Ενδεικτικό πρόγραμμα Απλεπιστημίου 2014

Το πρόγραμμα είναι ενδεικτικό και συμπληρώνεται συνεχώς με νέες ιδέες και προτάσεις δράσεων – συζητήσεων.

Δευτέρα 18 Αυγ. αφίξεις, τακτοποίηση στο κατασκηνωτικό και στα δωμάτια, οργάνωση ομάδων μεταφοράς προσώπων, πρώτη συνάντηση και γνωριμία όλων, δείπνο στην ταβέρνα του χωριού

Τρίτη 19 Αυγ. Ξενάγηση, περίπατος, γνωριμία με τον τόπο. Φυσικοί πόροι και χρήμα, αξίες και ευτέλειες. Η θεώρηση του χρήματος ως φυσικού πόρου και μάλιστα μοναδικού. Όχι απλώς άλωση αλλά κατανάλωση, η μέγιστη ύβρις. Η αναπλήρωση φυσικών πόρων δεν αποτελεί ούτε καν σκέψη του “πολιτισμένου” καταναλωτή. Το διαρκές έγκλημα των ανυποψίαστων καταναλωτών και οι καθημερινές του συνέπειες επί της ζωής αυτών και των λοιπών πλασμάτων. Υποκατάσταση του οικοσυστήματος από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και του ανθρώπου από το αριθμημένο αναλώσιμο άτομο.

Τετάρτη 20 Αυγ. Αφηγήσεις εμπειριών και συζήτηση. Περσινοί συμμετέχοντες στο Απλεπιστήμιο μάς κάνουν κοινωνούς της δικής τους εμπειρίας

Πέμπτη 21 Αυγ: Ο τρισυπόστατος σύγχρονος άνθρωπος. Φυσικό ον, καταναλωτικό άτομο, ψηφιακό προφίλ. Η φυσική ζωή, διατροφή και καλλιέργεια στη γη και στην κοινωνία ως μέθοδοι ευζωίας. Ο άνθρωπος ως κρίκος της αλυσίδας ζωής του οικοσυστήματος και ο καταναλωτής ως σημείο διακοπής της, ως ενσαρκωτής ενός στείρου θανάτου. Οι ασθένειες ως συνέπειες της καταναλωτικής διαβίωσης σε περιβάλλοντα αφύσικα, έξω από το οικοσύστημα και μακριά από την παραγωγή. Η ατομική στάση της μη ευθύνης. Η ανάθεση της ευθύνης της ζωής, της διατροφής, της υγείας μας στις πολυεθνικές του συστήματος που ενσαρκώνουμε και συντηρούμε οι ίδιοι. Η αφόδευση σπόρων ζώντων επί της γης ως απόδειξη υγείας και πολιτισμού.

Παρασκευή 22 Αυγ: Το μάταιον της λεγόμενης ανάπτυξης, η διαστρέβλωση των εννοιών και των όρων και η μακάβρια κατάληξή της, η αρχή διατήρησης της ενέργειας, η αποανάπτυξη και το δημιουργικό εξισορροπητικό Χάος που όλα τα ορίζει. Άνθρωποι ως αντισώματα στην ύβρη των καταναλωτών.

Σάββατο 23 Αυγ Από το σύστημα στο οικοσύστημα, πορεία ανάστροφη. Φυσική ζωή, διατροφή, καλλιέργεια. Ο Άνθρωπος ως ισότιμο μέλος του Κόσμου, ως μαέστρος και οργανωτής των πάντων και όχι πια καταναλωτής και κουρσάρος τους. Η αλλαγή πορείας της διαρκούς επανάστασης του Ανθρώπου επί της γης. Η Ζωή ως προετοιμασία για έναν ζωογόνο Θάνατο.

Κυριακή 24 Αυγ. Συμπεράσματα, προγραμματισμός δράσεων, αναγνώσεις λογοτεχνικών κειμένων παρά θιν αλός με θέμα τον άνθρωπο και τη φύση

Δευτέρα 25 Αυγ.

Αναχωρήσεις

Καθ’ όλες τις μέρες θα κάνουμε και βιωματικά πειράματα επί της φυσικής – αλκαλικής διατροφής και φυσικής καλλιέργειας με συλλογική παρασκευή φαγητού και με εργασία στους μπαξέδες φυσικής και παραδοσιακής καλλιέργειας. Η ελευθερία του καθενός να κάνει οτιδήποτε σε οποιαδήποτε ώρα επιθυμεί είναι δεδομένη, το πρόγραμμα είναι ενδεικτικό, προέχει η ζωή, τα μπάνια, η φροντίδα του φυσικού εαυτού μας.

Δηλώσεις συμμετοχής στο μέηλ akridaki@gmail.com

Κοπρολαγνεία νάρκισου νεοέλληνα

Αυτό που αντιλαμβάνομαι κοιτάζοντας τα ψηφοδέλτια των συνδυασμών αλλά κυρίως τις προσωπικές διαφημίσεις των υποψηφίων δημοτικών, περιφερειακών συμβούλων και ευρωβουλευτών στον Τύπο είναι ότι η ελληνική κοινωνία στην πλειονότητά της δεν έχει ακόμη αλλάξει σε τίποτε από το πρόσφατο παρελθόν παρ’ όλες τις κοσμογονικές αλλαγές που συνέβησαν σε ένα δυναμικό και ελπιδοφόρο για το μέλλον κομμάτι της.

