Λίπανση γραναζιών συστήματος

Η απαγόρευση καλλιέργειας παραδοσιακών ποικιλιών και η πλήρης τροφική εξάρτηση των καταναλωτών από τις τεχνητές ποικιλίες είναι η μεγαλύτερη απόδειξη του ότι άλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζουν όσοι έχουν παραδώσει εαυτούς στο καπιταλιστικό σύστημα.

Αποκομμένοι πλήρως από το οικοσύστημα, υπάρχουν μόνο για ανακυκλώνονται μες στο σύστημα, να τρέφονται, να αρρωσταίνουν και να “γιατρεύονται” από αυτό, πάντοτε βέβαια πληρώνοντας σε χρήμα, και στο τέλος πεθαίνουν εντός του (πριν τη σύνταξη), έχοντας φθαρεί σωματικά όπως κάθε γρανάζι μηχανής αλλά κυρίως ψυχικά χάνοντας την ανθρώπινή τους υπόσταση.

Η τόση σπουδή του συστήματος να αποκόψει εντελώς τον καταναλωτή από τη φύση και να τον λιπαίνει ως γρανάζι δίνοντάς του μόνο όσα κατασκευάζει ως τρόφιμα, προδίδει ακριβώς πλέον ότι στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα άλλο “οικοσύστημα”, το χρηματιστηριακό, το οποίο καμία σχέση δεν θα έχει με το αυθύπαρκτο και αληθινό οικοσύστημα.

Όποιος θέλει να βρει πού είναι η Ζωή και τι είναι η Ζωή, ευτυχώς μπορεί ακόμα να κοιτάξει λίγο πάνω από τις παρωπίδες του και να δει πιο έξω από το κλουβί του. Υπάρχουν ακόμη οι ενδείξεις της και καλούν τον καταναλωτή να ξαναγίνει άνθρωπος.

Απαγόρευση καλλιεργειών λέει!!

Στο κατώφλι μου φυτρώνει κάθε Μάη μια καπαριά
Την αφιερώνω στους γελοίους μικρόνοες που νομίζουν πως θα βάλουν τη φύση σε καλούπια όπως βάλανε τις ζωές τους.
Ας απαγορεύσουν ό,τι θέλουν κι ας τρώνε οι ίδιοι και τα γρανάζια τους ό,τι μεταλλαγμένο κατασκευάζουν. Θα απαλλαγεί ο πλανήτης μιαν ώρα αρχύτερα από την μόλυνση που αποτελεί η παρουσία τους.

http://ostria-gr.blogspot.gr/2013/05/blog-post_9297.html

Άλλη μια απόδειξη Ύβρης

Ο ορισμός του γελοίου ανθρωποειδούς αστού καταναλωτή
Δεν διστάζει να σκοτώσει ένα πλάσμα που υπάρχει στον πλανήτη πολύ πριν από τον ίδιο. Δεν σέβεται τίποτα, ούτε καν τη Ζωή
Σκοτώνει ένα θαύμα της Φύσης, ένα πλάσμα αθώο και (σε σχέση με τον ίδιον) τελείως άκακο, μόνο και μόνο για να φωτογραφηθεί με το νεκρό του κορμί μέσα στο άθλιο τσιμεντόκουτο, όπου διαβιεί μην ξέροντας τι είναι Ζωή. Μόνο και μόνο για να στολίσει με το δέρμα του υπέροχου αυτού πλάσματος τον τοίχο του σαλονιού του.
Και μετά, ως συνειδητοποιημένος γελοίος αστός καταναλωτής, θα χαρίσει τον σκελετό του φιδιού σε οργάνωση για τα άγρια ζώα!! Σε μια οργάνωση που δεν θα είχε λόγο ύπαρξης αν ο ίδιος και οι όμοιοί του δεν ήταν τόσο άθλιοι.
Έχω έναν λαφιάτη γείτονα που έχει μήκος περί τα δυο μέτρα. Όποτε τον βλέπω χαίρομαι. Εύχομαι και ελπίζω να ζήσουν αυτά τα ζωντανά και κατόπιν της ολοσχερούς καταστροφής των σύγχρονων ανθρωποειδών “αστών καταναλωτών”, η οποία έρχεται ταχύτατα.

