Για τον Παύλο, για την Χρύσα

Όλες αυτές τις μέρες ένας πόνος βουβός σιγοβράζει μέσα μου, ψάχνει τρόπο να απλώσει, να με κυριεύσει και να βγει, να εκφραστεί αλλά μάταια.

Η οργή επιβάλλεται και τον σπρώχνει στης ψυχής τα βαθιά, δεν τον αφήνει να με κυριέψει, να σπάσω.

Ο νους παίρνει το πάνω χέρι και φέρνει σκέψεις πολιτικές στο προσκήνιο, νομίζει πως θα κατανικήσει την ψυχή, θα την κάνει να ξεχάσει, νομίζει πως μπορεί να περιορίσει ή να εξαφανίσει το συναίσθημα.

Δεν είδα το εξώφυλλο με την φωτογραφία του ξεψυχίσματος, δεν τόλμησα, ο νους μου δεν μ’ άφησε. Ήξερα ότι θα ξεχυθεί ο πόνος άπλετος από μέσα μου αν δω το παλικάρι να φεύγει, αν δω το κορίτσι να κρατάει στην αγκαλιά της, σαν Παναγιά, την ανθρωπότητα όλη.

Παρακολούθησα μέχρι σήμερα με ανάμικτα επιφανειακά συναισθήματα τα επακόλουθα της θυσίας του Παύλου Φύσσα και δεν κατανοούσα τι ακριβώς είναι αυτό που στο βάθος με κατατρώει, με φουσκώνει, μου βαραίνει το στήθος

Μέχρι που, πριν από λίγο, δεν ξέρω πώς, με οδήγησε η ψυχή μου μάλλον,για να μην εκραγώ, κι έβαλα ν’ ακούσω τον Επιτάφιο, ξέσπασα εκεί στην πενιά του Μίκη, λύθηκα με την φωνή του Μπιθικώτση, ανέβηκε ο πόνος ψηλά και βγήκε, χείμαρρος, να πνίξει το χωριό, την Ελλάδα, τον κόσμο όλον των ανθρώπων τον άπονο.

Στον Παύλο που έπεσε και στην Χρύσα που σήκωσε το άγος των ανθρώπων στα χέρια της

 

Ο Καπιταλισμός κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος

Αυτές τις μέρες έχω ένα αίσθημα ίδιο μ’ εκείνο που είχα πέρσι, μετά τις πρώτες εκλογές και κατά την διάρκεια του μήνα που μεσολάβησε μέχρι τις δεύτερες και το οποίο κορυφώθηκε, επιβεβαιώθηκε και παγιώθηκε με την τελική επικράτηση του μεσαίωνα.

Η πρώτη ανακούφιση και ικανοποίηση που ήρθε με την εκπληκτική και ελπιδοφόρο άνοδο των ποσοστών της Αριστεράς, άρχισε μέρα με τη μέρα, για να μην πω ώρα με την ώρα, να υποχωρεί, να βάζει το μυαλό τα πράγματα στην κανονική τους διάσταση, να λέει, δεν είναι δυνατόν μέσα σε τόσο λίγο διάστημα να γίνανε Αριστεροί οι ψηφοφόροι, δεν είναι δυνατόν να είναι αληθινό το σκηνικό, κάτι τρέχει, κάτι θα γίνει και θα χαθεί το συναίσθημα αυτό, ίσως μας βγει και ξινό πολύ σύντομα.

Και κάτι έγινε βέβαια. Αρχίσανε τα παραληρήματα της ακροδεξιάς του Σαμαρά και όλων των λοιπών πολιτικών απολιθωμάτων, δημιουργήθηκε ένα κλίμα άκρατου συντηρητισμού, οπισθοδρομήσαμε δεκαετίες, οι νοικοκυραίοι μπήκαν πάλι μπροστάρηδες για να ξανακατακτήσουν τις πόλεις τους, τους βρεφονηπιακούς σταθμούς τους, και βέβαια την πολιτική σκηνή και το Κράτος, για να κλέψουν οι εκπρόσωποί τους με πολιτικά ψεύδη και ανακολουθίες τις ζωές των ιδίων των ψηφοφόρων τους και όλων μας, να τις καταθέσουν στα πόδια των διεθνών καπιταλιστών σαν σφαχτάρια που ήρθαν κοντά στο μαχαίρι οικειοθελώς και μάλιστα από αίσθημα (αυτο)συντήρησης…

Και δεν έγινε μόνον αυτό βέβαια αλλά και το άλλο. Η προσγείωσή μας η απότομη, μιας και φάνηκε περίτρανα το βέβαιον, ότι δηλαδή δεν έγιναν μεμιάς το εν τρίτο των ψηφοφόρων Αριστεροί, αλλά ότι η Αριστερά θα ‘παιζε από κείνη τη στιγμή και μετά, μέχρι και σήμερα ακόμη, τον ρόλο του πολιτικού απάγκιου όσων πελατών του πρώην καθεστώτος δυσαρεστήθηκαν, κι αντί να τους ριζοσπαστικοποιήσει, θα άρχιζε η Ίδια να ενδίδει, όπως ήταν πολύ φυσικό αφού τα κόμματα είναι πολιτικές εκφράσεις της κοινωνίας.