Και επειδή δεν έχει αλλάξει ακόμη η πλειονότητα της κοινωνίας, δεν έχει μεταβληθεί η δυναμική της. Οπότε βλέπουμε φαινόμενα συντήρησης, χριστιανοπουριτανισμού και δεξιούρας με κάλυψη απολιτίκ στυλ ατενίστας και με νοοτροπία καταναλωτή χυδαίου και αδαούς, στυλ καλού νεαρού και πολιτισμένου επιχειρηματία να διεκδικούν τις θέσεις που αφήνει το καταρρέον καθεστώς.

Από τους σάπιους δηλαδή οδηγούμαστε σε αυτούς που έχουν όνειρο να σαπίσουν αφού βρίσκονται ήδη στην ωρίμανσή τους, την οποίαν επέτυχαν άλλοι βίαια και βιαστικά και άλλοι αγάλι αγάλι σαν φυσικό επακόλουθο της παιδείας και της καλλιέργειας που απέκτησαν από την καταναλωτική κοινωνία της λαμογιάς και της ιδιοτέλειας που τους ανέθρεψε και τους εκπαίδευσε στην βάση ευτελών “αξιών” χρήματος.

Από τους κλέφτες και ιδιοτελείς παραγοντίσκους, από τα μηδενικά της κοινωνίας και της ζωής περνάμε σε μιαν άλλη φάση, αυτή των παλαιοκομματικών που δηλώνουν ότι ανένηψαν και των νέων αναπτυξιολάγνων, “καλών επιχειρηματιών και οικογενειαρχών”, που νομίζουν ότι είναι σημαντικοί και ότι ήρθε η ώρα τους να δικαιωθούν και να αναλάβουν δράση για να μας αναπτύξουν κι αυτοί.

Παρωχημένοι τύποι της συντήρησης και της υποκρισίας εκπροσωπούν κατά κόρον τις ελληνικές μικροκοινωνίες διότι αυτός ακριβώς είναι ο νεοέλληνας που εκμεταλλεύεται τα παιδιά του για να επιβιώσει. Δανείζεται από το μέλλον χρήμα, ξεπουλάει την πατρίδα τους, τα βγάζει και στο κλαρί άμα λάχει για να αποκτήσει ψήφους ή εισόδημα. Ανυποψίαστοι εγκληματίες με το προσωπείο του πολιτισμένου καταναλωτή κοπροκρατούν το μέλλον.

Θέλει πολύ δουλειά ακόμα ο άνθρωπος. Δουλειά που γίνεται μόνο, δυστυχώς, όταν υπάρξει ανάγκη επιβίωσης. Ο πάτος απέχει κάμποσο ακόμη και οι νεοέλληνες αισθάνονται πως έχουν περιθώρια. Οι επόμενοι, τα παιδιά τους δηλαδή, ας φάνε ο ένας τον άλλον, δεν τους ενδιαφέρει διόλου τους καλούς οικογενειάρχες, πατριώτες και επιχειρηματίες πολιτισμένους γονείς τους, οι οποίοι αποδεικνύονται και επιθυμούν να είναι άκρως πουριτανοί, δειλοί, φασίστες με κάλυψη απολιτίκ και “πολιτισμένου”.

ΥΓ

Το ότι καταφθάνουν στο νησί για προεκλογικές ομιλίες ο Βορίδης, ο Μουσουρούλης, ο Μηλιός, ο Λοβέρδος, ο Ψωμιάδης είναι ένας λόγος για να μην ξαναβγείς στην κοινωνία των καταναλωτών ποτέ. Ο ένας χειρότερος από τον άλλον πολιτικά κατακάθια, αναξιοπρεπείς και αναξιόπιστοι, ανακόλουθοι λόγων και πράξεων.

 

Δεξιότητες και αριστερότητες ή αλλιώς πτυχία στον κάδο

Όσο η λεγόμενη Αριστερά λειτουργεί ακόμη ως Δεξιά, έχοντας δηλαδή ως υπέρτατη αξία το χρήμα, εγκλωβισμένη στα ψευτοδιλήμματα και στην πολιτική χυδαιότητα του συστήματος, ας ασχολούμαστε εμείς με κάποια άλλα, ανούσια και ανάξια λόγου θέματα.

Αλλάζουν οι εποχές και ό,τι θεωρούνταν προσόν χθες, σήμερα δεν έχει καμία απολύτως χρησιμότητα και αξία, αύριο όμως θα ξαναβρεί σίγουρα την χαμένη του αίγλη διότι, είπαμε, αλλάζουν οι εποχές. Και επειδή από τη γη και τη φύση κινούνται όλα, ακόμα και οι καταναλωτές οι χυδαίοι του πλανήτη από τη γη εξαρτώνται, κι ας το έχουν ξεχάσει εντελώς οι τραγικά αδαείς, πάλι στη γη και στη φύση θα γυρίσουν μια μέρα μετά από το μάταιο μεγάλο ταξίδι τους προς την “πρόοδο” και την “εξέλιξη” της Ύβρης, της Ασθένειας και του Στείρου Θανάτου.