 

Η είδηση-απόδειξη:

Πύθωνα που ξεπερνάει τα 5 μέτρα σκότωσαν τρεις φίλοι στο Μαϊάμι. Ο 23χρονος που τον εντόπισε θα κρατήσει το δέρμα του

Ο μεγαλύτερος πύθωνας της Βιρμανίας πιάστηκε στη Φλόριντα . Το φίδι έχει μήκος 5,69 μέτρα και εντοπίστηκε στην άκρη ενός δρόμου, στις 11 Μαΐου, από μία παρέα φίλων.

Ο 23χρονος φοιτητής Jason Leon, εντόπισε τον μεγάλο θηλυκό πύθωνα στο Μαϊάμι,  όταν είδε να εξέχει η ουρά του τεράστιου φιδιού, πίσω από ένα μεγάλο θάμνο στο δρόμο.

Ο πύθωνας  κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ μήκους που ξεπερνούσε τα 5 μέτρα και είχε βρεθεί στο εθνικό πάρκο του Everglades το 2012.

Με τη βοήθεια των φίλων του, ο 23χρονος  κατάφερε να  σκοτώσει με ένα μαχαίρι το τεράστιο φίδι κοντά στην περιοχή του Gainesville.

Ο 23χρονος θα δώσει το σκελετό του φιδιού σε οργάνωση για άγρια ζώα,  αλλά θα κρατήσει το δέρμα του πύθωνα,για να το βάλει στον τοίχο του σαλονιού του.

Στη  Φλόριντα απαγορεύεται πλέον, η ιδιοκτησία πύθωνα καθώς και η πώλησή του. Επιπλέον, από την ομοσπονδιακή νομοθεσία απαγορεύεται η εισαγωγή και η πώληση ειδών που προέρχονται από πύθωνα.

Πρωινή σπονδή

Γράμμα από αναγνώστρια άνευ αδείας της δημοσιευμένο:

Γιάννη καλημέρα,

Ήθελα να μοιραστώ αυτό:
Ερχόμενη σήμερα στο γραφείο καθώς ανηφόριζα τη Σόλωνος, είπα να σταθώ έξω από την Εστία, να αποτίσω φόρο τιμής. Στάθηκα εκεί βουβή διαβάζοντας την ανακοίνωση και ένιωσα ένα τεράστιο κύμα θλίψης να με κατακλύζει. Αλλιώς είναι όταν διαβάζεις τα νέα στις ειδήσεις κι αλλιώς είναι φυσικά να τις βιώνεις. Στεκόμουν λοιπόν εκεί αμίλητη κι ένιωσα γι άλλη μια φορά τόσο ανήμπορη κι αδύναμη και μου φάνηκαν ξαφνικά όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τόσο ακατανόητα, τόσο αλλοπρόσαλλα, τόσο ασύλληπτα. Όλες οι διαδικασίες της λογικής αλληλουχίας, συνάφειας και συσχετισμού των γεγονότων και των καταστάσεων που βιώνουμε και οι αναλύσεις του πως και του γιατί οι οποίες σε καθημερινή βάση με απασχολούν, ξαφνικά σβήστηκαν μονομιάς από τον εγκεφαλικό μου χάρτη. Το μόνο που ήταν εκεί, ήταν ένα τεράστιο ερωτηματικό βουτηγμένο σε απέραντη θλίψη. Κι εκεί που καθόμουν αποσβολωμένη, σα να με είχε χτυπήσει κεραυνός, ήρθε ο κύριος που καθάριζε την είσοδο της διπλανής πολυκατοικίας και μου έλεγε κι εκείνος ότι όταν διάβασε την ανακοίνωση έβαλε τα κλάματα… Δεκάξι χρόνια είμαι, μου λέει , στην Ελλάδα και την αγαπώ σαν την πατρίδα μου, την Αλβανία. Του φαινόταν αδιανόητο το γεγονός πως ύστερα από έναν αιώνα και βάλε, με όλες τις αντίξοες συνθήκες της πορείας του, το ιστορικό αυτό βιβλιοπωλείο δε θα σφύζει πια από γνώση και ζωή. Κούνησε το κεφάλι του μουρμουρίζοντας ένα «που μας καταντήσανε…» και συνέχισε να σκουπίζει το πεζοδρόμιο αμίλητος και θλιμμένος. Αμίλητη και θλιμμένη έφτασα κι εγώ στο γραφείο.
Και ένιωσα γι’ ακόμη μια φορά ότι άλλο είναι η Ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε.
Κ.

