Σαξές στόρυ

Βρεθήκαμε καμιά τριανταριά άνθρωποι εδώ στο χωριό και βάλαμε από μισό ευρώ (0.50) ο καθένας, μαζέψαμε έτσι καμιά 15αριά ευρώ και αύριο το πρωί θα κατέβω ως αντιπρόσωπος στην πόλη, να τα δώσω στον διευθυντή της Κτηματικής υπηρεσίας του Δημοσίου, για να βάλει βενζίνη στο υπηρεσιακό αυτοκίνητο και να ανέβει στην Βολισσό, στην παραλία Μαγεμένα, να κάνει αυτοψία σε ένα αυθαίρετο μπιτς μπαρ που έχει στηθεί με τσιμέντα επί της αμμουδιάς και λειτουργεί 5 χρόνια τώρα αλλά όποτε οι κάτοικοι κάνουν καταγγελία στην Κτηματική, ο διευθυντής της επικαλείται έλλειψη χρημάτων για υπηρεσιακή μετακίνηση…

Αθηναιοχωριάτες

Έγραψα προ ημερών ένα κάπως οργισμένο κείμενο για τους «Αθηναιοχωριάτες», όρος που περιγράφει μια συγκεκριμένη ομάδα πολιτών, τους οποίους βλέπω ως δείκτη της οικονομικής κρίσης, αφού αυτοί είναι ο βασικός στόχος του συστήματος, μιας και στην πλειονότητά τους αποτελούν το πολυπληθέστερο κομμάτι της κοινωνίας μας, την μεσαία αστική τάξη, με σπίτι σε πόλη και εξοχικό σε χωριό. Κι έγραφα γι’ αυτούς επειδή άρχισα εδώ και ένα μήνα να τους βλέπω μπροστά μου και να τους αισθάνομαι γύρω μου, αφού κάθε χρόνο τέτοια εποχή επιστρέφουν στον μόνιμο τόπο διακοπών τους, το χωριό, το οποίο δυστυχώς οι περισσότεροι μόνο ως τόπο διακοπών το βλέπουν, μόνο ως τόπο από τον οποίον έχουν να πάρουν και να μην δώσουν τίποτα πλην των ρύπων και των αποβλήτων τους. Η μεταφορά της αστικής ζωής και πραγματικότητας στο χωριό, η αναλγησία αλλά κυρίως η αδιαφορία αποτελούν χαρακτηριστικά ανθρώπων που δεν έχουν καμία συνείδηση της ζωής, όπου κι αν βρίσκονται. Η φράση που άκουσα από κυρία αυτής της συνομοταξίας, η οποία ήταν ξαπλωμένη σε καρέκλα μπιτς μπαρ με τα παιδιά και τον σύζυγο είναι χαρακτηριστική του είδους: «Πήγαμε το μεσημέρι στο βουνό που είχε φωτιά για να δούμε φάση» . Ναι, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι, δυστυχώς… Και στην συντριπτική τους πλειονότητα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που περιγράφονται με τον όρο «Αθηναιοχωριάτες».

Είναι νομίζω ηλίου φαεινότερο πλέον, και μόνον κάποιος αρνητής της πραγματικότητας δεν μπορεί να το δει, ότι το σχέδιο μιας ξεπουλημένης Ελλάδας εξαθλιωμένων πολιτών, το οποίο εδώ και τρία χρόνια ξετυλίγεται μεθοδικά και αποτελεσματικά, δεν προβλέπει έλληνες πολίτες μεσαίας τάξης όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Δεν προβλέπει δηλαδή έλληνες πολίτες με δυνατότητα συντήρησης σπιτιού στην πόλη, εξοχικού στο χωριό, αυτοκινήτου, ταξιδιών και όλων αυτών των χαρακτηριστικών της ζωής που γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

Αυτοί λοιπόν, οι «Αθηναιοχωριάτες», και το ότι υπάρχουν ακόμη μέχρι σήμερα, είναι η ένδειξη ότι τα Μνημόνια δεν τελειώνουν σύντομα. Επίσης, το ότι η συμπεριφορά και ο τρόπος ζωής και καθημερινότητας των περισσοτέρων από δαύτους δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά από το παρελθόν, είναι η απόδειξη ότι τίποτε συνταρακτικό που θα φέρει την απελευθέρωσή μας από το καθεστώς και τα μνημόνια δεν πρόκειται να συμβεί στο άμεσο μέλλον.

Όσο υπάρχει μεσαία τάξη με λεφτά στις τράπεζες, που μπορεί να συντηρεί τα κεκτημένα της πληρώνοντας φόρους και ζώντας ταυτόχρονα, τόσο τα Μνημόνια θα υπογράφονται , τόσο τα μέτρα πτώχευσης και εξαθλίωσης του πληθυσμού θα διαδέχονται το ένα το άλλο. Κι όσο αυτή η μεσαία τάξη ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το τομάρι της, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για ανθρώπινες σχέσεις, για αλληλεγγύη και συλλογικότητα, για ανατροπή αυτής της κατάστασης.

