Καλή, συνειδητή χρονιά

Αν θέλουμε ειλικρινά να αλλάξουμε τον κόσμο μας και να αποδομήσουμε το υπάρχον σύστημα, ώστε να ζήσουμε καλύτερα, πιο όμορφα, πιο πολιτισμένα, πιο υγειινά, ας αναλογιστούμε σήμερα τελευταία μέρα της χρονιάς, τη βάση όλων των δεινών μας, που είναι η “κατανάλωση”.
Ας αναλογιστούμε πόσα απορρίμματα “παράξαμε” και πόση μόλυνση της γης ευνοήσαμε εμείς προσωπικά κατά το έτος που φεύγει αγοράζοντας στην καθημερινότητά μας λογής κουτάκια, μπουκαλάκια, σακουλάκια, ποτηράκια για να “καταναλώσουμε” το περιεχόμενό τους.
Ας αναλογιστούμε σε τι ποσοστό μετατρέψαμε τον εαυτό μας σε  ψυχικό και υλικό απόρριμμα “καταναλώνοντας” όλα αυτά τα παρασκευασμένα, επεξεργασμένα και συσκευασμένα τρόφιμα αντί να φάμε ή να πιούμε ανεπεξέργαστες ή ελαφρώς επεξεργασμένες φυσικές τροφές.
Ας αναλογιστούμε πόση ενέργεια δαπανήσαμε για την κάθε μικρή ή μεγάλη μας καθημερινή κίνηση ή μετακίνηση και πώς μπορούμε στο εξής να εξοικονομήσουμε φυσικούς πόρους μειώνοντας την καθημερινή μας κατανάλωση ενέργειας και ζώντας πιο συνειδητά την κάθε μας στιγμή, έχοντας δηλαδή τον νου μας πια στο οικοσύστημα και στην καλλιέργεια της προσωπικής μας φυσικής υπόστασης.
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι εκπρόσωποι της ανθρωπότητας την παρούσα ιστορική της περίοδο, ας νιώσουμε την προσωπική μας ευθύνη για την πορεία της και ας κάνουμε ο καθένας μας κάποιες πολύ μικρές κινήσεις, διορθωτικές της καθημερινής του ρότας, με κατεύθυνση την συνειδητότητα.
Μόνον έτσι μπορούμε να αλλάξουμε με τρόπο φυσικό την συλλογική πορεία της ανθρωπότητας δίχως να προξενήσουμε πολέμους, καταστροφές και βίαιους θανάτους.

Ξεχάσαμε τα βασικά

Το ότι ο σύγχρονος Homo Catanaloticus είναι τελείως πλανεμένος και αποπροσανατολισμένος είναι νομίζω πια κοινό μυστικό.
Σήμερα, κατεβαίνοντας στην πόλη από τη Βόρεια Χίο όπου ζω, άκουσα σε ένα γραφείο τον υπάλληλο να μιλάει προφανώς για την ξηρασία την ασυνήθιστη για την εποχή και να λέει ότι υπάρχουν στη Βόρεια Χίο τόσα νερά που πάνε χαμένα.
Πλησίασα λοιπόν και ρώτησα τι εννοείτε πάνε χαμένα;
Μου λέει πάνε στη θάλασσα.
Λέω, στο δημοτικό θυμάστε τι μάθατε; Τον κύκλο του νερού. Εξατμίζεται από τη θάλασσα, πάει στον ουρανό, σχηματίζει συννεφάκια, βρέχει στα βουνά, κατεβαίνουν τα ρυάκια, γίνονται ποταμάκια, ποταμοί και χείμμαροι, γεμίζουν τον υδροφόρο ορίζοντα, τα πηγάδια, τις στέρνες, ποτίζουν δέντρα, φυτά, πουλιά, ζώα, ανθρώπους και εκβάλουν στη θάλασσα, σχηματίζοντας παραλίες με τις φερτές τους ύλες και κλείνοντας τον κύκλο του νερού για να ξανανοίξει πάλι. Αν δεν κλείνει ο κύκλος του νερού, δεν θα ξανανοίγει για πάντα. Το νερό δεν πάει χαμένο, του είπα, όταν δεν πηγαίνει στα καζανάκια μας. Αντιθέτως, όταν πηγαίνει στα καζανάκια μας, πάει μολυσμένο πίσω στη γη. Το νερό πάει στη θάλασσα, εκεί που ξέρει από χιλιάδες χρόνια να πηγαίνει και εκεί που πρέπει να πηγαίνει, για να συνεχιστεί η ζωή και μετά από εμάς.
Με κοίταζε σαν χάνος

