Το φλάμπουρο της παρακμής το λένε Φλαμπουράρι

Βρισκόμαστε στο σκοτεινότερο μέχρι στιγμής σημείο της ιστορικής μας πορείας ως κοινωνία κ ως πολιτεία τουλάχιστον κατά τα χρόνια που ζω κ θυμάμαι
Μεσαίωνας κανονικός
Πολιτική αγυρτεία
Χώρα σε αποσύνθεση κ υπό εκποίηση
Κοινωνία σε σήψη
Απρονοησία, αποπροσανατολισμός, αναλγησία, αποκτήνωση
Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της από χρόνια πλήρους παράδοσης της νεοελληνικής κοινωνίας στο ευτελές αξιακό σύστημα του καταναλωτισμού, που είχε ως συνέπειες την λατρεία των κουπονιών έναντι του πλούτου, την ανύψωση της ιδιωτικότητας-ατομικότητας έναντι της κοινωνίας κ της συλλογικότητας, την απαξίωση της ζωής, της συνύπαρξης, της πολιτικής και της Τέχνης.
Απόλυτη παρακμή
Την διαχειρίζονται πολιτικά αυτοί που την αξίζουν κ την εκφράζουν καλύτερα, αυτοί που είναι αντάξιοί της κ ζουν κάθε στιγμή πλέον με το φόβο της έκρηξης του μίγματος που φτιάξανε με τις πολιτικές τους κ θα τους διαμελίσει κ τους ίδιους μαζί με την κοινωνία

Επί προγραμματισμού

Η Εστία ανακοίνωσε μεταξύ των προγραμματισμένων εκδόσεών της για το τρέχον εξάμηνο του 2016 τη νουβέλα μου “Η πρώτη φλέβα”. Γι’ αυτό το βιβλίο θα μιλήσουμε αργότερα, αφού διαβαστεί και λάβουμε και τις πρώτες αναγνωστικές αποκρίσεις.
Μέχρι τότε θα έχουμε κάποιες συναντήσεις στην Αθήνα τις πρώτες μέρες του Μάρτη για το Αντί Στεφάνου.
Ήδη άρχισαν και έρχονται κάποιες προτάσεις από ομάδες καλλιεργητών και από λέσχες ανάγνωσης για συναντήσεις μας κατά το διάστημα που θα βρίσκομαι στην μεγάλη πόλη. Επειδή όμως συνήθως οι μέρες δεν επαρκούν και όσο κι αν στριμώχνουμε τις συναντήσεις μας, μένουμε πάντοτε ανικανοποίητοι ότι δεν τα προλάβαμε όλα, παρακαλώ όποιες προτάσεις υπάρχουν ή εκκρεμούν από το παρελθόν και λησμονήθηκαν, να τεθούν το συντομότερο, για να γίνει όσο το δυνατόν καλύτερος ο προγραμματισμός μας.
Ευχαριστώ όλες και όλους για την τιμή της ανάγνωσης και της συμμετοχής. Καλή μας αντάμωση

Αντί Στεφάνου

Μεσαίωνας

Κάποτε, επί εποχής βαθέως πασόκ είχαμε στο νησί έναν δήμαρχο από κείνους που παίρνουν φόρα και καταστρέφουν τα πάντα διότι διατείνονται πως έχουν τον λαό μαζί τους και πως δεν τους πιάνει νόμος και είναι άρχοντες αιρετοί και έχουν την ευθύνη της πολιτικής τους απόφασης και λοιπά τέτοια φαιδρά.
Είχε ορίσει λοιπόν, ανάμεσα σε όλα όσα ανεκδιήγητα έπραξε, και έναν αντιδήμαρχο παιδείας, εκκλησιαστικό αναγνώστη και ακόλουθο του μητροπολίτη, θρησκόληπτο χριστιανοταλιμπάν με απόψεις μεσαίωνα και αρθρογραφία στον τοπικό τύπο για βίους αγίων και έργα παπάδων και λοιπών του σιναφιού (τι σύμπτωση, τον ίδιον ακριβώς αντιδήμαρχο έχει ορίσει και ο σημερινός μας δήμαρχος που είναι κατά τα άλλα μορφωμένος και δεν έχει καμιά σχέση με τον τότε, τέλος πάντων, άλλο θέμα αυτό).
Είχε έρθει λοιπόν ένας θίασος εξ Αθηνών για παραστάσεις στο Ομήρειο του Δήμου, δεν θυμάμαι δυστυχώς καθόλου τον τίτλο της παράστασης ούτε τους συντελεστές. Θυμάμαι όμως ότι η παράσταση ξεκινούσε με την ηθοποιό γυμνόστηθη επί σκηνής και ότι ο χριστιανοταλιμπάν αντιδήμαρχος παιδείας την απαγόρευσε αμέσως, την ακύρωσε και έδιωξε τους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη από το νησί.
Αυτά για να μη νομίζετε ότι ο μεσαίωνας ήρθε απότομα.