Διότι το χρηματοοικονομικό σύστημα ευνοεί και καλλιεργεί τον ατομισμό, την ιδιώτευση, την βλακεία δηλαδή, και γνωρίζει πολύ καλά ανά πάσα στιγμή τι έχουν και τι δεν έχουν τα γρανάζια του. Γνωρίζει δηλαδή πάρα πολύ καλά από πού έχει να λαβαίνει, πού υπάρχει «λίπος», ποιοι και πόσα και για πόσο μπορούν να πληρώνουν. Και έχει καταστήσει απολύτως σαφές, άσχετα αν κάποιοι ακόμα δεν δύνανται να το δουν, ότι είναι πλέον αδύνατο και ασύμβατο σ’ αυτή την νέα τάξη πραγμάτων, να υπάρχουν προνομιούχοι μικρομεσαίοι, οι οποίοι θα διαθέτουν ιδιωτική περιουσία και μάλιστα εις διπλούν ή και τριπλούν και σε τόπους όμορφους, σε τόπους πλούσιους φυσικών πόρων.

Οι «Αθηναιοχωριάτες» λοιπόν, όπως όλοι μας αλλά ένα παραπάνω εκείνοι, που το ‘χουν ακόμα δίπορτο και πού όπως χώθηκαν κάποτε στο σύστημα διογκώνοντάς το, έτσι και θα βγουν βίαια και ως απόβλητοι, επιβάλλεται το συντομότερο, προτού επέλθει η προγραμματισμένη και αναπόφευκτη πτώχευσή τους, να αποκτήσουν πρώτα απ’ όλα συνείδηση του ότι οι ίδιοι προσωπικά, όπως ο καθένας μας, είναι το σύστημα, ότι οι ίδιοι προσωπικά δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση που ζούμε, συμβάλλοντας ενεργά, μεταξύ άλλων, και στην αστικοποίηση του πλανήτη που παράγει καταναλωτές, απορρίμματα και αδιέξοδα. Οφείλουν να ξαναδούν τους τόπους τους, όχι ως τόπους διακοπών αλλά ως πατρίδα, την οποίαν θα επιστρέψουν για να ξαναπάρουν στα χέρια τους, για να την δουλέψουν, για να την διαφυλάξουν και να την προστατεύσουν από αποικιοκράτες και χρηματοοικονομικά συμφέροντα καταστροφικά, που βρήκαν το έδαφος ελεύθερο, μιας και όλοι το απαρνήθηκαν και μετανάστευσαν στην πόλη, βρήκαν τη γη ανυπεράσπιστη και χύμηξαν πάνω της να την αρπάξουν. Οφείλουν λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί να επαναπροσδιοριστούν, να θυμηθούν το είναι τους ως άνθρωποι και όχι πια ως καταναλωτές, ως άνθρωποι του τόπου που τους γέννησε και αποτελεί τον μοναδικό και διαρκή πλούτο τους, και όχι ως επισκέπτες, που έρχονται μόνο για να διασκεδάσουν σπαταλώντας πόρους και ενέργεια, ρυπαίνοντας και αδιαφορώντας.

Όλα αυτά θα γίνουν, όπως και άλλα πολλά, ακόμη και η απελευθέρωσή μας από την σύγχρονη Κατοχή, όταν οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης που έχουν ακόμα τον τρόπο τους και ελπίζουν ότι θα τον έχουν και στο μέλλον, νιώσουν επιτέλους την πραγματικότητα.  Δηλαδή ότι δεν υπάρχει καμία μα καμία περίπτωση να τον έχουν τον τρόπο τους. Ότι οι ίδιοι προσωπικά, αποτελούν τον αποκλειστικό στόχο ενός άθλιου και ανήθικου συστήματος, το οποίο έφτιαξαν με την ως τώρα στάση και τρόπο ζωής τους, και το οποίο νικιέται μονάχα με προσωπική αλλαγή αυτής της στάσης κι αυτού του τρόπου ζωής, με στροφή προς όλα όσα άφησαν, σνομπάρησαν, λησμόνησαν, με επαναμετάλλαξη του καταναλωτή σε άνθρωπο, με επαναπροσδιορισμό και επαναπροσέγγιση των αξιών και των βασικών και απλών εννοιών.

 

 

Ασκητική επί εμπρησμού

Ενάμιση χρόνο τού πήρε να πραγματοποιήσει την απειλή του και προχθές τον συλλάβανε για εμπρησμό από πρόθεση αλλά τώρα κυκλοφορεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους μέχρι να γίνει η δίκη ή μέχρι να το κάψει πλήρως το δάσος..

Ο λόγος για τον εμπρηστή, τον υπαίτιο της προχθεσινής πυρκαγιάς στο δάσος της περιοχής Πιτυούς της Βόρειας Χίου.

Ο οποίος ένα μεσημέρι του χειμώνα 2011-12, μεθυσμένος στο καφενείο του χωριού του, με είδε να μπαίνω και άρχισε να με ειρωνεύεται, όπως συμβαίνει συχνά σε διάφορα μέρη όπου κατοικοεδρεύουν κάφροι, και να μου φωνάζει, “οικολόγε, άμα πάω και βάλω φωτιά και κάψω τους πεύκους, τι θα μου κάνεις;”, “όλους τους πεύκους θα τους κάψω, όλο το δάσος, οικολόγοι ε οικολόγοι” και διάφορα άλλα τέτοια. Είδαν κι έπαθαν οι άνθρωποι του καφενείου να τον ηρεμήσουν και μάλλον τον έδιωξαν, δεν θυμάμαι καλά, δεν είμαι βέβαιος για την κατάληξη του επεισοδίου, πάντως τέλειωσε εκεί. Με τις απειλές για πυρπόληση του δάσους και τους χλευασμούς όλων των αξιοπρεπών και συνειδητών ανθρώπων στο πρόσωπό μου από ένα κτήνος.

