To νέο δίλημμα κατασκευάζεται

Τα δεδομένα είναι ότι αυτή τη στιγμή η χώρα μας έχει ένα μεγάλο οικονομικό χρέος που φτάνει στο 180% του ΑΕΠ της και ότι η ελληνική κοινωνία με την ετυμηγορία της στις εκλογές απέρριψε το έως τώρα εφαρμοζόμενο πρόγραμμα δανειοδότησης για αποπληρωμή του χρέους, ουσιαστικά δηλαδή την αέναη ανατροφοδότησή του, καθώς και τις πολιτικές λιτότητας.
Η νέα κυβέρνηση διαβεβαίωσε απόλυτα και σαφώς δια στόματος πρωθυπουργού ότι δεν πρόκειται να προβεί σε μονομερείς ενέργειες, εξέφρασε δε την βεβαιότητά του ο Α. Τσίπρας ότι θα επέλθει συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους μας με βάση την “επιστροφή σε μια αναπτυξιακή ατζέντα”.
Εδώ είναι το ζήτημα.
Διότι αφού ζητάμε “επιστροφή”, σημαίνει ότι επιθυμούμε μιαν “ανάπτυξη” ίδια με αυτή που είχαμε κατά τα έτη πριν την χρεοκοπία και ίδια με αυτήν που πρεσβεύει και επιδιώκει με τις πολιτικές της η Ευρώπη και το διεθνές χρηματοοικονομικό στάτους.
Ζητούμε δηλαδή να επιστρέψουμε σε μιαν “ανάπτυξη” που δεν υφίσταται ως τέτοια, που είναι αφενός συνώνυμη του γιγαντισμού, των πολυεθνικών συμφερόντων και της περιβαλλοντικής καταστροφής, αφετέρου δε αιτία επαναλαμβανόμενων ανά τακτά χρονικά διαστήματα αδιεξόδων με την μορφή χρηματοοικονομικών κρίσεων.
Όσο λοιπόν δεν θέτουμε εμείς οι ίδιοι άλλον ορισμό της ανάπτυξης, την οποίαν επιθυμούμε και όσο δεν προτείνουμε άλλες αναπτυξιακές προτάσεις, ήπιες, που να σέβονται τον πραγματικό και διαρκή πλούτο μας ως χώρα, ο οποίος δεν είναι παρά μόνον οι άνθρωποι και τα άλλα πλάσματα, οι φυσικοί μας πόροι, το τοπίο μας και η πολιτιστική μας κληρονομιά, όσο δεν στρεφόμαστε προς πολιτικές σμίκρυνσης και δεν επαναστΉνουμε το αξιακό σύστημα της κοινωνίας μας, επικοινωνώντας το ταυτόχρονα και στο εξωτερικό, δεν μπορούμε παρά να είμαστε δεμένοι στο άρμα του καταναλωτισμού που ουσιαστικά μεταθέτει το αδιέξοδο στις επερχόμενες γενιές μέχρι να αυτοκαταστραφεί κανιβαλιστικά.
Το ζήτημα λοιπόν είναι η ελληνική αριστερά να γίνει μπροστάρης και οδηγός για να αλλάξει ριζικά την Ευρώπη και όλο τον δυτικό κόσμο. Να οδηγήσει σε ουσιαστική και ριζοσπαστική πολιτική στροφή, σε ανάσχεση της απομύζησης του πλανήτη, σε πολιτισμό.
Αυτό μπορεί να συμβεί μοναχά αν ο Σύριζα εντάξει στην ρητορική του και στο κυβερνητικό του πρόγραμμα παράλληλα με όλα τα άλλα και πολιτικές για τον επαναπροσανατολισμό των ανθρώπων στις πραγματικές αξίες.
Αν δεν το κάνει, φοβάμαι ότι πολύ σύντομα και αφού θα εξαντληθούν, επιτυχώς στην καλύτερη περίπτωση, οι εναλλακτικές, όπως η φορολόγηση των πολύ υψηλών εισοδημάτων και του μεγάλου χρηματικού πλούτου, θα βρεθεί εμπρός σε ένα νέο δίλημμα. Το αναφέρω με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα και κάντε εσείς τις αναγωγές: Να σταματήσει η εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές και η καταστροφή του αρχέγονου δάσους ή να συνεχιστεί αλλά υπό δημόσιο έλεγχο και για δημόσιο όφελος; Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα και με τις έως τώρα συνθήκες και συμβάσεις τις οποίες αποδέχεται και εντός των οποίων λειτουργεί (και) η αριστερά, δεν θα είναι προς όφελος του δάσους και των ανθρώπων που ζουν κοντά του. Διότι αυτή είναι η αχίλλειος πτέρνα της παγκόσμιας αριστεράς. Εγκλωβισμένη και αυτή εντός των ορισμών, των όρων και των ορίων του χρηματοοικονομικού συστήματος κυνηγάει, δίχως να αμφισβητεί, την “ανάπτυξη” με την μόνη διαφορά ότι την ορίζει και την πράττει στο όνομα των Λαών και όχι των Αγορών. Μεγάλη η διαφορά, δεν λέω αλλά ίδιο απολύτως το αποτέλεσμα και το αποτύπωμά της.
Με άλλα λόγια φοβάμαι ότι πολύ σύντομα, όπως τουλάχιστον καταλαβαίνω από την μέχρι τώρα ρητορική του πρωθυπουργού και του υπουργού οικονομικών, η ελληνική κυβέρνηση θα μας θέσει το νέο δίλημμα, το δίλημμα της νέας εποχής, η οποία όμως ουσιαστικά θα είναι η απόλυτη συνέχεια της παλαιάς.

Ευημερία χωρίς ανάπτυξη

Φόρουμ- Πολιτικό εργαστήρι:

“Ευημερία χωρίς ανάπτυξη: μια ολοκληρωμένη πρόταση για έναν άλλο κόσμο από κοινού

δημιουργία ενός προγραμματικού πλαισίου πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης

Πάντειος ή Νομική Σχολή, 20-22 Φεβρουαρίου 2015

 

Στόχος του φόρουμ- πολιτικού εργαστηρίου είναι η δημιουργία ενός συνεκτικού και περιεκτικού πλαισίου, συγκεκριμένων και εφαρμόσιμων προτάσεων για τη δημιουργία μιας άλλης κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας, εδώ και τώρα.

