Πρώτο βήμα

Σήμερα κάναμε ως κράτος ένα πρώτο βήμα για να ξεκολλήσουμε από τον μεσαίωνα. Πρώτη φορά που εκπρόσωπος της εκκλησίας δεν έβαλε την υπογραφή του σε επίσημο κρατικό έγγραφο, το οποίο φυσικά είναι νόμιμο και χωρίς αυτήν.
Με το καλό να γίνει σύντομα και το δεύτερο βήμα. Να γίνει Νόμος του Κράτους ο υποχρεωτικός πολιτικός γάμος, η πολιτική βάφτιση και η πολιτική κηδεία. Μόνο οι πολιτικές πράξεις (να) έχουν νόημα για το κράτος και όχι θρησκευτικές τελετές και τα μυστήρια. Αυτά είναι άλλου παπά ευαγγέλιο….

Αμφιθυμία

Ξύπνησα σήμερα με αμφίθυμη διάθεση. Αφενός επειδή δεν θα ξαναδώ τις φάτσες των θλιβερών ακροδεξιών να μου κουνάνε το δάχτυλο και επειδή κάναμε ως κοινωνία ένα μικρό βήμα σε μια νέα εποχή, αφετέρου όμως επειδή το νησί που ζω έβγαλε τα μεγαλύτερα ποσοστά νδ και επειδή φυσικά έχω και τις αμφιβολίες μου για την αριστερά που εμπεριέχει τόσα παλαιά και φθαρμένα πολιτικά πρόσωπα και νοοτροπίες του παρελθόντος δικομματισμού μέσα της και στους ψηφοφόρους της.
Το μόνο συγκεκριμένο που νιώθω και μπορώ να πω, είναι ότι σίγουρα έχουμε μπει σε μια νέα εποχή και ότι αν αυτή η Αριστερά δείξει ότι έχει τσαγανό να προβεί σε ριζικές αλλαγές και διάθεση να κάνει ουσιαστικό άνοιγμα σε χώρους και ιδέες που ως τώρα δεν έχει αγκαλιάσει, κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την πρόσκλησή της για ευρεία συνεργασία και να συνταχθεί στον αγώνα της.

Το μπλε νησί

Η Χίος, το νησί που μεγάλωσα και που μένω ,όχι μόνο βάφτηκε μπλε και αποτελεί αντίθεση μέσα σε όλο το ροζ του Αιγαίου αλλά έβγαλε και το μεγαλύτερο ποσοστό ΝΔ πανελλαδικά.

Υπάρχει μια ιστορία από την εποχή της τουρκοκρατίας, η οποία σε γενικές γραμμές λέει ότι ο Πασάς της πόλης Χίου είχε ένα αγαπημένο ελαφάκι που κάθε πρωί το άφηνε ελεύθερο και αυτό πήγαινε στην αγορά και βοσκούσε από την πραμάτεια των μανάβηδων. Οι μανάβηδες είχαν αγανακτήσει και κάποτε μαζεύτηκαν όλοι μαζί να πάνε στον Πασά και να του πούνε μάζεψε το γαμημένο το ελαφάκι σου γιατί μας κάνει ζημιές. Για να μην τα πολυλογώ, ξεκίνησαν προς το σπίτι του Πασά αλλά στη διαδρομή όλο και κάποιος από αυτούς φοβόταν τις συνέπειες και λάκιζε από την πορεία, ώσπου τελικά έφτασε ένας και του είπε πολυχρονεμένε μου Πασά να χαίρεσαι το όμορφό σου ελαφάκι ή κάτι τέτοιο.

Αυτή η ιστορία μπορεί να εξηγήσει πολλά για τον χαρακτήρα των Χίων αλλά όχι όλα.

