Συγκίνηση

Σήμερα, μετά από πολύν καιρό, συγκινήθηκα παρακολουθώντας μιαν εκδήλωση εδώ στην πόλη της Χίου. Ήτανε διοργανωμένη από τον Φιλοτεχνικό Όμιλο και είχε ομιλητή τον επί δεκαπέντε χρόνια συνεργάτη μου στο Πελινναίο, τον Βασίλη Αγιαννίδη, ο οποίος έκανε διάλεξη μετά προβολής φωτογραφιών και σκαριφημάτων, με θέμα την πόλη της Χίου μέσα από τις εργασίες που έκανε και κάναμε και μαζί, για το περιοδικό και το αρχείο του Κέντρου Χιακών Μελετών Πελινναίο κατά τα έτη 1999-2010.
Μια ολόκληρη πόλη περπατημένη δρόμο προς δρόμο, φωτογραφημένη σπίτι προς σπίτι, σχεδιασμένη, αποτυπωμένη, μελετημένη. Εξωτερικές όψεις, εσωτερικές διαρρυθμίσεις, δομικά στοιχεία, οροφογραφίες, γενεαλογικά δέντρα και οικογενειακές πληροφορίες για τους ιδιοκτήτες των οικιών. Όλα τα σπίτια της Χίου, τα οικοδομημένα από το 1950 και πριν, καταγεγραμμένα, φωτογραφημένα, αποτυπωμένα τα περισσότερα από αυτά. Μεγάλο μέρος του έργου αυτού είναι πλέον ιστορικό ντοκουμέντο αφού σπίτια κατεδαφίστηκαν, οροφογραφίες καλύφθηκαν ή έπεσαν, η πόλη άλλαξε όψη σε πολλά σημεία κατά τα χρόνια που πέρασαν.
Συγκινήθηκα πολύ απόψε. Από τη μια η δουλειά μας, η δουλειά του Βασίλη, οι αναμνήσεις από την εποχή που γυρνούσαμε σπίτι προς σπίτι και χτυπούσαμε την κάθε πόρτα, μπαίναμε και στήναμε συνεργείο φωτογράφισης στα σπίτια ανυποψίαστων ανθρώπων ή κατόπιν ραντεβού μαζί τους. Από την άλλη επειδή ήταν μαζεμένοι στην ομιλία όλοι οι συνεργάτες μου, όλη η βασική ομάδα του Πελινναίου και ξανανιώσαμε όπως τότε, που σχεδιάζαμε ένα τεύχος, που βάζαμε πλάνα, στόχους και χρονοδιαγράμματα.
Τέλος, συγκινήθηκα απόψε και για τρεις ακόμη λόγους. Ο ένας επειδή στο τέλος της ομιλίας του Βασίλη, με πλησίαζαν άνθρωποι και μου λέγανε πόσο τους λείπει το Πελινναίο, το τεύχος του οποίου περίμεναν κάθε τρίμηνο, ο άλλος επειδή, τρία μόλις χρόνια μετά την διακοπή της έκδοσής του, άρχισαν οι άνθρωποι της Χίου να δείχνουν πόσο εκτιμούν το έργο που αφήσαμε πίσω μας, κάτι που συνήθως γίνεται πολύ αργότερα, και ο τρίτος και πιο προσωπικός, για τον οποίον και δάκρυσα ήταν τα λόγια του Βασίλη στην αρχή της ομιλίας του, όταν είπε στο ακροατήριό του ότι όλο αυτό το έργο που θα δείτε απόψε δεν θα είχε γίνει αν δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να μας εμπνεύσει, να μας εμψυχώσει, να μας οργανώσει…
Απόψε ένιωσα ότι όλα αυτά τα χρόνια της πλαστής ευημερίας των Ελλήνων, τότε που ως κοσμοκαλόγερος ήμουν απόλυτα αφοσιωμένος στο όραμά μου, στο κέντρο χιακών μελετών Πελινναίο, δεν πήγανε στράφι. Και η πιο απτή απόδειξη, ότι υπήρχαν πολλά νέα παιδιά και νέοι επιστήμονες αρχιτέκτονες κυρίως, που παρακολούθησαν απόψε την εκδήλωση κι αυτό είναι ό,τι πιο ενθαρρυντικό και όμορφο για το κλείσιμο της βραδιάς.

Ευχαριστώ πολύ και αιτούμαι κατανόησης!

