Απλεπιστήμιο Βολισσού, Ανακοίνωση:

1. Παρακαλούμε να μην μας λέτε και να μην μας γράφετε Απελπιστήμιο! Είμαστε απαισιόδοξοι εκ φύσεως αλλά όχι απελπισμένοι! Ένας και μόνο μικρός αναγραμματισμός, ένα λάμδα που έφυγε μπρος από το έψιλον και πήγε πίσω του, κάνει το Απλεπιστήμιο απελπισία. Τόσο απλή είναι η ζωή.

2. Παρακαλώ όσους θέλουν να συμμετάσχουν στις καλοκαιρινές μας συναντήσεις 23-26 Αυγούστου στη Βολισσό και δεν έχουν δηλώσει ακόμα συμμετοχή, να το πράξουν άμεσα. Ιδίως όσοι θέλουν να μείνουν σε δωμάτιο. Να με ενημερώσουν με μέηλ μέχρι τις 12 Ιουλίου, τελευταία ημερομηνία.

Όσοι θέλουν να έρθουν με σκηνές, μπορούν να στείλουν μέηλ συμμετοχής όποτε θέλουν, ακόμα και την παραμονή των συναντήσεων. Αλλά παρακαλώ να στείλουν οπωσδήποτε, για να έχω εικόνα του αριθμού ανθρώπων που θα συμμετάσχουν.

Προς το παρόν έχουμε 62 δηλώσεις συμμετοχής, με τις γυναίκες να κυριαρχούν απόλυτα

Οι χρυσαυγίτες στη χίο μιλάνε τουρκικά και κάνουν τεμενάδες

Σήμερα έκανα μια σαββατιάτικη πρωινή βόλτα στην πόλη της Χίου. Άλλο να σας το γράφω εδώ κι άλλο να το δείτε με τα μάτια σας ή μάλλον να το ακούσετε με τα αυτιά σας.

Η Χίος, κυρίως η αγορά και τα μαγαζιά της προκυμαίας στο λιμάνι, τουρκοκρατείται. Δεν κάνεις βήμα δίχως να ακούς τουρκικά.

Μέχρι και οι χρυσαυγίτες κάνουνε τεμενάδες και αρθρώνουν γλειωδώς το χος γκελντινίζ στους πελάτες με τα ευρώ από την γείτονα χώρα

Μέχρι και ο Δήμος Χίου έχει αφίσες που προβάλει την 2η Γιορτή Χιώτικων Γεύσεων ως Σακιζ αντασί ικιντζί λεζέτ μπαϊραμί

Έπαθα πλάκα σας λέω

Ρε παιδιά, πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, όταν μάθαινα τουρκικά και σας έλεγα πως είναι γείτονες και επιβάλλεται να ξέρουμε την γλώσσα τους για να μπορούμε να επικοινωνούμε, με είχατε κατατάξει στους εχθρούς της πατρίδας, στους κατασκόπους της ΜΥΤ και παραλίγο να με καθαρίσουν τα μπατσάκια σας, που εισέβαλαν με τα όπλα στο σπίτι μου. Τώρα τόσες επίσημες και ανεπίσημες τεμενάδες; Και από τους ίδιους θεσμούς και πρόσωπα που τότε έσκιζαν τα ιμάτιά τους εξαπολύοντας τόσες κορώνες πατριωτικές και άλλες τόσες ενάντια στον επικίνδυνο προδότη ανθέλληνα κατάσκοπο Μακριδάκη; Που είχε τολμήσει μεταξύ άλλων να γράψει και να καταργηθούν οι εθνικές επέτειοι με τον μισαλλόδοξο τρόπο που εορτάζονται;

Πολύ γέλιο έχει η κατάσταση έτσι όπως ήρθε τούμπα. Μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα γύρισαν όλα ανάποδα και τα χουνε χάσει πια οι πατριώτες, δεν ξέρουνε αν είναι καλοί οι Τούρκοι επειδή φέρνουν χρήμα ή αν είναι ακόμα κακοί όπως ήξεραν πως είναι μέχρι πρότινος. Πάντως, καλού κακού, τεμενάδες τούς κάνουνε. Και είναι και πολύ βαθιές, ως το πάτωμα το κεφάλι.

Αλλάξανε λοιπόν τόσο οι εποχές και θα σας πω τι άλλο είδα σήμερα, τελευταία στιγμή, πριν φύγω πίσω για το χωριό, να καταλάβετε το μπέρδεμα το μέγα. Αντίκρισα λοιπόν σε ένα καφενείο τον μπάτσο που τότε μου την είχε πέσει ως αρχηγός των μπάτσων και συνδικαλιστής τους, να είναι ντυμένος σήμερα με τζιν και μαύρα ρούχα, να έχει αφήσει μούσι μακρύ, να έχει φύγει, όπως μου είπαν κάποιοι, από την αστυνομία και να ‘χει την όψη και το παρουσιαστικό ανθρώπου που μέχρι πριν λίγα χρόνια ο ίδιος τον κυνηγούσε ως όργανο της ασφάλειας, μόνο και μόνο για την φυσιογνωμία του.

Τι άλλο θα δούμε με αυτήν την χρηματοοικονομική κρίση;

Σήμερα ένιωσα απόλυτα δικαιωμένος για τις επιλογές της ζωής μου τότε και πήρα για βραβείο έναν ανανήψαντα μπάτσο!

12 Ιουλίου στο Μουσείο Μπενάκη

Την Παρασκευή 12 Ιουλίου θα βρεθώ (για πρώτη φορά στη ζωή μου Ιούλιο μήνα) στην Αθήνα!

Στο Μουσείο Μπενάκη, από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 9 το βράδυ για συζήτηση με όσους περάσετε από κει.