Το ίδιο ακριβώς είναι λοιπόν και τώρα το συναίσθημα. Συναίσθημα προσγείωσης και επελαύνουσας ανησυχίας. Μετά την αρχική ικανοποίηση για το μπουντρούμιασμα των πρωτεργατών νεοναζί, των αντιπαθέστατων αμόρφωτων κρετίνων που κουνούσαν δάχτυλα και άφριζαν στις οθόνες και στη ζωή μας, των όξινων για τον οργανισμό μας πολιτικών καρικατούρων, των ανθυγιεινών ως παρουσίες και μόνον, οι οποίοι μπήκαν άξαφνα στη ζωή μας σαν αρρώστια, για να μας προκαλούν καθημερινές τάσεις για εμετό, μετά λοιπόν την σύλληψη και την φυλάκιση αυτών, άρχισε να μπαίνει πάλι ο νους μπροστά και να θέτει τα πράγματα στην κανονική τους διάσταση.

Το ότι τους συνέλαβαν αυτοί που τους εξέθρεψαν και τους ανέχτηκαν, αυτοί που μέχρι προχθές τους προσέγγιζαν για κυβερνητικούς τους εταίρους στο άμεσο μέλλον, αυτοί των οποίων η φρασεολογία αλλά κυρίως η πολιτική δεν διαφέρει και πολύ των χρυσαυγιτών και οι οποίοι επιδεικνύουν τώρα ξεδιάντροπα κάποιον δήθεν αντιφασισμό τους, το ότι οι ακροδεξιοί συμβουλάτορες της κυβέρνησης που κάνουν πολιτικό παιχνίδι, μοιάζουν να είναι αυτό ακριβώς που κάποιοι εννοούν με τον όρο “σοβαρή χρυσή αυγή”, το ότι έρχονται προς ψήφιση Ιδιώνυμα ενάντια σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε συλλογικότητα που αμφισβητεί το σύστημα, το καθεστώς, τον φασισμό και τον ναζισμό του καπιταλισμού ο οποίος δολοφονεί νόμιμα, ανθρώπους και φυσικό περιβάλλον, το ότι ακόμα κι αν σαπίσουν στη φυλακή αυτά τα αντιπαθέστατα καθάρματα, οι ιδέες τους είναι και θα είναι ακόμα σε άνθηση και πλήρη διάδοση ως βασικά προϊόντα του ηθικού ξεπεσμού των ανθρώπινων κοινωνιών που ονομάζεται “καπιταλισμός” και που ανθίζουν σε χρηματοοικονομικά και προ πολλού ηθικά και αξιακά πτωχευμένες κοινωνίες, το ότι η Δικαιοσύνη λειτουργεί κατ’ εντολήν, και χίλια δυο ακόμα τέτοια τα οποία πολλοί άνθρωποι ένιωσαν και πολύ επιτυχώς έγραψαν όλες αυτές τς μέρες σε διάφορα άρθρα στο διαδίκτυο, όλα αυτά, συν την Αριστερά που φοβάται, διότι πολύ απλά δεν είναι Αριστερά αλλά μια σούπα που ακόμα βρίσκεται στη φάση “ανακάτεμα”, δημιουργούν το γνωστό αίσθημα της σταδιακής ώρα με την ώρα εξασθένισης του όποιου ενθουσιασμού, της όποιας ικανοποίησης και αυξάνουν προοδευτικά εκείνο αίσθημα της προσγείωσης στην πραγματικότητα, της απογοήτευσης, της αποδοχής ότι ακόμα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι να φτάσουμε στη Ζωή και στην Δικαίωση. Μέχρι να καταφέρουμε ως ανθρωπότητα να νικήσουμε το αίτιο, τον καπιταλισμό. Η πρόσκαιρη καταπολέμηση κάποιων συμπτωμάτων που υποτροπίασαν, ενώ όλα τα υπόλοιπα είναι σε πλήρη ανάπτυξη, μπορεί να επιφέρει μια στιγμιαία ανακούφιση αλλά δεν ματαιώνει ούτε καν καθυστερεί την σαπίλα του οργανισμού, δεν απομακρύνει ούτε λεπτό τον Θάνατο.