Σε κάδο απορριμμάτων λοιπόν του χωριού βρήκα μεταξύ άλλων βιβλίων και κιταπιών της κοινότητας Βολισσού, τα κάτωθι έγγραφα:

Βασίλειον της Ελλάδος

Υπουργείον Γεωργίας, Διεύθυνσις Γεωργίας Χίου

Πτυχίον Δεξιοτεχνίας Ελαιοκλαδευτού

Ο Ιωάννης Θερμενός του Μιχαήλ ετών 38 εκ Παρπαριάς παρακολουθήσας τακτικώς τα διδαχθέντα μαθήματα και τας γενομένας πρακτικάς ασκήσεις εις τα υπό της καθ ημάς Υπηρεσίας λειτουργήσαντα Μεταβατικά Σχολεία Ελαιοκλαδευμάτων Νόμου 4142/1929 ηυδοκίμησεν εις τας δημοσία γενομένας εξετάσεις και έλαβε το παρόν πτυχίον δεξιοτεχνίας ελαιοκλαδευτού

Εν Χίω τη 17η Σεπτεμβρίου 1949

Ο Διευθυντής Γεωργίας Χίου

Ιωάννης Δ. Κουφοπαντελής

 

Εντός του φακέλου που βρήκα στον κάδο απορριμμάτων υπήρχαν τα πτυχία των εξής δεξιοτεχνών ελαιοκλαδευτών:

Ηλίας Μαρωνίτης του Βασιλείου, ετών 37 εκ Φυτών

Μιχαήλ Παπουλής του Γεωργίου, ετών 32 εκ Παρπαριάς

Μιχαήλ Κατσιγιώργης του Ιωάννου, ετών 36 εκ Παρπαριάς

Ιωάννης Ψυλλής του Μιχαήλ, ετών 20 εκ Παρπαριάς

Παναγιώτης Καρυάμης του Αντωνίου, ετών 38 εκ Ποταμιάς

Ανδρέας Χειλάς του Δημητρίου, ετών 48 εκ Παρπαριάς

Βασίλειος Τσιμής του Ιωάννου, ετών 36 εκ Παρπαριάς

Μιχαήλ Τσίκουρας του Νικολάου, ετών 21 εκ Πυραμάς

Γεώργιος Τσίκουρας του Σταματίου ετών 47 εκ Πυραμάς

Γεώργιος Σγαρδανάς του Ισιδώρου, ετών 50 εκ Πυραμάς

Δημήτριος Κοντός του Κων/νου ετών 34 εκ Πυραμάς

Ιωάννης Κοντός του Νικολάου, ετών 23 εκ Πυραμάς

Νικόλαος Κοντός του Χριστοφόρου, ετών 40 εκ Πυραμάς

Πολυχρόνης Κολόμβος του Ηλίας ετών 32 εκ Πυραμάς

 

Προφανώς οι ανωτέρω δεξιοτέχνες ελαιοκλαδευτές αμέλησαν να λάβουν τα πτυχία τους τότε ή δεν ειδοποιήθησαν έγκαιρα ή μετανάστευσαν προτού αυτά εκδοθούν ή οτιδήποτε άλλο, με αποτέλεσμα, μισόν αιώνα και βάλε μετά από τότε, να τα κρατάω στα χέρια μου και να αναλογίζομαι πώς οι εποχές προσπερνούν και απαξιώνουν την γνώση και τη δεξιότητα των ανθρώπων αλλά και πώς χάνονται οι γνώσεις, οι τέχνες και οι τεχνικές, θυσιάζονται στην δήθεν ανάπτυξη, στην δήθεν πρόοδο, στην δήθεν εξέλιξη, στον δήθεν πολιτισμό.

Αν κάποιοι απόγονοι των ανθρώπων αυτών ενδιαφέρονται να λάβουν τα πτυχία των προγόνων τους, ας επικοινωνήσουν μαζί μου στο akridaki@gmail.com να τους τα δώσω

 

Ευχαριστώ! Cok tesekkurler!

Από το πρωί του Σαββάτου άρχισαν να καταφθάνουν τα καραβάκια από την απέναντι ακτή γεμάτα Τούρκους επισκέπτες, φιλάθλους της Καρσιγιακά Σμύρνης που ερχόταν για την συνέχιση του ιστορικού αγώνα, ο οποίος άρχισε στις 7 Δεκέμβρη 1930 και τελείωσε στις 10 Μάη 2014 ισόπαλος με τέρματα 5-5, η ολοκλήρωσή του δε έτυχε μεγάλης προβολής από πολλά παντουρικά και διεθνή δίκτυα.

Συγκινημένος και απόλυτα ικανοποιημένος αφού μια ομάδα νέων ανθρώπων της Χίου σε συνεργασία με τους ενθουσιώδεις παράγοντες, παίκτες και φιλάθλους της γείτονος πόλης, εργαζόμενοι με πάθος και πίστη υλοποίησαν την ουτοπική, όπως μου φαινόταν κι εμένα τότε, ιδέα μου, τους ευχαριστώ από καρδιάς και παραθέτω δίχως άλλα λόγια μια σειρά εικόνων που τράβηξα χθες, έτσι, για την Ιστορία.

