Δείτε την ταινία (6′)

Με την αλλαγή του έτους και με την πτώση της κυβέρνησης, με την έναρξη ακόμη μίας προεκλογικής περιόδου βασισμένης στον εκφοβισμό και με το κλείσιμο τεσσάρων ετών οικονομικής κατοχής και εκποίησης των ζωών μας και των φυσικών μας πόρων, έτσι σημαδιακά εντελώς, έρχεται στο διαδίκτυο η ταινία μικρού μήκους του Γιώργου Μπακόλα, η βασισμένη σε ένα μικρό αφήγημά μου με τίτλο “Δεν θα υποκύψουμε”.

Δείτε την και προωθείστε την για να την δουν και άλλοι, όσο το δυνατόν περισσότεροι. Να είναι η απάντησή μας στον καθεστωτικό εκβιασμό και τον εκφοβισμό καθ’ όλο αυτό διάστημα μέχρι την ώρα της κάλπης αλλά προφανώς και μετά, απέναντι σε κάθε καθεστώς της αναξιοπρέπειας…

 

Ουράνιο τόξο …

Ήλιος με χιονόνερο στη Βολισσό αυτή την ώρα.

Ντύθηκα το πρωί σαν κρεμμύδι να πάω στο χωράφι, μήπως σώσω κάμποσα λεμόνια εν όψει του χιονιού που λένε οι μετεωρολόγοι ότι θα πέσει μέχρι τη θάλασσα απόψε τη νύχτα αλλά είχε τέτοια λιακάδα που ίδρωσα!

Ο Μαλαγκιώτης κατέβαινε όμορφος και ήρεμος σαν μεγάλος ποταμός, δίχως κανένα κόμπλεξ και τα γύρω βουνά ήταν χιονισμένα αλλά μέσα στο μούρκι η λιακάδα έκανε όλα τα φυτά να απλώνουν όλο τους το είναι κατά τον ουρανό για μια ακόμη μέρα

Στην επιστροφή για το χωριό, λίγο πριν αρχίσει να στουπίζει, να σου και το ουράνιο τόξο.

Άμα βλέπεις ουράνιο τόξο πριν τη βροχή να χώνεσαι, άμα το βλέπεις μετά, να βγαίνεις. Να δούμε τι μας περιμένει λοιπόν…

Αναμένοντας τον χιονιά

Έρχεται χιονιάς και απειλεί τα φυτά. Δύο ετών είναι σήμερα το χωράφι και ελπίζω να μην μηδενίσει την ηλικία του και τις προσπάθειες που έχουμε καταβάλει μέσω αλλεπάλληλων σπορών αυτά τα δύο χρόνια.

Κάλυψα σήμερα το πρωί εν μέσω ριπών χιονόνερου, με ένα παχύ στρώμα ξινίθρας τις ρίζες του ταμαρίλο και της λεμονίτσας. Τίποτε άλλο δεν μπορώ να κάνω παρά να αναμένω τις διαθέσεις της φύσης και να ελπίζω ότι δεν θα χιονίσει μέχρι το υψόμετρο μηδέν και, κυρίως, ότι δεν θα κάνει παγετό, το λεγόμενο εδώ ως κραϊ.

Αγωνία λοιπόν μέχρι να περάσει από πάνω μας το κύμα ψύχους που μόλις έφθασε.

Καλού κακού έβγαλα μερικές φωτογραφίες σήμερα, να υπάρχουν…

Το ταμαρίλο, δεν έχει κλείσει ακόμη χρόνο ζωής, φύτρωσε από σπόρο στα Τέρτσα Ηρακλείου και το μετέφερε η Ειρήνη εδώ μέσα σε μία γλάστρα μωρό ακόμη. Τώρα έχει πάρει μπόι, έφτασε το ένα μέτρο αλλά να δούμε τι του επιφυλάσσει ο χιονιάς.

Δάσος από παπούλες, μαϊντανά, ραδίκια και στο βάθος τα σπαράγγια κιτρινίζουν για να εξαφανιστεί όπου να ναι το υπέργειο στέλεχός τους και να εμφανιστούν ξανά με την πρώτη άνοιξη

Αβοκαντόδεντρα φυτρωμένα από σπόρο παντού μες στο χωράφι αναμένουν κι αυτά την μοίρα του χειμώνα

Σέσκουλα, ραπάνια, μαϊντανά, σέλινα, ραδίκια, απο κάτω ντοματιές, και τόσα ακόμη φυτά, όλα μαζί σε συγκαλλιέργεια και αγαστή συμβίωση με τα λεγόμενα ζιζάνια, τα οποία όμως έχουν ρόλο προστάτη των υπολοίπων σε τέτοιες ακραίες καιρικές συνθήκες.

Ας ελπίσουμε ότι θα την βγάλουν καθαρή διότι αν όχι, εκτός των άλλων, θα πεινάσουμε κιόλας μες στο καταχείμωνο…

Κυβέρνηση της Αριστεράς

Επαναδημοσιεύω άρθρο μου γραμμένο προ μία εβδομάδα, σχετικό με την κυβέρνηση της Αριστεράς, η οποία επιβάλλεται όχι μόνο να έρθει αλλά και να επιτύχει. Διότι αν δεν έρθει, γνωρίζουμε πολύ καλά τι μας περιμένει και αν δεν επιτύχει, αυτό που θα μας περιμένει δεν μπορούμε να φανταστούμε τι θα είναι. Διότι απλώς εντός των νεοφιλελεύθερης αγοράς πολιτικών, το μέλλον είναι το αδιανόητο του παρόντος.

Κυβέρνηση της Αριστεράς

“Όποιος έχει την δυνατότητα να παρακολουθεί όσο το δυνατόν από ανεξάρτητες πηγές ενημέρωσης και να επεξεργάζεται λογικά τα δεδομένα της συνθήκης, την οποίαν βιώνουμε αυτή την εποχή, τα βασικότερα των οποίων είναι η αδιάλλακτη στάση των δανειστών και η εμμονή τους σε νέα ισοπεδωτικά μέτρα, δεν μπορεί παρά να δει τα εξής ενδεχόμενα για το άμεσο μέλλον:

1. Οι δωσιλογικές κυβερνήσεις οι οποίες εγκλώβισαν τη χώρα στις δανειακές συμβάσεις, στα μνημόνια και στο αγγλικό δίκαιο, μετακυλίοντας το χρέος που δημιούργησαν οι πολιτικές τους στις πλάτες των πολιτών, οι οποίοι βεβαίως δεν είναι άμοιροι ευθυνών, θα συνεχίσουν να υφίστανται με υπερψήφιση ΠτΔ από τους απαραίτητους φιλοτομαριστές με δήθεν θεωρητικό υπόβαθρο, ώστε να ολοκληρώσει κατόπιν το έργο της.