Η κοινωνία επαναστήνει αξίες και σχέσεις

Σήμερα κατέβηκα μια σύντομη βόλτα στην πόλη και ήταν η πρώτη φορά κατά τα τελευταία 5 χρόνια, που γύρισα στο χωριό ευχαριστημένος. Πολύ ευχαριστημένος μπορώ να πω.
Η διάθεση ανασυγκρότησης, αξιολόγησης, αυτοκριτικής, επανεκτίμησης και επανεκκίνησης, που αναπόφευκτα έρχεται στους ανθρώπους κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών του έτους, μας κάνει όλους πιο γλυκούς, πιο ανθρώπινους.
Επίσης οι εκπεφρασμένες ξεκάθαρες απόψεις και η απόλυτη προσήλωση στις αξίες και όχι στην ευτέλεια, είναι στάση ζωής που αποδεικνύεται πολύτιμη κρησάρα, η οποία προφυλάσσει από τις άσκοπες και ψυχοφθόρες συναναστροφές.
Συνάντησα λοιπόν αρκετούς νεώτερους, συνομίληκους και παλαιότερους ανθρώπους και ανταλλάξαμε, χαμόγελα ειλικρινά, ευγένεια ψυχής, κατανόηση, εκτίμηση, σεβασμό και κουβέντες μεστές και τίμιες.
Ο Γ. μου έδωσε ένα βιβλίο του που μόλις εξέδωσε με ιστορίες και φωτογραφίες ανθρώπων του χωριού του, η Μ. με αγγάλιασε και με φίλησε τόσο αυθόρμητα και όμορφα μες στη μέση της αγοράς, μου είπε για τον μπαμπά της που ασχολείται με τη γη, ο Β. με συντρόφεψε με χιούμορ καθ’όλη την ώρα που περίμενα σε μιαν ουρά ενώ αυτός δεν είχε λόγο να βρίσκεται εκεί, ο Π. εξ Αθηνών αφιχθείς μου είχε έναν καλό λόγο να μου μεταφέρει για τα βιβλία μου που διαβάζουν κάποιοι συνάδελφοί του και του το είπαν μόλις άκουσαν ότι θα έρθει στο νησί, ο Γ. μου πρόσφερε μερικές ρίζες από μια τοπική ποικιλία ροζ τοπιναμπουρ, το λεγόμενο κολοκάσι εδώ, αλλά που δεν είναι το κολοκάσι το κανονικό, ο Δ. με φώναξε με ενθουσιασμό από μακριά για να μου πει ότι άρχισε να ασχολείται με τα μελίσσια και είναι ευτυχισμένος, με την Ν. αγγαλιαστήκαμε και συγχωρέσαμε σε μια στιγμή ο ένας τον άλλον για λόγια κριτικά και κάποια πικρά που προέκυψαν εξαιτίας της τοπικής πολιτικής πραγματικότητας της στα πλαίσια της δήθεν, όπως αποδείχτηκε, αριστεράς, ο Μ., συμμαθητής μου και διευθυντής δημοτικού σχολείου μού δήλωσε την επιθυμία του να δουλέψουμε στη γη με τα παιδιά από το νέο έτος, βάζοντας στόχο την αλλαγή της καταναλωτικής παιδείας.
Ήταν ένα υπέροχο πρωινό στην πόλη σήμερα, λόγω των υπέροχων συναντήσεων με ανθρώπους που όλοι μας, ο καθένας με τον τρόπο του και με τις δυνάμεις του, έχουμε ξεκινήσει την επανάστηση των αξιών μας, δημιουργώντας νέες δυναμικές και τάσεις στην κοινωνία μας.

