ΗΛΙΟΣ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ | Του Γιάννη Μακριδάκη

 

ΗΛΙΟΣ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ

Του Γιάννη Μακριδάκη

στη θεατρική σκηνή  ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ
απο 29/1/2014 κάθα Τρίτη και Τετάρτη στις 21.00
Σκηνοθεσία Ερμηνεία Θεατρική μεταφορά Βασίλης Βασιλάκης

Εισιτήρια: τηλ 2103477878 και στο http://www.viva.gr/tickets/music/ilios-me-dontia/

Τιμή Εισιτηρίου10 €

Πρόγραμμα

Η λεγόμενη κεντροαριστερά μετράει χρόνια

Η φωτογραφία μιλάει μόνη της. Υπερήλικες, κάποιοι μεσήλικες προς τα πάνω, άπαντες όξινοι από τα χημικά και τις νεκρές τροφές που τρώνε κάθε μέρα

Κάνουν και πλάνα για την Ελλάδα του μέλλοντος. Αηδία και ντροπή

Μεγάλη η προσέλευση σε εκδήλωση των «58» στην Κηφισιά

 

Ας βρούμε βάρκα..

..Ήτανε Απρίλης του ’42… και δώσαμε όλα μας τα χρυσά, τα πήρε ο θείος και τα δωσε στον άνθρωπο που έπρεπε να τα δώσει και την άλλη μέρα το πρωί ήρθε ένα κάρο. Μαζέψαμε δυο τρεις αλλαξιές ο καθένας μας ρούχα, τα βάλαμε σε κάτι τσουβάλια της ζάχαρης, άσπρα, θαρρώ πως τα βλέπω και αφού τα φορτώσαμε αυτά το κάρο δεν μας φόρτωνε εμάς (…) και φτάσαμε στην Κώμη, στην παραλία αργά το βραδάκι. Και τι να δούμε! Όλη η παραλία εκεί ήτανε άνθρωποι που περιμένανε να νυχτώσει, να ρθουνε οι βάρκες να μας πάρουνε. Στην αρχή, όταν επήγαμε είχε κύμα η θάλασσα κι εμείς ταξιδεύαμε με ψαρόβαρκες, με πανί και με κουπιά… Και περιμέναμε να καλμάρει λίγο η θάλασσα. Κι ερχότανε οι γυναίκες και βάζανε εικόνες μες στη θάλασσα, να γαληνέψει η θάλασσα, να μπορούμε να ταξιδέψομε. (…) Και ξεκινούμε κατά τις εννιά η ώρα γιατί έπρεπε να νυχτώσει. εμείς είμαστε η τελευταία βάρκα. Καμιά εικοσαριά ανθρώποι μέσα και τέσσερις στο κουπί. Εν τω μεταξύ η αδερφή μου μωρό, το χε τυλιγμένο σε ένα χράμι η μαμά μου και αυτό ζαλίστηκε, φαίνεται, με τη θάλασσα και άρχισε να κλαίει, να κλαίει γοερά και να φωνάζουνε μες στη βάρκα πετάξτε το παιδί στη θάλασσα, θα μας πιάσουνε οι Γερμανοί!… Εύχαρις Κοκκάλη Ακαβάλου

Μπαίνομε μες στη βάρκα κι εφύγαμε. Φεγγάρι, γάργαρο. Τα παιδάκια τα χα κάτω από την πλώρη καθισμένα και ήρθανε ίσα με το στήθος μες τα νερά. Ύστερα τα νερά λιγοστέψανε. Εγώ βαστούσα έναν νεμπότη και έβγαζα τα νερά. ο γιος της Βεργετήδαινας γύρευε ψωμί. Θέλω ψωμί, θέλω ψωμί… Απάνω που ήτανε να φτάσομε στην Τουρκία. Με τις φωνές πέφτομε απάνω σε ένα φυλάκιο, ακούνε οι Τούρκοι κατεβαίνουνε κάτω και μας πιάνουνε. Πήγαμε να βγούμε όξω, ήτανε τα νερά γλυστερά. Επήγα εγώ να δω αν πατώνω, να βγω όξω, γλυστρώ και πέφτω μες στη θάλασσα. Βαστούσα τα ρούχα μου, εμουλιάσανε… Σταματία Βαλιδάκη

