Απλεπιστήμιο Λακωνίας 2015

Mpozas1Η ΒΙΟμόνοια διοργανώνει το πρώτο Απλεπιστήμιο στη Λακωνία αυτό το καλοκαίρι και σας προσκαλεί σε ένα δεκαήμερο από 4 εως 14 Ιουλίου κατά την διάρκεια του οποίου θα ασχοληθούμε θεωρητικά και πρακτικά με τους φυσικούς πόρους, την φυσική ζωή, την φυσική διατροφή, την φυσική καλλιέργεια, τον φυσικό εαυτό μας σε μια όμορφη παραλία του Λακωνικού κόλπου.

Καθ’ όλες τις μέρες θα κάνουμε και βιωματικά πειράματα επί της φυσικής – αλκαλικής διατροφής και φυσικής καλλιέργειας με θεωρητική προσέγγιση  και με εργασία σε λαχανόκηπο παραδοσιακής καλλιέργειας.

Πολύ συνοπτικά και ενδεικτικά θα επιθυμούσαμε να ανταλλάξουμε μεταξύ μας καλές πρακτικές σε θέματα όπως γιόγκα, φυσική καλλιέργεια, ενέργεια, βότανα, κατασκευές και αναγνώσεις λογοτεχνικών κειμένων-αποσπασμάτων με θέμα την σχέση του ανθρώπου με τα άλλα πλάσματα (φυτά και ζώα). Επιλέξτε βιβλίο και φέρτε το μαζί σας για να διαβάσετε. Μπορείτε να βγείτε και εκτός θέματος αν θέλετε να μας διαβάσετε κάτι αγαπημένο σας ή που θεωρείτε σημαντικό και δυνατό. Κάθε είδους μουσικό όργανο είναι ευπρόσδεκτο.

Αναμένουμε την εκδήλωση της συμμετοχής σας και την επιθυμία σας να μοιραστείτε μαζί μας κάποια γνώση σας ή δεξιότητα που ανήκει στον κύκλο των καλών πρακτικών.

Η ελευθερία του καθενός να κάνει οτιδήποτε σε οποιαδήποτε ώρα επιθυμεί είναι δεδομένη, το πρόγραμμα που θα συνδιαμορφωθει είναι ενδεικτικό, προέχει η ζωή, τα μπάνια, η φροντίδα του φυσικού εαυτού μας.

Ο κατασκηνωτικός χώρος είναι ανοιχτός, όπου μπορούν να στηθούν σκηνές και  διαθέτει παροχές νερού, τουαλέτας (σε παρακείμενο καφέ),  ενώ θα στηθεί αυτοσχέδια κουζίνα και ηλιακός φούρνος. Επίσης η τοπική δανειστική ποδηλατολέσχη ΠΟΔΗΛΑΤΟΠΑΡΕΑ θα διαθέτει ένα αριθμό ποδηλάτων για τις βόλτες των συμμετεχόντων.

Τα παιδιά είναι ευπρόσδεκτα με ευθύνη των συνοδών τους

Δηλώσεις συμμετοχής στο  biomonoia@gmail.com

τηλ. επικοινωνίας για πληροφορίες 6944508731

Σημείωση: Οι συμμετέχοντες μπορούν, να έρθουν για τις διακοπές τους και για “ανεπίσημο απλεπιστήμιο” όσες μέρες επιθυμούν εως το τελος του καλοκαιριου και μετά το Απλεπιστήμιο. Η συμμετοχή είναι δωρεάν 

Τι είναι το Απλεπιστήμιο

Το Απλεπιστήμιο ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια με πρωτοβουλία του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη στη Βολισσό της Χίου και “φοίτησαν” σε αυτό περί τους 200 ανθρώπους. Στόχος του είναι οι μετέχοντες σε αυτό, μέσα από συζητήσεις και δράσεις βιωματικές να έρχονται σε άμεση επαφή με την φυσική τους υπόσταση και τη θέση τους ανάμεσα στα άλλα φυσικά πλάσματα καθώς και τον ρόλο τους ως προς τους φυσικούς πόρους.

Το Απλεπιστήμιο κατά τα δύο χρόνια του βίου του έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη της Ελλάδας παρουσιάζοντας την φιλοσοφία του και προωθώντας στην κοινωνία την αλλαγή πορείας, δηλαδή την είσοδό μας στην μετακαταναλωτική-μετακαπιταλιστική εποχή, όπου θα κυριαρχεί ο σεβασμός στον πραγματικό πλούτο, δηλαδή στην κάθε μορφής ζωή και στους φυσικούς πόρους που αποτελούν αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων του οικοσυστήματος και όχι εμπορεύματα προς εκμετάλλευση και ιδιωτικοποίηση.

Τα “εργαλεία” που το Απλεπιστήμιο προτείνει σε κάθε “καταναλωτή” ο οποίος έχει νιώσει το αδιέξοδο, την αυτοκαταστροφή και τελικά την Ύβρη της καταναλωτικής του καθημερινής διαβίωσης και νιώθει έτοιμος να αλλάξει “πίστα”, είναι η φυσική ζωή, η φυσική διατροφή και η φυσική καλλιέργεια. Μέθοδες και στάση ζωής που αποτελούν την φιλοσοφία και την “διδασκαλία” του Απλεπιστημίου, οι “φοιτητές” του οποίου έχουν στόχο την κατ’ έτος πρόοδό τους “εις κατώτερα” έως ότου φτάσουν στην ρίζα τους, την αναγνωρίσουν και αρχίσουν να ζουν δυναμώνοντάς την.