ΥΓ.
Ο δρόμος μου διασταυρώθηκε και με τον τοπικό βολευτή του Σύριζα, ο οποίος εισέπραξε το βλέμμα μου το περιφρονητικό και δεν τόλμησε καν να με κοιτάξει στα μάτια, πόσω μάλλον να μου μιλήσει. Η εμφάνισή του στον δρόμο μου, ανάμεσα σε όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους που συνάντησα σήμερα, μου φάνηκε ως τρανή απόδειξη του πόσο ασυνείδητοι και παρωχημένοι είναι όλοι αυτοί οι αναξιοπρεπείς, θλιβεροί και ποταποί τύποι, που ανέκαθεν περνιούνταν για σπουδαίοι και δεν κάνουν τίποτε άλλο στη ζωή τους από το να ικανοποιούν τη ματαιοδοξία και τα φτηνά προσωπικά τους συμφέροντα μέσω και της πολιτικής.

Κατοικίες με θέα…

Μιλάω με φίλη από ευκατάστατη οικογένεια η οποία είναι εμφανώς προβληματισμένη έως ταραγμένη καθώς οι γονείς της -  που ευτυχώς είναι καλά στην υγεία τους – έχουν εδώ και χρόνια μεριμνήσει για την αγορά της τελευταίας τους κατοικίας σε ευυπόληπτο κοιμητήριο καλής περιοχής αλλά τώρα δηλώνουν δυσαρεστημένοι από τη θέση της «οικίας»– είναι πίσω και χωμένη – και θέλουν να μετακομίσουν σε ζώνη υψηλότερης κατηγορίας -μπροστά που έχει και θέα (???) – αλλά δεν βρίσκουν κάποια διαθέσιμη καθώς πρόλαβαν και τις καπάρωσαν άλλοι εξ αρχής – είναι νεόδμητος ο «οικισμός» – βάζοντας μάλιστα πολιτικό μέσο το οποίο οι ίδιοι δεν διέθεταν  – τότε.
Για αρκετή ώρα παρακολουθώ βουβή την έντονη και αναλυτική εξιστόρηση των γεγονότων και την υπαρξιακή αγωνία της οικογένειας για την μετέπειτα ζωή, κατανοώ τον φόβο και την άρνηση, κατανοώ τον πόνο που κρύβεται μέσα στα λεγόμενα της φίλης μου και στενοχωριέμαι, κατανοώ και υπομένω στωικά το χειμαρρώδες μακάβριο Χριστουγεννιάτικο ξέσπασμα, ανακατεύω νευρικά ένα φλιτζάνι πράσινο τσάι παρότι το πίνω σκέτο και ακούω, ακούω, ακούω … μέχρι που αναφέρει ένα αμύθητο χρηματικό ποσό που έχει ήδη δαπανηθεί για την εν λόγω αγορά και ένα ακόμα πιο αμύθητο που είναι διατεθειμένοι να δαπανήσουν για να πάρουν κάτι «καλύτερο». Εκεί μου φεύγει το κουταλάκι απ΄ το χέρι, δεν προλαβαίνω να μαζέψω τη γλώσσα μου και της λέω αυθόρμητα «και γιατί δεν αγοράζετε ένα περιβόλι;».
Εκείνη με κοιτάει αγριεμένη και μου λέει «Καλά τίποτα δεν έχεις ακούσει από όσα σου λέω τόση ώρα;».

Για τα φετινά Χριστούγεννα και για τη χρονιά που έρχεται λοιπόν εγώ θα σου ευχηθώ έναν κόσμο που επιτέλους θα καταλάβει το Αντι Στεφάνου σε βάθος, θα δει ότι είναι ύμνος στη ζωή και φόρος τιμής στην ανθρώπινη ύπαρξη, θα καταλάβει επιτέλους ότι δεν βεβηλώνει και δεν προσβάλει τίποτα και κανέναν, ότι ο Στέφανος δεν είναι ένα θρασύ αλάνι που έχει τον κόσμο «χεσμένο» – όσο δικαιολογημένο θα ήταν κι αυτό! – απεναντίας σέβεται και εξυψώνει τον άνθρωπο επιστρέφοντάς του το μεγαλείο και την ομορφιά του.
Είθε το 2016 να αφοδεύουν όλοι σποράκια!

