Επιτέλους!

Επιτέλους πιάσαμε τον κοινωνικοπολιτικό μας πάτο, στον οποίον καθ’ όλα αυτά τα χρόνια παρακμής και απαξίας πολλές φορές νομίσαμε ότι φτάσαμε, αλλά πάντοτε μετά έκπληξης και λύπης διαπιστώναμε ότι υπήρχε και πιο κάτω.

Τώρα όμως φτάσαμε. Αυτός είναι ο πάτος. Το ότι το σύνολο σχεδόν του εκλογικού σώματος εκφράζεται εντός Βουλής από μία και μόνον άποψη: Εσωτερική υποτίμηση, οικονομική εξαθλίωση, εκποίηση φυσικών πόρων και δημόσιας περιουσίας, εκπόρνευση φυσικού, ανθρωπογενούς περιβάλλοντος και πολιτισμικού κεφαλαίου της Ελλάδας, επιθυμία ανάπτυξης καταστροφικής.

Αυτός είναι ο πάτος. Το ότι δεν υπάρχει άλλη πολιτική άποψη πια μέσα στη Βουλή, πλην κάποιων διαφοροποιήσεων μιας οικτρής (και παρωχημένης όσον αφορά στα σύγχρονα θέματα της ανθρωπότητας και του οικοσυστήματος) μειοψηφίας.

Το ότι πιάσαμε πάτο βέβαια είναι πολύ καλό, όπως συνηθίσαμε να λέμε τόσα χρόνια, διότι οι επιλογές μας στένεψαν. Ή ανεβαίνουμε με τις δικές μας πια δυνάμεις ή μένουμε στον πάτο όπως είμαστε και για όσο αντέξουμε μέχρι τον θλιβερό μας θάνατο. Πολύ σύντομα θα φανεί η διάθεσή μας και η πορεία μας. Αν είναι προς τη ζωή ή προς το σάπισμά μας. Προσωπικά έχω την αίσθηση ότι θα πάμε νομοτελειακά προς τη ζωή και θα αρχίσουμε σιγά σιγά να ανερχόμαστε διότι θα αναγκάζονται καθημερινά ολοένα και περισσότεροι πολίτες, είτε ψήφισαν κόμματα που μπήκαν στη Βουλή, είτε κόμματα που δε μπήκαν, είτε απείχαν από τις εκλογές, να αναλάβουν πλέον την ευθύνη της πορείας τους προσωπικά ο καθένας, μιας και ελπίδα άλλη από πουθενά δεν θα ‘χουν να πιαστούν, ενώ ταυτόχρονα η επέλαση εναντίον τους του κυνικού, ισοπεδωτικού και απάνθρωπου, όσο όμως και ανόητου νεοφιλελευθερισμού θα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και θα τη νιώθουν στο πετσί τους.

Το κοινωνικοπολιτικό μας σκηνικό αυτή την ιστορική στιγμή μοιάζει σαν τελευταία σκηνή θεατρικής παράστασης, κατά την οποίαν εμφανίζονται όλοι οι ηθοποιοί λίγο πριν πέσει η αυλαία. Με μία σημαντική διαφορά. Ότι οι ηθοποιοί και οι λοιποί συντελεστές συνήθως καταχειροκροτούνται μόλις τελειώσει το έργο και παραταχθούν όλοι μαζί να χαιρετίσουν το κοινό, ενώ οι πολιτικοί, που υπηρέτησαν αυτά τα αναιδή ιδανικά, πιθανότατα δεν θα απολαύσουν χειροκρότημα, τουλάχιστον με την γνωστή του έννοια της επευφημίας, αλλά σίγουρα θα σφαλιστούν στριμωχτά όλοι μαζί στο χρονοντούλαπο της κωμικοτραγικής ιστορίας του νεοελληνικού υπόδουλου κρατιδίου, όπου θα απομείνουν ανυπεράσπιστοι πλέον, απογυμνωμένοι από το γυαλιστερό κράτος της πρόσκαιρης εξουσίας τους, στο έλεος της πένας των αξιοπρεπών του μέλλοντος.

Μία Βουλή λοιπόν που αποτελεί “μονοκαλλιέργεια”, δηλαδή εξ ορισμού φυσική ανισορροπία, δε μπορεί παρά να σημαίνει πια πως πλησιάζουμε στο τέλος της παράστασης, στο τέλος εποχής αυτής της αρρωστημένης κοινωνίας την οποίαν εκφράζει. Διότι η εποχή αλλάζει εδώ και πολύν καιρό, η διαδικασία είναι σε πλήρη εξέλιξη αλλά οι μόνοι που δεν το έχουν πάρει ακόμη πρέφα είναι οι πολιτικοί και κοινοβουλευτικοί εκφραστές της κοινωνίας, αφού, όπως απεδείχθη περίτρανα, εκπροσωπούν μονάχα το κομμάτι της που έχει από καιρό παραδοθεί στη μοίρα του και αποσυντίθεται. Το υπόλοιπο τμήμα της κοινωνίας όμως, πιο υγιές και διόλου ευκαταφρόνητο, αφού είναι πλέον ίσως και μεγαλύτερο από αυτό που έχει έκφραση κοινοβουλευτική, θα αναγκαστεί να εκφραστεί πολιτικά αλλιώς, μιας και στέρεψαν πια οριστικά οι έστω και φρούδες μέχρι πρότινος κομματικές του ελπίδες.

Δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 23/9/15 στο ΤΡΡ

Κι ύστερα κι ύστερα…

Γνώρισα ένα ζευγάρι Τούρκων επισκεπτών που ήρθαν διακοπές με το ανήλικο τέκνο τους λόγω του μπαϊραμίου. Η Χίος εδώ και μερικά χρόνια έχει ως βασική πηγή χρήματος τους Τούρκους επισκέπτες που έρχονται κατά κύματα σε κάθε μπαϊράμι μιας και έχουμε απέναντί μας και σε μικρή σχετικά απόσταση 3 μεγαλουπόλεις (σμύρνη, προύσσα, κων/λη) αλλά έρχονται και όλο το χρόνο τα σαββατοκύριακα, και αυτό είναι προφανώς πολύ πιο ουσιαστικό.
Είχαν νοικιάσει και πληρώσει οι άνθρωποι αυτοκίνητο αλλά ο έξυπνος επιχειρηματίας, δυσφημιστής του νησιού, το είχε διλπονοικιάσει και εξαφανίστηκε, δεν απάντησε ποτέ σε κανένα τηλεφώνημα των εξαπατημένων πελατών του που έστεκαν μες στη βροχή, νύχτα, μόλις είχαν φτάσει και δεν ήξεραν τι να πράξουν. Με τα πολλά νοίκιασαν άλλο αυτοκίνητο από άλλη εταιρία και ήρθαν στο χωριό.
Ήταν από την Προύσσα και εργαζόταν στο εργοστάσιο της Ρενώ σε θέσεις κάπως ανώτερες και όχι ως εργάτες, η κοπελιά είχε σπουδάσει και συγκριτική λογοτεχνία αλλά κατέληξε στο γραφείο δημοσίων σχέσεων της αυτοκινητοβιομηχανίας λόγω του ότι η εποχή μας δεν χρειάζεται πια ούτε λογοτέχνες ούτε μελετητές αυτών.
Μου είπαν απίστευτα πράγματα οι άνθρωποι. Ότι ο εργάτης παίρνει 3,8 ευρώ την ώρα και δουλεύει 8ωρο κυλιόμενο σε 3 βάρδιες, όλο το 24ωρο δεν σταματά η παραγωγή, ότι παράγουν 1 αυτοκίνητο ανά λεπτό της ώρας, ότι οι εργάτες που δουλεύουν στην γραμμή παραγωγής δεν έχουν δικαίωμα ούτε να πάνε στην τουαλέτα, έχουν μόνον δύο 7λεπτα διαλείμματα και ένα ημίωρο για φαγητό, ότι αν δεν πάει για οποιονδήποτε λόγο ο αντικαταστάτης τους, δεν μπορούν να σχολάσουν και να σταματήσει η γραμμή παραγωγής, οπότε συνεχίζουν να δουλεύουν και μετά το 8ωρό τους μέχρι η εταιρία να βρει άλλον αντικαταστάτη, ότι έκαναν απεργία 13 μέρες πριν από λίγους μήνες και προξένησαν ζημιά εκατομμυρίων ευρώ στην εταιρία αλλά πέτυχαν να αυξηθεί το ωρομίσθιο από το 1 ευρώ στα 3,8, απίστευτα πράγματα μου είπαν χθες οι Τούρκοι και τους κοιτούσα σαν χάνος. Σκεφτόμουν για ποιο λόγο άραγε έχει καταντήσει να ζει έτσι η ανθρωπότητα, με τόση ανοησία, τόση καταπίεση, τόση απανθρωπιά, τόση σπατάλη πόρων και μου απάντησαν ότι ο ρυθμός της αγοραστικής ζήτησης αυτοκινήτων παγκοσμίως είναι σχεδόν ίσος με τον ρυθμό παραγωγής, 1 αυτοκίνητο κάθε λεπτό της ώρας…
Κι ύστερα κάθομαι και γράφω περί εξοικονόμησης φυσικών πόρων, κι ύστερα δεν αγοράζω ένα μπουκαλάκι νερό όποτε πηγαίνω στις πόλεις για να μην παράξω απόρριμμα, κι ύστερα κάθεστε κι εσείς εδώ μέσα και διαβάζετε όλα αυτά που γράφω…

