Η προσωπική του καθενός Ευθύνη

Τι Ελλάδα τι Βόρεια Κορέα γράφει ο αναλυτής Πάνος Παναγιώτου στο tvxs:

“Η ερμηνεία μίας είδησης είναι υποκειμενική. Αλλά  η  ύπαρξη της είδησης είναι, αναγκαστικά και αυταπόδεικτα, αντικειμενική. Εκτός και αν βρίσκεται κανείς στη Βόρεια Κορέα του Κιμ Γιονγκ Ουν ή στην Ελλάδα του Αντώνη Σαμαρά, όπου το άσπρο γίνεται μαύρο και το μαύρο άσπρο όταν και όπως βολεύει την κυβέρνηση. Αυτό, ακριβώς, συνέβη στην Ελλάδα με την είδηση για τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ, καθώς να μεταδοθεί η πραγματική, μεταδόθηκε η… αντίθετη.

Ακόμη, όπως φαίνεται  στη σχετική εικόνα από το ίδιο ρεπορτάζ του Bloomberg, οι ελληνικές τράπεζες έλαβαν τη χειρότερη θέση ως προς την ποιότητα των περιουσιακών τους στοιχείων, που ήταν και το πραγματικό ζητούμενο των συγκεκριμένων τεστ (διαβάστε σχετικά: «Η αλήθεια για τα stress tests”) .

Η εξαιρετικά αρνητική αυτή είδηση για τις (επανειλημμένα στηριγμένες και ανακεφαλαιωμένες από τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών) ελληνικές τράπεζες μεταφράστηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως εντυπωσιακή επιτυχία, με τον πρωθυπουργό κ. Σαμαρά να δηλώνει ότι «Τα τεστ αντοχής ξεπέρασαν κάθε προσδοκία» και με μεγάλα τηλεοπτικά ΜΜΕ να μη διστάζουν να την αντιστρέψουν και να μεταδώσουν ψέματα εν ψυχρώ, με γνωστό ιδιωτικό κανάλι, για παράδειγμα, να πως «οι ελληνικές τράπεζες κατάφεραν να περάσουν με επιτυχία τα stress tests της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας», όταν αυτό, απλά, δε συνέβη”.

Σημειώνω εδώ ότι και τα περισσότερα μη καθεστωτικά ΜΜΕ, καθώς και αυτά που υποστηρίζουν την “Αριστερά” την ίδια διαστρέβλωση της πραγματικότητας ανάρτησαν. Ή τα ίδια πρεσβεύουν και αυτοί σε σχέση με τις τράπεζες ή παίρνουν γραμμή από την κυβέρνηση και δεν διαβάζουν τις ειδήσεις στην πηγή τους… Προφανώς όμως δεν ισχύει τίποτε από τα δύο. Απλά είναι κομμάτι του συστήματος και αυτά, όπως και τα κόμματα που υποστηρίζουν, όπως και κάθε ένας καταναλωτής. Είναι εξαρτημένα – οι από το χρήμα που μοιράζει η τράπεζα και δεν δύνανται να πάνε κόντρα στη φύση τους, στην “μάνα” που μοιράζει τη “ζωή”.

Το κατά πόσον αφήνουμε καθημερινά τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και κοροϊδίας από μικρόνοες ηγεμονίσκους κάθε λογής κόμματος ακροδεξιού και “αριστερού” είναι ευθύνη αποκλειστικά προσωπική του καθενός από εμάς.

Για όσους δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει, αυτό είναι το σύστημα που στηρίζουμε με τον βίο και την πολιτεία μας. Αυτό που αντιστρέφει ακόμη και τα οφθαλμοφανή, που μας θεωρεί κρετίνους απροκάλυπτα και αδιάντροπα.

Ο καθένας μας έχει λοιπόν την προσωπική ευθύνη της μίας και μοναδικής ζωής που ζει Τώρα και δεν θα ζει Αύριο, την προσωπική ευθύνη της αξιοπρέπειάς του. Ή την αφήνει για μια μέρα, για μια στιγμή ακόμη στα χέρια των τραπεζών που κυβερνούν ουσιαστικά τον καταναλωτικό “πολιτισμό” ή επαναστατεί, αντιδρά και φεύγει με τρόπους διάφορους από τα γήπεδα του καταναλωτισμού, καταρρέει ως τουβλάκι του συστήματος και το αποσταθεροποιεί. Σταματάει να καταναλώνει και επανέρχεται κάθε στιγμή όλο και περισσότερο στην πρότερη μορφή του, την βασική του υπόσταση, αναγεννιέται ως άνθρωπος ον φυσικό δίπλα στα άλλα όντα.