Αγαπητοί φίλοι

από τη μια χαίρομαι τόσο πολύ, είναι τόσο μεγάλη η τιμή που μου κάνετε να με προσκαλείτε στα μέρη σας για εκδηλώσεις σχετικά με την λογοτεχνία και με το τρίπτυχο της φυσικής ζωής, διατροφής, καλλιέργειας, σχετικά με την στάση ζωής που προωθούμε μέσα από το Απλεπιστήμιο και την πολιτική αρθρογραφία,

από την άλλη όμως, ειλικρινά, δεν ξέρω πώς μπορεί να γίνει ένα πρόγραμμα ώστε να τα οργανώσουμε όλα, δεν ξέρω πώς θα μπορέσω να ανταποκριθώ σε όλες τις προσκλήσεις, φοβάμαι ότι δεν είναι δυνατόν να συμβεί αυτό και το μόνο που δεν θα θελα είναι να νιώσουν κάποιοι ότι εισπράττουν άρνηση.

Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι αφού μπήκαμε στον χορό θα χορέψουμε και ότι, όπως κάθε χρόνο, καλά να είμαστε, μέχρι τον ερχόμενο Μάιο, θα προσπαθήσω να συνδυάσω όσο μπορώ περισσότερες εκδηλώσεις.

Σας ευχαριστώ πολύ και σας ζητώ κατανόηση. Ας παραμείνουμε σε επαφή για όσο το δυνατόν καλύτερο προγραμματισμό.

Επετειακή Λοξή πορεία, μέρα που είναι

Το παραμύθι του φασισμού

Κι απομένουν κατόπιν, όσοι γλυτώσανε, να συνεχίζουν την ζωή τους, να γεννούν τέκνα, και να τους μαθαίνουν από γενιά σε γενιά, με αφορμή κάθε επέτειο, το ίδιο παραμύθι

Προσεχείς εκδηλώσεις

Σάββατο 23 Νοεμβρίου στο Βιβλιοκαφέ Έναστρον, Σόλωνος 101, ώρα 20.00

 

Η ΛΕΣΧΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΝΑΣΤΡΟΝ συναντά τους συγγραφείς του σήμερα. Η νέα σειρά εκδηλώσεων της Λέσχης Πολιτισμού Έναστρον εγκαινιάζεται με μια συνάντηση με τον ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΚΡΙΔΑΚΗ εφ’ όλης της ύλης. Για τον συγγραφέα θα μιλήσουν οι: Δημήτρης Στεφανάκης, Τέσυ Μπάιλα. Έφη Ριζά, Πηνελόπη Πετράκου.
Ο ίδιος ο συγγραφέας θα απαντήσει σε ερωτήσεις.
Αποσπάσματα από τα βιβλία του συγγραφέα θα διαβάσουν οι: Σεμέλη Σακελλαρίου & Αμαρυλλίς Σκύφα.
Με την ευγενική υποστήριξη των εκδόσεων του βιβλιοπωλείου της ΕΣΤΙΑΣ.

Κυριακή 24 Νοεμβρίου Εξάρχεια, αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Ναυαρίνου, ώρα 12.00 με θέμα Αποανάπτυξη, στροφή προς το οικοσύστημα. Αν βρέχει η εκδήλωση θα γίνει στο ΒΟΞ στην πλατεία.

 

 

 

 

Δευτέρα 25 Νοεμβρίου : Αποανάπτυξη και Αριστερά

 

Δευτέρα 25 Νοεμβρίου, στο Θέατρο Εμπρός (Ρήγα Παλαμήδου 2 – Ψυρρή), 7.00 μμ
Το ThePressProject οργανώνει δημόσια συζήτηση με θέμα “Αποανάπτυξη και Αριστερά” μεταξύ του Γιάννη Μακριδάκη και του Χριστόφορου Κάσδαγλη. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τη συμμετοχή του κοινού. Παράλληλα, η εκδήλωση θα μεταδοθεί ζωντανά από το thepressproject.gr.

 