Μια καλή κουβέντα

Σήμερα με επισκέφθηκαν ένα ακόμη ζευγάρι Γάλλων αναγνωστών της Κωσταντίας και ήταν πολύ συγκινητικοί διότι μιλούσαν με ενθουσιασμό για τη Χίο, για τις παραλίες και τα βουνά της, για τις πεζοπορικές διαδρομές της, για τα φαγητά στις ταβέρνες, για τη φύση, για τα καστροχώρια του νότου και τα ανέγγιχτα από την ανάπτυξη χωριά του βορά, για τους ανθρώπους που είναι ανοιχτοί και δοτικοί όπου τους συναντούν. Είπαν ότι έρχονται κάθε σεπτέμβρη διακοπές, εδώ και μερικά χρόνια και ότι αναμένουν πώς και πώς κάθε χρόνο να φτάσουν οι μέρες που θα επιστρέψουν στο νησί.
Μου είπαν ύστερα ότι στην Γκρενόμπλ που ζουν, ένα από τα μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία γράφει κριτικές για κάθε βιβλίο που θεωρεί άξιο για να το διαβάσουν οι πελάτες του. Έτσι βρήκαν την Κωσταντία. Από την κριτική που είχε γράψει σε ένα καρτελάκι στη βιτρίνα των νέων εκδόσεων ο βιβλιοπώλης. Όταν το αγόρασαν και διάβασαν στο βιογραφικό ότι ο συγγραφέας ζει στη Χίο, στο αγαπημένο τους νησί, ενθουσιάστηκαν τόσο, που έλαμψαν ξανά τα μάτια τους και τα χαμόγελά τους σήμερα που μου αφηγούνταν τη στιγμή αυτή ξανά.
Τους έκανα δώρο παστελαριές, ένα σακούλι γι αυτούς και ένα για τον βιβλιοπώλη κι είπαν ότι θα ενθουσιαστεί κι αυτός όταν το λάβει διότι σίγουρα δεν θα του έχει ξαναστείλει ξερά σύκα δώρο κάποιος από τους συγγραφείς που εμπορεύεται τα έργα τους.
Είχα πολύν καιρό να νιώσω περήφανος και συγκινημένος, όχι για το έργο μου αλλά για το νησί μου. Διότι τα τελευταία χρόνια βιώνουμε τη συστηματική απαξίωση του τόπου μας και της ίδιας της ζωής μας από Έλληνες και ξένους πολιτικούς υπόδουλους των αγορών που θέλουν να μας πείσουν ότι αυτή χώρα η πάμπλουτη σε ανθρώπους και σε πόρους είναι άξια ισοπέδωσης. Έτσι, μας κάνει και βουρκώνουμε κάθε καλή κουβέντα από ξένους ανθρώπους άδολους που ένιωσαν και εκτιμούν.

Προσωπικοί αγώνες

Ησυχία απόλυτη. Ούτε τzιτzίκια δεν ακούγονται. Μόνο το βουητό καμιάς μύγας και μερικά πουλάκια που περνούν πότε πότε από κοντά μας κι αφήνουν ένα κελάηδισμα κοφτό. Το χωράφι καταπράσινο, ανεμίzουν τα φυτά στο ελαφρύ αεράκι, χαϊδεύει το ένα το άλλο, όλα μαzί συνυπάρχουν.

Τα πότισα πριν να προβάλει ο ήλιος πάνω από το βουνό, μάzεψα και το μεσημεριανό μας και το ‘βαλα σ’ ένα βάzο με νεράκι για να κρατηθεί φρέσκο. Γλυστρίδα, σέσκουλα, παντzαρόφυλλα, μαϊντανό, σέλινο, ραδίκια διάφορα, ρόκα και δυο σπαράγγια. Από κοντά και μερικές ντομάτες, δυο κολοκυθάκια, καμπόσες πιπεριές και ένα ξυλάγγουρο όψιμο.

Η πορτοκαλιά μεγαλώνει ένα πορτοκαλάκι πάνω στο διάβα μου το καθημερινό και άρχισα εδώ και λίγες μέρες να το κουτουλάω με την κορφή του κεφαλιού. Μου υπενθυμίzει έτσι, ότι όλα τα πλάσματα γύρω μου zουν και αναπτύσσονται στον φυσικό ρυθμό και σ’ όλα ανήκει ο τόπος.