 

 

Φίλος από τα παλιά

Χρόνια είχα να τον δω τον Βασίλη που με επισκέφθηκε απρόσμενα εχτές. Γονατισμένος στη γη ήμουνα και μάζευα κουρμάδες όταν ήρθε. Μασουλούσα κιόλας το δεκατιανό μου. Ήτανε μια από τις στιγμές που ένιωθα πλούσιος πολύ. Κι ας είχα μια βδομάδα να πιάσω έστω και ένα κέρμα χρήματος στα χέρια μου. Πλούσιος με την αληθινή έννοια ένιωθα και όχι με το χρήμα.

Διότι με είχε κόψει πείνα εκεί, από νωρίς στη δουλειά και έκανα μια βόλτα μες στον κήπο. Έκοψα μικρά ολόγλυκα ντοματάκια, ένα ματσάκι σέλινο, μαϊντανό και ρόκα, πήρα και ένα παξιμάδι από το κελάρι, τρεις σταγόνες λάδι απάνω του και μια χούφτα κουρμάδες κατινές στο άλλο χέρι, από αυτές που μόλις είχα βρει στη γη, κάτω από τις ελιές. Οι κουρμάδες είναι μια ποικιλία ελιάς που τις τρως από το δέντρο, δίχως ξεπίκρισμα. Τις ξεπικρίζει ένας μύκητας και μόλις ζαρώσει η ελιά και πέσει από το δέντρο στη γη είναι έτοιμη προς βρώση και απόλαυση. Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο και νοστιμότερο από τις κουρμάδες. Ιδίως κάτι τέτοιες στιγμές που είσαι ένα με τη γη και τα φυτά της όλα.

Ήρθε λοιπόν ο Βασίλης απρόσμενα και μου θύμισε άθελά του τα παλιά. Ίδια η μορφή του όπως τότε που τον πρωτογνώρισα. Σαν να μην πέρασε ούτε ένας χρόνος από πάνω του κι ας έχουν περάσει αισίως δεκαπέντε. Με την παραδοσιακή μαντήλα την χωριάτικη όπως πάντα στο κεφάλι, λεπτός, καλλιεργημένος και ευγενής ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισα, τότε που ήμουν 27 ετών και μόλις είχα αμφισβητήσει και απαρνηθεί το σύστημα, ο οποίος μου απέδειξε με τον πλέον πειστικό και απόλυτο τρόπο ότι είχα δίκιο να αμφισβητώ όλην αυτή την πλάνη και να ακολουθώ την ψυχή μου που είχε ανοίξει πανιά για αλλού και για λοξή πορεία. Με την παρουσία του και μόνο και με την ιστορία του την προσωπική ο Βασίλης μου έδωσε κουράγιο τότε, δίχως να το γνωρίζει, για να πορευτώ στον δρόμο αυτόν που μόλις είχα επιλέξει, τον δρόμο της αμφισβήτησης και της άρνησης των “αξιών” του ψεύτικου συστήματος, τον δρόμο της αναζήτησης μιας άλλης ζωής, φυσικής και για να φτάσω βήμα προς βήμα εδώ, στο σημείο που τώρα βρίσκομαι και πορεύομαι ακόμη.  .

Διότι ο Βασίλης είχε μόλις νικήσει το σύστημα τότε. Χτυπημένος από την αρρώστια την κακή, με γνωμάτευση ιατρική που όριζε ζωή λίγων μηνών μονάχα, είχε φύγει οικειοθελώς από τα αρρωστημένα περιβάλλοντα των ολλανδικών νοσοκομείων, διότι ο Βασίλης είναι Ολλανδός, και είχε έρθει στη Χίο, που την γνώριζε από τις διακοπές του. Πήρε ένα χωραφάκι στα νότια, λίγο έξω από το Πυργί και εγκαταστάθηκε εκεί, για να ζήσει σαν άνθρωπος τους λιγοστούς μήνες που του δίνανε οι γιατροί και να για να πεθάνει σαν ζωάκι στη φύση, έτσι ακριβώς τους είπε υπογράφοντας και φεύγοντας απ’ το νοσοκομείο.

Όταν τον γνώρισα τότε, είχαν περάσει ήδη 5 χρόνια που θα έπρεπε να είναι νεκρός σύμφωνα με τις ιατρικές γνωματεύσεις για την πορεία της νόσου. Σήμερα, χθες δηλαδή, που ήρθε και με βρήκε ξανά, έχουν περάσει 20 χρόνια και ο Βασίλης υπάρχει. Ζει και είναι και πολύ χαρούμενος, πλήρης τόσο, που δεν φεύγει πλέον καθόλου από το νησί, είναι ένα με τη φύση πια, με τους μπαξέδες του, τα κλήματά του και τα μαστιχόδεντρα, απολαμβάνει κάθε στιγμή το ανεκτίμητο και μοναδικό αυτό δώρο της ζωής.