 

Ο Μακριδάκης στα Γαλλικά…

POSTED ON 28/09/2013 BY 

 “Oι Εκδόσεις της Εστίας ανακοινώνουν με μεγάλη χαρά ότι o γαλλικός οίκος Sabine Wespieser Editeur ανέλαβε την μετάφραση των βιβλίων του Γιάννη Μακριδάκη. ΗSabine Wespieser είναι εκδότρια έργων λογοτεχνίας από διάφορες χώρες, με υψηλά κριτήρια πάντοτε. Οι εκδόσεις της έχουν κατακτήσει ιδιαίτερη θέση στο γαλλικό τοπίο, λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές, αποσπώντας συχνά βραβεύσεις και ακολουθούμενες από ένα πιστό και πολυπληθές αναγνωστικό  κοινό. Στις ίδιες εκδόσεις συνυπάρχουν ο επικεφαλής της ξένης λογοτεχνίας του Γκαλιμάρ Ζακ Ματέρν και ο ριζοσπάστης διανοητής Ταρίκ Αλί”

Ομολογώ, ότι χαίρομαι διπλά για την συγκεκριμένη είδηση, αφού κατά κάποιον τρόπο είχα προβλέψει ότι θα μεταφραστούν πρώτα στην συγκεκριμένη χώρα, τα λογοτεχνικά βιβλία του Χιώτη ερευνητή, οικολόγου ακτιβιστή, πολιτικογράφου και συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη, και κατόπιν σε οποιαδήποτε άλλη, μετά από τη μετάφραση του πρώτου μυθιστορήματός του στα τουρκικά.

Γιατί; Επειδή κυρίως οι Γάλλοι, έχουν… επαφή με το απαξιωμένο από τον υπόλοιπο πλανήτη δεξί τους ημισφαίριο. Επειδή είναι ανοιχτοί στον πολιτικό διάλογο -αν μη τι άλλο- και αγαπούν τα μάχιμα, πρωτοπόρα ελεύθερα πνεύματα. Και επίσης, επειδή είναι από τους πρώτους που έχουν προβληματιστεί για την κυρίαρχη θέση της οικολογίας στην πολιτική, όχι μόνον ως μείζον θέμα επιβίωσης της γης, αλλά και του ίδιου του πολιτισμού και των θεσμών της κοινωνίας.

Θυμάμαι στο πρώτο περιοδικό που εργάστηκα, τη δεκαετία του ’80, δημοσιεύονταν ανάλογες μελέτες, κυρίως Γάλλων διανοητών, όπως και του Κορνήλιου Καστοριάδη. Ο τίτλος του ήταν “Κοινωνία και Φύση”. Δεκαετίες μπροστά…

Και ο Μακριδάκης όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα, μπορεί και τα συνθέτει θα έλεγα εκρηκτικά, στο έργο του.

Γι’ αυτό θα ευχηθώ να χιλιάσουν οι μεταφράσεις όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Αν και είναι το πιο πιθανό, εφόσον αυτός ο συγγραφέας γράφει στην παγκόσμια γλώσσα… της ψυχής(ως όλον, και όχι μόνον ως τεχνική λόγου και λογικής).

Συγχρόνως, επειδή μας κάνει περήφανους και ως Έλληνες, ειδικά αυτόν τον καιρό που ζούμε, όπου πολλοί άνθρωποι των γραμμάτων φαίνεται να πάσχουν από αρτηριοσκλήρωση γλώσσας και πνεύματος… θυμίζοντας περισσότερο τεχνοκράτες, παρά πεζογράφους.

Μπορεί στην Ελλάδα, η φωνή του Μακριδάκη, να μοιάζει πολλές φορές “βοώντος εν τη ερήμω”  – αλλά στην Γαλλία εισακούστηκε. Εισακούστηκε μια λογοτεχνική φωνή που έχει τη δύναμη της μεταμόρφωσης, κάτι σπουδαιότερο κι από μία επανάσταση.

Συγχαρητήρια λοιπόν στον ίδιο, στις εκδόσεις της Εστίας, και στον γαλλικό οίκο, τιμή του.

 

http://afigisizois.wordpress.com/2013/09/28/%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AC/

Συνέντευξη στο HOT DOC τεύχος 36.

1) Στο έργο σας πρωταγωνιστεί η Χίος. Θα γράφατε αν κατοικούσατε οπουδήποτε αλλού ή είναι το νησί που ζείτε ο κυριότερος λόγος που παίρνετε μολύβι και χαρτί

Η λογοτεχνία μου είναι πολιτική. Επειδή κατοικώ στη Χίο και από εδώ αντλώ τα ερεθίσματα, η Χίος σάς φαίνεται ως πρωταγωνίστρια στο έργο αν και στα περισσότερα βιβλία το νησί δεν κατονομάζεται, ούτε καν εννοείται.

