αντί Στεφάνου» που σαν παραμύθι ξετυλίγει την ιστορία του νεκροθάφτη Στέφανου.
Εύστοχος ο τίτλος του βιβλίου, με διττή απόδοση, ή στέφανος από λουλούδια, ή Στέφανος το όνομα του νεκροθάφτη, η λέξη «αντί» βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Το κείμενο χωρισμένο σε δυο μέρη∙  στο πρώτο μέρος τριτοπρόσωπη αφήγηση και στο δεύτερο μέρος, όπου μας συστήνεται ο αφηγητής, πρωτοπρόσωπη. Η γλώσσα τρέχει σωστά, σε μεγάλες παραγράφους, γραμμένη σε απλή καθαρεύουσα (μικτή) υποδηλώνει τον μικροαστισμό των εκδηλώσεων μιας χωριάτικης κοινωνίας, που έχει υπόδειγμα τον μεγαλοαστισμό.
Ο συγγραφέας περιγράφει την μικρο-κοινωνία ενός ελληνικού νησιού, τα κληρονομημένα ήθη και έθιμά τους, που απλώνονται όχι μόνο στον τόπο τους (που στο κάτω-κάτω δικαιολογούνται), αλλά (σχεδόν) σ’ όλη την επικράτεια. Η φωνή του αφηγητή είναι του ίδιου φυσιολάτρη  συγγραφέα, που εμφαντικά, με τις μυθιστορίες και την αρθρογραφία του παρακινεί τον αναγνώστη μακριά από τον καταναλωτισμό που τον φθείρει, και πίσω στη φυσική, λιτή  ζωή και στις πατροπαράδοτες συνήθειες. Τονίζει την νοσογόνο κατανάλωση προϊόντων, παρασκευασμένων από τοξικά είδη, που πωλούνται σε φανταχτερές, ακριβές συσκευασίες, «καμακώνουν» τον καταναλωτή-πελάτη και πλουτίζουν εισαγωγείς, προμηθευτές και τραστ μεγαλομπακάληδων.  Κλείνει το μάτι με χιούμορ στην μικροαστική εμμονή, αλλά όχι αστεία,  και τραβάει στα άκρα το θέμα του τόσο, που ξεφεύγει του περιθωρίου. Η κάθε του φράση είναι μια ιδέα-ιδεολογία, που αποστομώνει τον αναγνώστη με επιχειρήματα και τον ταρακουνάει να ξαναφάει, όπως παλιά,  την μυρωδάτη και «ζαχαρένια» ντομάτα, τα ζαρζαβατικά και φρούτα, που δεν ψεκάζονται με δηλητήρια, ώστε να μην μολύνει το χώμα που θα θρέψει τους απογόνους του. Διακωμωδεί τον θαυμασμό μας στα νεκροταφεία που διαγκωνίζονται σε έκταση,  σε ποιότητα μαρμάρων των νεκρόσπιτων που σκεπάζουν άλειωτα  φαρμακωμένα σώματα, τσακισμένα αγρίως στα χέρια χημειοθεραπευτών.
Ας δούμε την ιστορία που μας περιγράφει ο συγγραφέας-αφηγητής.
Ο άεργος Στέφανος, μετά από παράκληση και χρηματοδότηση του θείου του Συλβέστρου εξ Αμερικής, ορίζεται νεκροθάφτης του νησιού του. Είναι γνωστό ότι είναι χορτοφάγος, και μάλιστα τρέφεται από ζαρζαβατικά που μόνος του καλλιεργεί. Εμπαίζεται  από τους συντοπίτες του, για τις οικολογικές τους ευαισθησίες, όταν γνωστοποιεί ότι και τα ανθρώπινα κόπρανα είναι καλό και θρεφτικό λίπασμα για τα φυτά, αφού βέβαια ο άνθρωπος τρέφεται από χορταρικά οικολογικά.
Η μόνη ταφή που προλαβαίνει να κάνει, είναι εκείνη της μητέρας του, γιατί στη συνέχεια απολύεται, όταν φυτεύει στον τάφο της  ξυλάγγουρα για να τα προσφέρει στο μνημόσυνό της, και τα λιπαίνει αφοδεύοντας στο χώμα τους.
Την ιστορία μάς την αφηγείται, στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, ο θεολόγος καθηγητής του νησιού, που υπερασπίζεται, κατ’ αρχάς, τον Στέφανο για τις κατηγόριες εναντίον του.
Τώρα, με το χέρι στην καρδιά θα έλεγα ΝΑΙ στο κείμενο και  ΟΧΙ εκτός κειμένου όπως στην αφόδευση του τάφου οποιουδήποτε και πολύ περισσότερο αγαπημένων προσώπων∙ θα συμπλήρωνα ούτε φτύσιμο κι ας είναι σπουδαίο το έργο του Μπορίς Βιάν «θα φτύσω στους τάφους σας». Επιχειρηματολογεί στο δικό μου «όχι» η καταπληκτική ταινία «Ο γιος του Σαούλ» του Ούγγρου σκηνοθέτη Λάζλο Νέμες και δείχνει τη μεγαλοσύνη του ανθρώπου (με το άλφα κεφαλαίο) και τέλος, αν θέλετε, είναι βάρβαρες οι πράξεις που  προκαλούν μίανση σε κάτι που έμεινε στην ιστορία και στη μικρή μας μνήμη.
Σελ. 15:  … Διότι η Πάτρα, εκ του Κλεοπάτρα… η επονομαζόμενη και Ξυλαγγούρω κάποτε, όταν ήταν ακμαία, υπό των ζηλοφθόνων γυναικών της μικράς νήσου, απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία 66 ετών, πιθανότατα από ανακοπή καρδιάς σύμφωνα με τη γνωμάτευση του αγροτικού γιατρού, τρεις μόλις μέρες αφότου ανέλαβε καθήκοντα εντός νεκροταφείου ο μοναχογιός της. Έγειρε το κεφάλι της αριστερά σαν λαβωμένο πουλάκι, όπως καθόταν στο κατώφλι του σπιτιού της το απόγευμα της Δευτέρας 19ης Μαϊου και ξεψύχησε ήσυχα. Σαν να αποκοιμήθηκε γλυκά κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο. Είχε και ένα απολύτως εμφανές όσο και αινιγματικό μειδίαμα στα χείλη της, το οποίο αν και κατά κόρον ερμηνεύτηκε ως αδιάψευστο τεκμήριο του ότι έφυγε από τη ζωή ικανοποιημένη…..
Σελ. 17:  … Οι πρώτες εντούτοις ώρες από την εκδημία της απέδειξαν περίτρανα ότι η παλαιά φημολογία συντηρούνταν τελικά σαν φλόγα έρπουσα καθ’ όλα αυτά τα χρόνια διότι υποδαυλιζόταν συνεχώς από διάφορες κυρίες, οι οποίες, έχοντας προφανώς υπόνοιες περί ενδεχόμενης απιστίας των συζύγων τους με τη νεαρή τότε χήρα Πάτρα δεν έπαψαν να φθονούν ποτέ, ουδέ νεκρή ακόμα. Προέβησαν λοιπόν εκείνο το απόγευμα του θανάτου της σε εικασίες διάφορες για να δικαιολογήσουν το νεκρικό μειδίαμα. Είπαν ότι το γλέντησε καλά στα νιάτα της και έφυγε χορτάτη…..