Γενικώς τέτοια περιστατικά μου έχουν συμβεί αρκετές φορές στην προσωπική μου μικρή ιστορική πορεία. Τώρα δα θυμάμαι ένα άλλο κτήνος, να περνάει με το αυτοκίνητό του από ένα παραλιακό καφενείο, όπου καθόμουν με την παρέα μου κι έπινα μια σούμα, και για να μου δείξει ότι δεν με γουστάρει για τις απόψεις μου, έστριψε το τιμόνι απότομα ο δειλός κρετίνος και έπεσε πάνω στη γατοπαρέα που είχε μαζευτεί γύρω από το τραπέζι μας. Τα γατιά ευτυχώς σκόρπισαν δίχως να χτυπήσει κανένα, κι εκείνος έφυγε με ένα γέλιο κακαριστό και φωνάζοντας, “έτσι κάνω εγώ στις γάτες κύριε οικολόγε”! Σε μερικούς μήνες ψόφησε από καρκίνο το κτήνος κι εκεί που τον θάψανε προφανώς έχει μολυνθεί το έδαφος σε αρκετά τετραγωνικά και για κάμποσα χρόνια.

Επιστρέφω στο τώρα. Τελικά την έβαλε προχθές τη φωτιά που έλεγε, στο δάσος, ο αχρείος. Και βρήκε την ευκαιρία να την βάλει, επειδή το όμοιο με δαύτον ελληνικό κράτος που έχουνε φτιάξει όλα αυτά τα κτήνη, μαζί με ακόμα κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες αποκτηνωμένους, τους λεγόμενους και ως “σιωπηλή πλειοψηφία” ή “φιλήσυχους νοικοκυραίους”, είναι ανίκανο να το προφυλάξει και παντελώς αδιάφορο για τα δάση και γενικά για το φυσικό κεφάλαιο και το τοπίο της πατρίδας μας. Ψιλά γράμματα και αντικείμενο ειρωνείας και χλεύης ότι δεν έχει σχέση με την “ανάπτυξη”, και είναι και τροχοπέδη στις “επενδύσεις” που θα φέρουν χρήμα και θα μας σώσουν, τους άμοιρους ιθαγενείς

Την κατέθεσα στο ανακριτικό της πυροσβεστικής αυτή την προσωπική μου μαρτυρία, που διηγήθηκα πιο πάνω. Θα μπορούσα να μην μπλέξω, να κάνω την παλαβή, να έλεγα ότι αφού τον πιάσανε και τον έχουνε για δίκη από πρόθεση, ας μην ανακατευτώ καθόλου, δεν χρειάζεται, ας κάτσω στ αυγά μου, αλλά αν έπραττα έτσι, αφενός η συνείδησή μου δεν θα με άφηνε ήσυχο, κυρίως σε περίπτωση αθώωσης του κτήνους, που θα μπορούσε να σημαίνει άλλον έναν εμπρησμό, αφετέρου θα ήμουνα μια από τα ίδια με τον κάθε γελοίο νεοέλληνα ιδιώτη που σου λέει “γύρευε τη δουλειά σου, εσύ θα φτιάξεις τον κόσμο;”

Ναι ρε αποκτηνωμένοι, κοιμισμένοι, ναι ρε πεθαμένοι εν ζωή, εγώ θα φτιάξω τον κόσμο, αυτό είναι το πρώτο σου χρέος, εγώ θα φτιάξω τον κόσμο, να λες κάθε μέρα που ανοίγεις τα μάτια σου κι ανασαίνεις τη φύση. Εγώ θα φτιάξω τον κόσμο, διότι ο κόσμος είναι κόσμημα και τον καταντήσαμε απόρριμμα, εγώ θα φτιάξω τον κόσμο διότι ο κόσμος είμαι εγώ, εγώ το κόσμημα, εγώ και το απόρριμμα, εγώ θα φτιάξω τον κόσμο να λες κι έτσι να πράττεις, αυτό είναι το πρώτο και κύριο χρέος σου. Αυτή είναι η αξία της ζωής σου.

Εμπιστοσύνη στο Χάος (ξανά)

Η αμορφωσιά στην υπηρεσία της πολιτικής. Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της πολιτικής ιστορίας του νεοελληνικού κράτους. Βεβαίως οι πολιτικοί αγύρτες δεν προκύπτουν με παρθενογένεση αλλά είναι ο κακός εαυτός μας, βαλμένος εκεί ψηλά να φαίνεται σαν τον κώλο της μαϊμούς από παντού, μπας και νιώσουμε την κατάντια μας και αντιδράσουμε για να τον βελτιώσουμε.