Όταν είσαι πολιτικό ον και έχεις συνειδητή στάση ζωής, γράφεις όπου κι αν είσαι διότι αλλιώς θα εκραγείς, δεν παίζει ρόλο ο τόπος.

2) Γενικώς δεν θέλετε να μιλάτε για λογοτεχνία. Τί είναι αυτό που σας έχει αποξενώσει από την όποια εγχώρια καλλιτεχνική δημιουργία και πως θα θέλατε τον πνευματικό άνθρωπο του καιρού μας;

Για λογοτεχνία μιλάω ευχαρίστως, με τα “συγγραφιλίκια” δεν θέλω σχέσεις και επαφές. Στην Ελλάδα η οικονομική κρίση είναι το κερασάκι στην τούρτα της πολύχρονης παρακμής μας ως κοινωνία καταναλωτών. Οι περισσότεροι Έλληνες συγγραφείς είναι γεννήτορες κι άλλοι είναι άβουλοι γόνοι αυτής της παρακμής. Γι αυτό τώρα, αυτή την κρίσιμη εποχή, που ο κάθε άνθρωπος, πόσω μάλλον ο ασχολούμενος με έργο πνευματικό, έχει Χρέος να πάρει θέση σαφή απέναντι από το σύστημα και πλάι στον άνθρωπο, αυτοί παραμένουν κατά την προσφιλή τους συνήθεια σιωπηροί μπας και πάρουν βραβεία, οι πιο αλαζόνες και τιποτένιοι δε εξ αυτών, συντάσσονται απροκάλυπτα και ξεδιάντροπα με τον φασισμό του καπιταλισμού, ενάντια στον άνθρωπο.

3) Ποιά είναι η συλλογική και ποιά η ατομική ευθύνη για την κρίση που βιώνουμε;

Η μετάλλαξη του ανθρώπου σε καταναλωτή, η άκρατη αστικοποίηση, η απομάκρυνση από το φυσικό περιβάλλον μας, η μη επαφή μας με τους φυσικούς πόρους, δηλαδή με τα αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης των ανθρώπων, η απαξίωση των αρχέγονων αξιών και η αναγωγή του χρήματος σε υπέρτατη αξία και μοναδικό φυσικό πόρο είναι η συλλογική μας ευθύνη.

Η ατομική ευθύνη είναι η Ύβρις που διαπράττει καθημερινά όποιος έχει βάλει ενέχυρο τη ζωή του στο χρηματοοικονομικό σύστημα και περιμένει να ζήσει όταν και αν προλάβει να βγει στη σύνταξη. Κι έτσι, δυστυχώς, μαθαίνει και τα παιδιά του να “ζουν”

4) Η επιστροφή στη φύση είναι πανάκεια; Πώς θέλετε την Ελλάδα του άμεσου μέλλοντός μας;

Ό,τι αποκόπτεται από τη φύση είναι καρκίνωμα. ο σύγχρονος καταναλωτής είναι καρκίνωμα και δεν έχει μέλλον μακριά από το φυσικό του βιότοπο. Γι αυτό προσπαθεί να υποκαταστήσει το οικοσύστημα με το πλαστό και ανήθικο χρηματοοικονομικό σύστημα, πράγμα που σημαίνει αυτοκαταστροφή.

Την Ελλάδα θα την ήθελα ένα άθροισμα μικρών παραδείσων, όπως ήταν πριν μερικές δεκαετίες. Ας δώσουμε τέλος στην “ανάπτυξη” του γιγαντισμού και ας επιστρέψουμε στο μέτρο, στα έργα με σεβασμό στην κλίμακα του τόπου, στην φυσιογνωμία του, στο φυσικό και πολιτισμικό του κεφάλαιο. Η αποανάπτυξη, ακόμα και με τους οικονομικούς όρους του καπιταλισμού αν τη δει κανείς, είναι πολύ πιο συμφέρουσα από την “ανάπτυξη”, η οποία βέβαια μας έφερε ως εδώ και θα μας πάει στην ολοσχερή καταστροφή.

Η Ζωή παράλληλα ..

Σήμερα το πρωί μάζεψα μαραθόσπορο, έτοιμο, ξεραμένο αλλά και χλωρό. Είναι απίθανη η μυρωδιά του μάραθου, μάλαθρο το λέμε εμείς εδώ, είναι μια από τις μυρωδιές των παιδικών μου χρόνων και με αγγίζει ίσια μες στο κουκούτσι όποτε περνώ από δίπλα του και μου χτυπάει στη μύτη.