2. Η Αριστερά θα έρθει στην κυβέρνηση κατόπιν εκλογών λόγω αδυναμίας εκλογής ΠτΔ, οπότε θα βρεθεί εξαρχής αντιμέτωπη με την αδιαλλαξία και την σκληρή στάση των δανειστών και μάλιστα έχοντας πολύ λίγο χρόνο στην διάθεσή της ώστε να αλλάξει πλεύση.

Επειδή το πρώτο ενδεχόμενο μού είναι προσωπικά τελείως αδιάφορο προς σχολιασμό λόγω του ότι αφενός το έργο το έχουμε ματαδεί πολλές φορές, αφετέρου δε διότι απαξιώ να ασχολούμαι με αμόρφωτους και μηδενικής συναισθηματικής τουλάχιστον νοημοσύνης, παρωχημένους πολιτικάντηδες, θα πω λίγες σκέψεις επί του δεύτερου σεναρίου.

Βασικά την Αριστερά την αναγράφω στο παρόν άρθρο δίχως εισαγωγικά μόνο και μόνο διότι είναι όντως αριστερότερα σε σχέση με την ακροδεξιά που κυβερνάει μεταλλάσσοντας τα προσωπεία της επί πέντε τουλάχιστον έτη, παρόλο που τρέφει στον κόρφο της κι αυτή κάθε είδους όμοιο με τους δεξιούς πολιτικάντη, από επενδυτές σε πολυεθνικές του θανάτου και της απόλυτης καταστροφής του οικοσυστήματος μέχρι ρηχούς τω πνεύμα αδιάφορους αλλά και μέχρι γελοίους, οι οποίοι εξευτελίζουν αγώνες και αγωνιστές, θέλω όμως να ελπίζω ότι όταν θα έρθει η στιγμή της τελικής αναμέτρησης με την κρίση και το αδιέξοδο, θα χαράξει πορεία διαφορετική, πορεία αξιοπρέπειας και όχι αναξιοπρεπούς και προδοτικής αναδίπλωσης όπως ο προκάτοχος αυτής πρωθυπουργός το ίδιο κιόλας βράδυ των εκλογών, οπόταν και έπαθε, προφανώς εκ της κωλοτούμπας αποκόλληση αμφιβληστροειδούς.

Με δεδομένο λοιπόν ότι η Αριστερά θα βρεθεί αμέσως εμπρός στο αδιέξοδο, θα πρέπει κατά την άποψή μου να προβεί σε κάποιες ενέργειες, τις οποίες όμως επιβάλλεται να γνωστοποιήσει από πριν τις εκλογές στον ελληνικό λαό ώστε να λάβει την εντολή για αυτές, έστω και ως πλαν μπι, που λένε οι καπιταλιστές.

Αυτές οι ενέργειες, οι οποίες θα πρέπει εκκινήσουν ταυτόχρονα και άμεσα δεν είναι άλλες από:
1. Καταγγελία και ακύρωση όλων των αποφάσεων των τελευταίων ετών οι οποίες έθεσαν την χώρα υπό την ομηρεία της Τρόικας και των μνημονίων, του αγγλικού δικαίου, ήτοι τις αποφάσεις ένταξης και αποδοχής δανείων καθώς και μεσοπροθέσμων κλπ, οι οποίες δεν υπερψηφίστηκαν από τα 2/3 της Βουλής, ούτε είχαν τεθεί προεκλογικά στον ελληνικό λαό από τις υποψήφιες κυβερνήσεις ώστε να νομιμοποιηθούν κατόπιν, άνευ δημοψηφίσματος να τις λάβουν και να τις εφαρμόσουν. Κάτι τέτοιο θα συνεπάγεται βεβαίως και μονομερή διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, το οποίο ούτως ή άλλως δημιουργήθηκε κάποτε για να κατασκευάσει πελάτες των κάθε είδους βιομηχανιών της δύσης, νέες αγορές προς εξαγωγή των προϊόντων τους άρα το χρήμα επέστρεψε πάλι στις οικονομίες αυτές σχεδόν στο σύνολό του εκτός ίσως από τις μίζες.

2. Άμεση χρήση κάθε διαθέσιμου οικονομικού πόρου αλλά και κάθε πόρου που θα εισπραχθεί από την φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου προς ανακούφιση της κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης που διέρχεται η χώρα.

3. Απόδοση δικαιοσύνης με ό,τι σημαίνει αυτό για όσους όλα αυτά τα χρόνια προέβησαν σε πολιτικές ενέργειες ή παραλείψεις που ενέχουν ευθύνες ποινικές, αποκατάσταση του περί δικαίου αισθήματος στην χώρα, παράδοση στην δικαιοσύνη όλων όσων καταχράστηκαν χρήματα του ελληνικού λαού και βρίσκονται σε διάφορες λίστες αναγεγραμμένοι και προστατευμένοι ως τώρα.

4. Χάραξη νέας πολιτικής μακροπρόθεσμου σχεδιασμού με επανάστηση του αξιακού συστήματος των πολιτών και της χώρας, με επανακαθορισμό του ορισμού του πλούτου βασικά, τον οποίον αποτελούν οι φυσικοί πόροι της χώρας και όχι το χρήμα των αγορών. Μόλις επανακαθοριστεί ο πλούτος και οι αξίες μας, θα ανοίξουν οι δρόμοι για τις άλλες πολιτικές, αυτές της σμίκρυνσης και όχι πλέον του καταστροφικού γιγαντισμού, αυτές του σεβασμού στη ζωή, στη φύση και στα έργα των ανθρώπων, αυτές της αποαστικοποίησης και του αντικαταναλωτισμού, αυτές της δημιουργίας ενός μεγάλου αναπτυξιακού μετώπου αποτελούμενου από πολλά μικρής και μέσης κλίμακας αναπτυξιακά έργα σε κάθε τόπο, σε κάθε μικρό παράδεισο αυτής της πατρίδας.

Το νόμισμα, είτε είναι το ευρώ είτε οποιοδήποτε άλλο δεν αποτελεί πλούτο από μόνο του, απλά απαριθμεί αυτόν. Πλούτο αποτελούν οι άνθρωποι, οι φυσικοί πόροι, η ενέργεια, η ίδια η χώρα την οποίαν κλέβουν από τους μελλοντικούς κατοίκους της εδώ και χρόνια αδίστακτοι και αναίσχυντοι πολιτικοί και την παραδίδουν στους εντολείς τους, στον γιγαντισμό και στο ανήθικο και καταστροφικό κεφάλαιο των αγορών.