Η Χίος είναι ένα νησί που κουβαλάει τρομακτική ενέργεια. Ενέργεια ψυχών βασανισμένων και σφαγιασμένων. Είναι το θέατρο της μοναδικής παγκοσμίως γενοκτονίας, η οποία δεν έχει καν αναγνωριστεί ως τέτοια. Η Σφαγή της Χίου έχει καταγραφεί στον χαρακτήρα των εναπομεινάντων ιθαγενών ως ο απόλυτος Τρόμος και η απόλυτη εκδίκηση της Εξουσίας, έχει αφήσει λοιπόν τα σημάδια της πάνω τους, σημάδια που μεταφέρονται γονιδιακά από γενιά σε γενιά αυτών των ανθρώπων και τους κάνουν να φοβούνται την εξουσία και “να γυρεύουν τη δουλειά τους”.

Εξαιτίας της Σφαγής λοιπόν οι Χιώτες μετατράπηκαν σε χαμαιλέοντες για να αποφύγουν τυχόν κινδύνους και αντίποινα από την εκάστοτε εξουσία. Αν επικεντρωθούμε στα νεώτερα μεταπολιτευτικά χρόνια θα δούμε ότι πάντοτε, όποτε οι συνθήκες το ευνοούσαν, όποτε υπήρχε δηλαδή εναλλαγή εξουσίας, η Χίος ήταν μια παραφωνία στον χάρτη. Πάντοτε η Χίος υπερψήφιζε την απερχόμενη κυβέρνηση. Διότι κατά τα χρόνια που είχε την εξουσία στα χέρια της η κυβέρνηση, οι Χιώτες είχαν μεταλλαχθεί σε οπαδούς και ψηφοφόρους της, οπότε στις επόμενες εκλογές δεν ακολουθούσαν τις αλλαγές που γίνονταν στην υπόλοιπη Ελλάδα και απόμεναν ως παραφωνία να υποστηρίζουν τους κυβερνήτες που έπεφταν.

Εκτός από τον Τρόμο της Σφαγής και των Αντιποίνων της Εξουσίας, που κουβαλάνε γονιδιακά, άλλη μια παράμετρος, η οποία συμβάλει στο να μεταλλάσσονται πολιτικά οι Χίοι και να γίνονται ακόλουθοι της εκάστοτε εξουσίας, είναι το επιχειρηματικό τους πνεύμα, ο συσσωρευμένος χρηματικός πλούτος λόγω εφοπλισμού και ναυτιλίας κυρίως και φιλαργυρία τους, ιδιότητες που φυσικά ευνοούν τον συντηρητισμό της κοινωνίας και την μη διάθεσή τους για πολιτικές αλλαγές και μετάβαση σε νέα πολιτικά και οικονομικά περιβάλλοντα.

Όλα αυτά ισχύουν γενικά για τους κατοίκους του κατά τα άλλα πανέμορφου τόπου που μεγάλωσα και που ζω, στην παρούσα όμως εκλογική αναμέτρηση ισχύει και κάτι ακόμα. Η αποκρουστική συμπεριφορά, η μικρότητα, η μικροψυχία, η αηδία που προκαλούν με τον τρόπο που πολιτεύονται οι επικεφαλής και η πλειονότητα των τοπικών πολιτικών παραγόντων του Σύριζα.

Αυτή ακριβώς η παράμετρος θα αναμένουμε να δούμε αν θα αποδειχθεί και ιστορικά στις επόμενες εκλογές, αν δεν υπάρξει φυσικά άμεση παραίτησή αυτών των αποτυχημένων πολιτικών προσώπων, όπως οφείλουν να πράξουν. Διότι είναι τόσο κοινωνικά αποκρουστικοί, που μπορούν να αποτελέσουν μοναδικό παράγοντα ανάσχεσης της ιστορικής συνήθειας των Χίων να μεταλλάσσονται πολιτικά και να συντάσσονται με την κυβέρνηση, ώστε ούτε στις επόμενες εκλογές η Χίος να γίνει ροζ.