Μάζεψα λοιπόν κάμποσο μαλαθρόσπορο, τράβηξα μετά κατά την παραλία για την βουτιά στη θάλασσα κι ύστερα, ανεβαίνοντας στο σπίτι, είδα μπρος στον Άη Γιώργη τον μαστρο Νικόλα να κάθεται στο κατώφλι της εκκλησιάς και να πλέκει ένα καλάθι.

Με καλάμια, με λυγιές και αγρέλια το ‘πλεκε, του κανε και πλουμίδια, και δουλεύανε τα γέρικά του δάχτυλα σαν να τανε σχολιαρόπαιδο της τότε εποχής κι έκανε μάθημα χειροτεχνίας.

Δε φέγγω πια, έλεγε κάπου κάπου σαν δεν μπορούσε να δει από πού θα περάσει την πλέξη αλλά μια χαρά τα πήγαινε, μας την έδειξε αυτή τη χαμένη τέχνη, που μείναν να την κατέχουνε πια μόνο τα πουλάκια, αφού έτσι φτιάχνουν τις φωλιές τους κι αυτά, πουλάκια και του μαστρο Νικόλα τα δάχτυλα, πετούσανε και φτιάξανε σήμερα το πρωί ένα αριστούργημα, το οποίο οι σπουδαγμένοι του καταναλωτισμού ούτε μπορούν ποτέ να διανοηθούνε πως ανθρώπινα χέρια και πουλιά μπορούνε να φτιάξουνε.

Του χρόνου, αν είμαστε καλά, στο Απλεπιστήμιο Βολισσού, αλλά και νωρίτερα από του χρόνου για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει, θα έχουμε τον μαστρο Νικόλα μαζί με τον έτερο καλαθοπλέκτη τον κύριο Αντώνη, για καθηγητές στο μάθημα της πλέξης καλαθιών και κοφινιών, μπας και μάθουμε κι εμείς οι γεννημένοι, μεγαλωμένοι και ισοπεδωμένοι κατά την εποχή της ιδιώτευσης και της κατανάλωσης, να κάνουμε μικρά θαύματα με τα χέρι; μας, μπας και γίνουμε ξανά άνθρωποι

Τρανές αποδείξεις…

Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα χθες. Είναι μια ντοματιά που φύτρωσε και μεγαλώνει στην χαραμάδα μεταξύ δυο σκαλοπατιών σε σκάλα σπιτιού στην πόλη της Χίου, σε αστική περιοχή δηλαδή.
Είναιαυτή η ταπεινή ντοματιά η πιο τρανή απόδειξη της ματαιότητας του καπιταλισμού που έχει στόχο να ελέγξει και να χειραγωγήσει τη φύση, να υποκαταστήσει το οικοσύστημα με το χρηματοοικονομικό σύστημα.
Οι σπουδαγμένοι αμόρφωτοι επιστήμονες του καπιταλισμού φαντάζουν τελείως θλιβεροί και γελοίοι θνητοί εμπρός σε τέτοια θαύματα

Ανακοίνωση από τις εκδόσεις της Εστίας

Oι Εκδόσεις της Εστίας ανακοινώνουν με μεγάλη χαρά ότι o γαλλικός οίκος Sabine Wespieser Editeur ανέλαβε την μετάφραση των βιβλίων του Γιάννη Μακριδάκη.
Η Sabine Wespieser είναι εκδότρια έργων λογοτεχνίας από διάφορες χώρες, με υψηλά κριτήρια πάντοτε. Οι εκδόσεις της έχουν κατακτήσει ιδιαίτερη θέση στο γαλλικό τοπίο, λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές, αποσπώντας συχνά βραβεύσεις και ακολουθούμενες από ένα πιστό και πολυπληθές αναγνωστικό κοινό.