Ευχές για την αποφοίτηση της Εβελίνας Βενιζέλου

Σήμερα από το πρωί πέφτω πάνω σ’ αυτή τη φωτογραφία του κοριτσιού, που μαζί με τους γονείς του μοιάζουν πανευτυχείς για την αποφοίτησή του από την τάδε σχολή του τάδε αμερικανικού πανεπιστημίου και μου δημιουργεί απέραντη θλίψη.

Δεν εστιάζω βεβαίως καθόλου στο ότι ο πατέρας του κοριτσιού είναι αυτός που είναι, αν και θα πρεπε, διότι είναι απόδειξη πως αυτοί που έχουν θέσεις εξουσίας, αλλά και οι πλούσιοι σε χρήμα, τους πρώτους που καταστρέφουν και καταδικάζουν (ίσως ισόβια) στην αμάθεια και στην ευτελή ζωή, είναι τα παιδιά τους.

Εστιάζω μονάχα σε αυτό το κορίτσι, το οποίο γελάει με συστολή, δείχνει σεμνό και προσγειωμένο, προφανώς θα είναι και ευφυές, παρόλα αυτά είναι θύμα ενός πλαστού σύμπαντος, με ευτελείς αξίες, τις οποίες για να υπηρετήσει όσο πιο χειραγωγημένο, αμαθές και άβουλο γίνεται, σπουδάζοντας στα ανώτερα ιδρύματά του, του πρόσφεραν κάθε οικονομική δυνατότητα και κάθε στήριξη οι γονείς του.

Θλίβομαι με την εικόνα ενός νέου κοριτσιού που είμαι βέβαιος ότι νιώθει αλλά ακόμα δεν ξέρει, πως όλο αυτό εντός του οποίου αισθάνεται επιτυχημένο, και που οι γονείς του του λένε ότι είναι το παν, πως όλο αυτό είναι μονάχα ένα φαιδρό και θλιβερό υποσύνολο και μάλιστα το μόνο ανήθικο, φαιδρό και θλιβερό απ’ όλα τα υποσύνολα που απαρτίζουν το σύνολο της ζωής στον πλανήτη.

Δεν θλίβομαι βεβαίως για την κόρη του τάδε αλλά για το κάθε κορίτσι κι αγόρι που ενσαρκώνει αυτή η κοπέλα της φωτογραφίας. Θλίβομαι για τις νέες γενιές ανθρώπων που γεννήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν να είναι άτομα και να υπηρετούν την ευτέλεια των “αξιών” που φτιάξανε οι γονείς τους κι όχι των αυθύπαρκτων. Που γαλουχήθηκαν ως άτομα καταναλωτικά, ανταγωνιστικά και εκπαιδεύτηκαν για να γίνουν πετυχημένοι κυνηγοί μιας καριέρας που ρουφά τη ζωή τους.

