Το σινιάλο του Σεραφείμ

Ο θάνατος ανθρώπων, οι οποίοι είχαν γίνει εν ζωή ευρύτερα γνωστοί από το όποιο έργο τους, αποτελεί πάντοτε ισχυρό σινιάλο προς την ανθρωπότητα που έπεται.

Ο τρόπος, η αιτία και η χρονική στιγμή του θανάτου αποτελούν τις βασικές παραμέτρους, με τις οποίες το οικοσύστημα προειδοποιεί τους ζώντες, τους δίνει ξεκάθαρα το νόημα της ζωής. Τους υπενθυμίζει πρώτα απ’ όλα το βασικό. Ότι ο άνθρωπος είναι πλάσμα φυσικό. Άρα διέπεται από τους όρους, τους ορισμούς και τους νόμους του οικοσυστήματος, όσο και αν το έχει ο ίδιος τελείως λησμονήσει.

Ας επικεντρωθούμε στην Ελλάδα και στα τελευταία χρόνια. Αυτά ακριβώς της λεγόμενης κρίσης του οικονομικού τεχνητού υποσυνόλου, εκ του οποίου “ανεχώρησαν” με προορισμό το αυθύπαρκτο υπερσύνολο, το οικοσύστημα, αρκετοί άνθρωποι ευρέως γνωστοί και διάσημοι, επίσης και αρκετοί παντελώς άσημοι, των οποίων όμως έγινε πασίγνωστη η αυτοχειρία τους και όλοι αυτοί οι θάνατοι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ισχυρά σινιάλα, πιθανότατα όμως δίχως μεγάλο αριθμό αποδεκτών που τα συνειδητοποίησαν, αφού η ανθρωπότητα ποτέ στην ιστορική πορεία της δεν τα εξέλαβε ως τέτοια, ακριβώς επειδή δεν έχουν οι άνθρωποι κατανοήσει ακόμη ότι η ανθρωπότητα είναι ενιαίο σώμα απαρχής έως ότου θα υπάρχει και ότι ο καθένας από εμάς που την εκπροσωπεί και την εκφράζει σε κάθε της περίοδο, είναι ο ίδιος η ανθρωπότητα ολόκληρη, την καθορίζει ο συνειδητός ή ο ασυνείδητος τρόπος με τον οποίο ζει και ότι η “αναχώρηση” κάποιου συγχρόνου μας, μας αφορά όλους και όχι μόνο τους συγγενείς και τους φίλους αυτού. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο γίνονται διάσημοι κάποιοι άνθρωποι, ακούσια βέβαια η συντριπτική πλειονότητα αυτών. Όχι για να αποκτήσουν χρήμα και δόξα, όχι για να εκπέμψουν σήματα και να ανοίξουν δρόμους με το έργο τους μοναχά κάποιοι λίγοι εξ αυτών αλλά κυρίως, για να αποδείξουν περίτρανα με τον θάνατό τους την ματαιότητα και την πλάνη όσο το δυνατόν σε πιο πολλούς ανθρώπους πίσω τους.

Πολύ βιαστικά θυμάμαι τον Νικόλα Παπάζογλου, τον Μανώλη Ρασούλη, τον Αργύρη Χιόνη, τον Σάκη Μπουλά, ανθρώπους που αγαπήθηκαν ευρέως ο καθένας στον κύκλο του και εξέπεμψαν το πιο ισχυρό τους μήνυμα φεύγοντας.

Ανήμερα Χριστουγέννων ανεχώρησε και ο Σεραφείμ Φυντανίδης. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο συμβολική αναχώρηση, εκτός ίσως από του Σταύρου Δήμα ή ενός εκ των Σαμαρά, Βενιζέλου, Τσίπρα… Το οικοσύστημα με τον θάνατο του Φυντανίδη καθιστά σαφές και απόλυτα ευανάγνωστο το μήνυμα προς τους ζώντες.