 

Anadolu

karsiyakahaber

Στίγμα

Πλησιάζει η μεγάλη ώρα. Το Σάββατο 10 του Μάη, χάρη στις προσπάθειες των ανθρώπων που αποτελούν τις διοικήσεις των ομάδων Λαίλαπας Χίου και Καρσίγιακά Σμύρνης, ολοκληρώνεται ένα όνειρο, μια ιδέα που μου γεννήθηκε πριν χρόνια, όταν ερευνούσα την εποχή 1912-1940 για να γράψω το βιβλίο “10.516 μέρες, ιστορία της νεοελληνικής Χίου”.

Ο αγώνας που διακόπηκε λόγω καταρρακτώδους βροχής στο 3ο λεπτό του, στις 7 Δεκεμβρίου 1930, συνεχίζεται μεθαύριο, στις 10 Μάη 2014.

84 χρόνια μετά παίζονται τα 87 εναπομείναντα λεπτά της πρώτης σε ελληνικό έδαφος ελληνοτουρκικής φιλικής ποδοσφαιρικής συνάντησης.

Το γεγονός έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις στην γείτονα χώρα. Τηλεοπτικά συνεργεία, όλα τα ΜΜΕ καθώς και ντοκυμαντερίστες έρχονται από Άγκυρα Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη για να καλύψουν το γεγονός καθώς και 2.000 περίπου Σμυρνιοί, οπαδοί της Καρσίγιακά θα κάνουν απόβαση φιλίας και συγκίνησης στη Χίο για το ραντεβού μας με την Ιστορία.

Θα προσπαθήσω να κάνω κι εγώ ένα μικρό ρεπορτάζ για όλα όσα θα κάνουμε και θα ζήσουμε το σαββατοκύριακο

Προς το παρόν ανεβάζω τα φυντάκια μελιτζάνας τσακώνικης και άσπρης που ετοίμασα σήμερα για να τα κατεβάσω στην πόλη το Σάββατο το πρωί, προσφορά σε όποιους θέλουν να βάλουν μπαξέ και περάσουν από το καφενείο να πάρουν. Θα ακολουθήσουν ντομάτες και πιπεριές τις επόμενες μέρες. Είναι ήδη έτοιμα αλλά δεν προλαβαίνω να τα κάνω όλα. Όποιος θέλει, είπαμε, μπορεί να έρθει εδώ να πάρει, να βοηθήσει κιόλας!

Έρχονται κάμποσα μέηλ ενδιαφέροντος σχετικά με την Οικουμενική Αριστερά, με το Απλεπιστήμιο, διοργανώσεις Απλεπιστημίων σε διάφορα μέρη αλλά και προσκλήσεις για διάφορες εκδηλώσεις σχετικές με φυσική καλλιέργεια, ζωή και διατροφή, με την φυσική μας υπόσταση, τον αντικαταναλωτισμό, την λογοτεχνία, τους φυσικούς πόρους, τους φυσικούς ρυθμούς κ.α. Δυστυχώς, όσο και αν θέλω να γνωριστούμε με όλους σας και να συμμετάσχω σε όλα αυτά που ετοιμάζετε, δεν μου είναι καθόλου εύκολο να αφήσω το κτήμα και να ταξιδέψω, ιδίως για την τραγική και ανυπόφορη για μένα εικονική πραγματικότητα της Αθήνας. Θα γνωριστούμε και θα συνεργαστούμε με όσους έρθετε προς τα εδώ καθ’όλο το επόμενο διάστημα και από φθινόπωρο θα αλλάξουν τα δεδομένα. Καλή αντάμωση.

«Κουκιά τρως, κουκιά ομολογάς…»

Μετακόμισα στο καλύβι του χωραφιού. Μακριά από διαδίκτυο και λοιπά, τελείως έξω πλέον από το σύστημα και τελείως μέσα στο οικοσυστημα. Αραιώνουν όπως θα έχετε ήδη καταλάβει οι αναρτήσεις εδώ και πυκνώνουν οι συλλογισμοί και οι συναναστροφές με τα φυτά και τα πουλιά.

Συνέντευξη στην Μ. Πελεβάνη (toperiodiko.gr) 29/04/2014

Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι γνωστός στο αναγνωστικό αλλά και στο πολιτικοποιημένο κοινό. Σπούδασε μαθηματικά, επέλεξε να ζει σε ένα χωριό της Χίου, έχει γράψει εννιά βιβλία που διαβάζονται πολύ, κάνει σεμινάρια φυσικής καλλιέργειας και πολιτικής στάσης ζωής με γνώμονα τον αντικαταναλωτισμό και τη θεωρία της αποανάπτυξης ενώ γενικότερα δεν χάνει ευκαιρία να διαδίδει τις ιδέες του. Η ιδιαίτερη περίπτωσή του μάλιστα, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον και σε ξένα μέσα ενημέρωσης, όπως στους «Νιου Γιορκ Τάιμς». Ως συνηθίζεται μετά από όλα αυτά, έχει πολλούς φίλους και αρκετούς εχθρούς. Η αλήθεια είναι ότι δεν ευστοχεί πάντα στο δημόσιο λόγο του. Αυτό συμβαίνει, όμως, όταν κινείται κάποιος εκτός γραμμής κυρίαρχων κύκλων, λογοτεχνικών, κομματικών, κ.ά. Πάντως  ο Γιάννης Μακριδάκης υψώνει μια κόκκινη σημαία στο μπαλκόνι του, σηκώνει το δικό του μπαϊράκι και φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν.