Μαρίνα Σ.

Dreamland Η γη της επαγγελίας

dreamland

Ξέρεις; Μας ξεγέλασαν. Οι θεοί μας, ψιθύρισαν ψεύτικα οράματα στους προφήτες μας κι αυτοί με τη σειρά τους μας οδήγησαν σε λάθος τόπο. Η Γη της Επαγγελίας έχει υψωμένους φράχτες και hot spot στα σύνορά της. Διαλέγει ποιους θα σώσει και ποιους θα καταγράψει ως απώλειες στις θάλασσές της. Η χώρα των ονείρων μας στρώνει χαρτόκουτες στις εισόδους των πολυκατοικιών για να κοιμίσει τους αστέγους της, μοιράζει φόλες για να καθαρίσει απ’ τα αδέσποτά της. Στην Dreamland νυχτώνει νωρίς και τις γειτονιές λυμαίνονται φασίστες, αγέλες υπανθρώπων, αρπακτικά του αυτονόητου, της συλλογικής ευτυχίας.

Στο Θέατρο Μπιπ, το Σάββατο το βράδυ 26 του Δεκέμβρη, μια σειρά μικρών performances θα μιλήσουν γι’ αυτό μας το ξεγέλασμα. Έξι καλλιτέχνες θα παρουσιάσουν τη δικιά τους εκδοχή της σημερινής Γης της Επαγγελίας. Όπως διαβάζω στο δελτίο τύπου:

«Φυγή, διωγμός, θάνατος, ξεριζωμός, καταστροφή, όνειρα, επιβίωση, θρησκεία, πίστη, απώλεια, σπίτι, δυτικός κόσμος, εκμετάλλευση, αποικιοκρατία, οικονομικά συστήματα, πόλεμος, ερείπια, αναγέννηση, επαναπροσδιορισμός, μεταμόρφωση, αδικία, οργή.

Πολλές οι φυγές στην ιστορία του ανθρώπου. Τώρα ζούμε ακόμα μία, όντας σε μία χώρα στο άκρο της Ευρώπης (μεταφορικά και κυριολεκτικά) και η στάση μας αμήχανη. Συμπόνια, ενοχές, ταύτιση, άρνηση, κινητοποιήσεις.

Τι έχει να πει ένας καλλιτέχνης σήμερα για όλα αυτά που συμβαίνουν;
Τι έχουμε να πούμε για την αναζήτηση μιας πατρίδας, ενός τόπου να πατάς και να ζεις, ενός τόπου να υπάρχεις; Σε ποιον απευθυνόμαστε; Ποιον αφορά; Γιατί το κάνουμε; Στις ημέρες της
DREAM LAND ανοίγουμε τη συζήτηση.»

Κι είναι μια συζήτηση που δε θα κλείσει. Όχι γιατί δεν πρέπει, όχι γιατί είναι πολλά αυτά που έχουμε να πούμε, όχι γιατί είναι πολλοί οι ομιλητές. Είναι μια συζήτηση που θα μείνει ανοιχτή, που θα είναι διαρκώς ζωντανή γιατί πια δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Ας διαλεχθούμε με τις ενοχές μας, ας διαλεχθούμε με τις δυνάμεις μας, ας διαλεχθούμε με κάθε αστερίσκο της έννοιας άνθρωπος κι ας αποφασίσουμε για δράσεις, για εγρήγορση, για πάλη. Όσοι το αποφασίσουμε.

