Γνώρισα έναν “εγκληματία”

Πέρσι, κάτι τέτοιες Οκτωβριάτικες μέρες με λιακάδες γλυκές ήμουνα στις Σκουριές. Ένα μεσημέρι έφτασα στην Ιερισσό, με το λεωφορείο από Θεσσαλονίκη, κι έτσι όπως ήμουν ζαλισμένος από το στροφιλίκι του Χολομώντα, ένιωσα απίστευτη ανακούφιση σαν είδα την αμμουδερή παραλία με τη γαλήνια θάλασσα και τον Τόλη με τη Μαρία να με περιμένουν.

Ήτανε μια αίσθηση καλοκαιριού που έφυγε, μα επέστρεψε πάλι για λίγο, ίσα να μ’ αποχαιρετίσει, κι είχε μια τόσο γλυκιά μελαγχολία όλο αυτό, που την μεγάλωνε, την έκανε ασήκωτη, το βάρος των μεταλλείων στο στήθος μας.

Τον Τόλη τον είχα ακουστά από την αφοσίωσή του στον άνισο αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής με το αδίστακτο κράτος, ήτανε τότε πρόσφατα όλα τα γεγονότα και οι χημικοί πόλεμοι μες στο χωριό αλλά και στο βουνό, κι είχα συναντηθεί μαζί του μια φορά τυχαία, λίγες μέρες πρωτύτερα, στην Θράκη, εκεί που σύσσωμη η κοινωνία και η τοπική αυτοδιοίκηση ήτανε ενάντιοι στην “επένδυση” των χρυσορυχείων. Μου είχε δώσει την αίσθηση ανθρώπου πράου, μιας ήρεμης δύναμης, που στηρίζεται στην ευρύτατη γνώση όλων των τεχνικών και νομικών παραμέτρων της υπόθεσης, στην μακρόχρονη εμπειρία προσωπικών και συλλογικών αγώνων και στην βεβαιότητα ότι αυτό που κάνει είναι ακριβώς αυτό που νιώθει.

Μου έδωσε την αίσθηση ανθρώπου συγκροτημένου, πλήρως νηφάλιου, σε απόλυτη ισορροπία νου και ψυχής, αφοσιωμένου με αυταπάρνηση σε υψηλά ιδανικά, όπως η προστασία της φύσης, του τόπου του, της πατρίδας όλων μας, αφοσίωση και δράση για την οποία το λογικό θα ήταν να τον τιμά η Πολιτεία, μου έδωσε την αίθσηση ανθρώπου βέβαιου για το ιερόν του σκοπού του, ανθρώπου μεγαλόψυχου, γενναιόδωρου, ψυχωμένου.

Με φιλοξένησε στο σπίτι του ο Τόλης, με πήγε βόλτα μες στο μελλοθάνατο δάσος και μου ‘δειξε τα ρυάκια, τους δρύδες, τα μέρη που οι μελέτες προβλέπουν να καταστραφούν, μ’ έκανε κοινωνό του βουνού και του αρχέγονου δάσους, μου εξήγησε με άπειρη υπομονή, παρά τις τόσες φορές που τα είχε ήδη πει, όσες παραμέτρους της υπόθεσης δεν είχα καταλάβει, με κέρασε στην ταβέρνα όπως κάνει κάθε ψυχωμένος ντόπιος στους μουσαφιρέους του, κι έφυγα από την Ιερισσό με χαμόγελο, παρά το βάρος στο στήθος που είχε γίνει ασήκωτο αφού είχα πλέον γνωρίσει και νιώσει το βουνό, είχα όμως μέσα μου φεύγοντας την μορφή του Τόλη να μου δίνει ελπίδα, δεν θα αφήσει ο Τόλης και οι άνθρωποι εκεί, να χαθεί το δάσος, έλεγα, θα το προστατεύσουν το βουνό με όλο τους το Είναι, ήμουνα βέβαιος γι’ αυτό, ήτανε πιο αναπτερωμένο το ηθικό μου.

Πήρα ένα μάθημα μεγάλο από τον Τόλη τότε, μικρότερος εγώ και πιο ορμητικός, πιο οργισμένος. Είδα έναν άνθρωπο γελαστό και πράο, γνώστη του μάταιου της οργής και της βίας, που έδινε μάχες διάφανες, ψύχραιμες και με γαλήνευε απίστευτα.

Ακόμα, όποτε τον σκεφτώ, έχω μια γαλήνια αίσθηση, σαν ότι είμαι μέσα στην ακύμαντη Οκτωβριάτικη θάλασσα, μεσημέρι, εκεί στην ήσυχη παραλία της Ιερισσού, εμπρός από την ταβέρνα κι ο Τόλης με περιμένει στο τραπεζάκι κι έχει το χαμόγελο της αυταπάρνησης στα χείλη.

 

 

Γράμμα από το Μπέλσεν

 

Καλημέρα. Τι κάνεις;

Εγώ μόλις τώρα μπήκα στο γραφείο, γιατί έχουν μαζευτεί από κάτω και έχουν κλείσει την είσοδο συνδικαλιστές. Διαμαρτύρονται για τις εταιρίες που νοικιάζουν υπαλλήλους με συμβάσεις της πλάκας και μισθούς των 250 έως 500 € . Το 90% των υπαλλήλων εδώ μέσα, μαζί και γω, είμαστε ενοικιαζόμενοι! Δουλεύουμε για να βγάζουν κέρδος δύο αφεντικά. Σύγχρονοι δούλοι, τελειωμένοι, αναλώσιμοι, χωρίς παροχές, δίχως αύριο, ένα μεγάλο τίποτα μέσα σε ένα μεγαλύτερο που ονομάζεται πολυεθνική.
Έξω όμως από την εταιρία είναι μόνο καμιά δεκαριά άτομα αυτή την στιγμή και φωνάζουν.
Μέσα είναι χίλια και γελάνε με αυτούς που φωνάζουν έξω. Κοροϊδεύουν, είναι αριστεροί λένε και χλευάζουν, ανοίγουν τα PC τους και στρώνονται στην δουλειά.