Όποιος zει με τα φυτά και με τα zωντανά, όποιος παράγει και συλλέγει την τροφή του από τη γη, δε μπορεί να ξεχνά ούτε στιγμή ότι τα έχει ανάγκη όλα αυτά τα όντα για να zήσει, διότι ο ίδιος μόνος του, όσο χρήμα κι αν έχει, έναν καρπό να φτιάξει δεν μπορεί. Το χρήμα ξεγελάει τον καταναλωτή, είναι η μέγιστη πλάνη του, διότι τον κάνει να νιώθει παντοδύναμος, αυτόν που δίχως ρίzες έχει ποδάρια ξύλινα και δε μπορεί να zήσει ούτε μέρα από μόνος του χωρίς τα άλλα πλάσματα που θεωρεί κατώτερα απ’ αυτόν αλλά τον τρέφουν και τον zουν. Δίχως νερό, δίχως χώμα, δίχως τη μέλισσα να αναπαράξει τα φυτά και να γονιμοποιήσει τα άνθη τους, να κάνουνε καρπό, ο δυστυχής ο άνθρωπος θα μείνει νηστικός, θα κανιβαλιστεί σε χρόνο πολύ σύντομο, αφού πρώτα, μες στην απόγνωση του θα έχει φάει όλα τα άνοστα χαρτονομίσματά του.

Όλα αυτά θυμάμαι κάθε πρωί που τριγυρνώ μες στο χωράφι και κόβω τη σαλάτα μου, χειμώνα καλοκαίρι.

Αν δεν ήμουν ον ενταγμένο και καταγεγραμμένο στο σύστημα από τη γέννησή μου κιόλας, αν δεν είχα ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΤ και λοιπούς αριθμούς να μου ορίzουν και να μου περιορίzουν την ύπαρξη, θα ήμουν απλά ένα ευτυχές ον και δυνατό, που θα ακολουθούσε τη φυσική ανάπτυξη σαν όλα τ’ άλλα γύρω μου.

Αν δεν ήμουν κάποτε ένα παιδί μεγαλωμένο σε μια καταναλωτική κοινωνία σάπια και παρακμιακή, υποταγμένη στη λογική και την ηθική του χρήματος, θα ήμουν υγιέστερος και καλύτερος φυσικός άνθρωπος.

Δεν είμαι όμως. Ούτε ευτυχής σαν zωντανό πλάσμα, ελεύθερο της φύσης που χαίρεται τη μέρα του ως μοναδικό σκοπό zωής, ούτε υγιής σαν ισορροπημένο έμβιο ον που zει σε κοινωνία μεγάλης ποικιλότητας, ούτε σοφός και στωικός σαν δέντρο που στέκει κάνοντας μόνο καλό και αγαπά τα πάντα.

Για να αντισταθώ λοιπόν στο σύστημα που με περιορίzει και με απειλεί με ισοπέδωση, για να υπερασπιστώ τα άλλα πλάσματα, αφού νιώθω πως χωρίς αυτά δεν θα μπορώ να zήσω, από την εγωιστική μανία των αχόρταγων και ασυνείδητων καθημερινών καταναλωτών και ρυπαντών της γης, για να το αλλάξω αυτό το σύστημα όσο μπορώ και να μη με αλλάξει, είμαι ενεργό ον πολιτικό και δρω καθημερινά με τον λόγο και τις πράξεις μου προς τον σκοπό αυτό.

Για να θεραπευτώ ταυτόχρονα από τη βαθιά σιχαμάρα μου για την θλιβερή καταναλωτική κοινωνία, για να γίνω όσο δύναμαι υγιής κάποτε και καλύτερος άνθρωπος, για να έχω έναν όσο το δυνατόν πιο ομαλό και zωογόνο θάνατο, μιας και είμαι βέβαιος πια πως η zωή είναι μοναχά μία θανάτου άσκηση και τίποτε παραπάνω, περνώ τις μέρες μου λάθρα από το σύστημα, στο περιθώριο της κοινωνίας αυτής, μαzί με τα φυτά και γράφω λογοτεχνία.

Η λογοτεχνία είναι η προσωπική μου οδός για να θυμάμαι την αγάπη μου για τον βαθύ φυσικό άνθρωπο, για να ξεχνώ και να αποστρέφω το βλέμμα μου από την ρηχή, πλανημένη και ανόητη καταναλωτική του υπόσταση.