Όλη η Ελλάδα βρίθει πολιτικών ρεταλιών της οθωμανικής εποχής, οι οποίοι ανδρωμένοι πολιτικά εντός των μεσαιωνικών κομματικών μηχανισμών, έχουν όλοι το ίδιο γελοίο κορδωμένο ύφος, κάνουν τον ίδιο θόρυβο γύρω από το είναι τους, αλλά, το δυστυχέστερο απ’ όλα είναι ότι, όπως κάθε αμόρφωτος, είναι βέβαιοι για όλα και κυρίως για το μυαλό τους και τις ικανότητές τους.

Όλοι αυτοί, διασκορπισμένοι σε κάθε βαθμίδα της διοίκησης, από την τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι την κεντρική κυβέρνηση αλλά και σε όλο το φάσμα του Τύπου, από την πιο μικρή τοπική εφημερίδα και ραδιοτηλεόραση μέχρι τα πανελλαδικά μμε, αποτελούν τον εκφραστή του γελοίου και συνάμα θλιβερού και αδιέξοδου συστήματος που έχουμε φτιάξει και εντός του προσπαθούμε να επιβιώνουμε καταστρέφοντας τον κόσμο γύρω μας. Δίχως να νιώθουμε και δίχως να κατανοούμε ότι αυτοκαταστρεφόμαστε, ότι οδηγούμαστε στον αφανισμό. Αυτό ακριβώς, το ότι κάποιος δεν μπορεί πλέον ούτε να νιώσει ούτε να κατανοήσει κάτι που έχει να κάνει με το ίδιο το είναι του, αποτελεί την κορύφωση της έννοιας του αποκτηνωμένου βλάκα.

Κι έτσι βαδίζουμε όλοι μαζί όμορφα και πάντα προς την “ανάπτυξη”!

Έχοντας μπροστάρηδες τους χειρότερους, τους χειρίστους του είδους μας, αναξιοπρεπείς και προσκηνυμένους, να κάνουν κωλοτούμπες όπως κάθε χιμπατζής μπροστά στον καταστροφέα “επενδυτή” και τα καθρεφτάκια του.

Και να λένε πάντα ναι σε κάθε καταστροφή, σε κάθε ξεπούλημα οι θλιβεροί με τις εκπορνευμένες συνειδήσεις, να εκπορνεύουν με την ίδια ευκολία και την πατρίδα και την φύση γύρω τους σαν να τους ανήκει. Καρμπόν οι κουβέντες τους, οι προσεγγίσεις και η υποκρισία τους. Κι εμείς να μην τους βαριόμαστε. Κι εκείνοι να μην ντρέπονται. Τόσο γελοίοι είμαστε όλοι, ένας θίασος που οδεύει στο να γκρεμοτσακιστεί από την σκηνή.

Σας παραθέτω κλείνοντας, ως αποδεικτικό, μιας και τη σβήσαμε τη φωτιά γρήγορα φέτος, μια, εισαγωγική σε κάποια πιθανώς επερχόμενη λαίλαπα, ατάκα του παλαιοπασόκου πολιτικάντη που ξέμεινε να παριστάνει την εξουσία εδώ στη Χίο, την οποία διατύπωσε προχθές σε επίσημο θεσμό, το πιθανότερο κατά παραγγελία κάποιου “επενδυτή” που θα σκάσει μύτη οσονούπω, φυσικά για να μας σώσει κι αυτός. Όπως η ελντοράντο στην Χαλκιδική, όπως η ιμπερντρόλα πάλι εδώ στα νησιά μας.

“ Η  υπόγεια εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου του νησιού που από την Αρχαιότητα συνεισέφερε στην οικονομία του νησιού είναι μια δραστηριότητα που μπορεί να στηρίξει την οικονομική ανάκαμψηΒέβαια είναι ανάγκη να ληφθούν  όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του περιβάλλοντος  και του τοπίου , με παράλληλη  δημιουργία από την πλευρά των φορέων εκμετάλλευσης  των κατάλληλων υποδομών για την διάθεση των βιομηχανικών  απορριμμάτων  και  εξουδετέρωση των αποβλήτων “

Το να θεωρούν, και μάλιστα να είναι και απολύτως καθησυχασμένοι και βέβαιοι, ότι κάθε επέμβαση στη φύση ακόμα και η παραγωγή αποβλήτων και απορριμμάτων, μπορεί να εξουδετερωθεί, σημαίνει ηλιθιότητα ολκής. Το να υποκρίνονται ότι το πιστεύουν αποτελεί ανηθικότητα και αναξιοπρέπεια.

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος ότι θα αφανίσει τους ηλίθιους, τους ανήθικους και τους αναξιοπρεπείς του πλανήτη, επειδή ακριβώς δεν το βάζει ο νους τους ή δεν το υπολογίζουν λόγω αλαζονείας.

Η Χίος ξανακαίγεται

Ό,τι απέμεινε από την περσινή τεράστια πυρκαγιά, καίγεται τώρα

Δεν χρειαζόταν ούτε πολύ μυαλό ούτε τεράστιες ικανότητες σχεδιασμού για να προφυλαχθεί το μοναδικό μεγάλο δάσος που γλύτωσε πέρσι.