Εγώ τι κάνω;;;;

Είμαι με το ένα πόδι έτοιμο να φύγω, το στομάχι κόμπο, μισώ τον εαυτό μου αυτή τη στιγμή!

Τι να κάνω;

Αν φύγω ξέρουμε όλοι ότι θα με διώξουν. «Ότι θέλεις κάνεις» σου λένε και σε λίγες μέρες βρίσκουν μία πρόφαση και σε απολύουν. Έχει γίνει ξανά και ξανά και ξανά.
Ήδη με το που μπήκα  χτύπησε το τηλέφωνό μου και ένας προϊστάμενος μου είπε τάχα μου στην πλάκα « Τι έγινε Μ; Δεν πιστεύω να κατέβεις κάτω;»
Αν κατέβω κάτω τώρα θα είμαι η ενδέκατη στους δέκα. Να θυσιαστώ;
Και μετά τι; Πώς θα πληρώνω τα χαράτσια, το ρεύμα, τον δικηγόρο για τα χρωστούμενα και τον ψυχίατρο που σε λίγο βλέπω να χρειαζόμαστε όλοι μέσα στο σπίτι. Θα μου πεις φτάνουν τα χρήματα που βγάζεις για όλα αυτά; Όχι βέβαια ,ότι βουλώσω είναι, τα υπόλοιπα εκκρεμούν.
Έτσι όμως μας κρατάνε όλους. Στον φόβο. Γιατί όταν ζεις στην πόλη εξαρτάσαι από το μηνιάτικο της πείνας για την διαβίωσή σου.
Εκτός αν κατεβαίναμε όλοι κάτω. Τι θα έκαναν τότε θα απέλυαν όλη την εταιρία;
Για κάποιο λόγο όμως αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.. Κάποιος βγαίνει μπροστά σταυρώνεται και μετά από λίγο ξεχνιέται και όλα γυρνάνε εκεί από όπου ξεκίνησαν.

Τι να κάνω;!

Εχθές είχαμε το απόγευμα την μηνιαία συνάντηση. Αφού θέσαν τους καινούργιους στόχους, βράβευσαν κάποιους για τα δωδεκάωρα που δούλευαν με … μπλουζάκια!   και…   κουπόνια για γεύματα στα Goody’s !, μας φλόμωσαν στα γελοία σλόγκαν τύπου «σηκώνουμε σκόνη» , «είναι ωραίο να δουλεύεις στο κόκκινο» και τέτοιες αηδίες, έγινε το εξής: Μας έβαλαν να προβάρουμε χαμόγελα!
Το συνειδητοποιείς; Να δείχνουμε λέει χαρούμενοι και ότι αγαπάμε την δουλειά μας!
Μετά έμαθα ότι ένας μανατζαρέος εδώ μέσα βάζει τα παιδιά του τμήματος να περνάνε από μπροστά του ένα ένα και να χαμογελάνε για να μην κάτσουν υπερωρία.
Όποιος δεν χαμογελάει ειλικρινά μένει πίσω να δουλέψει! Όλοι μένουν τελικά!
Παράνοια! Ακόμα και στον στρατό έχουν απαγορευτεί αυτά εδώ και είκοσι χρόνια!

Τί να κάνω;;;!

Να φύγω από την Αθήνα για μια ζωή σαν την δική σας εκεί δεν μπορώ να το κάνω το έχουμε δει και οι δύο. Να υπερπηδήσω το ενδιάμεσο στάδιο που είναι αυτό που βρίσκεσαι εσύ και να πάω κατευθείαν στην σπηλιά δεν μπορώ επίσης να το κάνω!

Τι να κάνω;;;;

Τι να κάνω που από την μια βράζω βλέποντας την καταστροφή μέσα στο σπίτι μου και  γύρω παντού και από την άλλη έχω τόσο απελπιστεί που δεν βρίσκω λόγο να σηκωθώ από το κρεβάτι το πρωί.

Τι να κάνω;;;;!

Τίποτα δεν θα κάνω πάλι! Σκύβω το κεφάλι και λέω στον εαυτό μου «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;»

Διευκρινήσεις

Επειδή έρχονται αρκετά μέηλ με ερωτήσεις σχετικά με τα σεμινάρια του απλεπιστημίου και των σχολείων αποεκπαίδευσης, το ενδιαφέρον φαίνεται να είναι αρκετό, αποσαφηνίζω όσο μπορώ:

Στις εκδηλώσεις μας οργανώνουμε μια ομιλία-συζήτηση περί οικοσυστήματος, ανθρώπινης υπόστασης, φυσικών πόρων, φυσικής ανάπτυξης, υγείας, φυσικής-αλκαλικής διατροφής, φυσικής ζωής και καλλιέργειας στην γη αλλά και ως φιλοσοφία ζωής, ζητήματα τα οποία μπορούν κατόπιν να εφαρμοστούν και στην πράξη με συλλογική κουζίνα φυσικής διατροφής καθώς και με εργασία σε κάποιο αγρόκτημα.

Απλεπιστήμιο

Ξημέρωμα στη Βολισσό

 

Βιωματικά σεμινάρια φυσικής ζωής, φυσικής διατροφής, φυσικής καλλιέργειας στη γη και στη ζωή, οργανώνουμε συνεχώς, ΔΩΡΕΑΝ, στη Βολισσό αλλά και όπου αλλού υπάρχουν άνθρωποι και ομάδες που έχουν διάθεση να διοργανώσουμε κάποιο διήμερο εκδηλώσεων θεωρίας και πράξης
Επικοινωνία εδώ ή στα μέηλ akridaki@gmail.com, eirinidas@gmail.com

Παιδεία και Αποεκπαίδευση

Ένα κείμενό μου για την Παιδεία, το οποίο δημοσιεύθηκε στο tvxs την Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013

tvxs.gr/node/141655

Θεωρώ ότι η σπουδαιότερη γνώση που δίνεται σε όσους μαθητεύουν στην υφιστάμενη συστημική Παιδεία της Εξειδίκευσης, είναι η Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, στην γενικευμένη της μορφή βέβαια, στην πιο φιλοσοφημένη, στο ότι όλα είναι μεταβολές ενέργειας δηλαδή, στο ότι δεν υπάρχει όφελος δίχως ζημία, κέρδος δίχως χασούρα.