Μ’ άρεσε που τον ξαναείδα μετά από τόσα χρόνια. Συμβολικό το θεώρησα. Δεν είναι λίγο το να βλέπεις πάλι ξαφνικά εμπρός σου έναν άνθρωπο, ο οποίος με τον τρόπο του κάποτε, στα πρώτα σου βήματα, σου είπε καλά πας, προχώρα. Μάλλον κάτι τέτοιο ήρθε πάλι να μου πει. Τουλάχιστον έτσι το ένιωσα. Ετοιμάζομαι τώρα για ένα μικρό ταξίδι νότια. Να ξαναπάω κατά τα μέρη του μία των ημερών. Δώτια, Σκοτεινή, Αυλωνιά Πυργίου. Μια παραλία, η μοναδική στα νότια δίχως πρόσβαση σε αυτοκίνητα, την οποίαν σώσαμε κάποτε οι δυο μας από την επέλαση ενός Δημάρχου με μπουλντόζες. Τι θυμήθηκα… Έχω να πάω χρόνια προς τα εκεί, θα ξαναπάω όμως σύντομα. Μετά τις ελιές και πριν απ’ τον χειμώνα. Ελπίζω. Να δω και τις δυο αναβαθμίδες που ετοιμάζει για φυσική καλλιέργεια…

Δώρο καρικατούρα!

Ανάμεσα στα “απόνερα” της επίσκεψής μου στην Αθήνα, ανάμεσα στα μέηλ δηλαδή που έλαβα και ακόμη λαμβάνω, ήρθε και ένα άξιο δημοσίευσης νομίζω

Σπύρος Καραπλής ο καλλιτέχνης αποστολέας

Γνωριστήκαμε πέρσι όταν ήρθε στο Απλεπιστήμιο στην Βολισσό, όπου ξανάρθε και φέτος.

Γράφει:

“Τις προάλλες ήρθα και στη συζήτηση που έγινε στο καφέ Πόλις με τον Άρη Δαβαράκη, και αφού σε είδα και σε άκουσα είπα να υλοποιήσω κάτι που καιρό τώρα ήθελα: έφτιαξα λοιπόν το σκίτσο σου, μια καρικατούρα! Ελπίζω να σου αρέσει και σένα μιας και σε κάποιους φίλους που σε έχουν γνωρίσει τους άρεσε! Είναι λοιπόν αυτό ένα δώρο για τα όσα όμορφα λες και γράφεις τόσο καιρό και μας εμπνέεις κάποια στιγμή να πραγματοποιήσουμε και μεις, οι “άνθρωποι της πόλεως”…Να είσαι καλά φίλε Γιάννη και να συνεχίσεις να φωτίζεις τα μονοπάτια εκείνα που κρατάει σκοτεινά η εποχή μας. Γεια και χαρά σου…”

Το απίθανο έργο του:

Αναμένω τις κριτικές σας! Εμένα με άφησε άφωνο! Το βρίσκω καταπληκτικό, ένα υπέροχο δώρο

Σπύρο σ’ ευχαριστώ

Ευάλωτες πολιτείες

Αυτές οι εικόνες με τα αυτοκίνητα το ένα πάνω στο άλλο στους κεντρικούς δρόμους του λεκανοπεδίου, με τις πλημμυρισμένες υπόγειες διαβάσεις και με όλην αυτή την κατάσταση είναι ενδεικτικές κάποιων, ελαφρών βεβαίως και ασήμαντων σε σχέση με άλλες, συνεπειών της ανάπτυξής μας, τις οποίες λουζόμαστε κυριολεκτικά ως ανθρωπότητα καταναλωτών.

Τίποτε δεν είναι μοιραίο ή τυχαίο. Όλα είναι αποτέλεσμα ενεργειών των ανθρώπων που συνδυάζονται με διαδικασίες χαοτικές, άρα ασύλληπτες και απρόβλεπτες μεταξύ τους και με τις φυσικές ενεργειακές πηγές.

Η φύση δεν είναι επιθετική ούτε εκδικείται. Απλά κάνει αυτό που έχει να κάνει μιας και υπήρχε για χιλιάδες χρόνια εκεί όπου εμείς τα τελευταία λίγα, φτιάξαμε και θεωρούμε δεδομένο τον “ρεαλισμό μας”. Όταν π.χ. εγκυβωτίζεις ή μπαζώνεις ένα ρέμα για να κάνεις δρόμο ή σπίτια είναι απολύτως βέβαιον ότι μια μέρα θα κλαις, αν δεν σε κλαίνε οι οικείοι σου.

Οι αχανείς εκατομμυρίων καταναλωτών μητροπόλεις, στις οποίες τείνει να κατοικεί η ανθρωπότητα των καταναλωτών, ο ένας πάνω στον άλλον, είναι εκ των πραγμάτων ανοχύρωτες και ευάλωτες στα φυσικά (και όχι μόνο) φαινόμενα, οι δε πληθυσμοί τους τελείως μα τελείως ανασφαλείς και εκτεθειμένοι καθημερινά σε κινδύνους που επιφέρουν θάνατο. Απειλούνται από όλα. Από πλημμύρες, σεισμούς, τυφώνες, φυσικούς και εργαστηριακούς ιούς, “δυστυχήματα” και εγκλήματα κανιβαλισμού προερχόμενου από συνθήκες πανικού ή χρηματικής και υλικής ανέχειας.