Ήλιος με δόντια

Σκόπευα,έχοντάς το διαβάσει απνευστί αλλά πριν ξημερώσει η πιο μαύρη μέρα αυτού του Σεπτέμβρη,να σταθώ προσεκτικά στις εντυπωσιακές θεματικές λεπτομέρειες,στην έξοχη τεχνική σύνθεσης της μυθιστορίας και στην αρτιότητα της λεκτικής διατύπωσης του κειμένου, για να τεκμηριώσω για ποιο λόγο με συγκίνησε και να βγάλω ευδιάκριτα προς τα έξω τα πάρα πολλά λογοτεχνικά προτερήματά του, καλά αναλύοντάς τα, για τους επισκέπτες του μπλογκ- τους οποίους ευχαριστώ για μιαν ακόμα φορά που με διαβάζουν και συχνά μου κάνουν πολύτιμα σχόλια από τα οποία τόσα παίρνω-και επίσης να πω γιατί το θεώρησα,το μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη “Ήλιος με Δόντια” ,ούτε λίγο ούτε πολύ, ωςένα από τα πιο σημαντικά κι ελπιδοφόρα σημερινά ελληνικά βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια,ένα από εκείνα τα πολύ εκλεκτά, που ανεβάζουν την ελληνική λογοτεχνία των ημερών μας ακόμα ένα σκαλί,σε ακόμα πιο ψηλό επίπεδο, αρχίζοντας-αυτά-την ανοδική τους πορεία από ΄κεί ακριβώς που πρέπει,εκεί που εναπόθεσαν την δική τους λογοτεχνία σαν παρακαταθήκη για τους νέους τα κοφτερά μυαλά σπουδαίων συγγραφέων όπως ο Παύλος Μάτεσις,για την υπέροχη “Μητέρα του Σκύλου” του οποίου, ο “΄Ηλιος με Δόντια” ήρθε, μου φαίνεται ,την πιο κατάλληλη για μένα στιγμή, σαν ένα απρόσμενο,ένα συγκλονιστικό alter ego * να μου μιλήσει με έναν άλλο αφηγηματικό τρόπο,πιο λιτό,πιο “σιωπηλό”,πιο φρέσκο,ίσως και κατά τι πιο τολμηρό, για τις ίδιες χρονικά τραγικές για την χώρα και τους ανθρώπους της ιστορικές περιόδους,παρμένες από την δύσκολη ζωή ενός αφελούς ορφανού αγοριού κι ύστερα  κατατρεγμένου, ομοφιλόφυλου άντρα,που έζησε τα γεγονότα του ΄22,τα πριν και τα μετά, μα και της Κατοχής,στην κλειστή για εκείνον,τόσο στριφνή, αναίτια σκληρή κοινωνία της τοτινής Χίου,τοποθετώντας τον σε κομβική θέση στα και για τα, αληθινά ιστορικώς, γεγονότα μιας συγκεκριμένης ημέρας και για την κατάληξη του ελλιμενισμένου στην Χίο σουηδικού πλοίου Wiril το 1944.