Επί των πλέον συναρπαστικών στιγμών του χρηματοοικονομικού συστήματος, κατά τις οποίες τα “παίγνια” και ο “τζόγος” έχουν φτάσει στο ζενίθ και κατά τις οποίες στον πολιτικό, στον δημοσιογραφικό κόσμο αλλά και στην κοινωνία επικρατεί αναβρασμός και αγωνία, σεναριολογία, αναμονή για το αν θα υπάρξει εκλογή Προέδρου και άρα συνέχιση των ακροδεξιών κυβερνήσεων, που εξυπηρετούν εδώ και χρόνια την ελεγχόμενη καθίζηση της οικονομικής πυραμίδας συνθλίβοντας την βάση της κοινωνίας ή για το αν θα πάει η χώρα σε πρόωρες εκλογές, ώστε να αλλάξει κάπως, όσο θα αλλάξει, το τροπάριο των τελευταίων ετών του βάλτου της, τις τελευταίες αυτές στιγμές λοιπόν και λίγο πριν να μάθουμε τι θα απογίνει τελικά, τις στιγμές κατά τις οποίες τα πράγματα είναι “πολύ σοβαρά” και κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό,  φρουπ, πάει ο Σεραφείμ, ο άνθρωπος που επί μισόν αιώνα συνέδεσε το όνομά του με όλα αυτά, αφού ήταν η ζωή του να παρακολουθεί το πολιτικό γίγνεσθαι και να μετέχει και αυτός σε κάποιο βαθμό με το έργο του στην διαμόρφωσή του, αναχωρεί λοιπόν αίφνης σαν να μην τον απασχολεί καθόλου πλέον να δει την συνέχεια του έργου μας, σαν να του είναι ανιαρό εντελώς.

Για σκεφτείτε να πέθαινε ο καθένας από εμάς χθες ξαφνικά ή να πεθάνει έως την Κυριακή, να φύγουμε με την περιέργεια αν θα έχει χώρα Πρόεδρο τη Δευτέρα ή αν θα ξεκινήσει περίοδος προεκλογική, να αναρωτηθούμε την ύστατή μας ώρα αν τελικά θα βγει πρωθυπουργός ο Τσίπρας και αν θα τηρήσει τον λόγο του κατόπιν ή θα ενδώσει και αυτός στις επιταγές των δανειστών, αν θα χρεοκοπήσει ανεξέλεγκτα τελικά η Ελλάδα και αν θα βγει από το ευρώ και τόσα τόσα άλλα, πλήρεις περιέργειας επ’ αυτών των ζητημάτων να φύγουμε, ούτε την ζωή μας σε επανάληψη να μην θέλουμε να δούμε, καθώς λέγεται ότι συμβαίνει τις τελευταίες τις στιγμές, μοναχά τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον κάθε είδους φτηνιάρη της Ζωής να πάρουμε μαζί μας ως σκέψη και εικόνα.

Ντροπή. Ντροπή και ανοησία.

Το σινιάλο του Σεραφείμ προς τους ζώντες ανθρώπους ήταν εύγλωττο και απόλυτα σαφές. Απελευθέρωση από το τραγικό, γελοίο και θλιβερό Υποσύνολο στην απεραντοσύνη και στο μεγαλείο του Γενικού Συνόλου, της Φύσης, του Οικοσυστήματος, συνειδητοποίηση της Ζωής όσο είναι καιρός. Διότι θα καταφθάσει η ύστατη στιγμή του καθενός και θα κατανοήσει απόλυτα και πλήρως ότι τελικά άλλο ήταν η Ζωή και άλλο αυτό που ζούσε.

Άτυπη αναγνώστις

Πριν εκδοθεί ένα βιβλίο έχει αναγνώστες; Προφανώς ναι, κάποιους, των οποίων το κριτήριο εμπιστεύεται ο συγγραφέας και τους το διαβάζει ο ίδιος (ακροατές) ή τους το δίνει προς ανάγνωση, με στόχο να λάβει σχόλια και παρατηρήσεις αλλά και για να δει την αυθόρμητη αντίδρασή τους.

Προσωπικά την κατευχαριστήθηκα την αυθόρμητη αντίδραση των δύο ατύπων αναγνωστριών του νέου βιβλίου μου.