Συνταχθείτε

Σκεφτείτε, όχι μόνο σήμερα, ότι η εκποίηση των φυσικών πόρων, π.χ. του νερού σε κάποια πολυεθνική θα έχει τρομακτικές επιπτώσεις στη ζωή σας. Δεν θα πληγεί μόνον ο καλλιεργητής που βάζει έναν μπαξέ, στον οποίο θα επιβάλλουν παρανοϊκό αντίτιμο για το νερό που αντλεί και το επιστρέφει ξανά την ίδια στιγμή πεντακάθαρο στον υδροφόρο ορίζοντα και στο οικοσύστημα. Δεν θα πληγούν μόνον οι αγρότες αλλά όλοι οι άνθρωποι κ όλα τα άλλα πλάσματα, των οποίων ξαφνικά η πηγή ζωής θα έχει αντίτιμο σε χρήμα και θα ανήκει σε κάποιον που θέλει να βγάζει κέρδη οικονομικά απ’ αυτό.
Σκεφτείτε λίγο τους φυσικούς πόρους εσείς που ζείτε στα γήπεδα του καταναλωτισμού και τους καταναλώνετε ακατάσχετα συνήθως, αλλά επειδή έχετε απομακρυνθεί από αυτούς δεν τους αντιλαμβάνεστε πια.
Σκεφτείτε ότι στους φυσικούς πόρους στηρίζεται η ύπαρξη όλων των έμβιων όντων και είναι τουλάχιστον ανήθικο και παρανοϊκό να τους θεωρούμε αγοραία αντικείμενα.
Σκεφτείτε τέλος, ότι κάθε μικρή ή μεγάλη καθημερινή σας κίνηση έχει αντίχτυπο στους φυσικούς πόρους, κάθε συναλλαγή σας οικονομική σημαίνει κατανάλωση φυσικών πόρων, κάθε μέρα της ζωής σας από το πρωί που θα ξυπνήσετε μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθείτε χρησιμοποιείτε, άλλοι με φειδώ και άλλοι σπάταλα, φυσικούς πόρους τους οποίους ούτε στο ελάχιστο, ούτε καν ακουσίως όπως τα άλλα πλάσματα, δεν φροντίζετε να αναπληρώνετε.
Συνταχθείτε με τους ανθρώπους που δίνουν πολιτικές μάχες για την διατήρηση του χαρακτήρα των φυσικών πόρων ως αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων του οικοσυστήματος.
Καλό βόλι σήμερα στις εκλογές που θα σημάνουν την έναρξη μιας εποχής πολιτικής και κοινωνικής δυστυχίας για την Ελλάδα. Είναι στο χέρι μας με καθημερινή πολιτική στάση ζωής να κάνουμε αυτή την εποχή να διαρκέσει όσο το δυνατό λιγότερο χρόνο και να έχει όσο το δυνατό ηπιότερες στον άνθρωπο και στο οικοσύστημα συνέπειες.

Συνειρμοί συσκευασίας

Στην πρωινή μου βόλτα σήμερα είδα πεταμένο στην άκρη του δρόμου ανάμεσα στα ξερά χόρτα ένα γυαλιστερό σακούλι από κρουασάν. Ήταν τόσο μεγάλη η συσκευασία που μου έκανε εντύπωση. Σαν να έχει κανείς συνηθίσει να βλέπει τις κάλτσες του κάθε πρωί και ξαφνικά να δει εμπρός του μια υπερμεγέθη κάλτσα, από αυτές που κρεμούν την πρωτοχρονιά για να βάλει μέσα τα δώρα ο άγιος βασίλης!
Δεν ήξερα ότι υπάρχουν τόσο μεγάλα κρουασάν! Έσκυψα και το έπιασα το σακούλι. Σούπερ μαξ έγραφε πάνω! και είχε κάτι φωτογραφίες από φουντούκια και ένα σοκολατένιο γλύκισμα με στριφογυριστή κορφή, είχε και το κρουασάν τροφαντό, μεγάλη φωτογένεια όλα τα υλικά, ομολογώ, έγραφε και τη μάρκα του με μια επίσης τροφαντή, και λαχταριστή για το καταναλωτικό μάτι φαντάστηκα, γραμματοσειρά!
Μπήκα στον πειρασμό και έκατσα εκεί στην άκρη του δρόμου και διάβασα τα συστατικά που αναγράφονταν στο σακούλι αυτό. Μ’ έπιασε ζάλη. Τόσο ανακάτεμα τόσων πραγμάτων σε μια μπουκιά! Όλα προφανώς τελείως αφύσικα, τουλάχιστον κατόπιν της επεξεργασίας την οποίαν υπέστησαν για να λάβουν τη μορφή αυτού του γλυκερού μισοφέγγαρου.
Ύστερα σκεφτόμουνα ότι δε μπορείς να περιμένεις πολλά από μια ανθρωπότητα που δεν τρώει πια τροφές αλλά καταναλώνει τρόφιμα. Δε μπορείς να περιμένεις πολιτισμό, δε μπορείς να περιμένεις πολιτική. Παράγουμε απορρίμματα και τα πετάμε γύρω μας σε κάδους ή στη φύση, παράγουμε απορρίμματα πολιτικής και ύστερα τα ψηφίζουμε, ο καθένας το δικό του μη χείρον, ευρισκόμενοι σε αδιέξοδο, παράγουμε κατά βάσιν απορρίμματα ανθρώπινα, ψυχικά, σωματικά και πνευματικά, τους εαυτούς μας.
Το έβαλα σε έναν παρακείμενο κάδο απορριμμάτων το σακούλι που περιμάζεψα, έχοντας όμως απολύτως συνειδητοποιήσει από καιρό και πράξει αναλόγως, ότι είτε στον κάδο είτε στον δρόμο, το απόρριμμα αυτό μέσα στο ίδιο οικοσύστημα έχει πέσει από τη στιγμή που υπήρξε η ανάγκη να παραχθεί, και δεν θα απορροφηθεί εύκολα.
Όταν συνειδητοποιήσουμε λοιπόν και νιώσουμε απόλυτα ότι οι τροφές μάς θρέφουν, ενώ τα τρόφιμα είναι προγραμματισμένα για να μας αρρωστήσουν για να δουλέψει ένας μεγάλος κύκλος επιχειρήσεων και επιστημοσύνης από την ασθένειά μας και φυσικά από τον κουμπαρά μιας ζωής, αλλά στο τέλος να πεθάνουμε πριν έχουμε απαίτηση για σύνταξη και έτσι να αφήσουμε το καταναλωτικό σύστημα ήσυχο όταν πλέον θα είμαστε μη παραγωγικοί άρα και προβληματικοί γι’ αυτό, τότε θα λύσουμε αμέσως το 80% των προσωπικών μας προβλημάτων, άρα και της ανθρωπότητας αφού εμείς την εκπροσωπούμε αυτή την ιστορική χρονική περίοδο, άρα και του οικοσυστήματος αφού η ανθρωπότητα είναι ο κύριος παράγοντας της καταστροφής του.
Τα πράγματα είναι απλά και τόσο οφθαλμοφανή όσο ένα γυαλιστερό σακούλι από συσκευασία κρουασάν μέσα στα ξερά χόρτα του Σεπτέμβρη.