Θέματα, τα γνωστά. Η αστικοποίηση του πλανήτη, η ζωή εκτός του χρηματοοικονομικού συστήματος και εντός του οικοσυστήματος, η υποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος από το χρηματιστηριακό, η ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων και των αγαθών της ανθρώπινης κοινοκτημοσύνης. Ποια η προσωπική μας στάση ζωής απέναντι σε όλα αυτά

Η εκδήλωση γίνεται στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και οργανώνεται από το Θέατρο Σημείο ως μέρος της θεατρικής εγκατάστασης με τίτλο “Μουσείο Ανθρώπινης Συμπεριφοράς”, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή, η οποία παρουσιάζεται στο Μουσείο Μπενάκη το τριήμερο 12-14 Ιουλίου.

Ραντεβού στην Πειραιώς λοιπόν

Είσοδος ελεύθερη φυσικά

 

 

Τέρμα πια τα παλικάρια

Κάποτε σ’ ένα χωριό εδώ κοντά, εμφανίστηκε ένα τέρας, ένα θερίο και πήγε και κατοίκησε μέσα στο χωριοπήγαδο, εκεί που κόρες λυγερές με τα σταμνιά τους κάθε μέρα παίρνανε νερό κι αγόρια σαν τα κρύα τα νερά κλέβανε πότε πότε τα κορίτσια.

Ήτανε το νερό η ζωή και το ξερε αυτό το θερίο. Γι αυτό πήγε και κατοίκησε μες στο πηγάδι, σου λέει άμα ορίζω το νερό, ορίζω τους ανθρώπους, όλα δικά μου θα ‘ναι με μιας, ό,τι ζητώ και ρέγομαι θα μου το προσφέρουν

Και πράγματι έτσι έγινε. Μια μέρα από κείνες στέρεψε το πηγάδι. Πανικός έπεσε στο χωριό, η έλλειψη ρευστότητος όλους τους τρόμαξε, δεν ξέρανε τι να πούνε και τι να κάνουνε, πού να την αποδώσουνε τέτοια κακοτυχία.

Μαζευτήκανε οι προύχοντες πάνω από το πηγάδι και βάλανε τα δυνατά τους να σκεφτούνε κάποια αιτία και κάποια λύση για το πρόβλημα. Φωνάξανε και τους γερόντους, τότες τους εκτιμούσανε ακόμα τους γερόντους, δεν τους θωρούσανε σαν ναυάγια και ρετάλια της ζωής, μα για σοφούς τους είχανε κι ακούγανε τις ορμήνειες τους

Κι απάνω λοιπόν στην περίσκεψη, να σου και πετάγεται το θεριό μέσα από το πηγάδι. Τρία κεφάλια είχε και τρία στόματα, εγώ βαστώ το νερό, τους είπε με το ένα του το στόμα, και γουρλώσανε τα μάτια τους. Για να το αφήνω να τρέχει και να μπορείτε να το πάρετε, θα μου ρίχνετε μες στο πηγάδι ένα παλικάρι ή μια κοπελιά όποτε το ζητήσω, είπε μετά με το άλλο του το στόμα. Μόλις στερεύει το νερό θα ξέρετε πως θέλω το μερδικό μου από σας για να το ξαναφήσω, έκλεισε ό,τι είχε να πει με το τρίτο του το στόμα και ξαναχάθηκε στου πηγαδιού τον πάτο.

Είδανε κι αποείδανε οι προύχοντες και οι γερόντοι οι σοφοί, κι αποφασίσανε να θυσιάσουνε στην αρχή καμπόσους νιούς και κοπελιές ίσαμε να δούνε με τι τρόπο θα μπορέσουνε να κάμουνε ζάφτι το θεριό. Για το καλό του χωριού ρίχνανε στο ηγάδι κάθε μήνα κι ένα από τα παιδιά τους, να χορρταίνει το θεριό, να αφήνει το νερό τους

Μέχρι που ένα παλικάρι μετά από καιρό, το νίκησε το θεριό, το κάρφωσε με το δόρυ του και έτσι όπως το σήκωνε ψηλά κρεμάστηκε αυτό από τα κλαριά του πλάτανου κι απόμεινε ξεκοιλιασμένο εκεί απάνω. Ήρθανε τότες όλοι οι χωριανοί από κάτω και το είδανε, πιάσανε τότε τον χορό, φωνάξανε τα όργανα και κάνανε πανηγύρι, το οποίο βάστηξε για χρόνια κι ακόμα θα βαστούσε αν δεν εμφανιζότανε ένα άλλο θεριό κι αυτό με τρία κεφάλια.

Κάποτε ήτανε το νερό η ζωή. Και τώρα είναι. Αλλά οι καταναλωτές νομίζουν ότι είναι το χρήμα. Και η έλλειψη ρευστότητας αφορά το χρήμα πλέον κι όχι το νερό. Και το θεριό είναι παρόν ξανά. Και ζητά πάλι θυσίες καταναλωτών για να αφήνει το χρήμα να ρέει. Όλα ίδια με το παραμύθι μας ως εδώ.

Μόνο το παλικάρι που ξεκοίλιασε το θεριό και ξανάδωσε ζωή στο χωριό, μονάχα αυτό μας λείπει. Διότι η μετάλλαξη του ανθρώπου σε καταναλωτή, αφάνισε και την παλικαριά, το τσαγανό, αφάνισε την ψυχή κι έκαμε τους ανθρώπους γυαλιστερούς και άψυχους. Τέρμα πια τα παλικάρια.

Βουτιά κάτω από τη βάση

“Πάρε φράγκα, δωσ’ μου κρέας”. Έτσι λέγαν κάποτε οι άνθρωποι όταν θέλαν να δείξουν πως κάποιος είναι ντιπ χαζός και δεν ξέρει ούτε τα στοιχειώδη.