Αλλά ούτε αυτό ήθελαν να υπάρχει, ούτε αυτό κατάφεραν να προφυλάξουν οι νεοέλληνες και η πολιτική αγυρτεία που λυμαίνεται και μαστίζει το νησί εδώ και δεκαετίες, όπως και την Ελλάδα ολόκληρη.

Όμοιοι και ομογάλακτοι με τους αναπτυξιολάγνους εκποιητές της Ελλάδας, οι κάφροι νεοέλληνες που δεν αγάπησαν ούτε τόσο δα αυτήν την πατρίδα, συνεχίζουν να την καταστρέφουν. Την αποτελειώνουν, την παίρνουν μαζί τους στην κατάντια τους, στην αποκτήνωση και στον θάνατό τους.

Όσοι μείναμε να πονάμε τον τόπο, υποφέρουμε μαζί με τα πουλιά, τις χελώνες, τους λαγούς, τις αλεπούδες, τις ατσίδες, τα πεύκα και τις αστυφίδες. Υποφέρουμε και κλαίμε βουβά, αγανακτούμε, οργιζόμαστε, βρίζουμε, καταριόμαστε..

Οι αποικιοκράτες της ανάπτυξης είναι μια ανίκητη από τις ανθρώπινες δυνάμεις λαίλαπα. Μας διώχνουν από τη γη μας, αποψιλώνουν το νησί, τον πλανήτη ολόκληρο για να “ζουν” οι καταναλωτές, που ούτε ιδέα, ούτε βίωμα, ούτε δάκρυ έχουν για τα δάση που καταστρέφουν. Μέχρι βέβαια να φάνε ο ένας τον άλλον, με χαρτονομίσματα για σαλάτα.

Πολιτικάντηδες και παραγοντίσκοι της κακιάς ώρας, αλήτες και αμόρφωτοι, φορούν γραβάτες και μοστράρουν στα μικρόφωνα μεγαλεπίβολους σχεδιασμούς για τουρισμό, για ανάπτυξη, για εκποίηση φυσικών πόρων, με μόνιμη επωδό και άλλοθι, την εκπόνηση περιβαλλοντικών μελετών για την προστασία του περιβάλλοντος από συστημικούς “επιστήμονες”, συνεταίρους και συνενόχους στα εγκλήματα.

Ελπίζω πλέον μονάχα στον μαζικό θάνατο των καταναλωτών. Από μια ασθένεια, έναν ιό ίσως, που θα ευδοκιμεί εντός των τραπεζών, των ΑΤΜ, των πορτοφολιών και θα μεταδίδεται ταχύτατα και θανατηφόρα μέσω των χρηματοοικονομικών συναλλαγών.

 

ΥΓ

1. Όποιος έρθει στη Βολισσό φέτος, να ξέρει, ότι η διαδρομή μέχρι το χωριό “μου” ποτέ τα τελευταία 30 χρόνια δεν ήταν μαύρη. Έγινε τώρα, μαζί και η καρδιά όλων όσων πονάμε τον τόπο μας και μένουμε κοντά του, σε πείσμα των πολιτικών ανάπτυξης και των αλητών της νεοελληνικής κομματοκρατίας που τις εκπροσωπούν και τις προωθούν.

2. Θα πουν ότι πιάσανε τον εμπρηστή, ότι ήταν ψυχοπαθής, ότι ήταν αγρότης που έκαιγε χόρτα, ότι ήταν κτηνοτρόφος, ότι, ότι ,ότι, χίλια δυο μπορεί να ταν, χίλια δυο μπορούν να πουν ότι ήταν. Η ουσία παραμένει ίδια. Αναπτυξιολάγνοι νεοέλληνες, αποικιοκράτες στην πατρίδα τους και η πολιτική αγυρτεία που τους εκπροσωπεί, κατατρώγουν με γοργούς ρυθμούς την Ελλάδα για να θρέψουν τα τομάρια τους.

Τα τζιτζικια ροκανίζουν το καλοκαίρι

Καθόμουν σήμερα, ώρες εργάσιμες του συστήματος, κι άκουγα δίχως τύψη καμία τα τζιτζίκια που κυριαρχούσαν στο μικροσύμπαν μου, λες και ροκάνιζαν το καλοκαίρι, έβλεπα τα κλαριά των λιόδεντρων να σουρομαλλιάζονται από τον άνεμο, μέλισσες να πετάνε από τον έναν κολοκυθοανθό στον άλλον, ακριδάκια και χίλια δυο άλλα έντομα να κάνουν κι αυτά τη ζωή τους, οι γάτες ξάπλα σε λήθαργο και όλα τα φυτά να καρτερούνε πότε θα φύγει ο ήλιος από πάνω τους, πότε θα πέσει πάλι η δροσιά της νύχτας να αναλάβουν κι αυτά δυνάμεις.

Και σκεφτόμουν πως καθόλου δεν τη νοιάζει τη φύση ολόγυρα για το παράλληλο σύμπαν, το οποίο φτιάξαμε και μέσα του ζούμε δυστυχισμένοι οι άνθρωποι. Καρφί δεν της καίγεται αν βάλαμε μαντρότοιχους και σύρματα, αν ορίσαμε περιουσίες και σύνορα, αν κάναμε μεταξύ μας συμβόλαια, αν πληρώνουμε φόρους και χαράτσια, αν έχουμε πάρει στα πολύ σοβαρά τον εαυτό μας και τον ρόλο μας ως ιδιοκτήτες της, αν νομίζουμε πως την ορίζουμε, πως είμαστε αιώνιοι και πως θα την κληροδοτήσουμε κιόλας ο καθένας όπου γουστάρει.