Η μία εξ αυτών, η φίλη Σοφία Λαμπίκη ανήρτησε κατόπιν στο φβ και το παρακάτω κείμενο:

Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει…;;;;;;;;;;;;
Ο ευειδής και εταίρος εν ζωή Γιάννης Μακριδάκης συνέγραψε νέον πόνημα.
Εις γλώσσαν λατρευτήν,και υπ΄εμού συχνώς χρησιμοποιούμενη, εργαλείον ούσα προς ευτελισμόν και διαπόμπευσιν των κρατούντων,των ασαλεύτως στηριζόντων το σύστημα.
Πού βαίνομεν μετά θάνατον;
Ποίοι οι διαχειρισταί της νεκρής σορού μας;
Αναμείνατε την έκδοσιν του νέου βιβλίου του.
Εγώ, σπανίας τύχης άνθρωπος, το ανήγνωσα ήδη αλλά ετέρας πληροφορίας δεν δύναμαι να δώσω εις άλλους πτωχούς,θνητούς αναγνώστας.

Το τέλος του υπαρκτού καταναλωτισμού

Αυτό ακριβώς ζει η Ελλάδα την τρέχουσα ιστορική περίοδο. Ακολουθεί βεβαίως όλος ο δυτικός κόσμος, όλες οι επί χρόνια διαμορφούμενες καταναλωτικές κοινωνίες και κράτη.

Κάθε καθεστώς που παραπαίει, πόσω μάλλον ο υπαρκτός καταναλωτισμός μετατρέπεται σε τυραννικό για ολοένα και ευρύτερες ομάδες πληθυσμού των ανθρώπων που το ενσαρκώνουν.

Η ανθρωπότητα των καταναλωτών αποπροσανατολισμένη εντελώς λόγω της αντιστροφής των όρων και των αξιών επί των οποίων πορεύεται στην καθημερινή της ύβρη, είναι καταδικασμένη να βιώσει τις συνέπειες των πράξεών της πλέον.

Κι έχουμε απομείνει κάποιοι να απορούμε ακόμη ειλικρινά πού πήγε τόση γνώση, τόσος πολιτισμός και τόση επιστημοσύνη. Πώς μπορεί να πορεύεται έτσι αυτό το ον το τέλειο. Από τη μια να μελετά το Χάος και να γνωρίζει με τεκμηρίωση απόλυτη ότι κάθε του κίνηση, ακόμη και ανεπαίσθητη, η οποία εκβιάζει τους ρυθμούς της φυσικής ανάπτυξης, διαταράσσει το σύμπαν και επιφέρει συνέπειες πολλαπλάσιες απ’ αυτού και από την άλλη να την αγνοεί όλην αυτή τη γνώση και να αυτοκαταστρέφεται.

Αυτό που με θλίβει όμως, και το νιώθω κάθε σούρουπο στην βόλτα μου, όταν από τα γύρω δέντρα φτεροκοπούν και φεύγουν τα πουλιά τρομαγμένα από τα βήματά μου, είναι ότι καταστρέφει όλα τα άλλα πλάσματα πριν απ’ αυτόν. Τα πλάσματα της φύσης, που είναι όχι μόνο αθώα της ύβρης του της υπέρτατης αλλά και που βιώνουν την ζωή με τρόπο, τον οποίον θα έπρεπε αυτός να διδαχθεί.

Κυλάει το ποταμάκι

Στο ποδόσφαιρο είναι γνωστό ότι οι Γερμανοί παίζουν μέχρι το 90′και παίρνουν το παιχνίδι στο τέλος, εκεί που νόμιζε ο αντίπαλος ότι τους είχε νικήσει. Προφανώς με τον ίδιο τρόπο παίζουν και στην πολιτική.

Μην κάνετε Χριστούγεννα βέβαιοι ότι πάμε σε εκλογές. Μπορεί να μην είναι αρκετοί οι άρτι ξεβρακωθέντες συν 8 αναξιοπρεπείς αλλά έχει ακόμη κι άλλους από πίσω που αναμένουν τη σειρά τους, την τελευταία ευκαιρία τους για να ξεβρακωθούν κι αυτοί απροκάλυπτα και πανηγυρικά πλέον διότι μέχρι σήμερα το κάνανε συγκαλυμμένα. Μέχρι τη λήξη του το παιχνίδι ακόμη θα παίζεται, τίποτε δεν θα ‘χει τελειώσει.

Δεν συζητώ βεβαίως καθόλου για τους εκπροσώπους της νεοελληνικής ιδιοτέλειας, αμορφωσιάς και εθελοδουλίας, τους συσπειρωμένους γύρω από την συγκυβέρνηση, ούτε για τους ναζί που έβγαλαν μέσα από τα σπλάχνα τους, δεν με ενδιαφέρουν διόλου όλοι αυτοί, απαξιώ κιόλας.