Αυτή η φυσική αρχή, καθώς και η φιλοσοφική της προέκταση, συνεπικουρούμενη από τις αρχές της φυσικής ζωής, διατροφής και καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία), είναι κατά τη γνώμη μου η βάση μιας νέας Παιδείας που θα επιχειρεί, στα πρώτα της χρόνια τουλάχιστον, την αποεκπαίδευση όσων έχουν ήδη υποστεί την παρεχόμενη μέχρι σήμερα συστημική εκπαίδευση, αλλά και την εξαρχής παροχή βασικών γνώσεων, μόρφωσης και συνειδητότητας στις νέες γενιές ανθρώπων.

Δηλαδή η αποεκπαίδευση των ήδη εκπαιδευμένων και τα πρώτα στάδια της παιδείας των νεότερων, αμύητων ανθρώπων, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σ’ αυτές, τις σύγχρονες γενιές, να είναι απολύτως κοινά, γονείς και παιδιά να μαθητεύουν μαζί, το πρόγραμμα δε, να στηρίζεται τους εξής βασικούς άξονες:

Να είναι ελεύθερο από καθημερινά ωρολόγια προγράμματα και ευέλικτο. Να είναι ολοήμερο, να μπορεί, εφόσον είναι εφικτό και επιθυμητό,  να μετακινείται σε οποιοδήποτε περιβάλλον εξυπηρετεί κάθε φορά το μάθημα και να αφήνει στην ευχέρεια του κηδεμόνα αλλά και του παιδιού ποια από τα μαθήματα θα παρακολουθήσουν, μαζί ή ξεχωριστά.

Να είναι απελευθερωμένο από κάθε είδους αξιολογικά συστήματα, διαγωνισμούς, εξετάσεις και οτιδήποτε προάγει την ιδιωτικότητα, την μετατροπή του ανθρώπου σε άτομο και τον ανταγωνισμό μεταξύ ατόμων

Να καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση και όχι την ατομική, την συλλογικότητα και όχι την ιδιώτευση, την μη επεμβατικότητα και όχι την αυτενέργεια και την εκβίαση πλασμάτων και καταστάσεων. Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι ένα φυσικό ον, ένα πλάσμα σαν όλα τα άλλα και ότι μαζί με τον άλλον άνθρωπο και με όλα τα άλλα πλάσματα αποτελούν το Οικοσύστημα. Να του καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση βιωματικά. Να τον φέρνει σε άμεση επαφή με τους φυσικούς πόρους, το νερό, το χώμα, τους σπόρους, το οξυγόνο, την ενέργεια, με τα υλικά δηλαδή της ύπαρξής του και να ενθαρρύνει την ομαδική βιωματική εργασία πάνω σε αυτά, στα πλαίσια της οποίας ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ο διπλανός του, είναι άνθρωπος συμπληρωματικός κι όχι άτομο ανταγωνιστικό, μαθαίνει επίσης ότι όλοι είναι ίσοι και σύμμαχοι στην αποστολή τους να ζήσουν, ότι και μόνο η παρουσία του άλλου δίπλα του είναι κέρδος.

Να ανοίγει τους ορίζοντες του ανθρώπου ως προς την ύπαρξη του Γενικού Συνόλου δηλαδή του Οικοσυστήματος εντός του οποίου καλείται να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει ελεύθερος και εντός του οποίου παίρνουν πραγματικό νόημα οι ορισμοί του πλούτου, της πενίας, της ευτυχίας, της δυστυχίας καθώς και όλων των Αξιών.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι ο εαυτός του, η υγεία του, σωματική και ψυχική, είναι ζήτημα αποκλειστικά δικό του, ότι μπορεί και ότι υποχρεούται να έχει την απόλυτη ευθύνη της, ότι είναι τεράστιο έγκλημα να αφήνει το Είναι του στα χέρια άλλων. Να τον μαθαίνει ότι η διατροφή του είναι η βάση του οργανισμού του, η βάση του κορμιού του, της σκέψης του, των συναισθημάτων του, των σχέσεών του και να τον εισαγάγει στις έννοιες και στις πρακτικές της φυσικής διατροφής, της φυσικής καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία) και της φυσικής ζωής.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι η ανθρωπότητα, απαρχής μέχρι το άπειρο, είναι ενιαίο σύνολο και ότι ολόκληρη αλλά και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, ως πλάσμα της Φύσης, τον διέπουν οι κανόνες και οι Αρχές της, οι ρυθμοί της, ότι δηλαδή η αργή αβίαστη φυσική ανάπτυξη είναι ο μόνος ρυθμός που μας διέπει όλους και όποιος το ξεχνάει αυτό και επιχειρεί να αυτονομηθεί, να αυτενεργήσει εκβιάζοντας την εξέλιξη, σύμφωνα με την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, ζημιώνει στην διάρκεια του χρόνου, όχι μόνον τον εαυτό του αλλά ολόκληρο το οικοσύστημα.

Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι απλά και μόνο ένα πλάσμα το οποίο, όπως όλα τα πλάσματα, έχει κάποια, λιγοστά εμπρός στην αιωνιότητα του πλανήτη, χρόνια ζωής, και ότι για να ζήσει χρειάζεται φυσικούς πόρους, οι οποίοι είναι πεπερασμένοι, άρα επιβάλλεται να αναπληρώνει έστω και μέρος αυτών που χρησιμοποιεί, και, βεβαίως ότι δεν έχει δικαίωμα να προκαλεί μη αναστρέψιμες καταστροφές στο περιβάλλον του διότι αυτό θα αποβεί μοιραίο και στην ανθρωπότητα αλλά και στα άλλα πλάσματα που συναποτελούν το οικοσύστημα.