Μια κυβέρνηση Αριστεράς χωρίς εισαγωγικά επιβάλλεται λοιπόν βραχυπρόθεσμα να αναχαιτίσει την ανθρωπιστική κρίση, να αμφισβητήσει το σύστημα και να φέρει δικαιοσύνη στη χώρα, μεσοπρόθεσμα δε να αλλάξει όραμα, ορισμούς και όρους πολιτικής.

Καλή αρχή..

Με μία εξαιρετική ομιλία του Αλέξη Τσίπρα άνοιξε η προεκλογική περίοδος. Τα είπε όλα. Για τις ευθύνες του παρελθόντος, οι οποίες θα αποδοθούν και για την συν-ευθύνη του μέλλοντός μας, την οποία θα αναλάβουν όλοι όσοι το θελήσουν. Για το χρέος μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, η οποία θα κόψει οριστικά κάθε συνδιαλλαγή με τα γνωστά και κραταιά επί χρόνια διαπλεκόμενα επιχειρηματικά συμφέροντα και με τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες. Για την αξιοπρέπεια και το αίσθημα ευθύνης των Αριστερών.

Αν και έχω σταθεί πολλές φορές επικριτικός απέναντι στον Σύριζα τα τελευταία δύο χρόνια και ακόμη είμαι και θα είμαι φυσικά, απόψε άκουσα τον Αλέξη Τσίπρα και ένιωσα να με διακατέχει ένα παράξενο αίσθημα ικανοποίησης και ελπίδας. Ένιωσα ότι επιτέλους μπορεί να ξημερώσει μια νέα περίοδος για τον πολιτικό μας βίο, για τις ζωές και για τη χώρα μας, μια περίοδος συμμετοχική, καθαρή, αξιοπρεπής και πάνω απ’ όλα δίκαιη.

 

Κάλιο αργά

Κάλιο αργά παρά ποτέ.

Αυτό που έπρεπε να έχει γίνει από την επομένη κιόλας των προηγούμενων εκλογών, όταν ο Σαμαράς έκανε την αθλιότερη κωλοτούμπα της πολιτικής ιστορίας του νεοελληνικού κράτους και από προεκλογικός επαναδιαπραγματευτής μετατράπηκε σε εθελόδουλο εκπορνευτή της χώρας, σε συνεργασία βεβαίως με το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ, έγινε τελικά σήμερα.

Έπεσε η τρικομματική και κατόπιν δικομματική κυβέρνηση της άμεσης μετεκλογικής εξαπάτησης, έχοντας όμως προλάβει ήδη εντός των δυόμιση αυτών ετών να φέρει εις πέρας κατά μεγάλο ποσοστό την αποστολή την οποίαν είχε λάβει από τους έξωθεν κυρίους της, ήτοι να πτωχεύσει και να εξαθλιώσει πολύ περισσότερους πολίτες, να εκποιήσει την δημόσια περιουσία και τους φυσικούς πόρους της χώρας, να εξευτελίσει προκλητικά το Σύνταγμα, την Δικαιοσύνη, την Αξιοπρέπεια, προωθώντας με γοργούς ρυθμούς έτσι τον εκφασισμό της κοινωνίας.

Έπεσε λοιπόν σήμερα η κυβέρνηση, έγινε το πρώτο βήμα, έστω και καθυστερημένο, έστω και με το στανιό και πάμε τώρα σε εκλογές για να κάνουμε και το δεύτερο, να ολοκληρωθεί η αλλαγή πορείας.

Προσωπικά έχω αναφερθεί πολλές φορές στο πώς θα ήθελα γενικώς να πολιτεύεται η Αριστερά και ειδικώς σε αυτή την ιστορική στιγμή τι ακριβώς κυβέρνηση θα ήθελα να φτιάξει. Ίδωμεν.

Προς το παρόν προέχει να μην υποκύψει ξανά κανένας πολίτης ψηφοφόρος στους εκβιασμούς και στον φόβο που προσπαθούν να διασπείρουν στην κοινωνία με τα καταστροφολογικά σενάρια οι απερχόμενοι και τα φερέφωνά τους.

Από την εκδήλωση στην ΕΡΤ3

Με τον δημοσιογράφο-συγγραφέα Απόστολο Λυκεσά κάναμε πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη μία εκδήλωση στο στούντιο της κατειλημμένης ΕΡΤ3, την διοργάνωση της οποίας είχε το συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο Ακυβέρνητες Πολιτείες και αποσπάσματα μπορείτε να δείτε εδώ.

Αναρτώ σήμερα το κείμενο της παρέμβασης του Απόστολου Λυκεσά στην εν λόγω εκδήλωση:

Ο ΜΑΚΡΙΔΑΚΗΣ ΩΣ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Του Απόστολου Λυκεσά

 Κατάρα της ακαταμάχητης προόδου είναι η ακαταμάχητη οπισθοχώρηση

                                                                                             (Αντόρνο – Χορκχάιμερ)

Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι τα βιβλία του. Μπορεί να ακούγεται ως κοινοτυπία, αλλά δεν είναι, αφού, δεν είναι λίγοι οι συγγραφείς που καταγγέλλονται για προδοσία των έργων τους με τις πράξεις του βίου τους. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι εύκολο να περιγράφεις τη ζωή σου ή να βάζεις ξένους να κόβουν βόλτες στο μυαλό σου. Ακόμη δυσκολότερο, να μοιράζεις χάρτες, για να μην χάνονται όσοι έχουν αληθινό ενδιαφέρον, για όσα λες και είσαι, αλλά, ακόμη και για όσους θα μπουν στον κήπο σου από καθαρή περιέργεια με ευγένεια ή αγριότητα βάνδαλου.

Ο Μακριδάκης, είναι σαν τον Κύκλωπα. Αποδεικνύεται ότι για πολλούς είναι καλός, μέχρι να τον ανακαλύψουν, γιατί μετά αρχίζει να δουλεύει το σαράκι του φθόνου για τα ταπεινά αγαθά και την αυτάρκειά του. Η ιστορική, λαογραφικού τύπου, για κάποιους, οπισθοδρόμηση, δια της θεματογραφίας του δεν ενοχλεί. Η παραγωγική οπισθοδρόμηση που προτείνει, φοβίζει (περισσότερους ίσως τους εξοργίζει κιόλας). Η πρόταση Μακριδάκη, δεν είναι πάντως για εμένα κάτι καινούργιο (κι όχι μόνο γιατί κι εγώ κατάγομαι από αγροτική περιοχή και μεγάλωσα στα χωράφια). Αυτά στη συνέχεια.