Το Bookia προτείνει…

…Η δεξιά τσέπη του ράσου

Η δεξιά τσέπη του ράσου

Η πρώτη σκέψη είναι ότι ο τίτλος περιέχει πολιτικό υπονοούμενο, «δεξιά», «τσέπη», «ράσο», «παπάς», «εκκλησία»… Ίσως και να περιέχει, με την έννοια ότι οποιαδήποτε κοινωνική δομή, δράση, στερεότυπο, έχει πολιτική διάσταση.

Όμως, μία τέτοια ανάγνωση θα μας στερούσε τη γοητεία τού κειμένου, την απλότητά του, τον τρόπο που ενεργεί στην ψυχή τού αναγνώστη.

Τα σημαντικά πράγματα για τη ζωή λέγονται με απλά λόγια, σαν σε παιδικό παραμύθι, με διδακτικό τρόπο αλλά χωρίς δασκαλίστικη διάθεση, χωρίς το δάχτυλο να κουνιέται στο πρόσωπο τού αναγνώστη.

Λοιπόν; Ποια απώλεια είναι πιο σημαντική; Ο θάνατος τού αρχιεπισκόπου στην πρωτεύουσα για την οποία θρηνεί όλο το έθνος ή ο θάνατος τού σκύλου ενός μοναχού που ζει εντελώς μοναχός στο μοναστήρι ενός απομακρυσμένου νησιού;

Χμ! Εξαρτάται από τη σχέση που έχει ο καθένας είτε με τον αρχιεπίσκοπο είτε με το σκυλάκι. Η ζωή που ζει ο καθένας και οι σχέσεις που δημιουργεί, ορίζουν το κόστος των απωλειών. Ως αναγνώστες όμως χωρίς σχέση με τη μία απώλεια ή την άλλη, τι θέση μπορεί να πάρουμε;

Ο συγγραφέας με παρέσυρε εκεί που προφανώς ήθελε. «Τελείωνε με τον αρχιεπίσκοπο, πες μου τι έγινε με το σκυλάκι», έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται καθώς διάβαζα το βιβλίο, ζώντας την αγωνία τού μοναχού για τα πλάσματα με τα οποία μοίραζε τη ζωή του. Αυτός, το σκυλάκι και το Θείο είτε ως Θεός είτε ως Φύση.

Η απλότητα είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τής ιστορίας, όχι μόνον στη γλώσσα και στην αφήγηση αλλά και στη ζωή. Μία ζωή τόσο απλή όσο αυτή τού μοναχού, δεν μπορεί να περιγραφεί παρά με αντίστοιχα απλό τρόπο. Απλή ζωή στην καθημερινότητά της, στις έγνοιες, ακόμα και στον τρόπο που μετρούσε τις ημέρες.

Όμως, ο συγγραφέας, ανώδυνα φαινομενικά, δεν παραλείπει να στηλιτεύσει τις ανθρώπινες αδυναμίες, τον εγωισμό και τη ματαιοδοξία, που κυριαρχούν, ίσως περισσότερο, σε ανθρώπους που τάχθηκαν να τις πολεμήσουν, στους ιεράρχες τής εκκλησίας που συγκρούονται μεταξύ τους για τη διαδοχή, στον ηγούμενο τού μοναστηριού που έβλεπε το μέλλον τού μοναστηριού μόνον έως το τέλος τής δικής του ζωής, αφήνοντάς το στην τύχη του, να ερημώσει από ανθρώπους διώχνοντας όσους δεν μπορούσε να ελέγξει, όσοι ήταν «ανώτεροί του», μένοντας τελευταίος και ολομόναχος ο μοναχός τής ιστορίας.