Σήμερα, μετά από τόσην πρόοδο και σπουδή, μετά από τόσα πανεπιστήμια και εργαστήρια, μετά από τόσον εκπολιτισμό και κουλτούρα, μετά από τόση εξέλιξη και ανάπτυξη, μετά από τόση εξειδίκευση και εργασία, σε αυτό ακριβώς το σημείο έχει φτάσει ο καταναλωτής.

Αποβλακώθηκε τελείως.

Γνωρίζει μόνο να κάνει την εργασία, για την οποίαν εκπαιδεύτηκε εντός του συστήματος για να παίρνει έναν μισθό σε χρήμα. Κι από κει και μετά, πάρε φράγκα δωσ’ μου κρέας.

Κυκλοφορεί με την πορτοφόλα στην τσέπη και την φόλα στο κεφάλι.

Τρώει ό,τι του πουλάνε, πίνει ό,τι αγοράζει, ταξιδεύει μαζικά σε όποιο μέρος “πουλάει”, και γενικά ζει δίχως να γνωρίζει τίποτα από τα βασικά, τα βιωματικά. Το βασικότερο που γνωρίζει, η βάση όλων, το πρώτο τουβλάκι για όλα είναι το χρήμα. Είναι ο φυσικός του πόρος και η αρχή των πάντων. Αν έχει χρήμα, λειτουργεί, αν όχι πεθαίνει ως καταναλωτής και επειδή είναι πλέον μολυσμένος και μεταλλαγμένος σε υπερθετικό βαθμό, μπορεί να πεθάνει και ως άνθρωπος, αυτοκτονώντας ή λιμοκτονώντας.

Όλη μας η εξέλιξη, η πρόοδος, η ανάπτυξη και ο πολιτισμός ως “ανθρωπότητα” όχι πλέον ανθρώπων αλλά καταναλωτών, χτίστηκε επί του τρομακτικού αξιώματος να θεωρούμε ως αρχή των πάντων, ως βάση των πάντων το χρήμα. Κι από κει και κάτω να μην έχουμε καμία απολύτως γνώση, ούτε βέβαια και κανένα απολύτως ενδιαφέρον για γνώση. Μόνο από κει και πάνω ενδιαφερόμαστε να σπουδάζουμε, ο καθένας σε όποια ειδικότητα του ταιριάζει, για να βγάλει όσο περισσότερα χρήματα και να έχει έτσι στέρεες βάσεις, κούνια που τον κούναγε.

Η βάση μας λοιπόν ως καταναλωτές είναι το χρήμα αλλά η βάση μας ως ανθρώπινα όντα βρίσκεται πολύ πιο βαθιά από αυτό, όπως όλων των πλασμάτων της φύσης. Κι αυτό δείχνουμε να το έχουμε όχι απλώς ξεχάσει αλλά αποδιώξει εντελώς ως ενδεχόμενο και ως πληροφορία. Διότι έχουμε ξεχάσει εντελώς και το ότι πιο βαθιά και πιο βασικά από καταναλωτές είμαστε άνθρωποι, πλάσματα, όντα. Ότι έχουμε έναν βασικότερο και πρωγενέστερο εαυτό από τον καταναλωτή που κουβαλάμε. Και ότι όταν το βιολογικό αυτό ον πάψει να υπάρχει, αυτόματα παύει και ο καταναλωτής.

Όλα αυτά δεν τα ξέρουμε πια εμείς οι σύγχρονοι και πολιτισμένοι άνθρωποι. Πλήρης η αποβλάκωση του καταναλωτισμού. Πάρε φράγκα δωσ’ μου κρέας, γίναμε όλοι μας μέσα σε πολύ λίγες γενιές.

Το Απλεπιστήμιο, αυτό που ξεκινάει ως πρώτο βήμα εδώ στη Βολισσό και φιλοδοξεί, (όπως και τα Πανεπιστήμια (!)) να εξαπλωθεί σε πολλά μέρη της Ελλάδας, φιλοδοξεί να προσφέρει γνώσεις σε βάθος. Γνώσεις κάτω από τη βάση, κάτω από το χρήμα. Προς τη βάση του εαυτού μας ως πλάσμα βιολογικό και του οικοσυστήματος ως μόνου αληθινού αυθύπαρκτου συστήματος. Να εμβαθύνει και να κάνει βουτιά από τον καταναλωτή στον άνθρωπο, από το χρηματοοικονομικό σύστημα στο οικοσύστημα. Μια βουτιά προς την ελευθερία. Μια βουτιά που συνήθως δεν έχει επιστροφή και που ανοίγει ορίζοντες ξεχασμένους και απείρως ομορφότερους από τους φτιαχτούς και μπιχλιμπιδάτους τους σύγχρονου κόσμου.

Το Απλεπιστήμιο θα ξεκινήσει φέτος στη Βολισσό με τις πρώτες (θεωρητικές και ιδρυτικές) συναντήσεις του τον Αύγουστο (23-26) και θα συνεχίσει κατόπιν, ανακοινώνοντας προγράμματα κατά την διάρκεια του έτους, όχι μόνο στην έδρα του αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, ακόμα και στην Αθήνα. Παντού υπάρχουν άνθρωποι με βιώματα, με γνώσεις κάτω από τη βάση και με διάθεση να τις μοιραστούν, οι οποίοι μπορούν να λάβουν μέρος και να επεκτείνουν το εγχείρημα του Απλεπιστημίου. Η συνεργασία μας θα είναι δεδομένη.

Δηλώστε συμμετοχή στις συναντήσεις του Αυγούστου στη Βολισσό. Ήδη έχουν δηλώσει περίπου 50 άνθρωποι από διάφορα μέρη της Ελλάδας και μάλλον βαδίζουμε προς μια πολυσυμμετοχική έναρξη, γεγονός που μόνο χαρά μας δίνει.

Σας περιμένουμε όλους όσους νιώθετε και ψάχνετε προς αυτές τις κατευθύνσεις της ζωής.