Καμία απολύτως έγνοια δεν έχει η φύση ολόγυρα για το αν έχουμε ορίσει εμείς την πλάνη μας, αισθανόμαστε βολεμένοι ως αυθεντικοί ηλίθιοι εντός της, και διάγουμε τον βίο μας όλον δουλεύοντας για το χρήμα και την ιδιοκτησία, πεθαίνουμε στο τέλος δίχως να έχουμε ζήσει τίποτα.

Τόσους και τόσους είδανε τούτα τα αιωνόβια λιόδεντρα να κάθονται από κάτω τους, να απολαμβάνουν, να ερωτεύονται, να μοχθούν. Σαν τα τζιτζίκια που κάθε καλοκαίρι είναι άλλα πάνω στα κλαριά τους, αλλά όλα τα ίδια φαίνονται κι ακούγονται, έτσι μας βλέπει κι εμάς ύστερα από τόσες χιλιάδες χρόνια πια η φύση. Δεν ξεχωρίζει ούτε βενιζέλους, ούτε σαμαράδες, ούτε στουρνάρες, ούτε σοιμπλέδες, ούτε κανέναν κρετίνο αλαζόνα που μοστράρει τις κοιλιές και τις γραβάτες του, τις γνώσεις του τις απολύτως χειραγωγημένες, και νομίζει πως είναι κάτι. Δεν ξεχωρίζει η φύση ούτε καν χοντρούς, κεκέδες, βλάκες, μαύρους, λευκούς, ανάπηρους, πλούσιους ή φτωχούς, τίποτα δεν ξεχωρίζει. Ένα είμαστε όλοι γι’ αυτήν. Ένα σώμα η ανθρωπότητα. Κανείς δεν είναι ανώτερος από τον άλλον, κι όλοι εξυπηρετούμε τους κύκλους της ζωής και της οικονομίας της, της μοναδικής αληθινής, αυθύπαρκτης οικονομίας, όλοι μετέχουμε σ’ αυτούς τους κύκλους ως οργανικά στοιχεία της που ετοιμάζονται να γίνουν ανόργανη ύλη, είμαστε απλά και μόνο ο κρίκος της αέναης αλυσίδας θανάτων, ο οποίος τούτη τη στιγμή οδεύει στο να γίνει χώμα κι αυτός, όπως εκατομμύρια άλλοι όμοιοι κρίκοι στο παρελθόν, για να θρέψει τους επόμενους, ανθρώπους, φυτά και ζώα, που θα γεννηθούν και θα δοκιμάσουν κι αυτοί μπας και ζήσουν…

Χαμπάρι όμως δεν παίρνουμε από τίποτα. Ούτε από ιστορία ούτε από θάνατο πια. Πορευόμαστε στα ίδια και τα ίδια λάθη, την ίδια ύβρη χιλιάδες χρόνια και όσο πάμε μπρος, όσο πιο “πολιτισμένοι” γινόμαστε, τόσο για τον θάνατό μας ιδέα δεν έχουμε, τόσο από ζωή δεν παίρνουμε πρέφα τίποτα. Αντ’ αυτού ξανά και ξανά αναλωνόμαστε στο να θρέφουμε όσο πιο χοντρό και υπερφίαλο το τομάρι μας, κι έτσι τόσο πιο έντρομοι φτάνουμε στην ύστατη ώρα, στον προσωπικό μας θάνατο.

Ο καθένας θα την βρει μπροστά του πολύ σύντομα την κάθε του πράξη και την κάθε του μη πράξη, την ύβρη που διέπραξε σπαταλώντας το δώρο της μοναδικής του ζωής για να θρέψει κοιλιά και μάταιο εγωισμό.

Εν αναμονή λοιπόν της κρίσης του καθένα, ας απολαύσουμε ως τότε όποιοι και όσο μπορούν την κάθε μοναδική στιγμή και ανάσα μας

Ξανά στην σκηνή

Ο ήλιος με δόντια ανεβαίνει ξανά στο σανίδι σε δεύτερη και κατά τη γνώμη μου πολύ καλύτερη διασκευή, σκηνοθεσία και ερμηνεία του Βασίλη Βασιλάκη

Αναγνώστρια που βρέθηκε στην Αίγινα, φωτογράφισε την αφίσα του έργου και μου την έστειλε. Την ευχαριστώ

Όσοι είστε εκεί κοντά κατά τις ημερομηνίες που αναγράφει, μην το χάσετε

Καλοκαιρινές συναντήσεις στη Βολισσό

Κλείνοντας τις συμμετοχές και τα σχετικά με την διαμονή όλων, παραθέτω μερικές χρηστικές και προγραμματικές πληροφορίες.