Συζητώ όμως, αν και δεν τους έχω σε καμία υπόληψη κι αυτούς, αλλά το κάνω μόνο και μόνο για λόγους αριστερής (αυτο)κριτικής, για τους γελοίους και θλιβερούς συνάμα φθηνούς πολιτικάντηδες, τους αναδυόμενους με αριστερή ρητορική και ιδεολογία, τους απολύτως όμως ομοίους των προηγούμενων και τους οποίους έφεραν στο προσκήνιο και ανέδειξαν μέσα από την τραγική τους ανεπάρκεια τα “κόμματα της Αριστεράς”.

Μετά και από την τρίτη ψηφοφορία, μετά από την οριστική πλέον λήξη του αγώνα αυτού, όταν θα μετρηθούν για τελευταία φορά τα κουκιά και θα δούμε αν νίκησαν ξανά στο 90 οι Γερμανοί ή όχι, τότε, εκτός όλων των άλλων που θα επακολουθήσουν, θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ και σε κάτι δικό μου προσωπικό, το ότι θα κριθεί δηλαδή επακριβώς πόσο τοις εκατό ρεαλιστικό ήταν το προ δύο ετών άρθρο μου, το σχετικό με τον δημαρίτη και τον χρυσαυγίτη και θα μας πάρει ήσυχους το ποταμάκι ύστερα…

ΥΓ

Οι όμοιοί τους αναξιοπρεπείς και ανακόλουθοι, οι οποίοι βρίσκονται στην κοινοβουλευτική ομάδα του Σύριζα και ψηφίζουν τώρα παρών μόνο και μόνο επειδή αναμένουν να πιάσουν τα πόστα τα καλά της επόμενης κυβέρνησης, θα ξεβρακωθούν οπωσδήποτε κι αυτοί εν καιρώ…

 

Ευτυχής ημέρα

Σήμερα απέστειλα στην εκδότριά μου και στους συνεργάτες της των εκδόσεων της Εστίας το άρτι περατωθέν μυθιστόρημά μου με τίτλο: Αντί Στεφάνου.

Τους το έθεσα ως επισυναπτόμενο έγγραφο της κάτωθι επιστολής:

“Σας αποστέλλω μυθιστόρημα τι με τίτλο Αντί Στεφάνου, το οποίον, εντός της κεφαλής μου τριγυρίζον εκ του προπαρελθόντος Οκτωβρίου και κατόπιν αρκετών παντελώς αποτυχημένων προσπαθειών μου όπως το αποτυπώσω εγγράφως, λόγω τού ότι αναζητούσα ύφος τι πρωτότυπο προς απόδωσιν αυτού, ώστε να μην μου είναι ανιαρή, ως να αποτελεί επανάληψη, η διαδικασία της συγγραφής, αναζήτηση η οποία μέσω πλείστων και ανεπιτυχών πειραματισμών απέβαινε συνεχώς άκαρπος, οπότε και ακύρωνα την συγγραφή αυτού είτε σε πρώιμα, είτε όμως φορές τινές και σε πολύ προχωρημένα στάδια, καταφθάνων ούτω εν τέλει μετά σελίδος λευκής ο παρελθών Σεπτέμβριος του 2014, την 21η ημέρα όμως του οποίου, την επομένη του Αγίου Ευσταθίου δηλαδή και άμα τη αναχωρήσει της προσφιλούς μου Στάθιας εκ του Ροδώνα με προορισμό την Αθήνα, όπου και διέμεινε επί μήνα πλήρη και πλέον, κατόρθωσα επιτέλους όπως κατακτήσω το τόσον επιθυμητό ύφος, το οποίον αναζητούσα διακαώς και άρχισα πυρετωδώς την συγγραφή αυτού, συνεπώς και την αποσυμπίεση του νου και της ψυχής μου.
Η εν λόγω συγγραφή διεκόπη στα μέσα Οκτωβρίου για μία εβδομάδα, ένεκα της εν Αθήναις και Καρπενησίοις μεταβάσεώς μου προς χάριν εκδηλώσεων τινών, επανήρχισε άμα τη επιστροφή μου στη Βολισσό, επαναδιεκόπη επί δεκαήμερον στις αρχές του παρελθόντος Νοεμβρίου ένεκα της επιπόνου διαδικασίας της ελαιοσυλλογής, επανήρχισε κατόπιν και επαναδιεκόπη για τελευταία φορά επί δεκαήμερον επίσης, λόγω της μεταβάσεώς μου σε εκδηλώσεις εις Ξάνθη, Καβάλα, Τρίκαλα, Βόλο και Θεσσαλονίκη, επανήρχισε δε τέλος, άμα την τελική εξ όλων αυτών των ταξιδίων επιστροφή μου στο χωριό, όπου και τελείωσε σήμερα, ημέρα Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014, παραμονή της δευτέρας και προφανώς αγόνου επίσης, ως και η πρώτη απέβη, ψηφοφορίας της Βουλής προς εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Με τις εγκάρδιες ευχές μου όπως διέλθει ο καθείς από εσάς προσωπικώς και οικογενειακώς, καθώς και όλοι μας ως οικογένεια της Εστίας, καλές εορτές και ένα πλήρες δημιουργιών και Τέχνης υψηλής νέος έτος 2015″
Ελπίζω ότι θα υπάρχει η Ελλάδα και όλοι εμείς, προσωπικά και συλλογικά έως ότου θα τυπωθεί και θα κυκλοφορήσει το νέο, δέκατο στην σειρά βιβλίο μου (όγδοο λογοτεχνικό), το οποίο είναι πολύ διαφορετικό σε τρόπο γραφής από όλα τα προηγούμενα.
Κατόπιν της εξαντλητικής καθημερινής από ώρα 5πμ έως περίπου 9μμ ενασχόλησής μου με την συγγραφή καθ’ όλο το προηγούμενο διάστημα, επανέρχομαι από αύριο στις περί της γης εργασίες μου, αναμένοντας την έκδοσή του και την επικοινωνία του με εσάς, που με τιμάτε ως αναγνώστες των βιβλίων μου.
Μέχρι τότε είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε και να υπομένουμε τις συνέπειες, τις οποίες επιφέρει εμμέσως αλλά και άμεσα στην προσωπική και την συλλογική ζωή μας καθώς και στην πατρίδα μας, με την έννοια των φυσικών της τοπίων και πλασμάτων, ο περιβάλλων όλους μας πολιτικός βόρβορος, ο κατ’ εικόνα και ομοίωση φυσικά της νεοελληνικής κοινωνίας συσταθείς και υφιστάμενος, σπέρνοντας ταυτοχρόνως ο καθένας από μας με τον λόγο, την τέχνη και την καθημερινή του πρακτική σπόρους αξιοπρέπειας,ώστε να προσεγγίσουμε όσο το δυνατόν και όσο το συντομότερο, συλλογικά την συνειδητότητα  ως πλάσματα φυσικά.

Η ύστατη ώρα

Ο βόρβορος αναταράσσεται λόγω του ότι οι δυσώδεις πολιτικοί εκπρόσωποι των καταναλωτών προσπαθούν απεγνωσμένα να διασώσουν τα τομάρια τους την ύστατη ώρα της πολιτικής τους υπόστασης.

Θα είναι ακόμη πιο δυσώδεις και θλιβεροί όταν καταφθάσει, οσονούπω, για τον καθένα και η ύστατη ώρα της φυσικής του υπόστασης, την οποίαν προφανώς και απολύτως εμφανώς έχουν εδώ και χρόνια λησμονήσει, κοιτάζοντας αφ’ υψηλού την ζωή, τον άνθρωπο και όλα τα άλλα πλάσματα, ως κλασσικοί αμόρφωτοι και υπέρμετρα ανόητοι, θεωρούντες εαυτούς σπουδαίους και υπεράνω όλων επειδή κατέχουν δήθεν δύναμη εκ θέσεως πολιτικής ή συσσώρευσης κουπονιών χρηματικών.

Παρακολουθούμε, αυτόν τον καιρό της πλήρους κατάρρευσης των πάντων, τον επίσημο και δημόσιο εξευτελισμό τού ούτως ή άλλως ευτελούς εξ ορισμού αξιακού συστήματος, το οποίο συμπαρασύρει μαζί του κάθε μικρόνου ανθρωπάκι- πολιτικάντη καταναλωτή του συρμού που το ενσαρκώνει.