Δεν θα υποκύψουμε

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Μπακόλας πήρε ένα μικρό κείμενό μου και το κανε εξαιρετική ταινία μικρού μήκους. Δεν θα υποκύψουμε ο τίτλος της. Πριν λίγο με ενημέρωσε ότι η ταινία επιλέχθηκε να διαγωνιστεί στο φετινό φεστιβάλ Δράμας.
http://www.dramafilmfestival.gr/dff/index.php?option=com_content&view=article&id=79&Itemid=44

Αν και δεν είμαστε, ούτε εγώ ούτε ο Γιώργος, οπαδοί των ανταγωνισμών και των βραβείων, μας εύχομαι να κυκλοφορήσει η ταινία και να την δουν, να την νιώσουν όσο περισσότεροι άνθρωποι.

ο δημαριτης και ο χρυσαυγίτης…

Κάθε μέρα ολοένα και σαφέστατα πια αποδεικνύεται ότι συναγωνίζεται επαξίως τη χρυσή αυγή το εξίσου σιχαμερό πολιτικό μόρφωμα που λέγεται δημαρ. Δυο πόδια, δυο στυλοβάτες έχει αυτό το καθεστώς που διοικεί τόσο αυταρχικά την Ελλάδα και την ξεπουλά στους διεθνείς τοκογλύφους. Την χρυσή αυγή και την δημάρ. Κι αυτό πλέον μπορεί να το δει και ο πολιτικά τυφλός ή βλαξ.
Κάποτε, όταν το είχα πρωτογράψει, ότι ο δημαρίτης και ο χρυσαυγίτης ουσιαστικά δεν διαφέρουν πουθενά, παρά μόνο στο ότι ο ένας είναι η θεωρία και ο άλλος η πράξη, επαρεξηγήθη και εκήρυξε μποϋκοτάζ στα βιβλία μου κάποια αστή δημοσιογράφος, ομοία του κουβέλη προφανώς (να την χαίρονται εκεί στην εφ.συν.)
Της εύχομαι να μείνει τελευταία μαζί του στο σιχαμερό τους μόρφωμα. Μέχρι και ο απόλυτος εκφραστής της καταναλωτικής αποβλάκωσης συγγραφέας τους, τους κούνησε μαντήλι…

Με τις υγείες μας…

Φέτος ο Ιούνιος είναι πολύ περίεργος. Φυσάει ολημερίς ένα δροσερό βοριαδάκι, το οποίο ανεβαίνει σε ένταση κατά τη διάρκεια της νύχτας, ανάποδο δηλαδή από τα γνωστά μας μελτέμια, και εξαιτίας του η θάλασσα, είναι ασυνήθιστα παγωμένη. Συνήθως οι θάλασσές μας εδώ παγώνουν κατά το τέλος Ιουλίου και Αύγουστο, όταν αρχίζει το μελτέμι, που σπρώχνει τα επιφανειακά ζεστά νερά προς το πέλαγος και στην θέση τους αναδύονται τα γλυκά νερά του υδροφόρου ορίζοντα που έρχονται από το Πελινναίον όρος. Ποτέ τέτοια εποχή δεν είχαμε τόσο ισχυρούς βοριάδες και ποτέ τόσο κρύες θάλασσες.

Κάθε πρωί κι απόγευμα που πηγαίνω για μπάνιο, σκέφτομαι ότι αν ζούσα στην Αθήνα, θα ονειρευόμουν μια βουτιά στα νερά αυτά, αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ πόσο παγωμένα είναι, τόσο που πιθανότατα δεν θα έμπαινα καν μέσα, αν με κάποιον υποθετικό τρόπο μπορούσα να διακτινιστώ εδώ από την Σόλωνος.

Κάτι τέτοιες σκέψεις κάνω όποτε μπαίνω στη θάλασσα και ύστερα που βγαίνω, το δροσερό βοριαδάκι μού φαίνεται πολύ ζεστό. Βρεγμένος πηγαίνω στο σπίτι. Και εκεί, αργά ή γρήγορα, έρχεται η ώρα που ακούω στο ραδιόφωνο τις διαφημίσεις της εποχής. Που δεν είναι άλλες βέβαια, από ρεκλάμες κλιματιστικών μηχανημάτων.

Ακούγοντας αυτές τις διαφημίσεις ένας άνθρωπος που είναι αποτοξινωμένος από τον καταναλωτισμό, ένας άνθρωπος που συνειδητά προσπαθεί να ζει στο περιθώριο του χρηματοοικονομικού συστήματος και στην καρδιά του οικοσυστήματος, δεν μπορεί παρά να απελπιστεί τελείως με την πορεία που τραβάει η ανθρωπότητα και με το σημείο κατάντιας στο οποίο βρίσκεται ήδη.

Καμία συναίσθηση δεν έχουν οι καταναλωτές ότι το σπίτι τους είναι ο πλανήτης γη. Βλέπουν τη ζωή και τον κόσμο τόσο κοντόφθαλμα όσο τους επιτρέπουν οι τέσσερις τοίχοι του διαμερίσματος και του γραφείου που τους περικυκλώνει. Πατούν απερίσκεπτα ένα κουμπί, καταναλώνουν ή κατασπαταλούν ενέργεια, η οποία ούτε αναρωτιούνται, ούτε τους ενδιαφέρει πώς και πού παράγεται, για να δροσίσουν τον μικρόκοσμό τους και ταυτόχρονα να ανεβάσουν την θερμοκρασία του πλανήτη, του σπιτιού τους δλδ, έτσι ώστε να χρειαστούν μετά ισχυρότερα ψυκτικά μηχανήματα, που θα ανεβάζουν κι άλλο την θερμοκρασία του πλανήτη κ.ο.κ, ένας κύκλος φαύλος και αδιέξοδος όπως οι ζωές μας.