Ξεκινήσαμε να φύγομε, σιγά σιγά επηγαίναμε. Η αδερφή μου ήτανε έντεκα χρονώ, έβγαζε νερά από τη βάρκα, από εδώ που ξεκινήσαμε μέχρι την Τουρκία. Στο δρόμο που πηγαίναμε και φτάσαμε στα μισά πια, άκουε ο βαρκάρης ένα ντούκου ντούκου, ντούκου ντούκου, λέει έρχεται η Καταδίωξη. Αν έρθει πιο κοντά και δούμε ότι είναι η Καταδίωξη θα βγάλω το φελλό. Το φελλό θα βγάλεις; Έτσι και σε δω και σκύψεις να βγάλεις το φελλό θα σε πετάξω στη θάλασσα και θα την πάω εγώ τη βάρκα του λέει ο πατέρας μου. Στο τέλος, κούτσα κούτσα, τα ξημερώματα, φτάνομε στα Άσπρα Χώματα, απέναντι… Γιάννης Ξυντάρης
Πραγματικά πείνασα τις δέκα μέρες που κάμαμε μέσα στο καϊκι. Το ταξίδι ήτανε για τρεις μέρες. Τη μέρα εκαθούμαστε και τη νύχτα εβαδίζαμε, διακόσιες δέκα έξι ψυχές μέσα και σκεπασμένο με ένα καραβόπανο. Ψείρες, βρόμα, άστα… Πέθανε ένα μωρό και το βαλε η ίδια η μάνα του σε ένα τσουβάλι και το ριξε στη θάλασσα. Μας δώκανε πατάτες βραστές, ελιές και σύκα και νερό από βαρέλια που είχαν πετρέλαιο μέσα, ήτανε κόκκινο και βρομούσε πετρέλαιο (…) Ήτανε και Μεγάλη Βδομάδα. Τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ τους έψαλα τον Επιτάφιο μες στο καϊκι. Αυτοί είχανε σκοπό να μας πνίξουνε, γιατί είχανε πνίξει ορισμένα καϊκια… Ζαχαρένια Γεώργαλου
Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που μάζεψα αυτές και πολλές ακόμη μαρτυρίες Ελλήνων προσφύγων στη Μέση Ανατολή το 1941-42, οι οποίες δημοσιεύονται στο βιβλίο Συρματένιοι ξεσυρματένοι όλοι, εκδ. Εστία 2010.. Και μέσα σε μισόν αιώνα γίναμε όπως γίναμε, Ευρωπαίοι που πνίγουν μεσανατολίτες πρόσφυγες για να μην εισέλθουν στην χώρα τους…
Κοντοζυγώνει όμως και πάλι η ώρα μας. Η ώρα που θα φεύγουν τις νύχτες με βάρκες οι εξαθλιωμένοι Έλληνες και θα πηγαίνουν απέναντι, εκτός της Ε.Ε. για να μπορέσουν να ζήσουν. Η Ιστορία δεν σταματάει στο σήμερα, ούτε καν καθυστερεί. Ιδίως γι αυτούς που κάθονται αμέτοχοι και την κοιτούν να συμβαίνει στους άλλους. Καλά κουράγια εύχομαι για την ανατροπή. Αλλιώς ας βρούμε βάρκα..