1. Για να φτάσετε στην Βολισσό την Παρασκευή 23 Αυγούστου, μπορείτε να ταξιδέψετε από Πειραιά με το πλοίο της γραμμής την Πέμπτη το βράδυ και να φτάσετε Χίο στις 3.30 το ξημέρωμα. Στις 5.15 πμ υπάρχει λεωφορείο του ΚΤΕΛ που ξεκινάει από το λιμάνι και φτάνει στην Βολισσό στις 6.15

Αν έρθετε αεροπορικώς από Αθήνα ή Θεσσαλονίκη, καλό είναι να γνωρίζετε ότι το μεσημέρι στις 13.45 υπάρχει ένα ακόμα δρομολόγιο από Χίο για Βολισσό και μετά από αυτό δεν υπάρχει άλλο.

2. Την Παρασκευή 23 Αυτγούστου στις 18.00 θα συναντηθούμε όλοι στο κατασκηνωτικό κέντρο, όπου θα κάνουμε την πρώτη μας συνάντηση και συζήτηση. Στις 21.00 θα μεταβούμε όσοι επιθυμούν στην ταβέρνα Φάμπρικα όπου θα πιούμε μια σούμα και θα συνεχίσουμε εκεί τις κουβέντες μας

3. Το Σάββατο 24 Αυγούστου το πρωί θα συναντηθούμε για μια βόλτα στον Ροδώνα και στα μούρκια της περιοχής, μια ξενάγηση σε μπαξέδες και φάρμες, μια ιστορική και ταξιδιωτική αναδρομή στο παρελθόν και το παρόν του τόπου, μια προσέγγιση στο μέλλον του και το δικό μας

Το απόγευμα του Σαββάτου και ώρα 18.00 θα κάνουμε την δεύτερη συνάντηση- συζήτηση, πάλι εντός του κατασκηνωτικού κέντρου

3. Την Κυριακή θα έχουμε ελεύθερη όλη την ημέρα με μόνη συνάντηση το βράδυ στις 19.00 στην Γωνιά, παραλία Μαγεμένα, όπου θα κάνουμε τις λογοτεχνικές αναγνώσεις

4. Την Δευτέρα, όσοι θα φύγουν, να ξέρουν ότι έχει λεωφορείο από Βολισσό για Χίο στις 8.00 και στις 17.00

 

Μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί το βιβλίο σας για τις λογοτεχνικές αναγνώσεις

Οι δηλώσεις συμμετοχής για όσους θέλουν δωμάτιο έληξαν αλλά όσοι θα μείνουν σε σκηνές, μπορούν να δηλώσουν ακόμη και μέχρι την παραμονή των συναντήσεων. 

Έργο Τέχνης

Σήμερα έκοβα χορταράκια, εκεί ανάμεσα στις ντοματιές, και ξάφνου, μου μεινε στο χέρι ένα σπάνιο έργο τέχνης.

Ένα πήλινο αγγείο σε μέγεθος στραγαλιού, με μια τρυπίτσα σαν το κεφάλι της καρφίτσας για στόμιο, καλοζυγισμένο το όλον του, σμιλεμένο με ύψιστη τέχνη και στηριγμένο με χάρη στο τρυφερό κλαράκι, ήτανε προφανώς η φωλίτσα κάποιου μικροσκοπικού θαυματοποιού.

Από αυτούς που δεν κατέχουν από οικονομικά της ανθρωπότητας, ούτε από συστημικά πανεπιστήμια, ούτε από τέχνες καλές, μα ούτε από καν συμπεριφορές και τρόπους πολιτισμένων.

Από αυτούς που είναι τόσο σημαντικοί, όσο ανεπαίσθητοι.

Από αυτούς που η ύπαρξή τους και μόνο, είναι μια διαρκής απόδειξη της ματαιότητας και της πλάνης των ανθρώπων, του αδιεξόδου στο οποίο οδηγούν τον βίο τους…

Μια συνωμοσία θαυμαστή!

Σήμερα μού ήρθε μια ενημέρωση για εκδήλωση σχετικά με την αλληλέγγυα και συνεργατική οικονομία, η οποία θα γίνει το απόγευμα στο προαύλιο της ΕΡΤ. Μου τηλεφώνησε επίσης μία δημοσιογράφος, παραγωγός εκπομπών στην ΕΡΑ, για να κάνουμε μια εκπομπή το απόγευμα 3-4 και να μιλήσουμε για την “ανταλλακτική οικονομία”, όπως μου είπε.

Όλα αυτά είναι μια τρανταχτή απόδειξη τού το πόσο ζυμώθηκε η ελληνική κοινωνία μέσα σε αυτά τα τρία μόλις χρόνια της χρηματοοικονομικής κρίσης. Έννοιες, όροι, δραστηριότητες, οι οποίες ήταν παντελώς άγνωστες αλλά και τύγχαναν αντικείμενο χλευασμού κάποιες φορές, φάνηκε πεντακάθαρα ότι αρκούσε μια απειροελάχιστη ιστορική περίοδος χρηματικής ανέχειας, για να λάβουν στην συλλογική μας συνείδηση, την θέση που αξίζει στην σπουδαιότητά τους. Το πλατύ κομμάτι της κοινωνίας βεβαίως ακόμη κοιμάται μακάριο, όπως γίνεται πάντα σε κάθε ιστορική αλλαγή και θα ακολουθήσουν κατόπιν παρασυρόμενοι από το ρεύμα, δίχως και πάλι να ξέρουν πού πάνε και τι γίνεται, όπως ακριβώς έκαναν και κάνουν οι αντίστοιχοί τους σε κάθε εποχή.