Εύνοια

Επειδή κάποιοι φίλοι μού τη λένε που δεν εμπιστεύομαι το κόμμα στο οποίο πολιτεύονται επενδυτές της μπλακροκ αλλά και πρώην μνημονιακοί βουλευτές οι οποίοι θα έπρεπε να μας είχαν αδειάσει τη γωνιά ζητώντας ταπεινά συγνώμη και γι αυτό θα απέχω αν και επιθυμώ διακαώς να απελευθερωθούμε από τους χυδαίους σαμαροβενιζέλους, παραθέτω το εξής:
Ας πούμε ότι η ελλάδα έχει 100 ψηφοφόρους μέσα στους οποίους είμαι και εγώ αλλά ψηφίζω ένα μικρό κόμμα μόνο και μόνο από αντίδραση και τα αποτελέσματα είναι Αποχή 15, Λευκό 2, Ακυρο 4, Συριζα 35, ΝΔ 20 κλπ
τα ποσοστά του Σύριζα θα είναι επί των 79 εγκύρων 44.30 και της ΝΔ 25,31

Ας πούμε τώρα ότι εγώ δεν πήγα να ψηφίσω άρα η Αποχή είναι 16
Τα ποσοστά του Σύριζα επί των 78 εγκύρων θα ήταν 44,87 και της ΝΔ 25,64

Τι βλέπουμε; ότι η αποχή μου αφενός αύξησε σε απόλυτο αριθμό το ποσοστό του Σύριζα (βεβαίως και της ΝΔ), όμως αύξησε και την διαφορά των ποσοστών τους από 19,1 μονάδες την πρώτη φορά σε 19,23 μονάδες την δεύτερη.
Άρα ευνοώ τον Σύριζα ουσιαστικά με τη στάση μου και με δεδομένο ότι δεν τον εμπιστεύομαι και δεν θα τον ψήφιζα. Οπότε αγαπημένοι μου φίλοι που είστε ενθουσιασμένοι την σημερινή μέρα της απελευθέρωσης και ελπίζω με όλη μου την καρδιά και εγώ να αποδειχθεί πράγματι άξια των ελπίδων και των προσδοκιών, τις οποίες λόγω ιδιοσυγκρασίας πιθανόν δεν μπορώ να τις συμμεριστώ, μην μου καταλογίζετε ευθύνες που δεν έχω. Τις ευθύνες τις έχουν όσοι πολιτεύονται μόνο.

Τελευταίο προεκλογικό σχόλιο

Θέλω να γράψω κάτι τελευταίο για τις εκλογές. Αν κάνει κυβέρνηση ο σύριζα και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μέχρι το καλοκαίρι ας πούμε, δω τους φίλους μου συναγωνιστές από τις Σκουριές, από το Αποπηγάδι, από τα νησιά του Αιγαίου, από τη Μάνη, από την Ευρυτανία από το Κιλκίς, από τη Θράκη, από όλα τα μέρη που απειλούνται με αφανισμό και ισοπέδωση λόγω της ανεξέλεγκτης επέλασης των πολυεθνικών εξόρυξης και ΒΑΠΕ, τους δω λοιπόν όλους αυτούς τους φίλους μου και συναγωνιστές, που δίνουν όλο τους το πάθος, τη ζωή και την ενέργεια για να προστατεύσουν τους τόπους τους και να αναχαιτίσουν τις αναπτυξιακές ερπύστριες, να είναι ανακουφισμένοι και να χαίρονται επειδή σταμάτησαν τα έργα ή ακυρώθηκαν τα σχέδια, τότε θα παραδεχτώ πράγματι ότι αυτό που έβγαλε η κάλπη είναι Αριστερά και θα σταθώ πλάι της κι εγώ με όλες μου τις δυνάμεις.

Γερμανικό ενδιαφέρον

Ήρθε μέηλ με ερώτημα από τον γερμανό δημοσιογράφο CHRISTIANE KORT ο οποίος, όπως μου είπε, θέλει να γράψει ένα άρθρο στην Deutsche Welle σχετικά με τις προσδοκίες των Ελλήνων καλλιτεχνών από την νέα κυβέρνηση

Η ερώτηση:
Mr. Makridakis, what do you expect from the new government? -
Please, mention also some of your activities that support the change in Greece.