Το Θέατρο Μπιπ βρίσκεται στην Κυψέλη, Αγίου Μελετίου 25 & Κυκλάδων, το τηλέφωνο για κρατήσεις είναι το 2130 344074 και η παράσταση αρχίζει στις 21:00. Οι ηθοποιοί που συμμετέχουν είναι η Μαρία Αιγινίτου, η Κύνθια Βουκουβαλίδου, η Βαρβάρα Νταλιάνη, ο Γιώργος Σιδεράκης, η Χριστίνα Χριστοφή και ο Κωστής Γεωργακόπουλος.

afisa

Υγ. Κάπου εδώ ξεκινάω ένα μεγάλο υστερόγραφο με πολλή χαρά. Η Μαρία Αιγινίτου και ο Κωστής Γεωργακόπουλος θα παρουσιάσουν την performance «96». 96 είναι το σημειωμένο νούμερο στο χέρι ενός πρόσφυγα από φωτογραφία που τράβηξε ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης. Το κείμενο της performance θα είναι ένα συγκλονιστικό ποίημα της Αγγέλας Γαβρίλη κι ένα κείμενο που έγραψα εγώ εδώ στο Νόστιμον Ήμαρ πριν λίγο καιρό με τίτλο «Φαντάσου ρε» [http://www.nostimonimar.gr/fantasou-re/], ενώ κατά τη διάρκειά της θα προβάλλονται φωτογραφίες του Andrea Bonetti.

Η Μαρία Αιγινίτου, η οποία συνέλαβε την ιδέα κι έχει αναλάβει και τη σκηνοθεσία, σημειώνει στο δελτίο του «96»: «Κάποτε ήταν οι παππούδες σου και οι γονείς των παππούδων σου. Σήμερα είναι ένα παιδί από την Παλαιστίνη, μια γυναίκα με τα παιδιά της από τη Συρία, ένας νεαρός απ ‘ το Μαρόκο, ένας ηλικιωμένος άνδρας που διασχίζει το Αιγαίο μ’ ένα τρύπιο φουσκωτό, είναι τ’ αδέσποτα σκυλιά, είναι τ’ άγρια πουλιά που τους στερούμε το φυσικό τους περιβάλλον. Είναι οι άνθρωποι των μεγάλων πόλεων, που κοιμούνται πάνω σε ανοιγμένα χαρτόκουτα κι εφημερίδες. Μια μέρα θα είσαι εσύ και τα παιδιά σου. Όταν θα σου αρπάξουν τον αέρα, το νερό, τα τρόφιμα, το χώμα που πατάς. Μια μέρα, που θα γίνεις μια παράπλευρη απώλεια.»

Την ευχαριστώ κι από εδώ και ξύνω τα μολύβια μου, ψάχνοντας, με το δικό μου τρόπο, άμυνες να αποτρέψουν όσες απώλειες γίνεται, παράπλευρες και μη. Η κουβέντα εξάλλου, έχει ανοίξει.

*Η φωτογραφία είναι του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη και είναι αυτή που έδωσε το όνομα στην perfonce της Μαρίας Αιγινίτου.

 

Πηγή

Άλλη μια αναγνωστική απόκριση για το Αντί Στεφάνου

ΑΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥ
του Γιάννη Μακριδάκη

Ο Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά.

Βιβλία του:
“Aνάμισης ντενεκές”,
“Η δεξιά τσέπη του ράσου”,
“Ήλιος με δόντια”,
‘’Λαγού μαλλί”,
“Η άλωση της Κωσταντίας”,
“Το ζουμί του πετεινού”,
΄΄Του Θεού το μάτι΄΄,
κ. α.

Έχω  διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία, του καλλιεργητή-συγγραφέα όπως ο ίδιος υπογράφει. Βιβλία μεστά, συμπυκνωμένα, γραμμένα με χιούμορ, όπως το «Αντί Στεφάνου» που σαν παραμύθι ξετυλίγει την ιστορία του νεκροθάφτη Στέφανου.