Για όλα τα αγόρια και κορίτσια που τους είπαν οι γονείς τους πως αξίζουν τα πάντα, πως είναι οι πρώτοι και καλύτεροι, πως οι σπουδές και τα πτυχία τους είναι μόρφωση, πως η ζωή είναι αυτό που ως τώρα ζούσαν και αυτό που βλέπουν να ξανοίγεται μπρος τους μετά τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά, μια θέση σε εταιρία κι ένα ψηλό μηνιάτικο με προοπτικές ανόδου σε κάποια κορφή, πως η ζωή είναι μια αέναη κατανάλωση φυσικών πόρων κι ενέργειας δίχως καμία σκέψη αναπλήρωσής τους, πως η ζωή είναι ένα τούνελ με φως τη σύνταξη, πως η ζωή και η κοινωνία είναι ζούγκλα κι επιβιώνει ο πιο εφοδιασμένος με σπουδές και χρήματα, πως η ζωή είναι για να περνάμε καλά, να βγάζουμε χρήμα, να γλεντάμε, να γελάμε, να αγοράζουμε και να ταξιδεύουμε, θλίβομαι γι αυτά τα παιδιά που από μικρά οι γονείς τους τους έκρυψαν επιμελώς πως τα ίδια είναι πρώτα απ’ όλα πλάσματα και πως η ζωή είναι μία, μικρή και όμορφη.

Ελπίζω αυτό το κορίτσι, Εβελίνα διαβάζω ότι ονομάζεται, και κάθε σύγχρονο κορίτσι κι αγόρι, να καταφέρει σύντομα, με σύμμαχο αυτή την ιστορική συγκυρία της καπιταλιστικής κρίσης, να απελευθερωθεί από τα δεσμά με τα οποία το δέσανε χειροπόδαρα οι γονείς του για να υπηρετήσει το άθλιό τους σύστημα ως εργαζόμενος, επιχειρηματίας ή άνεργος, να καταλάβει πως αυτό που νιώθει η νεανική του ψυχή δεν είναι ουτοπία, δεν είναι λόξα, να καταλάβει πως κάτι ευρύτερο, ουσιώδες και αληθινό υπάρχει έξω από το κλουβί που του στήσανε και μέσα του ετοιμάζεται να περάσει τη ζωή του, να ακολουθήσει τον άνθρωπο που έχει μέσα της ελπίζω η κάθε Εβελίνα από δω και μπρος, να σνομπάρει και να αδιαφορήσει για το άτομο που της είπανε από μικρή πως είναι, να πάρει άλλη ρότα στη ζωή, πως άλλο είναι η ζωή και άλλο αυτό που της λένε να ζήσει εύχομαι να καταλάβει σύντομα και πως είναι σωστό αυτό που νιώθει βαθιά μέσα της, να σπάσει τα σύρματα, να βγει απ’ το κλουβί και να πετάξει έξω από το άθλιο αυτό υποσύνολο, εντός του οποίου πέρασαν το βίο τους οι γονείς της, να διδαχθεί από την κατάντια τους.

Μονάχα έτσι θα αλλάξει το τοπίο γύρω από τους ανθρώπους, όταν οι νέοι καταλάβουν αυτό που νιώθουν και το ακολουθήσουν με πείσμα και πάθος.

Τοίχο τοίχο σαν την κάπαρη!

Σήμερα άρχισε η επιχείρηση “Κάπαρη”. Νωρίς νωρίς πριν βγούνε οι γραίες φάγουσες και τις μαδήσουνε!
Η επιχείρηση θα διαρκέσει περίπου 20 μέρες. Μέση κουρασμένη και δάχτυλα τρυπημένα αλλά αξίζει τον κόπο της. Το προϊόν θα επεξεργαστεί με μυστική συνταγή (!!!) και θα αποτελέσει βασική πρώτη ύλη για στις σαλάτες του καλοκαιριού. Προχθές μια φίλη μού είπε και ιατρική πληροφορία: ότι η κάπαρη είναι και προληπτική του θυρεοειδούς. Μακάρι.
Άραγε την κάπαρη θα την κηρύξουν παράνομη τα σαϊνια του καπιταλισμού; Θα της απαγορεύσουν να φυτρώνει;