H Aρετή Καραμπελα έγραψε:

 Η ομάδα διχάστηκε απέναντι στο “Αντί Στεφάνου” του Γ.Μακριδάκη. Πολλά μέλη ξένισε η αποκαθήλωση των ειωθότων γύρω από τα έθιμα ταφής και η φαντασιουργός τόλμη του συγγραφέα να βάλει τον ήρωά του, Στέφανο να ριπαίνει τον τάφο της μητέρας του με τα ίδια του τα κόπρανα.
Με το φυσικό κόσμο του νησιού συναδελφώνεται το οικολογικό και αντιστασιακό φρόνημα του άλλοτε φερέλπιδος φοιτητή της Ιατρικής και νυν θιασώτη της ανατολικής φιλοσοφίας Στέφανου,στον οποίο εναντιώνονται όλοι πλην του σεμνού θεολόγου του Γυμνασίου, που δειλά συντάσσεται με τις ιδέες του.
Ο γλωσσοκεντρικός Μακριδάκης κέρδισε το στοίχημα της ιδιόμορφης λόγιας γλώσσας του, ποικιλμένης με στοιχεία της Δημοτικής, μέσω της οποίας χτίζει τις βαβελικές αντιθέσεις του ιερού και του γελοίου, της φύσης και του άστεως, του κανόνα και της απόκλισής του, της αποδοχής και της απόρριψης.
Περιπαικτικός και παιγνιώδης, συνενώνει στη νουβέλα του, την παράδοση με τη φύση και την κοινωνία με τις αντιθέσεις της, με αφορμή το βαρύ γεγονός του θανάτου, το οποίο γίνεται ανάλαφρο έως και κωμικό.