Από τη μία η φυσική «απομόνωσή» σας στο χωριό, από την άλλη η καθημερινή ή τέλος πάντων πολύ συχνή παρουσία σας στο δημόσιο λόγο, λόγω της καταιγιστικής συγγραφικής αλλά και πολιτικοκοινωνικής σας δράσης και με τη συνέργεια βέβαια της τεχνολογίας. Zείτε στο περιθώριο του συστήματος και στην καρδιά του οικοσυστήματος; Επιλέξατε να ζείτε στην άκρη ή να ζείτε ακραία;

Ζω μέσα στο οικοσύστημα, σε φυσικό περιβάλλον, στον βιότοπο δηλαδή κάθε φυσικού πλάσματος και όχι στο τεχνητό αστικό περιβάλλον του καταναλωτικού συστήματος. Ζω στην άκρη του συστήματος εδώ και 17 χρόνια διότι ανέκαθεν ένιωθα ότι υπάρχει κρίση αξιών εντός του και ότι καθόλου δεν με αφορά σχεδόν το σύνολο των «προσφορών» του. Δεν ζω ακραία. Πόσο ακραία μπορεί να ζει ένας άνθρωπος που έχει να κάνει όλη μέρα με ακίνδυνα και ζωογόνα σποράκια και έχει στόχο να εμπλουτίζει χρόνο με τον χρόνο με νέες ζωές ένα μικρό κομμάτι γης;

Μάλλον λαχταράτε να αλλάξει ο κόσμος όλος, όχι μόνο ο δικός σας. Πιστεύετε στην αλλαγή; Αλλάζουμε οι άνθρωποι; Αλλάζει στην ουσία της η κοινωνία μας ή είναι ουτοπία των ρομαντικών; Γιατί δεν καταφέρνουν οι πρωτοπορίες να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα και παραμένουν μειοψηφίες;

Αλλάζουν οι άνθρωποι φυσικά. Όλα αλλάζουν κάθε στιγμή. Ο χρόνος τους αλλάζει τους ανθρώπους, τους φέρνει πιο κοντά στον θάνατο και θωρούν αλλιώς τη ζωή, ωριμάζουν. Ωρίμανση είναι η αποδοχή του απαράβατου και απαραβίαστου των φυσικών νόμων και ρυθμών που μας γέννησαν και μας ορίζουν.

Παρόλα αυτά η κοινωνία, όπως λέτε, γίνεται ολοένα και πιο κυνική διότι έρχονται συνεχώς νέες γενιές να βαδίσουν πάνω στις λάθος ράγες που έστησαν οι παλιοί, και να συνεχίσουν μια ζωή λαθών πάνω στα λάθη. Η κοινωνία δεν αποτελείται πλέον από ανθρώπους συμπληρωματικούς αλλά από άτομα- καταναλωτές ανταγωνιστικούς μεταξύ τους και με όλα τα υπόλοιπα πλάσματα.  Όσο για τους «πρωτοπόρους», έχουν γυρίσει ήδη πολλές φορές τον κόσμο ανάποδα αλλά δεν το έχει αντιληφθεί ακόμη η ανθρωπότητα…

Θεωρείτε δηλαδή το παρελθόν και την παράδοση συνυπεύθυνη για το αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα, αν και είστε σχεδόν εμμονικός με τα παλιακά «υλικά». Τι χρεώνετε στον παλιό κόσμο, τι καλούμαστε να αφήσουμε πίσω και ποιες ρίζες να κρατήσουμε;

Όλα λάθος μάς τα δίδαξαν και γι αυτό φτάσαμε ως εδώ. Μας δίδαξαν την μη ευθύνη για τη ζωή μας, για την υγεία μας, για την αναπλήρωση και την φειδωλή χρήση των φυσικών πόρων, μάς δίδαξαν να τρώμε λάθος, να καλλιεργούμε λάθος, να ζούμε λάθος, να θεωρούμε φυσικό πόρο, και μάλιστα μοναδικό, το χρήμα, να θεωρούμε εαυτούς κυρίαρχους της φύσης, να θεωρούμε ανάπτυξη τον γιγαντισμό και κατάρα την αρετή της λιτότητας και της ολιγάρκειας, όλα λάθος, εγωιστικά, αλαζονικά, απαίδευτα, ελαφριά, ασυνείδητα τα έπραξαν και ομοίως μας τα δίδαξαν, τίποτε δεν μας έδειξαν σωστά, με την έννοια του να προάγει η γνώση την υγεία, τον πολιτισμό, τον κύκλο της ζωής στη γη. Μας έμαθαν να τα προσεγγίζουμε όλα στρεβλά, εγωιστικά, να σταματούμε με το σαρκίο μας τη ζωή, να καταναλώνουμε τη γη, να τρεφόμαστε με θάνατο και να αφοδεύουμε αδρανή ύλη, μετά δε, να θεωρούμε ως χτύπημα της μοίρας ή θεομηνία τις συνέπειες των πράξεών μας που πολλαπλασιάζονται μέσα στο χρόνο και επιστρέφουν σε μας.