Μα δεν θα κάνω τελικά τίποτα απ΄αυτά.Το μελάνι τρέχει συνεχώς και μπόλικο μπόλικο στο διαδικτυακό τετράδιο παρουσίασης βιβλίων κι από περιλήψεις και κανονικό μαρτύρημα-τι κακό συνήθειο,να κάθονται και ν΄ αποκαλύπτουν όλο το βιβλίο με το νι και με το σίγμα -όλων όσων εξιστορούνται εδώ,ποιός είναι και τι κάνει ο κεντρικός ήρωας,ο Κωνσταντής Χάψας κι από αναλύσεις και μπηχτούλες ή κολακειούλες και βαρύγδουπες γνώμες και παρόλες, άλλο τίποτα.
Οι τρεις τελευταίες σειρές της προηγούμενης παραγράφου αρκούν και με το παραπάνω,νομίζω, ως στοιχειώδης περίληψη για το περιεχόμενο!
Εξάλλου έτυχε να παρακολουθώ αναγνωστικά τον Μακριδάκη,από την αρχή του και με προσοχή , προσπαθώντας και καταφέρνοντας, πιστεύω,να μη μπερδεύω παράλογα τα πολιτικά με τα λογοτεχνικά του κείμενα αποδεχόμενη ότι μια ιστορία του θα με κερδίσει περισσότερο από μιαν άλλη, ανάλογα με την εκάστοτε δική μου αποτίμηση της πολιτικοκοινωνικής κατάστασης,που περνάμε,γιατί,ναι,κάνει πολιτική λογοτεχνία και την κάνει με χαρισματικό τρόπο και μεγάλη έμπνευση,οπότε φυσικά το μετράω κι αυτό.
Η στιγμή της πρώτης… εκθρόνισης αγαπημένου βιβλίου, ας πούμε, μ΄ένα φύγε “Δεξιά Τσέπη του Ράσου” κι έλα “Λαγού Μαλλί” δεν φαινόταν στον αναγνωστικό μου ορίζοντα για πολύ καιρό αλλά ήρθε κι έτσι εκείνη της δεύτερης εκθρόνισης ,φύγε “Λαγού Μαλλί” κι έλα “Ήλιε με Δόντια” ακολούθησε μια χαρά.
Βασιλιάδες βέβαια δεν έχουμε-ευτυχώς,φτάνουν και περισσεύουν οι ποικιλόχρωμοι φασίστες,κρυφοί
και φανεροί-μικρή μα και μεγάλη Ολλανδέζα εγώ δεν είμαι να παίρνω σοβαρά τον ηλίθιο θεσμό, περιόρισα λοιπόν τις…ενθρονίσεις και τις…εκθρονίσεις στα βιβλία του Γ.Μ.από τα οποία κανένα δεν διάβασα με τυπική χρονολογική σειρά έκδοσης,κανένα με επιεική διάθεση,το αντίθετο….
Τώρα όμως θα πω τα καλύτερα για το έργο του συνολικά ,αφού με το μυθιστόρημα αυτό τον έχω πια διαβάσει όλο,αν πρέπει βέβαια να διαλέξω ένα από τα βιβλία του για να το προτείνω σαν αυτό με το οποίο θα τον γνωρίσει καλύτερα ένας αμύητος αναγνώστης ,δυστυχώς δεν μπορώ, διότι έχω αφεθεί συνειδητά σε έναν υποκειμενισμό άνευ προηγουμένου,διαβάζω όλα τα βιβλία μετά το “Paradiso” του Λίμα με διάθεση απολύτως συναισθηματική ,μπλέκω ηθελημένα κι αθέλητα τις πληροφορίες για τα πραγμένα του δημιουργού με το ίδιο το δημιούργημα και κακώς ,το ξέρω,όμως γύρω μου η λεγόμενη περιρρέουσα ατμόσφαιρα βαραίνει κι ένα καινούργιο βιβλίο,συνέχεια ή όχι της φιλοσοφίας του προηγούμενου, μπορεί ωραιότατα να υπερκεράσει το παλιότερο,μιλώντας πάντα για τα έργα του ίδιου συγγραφέα στο σύνολο.Και τέλος, έτσι θέλω να διαβάζω από δω και πέρα,με τα μάτια της ψυχής, ελεύθερα,συναισθηματικά,όπως κι όπου με οδηγεί η συγκυριακή μου διάθεση, χωρίς φόρμες και όρια κι αυτό το μυθιστόρημα μου έδωσε μεγάλη ελευθερία.
Δεν ξέρω,βλέπετε, και τι θ΄ακολουθήσει στο μέλλον,μια νουβέλα,ένα μυθιστόρημα ή κάποια συλλογή. Ο Μακριδάκης γράφει ακατάπαυστα,όπου βρει ευκαιρία και χώρο,κινούμενος με θαυμαστή λεκτική άνεση από το φατσοβιβλίο (!) στο μπλογκ του,αποτυπώνοντας παντού δυναμικά την συγγραφική του ιδιαιτερότητα και εκεί που ρίχνει ενίοτε άγκυρα,στο λιμανάκι της ελληνικής λογοτεχνίας κι ας μην παραδέχεται ότι είναι συγγραφέας ,εκεί τελικά μαστορεύει φοβερά βιβλία-και εργαλεία σκέψης και πηγές αναγνωστικής απόλαυσης - κι αν βιαστεί κάποιος απ΄τους ανόητους που δεν τον χωνεύουν – επειδή δεν κρατάει το στόμα του κλειστό για τα πολιτικά σκατά που γίνανε δεύτερος Όλυμπος στην χώρα,τι Όλυμπος,πάνε για Ιμαλάια-και πει,αυτός ο κάποιος, ότι έτσι που γράφει καθημερινά ο Γ.Μ. όπου βρει και για ό,τι από την πολιτική κυρίως επικαιρότητα πέσει στην αντίληψή του και σκορπάει το ταλέντο του άρα ξοδεύεται,βλακεία ολκής θα έχει ξεστομίσει διότι τέτοια ποτάμια ζωντανής,ανεπιτήδευτης γραφής δύσκολα στερεύουν.
Μερικά μάλιστα από τα κείμενά του, στο ιστολόγιό του δημοσιευμένα κυρίως,όχι απλώς μερικά, αλλά πάρα πολλά, δεν είναι καθημερινά, εύληπτα αρθράκια ανάμιξης στην τρέχουσα πολιτική αλλά πανέμορφα διηγήματα, λαϊκές ιστορίες και αφηγήσεις ψυχής φωλιασμένες σε κείμενα πρώτης τάξης από τεχνικής πλευράς,που επιπλέον μοσχοβολάνε ηθογραφικό αυθορμητισμό και αυθεντικότητα.
Μια συλλογή επομένως αυτών των ευαίσθητων και σημαντικών κειμένων του ,δεν μπορεί,λέω,στο μέλλον θα την κάνει.
ΥΓ.Αφού λοιπόν είμαστε σε μια μόνιμη αναμονή και μένα αυτός ο Έλληνας συγγραφέας είναι ο αγαπημένος μου για πέντε χιλιάδες λόγους-τι να κάνουμε τώρα-ένα βρίσκω τίμιο και πρακτικώς έξυπνο να σας πω: πάρτε, δανειστείτε, βρείτε όλα τα βιβλία του,όπως κάναμε τον παλιό καλό καιρό-λογοτεχνικώς καλύτερο καιρό σίγουρα-όταν αισθανόμασταν ότι μας μιλάει ένας συγγραφέας και τα βιβλία του δεν ήταν προτιμήσεις της στιγμής και της φάσης,όχι βρε καχύποπτοι τύποι,δεν μου δίνει ποσοστά ούτε του κάνω διαφήμιση,ανακαλύψτε τα μόνοι σας,όλα έχουν κάτι ιδιαίτερο θεματικώς, όλα είναι πάρα πολύ καλά ως προς την δομή και όλα έχουν εξαίσια γλώσσα,ακόμα κι εκείνα με τις ντοπιολαλιές στο φόρτε τους, μα όποιο δεν τραβάει ιδιαίτερα η καρδιά σας χαρίστε το ή ανταλλάξτε το, σίγουρα αυτό θα αγγίξει κάποιον φίλο κι ένα άλλο θα βρει την μόνιμη θέση του στα σκαλιά της δικής σας αναγνωστικής συνείδησης.
*Μη μου τη πέσετε ότι συγκρίνω συγγραφείς,ούτε κατά διάνοια, απλώς βρήκα μια δίοδο, μια γέφυρα αληθινά πολύ γερή και ήταν ωραία ναναγνωστική εμπειρία η άντληση συναισθημάτων από δυο εκπληκτικά ελληνικά γραψίματα, που έχουν μεγάλη χρονολογική διαφορά έκδοσης αλλά θεματικώς καλύπτουν-όσο καλύπτονται τέτοιες εθνικές φαρσοκωμωδίες–συνταρακτικές  περιόδους που όσοι και να τις εξιστόρησαν,όσο καλά κι αν το έχουν κάνει, ποτέ δεν θα είναι αρκετή η πλήρης κάλυψή τους.
Κάντε το,διαβάστε την “Μητέρα του Σκύλου” και τον “Ήλιο με Δόντια” και το συζητάμε.Κι επίσης συζητάμε και το γιατί μετά δεν θα σας ικανοποιεί εύκολα η μαζική,ελληνική λογοτεχνία,αυτή του συρμού και όχι δεν μαντέψατε σωστά,δεν μιλάω για τον χώρο του ροζ,όχι,για κάτι πλασαριζόμενα ως μη εμπορικά λέω την κακιούλα μου….
Δημοσιεύτηκε Yesterday από τον χρήστη 