Αναμείνατε εξελίξεις και άλλες πολύ σύντομα. Μόνον ο θάνατος αλλάζει τις γενιές των ανθρώπων και τις ιστορικές περιόδους της ανθρωπότητας επί της γης.

Νομοτελειακά, όποιος ασχολείται καθημερινά με το χρήμα, όποιος άλλη μέριμνα δεν ασκεί παρά μονάχα σπαταλάει ενέργεια για να το αποκτήσει, να το συσσωρεύσει, να το κυκλοφορήσει, να το κρύψει από λογαριασμό σε λογαριασμό και από τράπεζα σε τράπεζα, να εξαγοράσει συνειδήσεις και ανθρώπους ως εμπορεύματα, να εξαγοραστεί, όποιος το προσκυνάει και το σκέφτεται ολημερίς σαν θεό και όχι σαν εργαλείο, πεθαίνει πλήρης τρόμου, λόγω του ότι έχει χάσει ήδη τη ζωή απασχολούμενος με τόσα άλλα ανούσια και τοξικά πλην αυτής, έχει δε θρέψει και ποτίσει εαυτόν με τόσα απορρίμματα υλικά, νοητικά και συναισθηματικά αγορασμένα με το ίδιο αυτό το χρήμα, ώστε δεν το πιστεύει το ξαφνικό άγγελμα πως η ζωή του, η δική του μοναδική ζωή και ύπαρξη τελείωσε, τέρμα, πάπαλα, ούτε τα κουπόνια, με οποία τόσα χρόνια έπαιζε, τον σώζουν πια, ούτε οι θέσεις εξουσίας επί της ζωής των άλλων ανθρώπων και πλασμάτων καθιστούν αθάνατο και άτρωτο το σάπιο του σαρκίο καθώς και το αρρωστημένο και κενό, παρ’ όλες τις σπουδές σε ανώτατα ιδρύματα των αγορών κρανίο του, το μόνο που ίσως μπορεί να πιστέψει την ύστατή του ώρα πια, αναξιοπρεπής και θλιβερός επαίτης της ζωής ως έχει καταντήσει, είναι ότι τόσα χρόνια αυτοκτονούσε μέρα με την ημέρα ενώ ήταν βέβαιος ότι ζει και ότι εξουσιάζει…

Πηγαδάκια βουλευτών

Όλα τα διαδικτυακά ΜΜΕ, καθεστωτικά και αξιοπρεπή έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό στον σχολιασμό τους περί των εξελίξεων, οι οποίες έλαβαν και θα λάβουν χώρα μετά την πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή ΠτΔ:

Τα περιβόητα “πηγαδάκια βουλευτών”

Η έκφραση αυτή, την οποία μεταχειρίζονται στον λόγο τους άπαντες οι της κοινοβουλευτικής αποστολής εντεταλμένοι και η οποία περνάει δίχως φαντάζομαι να αγγίζει διόλου την συνείδηση της πλειονότητας αυτών και των ακροατών ή των αναγνωστών τους, είναι μεγαλειώδης, τόσον όσο η ζωή, η οποία, ταυτοχρόνως ενώ ασχολούμαστε, ασυνείδητα κιόλας, με όλα αυτά τα υποκατάστά της, μας διαφεύγει εντελώς.

Η εικόνα και μόνο η οποία παράγεται από την εν λόγω φράση στη γέννησή της, είναι μαγευτική.

Άνδρες και γυναίκες ιστάμενοι κυκλικά γύρω από ένα πηγάδι, γερμένοι όλοι κάπως εμπρός και έχοντες απολύτως την προσοχή τους στραμμένη προς το κέντρο του, συζητούν περί της ζωής και του βίου τους, την ίδια ακριβώς στιγμή κατά την οποία ανασύρουν με τους κουβάδες τους την ίδια την Ζωή από μέσα του.