Τετάρτη 27 Νοεμβρίου, Συνεργατικό καφενείο Μοναστηρίου 140 και Τηλεφάνους, Ακ.Πλάτωνα, ώρα 20.00, Θέμα: Αλλαγή πορείας. Από το σύστημα στο οικοσύστημα Το χρηματοοικονομικό σύστημα είναι ένα τεχνητό υποσύνολο του γενικού συνόλου, που ονομάζεται οικοσύστημα. Αποκτά υπόσταση από τα καταναλωτικά άτομα που περιέχει, και γιγαντώνεται διαρκώς από τις καταναλωτικές τους ανάγκες, τις οποίες αυξάνει ολοένα με διάφορους τρόπους. Αυτός ο γιγαντισμός έχει ορισθεί ως Ανάπτυξη, πιέζει και αφανίζει συστηματικά το οικοσύστημα και οδηγεί μαθηματικά προς την πλήρη υποκατάστασή του από την χρηματοοικονομική φούσκα που ολοένα μεγαλώνει στο εσωτερικό του. Η αλλαγή πορείας είναι απόλυτα αναγκαία σε αυτή την ιστορική στιγμή της ανθρωπότητας. Η Αποανάπτυξη, η στροφή προς την σμίκρυνση, η άμεση επαφή των καταναλωτών με το οικοσύστημα και τους φυσικούς πόρους, είναι τα εργαλεία και οι μέθοδοι για να σταματήσει να γιγαντώνεται η φούσκα και να αποτραπεί η τελική της έκρηξη και κατάρρευση των πάντων.

 

Πέμπτη 28 Νοεμβρίου Free Thinking Zone, Σκουφά 64 και Γρίβα, ώρα 19.00

 

Παρασκευή 29 Νοεμβρίου, Κερατέα, Σύνδεσμος Πνευματικής και Κοινωνικής Δραστηριότητας “Χρυσή Τομή”, ώρα 19.00

 

Κυριακή 1 Δεκεμβρίου, Βύρωνας, Λαμπηδόνα, Άλσος Αγ. Τριάδας, ώρα 19.30

 

 

 

Σεβασμός στους φυσικούς βιορυθμούς

Συνέχεια μου ‘ρχονται μηνύματα τις τελευταίες μέρες, από ενθουσιώδεις ως φαίνεται συναγωνιστές και αριστερούς ανένταχτους ανθρώπους, που λένε να κάνουμε ένα κόμμα της Οικουμενικής Αριστεράς και να πάρουμε μέρος στις εκλογές με σημαία την αποανάπτυξη, την σμίκρυνση, την αλλαγή πορείας από το σύστημα στο οικοσύστημα και όλη αυτή την σχετική ιδεολογία που συνεχώς παραθέτω.
Αλλά, ρε παιδιά, ποιος έχει τόσα κουράγια για να ασχοληθεί με όλες αυτές τις τυπικότητες που χρειάζεται ένα κόμμα και ποιος έχει διάθεση και στομάχι κυρίως, για να αντιμετωπίσει κατόπιν όλους αυτούς που λυμαίνονται με βρόμικους τρόπους την πολιτική ζωή της χώρας
Προτείνω υπομονή και αναμονή για μερικά χρόνια. Η φύση έχει τους βιορυθμούς της και δεν μπορούμε να εκβιάσουμε τίποτε. Σαπίζουν με ταχύτητα αυξανόμενη όλοι οι εκπρόσωποι του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος και θα αποτελέσουν πολύ σύντομα κομπόστ για το νέο που έχει γεννηθεί και είμαστε ενεργό του κομμάτι

Φασισμός

Πήγα σε ένα σχολείο, στα Καρδάμυλα, όπου ήταν προσκεκλημένος ο Σάββας Μιχαήλ να μιλήσει για τον φασισμό στην γιορτή για την 28η Οκτωβρίου.
Είχαν κάνει καλή δουλειά οι καθηγητές, με αποσπάσματα, βίντεο, κείμενα για το τότε και για το σήμερα, ήρθε και η ομιλία του προσκεκλημένου και έδεσε κάπως το πράγμα.
Κατάλαβα όμως ότι τα παιδιά, όπως κι εμείς κάποτε, δεν καταλαβαίνουν τίποτε από τα μπλα μπλα και τις ταινίες, δεν μπορούν να νιώσουν τίποτε όταν δεν είναι βιωματικό, αλλά τους μένει τελικά η εντύπωση ότι ο φασισμός είναι κάτι σαν καταιγίδα, σαν τυφώνας, σαν φαινόμενο μετεωρολογικό, το οποίο κάπως εμφανίζεται, κάνει καταστροφές μεγάλες και φεύγει.
Κι αυτή η αίσθηση ήταν πολύ έντονη σήμερα εκεί, στο σχολείο που πήγα
Όπως και το ότι όλοι, ακόμη κι ο προσκεκλημένος, μιλώντας για τον φασισμό εστίασαν αποκλειστικά και μόνο στην Χρυσή Αυγή και καθόλου στον καπιταλισμό
Φεύγοντας από το σχολείο και κατευθυνόμενος προς την πόλη, είδα τα σπασμένα βουνά για τις διανοίξεις νέων δρόμων, τα τσιμέντινα ημιτελή μεγαθήρια μες στο φυσικό τοπίο, είδα τον φασισμό του καπιταλισμού ολοζώντανο εμπρός μου κι απόρησα που οι άνθρωποι δεν τον αναφέρουν ούτε καν όταν μιλούν, υποτίθεται, γι’ αυτόν.