Τα αποστειρωμένα αστικά περιβάλλοντα και “ασφαλή” τσιμεντοκυτία που στεγάζουν τους καταναλωτές, οι οποίοι είναι πλέον δευτέρας και τρίτης γενεάς δηλαδή γεννημένοι σε αιχμαλωσία και μεγαλωμένοι εντός μη φυσικού βιοτόπου, καθώς και τα επεξεργασμένα, συσκευασμένα τρόφιμα μαζικής παρασκευής τα οποία “καταναλώνουν”, τους καθιστούν οργανισμούς δίχως καμία γραμμή άμυνας για να αντεπεξέλθουν στους κινδύνους. Ούτε αντισώματα διαθέτουν ούτε γνώσεις, ούτε εμπειρίες, κανένα όπλο δηλαδή για να χρησιμοποιήσει μεθοδευμένα ή ενστικτωδώς ο οργανισμός τους ώστε να αμυνθεί σε στιγμές κινδύνου.

Η αποπροσανατολισμένη ανθρωπότητα έχει δηλαδή μεταλλαχθεί ήδη, όχι μόνο σε μη δυνάμενο υπερασπιστή του εαυτού της αλλά και σε θανάσιμο εχθρό του. Ως κάτι τελείως αφύσικο πια, ως καρκίνωμα που ολοένα εξαπλώνεται απειλώντας το οικοσύστημα, εκλαμβάνει ως επιθέσεις εις βάρος της την ύπαρξή του και μόνο, πόσω μάλλον τις επελάσεις των υγειών κυττάρων του, τα οποία διεκδικούν απλά, με ολοένα αυξανόμενη αναλογικά την αντίδρασή τους, τον προαιώνιο ζωτικό τους χώρο, τον καταπατημένο από την δράση των καταναλωτών.

Με άλλα λόγια, όσο συνεχίζει ο άνθρωπος αυτή την πολιτική, του να θεωρεί δηλαδή τον εαυτό του κάτι έξω και υπεράνω του οικοσυστήματος, κάτι αφύσικο που έχει τη φύση εχθρό και προσπαθεί να την καθυποτάξει, τόσο πιο αδύναμος θα νιώθει εμπρός στο μεγαλείο της και τόσο πιο έντρομος θα οδηγείται προς τον οδυνηρό και στείρο θάνατό του.

 

Η επένδυση

 

Αφαίρεση ξυνίθρας και άλλων “ζιζανίων” από τις φυτοκοινωνίες

“Υψηλής απόδοσης και χαμηλού ρίσκου” επένδυση

Πριν

Ίσως η μοναδική ουσιαστικά αναπτυξιακή πράξη

Διότι βοηθάει σημαντικά την μοναδική αληθινή ανάπτυξη, την αργή φυσική ανάπτυξη

Διότι κάθε άλλης μορφής ανάπτυξη είναι βίαιη και επιφέρει βιαιότερες τις συνέπειες στο οικοσύστημα και στην ανθρωπότητα

Μετά

 

Πράσινος εμπρηστής

Από χθες το απόγευμα η Χίος ξαναζεί εφιαλτικές στιγμές πυρκαγιάς, αυτή τη φορά στην βορειοδυτική πλευρά της. Μέχρι τώρα έχουν γίνει στάχτη αρκετές χιλιάδες στρέμματα αγροτικής και δασικής έκτασης, βοσκοτόπια καθώς και πολλές εκατοντάδες ελαιόδεντρα

Η αιτία της πυρκαγιάς σύμφωνα με δημοσιεύματα και φωτογραφίες του τοπικού τύπου ήταν μια ανεμογεννήτρια η οποία προφανώς δεν άντεξε τον ισχυρό νοτιά και σπινθήρισε, κάηκε ολοσχερώς ο μηχανισμός της και προκάλεσε όλην αυτή την καταστροφή η οποία ακόμη συνεχίζεται παρ’ όλες τις υπεράνθρωπες και ολονύχτιες προσπάθειες πυροσβεστικής και εθελοντών οι οποίοι τελούν εν αναμονή των βροχών που θα σβήσουν τις φλόγες μιας και οι πολύ ισχυροί νότιοι άνεμοι καθιστούν αδύνατη την προσέγγιση αεροπλάνων και ελικοπτέρων.

Ανεμογεννήτρια λοιπόν ο εμπρηστής σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες. Η πράσινη ανάπτυξη καρβουνιάζει τον τόπο και το τοπίο γύρω της.