Εύστοχος ο τίτλος του βιβλίου, με διττή απόδοση, ή στέφανος από λουλούδια, ή Στέφανος το όνομα του νεκροθάφτη, η λέξη «αντί» βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Το κείμενο χωρισμένο σε δυο μέρη∙  στο πρώτο μέρος τριτοπρόσωπη αφήγηση και στο δεύτερο μέρος, όπου μας συστήνεται ο αφηγητής, πρωτοπρόσωπη. Η γλώσσα τρέχει σωστά, σε μεγάλες παραγράφους, γραμμένη σε απλή καθαρεύουσα (μικτή) υποδηλώνει τον μικροαστισμό των εκδηλώσεων μιας χωριάτικης κοινωνίας, που έχει υπόδειγμα τον μεγαλοαστισμό.

Ο συγγραφέας περιγράφει την μικρο-κοινωνία ενός ελληνικού νησιού, τα κληρονομημένα ήθη και έθιμά τους, που απλώνονται όχι μόνο στον τόπο τους (που στο κάτω-κάτω δικαιολογούνται), αλλά (σχεδόν) σ’ όλη την επικράτεια. Η φωνή του αφηγητή είναι του ίδιου φυσιολάτρη  συγγραφέα, που εμφαντικά, με τις μυθιστορίες και την αρθρογραφία του παρακινεί τον αναγνώστη μακριά από τον καταναλωτισμό που τον φθείρει, και πίσω στη φυσική, λιτή  ζωή και στις πατροπαράδοτες συνήθειες. Τονίζει την νοσογόνο κατανάλωση προϊόντων, παρασκευασμένων από τοξικά είδη, που πωλούνται σε φανταχτερές, ακριβές συσκευασίες, «καμακώνουν» τον καταναλωτή-πελάτη και πλουτίζουν εισαγωγείς, προμηθευτές και τραστ μεγαλομπακάληδων.  Κλείνει το μάτι με χιούμορ στην μικροαστική εμμονή, αλλά όχι αστεία,  και τραβάει στα άκρα το θέμα του τόσο, που ξεφεύγει του περιθωρίου. Η κάθε του φράση είναι μια ιδέα-ιδεολογία, που αποστομώνει τον αναγνώστη με επιχειρήματα και τον ταρακουνάει να ξαναφάει, όπως παλιά,  την μυρωδάτη και «ζαχαρένια» ντομάτα, τα ζαρζαβατικά και φρούτα, που δεν ψεκάζονται με δηλητήρια, ώστε να μην μολύνει το χώμα που θα θρέψει τους απογόνους του. Διακωμωδεί τον θαυμασμό μας στα νεκροταφεία που διαγκωνίζονται σε έκταση,  σε ποιότητα μαρμάρων των νεκρόσπιτων που σκεπάζουν άλειωτα  φαρμακωμένα σώματα, τσακισμένα αγρίως στα χέρια χημειοθεραπευτών.

Ας δούμε την ιστορία που μας περιγράφει ο συγγραφέας-αφηγητής.

Ο άεργος Στέφανος, μετά από παράκληση και χρηματοδότηση του θείου του Συλβέστρου εξ Αμερικής, ορίζεται νεκροθάφτης του νησιού του. Είναι γνωστό ότι είναι χορτοφάγος, και μάλιστα τρέφεται από ζαρζαβατικά που μόνος του καλλιεργεί. Εμπαίζεται  από τους συντοπίτες του, για τις οικολογικές τους ευαισθησίες, όταν γνωστοποιεί ότι και τα ανθρώπινα κόπρανα είναι καλό και θρεφτικό λίπασμα για τα φυτά, αφού βέβαια ο άνθρωπος τρέφεται από χορταρικά οικολογικά.
Η μόνη ταφή που προλαβαίνει να κάνει, είναι εκείνη της μητέρας του, γιατί στη συνέχεια απολύεται, όταν φυτεύει στον τάφο της  ξυλάγγουρα για να τα προσφέρει στο μνημόσυνό της, και τα λιπαίνει αφοδεύοντας στο χώμα τους.

Την ιστορία μάς την αφηγείται, στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, ο θεολόγος καθηγητής του νησιού, που υπερασπίζεται, κατ’ αρχάς, τον Στέφανο για τις κατηγόριες εναντίον του.