Στο φβ όπου ανέβηκε το παραπάνω κείμενο, ο λογαριασμός μου για όποιον ενδιαφέρεται να έχουμε επαφή και επικοινωνία από εκεί, είναι: https://www.facebook.com/mourkirodona

Δεν Είναι Δικτατορία, Μάτια Μου

 

Σαν τιμή μεγάλη την ένιωσα αυτή την ανάρτηση: Από το ιστολόγιο Γελοτοποιός

 

Ξέχνα τον Κάφκα. Ο Γιόζεφ Κ. είσαι εσύ και η Δίκη σου έχει ξεκινήσει.

 

Θα έρθουμε από το σπίτι σου να σε πάρουμε, χωρίς καν να σου απαγγείλουμε κατηγορίες. Δεν τις χρειάζεσαι.

 

Αφού είσαι ένοχος, το είπαν στις ειδήσεις, είσαι ένοχος, το έγραψαν οι εφημερίδες, είσαι ένοχος, το διέταξε ο πρωθυπουργός, είσαι ένοχος, το λέει και η ΕΥΠ, είσαι ένοχος, το ξέρει η αστυνομία και η γειτόνισσα που προσπαθεί να διαφυλάξει την αθωότητα της, ότι πολυτιμότερο έχει.

 

Είσαι ένοχος, γιατί τολμάς να αντιτίθεσαι στα σχέδια ανάπτυξης και να διασπείρεις ψευδείς ειδήσεις, ότι τάχα κάποιοι διασπείρουν αρσενικό, στα χώματα και στα ύδατα.

 

Είσαι ένοχος, κύριε Παρατηρητή Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, και το ξέρουμε καλά αυτό, γιατί παρακολουθούσαμε τα τηλεφωνήματα σου, διαβάζαμε τις συνεντεύξεις σου και καταχωρούσαμε τις αναρτήσεις σου.

 

Γι” αυτό καλύτερα να ετοιμαστείς. Να βγάλεις τις πιτζάμες σου, να φιλήσεις τα παιδιά σου και πρόσεχε να τα κρατήσεις όσο περισσότερο μπορείς στην αγκαλιά σου, γιατί όταν τα ξαναδείς, όταν θα μπορέσεις να τα αγκαλιάσεις αρχείο λήψης (1)ξανά, θα έχουν περάσει πολλά χρόνια.

 

Είσαι ένοχος, εσύ γιατρέ του Κόσμου, που τολμάς να αμφισβητείς την αποτελεσματικότητα των μεταρρυθμίσεων, και να μιλάς για τη χώρα σου λες και είναι η Ουγκάντα. Ναρκωτικά δεν βρήκαμε στο ιατρείο σου, αλλά κατάλαβες πόσο ένοχος είσαι.

 

Είσαι ένοχος, εσύ συγγραφέα των ορέων, που διαλαλείς από τη Χιώτικη γιάφκα σου την ανάγκη να επιστρέψουμε σε πιο ήπιες μορφές αγροτικής εκμετάλλευσης και αποκηρύσσεις τον καταναλωτισμό. Πως νομίζεις, κακόμοιρε γραφιά, ότι χτίστηκαν οι αυτοκρατορίες; Με ήπια εκμετάλλευση και αυτοδιάθεση;

 

Είσαι ένοχος, εσύ διαδηλωτή, εσύ καταληψία, εσύ μαθητή, εσύ απεργέ, που συνεχίζεις να πιστεύεις ότι με τον αγώνα σου μπορείς να καταστρέφεις το όραμα μιας ελεύθερης οικονομίας, το όραμα ενός κόσμου όπου τίποτα δεν στέκεται εμπόδιο στην απόλυτη και ολοκληρωτική επικράτηση του 1%.

 

Είσαι ένοχος, εσύ φιλήσυχε και νομοταγή ανθρωπάκο, που νομίζεις ότι αυτή ακριβώς η απάθεια σου είναι τεκμήριο της αθωότητας σου. Γιατί χρωστάς λεφτά κι εσύ, χρωστάς αίμα. Τα βγάζεις πέρα και πληρώνεις τις δόσεις, αλλά σύντομα θα αφήσεις ένα χρέος απλήρωτο, το περιμένουμε με αδημονία αυτό. Τότε θα έρθουμε από το σπίτι σου ή θα σε σταματήσουμε στο δρόμο, και θα πάρεις το δρόμο για το αυτόφωρο, γιατί θα χρωστάς λεφτά, γιατί θα χρωστάς αίμα, εσύ ο τέως νομοταγής και νυν φοροφυγάς.