Η απάντησή μου (στα ελληνικά βέβαια):

Η αριστερά του καταναλωτικού συστήματος, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον δυτικό κόσμο, είναι επικεντρωμένη κι αυτή στα ιδανικά και στις αξίες του χυδαίου και επικίνδυνου για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα καταναλωτισμού. Έτσι, φιλοδοξεί μόνο να κάνει κάποιες διορθωτικές κινήσεις εντός αυτού του πλαισίου. Μία πιο δίκαιη δηλαδή για τον λαό των καταναλωτών διαχείριση του χρήματος και τίποτε παραπάνω.
Καμία από τις δραστηριότητές μου και τις απόψεις μου περί αμφισβήτησης εκ βάθρων του καταναλωτικού συστήματος και περί ουσιαστικής αλλαγής πολιτικής με στροφή στο οικοσύστημα και στον ρεαλισμό του, με σμίκρυνση και αποανάπτυξη, με φυσική καλλιέργεια, διατροφή και ζωή, με προστασία των φυσικών πόρων και πλασμάτων, με συνειδητοποίηση της φυσικής υπόστασης των ανθρώπων, με αποεκπαίδευση από τα πλαστά ιδανικά του χρηματοοικονομικού συστήματος, δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης.
Δεν προσδοκώ λοιπόν κάτι σημαντικό από τη νέα κυβέρνηση αυτή τη στιγμή διότι η πλειοψηφία των πολιτών που την εξέλεξαν αποτελείται είτε από ανυποψίαστους, είτε από αδαείς, είτε από ιδιοτελείς, γενικά όμως από ασυνείδητους καταναλωτές, οι οποίοι θεωρούν φυσικό πόρο το χρήμα, ενδιαφέρονται μόνο για την απόκτησή του, ζητούν μοναχά μικρότερη φορολόγηση, συνεχή και άκρατη ανάπτυξη με τη μορφή του γιγαντισμού άρα κατασπατάληση των φυσικών πόρων και έχουν δαιμονοποιήσει την λιτότητα και την εξοικονόμησή τους. Αυτοί είναι η πλειονότητα των κατοίκων του δυτικού κόσμου δυστυχώς, που εκλέγουν κυβερνήτες από Μέρκελ μέχρι Τσίπρα και το μόνο που κάνουν κάθε μέρα είναι να ρυπαίνουν και να απομυζούν το οικοσύστημα για να ζουν οι ίδιοι δίχως να σκέφτονται καν ότι δεν είναι πολιτισμός αυτός, ούτε ότι αυτοκτονούν με το πιρούνι και με το κοστούμι τους, ούτε βεβαίως ότι χρειάζεται να αναπληρώνουν κάποιους από τους φυσικούς πόρους που χρησιμοποιούν.
Αυτό που προσδοκώ μόνο είναι ίσως μια πιο ήπιων τόνων και όχι φυσικά ακροδεξιά και ανόητη, όπως των προηγούμενων, φρασεολογία και αντιμετώπιση των πολιτών και των κινημάτων που αγωνίζονται για την προστασία των φυσικών δικαιωμάτων και του τόπου τους.

 