Είχα γράψει τότε και ένα μυθιστόρημα, το οποίο δεν εξέδωσα ποτέ, “Η Κόκκινη τελεία” ήταν ο τίτλος του, με θέμα τα έργα και τις ημέρες των λεγομένων “παραγόντων”, αιρετών και υπηρεσιακών και αυτόκλητων της ελληνικής επαρχίας εκείνη τη φαιδρή εποχή της ανάπτυξης.
Τι θυμήθηκα τώρα. όλα αυτά με αφορμή το θεατρικό που κατέβηκε από την πειραματική σκηνή του Εθνικού. Ίσως μια μέρα, αν ξαναβρώ κάπου το αρχείο, να τη δημοσιεύσω εδώ την Κόκκινη τελεία, σε συνέχειες, να ξαναθυμηθούμε τα τοτινά μας χάλια μπας και παρηγορηθούμε κάπως για τα σημερινά. Αν δε το βρω, ίσως το βρει και το δημοσιεύσει όποιος ψάξει τα αρχεία μου μόλις γίνω λίπασμα κάτω από τη μαντερινιά και δίπλα στα σπαράγγια.

Ράκη κινούμενα (Διήγημα)

Δεν θα σας σκοτίσω με λεπτομέρειες. Το ρεζουμέ θα σας πω. Την Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2016 ήμουν ευτυχισμένος. Σχόλασα από τη δουλειά το απόγευμα και πήρα αγκαλιά την Κατερίνα, πήγαμε για τον προγραμματισμένο υπέρηχο. Είδαμε το αντράκι μας ορεξάτο να έρχεται σούμπιτο για ζωή, άντε ρε Τρυφωνάκο, αναφώνησα με ενθουσιασμό, εσύ θα τον φτιάξεις τον κόσμο. Μέσα μου όμως είχα ανησυχία βαθιά και άγχος, σκεφτόμουν συνεχώς αν θα μπορέσω να ανταποκριθώ στις νέες ανάγκες με έναν μισθό, ήταν και η Κατερίνα άνεργη τρία χρόνια, ένιωθα κάποιες στιγμές και τύψεις που έσπειρα ένα πλάσμα να έρθει να δώσει τη μάχη του κι αυτό σε τούτον τον μάταιο και άδικο κόσμο αυτή τη δύσκολη εποχή. Δεν είπα εκείνη τη στιγμή, ούτε έλεγα όμως γενικώς, τίποτα απ’ όλα αυτά, ούτε καν άφηνα να φανεί ποτέ η παραμικρή μου δυσθυμία, για να μην επηρεαστεί η Κατερίνα ψυχολογικά και υποτροπιάσει. Είχε που είχε περάσει πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη, με φάρμακα πολλά, με ορμόνες και κατάκλιση επί μήνες και εκείνες τις μέρες ένιωθε μεγάλη ικανοποίηση και χαρά που έφτανε πλέον στο τέλος του μαρτυρίου της και στην απελευθέρωση. Γι’ αυτό λέγανε καλή λευτεριά οι παλιοί, κάτι ξέρανε, το καταλάβαμε εμείς πολύ καλά αυτό, από πρώτο χέρι. Μας έδωσε λοιπόν εκείνο το απόγευμα ο γιατρός ημερομηνία την επόμενη εβδομάδα, Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου στις 9 το πρωί είπε, να κάνουμε την καισαρική να το πάρουμε το μωρό, έτσι είπε ακριβώς. Φύγαμε ευχαριστημένοι και πήραμε ένα ταξί για το σπίτι.