Γεωργικό Σχολείο Βολισσού

Η Βολισσός είναι ένας υπέροχος τόπος στην ΒΔ μεριά της Χίου. Έχει γλυκό κλίμα, μεγάλη ηλιοφάνεια, προφύλαξη από τους βόρειους ανέμους λόγω της οροσειράς του Πελινναίου που την σκεπάζει, και πλούτο φυσικών πόρων. Είναι δηλαδή ένας ιδανικός τόπος διαμονής ανθρώπων, τον οποίον φυσικά εγκατέλειψαν οι αυτόχθονες κάτοικοί του οι οποίοι έγιναν μετανάστες, κάτοικοι των άστεων εντός και εκτός της χώρας, και αυτή τη στιγμή τον κατοικούν άλλοι μετανάστες, κυρίως Αλβανοί, κάποιοι μέτοικοι Έλληνες αλλά και λιγοστοί συνταξιούχοι ντόπιοι.

Το σχολείο του χωριού, το πιο απομακρυσμένο σχολείο από την πρωτεύουσα του νησιού είναι ένα πανέμορφο κτίσμα του 1925, που κατασκευάστηκε με προσωπική εργασία των κατοίκων και με χορηγίες της Λονδινείου Επιτροπής Χίων, στεγάζει δε σήμερα το νηπιαγωγείο, το δημοτικό και το γυμνάσιο με λυκειακές τάξεις, που αριθμούν συνολικά κάτω από 50 μαθητές και άρα το μέλλον του δεν είναι καθόλου βέβαιο κατά τα μνημονιακά έτη που διανύουμε και αυτά που έρχονται.

Μια δημοτική αρχή με όραμα θα έβαζε αμέσως μπροστά ένα σχέδιο αναβάθμισης και ανάπτυξης της ΒΔ Χίου με όχημα το σχολείο αυτό και φυσικά με εφόδια τους φυσικούς πόρους και την γεωργική παράδοση της περιοχής.

Η μετατροπή του σχολείου της Βολισσού σε γεωργικό σχολείο όλων των βαθμίδων, το μοναδικό γεωργικό σχολείο του νησιού, ίσως και του Β. Αιγαίου, μπορεί να είναι κατά τη γνώμη μου ένας βασικός άξονας ανάπτυξης του τόπου αυτού αλλά και σωτηρίας του ίδιου του σχολείου από το μνημονιακό λουκέτο που το απειλεί.

Στην Βολισσό, σε κενά ή εποχικά ενοικιαζόμενα σπίτια του χωριού ή σε μαθητική εστία που θα μπορούσε να δημιουργηθεί με μετασκευή του δημοτικού κτιρίου του πρώην δημαρχείου, θα μπορούσαν να φιλοξενούνται όσα παιδιά θα ερχόντουσαν (με κάποια κίνητρα πιθανόν αρχικά) να μαθητεύσουν στο σχολείο αυτό. Επίσης σε υφιστάμενα δημοτικά χωράφια αλλά και σε ιδιωτικά, τα οποία μπορεί να πακτώσει με συμβολικό ενοίκιο ο δήμος υπέρ του σχολείου, μπορούν να γίνονται τα ειδικά μαθήματα, τα οποία θα έχουν εύρος από την επαφή των παιδιών με το χώμα, με το νερό, με τους σπόρους, με τον φυσικό εαυτό τους και τα άλλα φυσικά πλάσματα, μέχρι την καλλιέργεια για παραγωγή τροφής, μέχρι την φυσική καλλιέργεια, την κατανόηση και συναίσθηση του Χάους που ισορροπεί το οικοσύστημα, την αναβλάστηση του τόπου, την απεξάρτηση της ζωής και της παραγωγής από το πετρέλαιο, την μη παραγωγή απορριμμάτων, την φυσική διατροφή, την αλλαγή πορείας από τον καταναλωτισμό προς την μετακαταναλωτική εποχή.