Να κάνει ουσιαστικά επανεκκίνηση στην ανθρωπότητα, να επαναθέτει στο ύψος τους τις αξίες που απαξιώθηκαν με το πέρασμα των χρόνων και την συστημική εκπαίδευση, και να αποδομεί σιγά σιγά, τούβλο με τούβλο αυτό τον πύργο της ύβρης που έστησε όλα αυτά τα χρόνια η ανθρωπότητα.

Να διδάσκει στο παιδί γραφή κι ανάγνωση καθώς και τα επιτεύγματα του ανθρώπινου νου και της ψυχής, τις βάσεις της Τέχνης, τα Μαθηματικά, την Αρχαία Ελληνική, τους αρχαίους πολιτισμούς, αλλά και τους σημερινούς “διαφορετικούς” πολιτισμούς, εμπρός στους οποίους φαντάζει γυμνός ο βασιλιάς, δηλαδή ο δυτικός, καταναλωτικός τρόπος ζωής.

Να στρέφει το ενδιαφέρον του ανθρώπου προς την ψυχή του, προς την φιλοσοφία και την τέχνη, διδάσκοντάς του τους φιλοσόφους και τα καλλιτεχνικά ρεύματα.

Να κηρύσσει την λιτότητα, την ολιγάρκεια, την ταπεινότητα, την αλληλεγγύη

Αυτές είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο σημαντικές βασικές αρχές ενός συστήματος βασικής παιδείας. Να προάγει τον άνθρωπο και την σχέση του με το οικοσύστημα και με τον άλλον άνθρωπο, να τον φέρνει σε επαφή με την ψυχή του, να του ανοίγει ένα παράθυρο στις τέχνες, στην φιλοσοφία, στον πολιτισμό και κατόπιν, να τον παραδίδει, όχι υποχρεωτικά αλλά όποιον το επιθυμεί, ως άνθρωπο με πνεύμα κριτικό και με βάση στέρεη πλέον, στην εκπαίδευση, απ’ όπου θα μπορεί να λάβει άλλες επιστημονικές και τεχνολογικές κατευθύνσεις.

Ίσως όλα αυτά να φαντάζουν ουτοπικά με αυτή την πρώτη ανάγνωση αλλά ας σκεφτούμε κατά πόσον είναι ρεαλιστική η ζωή μας, με δεδομένο ότι (ξε)χάσαμε τον απόλυτο ρεαλισμό του αυθύπαρκτου οικοσυστήματος που μας ορίζει και χωθήκαμε να ζούμε βαθιά στην ουτοπία ενός τεχνητού συστήματος, το οποίο φτιάξαμε οι ίδιοι.

ΥΓ: Αυτοί είναι οι βασικοί φιλοσοφικοί άξονες επί των οποίων “ιδρύθηκαν” και λειτουργούν με (δωρεάν) διαλέξεις και βιωματικά σεμινάρια το Απλεπιστήμιο και τα Σχολεία Αποεκπαίδευσης, θεσμοί που φιλοδοξούν να εξαπλωθούν.

Για επικοινωνία: akridaki@gmail.com, eirinidas@gmail.com

Η Αριστερά που θέλουμε

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά με την ανακήρυξη του A. Τσίπρα ως υποψηφίου της για την θέση του Προέδρου της Κομισιόν, ανακοίνωσε μεταξύ άλλων ότι “φιλοδοξεί να στείλει μήνυμα πως η στρατηγική της λιτότητας μπορεί να ηττηθεί”.

Λιτότητα, εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος, όπως όλοι γνωρίζουμε και βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, σημαίνει συρρίκνωση της οικονομίας, των εισοδημάτων, περιορισμός των οικονομικών πόρων, του χρήματος που κυκλοφορεί, γεγονός που οδηγεί στην μείωση της κατανάλωσης.

Αυτή την πολιτική φιλοδοξεί, όπως υποστηρίζει, να ανατρέψει η Αριστερά, η ελληνική, η ευρωπαϊκή, η παγκόσμια.

Τα πολιτικά ζητήματα που ανακύπτουν είναι δύο:

1. Με ποιους αναπτυξιακούς τρόπους θα βγάλει η Αριστερά την οικονομία από την ύφεση; Με αποανάπτυξη, με ανάπτυξη της σμίκρυνσης και του σεβασμού στο οικοσύστημα ή με την ήδη εδώ και δεκαετίες γνωστή πολιτική “ανάπτυξης”, στο όνομα όμως των λαών αυτή τη φορά και όχι στο όνομα των πολυεθνικών και του κεφαλαίου;

Δυστυχώς τίποτε δεν με κάνει να πιστεύω ότι θα αλλάξει η στρατηγική της “ανάπτυξης” παγκοσμίως. Οι (κεντρο)αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής που, π.χ, καταστρέφουν και απομυζούν τον Αμαζόνιο για να εισπράξουν χρήμα και να το διανείμουν στον φτωχό λαό τους, δείχνουν ποιον δρόμο τραβάει η παγκόσμια Αριστερά.