 

Το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό σύστημα επιβάλει την λογική ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πέρα από το υπάρχον μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, των ελεύθερων αγορών, της λιτότητας και της χρηματο-τραπεζικής ηγεμονίας, που έχει καταστρέψει το περιβάλλον και τις κοινωνίες.

 

Το φαντασιακό της αέναης οικονομικής ανάπτυξης (μεγέθυνσης) και του καταναλωτισμού έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη οικονομική ανισότητα, κοινωνική αδικία, καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων, αυταρχική διακυβέρνηση, και φυσικά καταλήστευση και εξάντληση των φυσικών πόρων. Έχουμε εισέλθει σε μια εποχή στην οποία η ανάπτυξη, είτε μέσω της λιτότητας είτε μέσω της ζήτησης, δεν είναι ούτε εφικτή ούτε βιώσιμη.

 

Κι όμως υπάρχει εναλλακτική και ολοκληρωμένη πρόταση για την ανασύνταξη της κοινωνίας, πέρα από τα πολιτικά κόμματα και το διεφθαρμένο κύκλωμα οικονομικών, δικαστικών και πολιτειακών παραγόντων, ΜΜΕ και σωμάτων ασφαλείας.

 

Η κοινωνική εμπειρία εκατοντάδων χρόνων και οι κινηματικές ζυμώσεις των τελευταίων ετών προτάσσουν ένα άλλο μοντέλο κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης, μια νέα αφήγηση και αλλαγή στην πράξη, τη δημιουργία μιας νέας πραγματικότητας κόντρα στον παλιό κόσμο. Ένα πολιτικό πάντρεμα των προταγμάτων της οικολογίας, της αυτονομίας, της αποανάπτυξης, της κοινωνικής ισότητας, της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, της αυτάρκειας και της κλιματικής δικαιοσύνης.

 

Με αφορμή την υπάρχουσα κοινωνική, οικονομική και πολιτειακή κρίση, καταγράφουμε, κωδικοποιούμε και συγκεκριμενοποιούμε τις προτάσεις μας, για ένα άλλο κοινωνικά δίκαιο “μοντέλο ανάπτυξης”, που είναι συνάμα ουτοπικές και ρεαλιστικές, ριζοσπαστικές αλλά και εφαρμόσιμες.

 

Οι προτάσεις θα πρέπει να καλύπτουν το τοπικό, το Περιφερειακό και το εθνικό επίπεδο και να περιλαμβάνουν πιο μεθοδολογικά στοιχεία, π.χ: απαιτούμενες αλλαγές στο θεσμικό- ρυθμιστικό- νομικό πλαίσιο, στρατηγικός σχεδιασμός 20ετίας και εφαρμογή από την κοινωνία.

 

Θεματικές στις οποίες θα αναπτυχθούν οι συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής (policy recommendations) και κοινωνικής παρέμβασης: κοινωνική και θεσμική (αυτο)οργάνωση, δημοκρατία και δικαιοσύνη, οικολογική βιωσιμότητα, διαχείριση φυσικών πόρων και κοινών, συνεργατική και αλληλέγγυα οικονομία, διατροφική αυτάρκεια, κοινωνική πρόνοια και μέριμνα, απεξάρτηση από το πετρέλαιο και ενεργειακή αυτονομία από ΑΠΕ, αυτάρκεια, δημοσιονομικά, ρύθμιση και κοινωνικός έλεγχος χρηματοπιστωτικού συστήματος, παιδεία και πολιτισμός, κλπ.

 

Οι προτάσεις, εκτός του ότι κάποιες από αυτές θα μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα σε τοπικό και Περιφερειακό επίπεδο αν αναληφθούν οι κατάλληλες πρωτοβουλίες από τα κάτω, θα αποτελούν και ένα ουσιαστικό μοχλό πίεσης και επιρροής της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ιδιαίτερα στην περίπτωση που υπάρξει κάποια προοδευτική/ αριστερή διακυβέρνηση.

 

Με αφορμή και τις επικείμενες κοινοβουλευτικές εκλογές, διοργανώνουμε ένα τριήμερο φόρουμ- πολιτικό εργαστήρι στην Πάντειο/ Νομική Σχολή στις 20-22 Φεβρουαρίου 2015, όπου θα παρουσιαστούν ολιγόλεπτες εισηγήσεις με συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης από επιλεγμένους ομιλητές και θα ακολουθήσει σύνθεση απόψεων και διάλογος. Οι προτάσεις θα καταγραφούν σε μια ειδική έκδοση πρακτικών και σε βίντεο.

 

Ακολουθεί το ενδεικτικό πρόγραμμα και προτεινόμενοι ομιλητές.

 

Διοργάνωση και συντονισμός Ηλιόσποροι και Research & Degrowth Greece.

 

Σχέδιο Προγράμματος

 

Παρασκευή 20.2.15

 

18.15: Εισαγωγή Ηλιόσποροι και Research & Degrowth Gr

 

18.30 – 20.30: Αναζωογόνηση της υπαίθρου, αποκέντρωση και διατροφική αυτάρκεια

  • Γιώργος Κολέμπας, πολιτικές ευζωίας
  • Γιάννης Μακριδάκης, παραγωγική ανακατάληψη της υπαίθρου
  • Θωμάς Άνεμος, κοινοτική αποκέντρωση, αυτάρκεια και δίκτυα παραγωγών καταναλωτών
  • Βασίλης Γκισάκης, προστασία φυτογενετικού υλικού και διατροφική αυτάρκεια

 

21.00 – 23.00: Θεσμοί, άμεση δημοκρατία και αυτοδιαχείριση

  • Γιώργος Οικονόμου, άμεση δημοκρατία από το τοπικό στο εθνικό επίπεδο
  • Νικόλας Κοσματόπουλος, από την αυταρχική στην ομότιμη διακυβέρνηση
  • Αντώνης Μπρούμας, από το κίνημα στην κοινωνική αυτοθέσμιση
  • Γιάννης Μπίλλας, βιοπεριφέρεια και αυτο-διοίκηση από κοινού