Ακούω τις διαφημίσεις των ολοένα και πιο ισχυρών και πιο τρομερών και πιο οικονομικών και πιο δροσιστικών μηχανημάτων κλιματισμού, που κάνουν το σπίτι βόρειο πόλο και μπορείς να έχεις το ψάρι στην κρεμάστρα και το παγωτό μέσα στο ντουλάπι, και είμαι βέβαιος ότι αυτή η ανθρωπότητα αποβλακώνεται και αυτοκαταστρέφεται με γοργούς ρυθμούς. Με 60% του πληθυσμού του πλανήτη ήδη αποβλακωμένους καταναλωτές, οι οποίοι δροσίζουν τους μικρόκοσμούς τους και είναι ευχαριστημένοι διότι ούτε που διανοούνται τίποτε παραπάνω από το ότι βγάζει δροσιά αυτό το πράγμα στον τοίχο, δεν βγαίνει για πολλά χρόνια η ιστορία. Και δεν αξίζει κιόλας να βγει.

Τα κλιματιστικά είναι μία μικρή μονάχα παράμετρος αυτής της κατάντιας του ανθρώπινου είδους. Όλη μέρα κι όλη νύχτα δισεκατομμύρια άνθρωποι επί γης καταναλώνουν φυσικους πόρους. Και δεν κάνουν το παραμικρό για να αναπληρώσουν έστω και το ένα εκατομμυριοστό αυτών. Κι ύστερα τους φταίει το σύστημα, οι παγκόσμιες συνωμοσίες, οι ηγεσίες, και εσχάτως η χρηματοοικονομική κρίση και η λιτότητα που δεν τους αφήνει να έχουν λεφτά για να σπαταλούν μη αναστρέψιμα ολοένα και περισσότερους φυσικούς πόρους, αφού ως γνωστόν, ο μόνος φυσικός πόρος που υπάρχει στον αποβλακωμένο νου του καταναλωτή είναι το χρήμα.

Με τις υγείες μας. Θεωρούμε εαυτούς και τα εξυπνότερα πλάσματα της φύσης. Όλα τα υπόλοιπα πλάσματα θα γελούσαν με τα χάλια μας, εάν δεν ήταν μονίμως, μέρα νύχτα τρομαγμένα, επειδή νιώθουν να απειλείται η ύπαρξή τους από την απληστία και την ηλιθιότητά μας. Τελικά η βλακεία, όχι μόνο είναι αήττητη αλλά και μπορεί να καταστρέψει το σύμπαν.

Τιμητικό “κατεβατό”!

Όταν ένα βιβλίο σε βάζει να σκεφτείς κι όχι απλώς να περάσεις καλά-τι σιχαμένη φράση-αυτά τα κατεβατά προκύπτουν….

Ο Θοδωρής, ο ακούων στο τσούκλι Πεπόνας,κληρονομιά του παρατσουκλιού μαζί με το κτηματάκι του παππού του,έχει- μια ζεστή μέρα του Μάη – ένα μόλις χρόνο μετά τις εθνικές εκλογές του 2012, μια δουλειά συγκεκριμένη να τελειώσει,χρειαζούμενη κι αχρείαστη μαζί,όπως μονολογεί ανάμεσα στ΄ άλλα:να φτιάξει και φέτος νέο Διομήδη , το…. σκιάχτρο που τριάντα χρόνια σερί έχει την θέση του κι αυτό στην ζωή του εκεί.

Τον Διομήδη τον πρωτόφτιαξε ο παππούς Πεπόνας και το ίδιο κάνει κι ο σημερινός,άξιος συνεχιστής του όχι μόνο ως προς το φτιάξιμο του σκιάχτρου αλλά του  φυλάγματος και της πρακτικής χρήσης των παλιών εύρωστων σπόρων ,των γερών καρπερών φυντανιών , των αποδοτικών φυσικών τρόπων καλλιέργειας του περιβολιού και γενικά ικανός , ακούραστος δουλευτής και  συνεχιστής διαφόρων παλιών φιλικών για την γη και τον άνθρωπο μεθόδων …
Αν όμως για τα του κτήματος καλά και περίκαλα κάνει και συνεχίζει με τις επιταγές του πάππου του και της καρδιάς του κι ευλογημένος ορατά κι αποδεδειγμένα κρατιέται ο τόπος γύρω,παράδεισος από φρούτα εποχής και ζαρζαβατικά στον καιρό τους, ανόθευτα και χωρίς φυτοφάρμακα και γι αυτό κι εκείνος,ο σημερινός Πεπόνας, μα και άλλοι συντοπίτες απολαμβάνουν τα καλά του ,κάνει άραγε το σωστό να μένει έτσι πιστός και στις επιταγές του κόμματος,που σαν να μην τα λέει και πολύ σόι βέβαια τελευταία κι έχουν γυρίσει οι πάντες στην χώρα ολόκληρη κι οι οικείοι του εναντίον,αυτοί μάλιστα λάβροι και εναντίον κόμματος και Πεπόνα εγγονού;