Δεν ταιριάζουν περισσότερα λόγια σε ένα τόσο όμορφο έργο. Αν ειπωθούν, το ακυρώνουν. Πες μου, τι μπορείς να πεις για τον Ήλιο όταν βγαίνει το πρωί; Τίποτα! Απλώς το ζεις. Τόσο απλά. Μην το χάσετε.

Πηγή

Εμποράκοι της πολιτικής

Κάποτε όταν ένας Χιώτης έμπορος έβγαινε στη σύνταξη και ήθελε να περάσει το μαγαζί μαζί με όλη την πελατεία του στον γιο του, κάνανε το εξής κόλπο:

Καθόντουσαν και οι δυο πίσω από το γκισέ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και σε κάθε πελάτη που έμπαινε, έσπευδε ο υιός να τον εξυπηρετήσει λέγοντάς του, δήθεν κρυφά από τον πατέρα, ότι αν ξαναέρθει σε στιγμή που θα λείπει ο γέρος ο παράξενος, θα του δώσει το προϊόν που ζήτησε σε καλύτερη τιμή. Πετύχαιναν λοιπόν να καταστήσουν αντιπαθή στα μάτια των πελατών τον απερχόμενο έμπορο και συμπαθή τον κληρονόμο του, κι έτσι πολύ σύντομα όλη η εκλεκτή πελατεία του καταστήματος άρχισαν να περνούν απ’ έξω και να ελέγχουν πότε δεν είναι μέσα ο γέρος, για να μπουν και να ψωνίσουν. Ο γέρος τότε άρχιζε σιγά σιγά να αποσύρεται και με τον τρόπο αυτό σε εύλογο χρονικό διάστημα το μαγαζί περνούσε ομαλά στον υιό και όλοι οι πελάτες του ήταν ευχαριστημένοι που ο παράξενος γέρος δεν ξαναπατούσε ποτέ στο μαγαζί, ακόμη και όταν ο υιός σταματούσε σταδιακά να τους κάνει εκπτώσεις.

Την ίδια ακριβώς αίσθηση αποπνέει η σημερινή πολιτική συγκυρία. Το παλαιοκομματικό σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς συνταξιοδοτείται και φέρνει στο προσκήνιο τους κληρονόμους του. Ο γέρος ο παράξενος και κακομούτσουνος κάθεται μπάστακας προς το παρόν στο μαγαζί, δε λέει δήθεν να αποσυρθεί και απαιτεί συνεργασία με το νέο αίμα. Ο νέος, ο λαμπερός και χαμογελαστός τον απορρίπτει δήθεν και υπόσχεται στην πελατεία του ότι μόλις ξεκουμπιστεί επιτέλους ο κωλόγερος, όλα θα είναι πιο καλά πιο συμφέροντα για την πελατεία του, αν και τίποτε διαφορετικό δεν έχει να προτείνει, το ίδιο πρόγραμμα μνημόνιο έχουν υπογράψει να εφαρμόσουν αμφότεροι.

Έτσι στεκόμαστε τώρα όλοι εμείς εμπρός στο γκισέ και συμμετέχουμε ως πελατεία εκλεκτή στη διαδικασία αλλαγής ιδιοκτησίας του πολιτικού μαγαζιού της έρμης χώρας. Είναι δε απολύτως εμφανές ότι η νέα γενιά εμπόρων της πολιτικής, της χώρας και της ζωής μας, όχι μόνο δεν υπολείπεται αλλά είναι πολύ ικανότερη στην απατεωνιά και πολύ πιο αναξιοπρεπής από την προηγούμενη.

Από τον επικεφαλής βασικό κληρονόμο που με χυδαίο τρόπο πλιατσικολόγησε επί της αριστεράς και της χώρας, από τους επικεφαλής των αποκομμάτων που είναι ανακόλουθοι λόγων και πράξεων ή αποκτηνωμένοι καταναλωτές, μέχρι τα νεαρά και άλλα μικροστελέχη που δε μπορούν να κρύψουν τη λαιμαργία της ματαιοδοξίας τους, όλα δείχνουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην έναρξη μιας νέας ιστορικής περιόδου πολιτικής και κοινωνικής δυστυχίας.

Όλα αυτά προφανώς συμβαίνουν διότι η βάση της κοινωνίας ουδόλως έχει αλλάξει στην πλειονότητά της, παρ’ όλη την εκπληκτικών διαστάσεων επανάσταση που έχει λάβει χώρα μέχρι στιγμής σε ένα μεγάλο κομμάτι της κατά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης. Προφανώς χρειάζεται ακόμη κι άλλος χρόνος για να γίνουν εμφανείς ευρύτατα οι αλλαγές και να εκφραστούν κατόπιν και πολιτικά.