Η πρόταση αυτή που καταθέτω σε γενικές γραμμές, ίσως φαίνεται σήμερα ουτοπική. Είμαι όμως βέβαιος ότι σε πολύ σύντομο χρόνο δεν θα φαίνεται πια έτσι και φυσικά δεν θα είναι, είμαι δε πρόθυμος να την αναλύσω περισσότερο αλλά και να συμβάλλω με όποιον τρόπο μπορώ προς την κατεύθυνση του σχεδιασμού και της υλοποίησής της.

Ο Μιμάκης, ο Μανωλάκης και ένας ακόμα

Πριν από λίγες μέρες συνάντησα τον παλιό μου γνώριμο τον Μιμάκη. Αγνός άνθρωπος, ανιδιοτελής, μια ζωή στην αριστερά και στην οικολογία, σήμερα όμως ακόλουθος του Τσίπρα, όχι λόγω διορισμού ή κάποιας άλλης προσωπικής εξυπηρέτησης, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους εναπομείναντες οικόσιτους, αλλά μόνον εξαιτίας ενός πάγιου φόβου του να χωρίσει από την παράταξη και να τραβήξει εργένικο πολιτικό δρόμο.

Ο παλιός μου συναγωνιστής λοιπόν ο Μιμάκης, εδώ και 40 χρόνια έδωσε αγώνες και μάχες, αφιέρωσε τη ζωή του όλη κυριολεκτικά ενάντια στην επέκταση του διαδρόμου του αεροδρομίου Χίου προς το μέρος της πόλης (είναι ήδη μέσα στην πόλη το αεροδρόμιο αφού απέχει μόνον δύο χιλιόμετρα από την κεντρική πλατεία ο πύργος ελέγχου), έργο που θα ισοπέδωνε μεγάλο μέρος της γειτονιάς, στην οποία μεγάλωσε και διέμενε ο ίδιος αλλά και διαμένει ακόμη.

Μαθητής ήμουν στο Γυμνάσιο και τον θυμάμαι τον Μιμάκη να αγωνίζεται με τους κατοίκους της γειτονιάς του και να μαζεύει υπογραφές ενάντια στην επέκταση του αεροδρομίου, είχα υπογράψει κι εγώ τότε, μια μέρα που έφευγα από το σχολείο φορτωμένος με τη σάκα μου, τρίτη γυμνασίου πήγαινα τότε, και τους συνάντησα στο τραπεζάκι τους στην πλατεία να ενημερώνουν τον κόσμο για το καταστροφικό αυτό έργο. Μετά από χρόνια, όταν ξαναγύρισα στο νησί, τον ξανασυνάντησα τον Μιμάκη στον Σύλλογο Οικολογίας και Περιβάλλοντος και γίναμε τότε πλέον συναγωνιστές ενάντια σε αυτή την παράλογη υπόθεση της επέκτασης ενός αεροδρομίου μέσα στον αστικό ιστό και ένα χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή από το υπερκέντρο της πόλης.

Σήμερα ο Μιμάκης είναι μέλος του κυβερνώντος Σύριζα και μάλιστα με θέση διακριτή στην τοπική οργάνωση πόλης του κόμματος. Σήμερα, μετά από 40 χρόνια αγώνων ο φίλος μου ο Μιμάκης μετέχει σε μια κυβέρνηση που όχι μόνον έχει στην ατζέντα της ως έργο την επέκταση του διαδρόμου του κρατικού (ακόμη) αερολιμένα Χίου, αλλά και την εκποίησή του κατόπιν. Ποιος θα του το λεγε δηλαδή του φίλου και συναγωνιστή μου του Μιμάκη ότι όχι μόνο θα το επεκτείνει ο ίδιος το αεροδρόμιο αλλά θα το πουλήσει κιόλας. Αυτή είναι η πολιτική κατάντια της αριστεράς στην Ελλάδα. Διότι ποτέ δεν αμφισβήτησαν και δεν μπόρεσαν με την προσωπική τους πορεία ζωής να αλλάξουν το σύστημα αλλά έγιναν μέρος του και εγκλωβίστηκαν μέσα του, ενσάρκωσαν τη συστημική, την επενδυτική αριστερά.