Ο Πεπόνας αυτές τις δυο τρεις ωρίτσες, όλες κι όλες, που μαστορεύει τον Διομήδη, παράλληλα του μιλάει,του ανοίγει τα μύχια της καρδιάς του και μέσα στην οργιάζουσα φύση αναλογίζεται με μεγάλη περίσκεψη -διηγούμενός τα και σε μας-τί έπραξε και πώς και γιατί την μέρα των εκλογών ένα χρόνο πριν και πώς λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες,στο τσακ,πρόλαβε χάρη στο κελάιδισμα του Φραγκούλη και ψήφισε,παρά την προσπάθεια των δικών του-όπως υποψιάζεται-να του αποσπάσουν την προσοχή , απασχολώντας τον στο περιβόλι που τόσο τ΄αγαπάει και κει μόνο χανει την αίσθηση του χρόνου, για να μην ψηφίσει το κόμμα-που ως κυβέρνηση σκατά κι απόσκατα,εδώ που τα λέμε, τα έχει κάνει- και έτσι, μονολογώντας τώρα μπροστά στον ευήκοο Διομήδη μαζί με  όσα άλλα του εξομολογείται, εκθειάζει τα καλά τής συνέχισης της φυσικής παράδοσης των πραγμάτων-βλέπε την πρόοδο στο κτήμα και την απόλαυση καρπών κι ομορφιάς με όλες τις αισθήσεις-αλλά βγάζει στην επιφάνεια και την απορία του για την άρον άρον πολιτική μεταστροφή των γύρω του,μη πολυθέλοντας να παραδεχτεί ότι η Φύση  μπορεί και πάει μπροστά αιώνες τώρα με το μεγαλείο και την ισορροπία της αρμονικής επανάληψης που την στηρίζει νομοτελειακά και από την κτίση της, αλλά οι άνθρωποι είναι- πάντα ως της φύσης  ένα αναπόσπαστο κομμάτι- άλλο πράμα καθώς αυτοί έχουν βούληση και πρέπεινα ξεκολλάνε από τις παλιές επιζήμιες συνήθειες,τις νοοτροπίες και τα κομματικά στεγανά, όταν χάνεται το δίκαιο και θυσιάζεται και ξεπουλιέται κάθε καλό και ηθικό …
Σάμπως τα κόμματα ο άνθρωπος δεν τα εφηύρε,υπάρχουν πουθενά στην φύση και δεν τα βλέπει; Αλλά ας όψεται…να που έτσι έχουν τα πράγματα…

Ο Πεπόνας,άνθρωπος απλός,λαϊκός,μεσήλικος πια,με την συνταξούλα του,την συντρόφισσά του,τα φιλαράκια του,το καλό και ήσυχο παιδί του που δουλεύει κι αυτό-δόξα τω Θεώ λέει ο Πεπόνας-χάρη στο κόμμα στην θέση που άφησε εκείνος όταν βγήκε στην σύνταξη,εργατικός και καλός δουλευτής της γης, που δεν έχει κάνει κακό σε άνθρωπο,δεν χρωστάει,δεν έκλεψε, μοιράζεται τα κόπια του από το κτήμα,είναι εν γένει δημοκρατικός,νομοταγής,δεν θέλει μπελάδες και φασαρίες,μόνο να πίνει τα ρακάκια του και να λέει καμιά κουβέντα στο καφενείο με τους άλλους,έντιμος και από πεποίθηση κι αίσθηση φιλότιμου πιστός μια ζωή σε μια παγιωμένη καθημερινότητα-ευτυχισμένος δηλαδή αυτός και τυχερός με τη απλή και φυσική ζωή του σ΄ένα περιβάλλον ειρηνικό και σχετικά απείραχτο ακόμα από τον πολιτισμό των σκουπιδιών και της ρύπανσης - β ο λ ε μ έ ν ο ς  είναι η σωστή λέξη κι ο ίδιος σε μια κ α τ ά σ τ α σ η , που τα τρωτά της δεν (θέλει να)τα βλέπει επειδή δεν τρώει κατ΄ευθείαν στην κεφάλα του την κρίση του συστήματος, που απορεί εν τούτοις και προβληματίζεται, υποψιάζεται, στεναχωριέται , σκέφτεται,βάζει με τον απλοϊκό αλλ΄έντιμο τρόπο σκέψης του ζητήματα, διχάζεται ανάμεσα στην επιταγή για έκφραση ευγνωμοσύνης και στην ανάγκη για σύγκρουση,τους αγαπάει για παράδειγμα αλλά τους τα ψιλοχώνει κιόλας των  δικών του,που έγιναν πολέμιοι τού κόμματός του μα που κι αυτοί,έννοια σου καλοί βολεψάδηκες είναι και του λόγου τους,τα καλά του Πεπόνα τα θέλουν τον Πεπόνα τον μάχονται ,που εννοεί να φανεί πιστός στο κόμμα του κι ας τα΄κανε κι αυτό μαντάρα και σαν να έδωσε-μοιάζει η όλη ιστορία-ο λαός στο κόμμα με τις  εκλογές υγιείς σπόρους και καλά φυντάνια κι αυτό τα τσαλαπάτησε , και γιατί,γιατί ,αυτό είναι που τον βασανίζει, καθώς τίποτα δεν ακολουθήθηκε σωστά και πάνε και τα σπόρια και τα φυτά….

Θα πω-σταματώντας εδώ,καλύτερα να το διαβάσετε -ότι ο Γιάννης Μακριδάκης έγραψε ένα ακόμα εξαιρετικό βιβλίο,του οποίου η έξυπνη κι ευέλικτη μυθοπλασία με καταγοήτευσε για την τεχνική της, φυσικά σαν θέμα αυτό καθαυτό με συγκίνησε και πως για να αναπτυχθεί αρμονικά αυτή η ιστορία  δεν χρειάστηκε παρά μερικές ώρες σαν χρόνο,ένα ιδιωτικό περιβόλι σαν χώρο,έναν απλό άνθρωπο στη μέση της συνηθισμένης , ειρηνικής κατ΄επίφαση ρουτίνας του,να μονολογεί απέναντι σ΄ένα σκιάχτρο,έμπιστο πνευματικό σύντροφό του στα δύσκολα και που να μαρτυράει στον ήλιο και στα πουλιάτις μύχιες έννοιες του,για να μετατραπεί έτσι το απλοϊκό φαινομενικά αφηγούμενο,χωρίς μεγαλοστομίες και κραυγές,σε μια συγκλονιστική πολύπλευρη και πολύ βαθιά αναζήτηση του δια ταύτα της σύγχρονής μας ανθρώπινης ύπαρξης…

Αυτό είναι το έκτο βιβλίο του Μακριδάκη,μ΄έναν ακόμα εύγλωττο τίτλο,“Του Θεού το Μάτι”,μια δυνατή,τρυφερή,τεχνικά άψογη πρωτοπρόσωπη αφήγηση με την μορφή νουβέλας,με γλώσσα όπως είπα πολύ ζωντανή, περιεκτική,με πεντακάθαρη την συγγραφική πρόθεση,όπως μας έχει καλομάθει κι ένα ευαίσθητο και εμπνευσμένο στοχασμό ν΄αναδύεται απ΄τις πρώτες κιόλας παραγράφους, ολιγοσέλιδη ως έκδοση κι όμως πολύ εκτενής,με μια απλή θεματικά ως προς την κεντρική ιδέα και το σκηνικό της μυθοπλασία, μα ταυτόχρονα εντυπωσιακά και σχεδόν δοκιμιακά πολύπτυχη.