 

Σάββατο 21.2.15

 

16.00 – 18.00: Κοινωνική πρόνοια και μέριμνα (υγεία, παιδεία- πολιτισμός, ασφαλιστικό- αλληλοβοήθεια)

  • Γιώργος Βήχος, δημόσιο σύστημα υγείας, περίθαλψη και ταμεία αλληλοβοήθειας
  • Γιώργος Χαριτάκης, από την παρεμβατική στην προληπτική ιατρική
  • παιδεία …
  • πολιτισμός…

 

18.30 – 20.30: Αλληλέγγυα- συνεργατική οικονομία και παραγωγική ανασυγκρότηση

  • Γιώργος Γριτζάς ή Γιώργος Νικολάου, απαραίτητες θεσμικές μεταρρυθμίσεις για μια οικονομία πραγματικά αλληλέγγυα και συνεργατική
  • Γιώργος Λιερός, από τον αναπτυξιακό παραγωγισμό στην ουσιαστική παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας 
  • Θοδωρής Καρυώτης, αυτοδιαχείριση και ομότιμη παραγωγή

 

21.00 – 23.00: Οικολογική βιωσιμότητα, φυσικοί πόροι και ενέργεια

  • Λευτέρης Ιωαννίδης, ανανεώσιμο και αποκεντρωμένο ενεργειακό μοντέλο χωρίς πετρέλαιο και λιγνίτη
  • Αλέκος Γεωργόπουλος, για μια βιο-οικονομία των φυσικών πόρων
  • Μαρία Καδόγλου, ανάπτυξη χωρίς εξορύξεις

 

Κυριακή 22.2.15

 

16.00 – 18.00: Δημόσιοι χώροι, κοινά και ομότιμα δίκτυα

  • Πέννυ Κουτρολίκου ή Ηλίας Γιαννίρης, από το δημόσιο στο κοινό, οι δημόσιοι χώροι ως κοινόχρηστο αγαθό
  • Κρίστη Πετροπούλου ή Πάνος Τότσικας, ένα άλλο μοντέλο κοινωνικού και οικολογικού μετασχηματισμού για τις πόλεις
  • Βασίλης Κωστάκης, στρατηγικές προτάσεις για μια ομότιμη οικονομία βασισμένη στα Κοινά

 

18.30 – 20.30: Χρέος, δημοσιονομικά και επενδύσεις

  • Γιώργος Καλλής, ευημερία πέρα από τη λιτότητα και την αύξηση της ζήτησης
  • Χριστίνα Παπαδοπούλου, βασικό εισόδημα για όλους
  • Λεωνίδας Βατικιώτης, προοπτικές για τη βιωσιμότητα του χρέους, λογιστικός έλεγχος και διαγραφή

 

21.00 – 23.00: Σύνθεση προτάσεων πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης

  • Ηλιόσποροι
  • Πάνος Πετρίδης
  • Άγγελος Βαρβαρούσης
  • Γιώργος Καλλής

 

Οδηγίες για τους ομιλητές

  • Ζητάμε από όλους του ομιλητές να ακολουθήσουν τις παρακάτω οδηγίες για να καταφέρουμε να έχουμε ένα δομημένο διάλογο και ανταλλαγή προτάσεων με τους συμμετέχοντες, μέσα από μια όσο το δυνατό πιο περιεκτική και στοχευμένη παρουσίαση:
  • Οι αρχικές παρουσιάσεις θα έχουν διάρκεια 12 λεπτά. Θα ακολουθήσει μια σειρά ερωτήσεων και θα δοθεί χρόνος 5 λεπτών για δευτερολογία από τους ομιλητές. Θα ακολουθήσει και δεύτερη σειρά ερωτήσεων αν φτάσει ο χρόνος εντός του προγραμματισμένου δίωρου κάθε ενότητας.
  • Παρακαλούμε οι παρουσιάσεις σας να είναι όσο το δυνατόν πιο περιεκτικές και να εστιάζουν σε συγκεκριμένες (τουλάχιστον 3) προτάσεις πολιτικής (policy recommendations), καθώς και κοινωνικής παρέμβασης, από το τοπικό στο εθνικό επίπεδο. Απευθυνόμαστε αφενός σε όσους ασκούν διακυβέρνηση και λήψη αποφάσεων σε τοπικό- περιφερειακό- κεντρικό επίπεδο, αλλά και στην κοινωνία.
  • Κάθε ομιλητής καλείται να μας δώσει στο τέλος ένα κείμενο 3-5 σελίδων για την ειδική έκδοση.

 

Οδηγίες για τους συμμετέχοντες

  • Αν έχετε συγκεκριμένες προτάσεις, σαν συλλογικότητες ή μεμονωμένα άτομα, πάνω στις ενότητες που θα αναπτυχθούν και θέλετε να συμπεριληφθούν στα πρακτικά, παρακαλούμε να μας τις καταθέσετε εγγράφως και ηλεκτρονικά μέχρι την 22 Φεβρουαρίου 2015 (iliosporoi@yahoo.gr).
  • Παρακαλούμε όσοι συμμετέχουν ενεργά στον διάλογο και τις ερωτήσεις προς του ομιλητές να είναι σύντομοι και περιεκτικοί, να αποφεύγουν τις μακροσκελείς προσωπικές τοποθετήσεις και να μένουν στο θέμα και το πνεύμα της συζήτησης.