Τώρα, με το χέρι στην καρδιά θα έλεγα ΝΑΙ στο κείμενο και  ΟΧΙ εκτός κειμένου όπως στην αφόδευση του τάφου οποιουδήποτε και πολύ περισσότερο αγαπημένων προσώπων∙ θα συμπλήρωνα ούτε φτύσιμο κι ας είναι σπουδαίο το έργο του Μπορίς Βιάν «θα φτύσω στους τάφους σας». Επιχειρηματολογεί στο δικό μου «όχι» η καταπληκτική ταινία «Ο γιος του Σαούλ» του Ούγγρου σκηνοθέτη Λάζλο Νέμες και δείχνει τη μεγαλοσύνη του ανθρώπου (με το άλφα κεφαλαίο) και τέλος, αν θέλετε, είναι βάρβαρες οι πράξεις που  προκαλούν μίανση σε κάτι που έμεινε στην ιστορία και στη μικρή μας μνήμη.

Σελ. 15:  … Διότι η Πάτρα, εκ του Κλεοπάτρα… η επονομαζόμενη και Ξυλαγγούρω κάποτε, όταν ήταν ακμαία, υπό των ζηλοφθόνων γυναικών της μικράς νήσου, απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία 66 ετών, πιθανότατα από ανακοπή καρδιάς σύμφωνα με τη γνωμάτευση του αγροτικού γιατρού, τρεις μόλις μέρες αφότου ανέλαβε καθήκοντα εντός νεκροταφείου ο μοναχογιός της. Έγειρε το κεφάλι της αριστερά σαν λαβωμένο πουλάκι, όπως καθόταν στο κατώφλι του σπιτιού της το απόγευμα της Δευτέρας 19ης Μαϊου και ξεψύχησε ήσυχα. Σαν να αποκοιμήθηκε γλυκά κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο. Είχε και ένα απολύτως εμφανές όσο και αινιγματικό μειδίαμα στα χείλη της, το οποίο αν και κατά κόρον ερμηνεύτηκε ως αδιάψευστο τεκμήριο του ότι έφυγε από τη ζωή ικανοποιημένη…..

Σελ. 17:  … Οι πρώτες εντούτοις ώρες από την εκδημία της απέδειξαν περίτρανα ότι η παλαιά φημολογία συντηρούνταν τελικά σαν φλόγα έρπουσα καθ’ όλα αυτά τα χρόνια διότι υποδαυλιζόταν συνεχώς από διάφορες κυρίες, οι οποίες, έχοντας προφανώς υπόνοιες περί ενδεχόμενης απιστίας των συζύγων τους με τη νεαρή τότε χήρα Πάτρα δεν έπαψαν να την φθονούν ποτέ, ουδέ νεκρή ακόμα. Προέβησαν λοιπόν εκείνο το απόγευμα του θανάτου της σε εικασίες διάφορες για να δικαιολογήσουν το νεκρικό μειδίαμα. Είπαν ότι το γλέντησε καλά στα νιάτα της και έφυγε χορτάτη…..
Πηγή