Αν αναλογιστούμε την πορεία της ανθρωπότητας, ένα συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα είναι το ότι, πέραν της Φυσικής Οικονομίας, της μόνης αληθινής και αυθύπαρκτης, δεν μπορεί να υπάρξει, ούτε υπήρξε ποτέ μεταξύ ανθρώπων, κάποια οικονομία μη ανταλλακτική. Ακόμα και σήμερα η οικονομία μας ανταλλακτική είναι. Και χρησιμοποιεί ως μέσον και ως μέτρον, την ευφυέστερη σύλληψη του ανθρώπου, η οποία διευκολύνει τις ανταλλαγές του, και δεν είναι άλλη από το χρήμα.

Δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιη οικονομία και ανταλλακτική σχέση μεταξύ ανθρώπων, αν δεν έχουν ορίσει και συμφωνήσει σαφώς και απολύτως το μέτρο, την μονάδα μέτρησης δηλαδή της αξίας των προϊόντων και των υπηρεσιών που παράγουν, που προσφέρουν και ανταλλάσσουν. Όταν το μέτρο δεν είναι ορισμένο σαφώς και απολύτως, αυτοί που αδικούνται είναι πάντοτε οι αδύναμοι. Γι’ αυτό και οφείλει ο καθένας από μας να απαιτεί και να αγωνίζεται συνεχώς για σαφείς όρους – νόμους και για την κατά γράμμα τήρησή τους.

Το χρήμα λοιπόν ως η ευφυέστερη ανταλλακτική μονάδα μέτρησης, αντί να ωθήσει την ανθρωπότητα προς το Τέλειον, τείνει, όπως αντιλαμβανόμαστε και νιώθουμε, να την αφανίσει ολοκληρωτικά.

Άρα κάτι, στην πορεία, είναι λάθος. Και τι είναι αυτό; Ολοφάνερα είναι ο άπληστος και ταυτόχρονα ο παρασιτικός εαυτός μας, αυτός που ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του. Αυτός που μας ωθεί να ζήσουμε όσο πιο άκοπα και συνάμα όσο πιο άνετα και όσο πιο πολύπλοκα. Αυτός που μας υπαγορεύει να συσσωρεύουμε χρήμα για να μπορούμε να ζούμε δίχως να παράγουμε, δίχως να προσφέρουμε. Αυτός που με τον καιρό μάς όρισε ότι το χρήμα είναι φυσικός πόρος και μάλιστα ο μοναδικός και μας έκανε να χάσουμε σταδιακά την επαφή με την πραγματικότητα και με τη φύση (μας).

Ορίσαμε λοιπόν τη μονάδα μέτρησης ως φυσικό πόρο και μετατρέψαμε την ευφυή αυτή ανθρώπινη σύλληψη, στο πλέον αποτελεσματικό όπλο αυτοκαταστροφής. Υποτάξαμε κάθε πραγματικό φυσικό πόρο, κάθε αρχέγονο αγαθό της ανθρώπινης κοινοκτημοσύνης και βεβαίως τους εαυτούς μας τους ίδιους και τις ζωές μας τις μοναδικές, στο χρήμα. Σήμερα βιώνουμε την ιστορική περίοδο κατά την οποίαν η ανθρωπότητα, βαδίζοντας πιστά σε αυτές τις επικίνδυνες ατραπούς, μεταλλάσσεται καθημερινά με γοργούς ρυθμούς χάνοντας την ανθρώπινή της υπόσταση και υποκαθιστά το οικοσύστημα από το χρηματοοικονομικό σύστημα και τον εαυτό της από ένα νέο “ον”, το οποίο ουδεμίαν ιδέα έχει περί του φυσικού του εαυτού και οτιδήποτε φυσικού.

Η μόνη λοιπόν συνειδητή μας πράξη που θα συμβάλει στην αλλαγή πορείας της ανθρωπότητας, είναι η καταπολέμηση του άπληστου και παρασιτικού εαυτού μας. Διότι δεν υπάρχει καμία παγκόσμια συνωμοσία που απεργάζεται τον αφανισμό μας και δρα εναντίον μας. Απεναντίας, υπάρχει ο ύπουλος εχθρός της ανθρωπότητας μέσα στον καθένα μας.

Αν θέλουμε να συμμετάσχουμε και να ζήσουμε σε κάποια οικοκοινότητα ή σε άλλου είδους εναλλακτική κοινότητα ανθρώπων, το πρώτο που καταπολεμούμε μέσα μας είναι ο παρασιτικός και ο άπληστος εαυτός μας, για να μπορέσουμε να συμβιώσουμε με τους υπόλοιπους εκεί, υπό όρους δικαιοσύνης και σεβασμού. Ολοφάνερα λοιπόν, αυτός ο εαυτός μας και η μη χαλιναγώγηση ή καταπολέμησή του στην καθημερινότητά μας, είναι η παγκόσμια συνωμοσία καταστροφής. Μια συνωμοσία, στην οποίαν συμμετέχει η πλειονότητα της ανθρωπότητας και μάλιστα ακούσια! Μια συνωμοσία θαυμαστή!