Σήμερα σπάσανε τα νερά και έτρεχα από το πρωί να φτιάξω τις σωλήνες, ξυλιάσανε τα χέρια μου, καταραμένος παγετός,  βγήκα πολύ αργά για δουλειά, σεφτέ μου κάνετε εσείς, με την κοιλιά στο στόμα η κοπέλα, γκαστρωμένη θα είναι η βάρδια μου, όλα αυτά μας αράδιασε μονοκοπανιάς  ο ταξιτζής χαχανίζοντας, πότε γεννάτε, μας ρώτησε κατόπιν. Την Τετάρτη το πρωί απάντησε αυθόρμητα το Κατερινιώ και της έσφιξα ενστικτωδώς το χέρι στο άκουσμα των λόγων της. Άντε, με το καλό, είπε ο ταρίφας, υδροχόος θα είναι ο άντρακλας, άντρακλας δεν είναι, ρώτησε, ναι είπε η Κατερίνα με συστολή, φαίνεται ότι είναι άντρακλας, ξαναείπε ο ταξιτζής,  η κοιλιά τον προδίνει, γέλασε πιο τρανταχτά αυτή τη φορά και μας κοίταξε από τον καθρέφτη με ύφος μετεωρολόγου που μόλις επιβεβαιώθηκε. Εκείνη την ώρα σκέφτηκα ότι δεν πάει καθόλου καλά τελικά η ανθρωπότητα. Τα παιδιά γεννιούνται πλέον με ραντεβού, οι γιατροί καθορίζουν τα ζώδια και τους ωροσκόπους, όλες οι επόμενες γενιές θα είναι γεννημένες σε ώρες εργασίας, Δευτέρα με Παρασκευή και ώρα εννέα με πέντε, πάει η ανθρωπότητα, ισοπεδώνεται μοναχή της, αυτή η σκέψη μου πέρασε αλλά δεν της έδωσα και μεγάλη βάση διότι ούτως ή άλλως δεν πιστεύω καθόλου στα ζώδια, δεν παύει όμως να είναι μια παράμετρος υπαρκτή και αυτή μέσα στο χάος του σύμπαντος.

Φτάσαμε με τα πολλά στο σπίτι και περάσαμε πολύ τρυφερά και αγαπημένα το τελείωμα της ευτυχισμένης εκείνης ημέρας μας. Έφαγα εγώ πίτσα, η Κατερίνα μπρόκολο βραστό με λαδάκι από το χωριό και είδαμε αγκαλιά στον καναπέ τις ειδήσεις περί του ασφαλιστικού και του συνταξιοδοτικού νομοσχεδίου που έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση, αν και δεν μας αφορούσε και πολύ διότι η Κατερίνα ήταν βέβαιη ότι δεν θα ξανάνοιγε ποτέ το μπλοκάκι της για να εργαστεί ως πολιτικός μηχανικός και εγώ με μισθό έξι ογδόντα τον μήνα και θέση επισφαλή στην εταιρία, δεν ήξερα τι θα απογίνω αύριο, πόσω μάλλον μετά από τριάντα χρόνια και βάλε. Θα μου πεις υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις το παιδί τι το θέλατε ρε παιδιά; Έλα ντε, θα σου απαντήσω, δίκιο έχεις απόλυτο αλλά η φύση προστάζει και το ένστικτο της αναπαραγωγής και της διαιώνισης του είδους είναι αρχέγονο και ακατανίκητο στους πιο πολλούς ανθρώπους. Τέλος πάντων, με επηρέασε όμως κάπως το ασφαλιστικό και τα όσα είδα και άκουσα στην τηλεόραση, κι έτσι κοιμήθηκα με κάτι σκέψεις αλλόκοτες, ότι κανέναν δεν πρέπει να αφορά το ζήτημα της σύνταξης διότι κανείς δεν πρόκειται να την παίρνει πια, αφού οι πιο πολλοί θα απολύονται μεσήλικες, για να προσληφθούν νεώτεροι με πιο μικρό μισθό και οι υπόλοιποι θα πεθαίνουν πριν τα εξήντα τους από το άγχος και τη φτώχεια και τις συνθήκες της ζωής, άρα δεν υπάρχει λόγος να χολοσκάμε από τώρα για ένα ζήτημα που δεν θα ζούμε για να το δούμε να τίθεται και να μας αφορά, κάτι τέτοια σκεφτόμουνα όταν με πήρε ο ύπνος.