Έχει μάλιστα κάτι κι από την εσωτερική ομορφιά τής ιδιαίτερης,αγνής,τόσο ωραία υμνητικής προς την ζωή, πίστης και καθημερινότητας του μοναχού Βικέντιου από την “Δεξιά Τσέπη του Ράσου”,της μοναξιάς και της περηφάνειας του καπετάν Σίμου από το “Λαγού Μαλλί” ,της μητρικής και όχι μόνον αγωνίας της Κωνσταντίας από την ΄’Άλωση της Κωνσταντίας”,της αγχωμένης κι αιφνίδιας ανατροπής των συντεταγμένων τού κατά τι πατριαρχικού μα καλόκαρδου και λαϊκού Παναγή από το “Ζουμί του Πετεινού”….

Γι αυτό έκανα την σκέψη ότι ο Μακριδάκης (κατα)γράφει πλέον(σε)ενιαίο μυθιστόρημα , ένα πολύ πρωτότυπο ιστόρημα διαρκείας, τον Βίο και την Πολιτεία των ανθρώπων του τόπου μας,δοσμένο σε φαινομενικά αυτοτελείς συνέχειες.
Τα δύο μυθιστορήματα και οι τέσσερις νουβέλες του ήδη αποτελούν μιαν αλυσίδα ιστοριών , αλα Ροθ ,συγγραφέα πολυαγαπημένο,που μου ενέπνευσε τον όρο του…μόνιμου μυθιστορήματος. Όλα  στον Μακριδάκη ως τώρα έχουν κοινά γνωρίσματα και κοινή αφετηρία,εκείνη βασικά των πλούσιων συλλογισμών των ηρώων του-είτε τους κάνουν συνειδητά,είτε όχι-για το πού βαδίζει η δική μας χώρα,τί έχει κερδίσει και τί έχει χάσει από ιδρύσεως Νεοελληνικού Κράτους μονίμως αφηνόμενη στα χέρια ανίκανων ή και προδοτών, συναινώντας  με εκβιασμούς και γλοιώδη ρουσφέτια στις εκάστοτε πολιτικές τους.
Παραπλήσιοι ήρωες και στα έξι,προβάλουν οι λογής καθημερινές φιγούρες πολιτών,των οποίων τον εύθραυστο μικρόκοσμο, έστω κι αν ζουν μακριά από το πολύβουο κέντρο μιας κάποιας πόλης, τον διαπερνά εντονότατα και τον καθορίζει σε μεγάλο βαθμό έναςραγιαδισμός ενισχυμένος με το φονικό δηλητήριο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού- αυτός ο ραγιαδισμός ,η πιο σκληρή παθογένεια της ελληνικής κοινωνίαςπου ακόμα τον κουβαλάνε διογκωμένο από γενιά σε γενιά όλες αυτές οι προσωπικότητες, καθώς παίρνουν σάρκα και οστά με λέξεις και που είναι…εμείς!
Εμείς όλοι,σε παραλλαγές υπαίθρου και πόλης,σαν επιμέρους περσόνες ενός τελικά και του αυτού πρωταγωνιστή και μαζί κομπάρσου : του λαού,του (αυτο)ταλαιπωρούμενου -λιγότερο ή περισσότερο χειραγωγημένου-θύματος αλλά και θύτη, παραδομένου ενεργητικά και παθητικά,συνειδητά και ασυνείδητα στα ατελείωτα σκαμπανεβάσματα χώρας διαβιούσας σε πολλαπλή κρίση, κρισάρα μάλλον,που φυσικά δεν ξεκίνησε το 2009 μα σιγόβραζε δεκαετίες πριν,μην πω ρίζωσε επισήμως στον τόπο μας από την εποχή των Βαυαρών και του Καποδίστρια…

Οι ήρωες του Μακριδάκη,αυτοί οι κυριαρχημένοι πολίτες, επί γενιές και γενιέςεξαπατημένοι από μια εξουσία δόλια,που ξέρει καλά να χειραγωγεί καλλιεργώντας την χαζομάρα και την αμορφωσιά και  μιλάω για την αμορφωσιά εκείνην που αναπαράγει τώρα πια η τηλεοπτικοποιημένη, μαζικοποιημένη, νοικοκυραίικη και ψευτοτακτοποιημένη αντίληψη ζωής,κακώς εννοούμενη περί σύγχρονου κράτους και ανάπτυξης,απολύτως ψευδεπίγραφη.