Περισσότερα στο σύνδεσμο

 

https://biomonia.wordpress.com

Καταναλωτές ερημοποιούν τη γη

Παγκόσμια μέρα κατά της ερημοποίησης σήμερα. Ο θεσμός των παγκόσμιων ημερών, υποφέρει, εκτός των άλλων, και από παραπλανητική διατύπωσή τους.

Η ερημοποίηση του πλανήτη δεν συμβαίνει μόνη της. Την προκαλεί ο καθένας από εμάς με την καθημερινή του διαβίωση και τις καταναλωτικές του συνήθειες, δηλαδή τον τρόπος ζωής αποπροσανατολισμένου και αποξενωμένου από τη φύση ανθρώπου.

Ερημοποιούμε με ταχείς ρυθμούς τον πλανήτη λόγω του ότι είμαστε καταναλωτές προσανατολισμένοι στον χρηματικό “πλούτο”, θυσιάζουμε λοιπόν τη γη, που έθρεψε γενιές και γενιές ανθρώπων και άλλων πλασμάτων, για τα πρόσκαιρα και άχρηστα μακροπρόθεσμα οικονομικά μας “κέρδη”. Ερημοποιούμε τον πάλαι ποτέ ζάπλουτο σε βιοποικιλότητα πλανήτη μας επιδιδόμενοι επί χρόνια σε στρεβλές και απομυζητικές μεθόδους βίαιων έντονων μονοκαλλιεργειών, που δημιουργούν ανισορροπία και απαιτούν κατόπιν χρήση χημικών φαρμάκων και λιπασμάτων που καταστρέφουν το χώμα, τους μικροοργανισμούς και τη μέλισσα.

Πριν από μερικούς μήνες ήμουν σε περιοδεία εκδηλώσεων στη βόρεια και κεντρική Ελλάδα. Ξημερώθηκα λοιπόν ένα πρωί στην Ξάνθη και επειδή στο ξενοδοχείο είχε τηλεόραση και είχα μήνες να δω τέτοια συσκευή, πήρα το τηλεκοντρόλ και άρχισα να παίζω. Για καλή μου τύχη είχαν απεργία οι δημοσιογράφοι και έτσι δεν υπήρχαν εκείνες οι θλιβερές πρωινές εκπομπές αλλά υπήρχε ένα ντοκυμαντέρ μεταγλωττισμένο που έδειχνε το πώς μέσα σε 20 μόλις χρόνια η Μογγολία μετατράπηκε λόγω της εντατικής καλλιέργειας, από τόπος με λίμνες σε έρημο, η οποία προχωρεί ολοένα ταχύτατα και έχει ήδη φτάσει 70χλμ βόρεια του Πεκίνου. Έδειχνε έναν καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Πεκίνου ο οποίος είχε μεγαλώσει ως παιδί αγροτών στην εν λόγω περιοχή και θυμόταν τα νερά, τον πλούτο της φύσης σε χλωρίδα και πανίδα, δίδασκε δε τους φοιτητές του περί ερημοποίησης και δεν πίστευαν αυτοί τα όσα τους έλεγε περί της δραματικής αλλαγής μέσα σε 20 μόλις χρόνια. Οι ντόπιοι που απέμειναν εκεί να παλεύουν με τις αμμοθύελλες και να προσπαθούν να αντλήσουν ελάχιστο νερό από πηγάδια, τα οποία έχουν πλέον κατεβάσει στα 350 μέτρα βάθος και να καλλιεργήσουν ηλίανθους, έλεγαν στην κάμερα ότι πριν από μερικά χρόνια οι άνθρωποι μετανάστευαν λόγω των πλημμυρών αλλά τώρα έχουν φύγει λόγω της ξηρασίας και της ερήμου. Είχα μείνει με το στόμα ορθάνοιχτο βλέποντας τις εικόνες και ακούγοντας όλα αυτά. Το ντοκυμαντέρ έκλεισε με την σκηνή μίας γυναίκας, κατοίκου Πεκίνου, η οποία μέσα στο σπίτι της ζούσε φορώντας μάσκα στο στόμα για να μην εισπνέει τη σκόνη και σκούπιζε το σαλόνι της μαζεύοντας την άμμο της ερήμου στο φαράσι. Ο εκφωνητής έλεγε: Το Πεκίνο κατάφερε να αποσοβήσει στη διάρκεια των αιώνων πάμπολλους και πολύ σκληροτράχηλους επιδρομείς. Την ερημοποίηση όμως δεν θα μπορέσει να την νικήσει παρ’ όλες τις επιστημονικές προσπάθειες.