Ωραία μέρα σήμερα

Το Σύνταγμα την προβλέπει ως μέρα προεκλογικής ανάπαυλας, μια ήρεμη μέρα περισυλλογής και επεξεργασίας των δεδομένων που λάβαμε κατά την προεκλογική περίοδο, για να κατασταλάξουμε και να πάρουμε την τελική απόφαση.
Προσωπικά την έχω λάβει ήδη.
Επειδή δεν με ενδιαφέρει η τιμωρητική ψήφος αλλά η θετική, επειδή δεν είμαι των εκπτώσεων πολιτικής αλλά της αξιοπρέπειας και επειδή δεν με ικανοποιεί καθόλου αυτή η λεγόμενη αριστερά, η οποία, μετά από την επίσημη εγκόλπωση αναξιοπρεπών και ανεπαρκών πολιτικάντηδων αλλά και από τις νοικυραίϊκες θέσεις που άκουσα εκ στόματος Τσίπρα για κοινωνικά θέματα στη συνέντευξή του στο τουήτερ, βεβαιώθηκα ότι είναι πλήρως ανεπαρκής, συντηρητική, καθόλου εμπνευστική και ριζοσπαστική στον δρόμο προς την συνειδητότητα, απεναντίας απόλυτα συστημική και επενδυτική, τυχοδιωκτική με ευκαιριακή σημαία την ικανοποίηση της πλατιάς μάζας των κοντόφθαλμων και ιδιοτελών φορολογούμενων καταναλωτών που θέλουν αποκλειστικά “όχι άλλη λιτότητα”, τελικά δηλαδή άκρως επικίνδυνη να συκοφαντήσει με την πολιτική της την Αριστερά και να δημιουργήσει αργά ή γρήγορα συνθήκες επανάκαμψης και επέλασης μιας ακόμη σκληρότερης ακροδεξιάς λόγω φυσικά του ότι η κρίσιμη μάζα της κοινωνίας που θα την εκλέξει τώρα από αγανάκτηση και ιδιοτέλεια και όχι από ελπίδα και αριστερά ιδανικά είναι ακριβώς τέτοια, δεν θα της δώσω ψήφο εμπιστοσύνης.
Καλημέρα σας και καλή προεκλογική περισυλλογή

Χάσαμε ένα γύρο…

Η αετογερακίνα εγχειρίστηκε και βγήκαν τα σκάγια από το φτερό της. Ίσως να μην ξαναπετάξει, είπαν οι ειδικοί του Κέντρου Περίθαλψης.
Μια αετογερακίνα καθηλωμένη στη γη.
Η ανθρωπότητα έχασε ένα γύρο στην πορεία της προς την συνειδητότητα…

Ένα σύστημα που τρίζει

Γι΄αυτό σε εκτιμώ, επειδή είσαι αθεράπευτα ρομαντικός, μου έγραψε ένας αγαπητός φίλος κάτω από την προηγούμενή μου ανάρτηση με θέμα την μετακαταναλωτική κοινωνία.