 

 

Ξέχνα τον Ουίνστον Σμιθ του “1984”, ο Όργουελ ήταν ένας αφελής.

 

Δεν χρειάζεται να στήσουμε κάμερες για να παρακολουθούμε την κάθε σου κίνηση ούτε πρέπει να μαντεύουμε τι σκέφτεσαι. Μόνος σου έβαλες τις κάμερες στο σπίτι σου. Μόνος σου αγόρασες το έξυπνο τηλέφωνο για να σε ακούμε. Μόνος σου, αυτό είναι το πιο σημαντικό, μας δείχνεις τι σκέφτεσαι.

 

images (1)Τα τραγούδια που ακούς στο youtube, τα μπλογκ και τα σάιτ που διαβάζεις, τα like που κάνεις και οι αναρτήσεις που αναδημοσιεύεις.

 

Ξέρουμε πότε κοιμάσαι και πότε ξυπνάς, τι τραγουδάς στο σπίτι και τι σου αρέσει να διαβάζεις. Ξέρουμε τις αγαπημένες σου ταινίες και τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις. Ξέρουμε τα πάντα για σένα και δεν χρειάστηκε να σε αναγκάσουμε να μας τα πεις.

 

 

Ξέχνα τον Γκάι Μόνταγκ που έκαιγε τα βιβλία στους “451 φαρενάιτ”. Ο Μπράντμπερι δεν πήγε πανεπιστήμιο, ήταν ένας αυτοδίδακτος ερασιτέχνης.

 

Δεν χρειάστηκε να κάψουμε τα βιβλία. Σε μάθαμε να διαβάζεις σκουπίδια, βιβλία γραμμένα όπως και οι σαπουνόπερες που βλέπεις. Αυτά προωθούσαμε, αυτά σου άρεσαν. Αυτά σου άρεσαν, αυτά εκδίδαμε. Βιβλία που σε κάνουν να ξεχνιέσαι ή σε κάνουν να ξεχνάς, καθώς δίπλα σου κάποιος φυλακίζεται, κάποιος δολοφονείται, κάποιος οδηγείται στην αυτοκτονία. Αλλά αυτός ο κάποιος δεν είναι εσύ, εσύ ταξιδεύεις με ένα βιβλίο.

 

Και σύντομα θα καις τα βιβλία μόνος σου, για να ζεσταθείς. Και στη φυλακή δε θα έχεις βιβλία για να ξεχνιέσαι. Στο δρόμο τα βιβλία θα τα σχίζεις για να γεμίσεις τα ρούχα σου, να μην κρυώνεις.

 

Δεν χρειάστηκε να κάψουμε τις εφημερίδες. Οι περισσότερες είναι δικές μας, τιςn9HIKnOπληρώνουμε για να εκδίδουν βιβλία-φαντάσματα και να γράφουν ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε.

 

Και αν δε σου φτάνουν αυτές έχεις και τα free press που σε κάνουν να νιώθεις διαφορετικός, ωραίος, μοντέρνος, χίπστερ.

 

Τα ξέρεις αυτά, τα έμαθες τόσα χρόνια που αγόραζες περιοδικά ιλουστρασιόν, τόσο ιλουστρασιόν όσο θα ήθελες να είναι η ζωή σου, τριάντα χιλιάδες Κλικ πάνω από την πλέμπα όπου ανήκεις.

 

 

Ξέχνα τον Μπέρναρντ του “Θαυμαστού Καινούριου Κόσμου”. Ο Χάξλει δεν ήξερε τίποτα από ψυχολογία των μαζών.

 

Δεν χρειάζεται η γονιδιακή αναβάθμιση για να πιστέψεις ότι είσαι ανώτερος από τους τσιγγάνους, τους Πακιστανούς, τους Αλβανούς και τους Βούλγαρους, τους Τούρκους και τους Κούρδους, τους Σύριους, τους Παλαιστίνιους, του Αφρικανούς και τους Κινέζους…

 

Δεν χρειάζεται να γίνεις πολίτης “Α” για να πιστέψεις ότι είσαι ανώτερος από τις πόρνες, τους μετανάστες, τους άνεργους, τους τσιγγάνους, τους άστεγους, τους αυτόχειρες, τους ομοφυλόφιλους, τους πιο φτωχούς από εσένα.