Αυτό βεβαίως διότι, όπως έχουμε πολλές φορές πει, κάθε ανθρώπινη δράση που εκβιάζει την αργή φυσική ανάπτυξη, τους Ρυθμούς και τους Νόμους του Οικοσυστήματος, επιφέρει μέσα από τις δυνάμεις και τις δυναμικές του Χάους πολλαπλάσιες συνέπειες και δεν διορθώνει τίποτε παρά μόνον τα κάνει μακροπρόθεσμα χειρότερα.

Την επόμενη μέρα είχα εκδήλωση στα Τρίκαλα και φτάνοντας στην πόλη, είδα μέσα από το τζάμι του λεωφορείου τον θεσσαλικό κάμπο ο οποίος βρίσκεται ένα στάδιο πριν την μετατροπή του σε απόλυτη έρημο όμοια με αυτή του Πεκίνου. Αυτό μπορεί να το διακρίνει ο καθένας που έχει λίγο συναναστραφεί με τη γη και τα πλάσματά της. Το μεσημέρι λοιπόν εκείνης της μέρας ήμουν προσκεκλημένος σε μια ζωντανή εκπομπή στο ΤV10, κατά τη διάρκεια της οποίας διατύπωσα και την εντύπωσή μου περί του θεσσαλικού κάμπου, οπότε το βράδυ ήρθε στο βιβλιοπωλείο Κηρήθρες, όπου είχαμε την εκδήλωση, ένας άνθρωπος από τη Λάρισα, ο οποίος μου είπε ότι με είχε δει στην τηλεόραση και επειδή εξέφρασα με λόγια την ανησυχία του ήρθε να τα πούμε από κοντά. Με πληροφόρησε λοιπόν ότι είναι αγρότης στον κάμπο και ότι οι γεωτρήσεις τους βρίσκονται πλέον στα 350 μέτρα βάθος και ανασύρουν νερό θολό και κακής ποιότητας φυσικά. Μου επιβεβαίωσε την ερημοποίηση του κάμπου η οποία είναι γεγονός και έδειξε να γνωρίζει απόλυτα τους λόγους, τον εξής έναν: Εντατική καλλιέργεια, μονοκαλλιέργεια, γεωργία προσανατολισμένη στο χρηματοοικονομικό κέρδος. Ο οποίος βέβαια συμβαίνει για τον εξής έναν λόγο: Για να μπορεί να αντεπεξέρχεται στις ανάγκες των καταναλωτών, οι οποίοι το μόνο που δεν συνειδητοποιούν καθημερινά είναι η φυσική τους υπόσταση, δεν τρώνε και δεν πίνουν αλλά “καταναλώνουν”.

Την ερημοποίηση λοιπόν της γης την προκαλούμε εμείς και μόνον εμείς με την καθημερινή μας καταναλωτική νοοτροπία. Την ίδια στιγμή που γεννάμε παιδιά και θέλουμε, λέμε, να τους αφήσουμε έναν πλανήτη ικανό να τα θρέψει κι αυτά όπως εμάς, εμείς τον απομυζούμε και τον ρυπαίνουμε ταυτόχρονα, τον φτωχαίνουμε, τον καταντάμε έρημο τόπο.

Ο μόνος τρόπος για να αναχαιτιστεί η ερημοποίηση της γης είναι η προσωπική αναχαίτιση της καταναλωτικής συμπεριφοράς από τον καθένα μας, η στροφή στη φυσική διατροφή και ζωή, που θα οδηγήσει και στη στροφή των αγροτών στη φυσική καλλιέργεια για δημιουργία μικρών οικοσυστημάτων και όχι θανατηφόρων πια μονοκαλλιεργειών.

Γράμμα …

Όπως κάθε πρωί με ξύπνησαν πάλι τα πουλιά με το πρώτο φως.
Αφού έκανα τη γύρα μου στα φυτά και είπαμε καλημέρα με τα γατιά και τον Μάρτη, άνοιξα να δω τα μηνύματα. Στη Βολισσό φτιάχνουμε σιγά σιγά τη νέα κοινοτική πραγματικότητα της μετακαταναλωτικής εποχής. Ήδη είμαστε 5, περιμένουμε το 6ο μέλος μας τον ερχόμενο μήνα, όλοι πρώην καταναλωτές που παραιτήθηκαν δουλειάς (οι 4) και αστικού βίου. Φτιάξαμε τον πρώτο κοινό μας μπαξέ και έχουμε σχέδια φυσικής καλλιέργειας σε διάφορα χωράφια.
Απόσπασμα από το σημερινό γράμμα της Κ. που εδώ και λίγο καιρό το δουλεύει μέσα της μήπως γίνει το 7ο μέλος μας:

… Λοιπον εγω επαθα μια απο τις πιο σοβαρες καταρρευσεις μεχρι τωρα, με κρισεις πανικου, καρδιες, στομαχια, ταχυκαρδιες βασανιστικα πηγαινελα σε γιατρους κ νοσοκομεια κλπ κλπ, τα βροντηξα για μια ακομη φορα κ προσπαθω να μαζεψω τα κομματια μου. Χθες πηρα τα σκυλια και ετρεξα επειγοντως να κρυφτω στο δασος πανω στη διρφη να βρω την υγεια μου και να ηρεμησω απο τις αρρωστιες του συστηματος που απειλουν να με κατασπαραξουν. Το μπανιο στο ποταμι κι αργοτερα στη θαλασσα, η συνομιλια με τα βατραχια και τα γλαρονια, οι ιστοριες της κυρα βασιλως και η συναντηση με τα φιδια του βουνου καταφεραν να με γειωσουν για να μπορεσω να παρω τις απαραιτητες δυναμεις για να γυρισω στο τρελοκομειο χωρις να διαλυθω. Στον πηγαιμο ακουγα “Κοσμος” στο ραδιο και οταν η εκφωνητρια διαβασε ενα γραφτο σου για το πως θα μπορουσε η χωρα να ευημερει βασισμενη στον πολιτισμο και τον τοπικο τουρισμο της με επιασαν τα κλαμματα, το γνωστο σφιξιμο στην καρδια κι ενας πονος αβασταχτος… Γιατι ειναι ιδιαιτερα αβασταχτος ο πονος ειδικα τωρα με την ´´αριστερή´ κυβερνηση. Ψαχνω τροπο να τα παρατησω και να φυγω απο το μπουρδελο… Θελω να βρω ενα καταφυγιο οπου θα μπορω να πατω ξυπολητη στη γη, ν ακουω μονο του ηχους της φυςης, τα νυχια μου να ειναι μαυρα απ το χωμα, ενα μικρο χωρο για να φροντιζω τα ζωα και τα σπαρτα μου, να εχω το μποστανακι μου και τιποτε αλλο! Α! Και να βρω εσωτερικο χωρο και χρονο για να γραψω…. Για την οικονομια της φυσης, το μονο οικονομικο συστημα στον πλανητη που εχει καταφερει να επιτυχει ανεαη βιωσιμοτητα κι ευημερια απο καταβολης κοσμου. Θα τα καταφερω αραγε; Λες να ειναι η Χιος ενα πιθανο καταφυγιο; …..

Απλεπιστήμιο και Σχολεία αποεκπαίδευσης 1

Το πρώτο ζήτημα το οποίο κατά τη γνώμη μου πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι είμαστε τελείως αποπροσανατολισμένοι και χρειαζόμαστε επειγόντως να βρούμε ξανά τις φυσικές μας συντεταγμένες. Να σταθούμε λοιπόν κατά κάποιον τρόπο, όπως κάναμε παιδιά, με τα χέρια ανοιχτά σαν φτερά και με το βλέμμα στην ανατολή, ώστε να ξαναλάβουμε τη φυσική μας θέση.

Γνώρισα κάποτε έναν άνθρωπο που παρήγαγε δέντρα σπορόφυτα, φυτεύοντας δηλαδή κουκούτσια σε αυτοσχέδιες γλάστρες. Όταν τα δενδρύλια άρχιζαν να παίρνουν λίγο μπόι, όταν το κορμουδάκι τους μέστωνε και αποκτούσε κάποιαν υπόσταση, περνούσε ο άνθρωπος με ένα πινελάκι και τα σημάδευε με μια κουκίδα άσπρης μπογιάς. Ήταν όλα τα δενδρύλια σημαδεμένα και όλα προς την ίδια μεριά του κορμού τους. Όταν λοιπόν τον ρώτησα για ποιο λόγο τα μαρκάρει κατ’ αυτό τον τρόπο, μου απάντησε ότι σημαδεύει την ανατολή, ώστε να γνωρίζει τον προσανατολισμό του δένδρου αυτός που θα το πάρει για να το μεταφυτέψει, διότι το δεντράκι από τότε που φύτρωσε γνωρίζει ότι η ανατολή είναι από τη συγκεκριμένη μεριά και έτσι έχει οριστεί η ύπαρξή του, με βάση αυτό το δεδομένο έχει καθορίσει τις λειτουργίες του και την υπόστασή του. Αν το μεταφυτέψει λοιπόν κάποιος κάπου αλλού όπως να ‘ναι και του αλλάξει προσανατολισμό, το δεντράκι θα ζαλιστεί, θα χαθεί, θα χρειαστεί να περάσει αρκετός καιρός μέχρι να ξαναβρεί την ισορροπία του, ίσως, κάποια από αυτά τα νεαρά δενδρύλια να μην τη βρουν ποτέ και να πεθάνουν κατά τη διάρκεια του μεταφυτευτικού αυτού σοκ.

Ανάλογο μοιραίο αποπροσανατολισμό έχουμε υποστεί και οι περισσότεροι από εμάς. Ενώ γεννηθήκαμε φυσικά πλάσματα, σπορόφυτοι κι εμείς, αναπόσπαστα μέλη του αυθύπαρκτου και μόνου αληθινού συστήματος, του Οκοσυστήματος, που είναι το Γενικό Σύνολο, το Όλον, και του οποίου οι απαράβατοι και απαραβίαστοι Νόμοι και Ρυθμοί μας ορίζουν και μας διέπουν σε κάθε στιγμή της ζωή μας, βρεθήκαμε μέσα από κάποιες κοινωνικοπολιτικές και εκπαιδευτικές διαδικασίες να το έχουμε εντελώς λησμονήσει αυτό, να μην γνωρίζουμε καν την φυσική μας υπόσταση και να διαβιούμε πλέον περιορισμένοι εντός ενός τεχνητού από εμάς τους ίδιους Υποσυνόλου Του, του Χρηματοοικονομικού μας συστήματος δηλαδή, και σε περιβάλλοντα μη φυσικά θεωρώντας τον εαυτό μας πάνω και έξω από τη φύση, ταυτόχρονα όμως πολιτισμένο και ανεπτυγμένο. Αυτή είναι και η μέγιστη πλάνη μας, την οποία θα αναλύσουμε παρακάτω.