Προηγείται η χρονολογική σειρά παρουσίασης του έργου, σειρά που έχει κι αυτή την σημασία της στην χαρτογράφηση της πορείας του συγγραφέα. Με μερικές αναγκαίες παρεκβάσεις.

Οπότε, ας πάρουμε τα βιβλία κατά χρονολογία έκδοσης.

Το 2006 κυκλοφορεί το «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι: Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή, Αφηγήσεις 1941 – 1946».

Θεωρώ το βιβλίο κομβικό, από πολλές απόψεις. Είναι κάτι σαν εισαγωγή στην τεχνική, όχι της γραφής, αλλά της σκέψης του Μακριδάκη. Στο βιβλίο, ο συγγραφέας δεν μιλά, παρά μόνο ρωτά. Μαθητεύει, όχι τεχνικές, αλλά τρόπους να σκέφτεται. Μαθαίνει, όχι να τρώει ψάρια, αλλά να ψαρεύει και να σκέφτεται πώς να ψαρεύει καλύτερα.

Τι μαθαίνουμε από το βιβλίο; Οι φιλόλογοι θα πιαστούν από την ανάμνηση του Στρατή Τσίρκα και τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες» του. Δεν μπορώ να ξέρω από πού πιάνεται ο Μακριδάκης (αλλά σίγουρα οι τεχνικοί ραδιοφώνου και τηλεόρασης θα έχουν να μάθουν πολλά από το βιβλίο).

Είμαστε στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο -αλλά και μετά το τέλος του- στην Αφρική, με τους εκτοπισμένους έλληνες στρατιώτες και αξιωματικούς, οι οποίοι κρατούνται στους κλωβούς των στρατοπέδων τα «σύρματα». Στο κεφάλαιο «Από τα Κινήματα στα Σύρματα», καταγράφονται μαρτυρίες και αφηγήσεις από Χιώτες εκτοπισμένους και εγκλείστους, οι οποίοι, είχαν … ραδιόφωνο. Ένα ραδιόφωνο διαφορετικό, μια κατασκευαστική σύνθεση, η οποία προέκυψε από άχρηστα υλικά αεροπλάνων και τανκς και μια τελική, δαιμονικής σύνθεσης διάταξη, των «πνοών» της ερήμου, το «μυλαράκι», τον πρώτο, ίσως, αιολικό φορτιστή μπαταρίας.

Στα υπόλοιπα κεφάλαια του βιβλίου, περιγράφονται  οι κίνδυνοι και οι ταλαιπωρίες, οι σκοτωμοί, οι μικροψυχίες και οι γενναιότητες, όπως αναφύονται, χωρίς αμφιθυμίες, μέσα στο σκηνικό του πολέμου.

Εκτός από την ιστορία για το ραδιόφωνο με «μυλαράκι», υπάρχουν κι άλλα τεχνολογικά θαύματα ή απεικονίσεις αρχαίας γνώσης. Ραβδομαντεία για εντοπισμό νερού μέσα στο στρατόπεδο, γλώσσες παπουτσιών για έναν μηχανισμό άντλησης του νερού και ένας νεροκουβαλητής σκύλος ο οποίος μεταφέρει νερό με τενεκεδάκια στο διπλανό στρατόπεδο που υποφέρει από την ξεραΐλα. Δεν θα εξιστορήσω την τύχη του τετράποδου διότι υμνείται όπως πρέπει στο βιβλίο.

Ο Γιάννης Συρβίτης, μάρτυρας και αφηγητής της ιστορίας με το ραδιόφωνο, μας συνδέει και με την Θεσσαλονίκη. «Είχαμε έναν Εβραίο από τη Θεσσαλονίκη κι αυτός είχε κάμει τον ασύρματο ραδιόφωνο κι ακούγαμε το Κάιρο κι ένα σωρό σταθμούς και τα γράφαμε στην εφημερίδα του τοίχου». Δυστυχώς, δεν έχουμε το όνομα αυτού του ανθρώπου που έκαμε του Εγγλέζους να βουρλίζονται, για το πώς ήταν δυνατό οι κρατούμενοι να μαθαίνουν νέα, που αυτοί μάθαιναν πολύ αργότερα, καθότι, το ραδιόφωνο διαλυόταν σε δεκάδες μεταλλικά μέρη και ήταν αδύνατο να εντοπιστεί και από τους ανιχνευτές μετάλλων των φρουρών. Ο πολυμήχανος  στην ιστορία αυτή, δεν δρα για να την βγάλει αυτός «καθαρή», αλλά υπάρχει και λειτουργεί μόνο σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους. Η τεχνολογία και η γνώση κοινωνικοποιούνται και κοινωνικοποιούν με μια έννοια. Μπορώ να πω μόνο, ότι το βιβλίο με τις συνεντεύξεις διαβάζεται και ως εγχειρίδιο τεχνικής εξόδου από τον εφιάλτη ή από τα αδιέξοδα.

Στο βιβλίο «10.516 μέρες, Ιστορία της νεοελληνικής Χίου: Πρώτη περίοδος 1912-1940» δεν θα σταματήσω όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί χρειάζεται ειδική αναφορά. Οπότε μένω σε όσα με σαφήνεια το οπισθόφυλλο περιγράφει «Το βιβλίο γράφτηκε για να είναι κατ’ αρχήν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα και αποτελεί σύνθεση ενός μεγάλου αριθμού πληροφοριών για την πολιτική, την εκκλησία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό. την κοινωνία, τον πόλεμο, την προσφυγιά, την ανάπτυξη, τις υπηρεσίες και γενικά για όλους τους τομείς της ιστορικής καθημερινότητας. Πληροφορίες που κατά το πλείστο συλλέχθηκαν από τη μακροχρόνια μελέτη των έντεκα χιλιάδων διακοσίων πενήντα φύλλων, τα οποία κυκλοφόρησαν οι τοπικές εφημερίδες, καταγράφοντας μέρα προς μέρα την Ιστορία στη γέννηση της».

ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ

Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από αυτές τις δημοσιεύσεις, ο περίεργος αυτός τύπος -όπως τον αντιλαμβάνονται- «τυγχάνει» παρακολουθήσεων και παρενοχλήσεων από την Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών. Γνωρίζουμε, βέβαια, ότι η κινητικότητα στην μεθόριο καταγράφεται παλαιόθεν, με την ίδια σπουδή που καταγράφεται στην ενδοχώρα και, φυσικά, το κέντρο. Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη ακόμη κι αν όλα δείχνουν ότι πάνε όπως πρέπει, οι υπηρεσίες, κρατούν ημερολόγιο της προσωπικής εξέλιξης, των σχέσεων και αν είναι δυνατόν των σκέψεων ενός εκάστου, ειδικότερα αυτού που βγαίνει από την νόρμα. Δεν είναι και για ξάφνιασμα όλα αυτά. Γνωστό είναι πως ο Μυριβήλης ανασκεύασε το περιεχόμενο μυθιστορημάτων του για να γίνει δεκτός και επιπλέον να βραβευθεί. Ο Μακριδάκης, έχει διηγηθεί την προσωπική του περιπέτεια, ωστόσο, έχω την εντύπωση πώς αρχικά όλα αυτά έγιναν αποδεκτά σαν φανταστικό καρύκευμα, μια ακόμη μυθοπλασία ή ονειροφαντασιά, που επιτρέπεται εν είδη σκανταλιάς σε έναν συγγραφέα, αφού το «επεισόδιο» ντύνει με λίγο μυστήριο την κατεβασιά του στο τερέν του δημόσιου βίου. Λίγοι κατάλαβαν πόσο σοβαρά ήταν τα περιστατικά και ότι διόλου διασκεδαστικά δεν είναι.

Το πώς φτάνει ο Μακριδάκης στη χώρα τους μυθιστορήματος λίγο πολύ επίσης το έχει διηγηθεί ήδη σε συνεντεύξεις του. Η γόμωση, όμως, υπήρχε ενισχυμένη από την δουλειά του στο Κέντρο Μελετών, με το όνομα Πελινναίο (το μεγαλύτερο βουνό της Χίου).

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ

Ο «Ανάμισης ντενεκές» τον βάζει στο κατόπι του ήρωά του, Πέτικα , όπως και το επόμενο «Η δεξιά τσέπη του ράσου» που τον βγάζουν από την «βουβαμάρα» της περιφέρειας, την στιγμή μάλιστα που η χώρα ετοιμάζεται να εισέλθει στην πυρίκαυστο των μνημονίων.

Κι έτσι ο «Ανάμισης ντενεκές» γράφτηκε για έναν φονιά που έγινε θρύλος, ενώ «Η δεξιά τσέπη του ράσου» γράφεται για την τοποθεσία που βρίσκεται το μοναστήρι όπου ζει ο μοναχός Βικέντιος και επειδή εκείνες τις μέρες είχε πεθάνει ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Έτσι προκύπτει αυτό που θα ονομάσω «πολεμική καταγραφή» της μοναξιάς, της καλογερικής αλλά και, εν τω βάθη, των εγκοσμίων. Ταυτοχρόνως, η συνείδηση πως βαδίζουμε στη ζωή με αυτό που ο καθείς έχει στην τσέπη του ράσου ή παντελονιού του, συντροφιά, ζεστασιά, γαλήνη και τρυφερότητα ή σκληρότητα κοφτερή σαν χαρτονόμισμα φρεσκοτυπωμένο στην τσέπη ο καθείς φυλάει τις αξίες του. Υποστηρίζω, εν ολίγοις, ότι ο Μακριδάκης έχοντας μάθει από τους Συρματένιους πώς φτιάχνεται ένα μέσο, αυτός, βρήκε ή τον βρήκε το μυθιστόρημα.

Το 2010 ο Μακριδάκης «πυροβατεί». Εκδίδει μια νουβέλα, ένα μυθιστόρημα και ξαναβγάζει τους Συρματένιους. Μοιάζει να βιάζεται να κάνει όσα δεν έχει κάνει μέχρι τώρα.

Εκδίδεται το «Λαγού μαλλί», νουβέλα, στην οποία ο συγγραφέας βγαίνει για ψάρεμα κάνοντας χρήση της τοπικής ιδιολέκτου των ψαράδων ενώ, όπως και στη Δεξιά Τσέπη βάζει στο φόντο περιστατικά του τρέχοντος βίου, εδώ, την ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό της ένταξης της χώρας στο ΔΝΤ, που έγινε στο Καστελόριζο ανήμερα Αγίου Γεωργίου και τους νεκρούς της Μαρφίν δώδεκα μέρες αργότερα. Η γόμωση του Μακριδάκη πυροδοτείται από το καψούλι της επικαιρότητας. Τα γεγονότα αυτά συμπίπτουν με τον θάνατο του «του καπτα-Σίμου του Σφαντού» στα ανοικτά της Χίου.  Νομίζω ότι στο Λαγού Μαλλί η ιδέα της αναμέτρησης των παλιακών μεθόδων με τις ξομπλιασμένες μεν, προσοδοφόρες όμως, σύγχρονες, θέμα που θα διαπραγματευτώ στην συνέχεια, αποκτούν γεννήτορα μύθο. Μέσα σε τούτη την δημιουργική κοσμογονία κάποιοι ενοχλούνται αλλά, λένε ότι ζορίζονται από τα Χιώτικα που χρησιμοποιεί υπερβολικά στα γραπτά του και από το «ανακάτεμα» του συγγραφέα με τα τρέχοντα του βίου. Μοιάζει να μην τον θέλουν ήδη μες στα πόδια τους, τον προτιμούν μια κιτρινισμένη καρτ ποσταλ, σε ριζόρτ της Χίου, κι αν θέλει να κοπανάει όσα μοχίτο θέλει, έστω, βάζοντας μέσα μαστίχα. Του τα λένε όμως ευγενικά, τον συμβουλεύουν… να βάλει μυαλό.

Στο «Ηλιος με δόντια» θέμα του είναι ένα ιστορικό γεγονός. Φυσικά κι αυτό έχει συμβεί στη Χίο. Στις 7 Φεβρουαρίου 1944, μας λέει ο ίδιος ο Μακριδάκης, ημέρα Δευτέρα και ώρα 11.45 το πρωί, έξι αγγλικά αεροπλάνα βομβάρδισαν το αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Χίου σουηδικό πλοίο «Βίριλ», που μετέφερε για λογαριασμό του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού σιτάρι και άλλα τρόφιμα. Ο απολογισμός ήταν 16 νεκροί και περί τους 60 τραυματίες. Πέντε από τους μυθιστορηματικούς ήρωες ήταν ανάμεσα στους νεκρούς. Όπως, όμως, διευκρινίζει ο συγγραφέας, μόνο τρεις αντιστοιχούν σε αληθινά πρόσωπα: ο σουηδός αντιπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού στη Χίο, ο γερμανός φρούραρχος και ένας μικροπωλητής, που ανήκε σε μια μικρή αλλά δραστήρια αντιστασιακή ομάδα. Τρεις εβδομάδες μετά τον εορτασμό της 66ης επετείου κυκλοφόρησε το βιβλίο, δίνοντας μια εκδοχή για τα αίτια του λάθους των συμμαχικών δυνάμεων. Πώς έγινε και οι Εγγλέζοι βομβάρδισαν πλοίο του Ερυθρού Σταυρού; Τα τρία τέταρτα του βιβλίου είναι ένας μονόλογος. Ανδρός θηλυπρεπούς και ιερωμένου που μονολογεί στον καθρέφτη του, διηγείται ξανά και ξανά τη ζωή του σαν να παίζει με το κομποσκοίνι του αναζητώντας συγχώρεση, καταφυγή, ή απαντήσεις για ένα έγκλημα που δεν έχει κάνει για μια ευθύνη που δεν είναι δική του. (Καταγράφω  και μια απορία, για την εκδηλωμένη μέσα σε ένα χρόνο, πολυπραγμοσύνη του Μακριδάκη).

