Άνοστοι “άνθρωποι”

Το να είσαι 71 ετών, άνθρωπος, να έχεις χτυπηθεί σκληρά από τη ζωή, να έχεις νιώσει την ανθρώπινη αδυναμία σου αφού δεν μπορείς να δώσεις εντολή ούτε καν στα πόδια σου να κινηθούν ή να σε στηρίξουν αλλά παρόλα αυτά να συμπεριφέρεσαι ως αδίστακτος εξουσιαστής, προδίδει βαθιά αμορφωσιά και αποκτήνωση.

Ο εκ Γερμανίας χθεσινός επισκέπτης μας είναι αδιάσειστη απόδειξη της κατάντιας της ανθρωπότητας

Ένα ανθρωπόμορφο κτήνος καταναλωτής, οπαδός της ανάλγητης εκμετάλλευσης ανθρώπων και φυσικών πόρων, της κερδοσκοπίας επί των πάντων ακόμη και πτωμάτων, της ανόητης υπόθεσης ελέγχου της φύσης και χειραγώγησης των πλασμάτων της, της ολοένα και περισσότερης κατανάλωσης φυσικών πόρων δίχως αναπλήρωση αυτών, της απύθμενης βλακείας που θεμελιώνεται και αναπαράγεται στα συστημικά πανεπιστήμια και έχει αναγάγει σε βασικό, πρωταρχικό φυσικό πόρο το χρήμα, ένα ανθρωπόμορφο αποκτηνωμένο ον που παρόλη την φυσική του αναπηρία, δεν μπόρεσε ακόμα ούτε να νιώσει ούτε να σκεφτεί τη μικρότητά του, το τίποτα της αναπνοής του μέσα στο, κατά τα άλλα, θαυμαστό οικοσύστημα.

Εκεί έχει φτάσει η ανθρωπότητα δυστυχώς. Στην αποκτήνωση. Όλοι όλοι αντάμα, μεταλλαγμένοι πλέον, ανάπηροι όλοι σωματικά, πνευματικά και ψυχικά, πορευόμαστε και δεν θα αργήσει ο καιρός που όσοι απομείνουν επί της γης, θα τρέφονται με χαρτονομίσματα. Τόσο άνοστοι…

Εύφορες εποχές για σπόρους λόγου

Την περασμένη Παρασκευή, μαζί  με όσους ανθρώπους βρέθηκαν στο Μουσείο Μπενάκη, και ήταν παραπάνω από 100, κάναμε ξανά μια προσέγγιση όλων αυτών των ζητημάτων που θα συζητηθούν κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μας συναντήσεων, 23-26 Αυγούστου στη Βολισσό.

Με ανθρώπους που έχουν γίνει πλέον γνωστοί μου, λόγω του ότι έρχονται σχεδόν σε κάθε εκδήλωση στην Αθήνα αλλά και με πάρα πολλούς αγνώστους, συγγενείς στις σκέψεις και στους προβληματισμούς, συζητήσαμε, ακόμα και στα όρθια αφού μας σήκωσαν από το αίθριο του Μουσείου, για την πορεία της ανθρωπότητας, για την αστικοποίηση του πλανήτη, για την υποκατάσταση του οικοσυστήματος από το χρηματοοικονομικό σύστημα, για τις συνέπειες της άκρατης αστυφιλίας και αστικοποίησης των περασμένων δεκαετιών, τις οποίες ζούμε τώρα, και, εν τέλει, για το ότι αυτό το αδιέξοδο, στο οποίο έχει οδηγηθεί η ανθρωπότητα των καταναλωτών, αλλά και οι κρίσεις του ή οι σπασμωδικές του προσπάθειες ανάκαμψης με χειρότερους όρους για τον άνθρωπο και τον πλανήτη, δεν είναι προϊόν κάποιας συνωμοσίας αλλά αυτής και μόνο της συμπεριφοράς και της στάσης ζωής του καθενός από μας.

Το σύστημα είμαστε εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μέσα μας και γύρω μας.Η Ελλάδα χάνεται επειδή ακριβώς οι νεοέλληνες έζησαν με το ρητό: μην ανακατεύεσαι, μην παίρνεις θέση, μη νοιάζεσαι, γύρευε τη δουλίτσα σου, εσύ θα σώσεις τον κόσμο;

Κάπως έτσι ζει και πορεύεται κάθε άνθρωπος, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Κι έτσι, όλοι μαζί αποτελούμε έναν κόσμο που ο καθένας αποποιείται της ευθύνης να τον σώσει, και δεν πιστεύει ούτε στο ελάχιστο ότι μπορεί να το πράξει. Το χειρότερο; Κάνει ό,τι μπορεί για να τον καταστρέψει ακόμη περισσότερο μόνο και μόνο για να επιβιώσει ο ίδιος, κι έχει αφήσει δήθεν σε χέρια άλλων, το να τον σώσουν. Τον ίδιον και τον κόσμο όλον.