Προς το παρόν λοιπόν καλό είναι να αρχίσουμε τη διαδικασία επαναπροσανατολισμού προς την αρχέγονη και βασική φυσική μας υπόσταση και να νιώσουμε τη θέση και τον ρόλο μας μέσα στο Οικοσύστημα, ανάμεσα στα άλλα πλάσματα και στους φυσικούς πόρους, να γνωρίσουμε ή να ξαναθυμηθούμε τους Ορισμούς Του, τους οποίους έχουμε αντιστρέψει ή διαβάλει καθώς μεταπηδήσαμε από την απεραντοσύνη και την τελειότητά Του και αυτοπεριοριστήκαμε εντός του στενάχωρου και ατελούς Υποσυνόλου Του.

Όσοι από εμάς γεννήθηκαν και πέρασαν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους σε φυσικά περιβάλλοντα, έχουν μνήμες και βιώματα που τους βοηθούν οπωσδήποτε στην συνειδητοποίηση του προβλήματος αλλά και στον επαναπροσανατολισμό προς τη φυσική τους υπόσταση. Για όσους όμως γεννήθηκαν στην αιχμαλωσία του καταναλωτισμού, από γονείς καταναλωτές, οι οποίοι κατά το πλείστον διαβιούσαν σε αστικά, μη φυσικά περιβάλλοντα είναι λίγο πιο δύσκολη η άσκηση, πολύ πιο δύσκολη δε είναι για όσους ανήκουν σε δεύτερη ή και τρίτη γενιά γεννημένων εντός του συστήματος, με καταπιεσμένη από γονείς και από παππούδες ακόμη την φυσική τους υπόσταση και καλλιεργημένη μοναχά την καταναλωτική. (Οι περισσότεροι από μας έχουμε πλέον και άλλη μία υπόσταση, σύγχρονη, σημείο των καιρών και της τεχνολογικής εξέλιξης, την ψηφιακή μας υπόσταση, την οποίαν και αυτήν καλλιεργούμε και φροντίζουμε επιμελώς καθημερινά άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο).

Ως τρισυπόστατοι λοιπόν σύγχρονοι άνθρωποι έχουμε χρέος καταρχήν να συνειδητοποιήσουμε ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της καθημερινής μας διαβίωσης φροντίζουμε, καλλιεργούμε και υποστηρίζουμε τις δύο τεχνητές και δευτερεύουσες υποστάσεις μας, την καταναλωτική και την ψηφιακή ενώ λησμονούμε εντελώς την πρωταρχική και βασική φυσική μας υπόσταση, έχοντας αφήσει την Ευθύνη για την ύπαρξή της σε χέρια άλλων, κερδοσκόπων και δίχως ηθικούς φραγμούς, οι οποίοι αποτελούν την κορυφή της συστημικής μας πυραμίδας και με διάφορους τρόπους απλούς και καθημερινούς που θα αναλύσουμε, μας χειραγωγούν και “πλουτίζουν” οικονομικά από την ίδια μας την ύπαρξή ακόμη και την μη ύπαρξη.

Άσκηση 1

Ξυπνάμε το πρωί και δεν σηκωνόμαστε αμέσως από το κρεβάτι. Ανοίγουμε τα μάτια, νιώθουμε ότι γεννιόμαστε από την αρχή καθώς αντικρίζουμε το φως της νέας μέρας και προσπαθούμε να θυμηθούμε ποιος ήχος μας ξύπνησε και τι ήχους ακούμε αυτά τα πρώτα λεπτά, αν είναι φυσικοί ήχοι του Οικοσυστήματος ή τεχνητοί ήχοι του Συστήματος, το δουλεύουμε λίγο στο μυαλό μας, αφήνουμε τον νου και την ψυχή μας να ταξιδέψει σε κάποια πρωινά που ξυπνήσαμε και έχουν γράψει ανεξίτηλα μέσα μας 

**  Διευκρινίζω ότι δεν νιώθω ούτε είμαι δάσκαλος κανενός, δεν έχω ικανότητες, ούτε γνώσεις για να διδάξω κανέναν. Απλώς θέτω ζητήματα για προσωπική άσκηση, αφορμές αναζήτησης και συζήτησης και αναμένω με σειρά μου τις απόψεις, τις εμπειρίες και τις προτάσεις σας.