Από την εποχή που μία τέτοια εικόνα ανθρώπων περιγράφηκε λογοτεχνικά ως πηγαδάκι, φτάσαμε σιγά σιγά στην σύγχρονη εποχή μας, κατά την οποία η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων είναι πλέον καταναλωτές, το μόνο που γνωρίζουν δηλαδή περί νερού είναι ότι τρέχει από τη βρύση του νεροχύτη τους, όσο δε περί πηγαδιών την λογοτεχνική τους και μόνον υπόσταση, και μάλιστα στην πιο φθηνή της σύσταση και εκδοχή, αυτή των πολιτικών, ατόμων και άρθρων, αντιστοίχως.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με τον οποίο οι σύγχρονοι καταναλωτές έχασαν εντελώς κάθε επαφή τους με την κυριολεξία ως προς το νερό και το πηγάδι και έγιναν έτσι εντελώς ανίκανοι ακόμη και να αντιληφθούν τη λογοτεχνική αυτή μεταφορά στην καθημερινότητά τους, πόσω μάλλον το μεγαλείο της, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, έχουν καταστεί ανίκανοι να αντιληφθούν και τη ζωή στον καθημερινό τους βίο, διότι σιγά σιγά την μετέφεραν κι αυτή, όχι όμως λογοτεχνικά πλέον αλλά στην κυριολεξία δυστυχώς, από τον ρεαλισμό και την μαγεία του οικοσυστήματος στην ουτοπία και την απαξία του χρηματοοικονομικού συστήματος.

Με άλλα λόγια όποιος διαβάζει ή ακούει σε χρόνο ανύποπτο την φράση “πηγαδάκια βουλευτών” αλλά την προσπερνάει αδιάφορα εντελώς, δίχως να πλάσει ούτε μία εικόνα μέσα του, μάλλον θα είναι καλό να επαναπροσδιοριστεί ως άνθρωπος για να αλλάξει ο κόσμος και να μην περιμένει μόνο να ψηφίσει και να αναθέσει την ευθύνη του αλλού.

Όποιος δε, βλέπει εμπρός του βουλευτές να συζητούν και τους χαρακτηρίζει ως πηγαδάκι, είτε είναι αγιάτρευτα ρομαντικός, συνεπώς τελείως αταίριαστος και απροσάρμοστος σε περιβάλλοντα στα οποία συχνάζουν πολιτευτές, είτε χρησιμοποιεί και αυτός ασυνείδητα το μεγαλείο της ζωής, κάνοντας φθηνή τέχνη και δίχως καν να το συνειδητοποιεί.

Ευχαριστώ τον αναγνώστη ΔΚ για την αποστολή του συγκλονιστικού αποσπάσματος που ακολουθεί:

 

Αντί Στεφάνου

Αχάραγες εγέρσεις, ξυπνάς γι’ αυτό και μόνο, είναι η ένδειξη ότι κάτι σου συμβαίνει εξαιρετικό. Όπως ο έρωτας, γεμίζει το κεφάλι σου και δεν έχεις μυαλό για τίποτα παραέξω, γεμίζει την ψυχή σου, τη μέρα σου ολόκληρη και σε αιχμαλωτίζει.

Στο χωράφι έχει φουντώσει η ξινίθρα και απειλεί να πνίξει τα φυτά, αφού πηγαίνω εδώ και πολύν καιρό σαν κλέφτης, μονάχα το πρωί για να συλλέξω την τροφή μου και φεύγω, επιστρέφω γρήγορα στο κείμενο.

Σαν την κλωσσού, που σηκώνεται απ’ τ’ αυγά της για λίγα λεπτά, να ξεπιαστεί, να φάει και να δροσιστεί, ένστικτο αυτοσυντήρησης, μόνο αυτό την οδηγεί, και βέβαια το Χρέος της, κάθεται πάλι γρήγορα, ταμένη ως από μια προαιώνια Αποστολή να βγάλει τα πουλιά, να συνεχίσει τη ζωή.

Η Τέχνη δεν πτοείται απ’ όλα αυτά τα ανούσια της καθημερινότητας εντός του απαξιωμένου και πλάνου μας συστήματος, δεν επηρεάζεται διόλου απ’ την καθίζηση της αγοράς, από την οικονομική συμπίεση και ανέχεια, είναι υπεράνω αυτών, σε σύμπαντο παράλληλο, άχρονη και διαχρονική, κτήμα όλων των ανθρώπων

Δεν φυλακίζεται η Τέχνη σε σκέψεις εφήμερες ιδιωτικές και σε φοβίες ανθρώπινες, βρίσκει πάντα τον Τρόπο και βέβαια τον Λόγο για να υπάρξει…

 

ΥΓ

“Απόλαυση δεν είναι το να γράφεις αλλά το να έχεις γράψει”

Κολτές