Μυστική συνταγή κάπαρης!
7 μέρες θέλει για να γίνει, όσες και το σύμπαν!
Την βάζουμε 3 μέρες σε νερό και το αλλάζουμε πρωί βράδυ για να ξεπικρίσει
Την 4η μέρα την απλώνουμε πάνω σε μια πετσέτα να στεγνώσει
Την 5η μέρα την βάζουμε σε ξύδι καλό
Την 6η μέρα την ξαναπλώνουμε πάνω σε πετσέτα να στεγνώσει
Την 7η μέρα την βάζουμε στα βαζάκια, (έτσι, στεγνή και ξυδάτη για να διατηρείται τραγανη) και αναπαυόμαστε όπως ο Θεός όταν έπλασε τον κόσμο!
Άντε, καλά μαζέματα και καλή επιτυχία!

Ζώντας υπό το καθεστώς υποκατάστατων

Όταν έχεις μια κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που τριγυρνούν ανά την υφήλιο και ντελαλούν τις υποδομές και τους φυσικούς πόρους της χώρας σου προς πώληση, σημαίνει ότι έχεις φτάσει στο έσχατο στάδιο της αναξιοπρέπειας.

Πόσω μάλλον όταν τον κοιτάζεις απαθής να σου κλέβει τη χώρα και να την προσφέρει στους επενδυτές μαζί με σένα και κυρίως μαζί με τα παιδιά σου, τα οποία κόπτεσαι να σπουδάσεις κιόλας.

Ο εγκλεισμός των ανθρώπων στο σύστημα της ευτέλειας, τους μετέτρεψε γενιά τη γενιά σε ευτελείς τους ίδιους. Ζουν ένα υποκατάστατο ζωής σε ένα υποκατάστατο πατρίδας. Και προφανώς αποτελούν οι ίδιοι ένα υποκατάστατο ανθρώπου, που ορίζεται ως ιδιώτης καταναλωτής και απειλεί την ανθρωπότητα και τον πλανήτη ολόκληρο, αφού τείνει να επικρατήσει ως μονοκαλλιέργεια.

Το φινάλε αυτής της πορείας δεν μπορεί να είναι άλλο από το να φάει τις σάρκες του, που είναι το ίδιο τοξικές με όσα ήδη τρέφεται. Αυτό θα γίνει είτε εκτονωτικά με πόλεμο, είτε εκφυλιστικά με την εξαφάνιση κάθε άλλου είδους που δεν είναι ενταγμένο στο χρηματοοικονομικό σύστημα (ανθρώπους, ζώα, φυτά). Υπάρχει βεβαίως και το ενδεχόμενο αντίδρασης του οικοσυστήματος, το οποίο προφανώς και θα είναι τρομακτικό για να μπορέσει να ισοπεδώσει όλη αυτή την ύβρη.

Συμβολή στον διάλογο

Η αποχώρηση του ατόμου από το χρηματοοικονομικό περιβάλλον και η επαναφορά του στο φυσικό, δεν είναι διόλου εύκολη υπόθεση πλέον. Κι αυτό διότι υπάρχουν ήδη σήμερα γενιές ανθρώπων που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν έχοντας μάθει μόνο την περιορισμένη πραγματικότητα του ατόμου και του συστήματος εντός του οποίου ζει.

Κι αυτοί οι άνθρωποι από τη μια δεν μπορούν εύκολα να αντιληφθούν την ευρύτερη πραγματικότητα, από την άλλη, ακόμα κι αν την αντιληφθούν, δεν μπορούν εύκολα να την κατανοήσουν διότι τα δεδομένα τους είναι διαφορετικά και τα κουβαλάνε μαζί τους. Με άλλα λόγια οι σύγχρονοι άνθρωποι σκέφτονται με τον αστικό τρόπο που έμαθαν και τον μεταφέρουν νοερά σε μιαν άλλη, προτεινόμενη πραγματικότητα, οπότε καταλήγουν πως αυτή είναι ανέφικτη.