Δια-δικτύωση

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πολύ το εξής:
Επειδή, όπως φαίνεται και από την σύγχρονη πολιτική, είναι ριζωμένο βαθιά μέσα μας το “σύστημα” και καθένας από μας αποτελεί δομικό του λίθο, το ενσαρκώνει και το συντηρεί με την καθημερινή του συμπεριφορά, καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε όσοι το νιώθουμε μια συνεργασία βαθμιαίας ακύρωσης του “συστήματος” μέσα μας, μια διαδικασία “αποεκπαίδευσης” του εαυτού μας αλλά και των παιδιών.
Απευθύνομαι κυρίως σε γονείς και σε δασκάλους και προτείνω να δικτυωθούμε μεταξύ μας και να ξεκινήσουμε ένα πιλοτικό πρόγραμμα απλών διαδικτυακών “μαθημάτων αποεκπαίδευσης” που θα έχουν σκοπό να μας οδηγήσουν στη φυσική μας υπόσταση. Επίσης οι δάσκαλοι, αν θέλουν, μπορούν με το νέο σχολικό έτος να εντάξουν την ιδέα αυτή σε κάποιο πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και να κάνουμε και συναντήσεις, ζωντανές συζητήσεις και φυσικά δράσεις με τα παιδιά.
Οι τομείς των συζητήσεων και των δράσεων θα είναι επί της φυσικής ζωής, της φυσικής διατροφής, της φυσικής καλλιέργειας ως εφόδια ζωής αντικαταναλωτικής, υγιούς και πολιτισμένης.
Προτείνω λοιπόν σε όποιους ενδιαφέρονται, να επικοινωνήσουμε ώστε να φτιάξουμε μια φβ-ομάδα “Απλεπιστήμιο και σχολεία αποεκπαίδευσης”, να το γνωστοποιήσουν και σε άλλους, οι οποίοι πιθανόν ενδιαφέρονται να γίνουν μέλη της ομάδας αυτής και να ξεκινήσουμε με θεωρητικές συζητήσεις επί εβδομαδιαίων καταρχήν αναρτήσεων, συζητήσεις που θα οδηγούν όμως και σε πρακτικά συμπεράσματα εύκολα εφαρμόσιμα στην καθημερινή μας διαβίωση είτε σε αστικά είτε σε φυσικά περιβάλλοντα.
Αναμένω δικά σας σχόλια, απόψεις, προτάσεις και ό,τι άλλο

Εξαιρετική άτυπη συνεργασία

Έχω να σας πω το εξής
Το δημοτικό σχολείο Βολισσού σήμερα έχει τη γιορτή για τι κλείσιμο του σχολικού έτους.
Το σύνθημα των παιδιών είναι:
Δεν είμαστε καταναλωτές, είμαστε άνθρωποι!

Με πήρε τηλέφωνο η μία από τις δύο δασκάλες που εκτελεί χρέη προϊσταμένης, για να με προσκαλέσει στη γιορτή αλλά επειδή δεν θα μπορούσα να πάω, μου το αποκάλυψε! Με ενημέρωσε επίσης ότι έχουν ήδη δουλέψει με τα παιδιά πολύ φέτος πάνω στην αντικαταναλωτική συμπεριφορά και αυτό το πρόγραμμα θα παρουσιάσουν, εξ ου και το σύνθημά τους συνοδεύεται από διάφορα “δεν”, όπως “δεν αγοράζουμε φρούτα και λαχανικά εκτός εποχής”, “δεν αγοράζουμε συσκευασίες” κλπ.

Επίσης, μου είπε ότι κατά την παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος, όταν μάζεψαν τα σκουπίδια από την παραλία του χωριού, έκαναν κατόπιν και συζήτηση για το πώς δημιουργούνται αυτά τα σκουπίδια και έφεραν παραδείγματα ζωντανά από το κολατσιό που είχαν πάρει μαζί τους καταλήγοντας στο ότι είναι καλό για το περιβάλλον αλλά και για την υγεία τους να μην αγοράζουν τρόφιμα έτοιμα συσκευασμένα αλλά να παίρνουν και να τρώνε φρέσκα φρούτα και εδέσματα που δεν θα παράξουν κανένα απόρριμμα.

Το διθέσιο δημοτικό σχολείο της Βολισσού είναι ένα σπουδαίο πρότυπο, οι δασκάλες του κάνουν εξαιρετική εργασία με τα παιδιά και επενδύουν στο μεσοπρόθεσμο μέλλον δημιουργώντας τους συνετούς και συνειδητούς πολίτες της μετακαταναλωτικής κοινωνίας.

Προσωπικά είμαι ευτυχής και ευχαριστώ τις δύο δασκάλες Ευγενία Σεζένια και Γωγώ Σφυράκη για την τιμή που μου κάνουν να μεταλαμπαδεύουν τον λόγο μου στα παιδιά αλλά και να με προσκαλούν στο σχολείο με κάθε ευκαιρία, τις ευχαριστώ για την υπέροχη άτυπη συνεργασία μας όλη τη χρονιά.