Το άλλο πρωί, Τετάρτη 27 Ιανουαρίου ήταν, μια ακριβώς εβδομάδα πριν το καθορισμένο ραντεβού του γιου μου με τη ζωή, ξύπνησα αμφίθυμος και πήγα στο γραφείο. Κατά το μεσημέρι με φώναξε μέσα η προϊσταμένη, με πήρε και πήγαμε μαζί στον γενικό και μου ανακοίνωσαν την απόλυση. Μου είπανε το ποίημα το γνωστό, ότι η εταιρία δεν έχει τόσα κέρδη πια και δεν μπορεί να συντηρεί τόσους υπαλλήλους και μπούρου μπούρου μπούρου μπούρου, σταμάτησα από ένα σημείο και μετά να ακούω οτιδήποτε, βουίζανε μόνο τα αυτιά μου και προσπαθούσα να συγκρατήσω την οργή μου και τα δάκρυά μου να μην τρέξουνε και να μην τους αρχίσω στα μπουνίδια και τους δυο εκεί μέσα και έχω κι άλλα τράβαλα με δαύτους και με δικαστήρια ύστερα, δεν έβγαλα ούτε άχνα τελικά, μόνο έσφιξα τις γροθιές μου, σκεφτόμουνα ότι έμεινα άνεργος κι εγώ στα σαράντα μου χρόνια ή στα σαράντα ένα, δεν ήξερα πόσο ήμουνα εκείνη τη στιγμή, ούτε μπορούσα να κάνω την αφαίρεση, Νοέμβριος του 1975 με Ιανουάριο του 2016 πόσο κάνουν, δε μπορούσα τίποτα να σκεφτώ, είδα ξανά μέσα στα μάτια μου  τη σκηνή που είχα παρακολουθήσει προ ημερών ζωντανά στο γραφείο, όταν απολύθηκε ο Φάνης, σαρανταπέντε αυτός, και ήρθε την επόμενη μέρα κι έκατσε στο γραφείο του ένα νεαρό παιδί καταχαρούμενο που προσελήφθη με τρία ογδόντα στο χέρι και τα υπόλοιπα σε κουπόνια σούπερ μάρκετ για συμπλήρωμα μηνιαίως, σκεφτόμουνα ότι άλλο ένα τέτοιο νέο παιδί θα έχει ήδη προσληφθεί για τη δική μου θέση και θα κάτσει από αύριο κιόλας στο δικό μου γραφείο, πήγα στο λογιστήριο σιωπηλός και πληρώθηκα μια υποτυπώδη αποζημίωση, πήρα τα πόδια μου κι έφυγα, σαν να πήγαινα έξω για κουλούρι και καφέ, δεν αποχαιρέτισα κανέναν εκεί μέσα, ούτε και πήρα τίποτε μαζί μου εκτός από το παλτό μου, βγήκα και περπατούσα στον ψυχρό αέρα, έπρεπε να κάνω βόλτες μέχρι να πάει η ώρα έξι το απόγευμα για να γυρίσω σπίτι, δεν έπρεπε να πω στην Κατερίνα τίποτα, ούτε να μου ξεφύγει το παραμικρό, τουλάχιστον για μια βδομάδα ακριβώς μέχρι να γεννηθεί με το καλό ο Τρύφωνας.

Πήγα και έκατσα σε ένα παγκάκι στο Πεδίον του Άρεως, αγόρασα καμιά δεκαριά κουλούρια, τα έκοβα νευρικά και άνευρα σε μικρά κομμάτια και τάιζα τα περιστέρια που μαζευτήκανε γύρω μου. Σκεφτόμουν ότι αυτή ακριβώς είναι η μοίρα μας τελικά, έτσι το φτιάξαμε το σύστημά μας και την πληρώνουμε τώρα πάλι εμείς, όποιος μεγαλώνει δεν θα συμφέρει και θα απολύεται για να προσλαμβάνονται άλλοι, νεώτεροι, οι νέες γενιές έρχονται πίσω μας σαν μηχανήματα πελώρια με ερπύστριες, μας τσαλαπατούν απάνθρωπα, μας ισοπεδώνουν και παίρνουν τη θέση μας, όχι για πολύ βέβαια και αυτοί αλλά για μερικά χρόνια, ίσως πιο λίγα απ’ όσα εμείς, διότι από πίσω τους έρχονται άλλοι κι άλλοι κι άλλοι ακόμη πιο νέοι, ακόμη πιο ορμητικοί, ακόμη πιο κυνικοί, ακόμη πιο συμβιβασμένοι, ακόμη πιο διατεθειμένοι να ανταλλάξουν τις στιγμές της ζωής τους με κουπόνια είτε μισθού είτε σούπερ μάρκετ. Και έφτασα τότε, εκεί στο Πεδίον του Άρεως στο σημείο να σκεφτώ και να κατανοήσω ότι ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε στο σύστημά μας το ανάλγητο και απάνθρωπο, ο μόνος τρόπος να σώσουμε τις δουλειές μας και τα τομάρια μας είναι να σταματήσουμε να γεννάμε νέες γενιές  από πίσω μας, με άλλα λόγια να μην τεκνοποιούμε πια, να μη γεννιούνται αυτοί που θα ’ρθουν αύριο μεθαύριο να μας πετάξουν μια κλωτσιά για να μας πάρουν τη δουλειά και τον μισθό, άρχισα μάλλον να παραφρονώ εκεί στο Πεδίον του Άρεως, έτσι σκέφτηκα σε μια στιγμή, εγώ που ήμουν χθες ευτυχισμένος όταν είδα το πουλί του γιου μου στον υπέρηχο, χτύπησε τότε το τηλέφωνο και ήταν η πεθερά μου, σπάσανε τα νερά, μου λέει κι αυτή, πάρε άδεια να σχολάσεις πιο νωρίς και έλα στο μαιευτήριο, έπεσα σαν τσουβάλι αδειανό απάνω στο παγκάκι και έκλαψα για ώρα πολύ, ήρθαν τα περιστέρια πάνω μου και έτρωγαν σουσάμια και ψίχουλα από τα χέρια, από το σβέρκο και μέσα απ’ τους γιακάδες μου, έπιναν μάλλον και νερό από τα δάκρυά μου.