Μια εξαιρετική ερμηνεία

Ήλιος με ΔόντιαΉλιος με Δόντια

Μια χειμαρρώδης συνειρμική αφήγηση ζωής. Ένας άνθρωπος – παράπλευρη απώλεια ενός ιστορικού πολεμικού δυστυχήματος, ο φάκελος του οποίου δεν άνοιξε ποτέ…Ένα σκοτεινό κελί με μια υποψία φωτός από το μικροσκοπικό παράθυρο, η σιλουέτα ενός ιερέα και τα στοιχειά του παρελθόντος. Πιθανότητες θετικής κατάληξης, μηδαμινές. Ο Βασίλης Βασιλάκης βρίσκεται αντιμέτωπος ξανά με το κείμενο του Γιάννη Μακριδάκη, του Χιώτη συγγραφέα που έχει με διαολεμένη μαεστρία καταφέρει να πλάσει εκ του μηδενός ώριμους, εναργείς μα και σοφούς λογοτεχνικούς κόσμους, λες και έχει βιώσει ο άτιμος, την εμπειρία δεκάδων ζωών, συμπιεσμένες μέσα στα 40 βιολογικά του χρόνια. Ο αυτοσκηνοθετούμενος ηθοποιός τολμά, όχι μόνο να φανταστεί, αλλά και να υλοποιήσει το όραμά του για μια παράσταση κοινωνικού ρεαλισμού, που επιζητά την πυρκαγιά των λέξεων και της ποίησης και που, στο λυτρωτικό φινάλε γίνεται και ο ίδιος παρανάλωμά της. Ο «Ήλιος» είναι η ιστορία του απόκληρου, θύμα κοινωνικού ρατσισμού στις αρχές του αιώνα, Κωνσταντή του οποίου η έκδηλη θηλυπρέπεια, τον μετέτρεψε στο αγαπημένο παιχνίδι για το κατιναριό ενός ολόκληρου νησιού. Τα ψήγματα συμπόνιας από τις ομοιοπαθούσες, περιθωριοποιημένες πόρνες και τα ψίχουλα του εραστή του, Αποστόλη, δεν θα αρκέσουν για αυτό το μικρό αγόρι που συνήθισε να τον ξεφωνίζουν κυρία, γυναικωτό και Ιδιώνυμον. Με πρωτοπρόσωπη, σχεδόν τεθλασμένη αφήγηση, διανθισμένη με μπόλικους χιώτικους ιδιωματισμούς, με χρονικά σούρτα φέρτα που περισσότερο ιντριγκάρουν παρά μπερδεύουν, ο ηθοποιός με θαυμάσια γλαφυρότητα και ακρίβεια στο λόγο, ως άλλη Πηνελόπη υφαίνει λεκτικές περιγραφές από μετάξι, ακυρώνοντάς τες ταυτόχρονα μες τις ακαθαρσίες, τους μαχαλάδες και τους γιγάντιους ποντίκαρους της ανέχειας και της φτώχειας του ‘40. Το σασπένς φτάνει στο απόγειό του. Βγάζεις χαρτομάντηλα, ξεφυσάς, αναπάντεχα ξεκαρδίζεσαι με το εμβόλιμο, θαυμάσιο χιούμορ και τέλος δεν μπορείς παρά να συγχαρείς δύο καλλιτέχνες (ηθοποιό και συγγραφέα) που προσφέρουν σπάνια έντονες θεατρικές στιγμές και που δίνουν νέα πνοή στην έννοια του «ουμανισμού».Ανέστης Κορνέζος (neaepohi.gr)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ

Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν». Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης από το 1978 έως το 1985 και πήρε μέρος σε παραστάσεις αρχαίου και σύγχρονου δράματος, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συνεργάστηκε επίσης με την παιδική σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου όπως και με τους θιάσους Γ.Φέρτη, Στ.Φασουλή, Αιμ.Υψηλάντη, Ν.Τσακίρογλου, Σπ.Παπαδόπουλου, Β.Παπαβασιλείου, Γ.Αρμένη, Κ.Βασιλάκου, Αν.Φόνσου, Ν.Δαφνή κ.α. Εργάστηκε στα ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και Λαμίας. Τη θεατρική περίοδο 2007-08 συνεργάστηκε με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό στην παράσταση «Ποιος είναι ο κ.Κέλερμαν». Την επόμενη περίοδο με τη Ρένα Πιττακή και την Αγλαΐα Παππά, έπαιξε στο Aalst, σε σκηνοθεσία Ελπίδας Σκούφαλου. Τη περίοδο 2009-11 συνεργάζεται με τους Σταμάτη Κραουνάκη & Λίνα Νικολακοπούλου, στην παράσταση με τίτλο «’Ένα σπίτι παραμύθια». Ακολούθησε η παράσταση «Φάρμα των Ζώων» σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη (2012-2013). Στο εργαστήρι του D.Kennedy μαθήτευσε στην γλυπτική και την κατασκευή κούκλας και μαριονέτας. Το 1997 ίδρυσε το Θέατρο Μαριονέτας και από τότε παρουσιάζει παραστάσεις σε χώρους σχολείων, φεστιβάλ κλπ.