Ο ίδιος,όταν τον ρωτούν,λέει,βάζοντας μαζί κι ένα ερωτηματικό,επειδή προφανώς δεν ασχολείται με φιλολογικές θεωρίες ή κι από σεμνότητα νομίζω,ότι κάνει απλώς(;) πολιτική λογοτεχνία.Παίρνει τα χαρτιά του και στο μούρκι του,ακούγοντας τα πουλιά-τα μάτια του Θεού-κι ανάμεσα στις τραχιές χειρωνακτικές δουλειές, που απαιτεί η ζωή εκεί,γράφει.Εγώ λέω ότι κάνει Λ ο γ ο τ ε χ ν ί α επιπέδου, με παρατηρητικότητα , ακρίβεια,σταθερή και λεπτολόγα ηθογραφική διεισδυτικότητα και φοβερή αίσθηση μέτρου!Τούτος ο αγρότης-συγγραφέας,που μας πρόκυψε στην πολύχρονη  αναβροχιά γράφει-πολύ αυστηρά κρινόμενος-εκπληκτικά ηθογραφικά κείμενα με βάθος,με τρόπο προσωπικό μεν, πολιτικοποιημένο, γιατί όχι αλλά μαζί και τόσο απλό , εύληπτο , κατανοητό,νουθετικό κατά την γλυκύτερη έννοια της λέξης και όχι…κατηχητικό,εξόχως συντροφικό,αγαπησιάρικο, καλόγνωμο….
Η συγγραφική του γλώσσα είναι ξέχειλο μπαούλο θησαυρών,με την ομορφιά,την ζωντάνια,την ροή της να μπαίνει πάνω από διανοουμενίστικα ψευτοδιλήμματα τύπου αν το προσωπικό αυτό ύφος του συγγραφέα ταιριάζει ή όχι στον αναγνώστη ιδιοσυγκρασιακά και τί ρόλο μπορεί να παίζει αυτό στο τελικό αποτέλεσμα.

Τον λιβανίζω-σιγά βέβαια μην το έχει ανάγκη-το ξέρω,κι ας μου καταλογίσετε υποκειμενικότητα από δηλωμένη (και)πολιτική συμπάθεια.Γιατί όμως το κάνω;Γιατί όταν κρίνουμε τους λογοτέχνες μόνον από και για την πολιτική τους στάση και δεν ταυτίζεται μ΄ αυτήν που έχουμε εμείς ή οι… εργοδότες μας και προσπαθούμε τότε να τους μειώσουμε ως προς το ταλέντο τους,ε, τότε γινόμαστε, επιεικώς, γελοίοι.
Με τον Μακριδάκη το είδα αυτό και έπαθα την πλάκα μου…
Όταν κάποιοι είπαν φτήνιες για την ποίηση της Δημουλά* με αφορμή τις πολιτικές της δηλώσεις έγινε της τρελής . Όταν λένε κακίες για τον αντίθετό τους Μακριδάκη,δεν λέμε τίποτα, ας περισσεύει ο φθόνος;
Διότι τί άλλο να εκλάβω ως κίνητρο της χολιασμένης,μη τεκμηριωμένης λογοτεχνικά κριτικής, εκτός από τον φθόνο τους για το πόσο ταλαντούχος είναι αυτός ο τύπος ο αντισυμβατικός  ,που έριξε μαύρη πέτρα στα τσιμέντα της Αθήνας και στα εκδοτικά συνάφια της αγωνιζόμενος κατά της άκρατης κι άκριτης αστικοποίησης κι όμως ο κόσμος τον ανακάλυψε,τον αγαπάει και τον διαβάζει συστηματικά, ενώ οι κατακριτές του,όταν εμφανίζονται οι ίδιοι σαν συγγραφείς, δεν πείθουν,δεν συγκινούν;

Λοιπόν κι εγώ πολιτικά δεν συμφωνώ ντε και καλά πάντα μαζί του, αλλά σαν συγγραφέα μπορώ κι εκείνον κι άλλους να τους σχολιάσω σαν αναγνώστρια ,χωρίςπολιτικές παρωπίδες μεγέθους τοίχου, προσπάθησα δε πάρα πολύ γι αυτό και περιμένω από όσους ασχολούνται -επ΄αμοιβή κιόλας,εκεί το απαιτώ-με την λογοτεχνίατων άλλων να επιστρατεύσουν την αξιοπρέπεια και όχι την χολή τους και να πράττουν επιτέλους το ίδιο…

*Δεν με άγγιξε ποτέ η ποίηση αυτής της γυναίκας ,ποτέ,στον βαθμό βέβαια των λίγων που σκαμπάζω από ποίηση και λειτουργώντας εντελώς υποκειμενικά , συναισθηματικά . Είναι δυνατόν όμως να την αποκαλέσω… ατάλαντη;Θα τρελαθούμε τελείως;Αλίμονο, αν επειδή είπε το ένα ή το άλλο που με βρίσκει πολιτικώς αντίθετη ,έβγαινα να πω, από το μπλογκ, την κάθε χοντράδα που θα μου ερχόταν και δη για το ταλέντο της….

ΥΓ.
Ωραία,λιτή,φιλολογική (και φυσιολογική,χαχα) παρουσίαση του βιβλίου,έκανε ο Γιάννης Ρουμπάκης στο μπλογκ του,Νεάρχου Παράπλους,και παραθέτει για του λόγου το αληθές κι ένα σωρό όμορφα αποσπάσματα,να΄ναι καλά.

Βιβή Γ.

Καθαρές δουλειές!

Εγώ προτείνω σήμερα να κόψουνε την στρογγυλή σφραγίδα της ελληνικής κυβερνήσεως εις τα τρία. Τα δύο τρίτα να πάρει ο σαμαράς και το ένα τρίτο που περισσεύει να το κόψουνε πάλι στα δύο και να πάρει το ένα κομμάτι ο Βενιζέλος σπίτι του και το άλλο ο μπάρμπα φώτης.
Έτσι θα έχουμε μια σταθερή κυβέρνηση με άψογη συνεργασία αφού για κάθε απόφαση θα χρειάζεται να φέρει ο βενιζέλος το κομμάτι του που θα το χει κρυμμένο μες στο ψυγείο, μαζί με την γουρουνοκεφαλή, και ο μπάρμπα φώτης το δικό του που θα το χει ράψει στη φόδρα της πυτζάμας του, εκεί που είναι καρικωμένη η κόκκινη γραμμή, για να τα ενώσουνε όλα μαζί και να βάλει ο πρωθυπουργός τη τζίφρα.