Οπότε το 2011 κυκλοφορεί το μυθιστόρημα «Η άλωση της Κωνσταντίας» για να επιτείνει τη  αμηχανία όσων είχαν υποδεχθεί τον συγγραφέα μας με ζητωκραυγές και σε ένα βράδυ παραλίγο να τον θάψουν. Στο μυθιστόρημα, η Κωσταντία, Ρωμιά της Κωνσταντινούπολης μαθαίνει ότι η κόρη της έχει παντρευτεί στη Χίο, τον Γιάννη ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι Τούρκος. Ο Γιάννης, της διηγείται σε ένα μακροσκελέστατο γράμμα πώς ανακάλυψε και ο ίδιος ότι ο πατέρας του ήταν Τούρκος. Η Κωσταντία μέσα σε ένα βράδυ μαζί με μια φιλενάδα της πρέπει να αντιμετωπίσει όλες τις εθνικές και θρησκευτικές προκαταλήψεις για τον Άλλον. Το υπό διαπραγμάτευση θέμα είναι μεηνστρημ, όχι ακριβώς στην λογική Μακριδάκη, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που οι αναγνώστες καταλαβαίνουν όχι αυτά που λέει ο συγγραφέας αλλά αυτά που υποβάλλουν οι αναλυτές των γραπτών του.

(Μια άλλη φορά θα άξιζε να μπούμε στα φιλολογικά τεχνικά χαρακτηριστικά της γραφής του Μακριδάκη αλλά θα ήταν κρίμα κι άδικο να φάω το ψωμάκι των φιλολόγων και κριτικών)

Στο «ζουμί του πετεινού» ο Μακριδάκης μυθιστοροποιεί την στάση ζωής του, γράφει ένα μανιφέστο, μια απάντηση στην οικονομική κρίση, τα ψυχολογικά αδιέξοδα, ξαναδίνει αξία στο παραγνωρισμένο και ξεχασμένο, βουτάει στις δυνατότητες αυτάρκειας της γης και της θάλασσας, στην απλότητα, στην καλογερική μόνωση και τον παπαδιαμαντικό κλήρο, κόντρα στο υπερθέαμα των καναλιών και τον καταναγκασμό του άρρωστου φαντασιακού, τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Ο ήρωάς του Παναγής και η γυναίκα του Θεοδοσία συντηρούν και συντηρούνται από το κτηματάκι τους. Το βιβλίο πάσχει ή υπερτερεί σε βραδύτητα, υποβάλλει στωικότητα, είναι μια σύγχρονη παραφθορά των Περσικών Επιστολών, ένας Άλλος βλέπει τον κόσμο μας και η ματιά του, η θέση και στάση του προεικονίζουν την δυνατότητα ύπαρξης ενός άλλου κόσμου που δεν έχει σχέση με τον δικό μας. Η πλοκή του βιβλίου δεν οδηγεί πουθενά, είναι μια επικούρεια παραδοχή ενός τέλους για το οποίο δεν αξίζει να στενοχωριέσαι, ούτε να προσδοκείς κάτι παραπάνω, έναν παράδεισο ή να φοβάσαι μια κόλαση.

Εις επίρρωση όλων αυτών την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί «Του Θεού το μάτι» μια ευθεία βολή κατά της πολιτικής τύφλωσης των μεταπολιτευτικών χρόνων, ένας μονόλογος στα όρια του παραληρήματος, καθώς ο Πεπόνας αναθεωρεί όλα όσα έζησε ξορκίζοντας τα ή ζητώντας συγχώρεση από το σκιάχτρο Διομήδη όπως απέναντι στον καθρέφτη προσπαθούσε να βρει απάντηση και λύτρωση ο παπάς στο «Ήλιος με δόντια». Έχω την εντύπωση ότι, επιτηρητής και επιτηρούμενος, είναι ο ίδιος ο συγγραφέας ο οποίος, καταγγέλλοντας τις πελατειακές σχέσεις εξηγεί και δικαιολογεί την μοναξιά του, την μόνωσή του και την οργισμένη καταγγελία του. Σκιάχτρο είναι ολόκληρη η χώρα και το παρελθόν της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σαν επίλογο θα ήθελα να καταθέσω μόνο μερικές σκόρπιες σκέψεις, υλικό για περαιτέρω επεξεργασία στο μέλλον ή άνοιγμα της συζήτησης επί του παρόντος.

Το «πρόβλημα» με τις ιδέες και τα βιβλία του Μακριδάκη –για τα οποία του επιτίθενται, τον ειρωνεύονται ή και τον χλευάζουν- δεν είναι ότι προτείνει μια επιστροφή σε ένα παρελθόν αλλά ότι δια αυτής της μεθόδου καταδεικνύει τα κενά της καλπάζουσας ανάπτυξης, της επιδίωξης μιας αειθαλούς ευμάρειας. Αυτό είναι το πιο δυνατό σημείο της φιλοσοφίας του και της ιδεολογίας του. Ο Μακριδάκης όμως, επιπλέον, δεν ζει αποτραβηγμένος σαν τον Χρόνη Μίσσιο, δεν είναι ένας απόμαχος, αλλά βρίσκεται καθημερινά διαρκώς μπλεγμένος ακόμη και … στις περιφερειακές εχθροπραξίες. Και γι αυτό έχει σήμερα στοχοποιηθεί.

Η πρότασή του για επιστροφή σε μια αγροτικού τύπου Αρκαδία, που την υπερασπίζει με άρθρα και μυθιστορήματα, προϋποθέτει απαντήσεις, προσωπικές και συλλογικές, σε δύο ερωτήματα: αν θέλεις και αν μπορείς να κάνεις και (για) να ζήσεις με αυτό που θέλεις. Αδυναμία της θεωρίας ήταν πάντα η δυνατότητα της να γίνει πράξη. Να βρεθούν άνθρωποι που να πιστέψουν και να προσπαθήσουν. Να μπορούν να σηκώσουν κεφάλι αν αποτύχουν. Να βρουν τα κενά και τις αστοχίες και να τις διορθώσουν.