Είδα και τον δήμαρχό μας τον Μανώλη προχθές. Σηκώθηκε από μια καφετέρεια, όπου καθόταν με την παρέα του και ήρθε στον δρόμο που περνούσα να με χαιρετίσει. Σπουδαίο παιδί ήταν κάποτε ο Μανώλης, ελπίδα για κάποιους ότι θα μπορούσε να αλλάξει το τοπίο της αυτοδιοίκησης αν ήθελε να ασχοληθεί μαζί της. Ήταν αρχιτέκτονας και πρόεδρος της τοπικής επιτροπής της ελληνικής εταιρίας προστασίας της φύσης και της πολιτιστικής κληρονομιάς, ίσως και να είναι ακόμη. Σπουδαγμένος και με ενδείξεις ότι έχει προσωπική καλλιέργεια, ότι μπορεί να ξεχωρίσει την αξία από την ευτέλεια. Βγήκε όμως δήμαρχος ο Μανώλης και ήταν σαν να μην άλλαξε δήμαρχο καθόλου το νησί. Μέχρι τον εγκιβωτισμό του σπουδαιότερου χειμάρρου που περνάει στην νότια άκρη της πόλης ανέλαβε να φέρει εις πέρας, ένα έργο που είχε κολλήσει νομικά, υπάρχει συν τοις άλλοις και νομολογία του ΣτΕ από παλαιότερη προσφυγή του Συλλόγου Οικολογίας για επαναφορά στην πρότερη κατάσταση άλλου εγκιβωτισμένου χειμάρρου στη βόρεια μεριά της πόλης. Ο Μανώλης παρόλα αυτά μπαζώνει και καταστρέφει τον χείμαρρο Παρθένη. Το ίδιο κάνει και με την υπόθεση του αεροδρομίου και μάλιστα με τρόπο ανήθικο, συστημικό, συνδέοντας το προσφυγικό με την “ανάπτυξη”. Αρθρογραφεί και ζητά από την κυβέρνηση επενδύσεις στο νησί με κυριότερη την επέκταση του αεροδρομίου, ως αντισταθμιστικά μέτρα για τη ζημιά που προκαλεί το προσφυγικό ρεύμα στον τουρισμό. Η Χίος δηλαδή έχει σε αυτή τη νέα εποχή έναν δήμαρχο που συνεχίζει να ζητά ό,τι ζητούσαν και οι προηγούμενοι, του πασόκ και της νδ, από τότε που ήμουν μαθητής στο γυμνάσιο. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα, δυστυχώς, κι ας έχουν επισυμβεί τεράστιες αλλαγές τα τελευταία χρόνια. “Ανάπτυξη” και πάλι απαιτούμε ως γιατρειά στα προβλήματα που έφερε η  “ανάπτυξη”. Αυτό είναι το όραμα και της νέας γενιάς, των σπουδαγμένων με μεταπτυχιακά και διδακτορικά πολιτικών της χώρας, αυτών που θεωρούνται πετυχημένοι και ικανοί από το ίδιο το σύστημα που υπηρετούν, τους έχει λοβοτομήσει και τους έχει καταστήσει ανάπηρους και ανήμπορους να παράξουν ένα στρατηγικό σχεδιασμό μεσοπρόθεσμο και ένα όραμα ήπιο και πράγματι αναπτυξιακό για τον τόπο, ένα όραμα που να διαφυλάττει και να προάγει τον πραγματικό πλούτο, ένα όραμα που να αλλάζει το τοπίο, το οποίο οικοδόμησε τόσα χρόνια η καταναλωτική υπόσταση και νοοτροπία της κοινωνίας, αλλάζοντας καταρχήν τους θεμέλιους λίθους του.