Είναι όμως πλέον ορατό σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους ότι αυτό αποτελεί ανευθυνότητα και μη σοβαρή πολιτική στάση ζωής. Για την ακρίβεια αποτελεί μιαν ανάλγητη και απόλυτα καταστροφική συμπεριφορά.

Το τριήμερο 23-26 Αυγούστου, στα πλαίσια του Απλεπιστημίου Βολισσού, σε φυσικό περιβάλλον, θα ζήσουμε τρεις μέρες στο οικοσύστημα, θα καταπολεμήσουμε ο καθένας προσωπικά την υποκατάστασή του από το χρηματοοικονομικό σύστημα, θα συζητήσουμε επ’ αυτού, θα πάρουμε προσωπικές αποφάσεις και θα αναλάβουμε ο καθένας τις μικρές και μεγάλες του προσωπικές δράσεις για να γίνουμε, αν μη τι άλλο, σπορείς του λόγου, που φυτρώνει και εξαπλώνεται ταχύτατα σε τέτοιες εύφορες εποχές, για μια νέα προσέγγιση στη Ζωή, για μια νέα ματιά, με σεβασμό στους φυσικούς πόρους και αναπλήρωση, με στροφή στην παραγωγή και όχι στην κατανάλωση, με ανάληψη ξανά της ευθύνης για τα αρχέγονα αγαθά της ανθρώπινης κοινοκτημοσύνης, σπόροι, νερό, ενέργεια, τα οποία αφήσαμε και τα πήραν ή τα διεκδικούν άλλοι, ανήθικοι κερδοσκόποι.

Το καμπανάκι της χρηματοοικονομικής κρίσης χτύπησε και ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι, όπως βλέπω και με τα ίδια μου τα μάτια στις εκδηλώσεις, το ακούν και δηλώνουν έτοιμοι για δράση. Ο κόσμος αλλάζει ήδη. Επειδή αλλάζουμε ο καθένας μέσα του. Μόνο εμείς μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα. Μόνο εμείς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει για μας.

 

Βουτιά με έναν λαθραίο

Το ’63 βγήκα λαθραίος στη Αυστραλία και πήγα και βρήκα τον θείο σου τον Γιάννη, που είχε μαγαζί και βοηθούσε τους λαθρομετανάστες, έτσι μου ‘πε πρωί πρωί ένας άνθρωπος σήμερα.

Μες στη θάλασσα ήμουνα κι αυτός απέξω, τυλιγμένος με μια πετσέτα, μονάχοι στην παραλία, οι δυο μας, βοριαδάκι είχε και τα νερά ήτανε πάγος. Αντί να κολυμπάω να ζεσταθώ, στάθηκα και τον άκουγα, μου τράβηξε το ενδιαφέρον ο λαθραίος Έλληνας.

Ο θείος σου είχε βγει κι αυτός λαθραίος κάποτε, μου πε, ήξερε τι είναι να είσαι λαθρομετανάστης, να μην έχεις πού να πας και τι να κάνεις, να μην έχεις άνθρωπο να ‘κουμπήσεις. Γι αυτό τους βοηθούσε όλους, τους στήριζε. Είχε κάτι δώματα πάνω από το μαγαζί και μας έβαζε εκεί. Μας φιλοξενούσε. Τρώγαμε και κοιμόμασταν εκεί μέχρι να βρούμε την άκρη μας, μια δουλειά κι ένα δρόμο.

Οι Αυστραλοί μάς φωνάζανε “μικρόβια” και εμείς, οι Έλληνες, δουλεύαμε σε μαγαζιά, στη λάντζα, δώδεκα ώρες τη μέρα, δεκατέσσερις…

Στα βαπόρια παίρναμε έντεκα λίρες και δέκα σέντσια το μήνα, στο μαγαζί που έπιασα δουλειά πήρα 14 λίρες βδομαδιάτικο και πήγα το βράδυ στο στρώμα μου, μέσα στο μαγαζί κοιμόμουνα, μέσα έτρωγα, μέσα όλα, εκεί μέσα ζούσα, και πήγα να κοιμηθώ το βράδυ και βαστούσα τις λίρες σφιχτά στο χέρι μου και το βαλα κάτω από το μαξιλάρι και κοιμόμουνα με τις λίρες κάτω από το κεφάλι μου. Μες στη νύχτα ξυπνούσα για να βεβαιωθώ ότι βαστούσα τις λίρες, αυτά μου λεγε ο άνθρωπος σήμερα στο πρωινό μας συναπάντημα κι εγώ χαμογελούσα πικρά μες απ’ το παγωμένο νερό.