Όταν συνήλθα κάπως, περπάτησα με δυσκολία μέχρι το παρτέρι και πλύθηκα σε μια βρύση που είχε εκεί, σουλουπώθηκα όσο μπορούσα, καθάρισα τη μύτη μου και τον λαιμό μου από τις μύξες και τα φλέματα, ίσωσα τα ρούχα μου και βγήκα κατόπιν έξω στη λεωφόρο, σταμάτησα ένα ταξί και πήγα στο μαιευτήριο. Όταν έφτασα, μπήκα φουριόζος στο κτίριο και βρήκα την πεθερά μου στην υποδοχή να κλαίει μαύρο δάκρυ. Στην αρχή νόμισα από χαρά και από συγκίνηση αλλά όχι. Έφτασα δίπλα της και μου είπε τα μαντάτα, η Κατερίνα ευτυχώς ήταν καλά αλλά ο Τρύφωνας γεννήθηκε νεκρός, τον είχαν ήδη στείλει για νεκροψία οι γιατροί, τους καταριότανε αυτή για τα τόσα φάρμακα και τις ορμόνες που είχαν ποτίσει το παιδί της και το εγγόνι της όλους αυτούς τους μήνες, εγώ έχασα για άλλη μια φορά τη γη κάτω από τα πόδια μου και ένιωσα ότι σκότωσα με τις σκέψεις μου το παιδί μου, σαλτάρισα τρία-τρία τα σκαλιά και έφτασα στο δωμάτιο, μόλις είχαν φέρει την Κατερίνα που ξύπνησε από τη νάρκωση και άρχισε να συνειδητοποιεί τι ακριβώς είχε συμβεί.

Την άλλη μέρα πήγαμε ράκη κινούμενα από το μαιευτήριο στο νεκροταφείο και θάψαμε το βρέφος μας, τη νέα γενιά που ερχόταν απειλητική, αλλά πέθανε εξαιτίας μας, από τις σκέψεις και τις πράξεις μας εξολοθρεύτηκε πριν καν νιώσει και  νιώσουμε κι εμείς την ανάσα της. Δεν θέλω να σας πω τίποτα παραπάνω. Εκτός από το ότι εγώ κι εσείς και ο καθένας από μας δεν είναι ο εαυτός του μόνο, αλλά όλη η ανθρωπότητα και για τον λόγο αυτό καμία νεκροψία και καμιά σύγχρονη κι εξελιγμένη μέθοδος δεν μπορεί να δείξει την αιτία του κακού που μας κατατρέχει, διότι είναι πολύ πιο βαθύ και πιο απλό από αυτό που φαίνεται.

Σπουδαία τα λάχανα

Από την άνοιξη που έρχεται ολοταχώς το κτήμα φυσικής καλλιέργειας “Σπουδαία τα λάχανα”, το οποίο βρίσκεται στον Ροδώνα Βολισσού Χίου ανοίγει την πόρτα του στους μαθητές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης των σχολείων του νησιού αλλά και όποιων άλλων σχολείων έρχονται εκδρομή εδώ και οι υπεύθυνοι δάσκαλοι και καθηγητές τους επιθυμούν να φέρουν σε επαφή τους μαθητές με την αρχή της ζωής, που είναι οι σπόροι και οι φυσικοί πόροι, με τη φιλοσοφία της φυσικής καλλιέργειας, τη φυσική διατροφή, την εισαγωγή στη μετακαταναλωτική εποχή αλλά και για συζητήσεις επί της λογοτεχνίας μιας και σε κάποια σχολεία με τιμούν διαβάζοντας τα παιδιά τα βιβλία μου και με προσκαλούν κατόπιν για να τα συζητήσουμε μαζί.
Ήδη έχουμε ξεκινήσει συνεργασία προς αυτή την κατεύθυνση με την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και με δασκάλους από την πόλη της Χίου, οι οποίοι θα φέρουν τις τάξεις τους. Φυσικά δεν υπάρχει οικονομικό αντίτιμο σε αυτή την υπόθεση. Το μόνο ισοζύγιο ζημίας-κέρδους είναι το ότι θα πατούν τα παιδιά κάποια φυτά, η οποία όμως ζημία είναι μηδαμινή μπρος στο κέρδος που θα αποκομίσουμε όλοι μας από την επαφή αυτών των παιδιών με τη γη και τη φιλοσοφία της φυσικής καλλιέργειας.