 

Προσκεκλημένοι ομιλητές:

  • Κολέμπας Γιώργος, συγγραφέας, βιοκαλλιεργητής
  • Καλλής Γιώργος, Καθηγητής στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο Βαρκελώνης
  • Πετρίδης Πάνος, ερευνητής Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας, Βιέννη
  • Μακριδάκης Γιάννης, συγγραφέας
  • Λιερός Γιώργος, συγγραφέας
  • Γεωργόπουλος Αλέκος, Καθηγητής ΑΠΘ
  • Γριτζάς Γιώργος, Καθηγητής ΑΠΘ
  • Άνεμος Θωμάς, εκπαιδευτής, Αγροναύτες, ομάδα οικολογικά χωριά
  • Νικολάου Κώστας, καθηγητής Ανοιχτό Πανεπιστήμιο
  • Μπίλλας Γιάννης, συγγραφέας, κίνηση “Από Κοινού”
  • Γκισάκης Βασίλης, γεωπόνος- ερευνητής, διαχειριστής ιστοσελίδας biotechwatch.gr
  • Κωστάκης Βασίλης, πολιτικός οικονομολόγος, ιδρυτής P2P lab
  • εκπρόσωπος καμπάνια βασικό εισόδημα
  • Βατικιώτης Λεωνίδας, οικονομολόγος- δημοσιογράφος
  • Καδόγλου Μαρία, Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων
  • Γιαννίρης Ηλίας, Δρ. Αρχιτέκτονας- πολεοδόμος
  • Τότσικας Πάνος, πολεοδόμος, μέλος «Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό»
  • Χαριτάκης Γιώργος, καρδιολόγος
  • Βήχος Γιώργος, καρδιολόγος, Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού
  • Ιωαννίδης Λευτέρης, Δήμαρχος Κοζάνης
  • Οικονόμου Γιώργος, διδάκτωρ φιλοσοφίας
  • Μπρούμας Αντώνης, δικηγόρος, ερευνητής και ακτιβιστής ψηφιακών δικαιωμάτων
  • Καρυώτης Θοδωρής, κοινωνιολόγος
  • Κοσματόπουλος Νικόλας, ανθρωπολόγος, λέκτορας Πολυτεχνικής Σχολής Λωζάνης
  • Βαρβαρούσης Άγγελος, υπ. Διδάκτωρ Αυτόνομο Πανεπιστήμιο Βαρκελώνης
  • Κρίστη Πετροπούλου, Λέκτορας Γεωγραφίας, Π. Αιγαίου
  • Πέννυ Κουτρολίκου, Δρ. Αρχιτέκτων- πολεοδόμος

Πρώτη φορά

Ένιωσα ικανοποίηση και αγαλλίαση σήμερα διότι μέχρι ένα σημείο με εξέφραζαν απόλυτα η στάση και τα λόγια του υπουργού Βαρουφάκη. Αυτό προφανώς συμβαίνει διότι για πρώτη φορά ασκείται πολιτική στην Ελλάδα από ανθρώπους ευφυείς και αξιοπρεπείς. Είχαμε συνηθίσει επί δεκαετίες να ανεχόμαστε θλιβερούς ψοφοδεείς υποτακτικούς, διάφορα κομματικά κατακάθια, αμόρφωτα ρετάλια της κοινωνίας, οι οποίοι αναλάμβαναν θέσεις αιρετές μέσα από σχέσεις πελατειακές, μόνο και μόνο για να πλουτίζουν οι ίδιοι και να ικανοποιούν καθημερινά την ανατροφοδοτούμενη ματαιοδοξία τους μολύνοντας με την παρουσία και τον λόγο τους τις ζωές μας, τις οποίες φυσικά δεν είχαν κανένα πρόβλημα να θυσιάσουν οποιαδήποτε στιγμή για να διασωθούν οι ίδιοι.
Δεν συμφωνώ καθόλου με την αναπτυξιακή προοπτική και τις διεθνείς επενδύσεις στις οποίες στοχεύει ο Βαρουφάκης και η κυβέρνηση του Σύριζα, ούτε με ενδιαφέρει το συμφέρον της Ευρώπης, όπως αυτή είναι δομημένη και προσανατολισμένη, πόσω μάλλον της ευρωζώνης αλλά με εκφράζει η μέχρι στιγμής σκλήρή τους στάση, που φέρνει αφενός άλλον αέρα στη χώρα,αποδεικνύει αφετέρου πόσο αναξιοπρεπή και μίζερη πολιτική εποχή αφήσαμε πίσω μας, ελπίζω μια για πάντα

Αχίλλειος πτέρνα

Αριστερή πολιτική στροφή δίχως αμφισβήτηση εκ βάθρων του συστήματος δεν μπορεί να συμβεί. Διότι αν σε ενδιαφέρουν οι αγορές το χρηματιστήριο, το ΑΕΠ, το χρέος, η ανάπτυξη, οι επενδύσεις, αν λειτουργείς με βάση όλα αυτά και με το μυαλό σε αυτά, αν δεν έχεις απεμπλακεί από τα ανυπόστατα κατασκευάσματα του καταναλωτισμού και δεν έχεις πολιτική που να τα αγνοεί και να οραματίζεται-οδηγεί την κοινωνία σε ευημερία δίχως ανάπτυξη, αργά ή γρήγορα θα υποκύψεις στις πιέσεις.
Προσωπικά είμαι πολύ ευχαριστημένος με τα πρώτα δείγματα διακυβέρνησης αλλά το βασικό κριτήριο για το οποίο δεν εμπιστεύτηκα τον Σύριζα στις εκλογές ισχύει ακόμη και μάλιστα είναι αυτό ακριβώς που με προβληματίζει, για να μην πω με τρομάζει για την συνέχεια.
Το ότι δεν έχει υιοθετήσει ούτε καν ως ρητορική έννοιες και πολιτικές μιας εποχής απεξάρτησης από τον καταναλωτισμό, τις αγορές και τους όρους-ορισμούς του. Απεναντίας, ακούω ολοένα και περισσότερο για προσκλήσεις διεθνών επενδυτών με στόχο την ανάπτυξη που θα βοηθήσει στην αποπληρωμή του χρέους και αυτό με κάνει ακόμη πιο επιφυλακτικό για την αριστερή μας, όντως σε σχέση με την προηγούμενη ακροδεξιά, κυβέρνηση.
Προεκλογικά λοιπόν έλεγα ότι δεν τους εμπιστεύομαι διότι δεν έχουν δώσει χώρο σε πολιτικές πραγματικής αμφισβήτησης του συστήματος και ώθησης της ελληνικής κοινωνίας και κράτους προς ομαλή μετάβαση σε μια μετακαταναλωτική εποχή. Τώρα, αν και είμαι πολύ ικανοποιημένος από την οφθαλμοφανή ποιοτική αναβάθμιση και το ύφος της διακυβέρνησης, προβληματίζομαι ακόμη περισσότερο διότι αυτή ακριβώς η έλλειψη οράματος και εναλλακτικής πολιτικής φαίνεται αμέσως κατά τις πρώτες μέρες αλλά και καθημερινά νομίζω θα φαίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρα ότι ή θα τους οδηγήσει σε συμβιβασμούς ή θα αποτελέσει την αχίλλειο πτέρνα της