Καλούμαστε λοιπόν να κρατήσουμε μονάχα τα καλά αγνά υλικά από το παρελθόν, τους φυσικούς πόρους τους ανόθευτους και αυθεντικούς αλλά να τους χρησιμοποιήσουμε με άλλη αντίληψη πλέον, ως σύγχρονοι, μορφωμένοι, πεπαιδευμένοι άνθρωποι, να αλλάξουμε την πορεία της επανάστασης του ανθρώπου επί της γης επιτέλους μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια στρεβλής προσέγγισης

Ο άνθρωπος δεν ήρθε για να επιτίθεται στη φύση και στα άλλα πλάσματα, μαζί με τα οποία συναποτελεί τον κόσμο. Ο ρόλος του είναι οργανωτικός και όχι κατακτητικός, δεν είναι επιδρομέας, είναι μαέστρος ο άνθρωπος, συνεργάτες του είναι όλα τα όντα και η γη, όχι εχθροί και ανταγωνιστές. Χιλιάδες χρόνια η γη τον βάζει κάτω, τον εξουθενώνει, τον κατατροπώνει, τον νικά, τον απορροφά, τον αφομοιώνει αλλά αυτός εκεί, επιμένει ανοήτως να της επιτίθεται ακόμη μάταια, με κάποια πρόσκαιρα ίσως οφέλη αλλά με την τελική του ήττα προδιαγεγραμμένη, αναπότρεπτη και με τις συνέπειες τις ανεπίστροφης καταστροφής να κρέμονται πάνω από το κεφάλι του.

Χαρακτηρίζετε τη λογοτεχνία σας πολιτική. Μάλιστα λόγω των απόψεών σας έχετε «δεθεί» με ένα κοινό αλλά έχετε απωθήσει ένα άλλο, ίσως μεγαλύτερο. Σας φέρνει σε διλήμματα αυτό;

Δεν έχω κανένα δίλημμα στο να εκφράζομαι ενάντια στον καταναλωτικό τρόπο ζωής και τους φορείς του. Είναι χυδαία στάση ζωής ο καταναλωτισμός, χυδαίοι και οι ενσαρκωτές του. Μόνο η λέξη «κατανάλωση» τα λέει όλα. Όχι απλώς άλωση, αλλά κατανάλωση, δηλαδή το χείριστο, το υπερθετικό, το χυδαίο, η Ύβρις.

Προπαγανδίζετε, διαδίδετε αν προτιμάτε, τις ιδέες σας, δεν τις υπαινίσσεστε, ούτε τις στέλνετε στο αόριστο… Η τέχνη και η πολιτική έλκονται ή απωθούνται; Οι καλλιτέχνες, οι πνευματικοί, λεγόμενοι, άνθρωποι πρέπει να τοποθετούνται άμεσα και παρεμβατικά ή να μιλούν μόνο μέσω του έργου τους;

Όποιος λέει ότι μιλάει με το έργο του μόνο, είναι γελοίος αλαζόνας και σιωπηρός χειροκροτητής της καταναλωτικής χυδαιότητας και του καπιταλιστικού φασισμού με την ελπίδα κάποιας βράβευσης από το σύστημα. Ο καλλιτέχνης αμφισβητεί εκ φύσεως την Εξουσία, συντάσσεται, πάλι εκ φύσεως, με την Ζωή «απ’ όπου κι αν προέρχεται», την νιώθει, την πονά, πνίγεται αν δεν αρθρώνει λόγο και άποψη για να την υπερασπιστεί, είναι μικρόψυχος αν δεν το κάνει, δεν είναι καλλιτέχνης, έχει δεύτερες σκέψεις που σκοτώνουν την Τέχνη, αυτολογοκρίνεται, είναι εντελώς ανάξιος, αναξιοπρεπής και ανυπόληπτος, ένας αυτόχειρας ευνούχος, με απλά λόγια δεν είναι καλλιτέχνης.

Πως μπορεί, όπως συμβαίνει συχνά, να υπάρχει σημαντική απόσταση, ιδεολογική, αισθητική, ακόμη και ηθική, μεταξύ έργου και προσωπικής στάσης και πράξης σε έναν καλλιτέχνη ή διανοούμενο;

Δεν γίνεται. Δεν υπάρχει καλλιτέχνης ή διανοούμενος, που μεταξύ του έργου και της προσωπικής στάσης του να υπάρχει χάσμα. Δεν λογίζονται καλλιτέχνες ή διανοούμενοι κάτι τέτοιοι. Αυτοαποκαλούνται ως καλλιτέχνες ή διανοούμενοι βέβαια, αλληλοαποκαλούνται μεταξύ τους, βραβευθέντες και βραβευόμενοι πάλι μεταξύ τους, αποτελούν το χυδαίο σύστημα, τους γεννήτορες και τους γόνους του. Ο χρόνος και ο θάνατος όμως τα ορίζουν όλα, ποιος ήταν καλλιτέχνης και ποιος διανοούμενος.