Βεβαίως, θα πει κάποιος, οι ΒΑΠΕ που θα μας φέρουν δεν είναι σαν αυτές τις παλαιού τύπου μικρές ανεμογεννήτριες. Αυτές είναι πραγματικά ασφαλείς και πράσινες. Κι όμως δεν είναι έτσι. Εκτός από τις ήδη γνωστές περιβαλλοντικές καταστροφές που προξενούν όπως την κατακρήμνιση ολόκληρων βουνών, την ισοπέδωση και την κοπή εκατομμυρίων δέντρων, την τσιμεντοποίηση των τοπίων σε γιγάντια κλίμακα αφού η κάθεμιά χρειάζεται ένα στρέμμα τσιμεντένιας βάσης για να στηθεί, τις εκσκαφές και τις διανοίξεις δρόμων επί παρθένων και περήφανων ορέων τα οποία θα καταντήσουν ρημαδιό με ό,τι συνέπειες έχει αυτό στους υδροφόρους ορίζοντες και στην ζωή ανθρώπων και πλασμάτων άλλων ολόγυρα, οι “σύγχρονες” ΒΑΠΕ που θέλουν να μας φέρουν είναι πολύ παλαιάς τεχνολογίας, πριν την εποχή της ελληνικής ευμάρειας, κατασκευασμένες το 2002, και απέμειναν απούλητες στις αποθήκες των εταιριών που εξυπηρετούνται από τέτοιου είδους πολιτικές αποφάσεις πολιτικών εξυπηρετητών του πολυεθνικού συμφέροντος και όχι της πατρίδας, μπορούν υπό συνθήκεσ κατάλληλες να αποδειχθούν κ εμπρηστικές, όπως κάθε ξένο σώμα κ δη τεχνολογικό επί του φυσικού τοπίου.

Οι τοπικές κοινωνίες σε όλη την Ελλάδα έχουν ήδη κατανοήσει το μέγεθος της καταστροφής και της κοροϊδίας. Γι’ αυτό και υπάρχουν παντού γενικευμένες πλέον αντιδράσεις ενάντια στην εγκατάσταση αυτών των Βιομηχανικών ΑΠΕ. Πολίτες, σύλλογοι, σωματεία, συνδικάτα, Δήμοι εκφράζουν με κάθε τρόπο την αντίθεσή τους σε ένα σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας δίχως κανέναν στρατηγικό σχεδιασμό ανάπτυξης ούτε καν “ανάπτυξης”, έχουν λάβει ήδη τις αποφάσεις τους και προβαίνουν σε συνεχείς δράσεις ενημέρωσης των πολιτών και πλήρους αντιστροφής του κλίματος και απομυθοποίησης της λεγόμενης πράσινης αυτής ανάπτυξης, που είναι ουσιαστικά μαύρη ερπύστρια ισοπέδωσης.

Το ζητούμενο είναι τώρα πια να νιώσουν και οι άνθρωποι των αστικών κέντρων την ουσία του μεγάλου αυτού προβλήματος και να προσαρμόσουν όσο μπορεί ο καθένας την ζωή τους στην κατεύθυνση της εξοικονόμησης ενέργειας προς σωτηρία των δασών και των ορέων της χώρας μας, να συνδέσει δηλαδή ο καθένας μας την κάθε μικρή του κίνηση που χρειάζεται ενέργεια με ένα δέντρο, με μια βουνοπλαγιά και μια κορφή που δεν θα υπάρχουν πια.

Ας συνδέσουμε όλοι μες στο μυαλό μας την καθημερινότητά μας και τις μικρές μας καθημερινές κινήσεις με τις συνέπειές τους στο οικοσύστημα και όχι μόνον στο σύστημα, δηλαδή στην τσέπη μας.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος αντίδρασης από ανθρώπους που δεν έχουν την δυνατότητα ή την διάθεση ή τον χρόνο να αντιδράσουν αλλιώς.

Εν αναμονή νερών

Εν αναμονή των βροχών

Στα μερομήνια φέτος τον Αύγουστο είδα βροχές πρώιμες μες στο φθινόπωρο και κρύα, ίσως και χιόνια μες στον Νοέμβρη. Είδα επίσης πολλά κρύα τον χειμώνα και χιόνια μέχρι τον Απρίλιο, μονάχα τις μέρες που σήμαιναν Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο ήταν καθαρή από σύννεφο η βουνοκορφή του Πελινναίου. Όλες τις άλλες μέρες και καθ’ όλη τη διάρκειά τους καλυπτόταν από ένα άσπρο βαμβάκι σύννεφο. Σημαίνει κακός χειμώνας αυτό, έτσι ένιωσα

Εν αναμονή λοιπόν των καταιγίδων που δίνει η ΕΜΥ για το επόμενο διάστημα των τεσσάρων ημερών, καθάρισα τα όσα άγρια ήτανε φυτρωμένα ανάμεσα στα ήμερα και έσπειρα μια μεγάλη ποικιλία σπόρων, ραδίκια, ψυχανθή, βολβούς κ.α.