Σε συνεργασία με τον Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας «Καποδίστριας» σκηνοθέτησε: «Κομμάτια και θρύψαλα» του Γ.Σκούρτη, «Ο κουρέας της Σεβίλλης» του Ζ.Μπομαρσέ, «Η πινακοθήκη των Ηλιθίων» του Ν.Τσιφόρου, «Λοκαντιέρα» του Κ.Γκολντόνι. Το 2006 απέκτησε ένα μικρό θεατρικό χώρο στην Αίγινα και δημιούργησε τη θεατρική του ομάδα. Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις «Με δύναμη από την Κηφισιά» Κεχαίδης-Χαβιάρα, «Ελεύθερο ζευγάρι» Ντ.Φο, «Εβραία» Μπ.Μπρεχτ, «Τελευταία έκτρωσις» Π.Τακόπουλου, «Οι δούλες» Ζ.Ζενέ, «Φαλακρή τραγουδίστρια» Ε.Ιονέσκο, «Γέρμα» Φ.Γκ.Λόρκα. Το 2010 σκηνοθέτησε και ερμήνευσε την Ασκητική του Ν.Καζαντζάκη. Ακολούθησαν: «Ο Μαρξ στο Σόχο» (H. Zinn), «Υπόθεση Κούγκελμας» (W. Allen), «Λόγω Βλάβης» (Γ. Μπήτρου), «Ελλάς…και ξανά προς τη Λόρδα τραβάς» (Γ.Μπήτρου) 

http://www.viva.gr/tickets/music/ilios-me-dontia/#description

Απαύγασμα

Για τους φίλους και αναγνώστες που στέλνουν μηνύματα αναζήτησης:

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, καλά είμαι. Γι’ αυτό και δεν γράφω. Όλα πια μου φαίνονται αφόρητες φλυαρίες.

Έβαλα τα πρώτα σπόρια για φέτος σε ποτηράκια και έχω αφοσιωθεί στο χωράφι και στην σπουδαιότερη αναπτυξιακή πράξη, την αφαίρεση της ξινίθρας γύρω από τα φυτά.

Η Ευθύνη του ανθρώπου είναι να αφοδεύει σπόρους ζωντανούς κάθε πρωί στη γη. Είναι τρανή απόδειξη προσωπικού πολιτισμού αυτό αλλά και η μόνη ένδειξη σωματικής υγείας.

Όλα τα άλλα είναι περιττές και ανόητες προσεγγίσεις και δραστηριότητες, που οδηγούν αργά ή γρήγορα σε αδιέξοδο.

 

Πολιτισμός ανοησίας

Σήμερα σε μία δημόσια υπηρεσία είδα αυτόν τον κάδο


Ανακυκλώστε και σώστε το περιβάλλον αναγράφει κι έχει τα γνωστά πράσινα βελάκια της ανακύκλωσης
Και στη βάση του γράφει: βοηθήστε να ζήσουν τα παιδιά μας καλύτερα
Δυο μηνύματα τελείως άσχετα με την πραγματικότητα, τελείως ρηχά, όπως θέλει τον καταναλωτή ο καπιταλισμός, τελείως συστημικά, στην υπηρεσία του καταναλωτισμού και του δήθεν πολιτισμού που επαίρονται πως κατέκτησαν οι δυτικές κοινωνίες αλλά την ίδια στιγμή πνίγονται στα σκουπίδια τους, στα χημικά και στις επώδυνες ασθένειες που δημιούργησαν.
Την ίδια στιγμή που απομυζούν τον πλανήτη, που κατασπαράζουν προϊόντα, πρώτες ύλες και άλλους πόρους φυσικούς δίχως όχι μόνο να αναπληρώνουν στο ελάχιστο αυτά που καταναλώνουν αλλά ούτε καν να τους καίγεται καρφάκι, ούτε καν να το σκέφτονται, την ίδια στιγμή που καλλιεργούν την μη ευθύνη σε κάθε καταναλωτή από παιδί ακόμα, την ίδια αυτή στιγμή διασπείρουν παντού ως σύμβολα και μνημεία όχι μόνον υποκρισίας αλλά, δυστυχώς, ανοησίας της ανθρωπότητας, τέτοιους και άλλους παρόμοιους κάδους έχοντας αναγορεύσει σε απόλυτη ενέργεια προστασίας του περιβάλλοντος και των μελλοντικών ανθρώπων την ανακύκλωση!!!!
Ανακύκλωση: Κατασπατάληση φυσικών πόρων με στόχο την αλλαγή μορφής κάποιων αντικειμένων, τα περισσότερα εξ αυτών ήταν εξαρχής τελείως άχρηστα και περιττά, των οποίων η αρχική κατασκευή κατασπατάλησε επίσης φυσικούς πόρους και τα οποία μετά την διαδικασία ανακύκλωσής τους θα ξαναλάβουν μορφή κάποιων άλλων εξίσου άχρηστων και περιττών αντικειμένων κ.ο.κ.
Κοινωνία που παράγει απορρίμματα άχρηστα για το οικοσύστημα δεν είναι πολιτισμένη. Τελεία και παύλα. Διότι πολιτισμός σημαίνει να επιστρέφεις στη φύση πόρους με τα “σκουπίδια” σου.