Τότε όλα τα ελληνικά βαπόρια που πιάνανε Αυστραλία, κατεβάζανε λαθραίους. Το μισό πλήρωμα έβγαινε έξω κι έφευγε. Το ξέρανε αυτό οι εταιρίες και δεν τους γυρεύανε καθόλου. Σήκωνε το βαπόρι άγκυρα μόλις τέλειωνε τη δουλειά του στον ντόκο και έφευγε, τους παρατούσε εκεί όσους είχανε εξαφανιστεί. Κι έτσι γέμισε η Αυστραλία Έλληνες λαθρομετανάστες. Μόνο με τα ρούχα που φορούσαμε ήμασταν όλοι, αυτή ήτανε η μόνη μας περιουσία, διότι τίποτα άλλο να πάρομε μέσα από το βαπόρι δε μπορούσαμε, κι όσα μας χρωστούσε η εταιρία μέχρι εκείνη τη μέρα, τα χάναμε, αλλά ήξερες πως θα βγεις έξω στην Αυστραλία και θα δουλέψεις, αν ήσουνα τυχερός θα βρισκες το δρόμο σου γρήγορα. Εκεί δεν κυνηγούσε η αστυνομία, ούτε τα ιμιγκρέσια μας γυρεύανε. Ήτανε εποχές που η Αυστραλία ήθελε χέρια και μας αφήνανε ήσυχους. Μονάχα άμα έκανες φασαρίες σε πιάνανε και σε διώχνανε.

Έκανε μια μεγάλη παύση, ο Θεός να τον αναπαύει τον θείο σου τον Γιάννη που με στήριξε σαν πρωτοβγήκα όξω στο Σίδνεϋ, είπε κατόπιν, το 63 ήτανε, 16 χρονώ παιδάκι ήμουνα, και δεν είχα πού την κεφαλή κλίνει, για σκέψου, αναπολούσε κι ετοιμαζότανε να αναχωρήσει από την παραλία…

Τώρα που σε είδα, τον θυμήθηκα τον μπάρμπα σου, μου είπε χαμογελαστός, πήρε την πετσέτα του κι έφυγε, κουνούσε ακόμα το κεφάλι του κι αναθυμότανε

Βούτηξα κι εγώ το δικό μου κεφάλι στην παγωμένη θάλασσα, να συνέλθει, όχι από την προσωπική αυτή μαρτυρία που άκουσα πρωί πρωί αλλά από την κατάντια μας, που γίναμε και ρατσιστές, τρομάρα μας..

 

 

Τελευταία ενημέρωση περί της εκδήλωσης Αποστολάκη- Μακριδάκη στην ΕΡΤ

Ξεκαθάρισε η κατάσταση.
Η ΠΟΣΠΕΡΤ αποφάσισε πριν λίγο να ακυρώσει την εκδήλωση. Κάποιοι από τους μέσα φοβήθηκαν τις λέξεις μας, κάποιοι άλλοι, από τους μέσα επίσης, δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα ακόμα, παρόλα τα 3 χρόνια κρίσης και κάποιοι από τους έξω φοβούνται μην τους καπελώσει κάποιος που δεν μπορούν να τον ελέγξουν και τους πάρει την αποκλειστικότητα στην αλληλεγγύη!
Τρομερή δυναμική είχε λοιπόν η παρέμβασή μας κι ας ήταν μόνο ένα τόσο δα κειμενάκι!
Την επόμενη φορά θα γράψουμε δυο λέξεις…

Τεκμηριον ξεφτίλας

“Υπάρχει μια σιωπηρή πλειοψηφία εκεί έξω που…”
Στην περίπτωση Μητσοτάκη χτες, η φράση συμπληρώθηκε ως εξής:
“το έχει χωνέψει ότι πρέπει να γίνουν απολύσεις”

Το πρώτο μέρος της φράσης περιγράφει όλη την πρότερη, και ακόμη ισχύουσα όπως φαίνεται, ξεφτίλα και κατάντια των νεοελλήνων και κυρίως αυτών που αυτοαποκαλούνται κάτι, που έχουν πάρει δηλαδή το σαρκίο τους και τον ρόλο του στα πολύ σοβαρά.
Αυτούς που θεωρούν εαυτόν κάτι ανώτερο, κάτι τόσο πολύτιμο ώστε να βρίσκεται σε αποστειρωμένο περιβάλλον και οι άλλοι όλοι, η πλέμπα, να είναι “εκεί” και “έξω”, “εκεί έξω”, όχι εδώ ούτε μέσα, αλλά μακριά από τον αλαζόνα, εκεί που της αξίζει να είναι ως πλέμπα.
Την άκουγα την φράση αυτή πολύ συχνά στους καλλιτεχνικούς χώρους της Αθήνας όποτε τύχαινε να βρεθώ, την λέγανε διάφοροι αλαζόνες τίποτες για τους αναγνώστες-ακροατές-θεατές τους τους “εκεί έξω”, και μου ρχόταν αναγούλα.
Αυτά όσον αφορά στο “εκεί έξω”
Διότι στη φράση υπάρχει και η “μια σιωπηρή πελιοψηφία”. Κατάλοιπο ραγιαδισμού και υποτέλειας. Σιωπηροί πολίτες μα, ακόμα χειρότερη κατάντια, σιωπηροί (αυτοαποκαλούμενοι) διανοούμενοι και καλλιτέχνες που ελπίζουν σε βραβεία και δημόσιες σχέσεις .
Αυτά.
Σε μια φράση όλη η κατάντια αλαζόνων τιποτένιων υπηκόων