Προσεχώς θα αναρτηθεί

Ο ηθοποιός Κωστής Μαλκότσης ενσαρκώνει τον μπάρμπα Στέλιο, τον ήρωα του μικρού αφηγήματός μου με τίτλο “Δεν θα υποκύψουμε”, το οποίο έκανε ταινία μικρού μήκους, ψευδοντοκυμαντέρ μάλλον, ο σκηνοθέτης Γιώργος Μπακόλας.
Παρουσιάστηκε προχθές στο Φεστιβάλ Δράμας και σε λίγες μέρες θα ανέβει στο διαδίκτυο

Η βροχή ως… απόδειξη

Ο καιρός, λέει, συνεχίζει να μας ταλαιπωρεί με βροχές
Έτσι γράφει ένα αστικό σάιτ και το διάβασα πρωί πρωί
Και φαίνεται περίτρανα από αυτή την προσέγγιση, η διαφορά του ανθρώπου από τον μεταλλαγμένο καταναλωτή του άστεως
Όλη η φύση, από τον άνθρωπο έως τα φυτά και τα ζώα που ζουν εντός της, περιμένουν πώς και πώς τις βροχές του φθινοπώρου ως ευλογία και ζωή
Οι αστοί καταναλωτές, αυτό το καρκίνωμα που ολοένα μεγαλώνει και κατατρώγει τον πλανήτη κάθε μέρα, που υποκαθιστά το οικοσύστημα από το χρηματοοικονομικό σύστημα, που τρέφεται με συσκευασμενα χημικά και που πεθαίνει από αρρώστιες, έχουν φτάσει εδώ και πολλά χρόνια στο σημείο να θεωρούν την βροχή ταλαιπωρία.
Άξιοι για όλα
Κι ο ναζισμός μέσα στην παραφύση φύση της μετάλλαξής τους είναι, ως στοιχείο δομικό. Και κάθε άθλιος πρώτος θέμος, που πουλάει ναζιστοφυλλάδες με κουπόνια συσκευασμένης διατροφής από τα σούπερμάρκετ για εγγυημένο αργό και βασανιστικό θάνατο, είναι μέσα στης “ζωής τους το παιχνίδι”. Διότι ένα απλό παιχνίδι είναι η ζωή των καταναλωτών για τον φασισμό του καπιταλισμού. Γι’ αυτό και την αφαιρεί τόσο εύκολα, σαν να είναι απλά ένας αριθμός.
Βρε πώς συνδέονται όλα τελικά… Από την βροχή μέχρι την ζωή…