Λιτός βίος – μορφωμένος υπουργός

Ο Βαρουφάκης είναι ο πρώτος πολιτικός που άκουσα όσα χρόνια ζω και είμαι ενεργά πολιτικό ον, που είπε το αυτονόητο, ότι δηλαδή είμαστε υπέρ του λιτού βίου. Αυτό που γράφω και ξαναγράφω, λέω και ξαναλέω τόσα χρόνια ότι η λιτότητα είναι αρετή και ότι όλες οι θρησκείες και οι φιλοσοφίες ύμνησαν τους λιτούς και ολιγαρκείς ανθρώπους, λιτότητα σημαίνει εξοικονόμηση και συνετή διαχείριση των φυσικών πόρων που είναι ο πραγματικός πλούτος. Ο Βαρουφάκης είναι οικονομολόγος με γενική παιδεία και μόρφωση αλλά κυρίως με συναισθηματική νοημοσύνη. Τέτοιους ανθρώπους νομίζω χρειαζόμασταν και χρειαζόμαστε σε κάθε τομέα της πολιτικής διαχείρισης των κοινών μας υποθέσεων

Μια πολιτική πρόταση

Μια σύγχρονη αριστερή κυβέρνηση εκτός από τα ζωτικά ζητήματα της αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης και της διευθέτησης του χρέους μέσω κουρέματος, της ανάσχεσης της πορείας εκποίησης της πατρίδας κλπ, θα πρέπει να είναι και εμπνευστική, πρωτοπόρα κυβέρνηση, η οποία θα ανοίξει νέους δρόμους ζωής για τους πολίτες της και θα οργανώσει δομές που θα εργαστούν επί της ριζικής αλλαγής πορείας της κοινωνίας.

Προσωπικά και για να μην μακρηγορώ απευθύνω επιγραμματικά πρόταση προς την Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα για την δημιουργία Σχολείων Αποεκπαίδευσης και Απλεπιστημίων, ένα σε κάθε Νομό της Ελλάδας και είμαι πρόθυμος να την αναπτύξω πλήρως αν υπάρχει ενδιαφέρον.

Επιγραμματικά αυτό σημαίνει ότι:

Θα δημιουργηθούν σε κάθε Νομό δομές οι οποίες θα λειτουργούν ένα κτήμα φυσικής καλλιέργειας, εντός του οποίου θα γίνονται διαρκή βιωματικά σεμινάρια για την συνειδητοποίηση του οικοσυστήματος, της φυσικής υπόστασης των ανθρώπων και του ρόλου τους μέσα σε αυτό πλάι στα άλλα όντα και τους φυσικούς πόρους. Σεμινάρια φυσικής καλλιέργειας, ζωής, διατροφής, ώστε να έρχονται τα παιδιά αλλά και κάθε ηλικίας άνθρωποι σε επαφή με τους σπόρους, με τα άλλα πλάσματα, με τη γη, με τους φυσικούς πόρους, να συνειδητοποιούν τη ανάγκη όχι μόνον εξοικονόμησης αλλά και καθημερινής αναπλήρωσης αυτών, να έρχονται επίσης σε επαφή με την φιλοσοφία της μη επέμβασης και του φυσικού τρόπου ζωής, να νιώθουν την Ευθύνη του καθενός προσωπικά για την ζωή του, για την υγεία του, για την πολιτική, για την ανθρωπότητα, για το οικοσύστημα, να απεγκλωβίζονται από τα στενά όρια του τεχνητού καταναλωτικού συστήματος και απελευθερώνονται μέσα στο άπλετο και αυθύπαρκτο οικοσύστημα, για να επαναστήσουμε το αξιακό μας σύστημα με τον επαναπροσανατολισμό ως προς τους πραγματικούς ορισμούς των όρων που αντιστράφηκαν εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος π.χ. πλούτος, φτώχεια, ανάπτυξη, λιτότητα κλπ

Υποδομές δηλαδή που θα παράξουν μέσω διαρκών βιωματικών δράσεων τους επαναπροσανατολισμένους ανθρώπους της μετακαταναλωτικής εποχής.

Βέβαια για την σταδιακή μας μετάβαση στην μετακαταναλωτική εποχή απαιτείται και η οικονομική υποστήριξη των πολιτών με τομές στο φορολογικό, κατάργηση όλων των άμεσων φόρων και επιβολή μόνον αναλογικού έμμεσου φόρου κατανάλωσης προϊόντων και υπηρεσιών.

Μια αφιέρωση στον νέο Υπουργό Παιδείας

07:56 | 21 Οκτ. 2013

Θεωρώ ότι η σπουδαιότερη γνώση που δίνεται σε όσους μαθητεύουν στην υφιστάμενη συστημική Παιδεία της Εξειδίκευσης, είναι η Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, στην γενικευμένη της μορφή βέβαια, στην πιο φιλοσοφημένη, στο ότι όλα είναι μεταβολές ενέργειας δηλαδή, στο ότι δεν υπάρχει όφελος δίχως ζημία, κέρδος δίχως χασούρα.

 

Αυτή η φυσική αρχή, καθώς και η φιλοσοφική της προέκταση, συνεπικουρούμενη από τις αρχές της φυσικής ζωής, διατροφής και καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία), είναι κατά τη γνώμη μου η βάση μιας νέας Παιδείας που θα επιχειρεί, στα πρώτα της χρόνια τουλάχιστον, την αποεκπαίδευση όσων έχουν ήδη υποστεί την παρεχόμενη μέχρι σήμερα συστημική εκπαίδευση, αλλά και την εξαρχής παροχή βασικών γνώσεων, μόρφωσης και συνειδητότητας στις νέες γενιές ανθρώπων.