Εδώ και 4 χρόνια, από τότε που έφυγα από τα γήπεδα του καταναλωτισμού, τα αστικά κέντρα, άρχισα να παρατηρώ βεβαίως τον καιρό. Αυτό το φθινόπωρο μοιάζει με εκείνο του 2011, όταν ο Οκτώβρης έφερε καταρρακτώδεις βροχές στα τέλη του και κατέβηκε ορμητικός ο χείμαρρος του χωριού, φαινόμενο σπανιότατο για αυτή την εποχή. Τώρα απ’ ό,τι όλα δείχνουν, η ΕΜΥ αλλά και η ατμόσφαιρα τα φαινόμενα θα είναι ακόμη πιο δυνατά από τότε. Κι αν επαληθευτεί η αίσθηση που μου άφησαν τα μερομήνια και ο επερχόμενος χειμώνας θα είναι πολύ πιο δύσκολος. Μονάχα χιόνι και πάγο στα χαμηλά δεν θέλουμε, άνθρωποι και φυτά διότι θα μηδενίσουν τη ζωή μες στο χωράφι και θα πάμε πάλι απ’ την αρχή. Τα νερά, όσο πολλά κι αν έρθουν, είναι πάντα ευπρόσδεκτα.

 

 

Οι σπόροι φυτρώνουν χαοτικά και με γεωμετρική πρόοδο αλλάζει το τοπίο

Έγραψε ο Άρης Δαβαράκης σε ένα άρθρο του εμπνευσμένο από το κείμενό μου με τίτλο “Φανταστείτε”:

“Και συγχρόνως (και εγώ μαζί σας) αρχίστε να σκέφτεστε πως υπάρχουν άνθρωποι που ήδη ζουν έτσι, εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε όλον τον πλανήτη. Πραγματικά οργανωμένα, ευγενικά  «κινήματα» που ούτε κραυγάζουν, ούτε φωνασκούν, ούτε διεκδικούν βίαια οτιδήποτε, αλλά μεταμορφώνουν τους εαυτούς τους καθημερινά και σταδιακά σε κανονικούς, φυσικούς ανθρώπους. Τους βλέπω και τους ζηλεύω – ενώ τους θαυμάζω κιόλας. Τα κορμιά τους, άσχετα από ηλικία, δεν κουβαλάνε λίπος, κοιλίτσες και δύσπνοιες. Καρδιοπάθειες και καρκίνοι δεν πλησιάζουν. Μιλάνε ωραία, γελαστά, σε ακούνε, θέλουνε να σε καταλάβουνε και θέλουνε να τους καταλάβεις. Δεν βρίζουνε, δεν αγχώνονται για πράγματα που δεν μπορούν να τα αλλάξουν, αγωνίζονται για την δικαιοσύνη (την πραγματική, όχι την άλλη),  για την ισότητα, για τα δικαιώματα όλων των πλασμάτων του οικοσυστήματος και φυσικά  όλων των ανθρώπων – και κυρίως των αδυνάτων, αυτών που ζουν σχεδόν χωρίς να τρέφονται και τα παιδιά τους πεθαίνουν από δίψα  η από νερά που δεν είναι πόσιμα αλλά μολυσμένα  από τα απορρίμματα μας και την κακοδιαχείριση σε όλον τον πλανήτη”.

Αυτή η παράγραφός του δείχνει κατά την άποψή μου ότι αποτέλεσε εύφορη γη ο Άρης και πέτυχε η σπορά μέσα του. Τώρα με την σειρά του γίνεται σπορέας κι εκείνος με τον λόγο και τις πράξεις του για να επηρεάσει και άλλους ανθρώπους προς την κατεύθυνση αυτή, της “ευγενικής επανάστασης”.
Με τέτοια οπτική και λόγο κάνουμε δια-σπορά της επανάστασης. Όλοι όσοι είμαστε ήδη συνοδοιπόροι στη νέα πορεία μας, όλοι όσοι έχουμε νιώσει ξεκάθαρα εντός μας την επανάστασή μας διότι είδαμε σαφέστατα τον φωτεινό δρόμο που ορίζει αυτή σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο.
Είμαστε ήδη πάρα πολλοί όσοι έχουμε ήδη λάβει μέρος στην επανάσταση και αυτοί που μπαίνουν καθημερινά, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της καταλυτικής κρίσης του οικονομικού συστήματος είναι ακόμη περισσότεροι. Η ανθρωπότητα βλέπει το αδιέξοδο και ανασκουμπώνεται, ψάχνει ποιοτικούς και υγιείς δρόμους πλέον, έχει ήδη μπει σε άλλην τροχιά, αλλάζει το τοπίο καθημερινά με γεωμετρική πρόοδο όσο φυτρώνουν τα σπόρια της αλλαγής μέσα σε κάθε καταναλωτή, τον προσανατολίζουν ξανά σωστά, τον ξανακάνουν φυσικό ον άνθρωπο.
Και έτσι, με το μυαλό σε αυτή την τροχιά, στην αλλαγή πορείας δηλαδή της διαρκούς επανάστασης των ανθρώπων επί της γης, στην ήπια ανάπτυξη και στη σμίκρυνση πρέπει να στραφεί και η διακυβέρνησή μας, να στρέψει η επερχόμενη κυβέρνηση το βλέμμα προς τα εκεί, τον νου της στο οικοσύστημα. Διότι αν δεν το κάνει θα αποτύχει παταγωδώς και σύντομα. Και μετά θα έρθει η ακροδεξιά και ο μεσαίωνας ολοσκότεινος μια για πάντα. Δεν το αξίζουμε αυτό να το βιώσουμε μέχρι τα τέλη της ζωής μας