Ήρθε η ώρα της δικής μας επίθεσης

Δεν πρόκειται να επιβληθούν νέα μέτρα και νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, λένε με κάθε ευκαιρία οι κυβερνητικοί εταίροι ενώ έχουν ήδη υπογράψει αυτόματη λήψη νέων μέτρων για την κάλυψη κάθε εκτροχιασμού των εσόδων.

Θα βγουν στην κινητικότητα αλλά δεν θα απολυθούν, θα απορροφηθούν από άλλες υπηρεσίες, λένε όλοι, ο καθένας με τη σειρά του, ενώ έχουν ήδη υπογράψει δεκάδες χιλιάδες απολύσεις.

Έχουν μπλέξει μέσα στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά τους, γι’ αυτό έχουμε αρχίσει να βιώνουμε σουρεαλιστικές καταστάσεις, οι οποίες από δω και πέρα θα πληθαίνουν μέχρι τον πλήρη ευτελισμό, μέχρι την τελική πτώση του καθεστώτος.

Οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί που μας λένε εδώ και τρία χρόνια ότι έχουμε πόλεμο και ότι οι θυσίες του ελληνικού λαού δεν πρέπει να πάνε χαμένες. Το καταλάβαμε όλοι, και ο πιο αδαής ακόμα, ότι έχουμε πόλεμο. Είδαμε με τα μάτια μας τους νεκρούς και τους κατατρεγμένους. Το μόνο που δεν μας είπαν, αλλά το καταλάβαμε κι αυτό κατόπιν, ήταν οι ίδιοι σε ποιών το πλευρό μάχονται. Σιγά σιγά, και ο πιο δύσπιστος μα και ο πιο βλαξ των πολιτών κατανόησε ότι όσοι μας σάλπισαν τον πόλεμο πήραν το μέρος των εισβολέων.

Σιγά σιγά επίσης καταλάβαμε ότι από εμάς δεν πρόκειται να σωθεί στο τέλος κανείς. Και το καταλάβαμε αυτό κλιμακωτά, κατά ομάδες, όπως ακριβώς μας χώρισαν και μας επιτέθηκαν. Όποια ομάδα δεχόταν επίθεση, άρχιζε να νιώθει και να καταλαβαίνει το τι πραγματικά συμβαίνει, πού οδηγεί. Όσοι εξ αρχής έκρουαν τον κώδωνα διότι διέβλεπαν για διάφορους λόγους την συνολική κατάσταση, όπως σε κάθε εποχή αγνοούνταν, ακόμα και λοιδορούνταν από την ευρεία μάζα διότι είναι πλέον εξακριβωμένο ότι η ανθρωπότητα έχει μνήμη χρυσόψαρου.

Όσοι εξαρχής πήραν θέσεις στην αντίσταση ενάντια στην εξαθλίωση, στον ρατσιμό και στο ξεπούλημα των φυσικών πόρων και της δημόσιας περιουσίας της χώρας και όσοι ζητούσαν επιτακτικά και εργάζονταν για τον συντονισμό και την διεύρυνση όλων αυτών των κινημάτων, χαρακτηρίζονταν είτε γραφικοί, είτε ήρωες, είτε ακτιβιστές, είτε, είτε…

Σήμερα όμως και ακόμα περισσότερο αύριο, με την νέα επίθεση που δεχόμαστε και θα γενικευτεί με απολύσεις και δραστικές μειώσεις στα εισοδήματα μέσω νέων περικοπών και φόρων, μόνο οι πολύ πλούσιοι – διαπλεκόμενοι που επωφελούνται της κατάστασης και οι βλάκες, δεν έχουν νιώσει ότι τελείωσε η εποχή του εγώ και έχει αρχίσει προ πολλού η εποχή του εμείς.

Κλάδος με τον κλάδο, άνθρωπος με τον άνθρωπο μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια έχουμε νιώσει ότι ήρθε η ώρα να ξεβολευτούμε, να γίνουμε οι ίδιοι ήρωες, ακτιβιστές, μαχητές, δεν υπάρχουν πια γραφικοί στους δρόμους, μόνο στους καναπέδες, έχουμε νιώσει ότι επιβάλλεται να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Κλάδος με τον κλάδο, άνθρωπος με τον άνθρωπο μπαίνουν καθημερινά στον κοινό αγώνα.