Η ολιστική επιστροφή του ανθρώπου στον φυσικό του βιότοπο και η απελευθέρωσή του από το χρηματοοικονομικό σύστημα είναι το μόνο ζητούμενο και η μόνη διέξοδος για να συνεχίσει να υπάρχει ο πλανήτης και ο ίδιος ο άνθρωπος ως ον αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει απλοϊκά, από τη μια μέρα στην άλλη. Η επανάκτηση της ισορροπίας του καθενός μέσα του και στην ζωή του είναι το άμεσο και πρώτο βήμα. Και ισορροπία δεν είναι δυνατόν να επέλθει με μια αυτόματη μετακίνηση όλων μαζί των ανθρώπων από το πλαστό σύστημα στο αυθύπαρκτο σύστημα. Κι αυτό διότι θα μεταφέρουν μαζί τους σκέψεις, πράξεις, συνήθειες, τρόπους ζωής, οι οποίοι ούτε ταιριάζουν ούτε μπορούν να αναπτυχθούν στη νέα πραγματικότητα, που βέβαια καθόλου νέα δεν είναι. Είναι η αρχέγονη και για τους πολλούς πλέον ξεχασμένη και άγνωστη.

Αν γυρνούσαν σήμερα μεμιάς όλοι οι αστοί στο χωριό, η καταστροφή θα ήταν δεδομένη. Διότι σήμερα ο αστός την έλευσή του στο χωριό την βλέπει με αστική ματιά και προσέγγιση π.χ. μέσα από μια επίσκεψη πρώτα στο σούπερ μάρκετ για ανεφοδιασμό ειδών διατροφής πακεταρισμένα μέσα στα “ανακυκλώσιμα”, όπως λέει το σύστημα, σκουπίδια τους. Το να φέρει κανείς την αστική του πραγματικότητα στη φύση είναι χειρότερο και πιο καταστροφικό από το να ζει στην πόλη καταναλώνοντας όπως κάνει ως τώρα.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι πρώτα να νιώσουμε ότι υπάρχει μια άλλη αλήθεια που μας έχει διαφύγει, δεύτερον να την κατανοήσουμε, τρίτον να αρχίσουμε σιγά σιγά να προσαρμόζουμε τον τρόπο ζωής μας σε αυτήν και τέταρτον να ρίχνουμε τους σπόρους της σε άλλους ανθρώπους, σύγχρονους και μελλοντικούς.

Η αστικοποίηση και ο γιγαντισμός της αστικής αδιέξοδης καταναλωτικής ζωής μας που απομυζεί τον πλανήτη και στρέφεται εναντίον του εαυτού μας, είναι προϊόν που χρειάστηκε κάποιον ιστορικό χρόνο για να γίνει. Εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν μέχρι να καταλήξουμε σε τούτη την κατάσταση οικτρής μετάλλαξης. Η επαναφορά δεν μπορεί να γίνει αυτόματα. Θα περάσουν αντίστοιχες γενιές μέχρι να επιτευχθεί. Αρκεί ως τότε να μην έχει καταρρεύσει ο πύργος.

Χρέος μας λοιπόν πρώτο είναι να νιώσουμε, να μάθουμε, να βιώσουμε και να ρίξουμε τον σπόρο. Γι’ αυτό ας είμαστε ανοιχτοί στην πρόκληση.

Το καλοκαίρι στην Βολισσό θα γίνει μια προσπάθεια ανάδειξης της ευρύτερης πραγματικότητας, ενός άλλου τρόπου ζωής που δεν απομυζεί το οικοσύστημα, που δεν παράγει σκουπίδια, που αναπληρώνει σε κάποιον βαθμό τους φυσικούς πόρους που χρησιμοποιεί, που παράγει τροφή και σέβεται την ανθρώπινη υπόσταση και ψυχή, που σέβεται το οικοσύστημα το οποίο είναι ο βιότοπός του και τον κρατά στη ζωή. Θα γίνει και μια συνολική συζήτηση επί του συστήματος και του οικοσυστήματος, επί αυτών που μάθαμε, επί αυτών που “κατακτήσαμε”, επί αυτών που χάσαμε.