 

images (2)Δεν χρειάζεσαι το “σόμα”, το μαγικό φάρμακο της ευτυχίας που διατίθεται δωρεάν, για να αφιονίζεσαι.

 

Έχεις τα αγχολυτικά σου, τα οποία αγοράζεις, έχεις την τηλεόραση, χωρίς την οποία δεν μπορείς να ζήσεις ούτε μια μέρα, έχεις το ποδόσφαιρο, για να ζητωκραυγάζεις, έχεις τον τζόγο, για να ελπίζεις ότι κάποια μέρα θα γίνεις πλούσιος κι εσύ, όπως αυτοί που βλέπεις στην τηλεόραση, όπως αυτοί που χρωστάνε εκατομμύρια και επιδοτούνται από το κράτος, από τα λεφτά που δίνεις εσύ, για να συνεχίσουν να γλεντάνε πάνω από τον τάφο σου.

 

 

Ξέχνα τους Ελόι και του Μόρλοκς, της “Μηχανής του Χρόνου”. Ο Ουέλς πίστευε στους εξωγήινους.

 

Οι δουλοπάροικοι δεν είναι κρυμμένοι στα έγκατα της γης. Είναι δίπλα σου, κλεισμένοι σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Είναι δίπλα σου, πτώματα που ξεβράζονται στην αγαπημένη σου παραλία. Είναι δίπλα σου, τους κυνηγάς με τσεκούρια και μαχαίρια.

 

Οι δουλοπάροικοι είναι τα παιδιά σου. Δίχως σχολεία, δίχως περίθαλψη, δίχως δάση, δίχως πατρίδα, δίχως μέλλον.

 

Δουλοπάροικος είσαι κι εσύ. Να δουλεύεις χωρίς να ανταμοίβεσαι, να male_eye_1_by_r4xx4r-d56hkzwαπολύεσαι χωρίς να αποζημιώνεσαι, να σου κάνουν έξωση επειδή σε απολύσανε, να σε κλείνουν φυλακή επειδή διαμαρτύρεσαι.

 

 

Όχι, μάτια μου, δεν είναι δικτατορία, δεν είναι χούντα.

 

Είναι καφκικός εφιάλτης, είναι οργουελικός ολοκληρωτισμός, είναι χαξλεϊκή δυστοπία, είναι ο “Πόλεμος των Κόσμων” και εσύ είσαι αναλώσιμος, είναι 451 βαθμοί φαρενάιτ όπου καίγεσαι αδιαμαρτύρητα.

 

Μόνος σου με δημιούργησες και συνεχίζεις να πιστεύεις σε εμένα, γιατί ξέρεις ότι εγώ είμαι η μόνη οδός, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

 

Το ξέρεις ότι είσαι ένοχος, το ξέρεις ότι είσαι εν δυνάμει εγκληματίας, το ξέρεις ότι μια νύχτα θα έρθω για σένα, θα έρθω για το σπίτι σου, θα έρθω για το παιδί σου. Κανείς δε θα σε υπερασπιστεί, γιατί δεν πιστεύεις σε τίποτα πια και κανείςαρχείο λήψης (2)δεν πιστεύει σε σένα.

 

Τελείωσε η εποχή των οραμάτων και των ιδανικών, επικράτησα απόλυτα.

 

Είμαι η ΤΙΝΑ, μάτια μου, το τέλος της ιστορίας, το τέλος του ανθρώπου.

 

Το μόνο που επιτρέπεται να κάνεις εσύ, είναι να υποτάσσεσαι.

Μαζική ιδιωτικοποίηση ανθρώπων

 

