Δίκτυο ανταλλαγών

Έχω να σας πω ότι όποιος γευτεί πρώτη φορά, όχι αριστερά, αλλά μαντΕρίνι χιώτικο, αποφαίνεται με θλίψη ότι ναι, δεν είχε ξαναφάει μανταρίνι μέχρι τώρα στη ζωή του. Επίσης δεν μπορεί στο εξής να φάει άλλο μανταρίνι πια διότι από τη στιγμή που έγινε κοινωνός της γεύσης του μαντΕρινιού της Χίου, όλα τα άλλα τού φαίνονται και είναι τελείως άνοστα.
Στο μικρό μου χωράφι υπήρχαν δυο μαντερινιές χιώτικες πριν από μένα εκεί. 5 χρόνια τώρα δεν τους άγγιξα ούτε φύλλο. Ούτε κλάδεμα, ούτε σκάψιμο, ούτε λίπανση, τίποτα, το παραμικρό. Μόνο νερό τους δίνω έμμεσα, ποτίζοντας με τη σταγόνα τις σπαραγγιές που έσπειρα στα πόδια τους. Κάθε χρόνο τα δυο δέντρα είναι τίγκα στον καρπό και ιδίως το ένα, το μεγαλύτερο, κάνει ένα μαντερίνι που ξεχνάς το όνομά σου.
Ετοιμάζω λοιπόν να μπολιάσω κάμποσες νεραντζιές την άνοιξη με μπόλια από τη συγκεκριμένη μαντερινιά. Όποιος θέλει κάνα δέντρο από αυτά που θα βγάλω, να το δηλώσει.
Επίσης να σας πω, εξ αφορμής ενός σχολίου στο προηγούμενο ποστ, ότι κανένας άνθρωπος ποτέ δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει να είναι τελείως αυτάρκης. Γι’ αυτό πάντοτε υπήρχαν οι ανταλλαγές μεταξύ των ανθρώπων, που οδήγησαν σιγά σιγά στην ευφυέστατη επινόηση του χρήματος, η ανόητη χρήση του οποίου όμως έφερε την ανθρωπότητα στη σημερινή κατάντια και στην παρακμή της.
Στο χέρι μας λοιπόν είναι να επαναστήσουμε το αξιακό μας σύστημα, να ξαναρχίσουμε και να διευρύνουμε το σύστημα των μεταξύ μας ανταλλαγών. Στο πλαίσιο αυτό προσωπικά αποφάσισα να συναλλάσσομαι με τους ανθρώπους που επιθυμούν προϊόντα, φυτά ή δέντρα που παράγω ή υπηρεσίες που μπορώ να προσφέρω, (εργασία στη γη, μπολιάσματα κλπ) μόνον με ανταλλαγή κάποιων λίγων προϊόντων, τα οποία έχω ανάγκη, είτε τα παράγουν οι ίδιοι, είτε όχι. Παραδείγματος χάρη θέλεις από μένα σούμα, ή κουρμάδες ή σαλάτα πράσινη ή σπαράγγια ή τοπιναμπούρ, ή να σου μπολιάσω μια νεραντζιά, θα μου προσφέρεις κάποιο ή κάποια από τα προϊόντα που χρειάζομαι για τη διατροφή και τη ζωή μου, το οποίο αν δεν το παράγεις ο ίδιος, μπορείς να το αγοράσεις από κάποιον άλλο παραγωγό ή από κατάστημα οργανικών προϊόντων και να μου το προσφέρεις, χωρίς να κυκλοφορήσουμε μεταξύ μας χρήμα. Έτσι νομίζω σιγά σιγά θα αυξηθούν τα “αχρήματα” δίπολα μεταξύ των ανθρώπων και θα διευρυνθεί το κίνημα.
Η επανάσταση στην ανθρωπότητα των καταναλωτών συμβαίνει ήδη, και φουντώνει αργά και σταθερά, μέρα με την ημέρα οι καταναλωτικές δυτικές κοινωνίες συνειδητοποιούν το τίμημα της ανάπτυξης στον εαυτό τους, νιώθουν την αυτοκαταστροφή τους και αλλάζουν πορεία, επαναστήνουν το σύστημα.

Ανακυκλωμένα Χριστούγεννα!