Ασκείτε όμως έντονη κριτική και στην παγκόσμια, σύγχρονη Αριστερά. Τη θεωρείτε εγκλωβισμένη σε σχήματα και «αιτείστε» τον επαναπροσδιορισμό της από ό,τι καταλαβαίνω και κυρίως αξιακά. Θέλετε να μας αναλύσετε λίγο την άποψή σας; 

Η Αριστερά είναι γέννημα θρέμμα του καπιταλισμού και μέσα στα όριά του κινείται, δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτόν και από την θεώρηση της ζωής μέσα από το πρίσμα του χρηματοοικονομικού συστήματος. Γι’ αυτό φτάσαμε στο σημείο, όπου έγινε κυβέρνηση η λεγόμενη Αριστερά να πράττει με τρόπον όμοιο ακριβώς, να καταστρέφει δηλαδή και να απομυζεί τον πλανήτη για την παραγωγή χρηματικού πλούτου. Μία μόνο διαφορά υπάρχει.

Ενώ οι καπιταλιστές καταστρέφουν τον πλανήτη στο όνομα των Αγορών, οι «Αριστεροί» το κάνουν στο όνομα του φτωχού «Λαού»

Οι Αριστεροί στην Ευρώπη προσβλέπουν να έρθουν στην εξουσία για να δώσουν τέλος στην λιτότητα, έτσι λένε οι ίδιοι, να επαναφέρουν δηλαδή μιαν αλόγιστη κατανάλωση και «ανάπτυξη» στα ίδια με πριν και χειρότερα ίσως πρότυπα αλλά στο όνομα των «Λαών» και όχι των Αγορών. Προσωπικά δεν βλέπω καμία διαφορά στις δύο προσεγγίσεις και πολιτικές, είναι εξίσου καταστροφικές και οι δύο. Η Αριστερά αυτή είναι η συστημική, η καταναλωτική Αριστερά, που δεν μπορεί να ξεφύγει από τα όρια του συστήματος εντός του οποίου δημιουργήθηκε.

Η Οικουμενική Αριστερά είναι ο πολιτικός όρος που έχω προτείνει, μια Αριστερά όχι του χρηματοοικονομικού συστήματος, το οποίον είναι ένα ισχνό και χωλό τεχνητό υποσύνολο, απόλυτα ουτοπικό αλλά μια Αριστερά του γενικού συνόλου, του αυθύπαρκτου και ρεαλιστικού Οικοσυστήματος.  Μια Αριστερά που επαναστήνει το αξιακό μας σύστημα και μιλάει μόνο για τον πραγματικό πλούτο που δεν είναι άλλος από τους φυσικούς πόρους, την υγεία και την ζωή του ανθρώπου αλλά και τον σεβασμό στη ζωή κάθε πλάσματος. Περισσότερα εδώ: http://yiannismakridakis.gr/?p=4048.

Τέχνη ή πολιτική, σώμα ή ψυχή, ύλη ή πνεύμα, επιστήμη ή θρησκεία, τεχνολογία ή ηθική, κ.λπ. Μήπως έχει «σκαλώσει» το ανθρώπινο πνεύμα σε ξεπερασμένες αντιθέσεις, μονοδιάστατες ερμηνείες και εξειδικευμένη στενή γνώση;

Δεν είναι αντίθετα και ανταγωνιστικά όλα αυτά. Είναι συμπληρωματικά. Σε αυτό ακριβώς έχει σκαλώσει η ανθρωπότητα, ότι τα θεωρεί όλα ανταγωνιστικά και δρα επιθετικά, βίαια, με αποτέλεσμα την διατάραξη της ισορροπίας και όχι οργανωτικά, μη επεμβατικά, με στόχο και αποτέλεσμα την αρμονία.

Από αγάπη σπουδάσατε μαθηματικά; Τι σας έμαθαν, τι νόημα δώσανε σε αυτά που βλέπετε αλλά και σε αυτά που δεν βλέπετε;

Τα μαθηματικά είναι η βάση των πάντων, ιδίως της Τέχνης. Η μαθηματική λογική είναι εφόδιο ανεκτίμητο, που σε συνδυασμό με την συναισθηματική νοημοσύνη και την ψυχή μπορούν να παράξουν θαύματα.