ΥΓ
Τέτοιες συνεργασίες και άτυπα προγράμματα θα μπορούσαμε να κάνουμε με όλα τα σχολεία του νησιού, προσωπικά είχα προσφερθεί σε μια συζήτησή μου με τον δήμαρχο όταν άρχισε την θητεία του αλλά έκτοτε δεν είδα καμία διάθεση προς αυτή την κατεύθυνση, απεναντίας μπορώ να πω…

Η μεγάλη τιμή

Χτύπησε το τηλέφωνο. Άκουσα γυναικεία φωνή να με ρωτάει αν είμαι εγώ και κατόπιν να μου συστήνεται. Ρηνιώ Μίσσιου.
Συμπληρώνονται 30 χρόνια, μου είπε, από τότε που εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο του Χρόνη, το “καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς”.
Θα ξαναβγεί λοιπόν το βιβλίο σε έκδοση επετειακή και θα περιέχει και τις κριτιικές που γράφτηκαν τότε γι’ αυτό. Η ίδια όμως θέλησε να υπάρχει εντός του και ένα σύγχρονο κείμενο για τον Χρόνη και μου ζήτησε να το γράψω διότι, είπε, είμαι ο πιο κατάλληλος ως απόλυτα συγγενικός με την κοσμοθεωρία του Χρόνη, έχουμε την ίδια ολιστική ματιά και αντίληψη για το οικοσύστημα και τη ζωή.
Πολύ με συγκίνησε η κυρία Ρηνιώ Μίσσιου, μεγάλη η τιμή αλλά και το βάρος που μου ανέθεσε, δε μπόρεσα να της το αρνηθώ και θα επιχειρήσω να γράψω κάτι, όχι βιωματικό μιας και δεν τον γνώρισα ως άνθρωπο τον Χρόνη, ούτε για τον λογοτέχνη, ούτε για τον αγωνιστή Χρόνη Μίσσιο θα γράψω, θα προσπαθήσω όμως να βάλω στο χαρτί μερικές σκέψεις μου με αφορμή την τελευταία, τη σύγχρονη φάση της ζωής του, κατά την οποίαν παρήγαγε την πιο σπουδαία κατά τη γνώμη μου, διαχρονική και οικουμενική σκέψη και φιλοσοφία του, μας την άφησε δε παρακαταθήκη πολύτιμη για να δούμε εμείς οι μεταγενέστεροι τη ζωή μας αλλιώς…

σπουδαιότητες και μία κοινωνική παρατήρηση μέσω φβ

Όταν κάποτε θα θεωρείται πολύ σπουδαίο το να γράφει κανείς στο βιογραφικό του ή το να σκέφτεται κάνοντας την τελική της ζωής του ανασκόπηση ή το να γράφεται στη βιογραφία του μετά θάνατον το πόσα δέντρα φύτεψε, τότε η ανθρωπότητα θα έχει προχωρήσει ένα βήμα
Καλημέρα

ΥΓ
Βρίσκομαι εδώ και μερικές μέρες σε έναν υπολογιστή που δεν γράφει το γράμμα “ζ”. Για να το γράψω λοιπόν, ψάχνω στις αναρτήσεις σας να βρω μια λέξη που να περιέχει το γράμμα “ζ” και να το κάνω αντιγραφή και επικόλληση όπου το χρειάζομαι.
Σας πληροφορώ λοιπόν με μεγάλη μου θλίψη και να το προσέξετε ότι πολύ δύσκολα εντοπίζω το γράμμα “ζ” στα γραφόμενά σας και όταν το εντοπίσω θα είναι συνήθως σε κάτι λέξεις θλιβερές όπως “ευρωζώνη” ή “σύριζα” ή σε κάνα ρήμα όπως “μαζεύω” αλλά ποτέ μα ποτέ στη λέξη “ζωή” και τα παράγωγά της…

Πολιτικοί και κηπουροί…

σημερινή σκηνή με τον μαστρο Χ. που ήρθε εξ αθηνών. Τον ειδα το πρωί να σκάβει και τον ρώτησα αν θα βάλει κήπο.
Όχι, μου λέει, δε βάζω τίποτα. Διότι όλοι βάζουνε φάρμακα, τους ξέρω όλους έναν έναν, άμα δε βάλεις φάρμακα δεν τρως, δε γίνονται τα φυτά, εγώ φάρμακα δε βάζω, καλύτερα λοιπόν να πηγαίνω να αγοράζω από το σούπερ μάρκετ τις ντομάτες.
Τι φάρμακα βάζουνε, λιπάσματα;
Όχι μόνο. Και αυτά που ραντίζουνε, όλοι φσστ φσστ κάθε τόσο, φάρμακα είναι αυτά. Εσύ έβαλες κήπο; με ρώτησε.
Έβαλα, του λέω μερικά φυτά αλλά εγώ δε βάζω φάρμακα.
Ε, δε θα σου γίνει τίποτα, μου λέει.
Είναι δικά μου φυτά, του λέω, τα βγάζω από σπόρο, δεν είναι αγοραστά που θέλουνε φάρμακα.
Α, μου λέει, τα φτιάχνεις μόνος σου τα φυτά ε; Μπράβο, καλά κάνεις, παλιά είχαμε μια ντομάτα τόση, που άμα την έκοβα εδώ και ήσουνα εκεί απάνω, σου χτυπούσε η μυρωδιά. Τώρα δεν υπάρχει πια αυτός ο σπόρος, χάθηκε..
Έκανα να φύγω, για να μην του πω ότι τον χάσανε και δεν χάθηκε μόνος του ο σπόρος.
Έβαλα κι εγώ κάτι ντομάτες και κάτι μελιτζάνες, μου λέει, έτσι, για να μη λένε ότι δε βάζω.
Α, τον έβαλες δηλαδή τον κήπο σου τελικά, του λέω.
Έβαλα, μου λέει, ένα λίπασμα, πράσινο είναι, κάτι αριθμούς 12, 12 γράφει απάνω το σακούλι, δεν ξέρω τι είναι, καλό είναι μου ‘πανε, έτσι, με τα τρία δάχτυλα όσο πιάσεις, το βάζεις στο λακκάκι και φυτεύεις τη ντομάτα από πάνω, τρώει αυτή σιγά σιγά με το πότισμα και γίνεται. Θα δείξει, θα φανεί…