2. Λιτότητα και πτώση της κατανάλωσης εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος σημαίνουν ανάσα για το ευρύτερο σύστημα, το οποίο μας περιέχει όλους και δεν είναι άλλο από το μοναδικό αυθύπαρκτο σύστημα, το Οικοσύστημα. Λιγότερη κατανάλωση προϊόντων δηλαδή, σημαίνει λιγότερη κατανάλωση φυσικών πόρων. Αυτό θέλει να ανατρέψει η ελληνική, η ευρωπαϊκή και παγκόσμια Αριστερά; Να επαναφέρει την κατανάλωση των φυσικών πόρων σε υψηλά επίπεδα; Και μάλιστα από καταναλωτές οι οποίοι δεν αναπληρώνουν τίποτε από αυτά που καταναλώνουν; Αυτό είναι Αριστερό όραμα για τον πλανήτη άραγε; Να συνεχίσει να φουσκώνει το καταναλωτικό σύστημα μέχρι αυτό να υποκαταστήσει το οικοσύστημα; Να συνεχίσει να πιέζει, να καταστρέφει, να απομυζεί το οικοσύστημα με την “ανάπτυξη” του συστήματος;

Δυστυχώς η ελληνική, η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια Αριστερά είναι ακόμη πολύ πιο πίσω από τα Κινήματα των Πολιτών που έχουν ήδη σκεφτεί, φιλοσοφήσει και πράξει αναλόγως για το ζήτημα, όχι μόνον της εξοικονόμησης, αλλά και της αναπλήρωσης πλέον των φυσικών πόρων.

Η Αριστερά πολιτική ιδεολογία γεννήθηκε και αναπτύχθηκε εντός του Καπιταλισμού και δεν μπορεί, όπως φαίνεται, να ξεφύγει από τα όρια που της έθεσε το σύστημα που την γέννησε, είναι μια παραδοσιακή Αριστερά, δεν έχει φτάσει ακόμη στο σημείο να γίνει ένα σύγχρονο πολιτικό Κίνημα, οικουμενικό, όχι πανανθρώπινο διότι δεν κατοικούν μόνον άνθρωποι αυτόν τον πλανήτη. Δεν έχει καταφέρει να θέσει, ούτε ίσως έχει διανοηθεί ακόμη, το βασικότερο σύγχρονο πολιτικό πρόβλημα του πλανήτη που δεν είναι άλλο από το ότι κατοικείται από μια ανθρωπότητα, η οποία βαδίζει ολοταχώς προς το αδιέξοδο, ροκανίζοντας μέρα τη μέρα τους φυσικούς του πόρους με τρόπους μη αναστρέψιμους, με αποτέλεσμα να να (εξ)αφανίζει δια παντός χιλιάδες είδη ζωής, μαζί και ανθρώπινης, οδηγούμενη έτσι σε ένα φρικιαστικό άμεσο μέλλον, κατά το οποίο, όσα χρήματα κι αν έχει καταφέρει να παράξει η χρηματοοικονομική φούσκα του καπιταλισμού, αυτά θα είναι απλά κουπόνια δίχως αξία αφού δεν θα έχουν κανένα αντίκρυσμα σε φυσικούς πόρους και προϊόντα, οι άνθρωποι δε, θα προσπαθούν να ζήσουν τρώγοντας αυτά τα τυπωμένα χαρτονομίσματα, τα οποία συν τοις άλλοις είναι και άνοστα.

Οι ανά τον πλανήτη Αριστεροί άνθρωποι θέτουν πλέον φωναχτά τα ερωτήματα και τα αιτήματά τους:

Πού είναι η Αριστερά της διαίσθησης, της ενόρασης, της φιλοσοφίας, των συναισθημάτων, του ενδιαφέροντος για τη ζωή συνολικά, για το οικοσύστημα, για τον πλανήτη ολόκληρο; Πού είναι η Αριστερά που έχει απεγκλωβιστεί από το χρηματοοικονομικό ψευδοπεριβάλλον, που έχει απελευθερωθεί από τα πλαστά διλήμματα τύπου “λιτότητα-ανάπτυξη”, που θα ξαναθέσει στο ύψος τους τις απαξιωμένες από τον καπιταλισμό αξίες, που θα διεκδικήσει να ξαναγίνουν οι φυσικοί πόροι αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων του οικοσυστήματος, που θα διδάξει στις ερχόμενες γενιές το ευτελές του χρήματος και την πραγματική σημασία και ορισμό του πλούτου και της φτώχειας.

Μια τέτοια Οικουμενική Αριστερά έχουμε ανάγκη. Όχι πια την παραδοσιακή, την εντός ορίων, όρων και ορισμών καπιταλισμού, Αριστερά. Αυτήν την έχει προσπεράσει η εποχή μας.

 

Κριτική από Κατερίνα Τ.

 

Λαγού μαλλί, Γιάννης Μακριδάκης

 

Στην αρχή, οι ιδιωματισμοί μπορούν να ξενίσουν κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος. Γρήγορα, όμως, παρασύρεται κανείς για να εισέλθει στη σκέψη των ηρώων που είναι πηγαία και καθηλωτική, κατά τη γνώμη μου. Ίσως αυτό συμβαίνει, αφενός χάρη στη μαεστρία του Μακριδάκη και αφετέρου επειδή το ξένο είναι πιο ενδιαφέρον από το οικείο. Εν προκειμένω, το ξένο είναι η ζωή και η σκέψη του ανθρώπου της υπαίθρου.
Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, είναι τόσο ελκυστική η ροή της ιστορίας και η διείσδυση στις σκέψεις εναλλακτικά από ήρωα σε ήρωα, ώστε γίνεται σχεδόν απογοητευτικό το γεγονός ότι πρόκειται για νουβέλα (και επομένως τελειώνει γρήγορα).
Στο τέλος, τον αναγνώστη τον περιμένουν δύο αναπάντεχες συνδέσεις με την κοινή νεοελληνική πραγματικότητα. Δεν είναι σωστό να μιλήσω περισσότερο για αυτές, στερώντας την έκπληξη από ένα δυνητικό αναγνώστη. Πάντως, την πρώτη τη βρήκα εξαιρετική, ενώ η δεύτερη μάλλον με δυσαρέστησε, χωρίς να υπονοώ ότι αφαιρεί από την αξία του βιβλίου. Αντιθέτως, θεωρώ ότι αποτελεί τροφή για σκέψη. Και για να εξηγήσω τι εννοώ, όταν λέω ότι με δυσαρέστησε και ότι αποτελεί τροφή για σκέψη, θα χρησιμοποιήσω ως συνειρμό την τέταρτη στροφή από τους”Μοιραίους” του Βάρναλη:

― Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
― Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
― Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
― Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το πε ακόμα.