Έτσι ονομάζονται οι εκδηλώσεις στολισμού που κάνει με τα σχολεία ο Δήμος μας, φέτος που ανακάλυψε κι αυτός την ανακύκλωση. Και θα στολίσουν σήμερα το απόγευμα στην κεντρική πλατεία οι μαθητές των σχολείων χριστουγεννιάτικα δέντρα από υλικά ανακυκλώσιμα, από απορρίμματα δηλαδή που παρήγαγαν οι ίδιοι.
Ο Δήμος μας, σημειωτέον, διοικείται από τη νέα φουρνιά πολιτικών προσώπων, των σπουδαγμένων, των πολιτισμένων σαραντάρηδων της εποχής μας, είναι δηλαδή άνθρωποι που όταν τους δεις και τους μιλήσεις, δεν λες ότι είναι οπισθοδρομικοί και παλαιάς κοπής, όπως οι μέχρι πρότινος, αλλά δυστυχώς είναι κι αυτοί ολίγιστοι, όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές ως τώρα, δεν έχουν ικανότητα να δουν ούτε τόσο δα μπροστά από την εποχή.
Τα σχολιάζω αυτά διότι συμβαίνουν σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο εδώ.
Απορώ ειλικρινά σε πόσες σπουδές και σε πόσο πολιτισμό πρέπει να επενδύσει μια κοινωνία για να προχωρήσει ένα βηματάκι μπροστά η σκέψη της και η πολιτική της δράση. Απορώ ειλικρινά πότε θα κατανοήσει ο σύγχρονος καταναλωτής ότι το θέμα δεν είναι τι τα κάνεις τα απορρίμματα που παράγεις, αλλά το να μην παράγεις απορρίμματα. Απορώ ειλικρινά πότε θα καταλάβουν και πότε θα δράσουν πολιτικά οι αιρετοί επί του απολύτως υπεύθυνου για όλα τα κακά της προσωπικής και συλλογικής μας μοίρας ζητήματος, της αλλαγής δηλαδή της καταναλωτικής μας συνείδησης και νοοτροπίας, για να εκλείψουν πρώτα απ’ όλα τα απορρίμματα, υλικά, πνευματικά και ψυχικά από την κοινωνία μας.
Προσωπικά, και για να προλάβω κάποιους που με εγκαλούν για κριτική και όχι προτάσεις και πράξεις, θα υπενθυμίσω ότι από καιρό και με πολλές ευκαιρίες δήλωσα στον τοπικό Δήμο την διάθεσή μου να οργανώσω εθελοντικά βιωματικά σεμινάρια υπό την αιγίδα τους, με σκοπό την γνωριμία των δημοτών κάθε ηλικίας αλλά κυρίως των παιδιών με την φυσική διατροφή, τη φυσική ζωή, τη φυσική καλλιέργεια, τους φυσικούς πόρους, την φυσική ανάπτυξη και με στόχο μια μεσοπρόθεσμη αλλαγή νοοτροπίας και υιοθέτηση πορείας προς την συνειδητότητα του ανθρώπου, όχι πια ως καταναλωτή αλλά ως πλάσμα φυσικό που έχει σημαίνουσα και σπουδαία θέση ανάμεσα στα άλλα πλάσματα και τους φυσικούς πόρους, τα οποία και τους οποίους έχει χρέος και συμφέρον να διαφυλάττει και να προστατεύει, να μη μολύνει, να μη ρυπαίνει αν θέλει να ζει και να ευημερεί ο ίδιος. Μία βασική παράμετρος αυτού του προγράμματος είναι η αλλαγή της καθημερινής μας καταναλωτικής συμπεριφοράς, η οποία σήμερα μας οδηγεί στην λεγόμενη σαβουροφαγία μέσα από συσκευασίες, μετατρέποντας έτσι τον εαυτό μας σε ασθενή και το περιβάλλον σε χωματερή. Η πρότασή μου δυστυχώς φαντάζει “πολυτέλεια” στα σύγχρονα πολιτικά ώτα και βλέμματα, έτσι μου έχουν πει, ευτυχώς που είναι νέοι κατά τα άλλα και σπουδαγμένοι οι δημοτικοί μας άρχοντες, ευτυχώς που γλυτώσαμε από τους παρωχημένους πολιτικάντηδες…