Όπου “άνθρωπος” διορθώστε σε “καταναλωτής”. Διότι εξ-αφανίζει και τον άνθρωπο πλέον

Ο άνθρωπος εξαφάνισε τα μισά άγρια ζώα του πλανήτη

Θανάσιμη απειλή

Θανάσιμη για τη ζωή στον πλανήτη αποδεικνύεται η δράση του ανθρώπου, με την οποία κατάφερε το θλιβερό «επίτευγμα» του να εξαφανίσει περισσότερα από τα μισά άγρια ζώα της Γης, μόλις στα 40 τελευταία χρόνια. Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει η μη κυβερνητική οργάνωση WWF (Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση), που στην τελευταία της έκθεση καταγράφει πτώση κατά 52% στον δείκτη «Ζωντανός Πλανήτης», που μετρά την εξέλιξη 10.380 πληθυσμών 3.038 ειδών θηλαστικών, πτηνών, ερπετών, αμφιβίων και ψαριών. Την ίδια στιγμή τα στοιχεία δείχνουν πως για τη διατήρηση του σύγχρονου τρόπου ζωής των αναπτυγμένων χωρών, χρειάζονται πολλαπλοί πλανήτες.

 

Οι διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις της ανθρωπότητας σε φυσικούς πόρους και οι αυξανόμενες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ασκούν τεράστιες πιέσεις στη βιοποικιλότητα του πλανήτη μας και απειλούν τη μελλοντική μας ασφάλεια, υγεία και ευημερία. Αυτό αποκαλύπτει ο «Ζωντανός Πλανήτης 2014» που συντάσσεται κάθε δύο χρόνια από την περιβαλλοντική οργάνωση WWF σε συνεργασία με τη Ζωολογική Εταιρία του Λονδίνου και το Παγκόσμιο Δίκτυο Aποτυπώματος (Global Footprint Network). «Σήμερα χρειαζόμαστε τη δημιουργική δυνατότητα μιάμισης Γης για να έχουμε στη διάθεσή μας τις οικολογικές υπηρεσίες που απολαμβάνουμε κάθε χρόνο», τονίζει το WWF.

Σύμφωνα με το WWF η «βιο-ικανότητα», δηλαδή η διαθέσιμη επιφάνεια για να εξαφαλισθούν τα αγαθά και οι υπηρεσίες που χρειάζεται ο σύγχρονος παγκόσμιος πληθυσμός, δεν σταματάει να συρρικνώνεται με την παγκόσμια δημογραφική έκρηξη. Από το 1961 ως το 2010, ο πληθυσμός αυξήθηκε από 3,1 σε σχεδόν 7 δισεκ. κατοίκους και η διαθέσιμη κατά κεφαλήν βιο-ικανότητα από 32 σε 17 στρέμματα παγκοσμίως. Με την ανάλυση των στοιχείων αυτών, η διεθνής οικολογική οργάνωση προειδοποιεί ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός πρόκειται να φθάσει τα 9,6 δισεκ. κατοίκους το 2050 και τα 11 δισεκ. το 2100, με αποτέλεσμα η διαθέσιμη βιο-ικανότητα για καθέναν από εμάς θα συνεχίσει να μειώνεται, σ’ ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από την υποβάθμιση των εδαφών, την έλλειψη πόσιμου νερού και την άνοδο του κόστους της ενέργειας.

Αναφορικά με τις ευθύνες για το «ολοκαύτωμα» της πανίδας, η έκθεση καταδεικνύει τις πλούσιες χώρες ως αυτές που το οικολογικό αποτύπωμα τους ανά κάτοικο είναι το πιο υψηλό. Το «οικολογικό αποτύπωμα», ένας από τους δείκτες υγείας του πλανήτη μας που έχει καθιερωθεί από τη συγκεκριμένη έκθεση και αντιστοιχεί ουσιαστικά στις απαιτήσεις μας σε φυσικούς πόρους, δείχνει ότι και τα 27 κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζουν υπεράνω των ορίων των φυσικών πόρων της Γης, ενώ βασίζονται υπερβολικά σε φυσικούς πόρους άλλων χωρών.