Οι στίχοι αυτοί, λοιπόν, με δυσαρεστούν, όχι επειδή ο Βάρναλης δεν τους έγραψε καλά ή επειδή αυτό που περιγράφει δεν είναι ακριβές, αλλά ακριβώς επειδή απεικονίζουν μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Η δυσάρεστη πραγματικότητα είναι ότι είτε οι άνθρωποι συνειδητά εθελοτυφλούν απέναντι στις αιτίες από τις οποίες πηγάζουν τα προβλήματά τους είτε πραγματικά αδυνατούν να εντοπίσουν αυτές τις αιτίες (από αβουλία; από ανικανότητα;). Ό,τι από τα δύο κι αν ισχύει, είναι δυσάρεστο και, επομένως, πρέπει να αλλάξει. Αυτές τις σκέψεις έκανα με βάση την πρώτη ανάγνωση. Και σαφώς υπονοώ ότι θα υπάρξει και δεύτερη.
Ανεξάρτητα από τις προσωπικές μου σκέψεις, πρόκειται για μία νουβέλα-διαμαντάκι που αξίζει κανείς να διαβάσει.

http://anagnoseisvivlion.wordpress.com/2013/09/07/%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D-%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82/

Γεφύρωση σπόρων και σπορέων κι ένα βραβείο

Δημοσιεύω σήμερα εδώ κάποια από τα πολλά μηνύματα που έλαβα αυτές τις μέρες. Τα επέλεξα για διαφορετικούς λόγους το καθένα, άλλους πιο “σημαντικούς” και άλλους πιο “ασήμαντους”. Η δημοσίευσή τους εδώ παίζει τον ρόλο της γεφύρωσης των σπόρων που φυτρώνουν και των σπορέων που έχουν ήδη δημιουργηθεί και προβαίνουν σε φυσική καλλιέργεια της κοινωνίας.

Το πρώτο έχει τίτλο Απλεθελόντρια και μάλλον γι αυτό το επέλεξα αλλά και για να ορίσω “επίσημα” μέσω αυτού, τον όρο του “Απλεθελοντισμού”, ο οποίος προφανώς απέχει παρασάγγας από τον εθελοντισμό που είχε θεσπίσει το καταρρέον σύστημα. Το μήνυμα ήρθε από την κ. Δ.Κ:

“Αγαπητέ κύριε Μακριδάκη,
με χαρά και έλπιση σας άκουσα στο 2ο Ε.Φ.Α.Σ.Ο., τόσο εσάς, όσο και τους φοιτητές του απλεπιστημίου. Γνώριζα εξ αρχής τη συνάντηση στη Βολισσό, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα να είμαι εκεί το καλοκαίρι που μας πέρασε.

Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, άφησα το μέηλ μου ώστε να ενημερώνομαι σχετικά με το απλεπιστήμιο, καθώς φυσικά, δήλωσα ότι θα ήθελα να προσφέρω όπως και όπου θα μπορούσα να φανώ χρήσιμη στην περαιτέρω μορφή του……”

Όποιοι/ες θέλουν λοιπόν να ενημερώνονται, να συμμετέχουν ή να συμβάλλουν στο Απλεπιστήμιο, μπορούν να επικοινωνούν με την ομάδα της Αθήνας και την κ. Ειρήνη Δασκαλάκη στο μεηλ eirinidas@gmail.com.

Το δεύτερο μήνυμα ήρθε από την κ. Χριστίνα Πετρίδη και το δημοσιεύω για λόγους προφανείς σε όσους το διαβάσουν, αφού είναι εμφανώς σύμφωνο με την φιλοσοφία της φυσικής καλλιέργειας στην κοινωνία, την οποίαν προωθούμε αλλά και επειδή εισαγάγει πλέον επίσημα τον όρο “αποεκπαίδευση” των παιδιών, όρος που συμβαδίζει και συμφωνεί απόλυτα με τις Αρχές μας ως άνθρωποι, πολίτες, απλεπιστημιακοί:

«Το σχολείο των απλών πραγμάτων»

 Θεωρώ τον εαυτό μου φοιτήτρια εξ αποστάσεως του Απλεπιστημίου Βολισσού. Δεν κατάφερα να είμαι εκεί το καλοκαίρι, αν και το ήθελα πολύ. Σκεφτόμουν ότι το Απλεπιστήμιο είναι μια φιλοσοφία ζωής : «η αναζήτηση της απλής ζωής» και σαν τέτοια, δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στον φυσικό τρόπο καλλιέργειας της γης. Όπως είπες : «δεν είμαστε όλοι έτοιμοι αύριο να κάνουμε φυσική καλλιέργεια». Μπορούμε όμως , ο καθένας από εκεί που πιστεύει ότι μπορεί , να κάνουμε κάτι.

Θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ δύσκολη η επιστροφή του ενήλικου καταναλωτή στην αρχική του υπόσταση αυτή του φυσικού πλάσματος του οικοσυστήματος. Όχι ουτοπική, αλλά αργή και ελάχιστη μπροστά στις «στρατιές» καταναλωτών που εκπαιδεύονται  στα συστημικά σχολειά, χωρίς την παραμικρή αίσθηση από μεριάς των εκπαιδευτικών τέτοιων αξιών όπως η λειτουργία του οικοσύστηματος, η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων γύρω μας, η σύνδεση του ανθρώπου με το περιβάλλον του, η μη παρεμβατική συμπεριφορά…. Και μιλώ για τους εκπαιδευτικούς γιατί δεν περιμένω βέβαια από το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο στόχο έχει να διαπαιδαγωγήσει καταναλωτές, γρανάζια του καπιταλιστικού συστήματος να αλλάξει θεσμικά. Θεωρώ ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν την ευθύνη για το τι θα διδάξουν στην τάξη και πώς θα το διδάξουν : όταν κλείνει η πόρτα της αίθουσας ο δάσκαλος θα ανοίξει την πύλη της επαφής του μαθητή με τον αρχικό φυσικό του εαυτό ή θα χτίσει σιγά σιγά συστημικά (σαν «καλός» λειτουργός, εργάτης της βιομηχανίας παραγωγής υπανθρώπων, υπάνθρωπος κι ο ίδιος) τον τοίχο ανάμεσα στον γνήσιο και στον ψεύτικο άνθρωπο.