Το σύστημα…

Αρχίζουν και οι παλαιο-αριστεροί σιγά σιγά να βλέπουν κάπως το σύστημα όπως ακριβώς είναι, δηλαδή τελείως ψεύτικο τεχνητό και ανυπόστατο. Μόλις το συνειδητοποιήσουν για τα καλά και καταλάβουν ότι και αυτοί εντός των δικών του πλαστών και ανύπαρκτων ορίων κάνουν πολιτική, μόλις καταφέρουν να βγουν εντελώς από αυτό, ιδεολογικά και βιωματικά, μόλις αποδεχθούν το μόνο αληθινό ως αυθύπαρκτο, το οικοσύστημα που δεν καταλαβαίνει τίποτα από ασυλίες και άλλες τέτοιες γελοιότητες των ατόμων καταναλωτών της γης, και μόλις ενταχθούν σ’ αυτό, θα φτάσουμε στο σημείο να κατακτήσει η ανθρωπότητα την πολιτική που δεν θα παράγει κρίσεις και θα προστατεύει τον πλανήτη με τα πλάσματά του όλα, δηλαδή και τον εαυτό της.

http://www.enikos.gr/stathis/206171,Pote_to_telos_den_vlepei_to_telos_toy_.html

Για να μη σκεφτόμαστε…

Χτες είδα τον Σπύρο. Έναν σαρανταπεντάρη γνωστό μου από τα παιδικά χρόνια, ως λίγο μεγαλύτερο από μένα, παιδί λαϊκής οικογένειας, από γειτονιά προσφυγική. Ένα παιδί από αυτά που οι μεσοαστοί των δεκαετιών του 70 και του 80, ανερχόμενοι σε μικροαστοί όπως ήσαν, τα κατέτασσαν σε αυτά που δεν έχουν μέλλον, που δεν θα σπουδάσουν, που θα γίνουν χαμάληδες και μας τα έδειχναν ως παράδειγμα προς αποφυγήν για να διαβάζουμε και να γίνουμε καλοί μαθητές…

Ο Σπύρος πράγματι έγινε χαμάλης μεγαλώνοντας, δεν έπεσαν έξω οι μεγάλοι. Και οδηγός φορτηγού έγινε, όνειρο πολλών μικρών. Δούλευε για χρόνια πολλά σε μεταφορική εταιρία, ξυπνούσε χαράματα, έβγαζε φορτηγά από το βαπόρι, ξεφόρτωνε τριαξονικά, κουβαλούσε πακέτα στην πλάτη, φόρτωνε μικρά φορτηγά, έκανε δρομολόγια εντός της πόλης, έβαζε φορτηγά στο βαπόρι τις νύχτες, όλη του η μέρα ήταν ένα συνεχές κουραστικό χαμαλίκι.

Εγώ που σπούδασα και έγινα μαθηματικός, πήρα ένα μεγάλο μάθημα ζωής κάποτε από τον Σπύρο. Ήμουν σε μιαν έκθεση όπου είχα περίπτερο και πρόβαλα το Πελινναίο και τις εκδόσεις του σαν πέρασε εκείνος οικογενειακώς, με τη γυναίκα και τον μικρό γιο του, Σάββατο απόγευμα ήτανε και φορούσε ο Σπύρος τα καλά του, κι ήτανε εντελώς παράταιρα με το παρουσιαστικό του το κουρασμένο, με τα χέρια του τα ροζιασμένα, με τα λαιμά του τα κατακόκκινα και με τα στοιβαρά του σβέρκα.