Δηλαδή η αποεκπαίδευση των ήδη εκπαιδευμένων και τα πρώτα στάδια της παιδείας των νεότερων, αμύητων ανθρώπων, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σ’ αυτές, τις σύγχρονες γενιές, να είναι απολύτως κοινά, γονείς και παιδιά να μαθητεύουν μαζί, το πρόγραμμα δε, να στηρίζεται τους εξής βασικούς άξονες:

Να είναι ελεύθερο από καθημερινά ωρολόγια προγράμματα και ευέλικτο. Να είναι ολοήμερο, να μπορεί, εφόσον είναι εφικτό και επιθυμητό,  να μετακινείται σε οποιοδήποτε περιβάλλον εξυπηρετεί κάθε φορά το μάθημα και να αφήνει στην ευχέρεια του κηδεμόνα αλλά και του παιδιού ποια από τα μαθήματα θα παρακολουθήσουν, μαζί ή ξεχωριστά.

Να είναι απελευθερωμένο από κάθε είδους αξιολογικά συστήματα, διαγωνισμούς, εξετάσεις και οτιδήποτε προάγει την ιδιωτικότητα, την μετατροπή του ανθρώπου σε άτομο και τον ανταγωνισμό μεταξύ ατόμων

Να καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση και όχι την ατομική, την συλλογικότητα και όχι την ιδιώτευση, την μη επεμβατικότητα και όχι την αυτενέργεια και την εκβίαση πλασμάτων και καταστάσεων. Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι ένα φυσικό ον, ένα πλάσμα σαν όλα τα άλλα και ότι μαζί με τον άλλον άνθρωπο και με όλα τα άλλα πλάσματα αποτελούν το Οικοσύστημα. Να του καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση βιωματικά. Να τον φέρνει σε άμεση επαφή με τους φυσικούς πόρους, το νερό, το χώμα, τους σπόρους, το οξυγόνο, την ενέργεια, με τα υλικά δηλαδή της ύπαρξής του και να ενθαρρύνει την ομαδική βιωματική εργασία πάνω σε αυτά, στα πλαίσια της οποίας ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ο διπλανός του, είναι άνθρωπος συμπληρωματικός κι όχι άτομο ανταγωνιστικό, μαθαίνει επίσης ότι όλοι είναι ίσοι και σύμμαχοι στην αποστολή τους να ζήσουν, ότι και μόνο η παρουσία του άλλου δίπλα του είναι κέρδος.

Να ανοίγει τους ορίζοντες του ανθρώπου ως προς την ύπαρξη του Γενικού Συνόλου δηλαδή του Οικοσυστήματος εντός του οποίου καλείται να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει ελεύθερος και εντός του οποίου παίρνουν πραγματικό νόημα οι ορισμοί του πλούτου, της πενίας, της ευτυχίας, της δυστυχίας καθώς και όλων των Αξιών.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι ο εαυτός του, η υγεία του, σωματική και ψυχική, είναι ζήτημα αποκλειστικά δικό του, ότι μπορεί και ότι υποχρεούται να έχει την απόλυτη ευθύνη της, ότι είναι τεράστιο έγκλημα να αφήνει το Είναι του στα χέρια άλλων. Να τον μαθαίνει ότι η διατροφή του είναι η βάση του οργανισμού του, η βάση του κορμιού του, της σκέψης του, των συναισθημάτων του, των σχέσεών του και να τον εισαγάγει στις έννοιες και στις πρακτικές της φυσικής διατροφής, της φυσικής καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία) και της φυσικής ζωής.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι η ανθρωπότητα, απαρχής μέχρι το άπειρο, είναι ενιαίο σύνολο και ότι ολόκληρη αλλά και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, ως πλάσμα της Φύσης, τον διέπουν οι κανόνες και οι Αρχές της, οι ρυθμοί της, ότι δηλαδή η αργή αβίαστη φυσική ανάπτυξη είναι ο μόνος ρυθμός που μας διέπει όλους και όποιος το ξεχνάει αυτό και επιχειρεί να αυτονομηθεί, να αυτενεργήσει εκβιάζοντας την εξέλιξη, σύμφωνα με την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, ζημιώνει στην διάρκεια του χρόνου, όχι μόνον τον εαυτό του αλλά ολόκληρο το οικοσύστημα.

Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι απλά και μόνο ένα πλάσμα το οποίο, όπως όλα τα πλάσματα, έχει κάποια, λιγοστά εμπρός στην αιωνιότητα του πλανήτη, χρόνια ζωής, και ότι για να ζήσει χρειάζεται φυσικούς πόρους, οι οποίοι είναι πεπερασμένοι, άρα επιβάλλεται να αναπληρώνει έστω και μέρος αυτών που χρησιμοποιεί, και, βεβαίως ότι δεν έχει δικαίωμα να προκαλεί μη αναστρέψιμες καταστροφές στο περιβάλλον του διότι αυτό θα αποβεί μοιραίο και στην ανθρωπότητα αλλά και στα άλλα πλάσματα που συναποτελούν το οικοσύστημα.

Να κάνει ουσιαστικά επανεκκίνηση στην ανθρωπότητα, να επαναθέτει στο ύψος τους τις αξίες που απαξιώθηκαν με το πέρασμα των χρόνων και την συστημική εκπαίδευση, και να αποδομεί σιγά σιγά, τούβλο με τούβλο αυτό τον πύργο της ύβρης που έστησε όλα αυτά τα χρόνια η ανθρωπότητα.

Να διδάσκει στο παιδί γραφή κι ανάγνωση καθώς και τα επιτεύγματα του ανθρώπινου νου και της ψυχής, τις βάσεις της Τέχνης, τα Μαθηματικά, την Αρχαία Ελληνική, τους αρχαίους πολιτισμούς, αλλά και τους σημερινούς “διαφορετικούς” πολιτισμούς, εμπρός στους οποίους φαντάζει γυμνός ο βασιλιάς, δηλαδή ο δυτικός, καταναλωτικός τρόπος ζωής.

Να στρέφει το ενδιαφέρον του ανθρώπου προς την ψυχή του, προς την φιλοσοφία και την τέχνη, διδάσκοντάς του τους φιλοσόφους και τα καλλιτεχνικά ρεύματα.