Τελειώνω εδώ για να μη σας κουράζω άλλο, ξαναδίνοντας στο ορισμό της Ανακύκλωσης (μαθηματικός ήμουν κάποτε και μου μεινε το κουσούρι να φτιάχνω ορισμούς): Ανακύκλωση είναι η κατασπατάληση ενέργειας και φυσικών πόρων για την μετατροπή άχρηστων αντικειμένων σε άλλα άχρηστα αντικείμενα.
Κάποτε οι σημερινοί μαθητές που στολίζουν τα “ανακυκλωμένα χριστούγεννα” του παρωχημένου αλλά με προβιά καλλιεργημένου νεανία Δήμου μας, θα διηγούνται τι τους έβαζαν να κάνουν τότε και θα γελάνε πικρά
ΥΓ
Ζούμε ακόμη δυστυχώς στην εποχή, κατά την οποία πχ οι κατά τόπους αντιδήμαρχοι παιδείας, πολιτισμού, καθαριότητας έχουν στο γραφείο ή στο χέρι κάθε πρωί ένα άλλο πλαστικό ποτήρι με καφέ, και αν τους επισημάνεις την απρέπεια σε λένε παράξενο, αν τολμήσεις δε να τους πεις ότι είναι λόγος παραίτησης αυτός από το αξίωμα που κατέχουν διότι είναι ολίγιστοι, ε, τότε σε στέλνουν και μια επίσκεψη στο δαφνί ως εν δυνάμει επικίνδυνο να κυκλοφορείς
ΥΓ 2
Εξαιτίας των πρόσφατων αναρτήσεών μου λαμβάνω διάφορα μηνύματα με ερωτήματα κάπως προσωπικά, στα οποία δεν έχω κανένα πρόβλημα να απαντήσω.
Ενημερώνω λοιπόν ότι ρεύμα έχω εδώ που ζω, αλλά το χρησιμοποιώ κατά 90% για μια λάμπα και έναν υπολογιστή.
Απορρίμματα δεν παράγω διότι αγοράζω κατά βάση μόνο αλεύρι κρίθινο, αβοκάντο, φακές, κάποιους ξηρούς καρπούς,βρώμη και ταχίνι ολικής άλεσης περίπου μια φορά το μήνα.
Βενζίνη και λοιπά καύσιμα εκτός από ξύλα για τη σόμπα, καίω μόνον λειτουργώντας το βενζινοπρίονο λίγες ώρες ετησίως και ένα αυτοκίνητο φίλου μια φορά στο τόσο που πάμε στην πόλη.
Σκουπίδια δεν βγάζω στον κάδο σχεδόν ποτέ διότι δεν έχω τι να βγάλω
Κουζίνα και ψυγείο δεν χρησιμοποιώ ή χρησιμοποιώ ελάχιστα διότι δεν τα έχω ανάγκη
Στο μπακάλικο του χωριού έχω να πάω πάνω από ένα μήνα, και σε σούπερ μάρκετ στην πόλη περίπου ένα εξάμηνο, διότι δεν υπάρχει τίποτε σε αυτά τα μέρη που να το έχω ανάγκη.
Χρήματα στα χέρια μου πιάνω μόνο όταν κατέβω στην πόλη, δυο φορές το μήνα κατά μέσο όρο, και συνήθως για να πληρώσω φόρους και λογαριασμούς.
Επαφή με το χρηματοοικονομικό σύστημα έχω μέσω του εκδότη μου, που μου αποδίδει διατραπεζικά τα πνευματικά δικαιώματα των έργων μου μια φορά το χρόνο.
Όλα αυτά τα γράφω εδώ για να μην απαντώ σε ένα-ένα μήνυμα και ερώτημα αλλά και για να δηλώσω ότι η μετακαταναλωτική εποχή της ανθρωπότητας είναι ήδη παρούσα, διότι προσωπικά δεν είμαι κάποιος παρανοϊκός ή αναχωρητής ή παράξενος τύπος αλλά ένας καθημερινός άνθρωπος με κοινωνικές επαφές και ζωή, ο οποίος, όπως και πολλοί άλλοι ακόμη, που τυγχάνει να τους γνωρίζω και άλλοι που δεν τους γνωρίζω, ζουν ήδη έτσι και παρόμοια, έχουν δηλαδή κάνει στην προσωπική τους πορεία ένα βηματάκι απομάκρυνσης από το καταναλωτικό καθεστώς που τους έμαθε η κοινωνία, η οικογένεια, το σχολείο, ένα βηματάκι αναζήτησης του διαφορετικού, του πιο αληθινού, του πιο υγιεινού, του πιο πολιτισμένου, του πιο συμβατού με τον φυσικό εαυτό τους και το οικοσύστημα τρόπου ζωής.