Είχα να τον δω χρόνια πολλά αλλά τον γνώρισα αμέσως. Κι εκείνος με αναγνώρισε. Σταμάτησε εμπρός στο περίπτερό μου και άρχισε να μου μιλά για τις εκδόσεις μου, για το περιοδικό, για τις φωτογραφίες τις παλιές που δημοσίευα κατά καιρούς, για τα άρθρα τα δικά μου και των συνεργατών μου, μου είπε για το μεράκι του σχετικά με εκδόσεις παλιές για το νησί, με φωτογραφίες αρχειακές από τοπία και πρόσωπα της Χίου, και όλα αυτά δίχως τρόπο επιδεικτικό αλλά μονάχα σαν κουβέντα της στιγμής μιας και το φερε η ζωή να συναντηθούμε εκεί. Ήταν ο Σπύρος αναγνώστης και συλλέκτης των εκδόσεών μου παρόλο που η κάθε μέρα του ήταν γεμάτη χαμαλίκι από νύχτα μέχρι νύχτα και να διαβάσει προλάβαινε μονάχα στο κρεβάτι λίγο πριν τον πάρει ο ύπνος.

Με συγκίνησε ο Σπύρος τότε. Με συγκίνησε και χτες που τον ξανάδα πάλι μετά από χρόνια πολλά. Φορούσε τη μπλε ποδιά του κουβαλητή και πάλι και στεκότανε εμπρός στα ψυγεία με τα λαχανικά του σούπερ μάρκετ της παιδικής μας γειτονιάς, το μοναδικό που μπαίνω πότε πότε, να ψωνίσω κάνα αβοκάντο και με χαιρέτισε εγκάρδια με ένα αγνό χαμόγελο. Πήγα κοντά του αμέσως, εδώ δουλεύεις, τον ρώτησα, έφυγες από τη μεταφορική;

Ήρθαμε εδώ, μου είπε, να μη σκεφτόμαστε, να περνά η μέρα, να περνά η ζωή και να μη σκεφτόμαστε, έτσι μου είπε, ακριβώς, σε πρώτο πληθυντικό μίλησε για τον εαυτό του και βουρκώσανε τα μάτια του. Απόμεινα και τον κοιτούσα ερευνητικά, κατάλαβα πως κρύβει μεγάλο πόνο και πως θέλει να μιλήσει, τι έγινε ρε Σπύρο, τι έπαθες;

Και μου είπε πως έχασε ένα γιο, δεκαεφτά χρονών παιδί, εκείνο το μικρό, σκέφτηκα αμέσως, που είχε μαζί του σαν πέρασε από την έκθεση τότε και μου λεγε για την μεγάλη του αγάπη, τα βιβλία και τις εκδόσεις τις παλιές, καρκίνο στο κεφάλι, δεν είχε πια όρεξη ο Σπύρος όχι για δουλειά μα ούτε για ζωή, είχε πεθάνει μαζί με το παιδί του, γι’ αυτό ίσως μιλούσε σε πρώτο πληθυντικό, ήταν πεθαμένος ο Σπύρος πια μαζί με το παιδί του κι εκεί, μπροστά στο ψυγείο των λαχανικών στεκόταν ένα ομοίωμά του, ένας Σπύρος άψυχος, τι να πα να κάνουμε πια στις μεταφορικές, να πα να σκοτωνόμαστε στη δουλειά όλη μέρα, για ποιο λόγο, δεν υπάρχει λόγος πια, δεν έχουμε και όρεξη καμιά, ήρθαμε εδώ που είναι πιο ήσυχα, για να μη σκεφτόμαστε.

Ό,τι κι αν του απάντησα, με τα λόγια ή με τα μάτια ήτανε λίγο και ανίκανο να του πει οτιδήποτε του Σπύρου, τον χτύπησα στον ώμο αναστενάζοντας και έκανα να φύγω από κοντά του, να ξεφορτιστεί κι αυτός, μα τότε ήτανε που ένιωσα ότι μιλά έτσι διότι ασυνείδητα εκπροσωπεί όλη την ανθρωπότητα.