Να κηρύσσει την λιτότητα, την ολιγάρκεια, την ταπεινότητα, την αλληλεγγύη

Αυτές είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο σημαντικές βασικές αρχές ενός συστήματος βασικής παιδείας. Να προάγει τον άνθρωπο και την σχέση του με το οικοσύστημα και με τον άλλον άνθρωπο, να τον φέρνει σε επαφή με την ψυχή του, να του ανοίγει ένα παράθυρο στις τέχνες, στην φιλοσοφία, στον πολιτισμό και κατόπιν, να τον παραδίδει, όχι υποχρεωτικά αλλά όποιον το επιθυμεί, ως άνθρωπο με πνεύμα κριτικό και με βάση στέρεη πλέον, στην εκπαίδευση, απ’ όπου θα μπορεί να λάβει άλλες επιστημονικές και τεχνολογικές κατευθύνσεις.

Ίσως όλα αυτά να φαντάζουν ουτοπικά με αυτή την πρώτη ανάγνωση αλλά ας σκεφτούμε κατά πόσον είναι ρεαλιστική η ζωή μας, με δεδομένο ότι (ξε)χάσαμε τον απόλυτο ρεαλισμό του αυθύπαρκτου οικοσυστήματος που μας ορίζει και χωθήκαμε να ζούμε βαθιά στην ουτοπία ενός τεχνητού συστήματος, το οποίο φτιάξαμε οι ίδιοι.

ΥΓ: Αυτοί είναι οι βασικοί φιλοσοφικοί άξονες επί των οποίων “ιδρύθηκαν” και λειτουργούν με (δωρεάν) διαλέξεις και βιωματικά σεμινάρια το Απλεπιστήμιο και τα Σχολεία Αποεκπαίδευσης, θεσμοί που φιλοδοξούν να εξαπλωθούν.

Πρώτα σχόλια

Σε γενικές γραμμές το κυβερνητικό σχήμα το βλέπω ελπιδοφόρο. Ολιγομελές και ευέλικτο δεν το λες βέβαια, όπως είχε διακηρύξει προεκλογικά ο πρωθυπουργός αλλά ας το παραβλέψουμε αυτό.
Έχω μερικές ακόμη πρώτες παρατηρήσεις πέραν αυτής.
1. Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης δεν νομίζω ότι έχει λόγο να υπάρχει. Τουλάχιστον όσο δεν υπάρχει και Υπουργείο Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής
2. Υπουργείο Πολιτισμού και Παιδείας σκέτο, θα περίμενα να ονομάζεται. Χωρίς φυσικά το ” και Θρησκευμάτων”
3. Υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Εξαιρετική κίνηση και άκρως απαραίτητη. Επίσημη δήλωση της κατάντιας της χώρας και βεβαίως της κοινωνίας μας.
4. Τα πρόσωπα δεν θα τα σχολιάσω. Κάποιους δεν τους γνωρίζω καθόλου, για κάποιους έχω πολύ θετική άποψη και για κάποιους άλλους τελείως αρνητική. Αναμένουμε τις ενέργειές τους για να κρίνουμε.
5. Η τοποθέτηση της Ζωής Κ. στη θέση του Προέδρου της Βουλής έχει συμβολική σημασία αλλά και ουσιαστική νομίζω. Αφενός θα λάβει τη θέση από την οποία την χλεύαζαν κάποιοι ξοφλημένοι ακροδεξιοί και θα αναβαθμίσει τον θεσμό του Προέδρου της Βουλής, τον οποίο είχε εξευτελίσει ο άντρακλας βαρβατίλας βαγγέλας, αφετέρου δε θα ανασκαλίσει τα πάντα εκεί μέσα και θα φέρει στην επιφάνεια κάθε περίπτωση που χρίζει διερεύνησης και εξεταστικών επιτροπών κλπ, γενικώς δεν θα μπορεί να της κουνηθεί κανείς και αυτό είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται.
Ας ευχηθούμε να είναι καλορίζικοι λοιπόν και να έχουν επιτυχία στο έργο τους, να είναι καινοτόμοι και ριζοσπάστες, να σεβαστούν την χώρα μας, τις ζωές μας, τους φυσικούς πόρους και όλα τα άλλα πλάσματα, που “κατοικούν” στη χώρα μας και δεν μπορούν να ψηφίσουν. Διότι, έτσι που τα καταφέραμε ως κοινωνία, αυτή είναι η μόνη ευκαιρία που έχουμε ως προοδευτικοί πολίτες. Αν αποτύχει, θα μας βρουν πολύ χειρότερα. Περιμένουν στη γωνία οι μισαλλόδοξοι φασίστες για να επανακάμψουν πλησίστιοι και τότε θα αναθυμόμαστε τον Σαμαρά ως όαση δημοκρατίας

Το φρετζούνι της συνείδησής μας

Σήμερα στο πρωινό μου διάβα βρήκα ένα φρετζούνι. Το άκουσα να χαρχαλεύει μέσα σε κάτι αστιφύδες και πήγα κοντά. Ήτανε ανήμπορο να πετάξει, φοβισμένο, με κοιτούσε και είχε το στόμα του ανοιχτό και το χοντρό του ράμφος έτοιμο για το τσίμπημα της άμυνας.

Περάσανε ολοταχώς από το μυαλό μου όλες οι παιδικές μου μνήμες με τα φρετζούνια, που τα θεωρούσαμε τότε ως τα πιο φοβερά και τρομερά από όλα τα μικρόπουλα και ήταν ο φόβος και ο τρόμος μας, να μη μας τσιμπήσουν.

Έσκυψα και το έπιασα. Με κατατσίμπησε και μου έδιωξε όλους τους παιδικούς μου φόβους. Το πήγα σε έναν γείτονα που έχει κανάρια και κλουβάκια αδειανά, το βάλαμε σε ένα απ’ αυτά να ηρεμήσει, να φάει και να πιει κάνα δυο μέρες και βλέπουμε. Ήτανε χτυπημένο στο δεξί φτερό από κάποια σκάγια μάλλον. Μπορεί να ζήσει και να μείνει στο κλουβί για το υπόλοιπό του, θα δούμε, μπορεί και να ξαναπετάξει.

Πολλά λαβωμένα πουλιά περισυλλέγω τώρα τελευταία. Κάτι μάλλον σημαίνει αυτό.

Τα πουλιά είναι του Θεού το μάτι από πάνω μας, είναι η συνείδησή μας τα πουλιά”, λέει ο ήρωάς μου ο Θόδωρος ο Πεπόνας στο βιβλίο “Του Θεού το μάτι”.