Προαπαιτούμενο

Το μόνο προαπαιτούμενο για να έρθει η Ανάπτυξη είναι να βρέξει.
Δεν φαίνεται όμως στον ορίζοντα βροχή, ενώ ήδη διάγουμε παρατεταμένη και ασυνήθιστη για την εποχή περίοδο ξηρασίας, δυστυχώς, αυτό όμως δεν φαίνεται να ενδιαφέρει τους σύγχρονους ανθρώπους, τους εξηληθιωμένους από τη χρόνια χρήση κουπονιών αγοράς καταναλωτές και τους πολιτικάντηδες αυτών, που χειρίζονται τα κουπόνια, τα μοιράζουν και τα παίρνουν πίσω ξανά με φόρους, κατά τις εντολές των πολυεθνικών αφεντικών τους.
Πέρσι τέτοια εποχή υπήρχε για κάποιους, αδαείς κατά τη γνώμη μου, μια ελπίδα αλλαγής πολιτικής με την έλευση του Τσίπρα, και ετοιμάζονταν πυρετωδώς και ενθουσιωδώς να πάνε να τον ψηφίσουν. Μαζί τους μάλλον ενθουσιάστηκε και το Χάος, και έριξε πολλά νερά εδώ ως αρωγούς και προπομπούς μιας οργιώδους, ίσως και επανιδρυτικής, αναζωογονητικής σίγουρα για όλους μας ανάπτυξης. Τόσο πολλά νερά έκανε, που μάλλον έριξε και τα φετινά μαζί, μας τα προκατέβαλε δηλαδή, εν είδει φόρου αλλά για καλό ημών και ουχί των αριθμών.
Παρ’ όλα αυτά ο Τσίπρας αντί να σπείρει, τα έκανε μούσκεμα και πήρε να μας θερίζει.
Και φτάσαμε στην ξηρασία του σήμερα, ξηρασία κλιματική και συναισθηματική, ξηρασία ελπίδας που προμηνύει μοναχά την Έρημο που ακολουθεί.

Διαπιστώσεις…

Στην Ελλάδα όταν διανύεις τη δεκαετία των 40 :

Απογοητεύεσαι επειδή βλέπεις ότι όσοι συνομήλικοί σου έζησαν καθ’ όλα τα χρόνια της νιότης σας ως ερωτικά συντηρητικοί ή σεξουαλικά καταπιεσμένοι από την κοινωνία, λαμβάνουν τώρα διακεκριμένες θέσεις εξουσίας εθνικής ή τοπικής εμβέλειας.
Επίσης αηδιάζεις αλλά ταυτόχρονα αγαλλιάζεις κιόλας επειδή βλέπεις όσους εκ των λίγο μεγαλυτέρων σου, αυτούς δηλαδή που που έχουν καβαντζάρει τα 50, και παρίσταναν όλα τα προηγούμενα χρόνια τους αριστερούς, ανθρωπιστές, πνευματικούς, κοινωνικά ενεργούς, συνειδητοποιημένους πολίτες, καλογαμημένους, ακομπλεξάριστους κλπ, κλπ, κλπ, να εξευτελίζονται αδιάντροπα στα μάτια των ίδιων των παιδιών τους, γενόμενοι οι ίδιοι χειροκροτητές και οικόσιτα των προαναφερθέντων εξουσιολάγνων στερημένων.

Ορισμός

Αγαπημένος μου φίλος και σπουδαίος καλλιτέχνης εικαστικός με ρώτησε σήμερα τι είναι Πολιτισμός και μου είπε ότι χρειάζεται, έχει ανάγκη μιαν απάντηση.
Όλως τυχαίως(;) το ερώτημα αυτό το απάντησα πολύ πρόσφατα μέσα μου, θεωρώ δε ότι το έχω τεκμηριώσει πλέον πλήρως και με τον νου και με την ψυχή. Του έγραψα λοιπόν την απάντησή μου, τον ορισμό στον οποίον έχω κατασταλάξει:

Πολιτισμός είναι να χέζεις σπόρους ζωντανούς κάθε πρωί στη γη.