Ένα όμως ήταν και είναι ακόμα το εν δυνάμει σημείο καμπής του αγώνα αυτού και μένει να το χρησιμοποιήσουμε, να το εκμεταλλευτούμε και να το κάνουμε πράγματι ιστορικό σημείο καμπής, σημείο που από αυτό και μετά ο κοινός μας αγώνας παίρνει πορεία αισθητά ανοδική μέχρι την τελική νίκη, μέχρι την πτώση του απολυταρχικού, ακροδεξιού, φασιστικού αυτού καθεστώτος που απομυζεί τη χώρα και τη ζωή μας και βρίσκεται τώρα στο τελικό του στάδιο, αυτό του σουρεαλισμού.

Κι αυτό το σημείο δεν είναι άλλο από την με τόσο βίαιο και φασιστικό τρόπο ένταξη του κλάδου των εργαζομένων της ΕΡΤ στον κοινό μας αγώνα. Η ΕΡΤ και οι εργαζόμενοί της είναι η προίκα που έδωσε στον αγώνα μας η ηλιθιότητα του φασισμού.

Και επιβάλλεται οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ να νιώσουν, να κατανοήσουν ότι κανείς τους δεν πρόκειται να διασωθεί, κανείς τους δεν πρόκειται να τη βγάλει καθαρή, κανείς τους δεν πρόκειται να βολευτεί σε νέα θεσούλα διότι πολύ απλά κανείς μας δεν πρόκειται να επιζήσει. Επιβάλλεται οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ να δοθούν από τώρα και στο εξής ψυχή τε και σώματι στον κοινό μας αγώνα ενάντια στους φασίστες που μας έχουν κηρύξει ανελέητο και μέχρις τελικής εξολόθρευσης πόλεμο. Επιβάλλεται οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ να νιώσουν ότι η ώρα του μικρού εγώ έχει παρέλθει εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια, και ότι τώρα πια είναι η ώρα του μεγάλου και γενναίου εμείς. Επιβάλλεται να στρατευθούν μαζί με όλους όσους εξαρχής αλλά και όσους σιγά σιγά μπήκαν στον κοινό αγώνα ενάντια στα τρία μέτωπα από τα οποία δεχόμαστε αδυσσώπητες επιθέσεις, ενάντια στην εξαθλίωση, τον ρατσισμό και την εκποίηση της πατρίδας. Επιβάλλεται να μπουν κι αυτοί στην κοινή μας λογική που δεν είναι άλλη από το ότι παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας και εξαπολύουμε επίθεση για να απελευθερωθούμε από τους εισβολείς και τους εγχώριους τοποτηρητές τους.

Η ΕΡΤ είναι το μεγάλο, το παγκόσμιας εμβέλειας όπλο μας και μόνον οι εργαζόμενοί της με την εμπειρία και τις γνώσεις τους μπορούν να το αξιοποιήσουν. Συνεπικουρούμενοι από όλους εμάς, όλους τους κλάδους και τους ανθρώπους που εξαρχής ή σιγά σιγά μπήκαν κι αυτοί στον κοινό αγώνα, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ επιβάλλεται να γίνουν ο πολιορκιτικός μας κριός για την μεγάλη και τελική μας επίθεση.

Τώρα είναι η ιστορική στιγμή και δεν θα περιμένει.

Την παρουσία της την νιώθουμε καθαρά όλοι όσοι εξαρχής αλλά και όλοι όσοι με τον καιρό μπήκαμε στον κοινό αγώνα. Την νιώθουν όλοι οι αγωνιστές που μάχονται για την προστασία των τόπων τους από τους πολυεθνικούς εισβολείς καταστροφής, όλοι οι αγωνιστές από τις Σκουριές μέχρι το Αποπηγάδι, όλοι οι αγωνιστές σε κάθε πόλη και σε κάθε γειτονιά που έχουν εδώ και χρόνια συγκροτήσει επιτροπές, ομάδες, συλλογικότητες και δραστηριοποιούνται αλληλέγγυα και αντιρατσιστικά.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν που μαζεύτηκαν από την πρώτη στιγμή έξω από το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ. Και χιλιάδες ακόμα σε όλη την Ελλάδα οι οποίοι λόγω απόστασης δεν μπόρεσαν να παραστούν εκεί. Εκατομμύρια Έλληνες πολίτες δηλαδή αυτή τη στιγμή αισθάνονται την ιστορικότητά της, νιώθουν ότι είναι και ότι μπορεί να γίνει πράγματι το σημείο καμπής που θα απογειώσει τον κοινό αγώνα. Και ζητούν αίσθημα ευθύνης και αποφασιστικότητα από τους εμπλεκόμενους στην ιστορία της ΕΡΤ, κυρίως από τους εργαζομένους της αλλά και από τους στενά εμπλεκόμενους αλληλέγγυους στον αγώνα τους.