Έφυγα

Φανταστείτε λοιπόν τι συμβαίνει στην πολιτική. Εδώ άλλα λένε, άλλα εννοούν και άλλα κάνουν και άλλα κρύβουν και άλλα φανερώνουν οι άνθρωποι σχετικά με τους κήπους. και ο ποιο κάθετα ενάντιος στην “διαφθορά” έχει κάνει την “πουστιά” του, άκρη δε βγάζεις…

Απόσταγμα

Το παρακάτω κείμενο είναι το απόσταγμα όλων όσων έχω νιώσει, καταλάβει, σκεφτεί, μιλήσει και γράψει καθ’ όλα τα χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου και το αναρτώ κατά καιρούς εδώ, για να γνωριζόμαστε με τους καινούριους και να μην ξεχνιόμαστε με τους παλιότερους φίλους:

Άσκηση Φυσικής

Από τη γη ερχόμαστε και στη γη καταλήγουμε. Γεννιόμαστε ως πλάσματα φυσικά και μας διέπουν απόλυτα οι νόμοι και οι ρυθμοί του Οικοσυστήματος. Η ύπαρξή μας, κάθε μας κίνηση, δράση ή επέμβαση είναι συνιστώσα του Χάους του δημιουργικού και εξισορροπητικού της Φύσης.

Το διάστημα ανάμεσα στον ερχομό και την κατάληξή μας είναι ένα δώρο πολύτιμο, μοναδικό και λέγεται Ζωή, έχει δε ως Λόγο ύπαρξης έναν, μοναδικό και απόλυτο: Να βλέπουμε, να αγγίζουμε, να ακούμε, να οσφραινόμαστε, να γευόμαστε, να ψυχανεμιζόμαστε, να λογιζόμαστε κάθε στιγμή το προαιώνιο και συνεχές τούτο Θαύμα της Δημιουργίας, τον Κόσμο, αναπόσπαστο μέρος του οποίου είμαστε κι εμείς οι ίδιοι, κόσμημα και η ύπαρξή μας για τα άλλα όντα ολόγυρα. Για κανέναν απολύτως άλλο Λόγο δεν έχουμε γεννηθεί παρά μονάχα για Αυτόν, για να συμμετέχουμε του Θαύματος.

Για να μπορέσουμε όμως να είμαστε κάθε στιγμή αντάξιοι του δώρου της Ζωής που μας προσφέρθηκε από τη Φύση, έχουμε ένα Χρέος, εξίσου μοναδικό και απόλυτο: Το Είναι μας ολόκληρο, το σώμα, ο νους και η ψυχή μας να αποτελούν κάθε στιγμή κρίκο της αλυσίδας της Ζωής. Ζωή να μπαίνει μέσα μας ως ύλη, ως λογισμός και ως αίσθηση και πάλι Ζωή να βγαίνει ως ύλη, ως λόγος και ως πράξη. Έχουμε Χρέος απόλυτο και μοναδικό να μην τη σταματούμε με το φθαρτό σαρκίο μας την αέναη συνέχεια των κύκλων της Ζωής, να μην «καταναλώνουμε» Ζωή αφοδεύοντας υλικά, νοητικά και ψυχικά τον Θάνατο.

Και για να φέρνουμε εις πέρας κάθε στιγμή το Χρέος μας ετούτο, μία, μοναδική και απόλυτη επίσης είναι η Ευθύνη μας: Να αφοδεύουμε σπόρους ζωντανούς καθημερινά στη γη. Είναι η πλέον τρανή απόδειξη Πολιτισμού αυτή αλλά και η μόνη ασφαλής ένδειξη προσωπικής Υγείας.

Αν φτάσεις στο σημείο αυτό, να παράγεις Ζωή ως ύλη, ως πνεύμα και ως αίσθηση, να την προσλαμβάνεις από τη Φύση γύρω σου, να τρέφεσαι μ’ αυτήν σωματικά, πνευματικά και ψυχικά, να την μεταβολίζεις εντός του φυσικού και ταπεινού σαρκίου σου και να Την αφοδεύεις εν τέλει πάλι πίσω στη γη ως ύλη, λόγους, πράξεις και συναίσθημα, ανταποδίδοντάς της ό,τι αυτή σου πρόσφερε και αναπαράγοντας Ζωή, ανοίγοντας έτσι, άλλους και πάλι κύκλους Της, τότε τελείς πλέον εν Αρμονία απόλυτη με το Σύμπαν και δεν έχεις παρά να εμπιστεύεσαι απόλυτα το Χάος του το Δημιουργικό.