Η “ανάπτυξη” δεν υπάρχει

Μήπως έτυχε να δείτε σημερινές φωτογραφίες από τον θάλαμο αερίων που ονομάζεται Πεκίνο;
Αιθαλομίχλη τόσο πυκνή που περιορίζει την ορατότητα σε μερικά μέτρα στους δρόμους της κινεζικής πρωτεύουσας.
Το 2011 ήταν η πρώτη χρονιά στην ιστορία της ανθρωπότητας, που η Κίνα απέκτησε πληθυσμό αστών καταναλωτών περισσότερο από τον πληθυσμό των παραγωγών-αγροτών. Το 2008 ήταν η πρώτη χρονιά που ο πληθυσμός των αστών καταναλωτών της γης ξεπέρασε τον πληθυσμό των παραγωγών- αγροτών, και άρχισε η οικονομική κρίση, τι σύμπτωση…
Πριν ένα χρόνο η Κίνα ψήφισε νόμους περαιτέρω ενθάρρυνσης της αστυφιλίας με σκοπό οι αστοί καταναλωτές κάτοικοί της να ανέλθουν στο 60% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, για να τονωθεί η εσωτερική αγορά.
Εν τω μεταξύ η ερημοποίηση της γης, λόγω των εκτεταμένων και εντατικών μονοκαλλιεργειών για να εκτρέφονται, κι όχι να τρέφονται, οι καταναλωτές, και λόγω της χρήσης φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων και άλλων απαράδεκτων γεωργικών μεθόδων, που μολύνουν το νερό και καθιστούν τη γη άγονη και νεκρή, έχει υπερβεί κάθε όριο συναγερμού αφού η έρημος έχει ήδη φτάσει μόλις 70 χιλιόμετρα βόρεια του Πεκίνου και τίποτε δεν μπορεί να ανακόψει την πορεία της προς την κατάκτησή του.
Αυτά φυσικά δεν συμβαίνουν μόνον στην Κίνα. Στον θεσσαλικό κάμπο π.χ. η μονοκαλλιέργεια, η χρήση χημικών έχουν φέρει το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα, τα πηγάδια έχουν κατέβει στα 340μ και αντλούν νερό θολό, όπως ακριβώς στις πρώην καλλιεργήσιμες εκτάσεις της Μογγολίας, νυν ερημοποιημένες και εγκαταλελειμμένες εντός μόνον 20 ετών.
Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα, το αποτέλεσμα και οι γνωστές πλέον συνέπειες στην ζωή και στην υγεία μας, της διαβόητης ανάπτυξης, την οποίαν εδώ και χρόνια έχουμε ως ζητούμενο εμείς, η ανθρωπότητα των πλανεμένων και εντελώς εξηλιθιωμένων πια, δυστυχώς, καταναλωτών, των προσκολλημένων στην ανόητη λογική και την ευτελή ηθική του χρήματος.
Αυτήν ακριβώς την ανάπτυξη, ακόμη πιο επιθετική από πριν, πρεσβεύουν, επιθυμούν, σχεδιάζουν και εκτελούν οι θλιβεροί κρετίνοι με πτυχία, που έχουν πάρει στα σοβαρά τον εαυτό και τον ρόλο τους και προσπαθούν να μας σώσουν είτε ως λεγόμενοι κυβερνήτες είτε ως λεγόμενοι τεχνοκράτες.
Αν νιώσει σύντομα η ανθρωπότητα ότι η ανάπτυξη που φαντασιώνεται εδώ και πολλά χρόνια, πολύ απλά δεν υπάρχει, ίσως καταφέρει να αποφύγει την πλήρη αργή και επώδυνη κατανάλωση του εαυτού της και τον τελικό κανιβαλισμό.

Συλλογικότητες…

Το πρωί όλα τα φυτά είναι καλυμμένα από μια κρούστα ασπρόπαγου, τη λεγόμενη πάχνη, η οποία, με τις πρώτες ζεστές αχτίνες που θα πέσουν μες στο χωράφι, αρχίζει να εξαχνώνεται από κάθε φύλο και κάθε πρασιά, σαν ο ήλιος να σηκώνει απ’ τη γη ένα αραχνοϋφαντο ασπροσέντονο.
Οι πνοές των φυτών, υγρά αέρινα ξέφτια.με αιώρηση λικνιστή και αδιατάρακτη προς τα πάνω, όλα μαζί συνθέτουν την άλλοτε ανάρια και άλλοτε πάλι πηχτή πρωινή ομίχλη.
Όταν αργήσεις να κινήσεις από το χωριό τη βλέπεις από ψηλά την ομίχλη αυτή να σκεπάζει τον κάμπο και ριγάει το είναι σου στην παγερή της αίσθηση, μα όταν έχεις κατέβει από νωρίς στο χωράφι, προτού σκαρφαλώσει ο ήλιος πάνω από το βουνό και σε δει, τη νιώθεις να σε τυλίγει, να σου ξυλιάζει τα δάχτυλα και βλέπεις την πνοή σου να γίνεται ένα με την πνοή των φυτών, νιώθεις μια ύπαρξη κι εσύ που αναπνέει σαν όλες τις άλλες ολόγυρα και προσθέτει κι αυτή το δικό της μικρό αέρινο ξέφτι στο συλλογικό σύννεφο.