Ζητούν να αρθεί επιτέλους αυτή η διαφορά οπτικής και να παρθεί η τελική απόφαση ότι η ΕΡΤ είναι υπό κατάληψη από τους πολίτες, μεταξύ των οποίων τυγχάνει να βρίσκονται και οι πρώην εργαζόμενοί της, οι οποίοι με μια άκρως φασιστική ενέργεια της ακροδεξιάς που κυβερνά την Ελλάδα, απολύθηκαν σε μια νύχτα.

Ζητούν η υπό κατάληψη ΕΡΤ, η ελεύθερη ΕΡΤ, η απελευθερωμένη από την κρατική χειραγώγιση και προπαγάνδα ΕΡΤ να γίνει το κανάλι τους, μέσα από το οποίο θα επικοινωνήσουν τον τίμιο και ηρωικό τους τριετή τουλάχιστον αγώνα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη αλλά κυρίως στο εσωτερικό της χώρας, που αποχαυνώνεται από τα ιδιωτικά καθεστωτικά δίκτυα και έχει πέσει θύμα της χείριστης προπαγάνδας που λέει ότι οι Έλληνες δεν αντιδρούν, ότι κάθονται στον καναπέ και στο φβ, ότι δεν κουνιέται τίποτα στη χώρα και πως ό,τι κι αν μας κάνουν τα δεχόμαστε άβουλοι.

Ήρθε η ώρα μέσω της ΕΡΤ και των ανταποκριτών της αγωνιστών από κάθε γειτονιά, κάθε πόλη και κάθε χωριό της Ελλάδας, να φωτιστεί η ειδησεογραφία και η καθημερινότητα από την πλευρά των πολιτών και όχι πια του κράτους του φασισμού και της καταστολής, να παρουσιαστεί ο κοινός, μεγάλος, γενναίος αγώνας και να φουντώσει. Ήρθε η ώρα της δικής μας επίθεσης για να απελευθερώσουμε την πατρίδα, να διασώσουμε ό,τι προλάβουμε και κυρίως να διασώσουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας από τον αφανισμό.

Ήρθε η ώρα της δικής μας επίθεσης

 

ΥΓ

Επειδή άρχισαν οι γνωστές και βαρετές αντιδράσεις και σχόλια περί πνευματικών ανθρώπων και ποιοι είναι αυτοί και ποιος τους ορίζει και διάφορα τέτοια, με αφορμή βέβαια το κείμενο που έχουμε συνυπογράψει με τον Χαϊνη, να δώσω για μια ακόμα φορά τον προσωπικό μου ορισμό:

Πνευματικός είναι ο άνθρωπος που παράγει πνευματικό έργο και ταυτόχρονα δεν συναλλάσσεται με την εξουσία, αντιλαμβάνεται τις ιστορικές στιγμές προτού αυτές χαρακτηριστούν ιστορικές, είναι δλδ η κεραία της κοινωνίας, και δεν μπορεί να σιωπήσει, δεν μπορεί να μην μπει μπροστάρης στους κοινωνικούς αγώνες της εποχής του διότι αν σιωπήσει, αν δεν δράσει θα εκραγεί.

Όλοι οι άλλοι, όσοι δεν εμπίπτουν σε αυτόν τον ορισμό είναι οι γνωστοί σάλιακες αυτοαποκαλούμενοι πνευματικοί, διαννοούμενοι, ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες κ.α., οι οποίοι προσδοκούν θέσεις και βραβεία για την υποτέλεια και την ανικανότητά τους είτε γλείφοντας το καθεστώς είτε παραμένοντας σιωπηροί.

Η μεγάλη μπλόφα

Όλο αυτό το παιχνίδι που παίζεται σήμερα από το πρωί με τον απεργό πείνας, φυλακισμένο χωρίς δίκη για 32 μήνες Σακκά, είναι το αθλιότερο παιχνίδι του άθλιου και απάνθρωπου καπιταλισμού και των λειτουργών του, πολιτικών και δικαστικών.

Ζητούν εγγύηση 30.000 ευρώ από έναν άνθρωπο που ξέρουν ότι δεν τα έχει, ούτε μπορεί να τα δικαιολογήσει ακόμα κι αν τα βρει με έρανο και προσφορές φίλων και συναγωνιστών του

Που προφανώς θα τα βρει, διότι έστω και με δυσκολία, αυτά τα χρήματα θα μαζευτούν. Είτε μέσω τραπεζικού λογαριασμού είτε χέρι με χέρι και από στέκι σε στέκι, όλοι θα δώσουμε τον οβολό μας για την συλλογή του ποσού της εγγύησης

Κι όταν μαζευτούν, θα περιέλθουν στην κατοχή του Σακκά, ο οποίος θα τα καταθέσει στο ελληνικό δημόσιο για να αποκτήσει την ελευθερία του.