Με βάση όλα αυτά και άλλα πολλά τα οποία με κινητοποιούν και με εμπνέουν, σκεφτόμουν ότι  το απλεπιστήμιο ασχολείται με την αποεκπαίδευση όλων όσων από εμάς γίναμε δέκτες αυτής της διαδικασίας εκπαίδευσης.

Κι αν τώρα, ξεκινούσαμε να δουλεύουμε με τους μαθητές που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα θρανία και φτιάχναμε κι ένα άλλο σχολείο, ας το πούμε «σχολείο των απλών πραγμάτων», δε θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες να δούμε περισσότερους ανθρώπους στο μέλλον σε επαφή με τον εαυτό τους, με τη φύση τους, με το σύμπαν; Αν ένα παιδί σήμερα, γνωρίσει τη χαρά της καλλιέργειας της γης και της συγκομιδής καρπών, αν μάθει να ψαρεύει, αν μάθει να φτιάχνει με τα χέρια του χρήσιμα αντικείμενα(καλάθια, υφαντά, εργόχειρα), να έχει τη δυνατότητα επιλογής των βασικών επαγγελμάτων (γεωργός, ψαράς, τσομπάνος), να αναγνωρίζει και να εκφράζει τα συναισθήματά του, να χαίρεται την ελευθερία του, όλα αυτά δε θα κάνουν έναν ενήλικα πιο κοντά στη φυσική εξέλιξη της ζωής;

Η ιδέα μου είναι να στηθεί ένα τέτοιο σχολείο. Το «σχολείο των απλών πραγμάτων» θα λειτουργεί ως  χώρος ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών. Βέβαια το συγκεκριμένο σχολείο θα δίνει «απολυτήριο απλού ανθρώπου», που δε θα χρειάζεται αποεκπαίδευση, αλλά μην ανησυχείς, εσύ θα έχεις μπόλικη δουλειά με τους ήδη «παραμορφωμένους» αστικούς καταναλωτές.

Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρος στο μυαλό μου ο σχεδιασμός. Γνωρίζω επίσης ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μοιράζονται παρόμοιες σκέψεις με τις δικές μου και θα μπορούσαν να κάνουν θαύματα. Μένει να τους εντοπίσω και να τους καλέσω.. .

Υπάρχουν ανάλογες προσπάθειες, όπως π.χ. συλλογικές κινήσεις για τα ελευθεριακά σχολεία http://sdes.espivblogs.net/ σε διάφορες περιοχές στην Ελλάδα, αλλά και το παράδειγμα του δημόσιου Δημοτικού σχολείου Φουρφουρά της Κρήτης. http://tvxs.gr/news/paideia/odigos-xaras-apo-dimotiko-sxoleio-foyrfoyra

 Θα ήθελα τη γνώμη σου αρχικά και ίσως τη διαμεσολάβησή σου σε δεύτερη φάση προκειμένου να ξεκινήσει μια συζήτηση από ανθρώπους που ενδιαφέρονται για ένα τέτοιο εγχείρημα…

Παίρνω ανάσα ,σαν φυτό που αναπνέει τον καθαρό αέρα της Βολισσού από αυτά που λες και γράφεις, κι από πολλά βέβαια που άνθρωποι γύρω σου κινητοποιούνται να εκφράσουν. Και προσπαθώ να συνθέσω, να δημιουργήσω γιατί αλλιώς θα χάσω κι εγώ την επαφή μου  με τον αληθινό μου εαυτό και θα συνεχίσω να φυτοζωώ…”

 

Το τρίτο και τελευταίο μήνυμα ήρθε από την κ. Μ.Ζ. και αφορά στην μεταξύ μας, όλων μας, μέσα από εδώ επικοινωνία, είναι δε για μένα μια βράβευση αυτό το 12χρονο κορίτσι που καλοδέχεται και φροντίζει τους σπόρους των λόγους μου στην ψυχή του και με κάνει πολύ χαρούμενο:

“Γιάννη γειά σου,

αφορμή να σου γράψω, η εκτίμηση της φίλης σου Ε. ότι ίσως τρομάζεις τον κόσμο με το ύφος σου.
Παρακολουθώ τα κείμενά σου ανελλιπώς περίπου δύο χρόνια. Για μένα το ύφος σου αποτελεί την καλύτερη παρηγοριά σε ότι βιώνουμε. Εκφράζεις με απόλυτη ακρίβεια όχι μόνο τις σκέψεις μας αλλά και τα αισθήματά μας. Όταν λέω “μας” εννοώ τους δικούς μου και φίλους με τους οποίους μοιράζομαι τα κείμενά σου. Μπορεί για τον καθένα μας να προκαλούν τα λόγια σου κάποιο διάφορετικό συναίσθημα, ωστόσο όλοι συμφώνησαν επανειλημμένως, ότι “ο Μακριδάκης τα είπε όλα”.
Για μένα το ύφος σου είναι που κάνει τα κείμενα σου ζωντανά και ειλικρινή (τα καθιστά τη δική μας φωνή) και δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για την ουσία των λόγων σου. Για μένα προσωπικά, το ύφος σου εκφράζει επίσης κατά απόλυτο τρόπο την οργή που αισθάνομαι.  Μπορείς να πεις ολοκληρωμένα και δημόσια αυτό που εγώ θα ‘θελα να βροντοφωνάξω, αλλά δυστυχώς  δε διαθέτω το δικό σου χάρισμα. Εκμηδενίζεις το αδιέξοδο στο οποίο θέλει αυτό το Σύστημα να πιστέψουμε ότι είμαστε εγκλωβισμένοι, όχι μόνο γιατί κάνεις τη φωνή μας να ακουστεί και μας επισημαίνεις ότι δεν είμαστε μόνοι σε ότι βιώνουμε, αλλά και κυρίως γιατί με τόσο χιούμορ αποδεικνύεις ότι τα διλήμματα και τα αδιέξοδα που μας θέτουν είναι απλώς ανύπαρκτα.
Το ύφος των κειμένων σου τράβηξε την προσοχή της κόρης μου που είναι 12 χρονών. Απ’ όλα τα πολλά που ακούει και στα οποία είναι πολύ αρνητική ( “μπλα μπλα μπλα” τα ονομάζει) στα δικά σου στάθηκε και έκανε ερωτήσεις και έτσι καταφέραμε να συζητήσουμε το τι ζούμε. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να εξηγήσεις σε ένα παιδί 12 χρονών που μεγάλωσε σε έναν άλλο κόσμο τι συμβαίνει. Και δε φτάνει που αλλάζει εκείνη, αλλάζουμε και μεις. Ο εκνευρισμός ο δικός της πρέπει διαρκώς να αντιμετωπίζει τον δικό μας θυμό. Και πίστεψέ με, τα κείμενα σου μας βοήθησαν συχνά να μιλήσουμε μαζί της.
Και προσπαθήσαμε στο σπίτι μας, εγώ και ο Μίχαελ που ζει 15 χρόνια στην Ελλάδα και ξέρει καλά Ελληνικά να μεταφράσουμε κάποια κείμενα σου στα Γερμανικά (πολύ πριν μεταφραστεί η επιστολή σου) ακριβώς γιατί είσαι η φωνή μας που πρέπει να ακουστεί και τις κάναμε τις μεταφράσεις, αλλά τελικά διστάσαμε να στις στείλουμε από φόβο μήπως δεν έχουμε αποδώσει απόλυτως το ύφος σου που για μας ξεχωρίζει και που αν λείπει, θα αδικηθεί η ουσία των λόγων σου. Για να είμαι ειλικρινής, δε θεωρώ ότι μπορούμε να διαχωρίσουμε το ύφος από την ουσία.

Αναφορικά με το Απλεπιστήμιο, το παρακολούθησα το Σάββατο στο Φεστιβάλ και βέβαια ένιωσα χαρά και αισιοδοξία μετά από καιρό παρατεταμένης κατάθλιψης. Ελπίζω του χρόνου να μπορέσουμε να έρθουμε στη Χίο (το θέλαμε τόσο πολύ και φέτος, αλλά δυστυχώς ήταν αδύνατο). Πώς μπορούμε να επικοινωνήσουμε με την ομάδα της Αθήνας; Θα μας δώσεις μία επαφή; Είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει κανείς να διατηρήσει την αισιοδοξία πως κάτι αλλάζει, ζώντας σ’ αυτή την πόλη. Όσο και αν θέλω να δω αυτή την κρίση ως μια καλή ευκαιρία για να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι την ουσία αυτής της στραβής πορείας (συνειδητοποίηση βεβαίως απαραίτητη για την οποιαδήποτε αλλαγή), εξακολουθεί να με τρομάζει η ταχύτητα με την οποία γίνεται η αρπαγή της γης και η καταστροφή της φύσης. Θα προλάβουμε να τα σώσουμε;”  

Η ντοματιά της λ. Αλεξάνδρας

Φεύγοντας από την Αθήνα οφείλω να σας ενημερώσω ότι εκεί στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας αρ. 213, εντός παραμελημένης ζαρτινιέρας και δίπλα σε ταχυφαγείο που προσφέρει χοτντοκ και φραπέ στην μοναδική τιμή των 0,70 ευρώ (φανταστείτε τι τρώνε=βαζουν μέσα τους οι άνθρωποι!!) έχει φυτρώσει και μεγαλώσει μια καταπληκτική ντοματιά, η οποία έχει πάνω της περί τις 8 ντομάτες που σε μερικές μέρες θα είναι κόκκινες και έτοιμες για σαλάτα.

Οι περαστικοί ούτε που την αντιλαμβάνονται. Κάθισα εκεί κοντά της για αρκετή ώρα και την/τους παρατηρούσα. Την άγγιζαν με την αύρα τους και κουνούσαν τα φυλλαράκια της περνώντας βιαστικά από δίπλα της αλλά κανενός το μάτι δεν έπεφτε πάνω της, κανένας δεν την είδε.

Ίσως επειδή το σύγχρονο άτομο-καταναλωτής, ο ενσαρκωτής του Συστήματος, που θα χειραγωγήσει, λέει, τη φύση απαγορεύοντας την καλλιέργεια των σπόρων, με αυτά που τρώει, έχει πάψει να είναι φυσικό ον και τίποτε το φυσικό δεν μπορεί πλέον να αντιληφθεί.

Να πάτε σε μερικές μέρες, άμα κάνει κάμποσες λιακάδες ακόμα, να κόψετε ντομάτες, μην τρέχετε στην Λαϊκή.

 

Δημοσίευση στην γαλλική καθημερινή εφημερίδα Les Echos

Θα θυμάστε την ανοιχτή επιστολή που είχα γράψει προς τον κ. Σαμαρά όταν είπε πως αποτελούμε κι εμείς άκρο, το άλλο άκρο των ναζί, όλοι εμείς που διαφωνούμε με την πολιτική του και θα μας πατάξει. Αυτή την επιστολή που μεταφράστηκε αυθορμήτως σε έξι γλώσσες από τους αναγνώστες της και έκανε μεγάλο γύρω στα σόσιαλ μίντια.
Δημοσιεύτηκε σήμερα στην γαλλική συντηρητική καθημερινή οικονομική εφημερίδα Les Echos
http://lecercle.lesechos.fr/economie-societe/international/europe/221182031/m-samaras-extremismes-valent

Ευχαριστώ τον συνεργάτη μου κ. Λάζαρο Μαυροματίδη