Ίντα θα γίνομε Νικολή

Από την ώρα που είδα τις πρώτες στιγμές από το βίντεο του φίλου μου του Αντώνη (διότι ολόκληρο δεν θέλω να το δω), έχω πέσει σε βαθιά θλίψη, δεν έχω διάθεση για κουβέντες και κείμενα, νιώθω το τέλος της εποχής που μας προσπέρασε ήδη όλους εμάς τους λεγόμενους ρομαντικούς ή αντυαναπτυξιακούς, και κουνάω μονάχα το κεφάλι μου με απογοήτευση για την ιδιοτέλεια, την αχορταγιά αλλά κυρίως την ανοησία και την απρονοησία της ανθρωπότητας των πολιτισμένων, των εκπαιδευμένων, των προοδευμένων.

Είχα γράψει λοιπόν το Λαγού μαλλί, έναν αποχαιρετισμό στο Αιγαίο, στην παραδοσιακή ναυπηγική, στα σκαριά και στους ανθρώπους του, που έπεσαν θύματα της ισοπεδωτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, και του παγκόσμιου καταναλωτικού καπιταλισμού, που έχει Θεό το χρήμα και μπούσουλα το ευτελές αξιακό του σύστημα, έτσι δεν σέβεται τίποτε απολύτως, ιδίως τις πολιτισμικές και περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες, τη διαφορετικότητα δηλαδή του κάθε λαού και τόπου, τα θέλει όλα ισοπεδωμένα, απελπιστικά όμοια αντίγραφα, μια μονοκαλλιέργεια ηλιθίων και άψυχων καταναλωτών τον πλανήτη.

Ήταν το Λαγού μαλλί μια νουβέλα που γράφτηκε κατά τις πρώτες μόλις ημέρες της οικονομικής κρίσης, αφού έχει ως στιγμή έμπνευσης το πρωθυπουργικό διάγγελμα ένταξης της χώρας μας στο ΔΝΤ, το οποίον απηύθυνε ο ΓΑΠ από το Καστελόριζο, και ως πρόσωπο έμπνευσης τον καπτά Σίμο, τον ψαρά, που περνούσε με το πράσινο καϊκι του σε δεύτερο πλάνο μες στο λιμάνι του νησιού, πίσω από τον πρωθυπουργό της χώρας.
Τότε δεν είχαμε ακόμη καταλάβει τίποτε από όσα θα ακολουθούσαν και από όσα μας περίμεναν. Έχουν περάσει 5 και πλέον χρόνια έκτοτε, έχουν εφαρμοστεί στο σαρκίο, στο μυαλό και στην ψυχή μας τρία δεξιά και αριστερά μνημόνια και έχουμε όλοι νιώσει πλέον και καταλάβει καλά ότι το ζητούμενο ήταν να μας χτυπήσουν στην αξιοπρέπεια, να χάσουμε ό,τι είχε απομείνει από τον εαυτό μας, να απωλέσουμε δια παντός το Είναι μας ολάκερο.

Ένα παραδοσιακό σκαρί είμαστε εμείς και η χώρα, η αξιοπρέπειά μας ως πρόσωπα, ως πολίτες, ως κοινωνία ένα παλιό σκαρί είναι, το οποίο ήρθε καταρχήν η ερπύστρια της “ανάπτυξης” να το θέσει σε κρίση ταυτότητας, να το κυριεύσει, να το εκσυγχρονίσει, να του πάρει εν τέλει την ψυχή, και ακολούθως, στα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης, όρμηξε πάνω του η μπουλντόζα της χυδαίας ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης και της Ε.Ε., για να το κατασπάσει σε χίλια κομμάτια και να το καταστήσει άχρηστο ρετάλι, να το βάλει στο χέρι μια για πάντα αντικαθιστώντας το με τα άψυχα ομοιώματα δικής της επιλογής.

Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω όσο ζω τον αδίστακτο καταστροφέα της χώρας Σημίτη: Γινόμαστε Ευρώπη, είπε ένα αυγουστιάτικο πρωί στη Σίφνο καθώς έβγαινε από το μπαρμπέρικο όπου συνήθιζε να κουρεύεται, γινόμαστε Ευρώπη, τα κουρεία θα γίνουν κομμωτήρια και τα καφενεία καφετέριες, έτσι είπε ο αχρείος και οι νεοέλληνες πλανεμένοι τότε από την “ανάπτυξη” ένιωσαν την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό να τους διαπερνά σαν ρίγος στη ραχοκοκαλιά αντί να σηκωθεί η τρίχα τους από την οργή για τον εκπορνευτή τους.