Γύρισα και τον κοίταξα ξανά. Στο ευγενικό του ζαρωμένο πρόσωπο είδα το δράμα της ανθρωπότητας, που έφτασε πια στο σημείο της το τελικό, να αποβγάζει όλο και πιο συχνά από τη ζωή τα τέκνα της, αφού από την ώρα που τα γεννά, τα θρέφει πια με θάνατο, με αργό, επώδυνο και ανώριμο θάνατο, αντίτιμο “της ανάπτυξης και του πολιτισμού της” και στο τέλος πενθεί και ακυρώνεται κι αυτή, πάει η ζωή της στράφι.

 

Πρόγραμμα Απλεπιστημίου

Από πολύ νωρίς φέτος ανακοινώνουμε τα μέχρι στιγμής δεδομένα, για τον όσο γίνεται καλύτερο προγραμματισμό όλων μας. Στην πορεία βέβαια θα προκύψουν και άλλες προτάσεις, διοργανώσεις, συνεργασίες, δράσεις, οπότε θα συμπληρώνεται ο κατάλογος.

Με την προϋπόθεση λοιπόν ότι θα υπάρχουμε σαν άνθρωποι και σαν χώρα, προγραμματίζουμε να λειτουργήσει το Απλεπιστήμιο Βολισσού στις 18-24 Αυγούστου, στην Βολισσό όπως πέρσι.

Η θεματική και φιλοσοφία των βιωματικών δράσεων και των θεωρητικών συζητήσεων του Απλεπιστημίου, θα είναι η γνωστή:

Ανάστροφη πορεία, από το σύστημα στο οικοσύστημα. Ο σύγχρονος άνθρωπος καταναλωτής φυσικών πόρων που δεν φροντίζει στην καθημερινότητά του να αναπληρώνει αυτούς ούτε στο ελάχιστο, απομυζεί το οικοσύστημα και οδηγείται σε πλήρες αδιέξοδο, το οποίο διαφαίνεται πλέον πολύ καθαρά. Η αλλαγή στάσης ζωής του καθενός από εμάς και η φιλοσοφία της φυσικής ζωής, φυσικής διατροφής, φυσικής καλλιέργειας, ως εργαλείο και εφόδιο για την μετάβασή μας.

Οι Απλεπιστημιακοί θα μείνουν και φέτος όπως και πέρσι στο κατασκηνωτικό κέντρο των προσκόπων στον Μάναγρο Βολισσού αλλά και σε δωμάτια ή σπιτάκια του χωριού και των πέριξ παραλίων.

Όποιοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στις βιωματικές δράσεις του Απλεπιστημίου Βολισσού, ας δηλώσουν συμμετοχή στο akridaki@gmail.com

Ομοίως και όποιοι επιχειρηματίες της περιοχής διαθέτουν δωμάτια και θα ήθελαν να δώσουν προσφορές και να γνωστοποιηθούν αυτές στους συμμετέχοντες.

Επίσης, το Απλεπιστήμιο ανταποκρινόμενο στο ενδιαφέρον και στις προσκλήσεις ανθρώπων να ταξιδέψει στα μέρη τους και να ιδρυθεί εκεί ανάλογος θεσμός, σχεδιάζει προς το παρόν να οργανώσει παρόμοιες δράσεις στην Λακωνία περί τα τέλη Ιουλίου και στο φεστιβάλ της Ζήρειας στην ορεινή Κορινθία, το οποίο θα πραγματοποιηθεί φέτος στις 28-30 Αυγούστου. Αυτές οι δράσεις, όπως και όσες άλλες προκύψουν, είναι προς συνεννόηση και προγραμματισμό και για κάθε νεώτερο θα υπάρχουν συγκεκριμένες ανακοινώσεις.

Με το καλό να τα διοργανώσουμε όλα, και όσα ακόμη προκύψουν, να γεμίσουμε την Ελλάδα Απλεπιστήμια και να βρεθούμε, να γνωριστούμε και να επικοινωνήσουμε όσο περισσότεροι άνθρωποι μέσα από την φυσική μας υπόσταση και συνειδητά φυσική στάση ζωής.