Σήμερα, στην εποχή κατά την οποίαν η καταναλωτική μας υπόσταση βρίσκεται στο ζενίθ της ανάπτυξής της, το σύγχρονο άτομο καταναλωτής λειτουργεί σαν να έχει πλήρως «αυτονομηθεί» από τον άνθρωπο – φυσικό φορέα του, γεγονός που είναι εμφανές από τις «ατομικές επενδύσεις» στις οποίες επιλέγει να προβεί για τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό του βίου του αλλά, κυρίως, από τις απλές καθημερινές του κινήσεις, συνήθειες και πρακτικές, από αυτό που ονομάζουμε δηλαδή πολύ απλά ως στάση ζωής και που όλοι συμφωνούμε συζητώντας θεωρητικά, ότι η συνολική στάση ζωής όλων μας διαμορφώνει το ποιόν του συστήματος εντός του οποίου ζούμε, και ότι η αλλαγή του τοπίου γύρω μας προϋποθέτει την προσωπική αλλαγή του καθενός από μας, παρ’ όλα αυτά όμως, και επειδή κάποιοι δεν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας, κάποιοι δεν μπορούμε, κάποιοι δεν το ’χουμε καν φανταστεί και κάποιοι υποκρινόμαστε, αρκούμαστε στο να συνωμοσιολογούμε και να αποποιούμαστε τις ευθύνες μας εφευρίσκοντας συνεχώς κάποιους δυνατούς και πολύ μακρινούς τύπους, οι οποίοι απεργάζονται την καταστροφή μας, τη μεθοδεύουν συστηματικά και φέρουν ακέραιη την ευθύνη για την πορεία της ανθρωπότητας προς το αδιέξοδο.Ίσως τώρα κάποιος αναγνώστης σκεφτεί ότι αυτή η άποψη που λέει ότι το σύστημα είμαστε εμείς, είναι κάτι τις ίδιο ή ισοδύναμο με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» που άρθρωσε πρόσφατα λιπαρός πολιτικάντης, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι.Είναι γεγονός ότι δεν έχουν τις ίδιες ευθύνες όλοι οι σύγχρονοι άνθρωποι, ένας προς έναν, για την κατάντια και τον ξεπεσμό της ανθρωπότητας και του συστήματος εντός του οποίου γεννήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν για να ζήσουν, αφού έτσι το βρήκαν διαμορφωμένο όταν ήρθαν στη ζωή, ένα ξεπεσμένο αξιακό σύστημα τους κληροδότησαν οι πρόγονοί τους, άδικο, ανήθικο, με δεδομένες τις σχέσεις εξουσιαστή και υποτακτικού, άμεσα συνδεδεμένες με τον πλούτο τον χρηματικό, αυτά τα δεδομένα βρήκαν οι σύγχρονοι άνθρωποι, αυτές τις αξίες διδάχθηκαν, με αυτά τα ιδανικά γαλουχήθηκαν και με βάση αυτά εκπαιδεύτηκαν, ο καθένας ανάλογα με τις οικονομικές δυνάμεις του, για να βρουν τη θέση τους εντός του, να γίνουν μέλη του, να ταυτιστούν μαζί του και να συμμετάσχουν κι αυτοί στη σταδιακή του παρακμή δίχως να παίρνουν χαμπάρι ότι με την πάροδο του χρόνου ευτελίζονται και οι ίδιοι.

Φέρουν όμως οι σύγχρονοι άνθρωποι ακέραια την προσωπική ευθύνη της μη αμφισβήτησης του δεδομένου συστήματος, την ευθύνη της υποταγής τους και της συμμόρφωσής τους ασυζητητί και αμαχητί ή την ευθύνη του, κατόπιν μικρής ή μεγάλης μάχης, τελικού συμβιβασμού τους με το διαχρονικό επιχείρημα που διαπαιδαγώγησε και ευνούχισε γενιές και γενιές ανθρώπων, «κοίτα τη δουλειά σου, τη ζωή σου, τον εαυτό σου, το σπίτι σου, διότι δεν μπορείς εσύ ν’ αλλάξεις τον κόσμο», φέρουν την ευθύνη της προσωπικής επανάστασης που δεν έκαναν για την ανατροπή ή έστω την μη αποδοχή των λανθασμένων κι ευτελών συστημικών δεδομένων που δέχτηκαν ο καθένας ατομικά από το περιβάλλον τους, τα οποία και κατάπιαν αμάσητα οι περισσότεροι, αποδέχτηκαν ως αξιώματα τους όρους και τους ορισμούς που τους τέθηκαν και έτσι εντάχθηκαν σαν έτοιμοι από καιρό στο σύστημα, ήρθαν να γίνουν κι αυτοί όμοιοι με τους προηγούμενους, να λειτουργήσουν με τρόπους χειρότερους, πιο ανάλγητους απ’ ό,τι οι περασμένες γενιές διότι δεν γινόταν πλέον διαφορετικά αφού όσο πάνε και σκληραίνουν τα δεδομένα, κι έτσι αποτέλεσαν οι ίδιοι την αδιάλειπτη συνέχεια της πορείας του συστήματος προς τον απόλυτο ευτελισμό και το αδιέξοδο. Φέρουν, εν τέλει, ακέραια την ευθύνη οι άνθρωποι όχι για το ότι δεν άλλαξαν το σύστημα αλλά για το ότι δεν
του αντιστάθηκαν, άλλοι καθόλου, άλλοι σθεναρά, άλλοι μέχρι τέλους, το άφησαν να τους αλλάξει, να τους αφομοιώσει.