Έχω την εντύπωση πως όσα λέει ο Μακριδάκης  απευθύνονται πρώτα σε όσους σήμερα ζουν σε αυτό που οι αστοί λένε επαρχία και λιγότερο σε αστούς που θέλουν να φύγουν. Θέλει να επαναφέρει την αυτοπεποίθηση σε όσους νομίζουν ότι βρίσκονται μακριά από κέντρα, ξεχασμένοι και δεινοπαθούντες.

Ο Μακριδάκης δέχεται ακραίες επιθέσεις και δεν νομίζω ότι αυτό γίνεται εξαιτίας της πρότασής του για επιστροφή σε μια φύση η οποία δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι έχει μείνει ανέγγιχτη από την επέλαση της «προόδου». Η πρόταση του το χειρότερο που έχει να αντιμετωπίσει είναι η απαξία.

Το ενοχλητικό όμως παραμένει η σχεδόν καθημερινή δράση του καθεαυτή. Δεν έχει σημασία αν θα νικήσει. Νόημα έχει η πρόκληση που απευθύνει. Κι αυτή ανατρέπει στερεότυπα, δημιουργεί αμφιβολίες, ξεβολεύει. Οι πετυχημένοι συγγραφείς πρέπει να κάθονται πάνω στα βαμμένα –συχνά πυκνά από την τέχνη της προώθησης- αβγουλάκια τους και να κλωσούν αμέριμνοι ακόμα κι αν αυτά τα αβγουλάκια είναι κλούβια. Αν δεν είναι χαζοί μπορούν για το καλό τους να παίζουν τους χαζούς, τους μπλαζέ, τους σνομπ ακόμη και τους κομπλεξικούς, αρκεί να μην μπερδεύονται στα πόδια της εξουσίας, εκτός, και η εξουσία τους χρειάζεται ως διακοσμητικά στην μπερζέρα της.

Ο Μακριδάκης, για μερικούς, έπρεπε να κάθεται στη Χίο και να κάνει δηλώσεις μόνο το Πάσχα στη διάρκεια του ρουκετοπόλεμου των ενοριών. Να φωτογραφίζεται με μαστιχοπαραγωγούς. Και να γράφει τις ηθογραφίες του.

Όταν αρχίζει τις ηθογραφίες του στην αρθρογραφία, να μπλέκει με την πολιτική και να ξιφομαχεί για αρχές της αριστεράς και της προόδου, όπως αυτός εννοεί και την αριστερά και την πρόοδο, τότε, λένε, προδίδει τα μυθιστορήματά του. Αν συμφωνούσε με την κοινή γραμμή τότε θα τον αγαπούσαν.

Αυτοί που του επιτίθενται, δύο χωριστοί τύποι, συναρθρώνονται με ευκολία σε έναν, όταν χρειάζεται. Οι πρώτοι θέλουν το έργο τέχνης κλεισμένο στο ερμητικό του μεγαλείο και ορίζουν ως υπέρτατη αξία το στυλ. Οι δεύτεροι κραυγάζουν κατά των αγρο-θεωριών του. Ούτε η πρόταση του Μακριδάκη είναι καινοφανής, ούτε οι επιθέσεις εναντίον του παράξενες. Ο Γουστάβος Φλωμπέρ στο Σαλαμπό ορίζει (και υπάρχουν κι άλλα έργα που διαπραγματεύονται το ζήτημα) ξεκάθαρα, μιλώντας για τον θρίαμβο της βιομηχανικής επανάστασης, ότι η άγρια ελευθερία της Καρχηδόνας είναι καταδικασμένη από την Ιστορία. Είναι μια νεκρόπολη και τίποτα άλλο. Η Ρώμη είναι το μέλλον. Ωστόσο, οι θριαμβευτές ρωμαίοι του Φλομπέρ, είναι οι σημερινοί στυγνοί έμποροι και οι τα ξιπασμένα στελέχη των οικονομικών κολοσσών. Πολλά μπορεί να πει κανείς για το θέμα, και είμαι υπομονετικός για να τα ακούσω, αλλά πάει πολύ και ξεπερνάει κάθε όριο, να θέλει το Κτήνος, εκτός όλων των άλλων, να ορίσει και το λογοτεχνικό στυλ ή και το ύφος του συγγραφέα αλλά και την προσωπική του στάση.

Λένε ευθέως στον Μακριδάκη: κάθισε και δίνε συνταγές για κόκορα κρασάτο, τα άλλα μας μπερδεύουν. Πίσω από κάθε σελίδα μυθιστορήματος διαβάζουμε και ένα άρθρο, οπότε, μας κυνηγάει μια υποχρέωση. Γύρνα στον θρόνο σου, μην  λερώνεσαι με την καθημερινότητα, εξάλλου, είσαι μακριά από τα κέντρα εξουσίας.

Τα Κέντρα, δεν θέλουν, γενικώς, διανοούμενους να μπλέκουν στα πόδια τους, δεν θέλουν φωνακλάδες «επαρχιώτες». Αν βέβαια οι «επαρχιώτες» είναι καθώς πρέπει, πάνε με τον νόμο και την τάξη, τότε οι φυλλάδες θα αναλάβουν να υμνήσουν την εγκράτεια και την σωφροσύνη της Επαρχίας.

Τα Κέντρα θέλουν συγγραφείς – μοναχούς. Να κάθονται στα φροντισμένα κελιά τους, να τους επισκέπτονται κυρίες στη σχόλη τους, να τους δίνουν άφεση αμαρτιών και ύστερα να επιστρέφουν στα σπίτια τους για καινούργιες αμαρτίες. Χωρίς τις αμαρτίες των αστών οι καλόγεροι θα μένανε χωρίς δουλειά και οι συγγραφείς χωρίς αναγνώστες. Αξίζει λοιπόν, είναι ανάγκη στους καιρούς μας, να φωτιστεί, πέρα από την συγγραφική ικανότητα του Μακριδάκη, το θάρρος και η ευψυχία του να μην  δεχθεί την εξαγορά του, με το χαρτζιλίκι του ευπώλητου.

 

Πρόεδρος της ελληνικίτς Δημοκρατίας

Μόλις καταλάγιασαν τα έντονα συναισθήματα που μου προκάλεσε η “συνέντευξη” του πρωθυπουργού και τα οποία ήταν θλίψη απέραντη και ντροπή, ορίστηκε ξαφνικά στον νου μου αυτό που τα τελευταία χρόνια αποτελεί κατά κάποιον τρόπο σημείο διαφωνίας και τριβής σε διάφορες δημόσιες συζητήσεις.