Πως μπορούμε τώρα να γράψουμε ιστορία; Πώς να πετάξουμε την άχρηστη κοινωνική δυστυχία;

Αλλάζοντας προσωπική πορεία ο καθένας και διδάσκοντας τις επόμενες γενιές αλλιώς, θέτοντας νέες ράγες για να κινηθεί από εδώ και μπρος επ’ αυτών η ανθρωπότητα μιας και αυτές που μας έθεσαν οι προηγούμενες γενιές οδήγησαν αποδεδειγμένα στην καταστροφή και στον θάνατο. Αν κατανοήσουμε επιτέλους ότι η Ανθρωπότητα είναι ενιαίο σύνολο απαρχής της μέχρις όπου θα φθάσει και ότι ορίζεται και διέπεται από τους φυσικούς ρυθμούς και νόμους, αν νιώσουμε ότι όλα είναι Ενέργεια και όλα μεταβολές της, ότι δεν υπάρχει όφελος δίχως ζημία ταυτόχρονη, θα φτάσουμε στην ποθητή στάση φυσικής ζωής, θα ξαναγίνουμε πλάσματα που ζουν κάθε στιγμή συνειδητά και είναι κρίκοι του κύκλου της ζωής στον πλανήτη, όχι εξολοθρευτές της.

Πως νομίζετε θα γράφατε, αν ζούσατε στην Αθήνα;

Κουκιά τρως, κουκιά ομολογάς…

makridakis2

Έχετε ιδρύσει το Απλεπιστήμιο Βολισσού, μέσα από το οποίο διοργανώνετε σεμινάρια φυσικής καλλιέργειας, αλκαλικής διατροφής και αντικαταναλωτικής πολιτικής στάσης ζωής. Τι εστί Απλεπιστήμιο; Τα σεμινάρια αυτά έχουν λόγο για τους νέους που θέλουν να ζήσουν με αυτάρκεια αλλά στην πόλη που την αγαπούν;

Οι πόλεις και οι καταναλωτές δεν έχουν μέλλον. Ούτε συλλογικό ούτε ατομικό.  Το χρήμα δεν αποτελεί φυσικό πόρο. Όποιος αγαπάει την πόλη, το σύστημα, όποιος αρέσκεται να ζει καταναλωτικά κυκλοφορώντας το χρήμα, σε περιβάλλοντα μη φυσικά, έχει πάρα πολύ προσωπικό δρόμο ακόμη να διανύσει. Το Απλεπιστήμιο μιλάει για τις κάτω από το χρήμα Αξίες, τις πραγματικές, προς-γειώνει τον καταναλωτή και τον οδηγεί ολοένα εις κατώτερα, να βρει τη βάση και τις ρίζες του για να αποφύγει την μοιραία κατάρρευση από την συνεχόμενη ανοδική πορεία της μη ευθύνης την οποίαν ακολουθεί  οδηγούμενος μοιραία προς έναν στείρο, τρομακτικό θάνατο. Το Απλεπιστήμιο υπενθυμίζει τις Αξίες και τις παραμέτρους της ζωής ως υγιούς πορείας προς έναν ζωογόνο θάνατο.

Τι γίνεται με τον αγώνα που δίνετε με τους κατοίκους στη Χίο για τις επενδύσεις στα αιολικά πάρκα μαμούθ με τις ανεμογεννήτριες;

Οι αντιφάσεις εντός των οποίων είναι μπερδεμένο το χωλό χρηματοοικονομικό σύστημα δεν ευνοούν προς το παρόν και προς το εγγύς μέλλον αυτά τα μεγαλεπίβολα καταστροφικά σχέδια των ανόητων καταναλωτών της γης.

«Αγαπώ τον λόγο γιατί είναι ο φορέας του πνεύματος, το εργαλείο, το αστραφτερό υνί της προόδου» λέει ο Τόμας Μαν στο Μαγικό Βουνό. Συμφωνείτε πως η λογοτεχνία έχει το προβάδισμα, είναι η μόνη τέχνη που δεν μας παρασύρει να επαναπαυθούμε σε αυτήν;

Αυτή την τέχνη του λόγου κατέχει ο άνθρωπος, γι’ αυτό είναι εν δυνάμει διοργανωτής, ενορχηστρωτής, μαέστρος των πάντων, αρκεί να το κατανοήσει επιτέλους και ο ίδιος πως έχει το προβάδισμα και να αλλάξει ρότα.

Τα βιβλία σας διαπνέονται από μιαν πνευματικότητα, «φλερτάρουν» με το θρησκευτικό συναίσθημα, «πειράζοντάς» το. Στο βάθος σε τι πιστεύετε, τι εμπιστεύεστε;

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος, του οποίου οι δύναμες και οι δυναμικές κρατούν κάθε στιγμή σε ισορροπία το Μέγα Θαύμα της Φύσης.

Βιβλιογραφία:

«Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946» (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006 και Εστία 2010)

«10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940», ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007)

«Aνάμισης ντενεκές», μυθιστόρημα (Eστία 2008), το οποίο κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο (2009) και στα τουρκικά,

«Η δεξιά τσέπη του ράσου», νουβέλα (Εστία 2009),

«Ήλιος με δόντια», μυθιστόρημα (Εστία 2010), το οποίο ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη

«Λαγού μαλλί», νουβέλα (Εστία 2010),

«Η άλωση της Κωσταντίας», μυθιστόρημα (Εστία 2011), το οποίος ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Χρήστου Βαλαβανίδη

«Το ζουμί του πετεινού», νουβέλα (Εστία 2012).

«Του Θεού το μάτι», νουβέλα (Εστία 2013)