Έδεκείνα φέραν τούτα, έτσι λέει η ρήση η λαϊκή. Έτσι φτάσαμε εδώ. Κι εγώ θα πρεπε, αφού είχα γράψει το Λαγού μαλλί και μου είχε διδάξει τόσα και τόσα περί αξιοπρέπειας ο καπτά Σίμος το Σφαντό, να ‘χα σιωπήσει έκτοτε, να μην ξαναπω και ξαναγράψω τίποτε για το υπό κατάρρευση καθεστώς, μονάχα για τη μετακαταναλωτική εποχή της αρμονίας με το Χάος θα θελα να έγραφα και στο μέλλον να γράφω, έτσι νιώθω και έτσι ακριβώς καταλαβαίνω τώρα, ότι δεν έχω άλλο τίποτα να πω πια για τα παλιά, τουλάχιστον όσο διαρκεί η ιστορική στιγμή της εκποίησης και της καταστροφής.

Ίντα θα γίνομε Νικολή, φιρί φιρί το πάνε να μας ξεκάτσουνε από το γυαλό, μα δε θα τως κάμω το χατίρι, θα το κάψω στα τελευταία, δε θα μου δώκουνε δεκάρα μα θα το βγάλω εκεινά, να του βάλω φωτιά να το κάψω. Δε θέλω τίποτι, ούτε μου δώκατε όλη μου τη ζωή που είμαι ψαράς, πούστηδοι, ούτε θα μου δώκετε, άμα τελειώσω την αποστολή μου θα του βάλω πυρκαγιά εκεινά να το κάψω. Και ν’ αφήκω και την άδεια μέσα, κι όλα μαζί να πάνε στ’ ανάθεμα, αυτή είναι η τελευταία μου επιθυμία, να του βάλω φωτιά να το κάψω…

https://www.facebook.com/a.tsatsaronis/videos/vb.1411172314/10205581987214957/?type=3&theater

Ανάμισης ντενεκές του Γιάννη Μακριδάκη

 

Eίχα διαβάσει κριτικές για το βιβλίο «Ανάμισης Ντενεκές» του Γιάννη Μακριδάκη – δυστυχώς, το βιβλίο δεν είχα την χαρά να το διαβάσω.

Με είχαν ιντριγκάρει οι κριτικές που μιλούσαν για την τοπική διάλεκτο της Χίου, την ιστορία του Πέτικα, τo θρύλο γύρω από το όνομά του, τον μεγάλο ανεκπλήρωτο έρωτα του, τις περιπέτειές του.

anamisis_ntenekes

Όταν πληροφορήθηκα ότι το έργο του παίζεται στο θέατρο MΠΙΠ, έσπευσα να το δω. Και η απόφασή μου αυτή δικαιώθηκε στο έπακρο.

Μπαίνοντας στο νέο αυτό θέατρο, η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι έκανα λάθος. Γιατί το φουαγιέ του είναι ένα πολύ όμορφο, ζεστό, με μοντέρνο design μπαράκι, όπου μπορείς χαλαρά να πιεις τον καφέ σου ή το ποτό σου πριν ή μετά την παράσταση.

Ο Γιάννης Μακριδάκης, μαθηματικός, καλλιεργητής, συγγραφέας, έγραψε το βιβλίο αυτό το 2008. Περιγράφει έναν μύθο που ακουγόταν σε όλο το νησί. Με τον «Ανάμιση Ντενεκέ», ο Μακριδάκης ήταν υποψήφιος για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω.

Στο θέατρο, τον ρόλο του Πέτικα υποδύεται ο Χάρης Χαραλάμπους. Ας κρατήσουμε αυτό το όνομα γιατί πιστεύω ότι μετά την αποψινή παράσταση που είδα, θα μας απασχολεί θετικά και τα επόμενα χρόνια.

Με γοήτευσε απόψε ο Χάρης Χαραλάμπους, με ταξίδεψε.