Και το ελληνικό δημόσιο πολύ κυνικά τότε θα τον ρωτήσει, πόθεν έσχες 30.000 ευρώ αναρχικέ;
Συλλαμβάνεσαι για απόκρυψη εισοδημάτων, για μαύρο χρήμα και ό,τι άλλο παρόμοιο κακούργημα. Το να δικαιολογηθεί ο Σακκάς λέγοντας πως τα χρήματα τα μάζεψαν οι φίλοι του δεν στέκει διότι αυτό θεωρείται δωρεά και θα έπρεπε πρώτον όποιοι τα έδωσαν να μπορούν να τα δικαιολογήσουν και δεύτερον το ποσό της δωρεάς να έχει φορολογηθεί με 40%
Λύση δηλάδή δεν υπάρχει για τον Σακκά πλην να αναλάβει κάποιος πλούσιος του συστήματος, που αποδεδειγμένα μπορεί να δικαιολογήσει ότι κατέχει νόμιμα και φορολογημένα 42 χιλιάρικα, 30 για την εγγύηση και 12 για την φορολογία δωρεάς και να τα δωρίσει νόμιμα και με χαρτιά της εφορίας στον Σακκά για να τα καταθέσει αυτός και να αποφυλακιστεί ή βέβαια να καταθέσει 30 χιλιάρικα δίχως δωρεά ο ίδιος ο τρίτος αυτός πλούσιος συστημικός άνθρωπος για να τον αποφυλακίσει.

Και μόλις αποφυλακιστεί, να τον πετάξουν έξω από το νοσοκομείο ως ανασφάλιστο…

 

ΥΓ

Προτείνω να πάμε 1.000 άνθρωποι στον γραμματέα του δικαστηρίου και να καταθέσουμε από 30 ευρώ ο καθένας. Η πιο εφικτή αλλά και νομότυπη λύση

Πώς έχει η κατάσταση

Επειδή στο μέηλ και στο φβ λαμβάνω συνεχώς μηνύματα από ανθρώπους που με ρωτούν αν θα γίνει τελικά η εκδήλωσή μας με τον Χαϊνη, την Κυριακή στην ΕΡΤ, αλλά και με “επιπλήττουν” για την ακύρωσή της, γνωστοποιώ τα εξής:

Μετά από την γνωστή δημοσίευση με θέμα τους “επικίνδυνους τυχοδιωκτισμούς των Μακριδάκη – Αποστολάκη, που θα προκαλέσουν την τελική κυβερνητική επέμβαση και καταστολή”, την οποίαν κάποιοι  εμπνεύστηκαν και το ertopen.com αναπαρήγαγε, μετά και από την προσπάθεια κάποιων να πλασάρουν ως διασπαστική και ως καπέλωμα την εκδήλωσή μας, αναγκαστήκαμε να την ακυρώσουμε.

Κατόπιν όμως επικοινωνίας μαζί μας των ανθρώπων της ΠΟΣΠΕΡΤ, οι οποίοι μας ζήτησαν συγνώμη για την παρεξήγηση και μας δήλωσαν ότι εξαρχής συμφωνούσαν με την εκδήλωση γι αυτό και ανέλαβαν την διοργάνωσή της και ότι επιθυμούν να μην ακυρωθεί, συμφωνήσαμε κι εμείς με τη σειρά μας ότι θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 14 Ιουλίου στις 7 μ.μ. εφόσον ανακοινωθεί εγκαίρως από τους διοργανωτές.

Προσωπικά δεν έχω την αρμοδιότητα να ανακοινώσω την πραγματοποίησή της ή την ακύρωσή της. Αναμένω κι εγώ ανακοίνωση από τους υπεύθυνους φορείς και διοργανωτές. Αυτό που σίγουρα  μπορώ να πω είναι ότι η εκδήλωσή μας είναι, και ήταν προφανώς εξαρχής, ενταγμένη στο ευρύτερο πλαίσιο όλων των εκδηλώσεων και δράσεων της Ποσπέρτ, των ομάδων εργασίας και του συντονιστικού που προέκυψαν από την Γενική Συνέλευση της Τετάρτης 3 Ιουλίου, δεν υπήρξε από εμάς ούτε επιθυμία, ούτε σκέψη, ούτε προσπάθεια να αποτελέσει κάτι το διασπαστικό και ξεχωριστό.