Πατήστε πάνω για μεγέθυνση

Πιο συγκεκριμένα, αν όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη υιοθετούσαν τον τρόπο ζωής των Ευρωπαίων, τότε η ανθρωπότητα θα χρειαζόταν 2,6 πλανήτες για να υποστηρίξει τις ανάγκες της σε φυσικούς πόρους, ενώ αν όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη ζούσαν και κατανάλωναν όπως ο μέσος Έλληνας, θα χρειαζόμασταν τους φυσικούς πόρους 2,5 πλανητών για να επιβιώσουμε.

«Το οικολογικό αποτύπωμα της Ευρώπης είναι μεγάλο. Οι οικονομικές μας δραστηριότητες συμβάλλουν στην απώλεια βιοποικιλότητας και ενδιαιτημάτων, εντός αλλά και εκτός ευρωπαϊκών συνόρων. Υπονομεύουμε το φυσικό κεφάλαιο που μας εξασφαλίζει την τροφή μας, τον αέρα που αναπνέουμε και το σταθερό κλίμα που χρειαζόμαστε», σημειώνει ο Τόνι Λόνγκ, Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Γραφείου Πολιτικής του WWF.

«Πίσω από την οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα, ξεδιπλώνεται και μια άλλη λιγότερο γνωστή αλλά εξίσου καταστροφική περιβαλλοντική κρίση. Στην Ελλάδα συνεχίζουμε να ζούμε εις βάρος του φυσικού μας κεφαλαίου και ο υπερ – δανεισμός αυτός θα έχει αρνητικές επιπτώσεις σε πολύ μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Ας αποτελέσει η οικονομική κρίση τουλάχιστον αφορμή για μια εκ βαθέων επανεξέταση των προτύπων ανάπτυξης», υπογραμμίζει με τη σειρά του ο Δημήτρης Καραβέλλας, Διευθυντής του WWF Ελλάς.

Τα πράγματα είναι παρόμοια και στις εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης χώρες. Πιο συγκεκριμένα, το 2010 το Κουβέιτ είχε την αρνητική πρωτιά, με το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Δανία, το Βέλγιο, τη Σιγκαπούρη, τις  ΗΠΑ, το Μπαχρέιν και τη Σουηδία να ακολουθούν την καταστροφική για τον πλανήτη πορεία. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει το WWF, η χρήση των φυσικών πόρων και των οικολογικών υπηρεσιών των χωρών με υψηλά εισοδήματα είναι 5 φορές πιο αυξημένη κατά κεφαλήν απ’ ότι στις χώρες με χαμηλά εισοδήματα, με αποτέλεσμα για να διατηρήσουν το βιοτικό επίπεδό τους οι πλούσιες χώρες να εκμεταλλεύονται ευρέως σην βιο-ικανότητα των πιο αδύναμων.

«Οι διάφορες μορφές της ζωής είναι ταυτόχρονα η μήτρα των οικοσυστημάτων που επιτρέπει τη ζωή στη Γη και το βαρόμετρο αυτού που κάνουμε για να ζει ο πλανήτης μας», γράφει ο γενικός διευθυντής του WWF Μάρκο Λαμπερτίνι. «Αδιαφορώντας για την τύχη τους, κάνουμε ένα βήμα προς το χαμό μας», προειδοποιεί.

tvxs.gr

Εικόνες χωραφιού

Εμπρός σε μιαν εικόνα χωραφιού ο καθένας βλέπει ό,τι γνωρίζει.

Άλλος βλέπει χωράφι χορταριασμένο, άλλος χωράφι παρατημένο, άλλος έναν παράδεισο φυσικής καλλιέργειας, άλλος μια όμορφη εικόνα φυτοκοινωνιών σε εξέλιξη και πλήρη ανάπτυξη ανάμεσα σε διαδρόμους πλήρους εδαφοκάλυψης

Ό,τι και αν βλέπετε εσείς, να ξέρετε ότι είναι τμήμα από το χωράφι μου, χωράφι φυσικής καλλιέργειας, ετών μοναχά 2, φωτογραφία τραβηγμένη σήμερα Οκτωβρίου 21η το απόγευμα, μετά το τελευταίο ίσως θαλάσσιο μπάνιο της εφετινής περιόδου, παραμονή της δεύτερης φθινοπωρινής σποράς και των βροχών που έρχονται επιτέλους.

Και βέβαια να ξέρετε ότι στην φωτογραφία χάνει διότι όλα τα χρώματα είναι ισοπεδωμένα και δεν ξεχωρίζει καθόλου η βιοποικιλότητα, τα τόσα είδη των φυτών! Στην πραγματικότητα είναι χίλιες φορές πιο όμορφο! Χίλιες φορές πιο υπέροχο επίσης είναι το να το βλέπεις ζωντανό, το να ξαπλώνεις ανάμεσα στα φυτά και να βοσκάς μαϊντανά, σέλινα, ρόκες, ραπανόφυλλα, καρότα και παντζάρια και τόσα ακόμη άλλα κάθε πρωί με τη δροσιά πάνω στα φυλλαράκια τους