Έτσι, μετατράπηκε από γενιά σε γενιά ο άνθρωπος σε εχθρό του εαυτού του, τον ευτέλισε ιδιωτικοποιώντας τον, μετατρέποντάς τον από υπέρτατο ον σε αριθμημένο άτομο, αυτή είναι η διαχρονική συλλογική του ευθύνη.

Βασικό στοιχείο αυτού του ακραίου κατά τον τελευταίο αιώνα ευτελισμού του είναι η μαζική αστικοποίησή του, η πλήρης αποκοπή του από το φυσικό του περίβλημα, που τον ώθησε σιγά σιγά σε αποξένωση από τη φύση και τους πόρους της, με τους οποίους απέμεινε να συνδέεται μονάχα με σχέσεις χυδαία αγοραίες, αφού τους χρησιμοποιεί, λελογισμένα ή σπάταλα, ανταλλάσσοντάς τους με χρήματα, έχοντας ταυτόχρονα αποποιηθεί δια παντός την προσωπική του ευθύνη για την όποια αναπλήρωσή τους, την οποίαν έχει αναθέσει σιωπηρά κι αυτήν σε κάποιους άλλους, αφηρημένους, αγνώστους, πιθανότατα ίδιους με αυτούς τους συνωμότες που απεργάζονται και μεθοδεύουν την καταστροφή τους.

Μη γειωμένος πλέον ο άνθρωπος λοιπόν, δίχως ρίζες, αιωρείται καθ’ όλη τη ζωή του μέσα στο σκληρό κι απάνθρωπο χρηματοοικονομικό σύμπαν, δεν παράγει πια τα αναγκαία του αλλά τα αγοράζει ως εμπορεύματα καταναλωτικά, αποξενώθηκε από κάθε τι φυσικό, ακόμα κι από τον εαυτό του, συμφιλιώθηκε με τις Αγορές και έφτασε να ορίζει ακόμα και την κάθε φυσική του λειτουργία, πλην της αφόδευσης ίσως, με το ρήμα «καταναλώνω». Δεν τρώει πια ο άνθρωπος αλλά καταναλώνει τροφές, δεν πίνει πια αλλά καταναλώνει υγρά, δεν αναπνέει πια αλλά καταναλώνει οξυγόνο, καταναλώνει τα πάντα, με αποκορύφωμα την ενέργεια, τους φυσικούς πόρους του πεπερασμένου και πολύ μακρινού πλέον από τον ίδιον μα και παντελώς άγνωστου, οικοσυστήματος, ακόμα και συναισθήματα καταναλώνει, και τοπία, και ανθρώπους, παράγοντας απ’ όλα αυτά μονάχα απορρίμματα, δεν είναι άνθρωπος πια, είναι ιδιώτης καταναλωτής επισήμως και με τη βούλα, αριθμημένος και φακελωμένος πλήρως από το σύστημά του μέχρι την παραμικρή του καταναλωτική συνήθεια, του φαίνεται δε πλέον απόλυτα φυσιολογικό να χρησιμοποιεί το ρήμα «καταναλώνω» αντί άλλων, ταπεινών και ποταπών ίσως, ρημάτων, όπως επίσης το ουσιαστικό «άτομο» αντί «άνθρωπος» και το επίθετο «ατομικό» αντί «προσωπικό».

Αριθμός, δηλαδή, μονάδα ο άνθρωπος, οικειοθελώς ιδιωτικοποιημένος, καταδικασμένος σε ισόβια ενοικίαση με νοικάρη κάποιον ιδιώτη ή το κράτος ή, ακόμα χειρότερα, το ίδιο του το άτομο, με όσο πιο καλούς όρους μπορεί να διεκδικήσει βάσει των εφοδίων που κληρονόμησε ή απέκτησε εκπαιδευόμενος, με μηνιαία αμοιβή όμως κάποια κουπόνια, τα οποία, αν και, λόγω της χρηματοοικονομικής φούσκας, δεν έχουν πλέον κανένα αντίκρισμα στον πραγματικό πλούτο, λειτουργούν ακόμη εντός του πλαστού του και πλάνου συστήματος ως υπέρτατη δύναμη και κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι καταναλώνοντας, μη αναστρέψιμα πλέον, ανθρώπινες ζωές και πολύτιμους φυσικούς πόρους, παράγοντας δε απορρίμματα και ράκη, υλικά σκουπίδια, σωματικά και ψυχικά ναυάγια του βίου.

Δημοσιεύθηκε στο thepressproject.gr την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013