Μηνύματα αναγνωστών

Σήμερα έλαβα ένα μέηλ που με πληροφορούσε το εξής σπουδαίο: Ότι το πρωί, περί ώρα 9, “μια κοπελιά όμορφη μελαχρινή”, στη γραμμή δύο του μετρό, διάβαζε το Αντί Στεφάνου και είχε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο στα χείλη, γεγονός που, ομολογώ, με έκανε να αισθανθώ ωραία, αν και με μιαν ανατριχίλα έντονη στη ραχοκοκαλιά, λόγω που μπήκα στο μετρό με το μυαλό και δεν το αντέχω πια, και άλλο ένα μέηλ, πολύ συγκινητικό της αναγνώστριας Μυρτούς, από το οποίο ένα μικρό κομμάτι, που θεωρώ ότι δεν μου ανήκει αποκλειστικά, δημοσιεύω κάτωθι.
Ευχαριστώ τους Κώστα Τ. και Μυρτώ Κ.
“Αγαπητέ Γιάννη,
(…)
Θα ήθελα να σου εκφράσω την απέραντη παρηγοριά και ανακούφιση που νιώθω όταν εκθέτεις στα κείμενά σου ένα βλέμμα που θεωρώ οικείο, μια αισθητική συγγενική και έναν θυμό που με πνίγει χρόνια. Όπως και να σε ευχαριστήσω που διάβασα ξανά λογοτεχνία που πηγάζει από τη δύναμη του καλού, από χώμα και λάσπη, και ήλιο και νερό, και αέρηδες και αλμύρα, και όχι από τα υπαρξιακά λαγούμια του κάθε αστού μονήρη νάρκισσου διανοούμενου που δεν αφορούν κανέναν”.
Στη φωτο σπαράγγια άγρια σημερινά, τα βρήκα στο διάβα μου. Σαν να κρατάει ένας “συγγραφέας του χώματος και της λάσπης” τα μολύβια του, έτσι μου φάνηκε η εικόνα όταν την είδα στην οθόνη

Άλλη μια απόδειξη

Οι ισπανικές εκλογές είναι άλλη μια απόδειξη της άποψης που εκφράζω επί τρία τουλάχιστον συναπτά έτη:
Η αριστερά παγκοσμίως δεν είναι ικανή να επιτελέσει τον ρόλο της διότι απλούστατα ενσαρκώνεται από συστημικούς καταναλωτές, εγκλωβισμένους πνευματικά, ψυχικά και υλικά στον καπιταλισμό, οι οποίοι δεν έχουν αντιληφθεί τίποτε από το μείζον αίτιο της της κοινωνικοπολιτικής κατάντιας, που είναι η κατανάλωση ως απομύζηση του πλανήτη και του ανθρώπου, αλλά εκφράζουν ακόμη θεωρητικά το έλασσον, που είναι ποιος θα κατέχει τους μηχανισμούς απομύζησης και ποιος θα κερδίζει από αυτούς, πρακτικά δε υπηρετούν τυφλά και αναιδέστατα το ισχύον ακροδεξιό νεοεφιλελεύθερο αυτοκαταστροφικό καθεστώς

Σινιάλο…

Πέθανε σε ηλικία 50 χτυπημένος από καρκίνο ο δημοσιογράφος της ντόιτσε βέλλε Σταμάτης Ασημένιος.
Τον είχα γνωρίσει πριν κάμποσα χρόνια εδώ στο νησί, καλοκαίρι, μου είχε πει κάτι γλυκό, ότι αν και καταγόταν από τη Χίο, είχε πολύ συνειδητά 18 χρόνια να την επισκεφθεί λόγω κυρίως του ότι δεν του άρεσε η κοινωνία των ανθρώπων της, αλλά ξαναήρθε εκείνο το καλοκαίρι επειδή μόλις είχε διαβάσει τον Ανάμιση ντενεκέ κ είχε νιώσει νοσταλγία για τον τόπο αλλά κ μια αίσθηση ότι κάτι έχει αλλάξει στην κοινωνία.
Ο κάθε άνθρωπος που αναχωρεί από τη ζωή, είναι ένα σήμα προς την ανθρωπότητα, για να διορθώσει τη ρότα της. Άλλος είναι ισχυρό σήμα κ άλλος αδύναμο, ανάλογα με το κατά πόσο είχε γίνει ευρύτερα γνωστός στους ανθρώπους με τη ζωή κ το έργο του.
Αναμφισβήτητα άνθρωποι σαν τον Σταμάτη με τον πρόωρο θάνατό τους επισημαίνουν στην ανθρωπότητα το ψευδεπίγραφο κ αυτοκαταστροφικό της προόδου, της ανάπτυξης κ του πολιτισμού της κ στέλνουν ηχηρό σήμα για επείγουσα αλλαγή πορείας με κατεύθυνση την φυσική μας υπόσταση κ μια πιο φυσική ζωή.
Τα ειλικρινά μου συλλυπητήρια στους οικείους του.