Άλλοι λαβώνουν την συλλογική μας συνείδηση μάλλον και άλλοι την διασώζουν…

Πολιτικός πολιτισμός

Προσωπικά απόρησα και που τηλεφώνησε το βράδυ των εκλογών στον Τσίπρα για να τον συγχαρεί. Δεν το περίμενα. Απεναντίας, ήμουν βέβαιος ότι δεν θα έχει μούτρα να τον πάρει μετά από τόση απροκάλυπτη ακροδεξιά λάσπη που του είχε ρίξει. Του είπε λοιπόν ότι το επιτάσσει ο πολιτικός πολιτισμός, γι’ αυτό του τηλεφώνησε. Με άλλα λόγια υποκρίνομαι φίλε για να φανώ πολιτισμένος, μη νομίζεις… Τα κάνουν αυτά οι κουτσαβάκηδες.
Την επόμενη μέρα όμως δεν άντεξε το κουτσαβάκι άλλον πολιτισμό και δεν μετέβη να παραδώσει την εξουσία αποδεικνύοντας ότι αποτελεί μία τελείως παρωχημένη για την πολιτισμένη ανθρωπότητα πολιτική προσωπικότητα, η οποία επιβάλλεται να εξαφανιστεί από την πολιτική σκηνή και να μην προσβάλει άλλο τη χώρα μας.
Την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση είχαν πρόσφατα και κάποιοι νέοι άνθρωποι, φίλοι και συνεργάτες μου όταν εξέδιδα επί 15 χρόνια το περιοδικό Πελινναίο, οι οποίοι εξελέγησαν τον περασμένο Μάιο, κάλιο αργά παρά ποτέ, ως Δημοτική Αρχή Χίου. Πήγαν να παραλάβουν μόνοι τους, κανείς από το καθεστώς των χυδαίων πασόκων που απερχόταν δεν ήταν εκεί για να τους παραδώσει και βρήκαν άδεια τα πάντα, από συρτάρια μέχρι ντεσκτοπ, όπως μου είπαν έκπληκτοι μετά.
Έτσι είναι το καβάλημα λόγω εξουσίας. Ξεχνούν τι σημαίνει αιρετός και νομίζουν ότι τους παίρνει το παιχνιδάκι τους ο αντικαταστάτης τους, τον οποίον ψήφισε η κοινωνία, μουτρώνουν και δείχνουν το ποιόν τους το πραγματικό φάτσα κάρτα και δίχως τσίπα καμιά.
Παρεμπιπτόντως, οι φίλοι και συνεργάτες μου που έγιναν δημοτική αρχή, μου έλεγαν τότε σε διάφορες συζητήσεις μας, στη διάρκεια των ζυμώσεων σύστασης δημοτικών παρατάξεων, ότι δεν με θέλουν μαζί τους λόγω του ότι είμαι ακραίος συριζαίος (!!!) και τους θολώνω το ακομμάτιστο μήνυμα που θέλουν να στείλουν στην κοινωνία για να τους ψηφίσει (!!!), καλή τους ώρα. Όχι ότι ήθελα να κατέβω μαζί τους υποψήφιος, δεν τα συνηθίζω τέτοια καμώματα αλλά ήθελα πολύ να αλλάξει η κατάσταση και έτσι είχα δηλώσει παρών να βοηθήσω, όλα αυτά βέβαια πριν κατέβει αυτόνομα η χιακή συμπολιτεία την οποία στήριξα.
Αυτή λοιπόν η επικρατούσα για μένα άποψη, του ότι είμαι συριζαίος, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε κατά τις εκλογές του 2012 όταν και θα έπρεπε η ελληνική κοινωνία να έχει ψηφίσει Σύριζα και να έχει κάνει, με πολύ καλύτερο τρόπο και προοπτικές και σε πολύ καλύτερο χρόνο αυτό που έκανε τώρα. Διότι πράγματι τότε αρθρογραφούσα με πάθος υπέρ του Σύριζα και του Τσίπρα ως νέου ανθρώπου που επιβάλλεται να αντικαταστήσει τους παρωχημένους ακροδεξιούς και να τους στείλει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας για να μην τους ξαναδούμε.
Τότε ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ψήφισα κόμμα, το οποίο είχε ελπίδες να πάρει την εξουσία, κατόπιν δε των εκλογών γράφτηκα και στον Σύριζα ως μέλος αλλά η συμμετοχή μου στο κόμμα κράτησε μια βδομάδα αφού παραιτήθηκα και δεν ξαναπάτησα όταν άρχισαν να κάνουν εκπτώσεις και να λένε ότι θα συμμαχήσουν ακόμα και με τον διάβολο και κάτι τέτοια για να δικαιολογήσουν την στροφή τους προς την συντήρηση.
Στις εκλογές του 2015 λοιπόν δεν ψήφισα Σύριζα. Είμαι όμως αποφασισμένος να στηρίξω τον Σύριζα και τον Τσίπρα, ως νέο άνθρωπο με όλες μου τις δυνάμεις για να επιτύχει στο έργο του αν όντως αυτό το έργο δείξει ότι είναι ριζοσπαστικό και βγάζει την ελληνική κοινωνία από τον βούρκο και τον μεσαίωνα αλλά και από την υποτέλεια και την αναξιοπρέπεια οδηγώντας την ταυτόχρονα σε έναν άλλο δρόμο αξιών και όχι ευτέλειας.

Όλοι έχουμε υποχρέωση να στηρίξουμε τον Τσίπρα και τον Σύριζα σε αυτή την περίπτωση. Άλλη επιλογή δεν έχουμε. Η ελληνική κοινωνία έδωσε έστω και καθυστερημένα, έστω και από ανάγκη την εξουσία σε έναν νέο άνθρωπο σαφώς προοδευτικό σε σχέση με τα απερχόμενα πολιτικά απολιθώματα και έχουμε υποχρέωση να τον στηρίξουμε όλοι ενεργά, ιδίως όσοι έχουν άποψη πολιτική για το πού πρέπει να κατευθυνθεί η πορεία μας. Αυτό κι αν είναι δείγμα πολιτικού πολιτισμού.