Δεν έχουμε παρά να αναμένουμε υπομονετικά και φυσικά να δρούμε καθημερινά πολιτικά για την όσο γίνεται ταχύτερη επίσπευση των διαδικασιών προς την συνειδητότητα και την απεμπλοκή της κοινωνίας από τον πελατειακό κομματισμό και τη νοοτροπία ανάθεσης της πολιτικής και προσωπικής του καθενός ευθύνης.

 

Δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 16 Σεπτ. 2015 στο ΤΡΡ

Ερώτηση προς τα αριστερά

Έχω μια προεκλογική ερώτηση να κάνω κι εγώ στους αυτοαποκαλούμενους αριστερούς πολιτευτές διότι οι δεξιοί και οι εξηληθιωμένοι του σταύρακα δεν με ενδιαφέρουν.

Ερώτηση:

Φέτος στις 13 Αυγούστου ήταν η μέρα υπέρβασης της γης, που σημαίνει ότι εκείνη ακριβώς την ημερομηνία η ανθρωπότητα “κατανάλωσε” όλους τους φυσικούς πόρους που το οικοσύστημα μπορούσε να παράξει για αυτό το έτος. Για την κατάρτιση της αναπτυξιακής σας πολιτικής έχετε λάβει υπ’ όψη σας την παράμετρο αυτή, δηλαδή την υπερκατανάλωση φυσικών πόρων και την υπερπαραγωγή απορριμμάτων πέραν κάθε ορίου αντοχής του οικοσυστήματος για την αναπλήρωση και την απορρόφηση αυτών αντίστοιχα; Με απλά λόγια, αν οι νεοφιλελεύθεροι μνημονιακοί καπιταλιστές υπηρετούν πολιτικές απομύζησης του οικοσυστήματος και εξαθλίωσης των ανθρώπων προς όφελος των Αγορών, οι αριστεροί αντιμνημονιακοί και κομμουνιστές μήπως πρεσβεύουν την ίδια ακριβώς πολιτική απομύζησης του οικοσυστήματος αλλά με τη διαφορά και πρόσχημα ότι ενδιαφέρονται για την απόδοση του κέρδους στον Λαό; Ποια είναι η θέση σας όσον αφορά στην “επένδυση” εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές, επίσης όσον αφορά στην ανάπτυξη Βιομηχανικών ΑΠΕ στα νησιά, στην Κρήτη και στα βουνά της ηπειρωτικής χώρας, επίσης όσον αφορά στην άντληση υδρογονανθράκων από τα κλειστά και σεισμογενή πελάγη της κλειστής λεκάνης της Μεσογείου και τέλος όσον αφορά στην εξόρυξη σπάνιων γαιών από ελληνικά νησιωτικά εδάφη; Ποια είναι η θέση σας όσον αφορά στην ταυτότητα των φυσικών πόρων και άρα στην διαχείρισή τους. Είναι προϊόντα καταναλωτικά, είναι κοινωνικά αγαθά που ανήκουν εξίσου σε όλους τους ανθρώπους ή είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των φυσικών πλασμάτων;

Θα ήθελα να μου απαντήσουν σταράτα και ξεκάθαρα έτσι ώστε να μπορούσα να τους ψηφίσω όλοι οι λεγόμενοι σύντροφοι αριστεροί. αναμένω

Ευχές…

Κι άλλο ναυάγιο με νεκρούς πρόσφυγες, παιδιά και βρέφη. Κι εμείς ασχολούμαστε με το ποιος πολιτικός απατεώνας είναι χυδαιότερος.
Προχθές ένας σύριος πρόσφυγας που έφευγε από δω, δεχόμενος τις ευχές φίλου για καλή συνέχεια στο ταξίδι του, αντευχήθηκε να μη βρεθούμε και εμείς στην ίδια μοίρα ξαφνικά…
Καλομελετάτε, δυστυχώς.

Το 2005 έγραφα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου Συρματένοι ξεσυρματένιοι όλοι, χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή:

“Οι μαρτυρίες που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο καταγράφουν τις δύσκολες καταστάσεις που πέρασαν χιλιάδες Χιώτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους ως πρόσφυγες κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Συνθήκες πείνας και ανέχειας, νυχτερινές, παράνομες αποδράσεις από το νησί, επικίνδυνα ταξίδια με καΐκια και προορισμό την Κύπρο, ο στρατός της Μέσης Ανατολής, οι προσφυγικοί καταυλισμοί, το μέτωπο, τα κινήματα, τα σύρματα, ο Ιερός Λόχος. Όλα αυτά αποτέλεσαν πορεία ζωής για ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούσαν καν να τα φανταστούν.

Ευτυχώς πολλοί από αυτούς κατάφεραν να επιστρέψουν και μερικοί δέχτηκαν να καταγραφούν οι ενθυμήσεις τους.

Ίσως κάποτε χρησιμεύσουν ως “πιλότοι” στις ζωές άλλων.”