Βραβεία λογοτεχνίας

Τα μόνα βραβεία λογοτεχνίας είναι αυτά. Ούτε επιτροπές ειδικών ούτε κλίκες σιναφιών και προσώπων:

Η Αντιγόνη Γ. δασκάλα αποσπασμένη στην Παβία και στο Μιλάνο με ενημέρωσε ότι έχει αρχίσει από την έναρξη της σχολικής χρονιάς με το προχωρημένο τμήμα των ενηλίκων να μεταφράζουν στην ιταλική το βιβλίο μου Ή άλωση της Κωνσταντίας” και ότι “από την αρχή ακόμα μας ενθουσίασε και δε χορταίνουμε να παίζουμε με τους ιδιωματισμούς του και να ψάχνουμε τους αντίστοιχους ιταλικούς, που να μη χάνουν από αυθεντικότητα και ζουμί (σ’αυτό βοηθάει η Τζοβάνα, που είναι από Σικελία, πιο πλούσια σε παράδοση από το βορρά και τιμά τις ρίζες της),ελλείψη αίθουσας λοιπόν μαζευόμαστε σε μία καφετέρια/ ζαχαροπλαστείο κάθε βδομάδα από τη μεριά μου θέλω να σας ευχαριστήσω που το γράψατε …”

Εξαιρετική φυσικά τιμή για μένα η εργασία αυτή. Η λογοτεχνία ταξιδεύει και ενώνει τους ανθρώπους.

Συμβαίνουν στην εποχή της κατανάλωσης

1. 15.000 θηριώδη αγροτικά μηχανήματα στην πλειονότητά τους γερμανικής κατασκευής, αγορασμένα με δάνεια από τις τράπεζες σταμάτησαν αυτές τις μέρες την εντατική μονοκαλλιέργεια, τη βαθιά και καταστροφική άρωση, τη λίπανση, τη μόλυνση υδάτων και χώματος με χημικά, τους ψεκασμούς και εν τέλει την απόλυτη καταστροφή και την ερημοποίηση των πάλαι ποτέ εύφορων κάμπων αυτής της πατρίδας και βγήκαν για άλλη μια φορά στους δρόμους να διεκδικήσουν πιο συμφέρουσες οικονομικές συνθήκες δουλείας και αυτοκαταστροφής

2. Αν κάνετε μια βόλτα στις εθνικές οδούς και δείτε τις μάρκες των τρακτέρ, αν κάνετε μια βόλτα στα κατά τόπους κτελ και δείτε τις μάρκες των λεωφορείων, αν προσέξετε γύρω σας τις μάρκες των αυτοκινήτων που κυκλοφορούν, αν δείτε τις μάρκες των συσκευών και των μηχανημάτων που υπάρχουν στα σπίτια, στα καταστήματα, στα εργαστήρια, στους χώρους εργασίας γενικότερα, θα καταλάβετε ότι οι γερμανοί ξανάρθαν χρόνια πριν και μπήκανε στα σπίτια μας. Τώρα απλά μας πετάνε έξω διότι παχύναμε πολύ με τον καταναλωτισμό και πιάνουμε χώρο