Ο Γιώργος Πέτικας ήρθε στην Χίο από την Αμερική, όπου ήταν μετανάστης. Το βράδυ όμως της 22 Φεβρουαρίου 1915, σκοτώνει με μαχαίρι τον φίλο του για τα μάτια και τον έρωτα μιας γυναίκας. Από εκείνη την νύχτα ξεκινάει η περιπέτειά του. Βγαίνει στο βουνό και γίνεται ο μεγαλύτερος ληστοφυγόδικος στην ιστορία της Χίου. Επί πολλά χρόνια, αστυνομία και τα καταδιωκτικά αποσπάσματα δεν μπορούν να τον συλλάβουν. H καταδίωξή του διαρκεί πολλά χρόνια και ο Πέτικας συστήνει συμμορία έχοντας κρησφύγετο τις πλαγιές του Πελινναίου. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, λαμβάνουν χώρα στα βουνά συμπλοκές μεταξύ των συμμοριτών και των καταδιωκτικών αρχών. Τελικά η σύλληψη του Πέτικα επιτυγχάνεται πέντε χρόνια μετά το φόνο, το 1920, αλλά καταφέρνει να δραπετεύσει. Δεκαπέντε χρόνια μετά, το 1935, θα συλληφθεί στην Κωνσταντινούπολη και θα εκδοθεί στην Ελλάδα. Θα οδηγηθεί στις φυλακές της Αίγινας. Λίγα χρόνια μετά, θα αποφυλακισθεί με βασιλική χάρη.

Έμεινε στην ιστορία της Χίου ως το πρώτο όνομα στο έγκλημα. Κι ακόμη μέχρι σήμερα σε πολλά χωριά της περιοχής κυριαρχεί το προσωνύμιο Πέτικας για νεαρούς κυρίως, μα ατίθασους κατοίκους.

Ο Χάρης Χαραλάμπους δεν σε αφήνει να καταλάβεις ότι παρακολουθείς ένα μονόλογο. Είναι κυρίαρχος στην σκηνή και παίζει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, αλλάζοντας την φωνή του, τις κινήσεις του, το στυλ του. Συνομιλεί με τον φίλο του, ήρεμα αρχικά, στη συνέχεια, όμως, έχει μαζί του μια βίαιη κουβέντα. Συνομιλεί με την αγαπημένη του, με τον αδελφό του. Βλέπεις μπροστά σου τον νωματάρχη, τον αρχηγό της αστυνομίας της Χίου, παρακολουθείς έναν ηλικιωμένο να μετρά τις λίρες του. Βλέπεις τους φοβισμένους αστυνομικούς. Γίνεται ο ντελάλης του χωριού, διαβάζοντας τα νέα από τις εφημερίδες. Μόνο μόνος του δεν είναι στην σκηνή. Και ο χορός του, σαν βαρύ ζεμπέκικο.

MG_6960-S

Το πρόσωπό του εκφραστικό, άλλαζε συνεχώς, όπως άλλαζαν και οι ήρωες. Γλυκό, βίαιο, φοβισμένο, ανήσυχο, τραχύ. Όλα τα συναισθήματα φαίνονταν στο πρόσωπό του.

Η σκηνοθεσία της Μαρίας Αιγινίτου ήταν ευρηματική και καταπληκτική. Με την ιδιαίτερη ματιά της και με ένα αφαιρετικό σκηνικό, κατάφερε να σε κάνει να αισθανθείς ότι παρακολουθείς μια πολυπρόσωπη παράσταση.

Όμορφη η ιδέα της καταπακτής με το δροσερό νερό.

Στην αρτιότητα της παράστασης συνετέλεσε πολύ και ο όμορφος φωτισμός του Παναγιώτη Μανούση, που σε πολλές σκηνές δημιουργούσε δύο ίσκιους στους τοίχους του θεάτρου.

Υπέροχη και η μουσική του Σωτήρη Καστάνη, που ακουγόταν κατά την διάρκεια της παράστασης.

«Ανάμιση Ντενεκέ» ονόμαζε ο Πέτικας το κρησφύγετό του, τον βράχο όπου κρυβόταν.

15551_10153322396487642_8544390148378900365_n

Σας έχω αναφέρει ξανά ότι πολλές φορές σε μικρά, απόμερα θέατρα, όπως απόψε στο ΜΠΙΠ της Αγίου Μελετίου, παίζονται σπουδαίες παραστάσεις, που αξίζει να δείτε.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.

Συντελεστές παράστασης

Θέατρο ΜΠΙΠ, Αγίου Μελετίου 25 και Κυκλάδων

Ερμηνεία:                    Χάρης Χαραλάμπους

Διασκευή:                    Μαρία Αιγινίτου-Χάρης Χαραλάμπους
Σκηνοθεσία:              Μαρία Αιγινίτου
Σκηνικά:                      Μαρία Αιγινίτου – Βαγγέλης Τελώνης
Κοστούμι:                  Δανάη Ελευσινιώτη
Φωτισμοί:                  Παναγιώτης Μανούσης
Μουσική:                    Σωτήρης Καστάνης
Επιμέλεια Κίνησης:   Βαγγέλης Τελώνης

Πηγή https://theaterproject365.wordpress.com