Όλα αυτά σας τα γράφω εδώ σήμερα διότι από το τοπικό διαφαίνεται πάντα το γενικό. Διαφαίνεται το μπέρδεμα, η ανασφάλεια, ο φόβος, η υποκρισία και η ανικανότητα των κυβερνώντων τη χώρα. Και κάτι τελευταίο. Υπήρχε εδώ ένας τύπος, ο οποίος κάποτε, μικρός σε ηλικία, διηύθυνε μια τοπική φυλλάδα και θεωρούσε τότε ο ίδιος τον εαυτό του πετυχημένο και μεγαλοπαράγοντα διότι είχε στην ατζέντα του όλα τα τηλέφωνα των τοπικών αρχόντων και συναντιόταν και με τον δήμαρχο σχεδόν καθημερινά και έπαιρνε γραμμή και το διαφήμιζε στον περίγυρο καμαρώνοντας σαν γύφτικο σκεπάρνι ότι του τηλεφώνησε ο δήμαρχος και ότι έχει ραντεβού με τον δήμαρχο ή με τον βουλευτή και λοιπά συστημικά ξόανα. Ένα χωριατάκι ήταν το τυπάκι αυτό, αδαές και θλιβερό, το οποίο είχε μέσα στο κεφαλάκι του μυθοποιημένες τις αρχές και τους άρχοντες και όλα αυτά τα ευτελή συστατικά του συστήματος και το σύστημα το ίδιο, και έτσι ένιωθε απόλυτα πετυχημένος και ικανός επειδή είχε φτάσει από τόσο μικρός στο σημείο να τους συναναστρέφεται όλους αυτούς και να διαπλέκεται και να συνδιαλέγεται μαζί τους στα ίσα, η δε αυταρέσκειά του δεν τον άφηνε να κάνει τις επαφές του εκείνες στα κρυφά. Αυτόν τον τυπάκο ακριβώς μού θυμίζει δυστυχώς και ο Πρωθυπουργός Τσίπρας. Την ίδια ηλικία έχουν και την ίδια αυταρέσκεια και την ίδια ακριβώς αίσθηση και συναίσθηση για τον εαυτό τους και για το σύστημα και για τους χυδαίους εκπροσώπους του και για την κοινωνία, την ίδια αμορφωσιά, και τον ίδιο επαρχιωτισμό αποπνέουν.

Αντί Στεφάνου

Φυσικά καταλάβατε ότι ακύρωσα τις εκδηλώσεις για το Αντί Στεφάνου, που είχαμε προγραμματίσει κατά την πρώτη εβδομάδα του Μάρτη σε κάποια βιβλιοπωλεία του λεκανοπεδίου Αττικής, λόγω ψυχολογικής αδυναμίας μου για μετάβαση στην Αθήνα.

Εκτός του ότι δυσκολεύομαι πολύ να υπάρξω έστω και για λίγες μέρες στην μεγάλη πόλη, εκτός του ότι μπήκε πρώιμα η άνοιξη και έχουμε εδώ σπορές και ένα κάρο δουλειές στο χωράφι, έχει γίνει και το ταξίδι από το νησί στον Πειραιά αβάσταχτο σε εικόνες.

Βίντεο παρουσίασης εδώ

 

Κάτω από τη μαντερινιά

Πέρασα το απόγευμα καθισμένος στη γη, κάτω από τη μαντερινιά να βλέπω τα ζούδια που επισκέπτονταν τα άνθη των ραπανιών και της ξυνίθρας.

Θαύμαζα και τα σπαράγγια που υψώνονταν τριγύρω, ένα μπόι πάνω από το κεφάλι μου. Η γη σε οίστρο, δεν κρατιέται, ξεπετάει τους καυλούς της ολόρθους να ρίξουν τον σπόρο όσο πιο μακριά μπορούν.

Κάποιες στιγμές που ο νους μου αναλάμβανε να με αποσπάσει από το απολαυστικό παρόν, σκεφτόμουν ότι ακόμα και το πιο μικρό έντομο με τον τρόπο που ζει, προάγει ακούσια και ασυνείδητα τη Ζωή και την εξέλιξη του οικοσυστήματος. Σε αντίθεση με εμάς, που γίναμε καταναλωτές της ζωής μας και που εκούσια και απολύτως συνειδητά ζούμε εντελώς πια ασυνείδητα, διακόπτοντας την αλυσίδα της ζωής με το σαρκίο και με το πνεύμα μας.

Κι όταν ζεις ασυνείδητα, περνά η ζωή σαν νεράκι