3. Στις επόμενες εκλογές θα πάνε να ψηφίσουν μόνον οι φίλοι κ συγγενείς των εκπροσώπων του νέου δικομματισμού, οι οποίοι αναμένουν διορισμό ή δεν θέλουν να τον χάσουν.
Έχουμε ήδη σήμερα μια κυβέρνηση μειοψηφίας αφού την ψήφισε το 35% του 50% των πολιτών, δηλ λιγότερο από το 20% της κοινωνίας, γι’ αυτό δεν έχει καμία ουσιαστική νομιμοποίηση ούτε αποδοχή για να επιβάλει την φιλελεύθερη πολιτική της.
Το ότι δεν διαφαίνεται μέσα στο υπάρχον σύστημα καμία εναλλακτική αφού όλοι πια είναι υπηρέτες των ίδιων αφεντικών, αυτό οδηγεί σε αδιέξοδο κ επειδή ως γνωστόν στην κατ’ επίφαση δημοκρατία που ζούμε δεν υπάρχουν αδιέξοδα, όπως με κάθε ευκαιρία μας λένε οι τιμητές της, το επόμενο βήμα, μετά τον διορισμό άλλης μιας “οικουμενικής κυβέρνησης τεχνοκρατών” θα είναι η σύλληψη των πολιτών κατά την ημέρα των εκλογών κ η βίαιη μεταφορά τους στην κάλπη.
Αναγκαστική δημοκρατία θα λέγεται το πολίτευμα της αποικίας και θα φέρει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό στην κορύφωσή του

Καταρρέουμε ανα-πτυσσόμενοι

Αυτό που όχι μόνο δεν πρέπει να ξεχνάμε αλλά πρέπει και να το επαναλμβάνουμε συχνά πυκνά προς γνώση και συμμόρφωση δική μας και των μελλοντικών ανθρώπων είναι ότι ο καταναλωτικός καπιταλισμός έφτασε σε αυτό το έσχατο σημείο να τρώει τις σάρκες του, δηλαδή εμάς, ακριβώς για τους λόγους για τους οποίους εδώ και δεκαετίες κάποιες οικτρές μειοψηφίες ενεργών πολιτών διατράνωναν με δράσεις και παρεμβάσεις ότι όλο αυτό που μεθοδεύεται και επιδιώκεται να εγκαθιδρυθεί στο φαντασιακό μας δεν είναι ανάπτυξη αλλά καταστροφή.
Και όλοι εμείς τότε χαρακτηριζόμασταν τροχοπέδη στην ανάπτυξη, απάτριδες, κατάσκοποι της ΜΥΤ, ρόμπες οικολογικές, ανισόρροποι, ιδιόρρυθμοι και τα λοιπά και τα λοιπά.
Το κακό είναι ότι και τώρα ακόμη αυτή την ανάπτυξη και μάλιστα πιο επιθετική προσδοκά, μεθοδεύει και υπηρετεί ως λύση στην κρίση, το πολιτικό σύστημα των ανοήτων που κυβερνούν τον πλανήτη.
Γι’ αυτό έχει ήδη αρχίσει η φρικτή, επώδυνη και πλήρης θανάτων ανθρώπων και άλλων πλασμάτων κατάρρευση.
Ο καταναλωτικός πολιτισμός καταρρέει με πάταγο αυτή την ιστορική περίοδο της ανθρωπότητας και αφήνει πίσω του νεκρούς και συντρίμια αλλά εμείς νιώθουμε την κατακόρυφη πτώση μας ως διολίσθηση και έχουμε ελπίδα ότι θα τη γλυτώσουμε, διότι, ως πεπερασμένων δυνατοτήτων όντα έτσι μόνο μπορούμε να αντιληφθούμε τον χρόνο και να συνεχίσουμε τη ζωή.