Διορθωτική ανακοίνωση

Διορθωτική ανακοίνωση

Οι δημοσιογράφοι του site της ΕΡΤ θα θέλαμε να ζητήσουμε συγνώμη για μία παρεξήγηση που δημιουργήθηκε εν αγνοία μας και χωρίς τη θέληση μας και να εξηγήσουμε την πραγματική σειρά των γεγονότων, όπως έλαβαν χώρα. Λάβαμε στο email μας και ανάδημοσιεύσαμε μία ενυπόγραφη επιστολή του Γ. Μακριδάκη και του Δ. Αποστολάκη, με τον τίτλο που είδαμε στο mail που λάβαμε. Δυστυχώς, όπως μάθαμε εκ των υστέρων, ο τίτλος αυτός δεν ήταν ο πρωτότυπος της επιστολής, αλλά ο τίτλος που έβαλε ο ενδιάμεσος που μας προώθησε την επιστολή, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει συχνά στην ηλεκτρονική επικοινωνία. Αυτός είναι ο λόγος που ζητάμε και συγνώμη, επειδή δεν το αντιληφθήκαμε με την πρώτη ματιά. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν και δεν είναι πρόθεση μας να δημιουργήσουμε το οποιοδήποτε πρόβλημα, ενώ το mail που λάβαμε παραμένει στο αρχείο μας. Ως έμπρακτη συγνώμη εκ μέρους μας δημοσιεύουμε την απάντησή τους:

“Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι βγήκαν να μας κατηγορήσουν για επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό που θα προκαλέσει το τελικό κυβερνητικό χτύπημα.. Άνθρωποι από μέσα από το “κίνημα” μάς κατηγορούν και άνθρωποι από δήθεν μέσα…

Επειδή καμιά διάθεση δεν έχουμε να κάνουμε ζημιά στο κίνημα της ΕΡΤ όπως υπάρχει, όπως το οργανώνουν και όπως τελικά το προχωρούν κάποιοι μέχρι σήμερα, επειδή κάποιοι ψάχνουν θύματα για να τους φορτώσουν την τελική αποτυχία αλλά κυρίως την ενδεχόμενη κυβερνητική επέμβαση και καταστολή, ακυρώνουμε την εκδήλωση και την παρέμβασή μας που θα γινόταν την Κυριακή στην ΕΡΤ.

Την άποψή μας την είπαμε, την γράψαμε, την κατέγραψε η Ιστορία. Αν οι άμεσα εμπλεκόμενοι δεν συμφωνούν, δεν θέλουν, δεν είναι έτοιμοι να αναλάβουν πρωτοβουλίες ή οτιδήποτε άλλο δεν, ας συνεχίσουν όπως αυτοί ξέρουν και όπως κάνουν μέχρι σήμερα, δίχως επικίνδυνους τυχοδιωκτισμούς στο διάβα τους”.

Ακολουθεί η επιστολή με τον πρωτότυπο τίτλο της, όπως δημοσιεύτηκε στην προσωπική ιστοσελίδα του Γ. Μακριδάκη http://yiannismakridakis.gr/

“Ήρθε η ώρα της επίθεσης

Ήρθε η ώρα να σημάνουμε την γενική επίθεση. Από θλιμμένοι θεατές της ζοφερής μας πραγματικότητας, να προχωρήσουμε σε μια παράτολμη πράξη ανάληψης κοινωνικής ευθύνης.
Σήμερα άνθρωποι των Τεχνών και των Γραμμάτων απευθύνουν σε όλους προσκλητήριο γενικής επίθεσης, με πρώτο βήμα την κατάληψη και την αυτοδιαχείριση της ΕΡΤ. Η ΕΡΤ είναι το παγκόσμιας εμβέλειας όπλο μας, είναι η μοναδική μας ευκαιρία να διατυπώσουμε το νέο οικουμενικό αφήγημα και θα είμαστε υπόλογοι απέναντι στην Ιστορία αν δεν το πράξουμε.
Η δημόσια τηλεόραση της Ελλάδας δεν ανήκει ούτε στο κράτος ούτε στους εργαζομένους της. Την ευθύνη λειτουργίας της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης φέρουν οι  πνευματικοί άνθρωποι που έχουν χρέος να πρωτοστατήσουν, οι εργαζόμενοί της που έχουν την διάθεση να αυταπαρνηθούν και κάθε πολίτης που νιώθει το κάλεσμα του συλλογικού οράματος.
Καλούμε λοιπόν όλους και όλες την Κυριακή 14 Ιουλίου και ώρα 7μμ. στην ΕΡΤ για να ληφθούν αποφάσεις ώστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, για να γίνει η ΕΡΤ η πρώτη τηλεόραση παγκοσμίως που θα εκπέμπει από τους ίδιους τους πολίτες και για τους ίδιους τους πολίτες της χώρας.
Χαϊνης Δ. Αποστολάκης
Γιάννης Μακριδάκης”