Ο άνθρωπος αυτός τυγχάνει να ζει στο νησί που ζω κι εγώ και να έχει ηλικία τέτοια που θυμάται πολύ καλά τα προ δεκαπενταετίας τεκταινόμενα.
Από το τέλος της δεκαετίας του 90 λοιπόν, προσωπικά με έχουν χαρακτηρίσει σε γενικές γραμμές ρομαντικό, οικολόγο, κατάσκοπο των τούρκων και τροχοπέδη στην ανάπτυξη του τόπου. Όλα αυτά διότι από εκείνη την εποχή της γάργαρης εισροής και κυκλοφορίας χρήματος και της “ανάπτυξης”, προσωπικά προέτασα την ανάγκη διαφύλαξης της πολιτιστικής κληρονομιάς, της συνετής διαχείρισης των φυσικών πόρων, του σεβασμού απέναντι στα πλάσματα της φύσης και διεκδικούσα μια πιο δημοκρατική και ανοιχτή κοινωνία.
Ήταν τότε η εποχή που έγραφα και μιλούσα για την χρεοκοπία που διαφαινόταν πεντακάθρα ότι έρχεται λόγω της υιοθέτησης του ευρώ ως εθνικό μας νόμισμα, που μιλούσα όπως και τώρα ακόμη για την μη ύπαρξη άλλης ανάπτυξης πέρα της φυσικής, που προσπαθούσα να πείσω τους συμπολίτες μου να δουν την απέναντι ακτή της τουρκίας σαν διέξοδο και σαν πρόκληση επικοινωνίας και επαφής.
Όλα αυτά τότε πάλι ρομαντικά φαινόντουσαν σε όποιον με συμπαθούσε και σε όποιον ένιωθε κατά βάθος την σημασία τους αλλά και υπερβολικά και εκτός τόπου και χρόνου και προδοτικά για την πατρίδα φαινόντουσαν σε κάποιους κομματάρχες και τους πελάτες τους κάθε απόχρωσης.
Πέρασαν τα χρόνια και ήρθε και η χρεοκοπία, ήρθε και η αλλαγή της τοπικής κοινωνίας που βλέπει πλέον του τούρκους ως σωτήρες που φέρνουν ρευστότητα στην αγορά και άρχισαν στο νησί να μαθαίνουν τουρκικά μέχρι και ο σύλλογος σερβιτόρων, ήρθαν γενικά όσα τότε, που φαινόντουσαν ήδη καθαρά, οι άνθρωποι γύρω όχι μόνο δεν τα βλέπανε αλλά υποστήριζαν ότι είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας και ότι “αυτά δεν γίνονται”
Τη σημερινή εποχή λοιπόν που πάλι εξαιτίας όσων γράφω, χαρακτηρίζομαι ρομαντικός, γραφικός, επικίνδυνος, υβριστής, τρελός, απροσάρμοστος και ξέρω τι άλλο, την εποχή του δε μας χέζεις ρε φίλε με την μετακαταναλωτική σου κοινωνία, εδώ καιγόμαστε να βγει ο σύριζα, την εποχή που πολιτεύονται ως σωτήρες σε κόμματα αριστερά κάποιοι επενδυτές στις πολυεθνικές του θανάτου και της απομύζησης του πλανήτη, αυτή λοιπόν τη σημερινή εποχή, έχει ήδη, όπως και τότε, φανεί και πάλι η επερχόμενη, η μετακαταναλωτική εποχή που έρχεται ασταμάτητη και δεν είναι αποκύημα της φαντασίας μου ή ευσεβής μου πόθος.
Ρομαντικός δεν είμαι. Είμαι απόλυτα ρεαλιστής, με την έννοια ότι σκέφτομαι και δρω με βάση τον απόλυτο ρεαλισμό που ορίζουν οι νόμοι και ρυθμοί του αυθύπαρκτου οικοσυστήματος. Ρομαντικοί ίσως μπορούν κατά μία έννοια να χαρακτηριστούν όσοι πιστεύουν ότι το φτιαχτό ανθρώπινο σύστημα μπορεί μια μέρα “να νικήσει” την Φύση του και να υποκαταστήσει το οικοσύστημα. Εδώ ο ρομαντισμός γίνεται συνώνυμο του τυχοδιωκτισμού και της ανοησίας.
Τέλος πάντων, με όλα αυτά θέλω να πω ότι οι εποχές που έρχονται, φαίνονται πολύ πριν φθάσουν. Οι άνθρωποι είναι τα σημάδια της αλλαγής. Ούτε προφήτες, ούτε μάντεις υπάρχουν. Μόνο άνθρωποι που ζουν με καθαρό μυαλό και κορμί μακριά από τα σκουπίδια της εποχής των καταναλωτών, αποτελούν οι ίδιοι την επόμενη ιστορική εποχή της ανθρωπότητας και μπορούν να διαβλέπουν ευκρινώς τα σημάδια της, τους άλλους δηλαδή ανθρώπους που την φέρνουν και την εκφράζουν ήδη.
Κι αν η χρεοκοπία του καταναλωτισμού έκανε δεκαπέντε με είκοσι χρόνια να φανεί από τότε που την είδα εγώ και πενήντα ή εκατό χρόνια από τότε που την είδαν κάποιοι παλαιότεροι από μένα, η μετακαταναλωτική εποχή θα φθάσει πολύ πιο σύντομα. Διότι η ανθρωπότητα έχει αποκτήσει πια ρυθμούς φρενήρεις, εξ ου και αποτελείται από ολοένα και πιο αναλώσιμες ψυχές.
Οι επόμενες γενιές ανθρώπων θα βλέπουν τους καταναλωτές γονείς και παππούδες τους με οίκτο και θα τους βρίζουν για τον πλανήτη που τους κληροδότησαν, φτωχό σε πόρους και φίσκα σε απορρίμματα. Ήδη υπάρχουν άνθρωποι που μεταβαίνοντας στις πόλεις νομίζουν ότι μπαίνουν σε ένα μουσείο Ύβρης και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης καταναλωτών και γραναζιών ενός συστήματος που τρίζει και ξεχαρβαλώνεται.