Η πρώτη φλέβα

Από τότε που ξεκίνησε αυτή η ιστορική φάση της κοινής πορείας μας, από το 2010 δηλαδή και μετά, προσωπικά αποτραβήχτηκα από την κοινωνία και το σύστημα και εγκαταστάθηκα κοντά στη γη και το οικοσύστημα. Αυτή η καθημερινή μου λοιπόν επαφή και ενασχόληση με τη γη, τους φυσικούς πόρους και τα άλλα πλάσματα επηρέασε όπως ήταν φυσικό τη ζωή μου, τη σκέψη μου, τη φιλοσοφία μου και πέρασε στη γραφή μου και στο έργο μου, το λογοτεχνικό και το επί της γης.
Στο λογοτεχνικό τα βήματα αυτής της πορείας, αν διαβάσει κανείς τα βιβλία μου αυτής της εποχής, είναι πολύ ευδιάκριτα. Μια πρώτη πρατήρηση είναι ότι δεν γράφω πια μυθιστόρημα αλλά κατασταλάζω στις νουβέλες και αυτό έχει να κάνει προφανώς με μιαν ανάγκη συχνότερης επικοινωνίας με τους αναγνώστες, πιθανότατα λόγω του πολύ πυκνού ιστορικού χρόνου που διανύουμε κατ’ αυτή την περίοδο των συνεχών αλλαγών στη ζωή μας.
Έτσι γράφω το Λαγού μαλλί, που αν και πρώτο στη σειρά, αν και γραμμένο τον Μάιο του ’10, όταν ακόμη δεν είχαμε αντιληφθεί τίποτε από τα όσα θα ακολουθούσαν, θέτει εμπρός μας επιτακτικά, με την ιστορία του καπτά Σίμου του Σφαντού, το απόλυτο διακύβευμα της ιστορικής αυτής περιόδου μας, που δεν είναι άλλο από την αξιοπρέπειά μας ως πρόσωπα, ως πολίτες και ως χώρα.
Μετά έρχεται το Ζουμί του Πετεινού, με ήρωα τον απλοϊκό ταβερνιάρη και αγρότη Παναγή που ζει καταγής, ως μια απλή πρόταση ζωής και μετάβασης από την κρίση στη φύση.
Κατόπιν έρχεται “Του Θεού το μάτι”, με τον Θόδωρο τον Πεπόνα, τον μια ζωή κομματικοδίαιτο πελάτη της πολιτικής που μιλάει στο σκιάχτρο του, στον καθρέφτη του δηλαδή, που κάνει την ανασκόπιση της ζωής και την αυτοκριτική του ίσως, μια ιστορία για το πώς φτάσαμε κοινωνικά και πολιτικά ως εδώ, που δίνει όμως παράλληλα το στίγμα της νέας πορείας προς την παραγωγή, τη γη και την αλλαγή τρόπου ζωής και νοοτροπίας.
Τέλος έρχεται το Αντί Στεφάνου, με ήρωα τον νεκροθάφτη Στέφανο, που ενταφιάζει τη μητέρα του και φυτεύει επί του μνήματός της κήπο, αφοδεύει δε κάθε πρωί επ’ αυτού για να κοπρίσει τα φυτά και θέτει με την ιστορία του το θέμα της φυσικής ζωής, της φυσικής διατροφής, του πολιτισμού, του περάσματος στη νέα φάση, στη μετακαταναλωτική εποχή της ανθρωπότητας και της κοινωνίας, στην εποχή που το σαρκίο μας αποτελεί μέρος του κύκλου της ζωής και όχι πια τελευταίο κρίκο διακοπής της, και ο θάνατός μας γίνεται ζωογόνος όπως όλων ο θάνατος των φυσικών πλασμάτων.
Μετά από αυτές τις νουβέλες λοιπόν και από αυτούς τους ήρωες, τους αιφνιδιασμένους, τους απλοϊκούς, τους αναστοχαστικούς και τους μπροστάρηδες στην αλλαγή της εποχής και των αξιών μας, έρχεται τώρα ένα διάλειμμα ή μια νέα αλλαγή εποχής του έργου, δεν μπορώ να το προσδιορίσω επακριβώς ακόμη.
Βρίσκομαι λοιπόν στην ευχάριστη θέση να σας γνωστοποιήσω την ολοκλήρωση μιας ακόμη νουβέλας, η εργασία μου επί της οποίας είχε ξεκινήσει σε ερευνητικό τουλάχιστον επίπεδο πολλά χρόνια πριν. Η ιστορία έχει τίτλο “Η πρώτη φλέβα” και αφορά στη ζωή της Λόλας, μιας πόρνης που εργαζόταν στην Ντάπια των Χανίων κατά τις δεκαετίες 1960- 80 και αφηγείται τις εμπειρίες του βίου της, καθώς και στη ζωή του Γιώργη, ενός ναυτικού ο οποίος κατά την ίδια αυτή χρονική περίοδο ζούσε περιστασιακά αλλά μόνιμα με πόρνες στα λιμάνια του κόσμου και αφηγείται κι αυτός στιγμιότυπα της ζωής του αναδεικνύοντας στοιχεία ιστορικά πια για την ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν σε όλο τον πλανήτη οι έλληνες ναυτικοί την εποχή εκείνη.
Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από την Εστία, που είναι ο μόνιμος εκδότης μου.
Ως τότε, θα βρεθούμε με όσους μπορούμε και θέλουμε κατά τις αρχές του Μάρτη, για να τα πούμε από κοντά σε εκδηλώσεις για το Αντί Στεφάνου, αλλά και για όλα τα άλλα βιβλία και ζητήματα, εκδηλώσεις που θα γίνουν σε κάποια βιβλιοπωλεία κυρίως στην Αθήνα, το ακριβές πρόγραμμα των οποίων θα ανακοινωθεί σύντομα από την Εστία.
Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε διαβάζοντας τα έργα μου