Διότι πολλοί, μαζί κι εγώ, μιλούν εδώ και κάποια χρόνια για την δικτατορία, εντός της οποίας ζούμε, για την ιδιότυπη, μάλλον εκσυγχρονισμένη χούντα και επιχειρηματολογούν απολύτως λογικά επί της γνώμης τους αυτής, κάποιοι άλλοι όμως αντιπαραθέτουν το λογικοφανές επιχείρημα ότι αν ζούσαμε σε χούντα πράγματι, δεν θα μπορούσαν οι εν λόγω να μιλούν ελεύθερα και να φωνάζουν ότι ζουν σε χούντα. Καταλήγουν έτσι οι μεν να αναρωτιούνται τι σόι δημοκρατία είναι αυτή και οι δε τι σόι χούντα.

Χθες, με την “συνέντευξη” του πρωθυπουργού ορίστηκε πλήρως κατά την άποψή μου το πολίτευμα υπό του οποίου ζούμε. Είναι μία κιτς δημοκρατία, η οποία αυτές τις μέρες βρίσκεται στην διαδικασία εκλογής του Προέδρου της. Του Προέδρου της ελληνικίτς Δημοκρατίας. Όπως κιτς ήταν η “συνέντευξη”. Όπως κιτς είναι ολόκληρο το σύστημα, το οποίο υπηρετεί η σύγχρονη πολιτική. Όπως κιτς είναι η καταναλωτική μας υπόσταση.

Βεβαίως η Ιστορία έχει αποδείξει ότι έως τώρα κάθε δικτάτορας αγάπησε πολύ το κιτς και συνεπώς μία κιτς δημοκρατία είναι μάλλον συνώνυμο της δικτατορίας.

Ό,τι και να ισχύει εν τέλει, το κιτς πάντοτε υποτάσσεται στο Φυσικό. Εκεί λοιπόν είναι το κλειδί της Επανάστασής μας…

Ντροπή και προσβολή

Μόνο ντροπή και θλίψη για την απροκάλυπτη προσβολή της νοημοσύνης του ένιωσε ο κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος βλέποντας την “συνέντευξη” του πρωθυπουργού της χώρας στα δύο πλαδαρά γυαλιστερά υποπόδια της δημοσιογραφίας.

Συνέντευξη, κατά την οποία το ύφος του πρωθυπουργού της χώρας, οι ανερυθρίαστες γενικεύσεις, στο όνομα όλου του ελληνικού λαού, των  ευσεβών και ασεβών προσωπικών του πόθων, το συνεχές νευρικό κούνημα των ποδιών του κάτω από το γραφείο αλλά και οι θλιβερές γελοιότητες τις οποίες εκστόμισε και τις περισσότερες αυτών τις επαναλάμβανε συνεχώς σαν να απευθύνεται σε αμοιβάδες καθώς βέβαια και το ότι έκλεισε ο ίδιος την “συνέντευξη” αφήνοντας τα πλαδαρά θλιβερά αγοράκια έκθετα στην κατάντια της αναξιοπρέπειάς τους για ένα μεροκάματο δημοσιογράφου Βόρειας Κορέας, μαρτυράει δυστυχώς την απόλυτη παρακμή μας ως χώρα και ως κοινωνία, μαρτυράει απόλυτα και σαφέστατα ότι πιάσαμε πλέον πάτο, μαρτυράει τέλος, ότι επιβάλλεται να τους εντάξουμε όλους αυτούς τους παρωχημένους πολιτικάντηδες και τα φερέφωνά τους, όλους αυτούς που μας προσβάλουν τόσο προκλητικά και μας ξεπουλούν ταυτόχρονα την πατρίδα, στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας με την ψήφο μας και με την απαξίωσή μας την προσωπική.

Εξαγωγαί ! …

Ο γαλλικός εκδοτικός οίκος Sabine Wespieser ανακοίνωσε στην ιστοσελίδα του την έκδοση του βιβλίου μου “Η άλωση της Κωσταντίας”, και την παρουσίασή του στο γαλλικό κοινό τον Απρίλιο του 2015.

Avril 2015
La Chute de Constantia
Yannis Makridakis

 

La Chute de Constantia
Yannis Makridakis

Quand le facteur, par une belle journée ensoleillée d’octobre 2005, remet à Constantia une grande enveloppe blanche, il ne se doute pas de l’émotion qu’elle va susciter chez sa destinataire. Constantia, bien que grecque, vit depuis toujours à Istanbul, qu’elle n’a pas quittée malgré les pogroms organisés en 1955 pour chasser de la Ville la plupart de ses compatriotes.

Elle aurait bien préféré que sa fille unique, Anna, partie étudier à Athènes, épouse un Romiote (un Grec de la Ville – Constantinople, comme la désignent encore les habitants de la communauté) plutôt qu’un Grec de Grèce. Au moins s’est-elle mariée à un garçon de Chios, île dont était originaire la propre grand-mère de Constantia.
Son gendre, Yannis, dans la très longue lettre qu’elle parcourt après avoir décacheté l’enveloppe, la plonge pourtant dans la stupeur : il serait… turc ! À peine a-t-elle lu ces mots qu’elle tombe en syncope et est immédiatement secourue par sa voisine du dessous, alertée par le bruit de la chute. C’est avec Vanguelia qu’elle va trouver le courage de lire dans sa totalité la confession de Yannis.
Alternant, dans le huis clos de leur nuit agitée, extraits de la lettre et commentaires des deux amies, Makridakis évoque avec une grande justesse – et non sans humour – la complexité des relations entre deux communautés si proches, et si hostiles. Jusqu’au bout il maintient le lecteur en haleine.

Roman traduit du grec par Monique Lyrhans
Titre original : Η Άλωση της Κωσταντίας
N° d’éditeur : 138
Disponible en librairie à partir du 2 avril 2015 au prix de 21 €, 256 p.
ISBN : 978-2-84805-180-2

 

Yannis Makridakis est né en 1971 à Chios. Après des études de mathématiques et des années de vie citadine, il a décidé de retourner sur son île natale, pour vivre en autarcie dans son village de Volissos. Lui qui a déjà publié trois romans, plusieurs nouvelles et deux ouvrages historiques, avec un succès toujours croissant auprès du public et de la critique hellènes, déclare volontiers à ses visiteurs : « Je ne suis pas écrivain, je suis agriculteur. » Il a fondé en 1997 le Centre d’études sur Chios.

Également très actif sur la scène politique, il est l’auteur de deux lettres ouvertes à ses concitoyens européens pour tenter de les informer de la situation désastreuse de la Grèce (voir LesEchos.fr).