Γίνονται και γινόντουσαν ανέκαθεν, ευτυχώς, πολλές τέτοιου είδους προσπάθειες από πολλούς ανθρώπους και σε πολλά μέρη της γης αλλά και της Ελλάδας το τελευταίο διάστημα. Κι αυτό επειδή υπάρχουν πιο ανοιχτά αυτιά, λόγω οικονομικής κρίσης. Τίποτα δεν πάει χαμένο.

Νεώτερα για τις καλοκαιρινές συναντήσεις στη Βολισσό

Μετά από συνεννόηση με την διοίκηση του Κατασκηνωτικού Κέντρου Προσκόπων στην παραλία Μάναγρος Βολισσού, προέκυψε το εξής:

Όποιοι επιθυμούν να κατασκηνώσουν εντός του κέντρου, κάτω από τα σκιερά ελαιόδεντρα, με χρήση ντους και τουαλέτας, θα έχουν κόστος 7 ευρώ την ημέρα ανά κατασκηνωτή.

Όποιοι επιθυμούν να μείνουν σε κάποια σπιτάκια στο χωριό, με τους ιδιοκτήτες των οποίων έχω συμφωνήσει να συμμετάσχουν στην διοργάνωση, θα έχουν κόστος 10 ευρώ/ημέρα ο καθένας, και θα διαμείνουν σε ομάδες των τριών ή τεσσάρων.

Όποιοι επιθυμούν να κλείσουν δωμάτια μόνοι τους ή να ανεξαρτητοποιηθούν γενικότερα στο θέμα διαμονής, μπορούν εύκολα από το διαδίκτυο να βρουν κάθε πληροφορία για τα ενοικιαζόμενα στην Βολισσό. Όποιος χρειάζεται κάποια πληροφόρηση ή έχει κάποιες ερωτήσεις, ας μου γράψει μέηλ.

Παρακαλώ να δηλώσετε την επιθυμία συμμετοχής σας στις συναντήσεις μέχρι τέλος Ιουνίου.

Ένα ευχαριστώ

Δεν συνηθίζω να δημοσιεύω προσωπικά μέηλ που λαμβάνω αλλά κάποια νομίζω ότι δεν απευθύνονται μόνο σε μένα, είναι για κοινή κτήση και ανάγνωση. Έτσι, με την άδειά του, δημοσιεύω το μέηλ του Χρήστου Μπάκα, που έλαβα προχθές με τίτλο “Ένα ευχαριστώ” .

(Τουλάχιστον το μισό από το “ευχαριστώ” σου Χρήστο ανήκει στους Πολίτες της Κίνησης “Ομπρέλες” για την συνολική δράση τους στην περιοχή του Ψυχικού και για την διοργάνωση της εκδήλωσής μας).

Γεια σου φίλε Γιάννη

Χρειάστηκε ένας μήνας περίπου για να βρω τα λόγια και το χρόνο, για να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ!
     Ήμουν ένας από τους ακροατές σου, στην ομιλία που έδωσες πριν κάνα μήνα, στις Ομπρέλες στο Π. Ψυχικό. Με ενδιαφέρει πάντα να παρακολουθώ φιλοσοφικές, πνευματικές συζητήσεις, που μπορεί να με βοηθήσουν στον τρόπο ζωής μου. Μόνο που η δική σου ομιλία δεν ήταν μια απλή φιλοσοφική άποψη. Τα λόγια σου είχαν μια αλήθεια απλή και αδιαμφισβήτητη. Και για μένα δυσβάσταχτη. Βλέπεις φίλε Γιάννη οι προθέσεις μας απέναντι στη ζωή μού φάνηκαν παρόμοιες, συγγενικές θα έλεγα, -είμαι κ 45 χρονών κοντά με σένα πιστεύω – αλλά οι δρόμοι μας μοιάζουν αντίθετοι. Εγώ μεγάλωσα από γονείς χωρικούς, που αυτό στο οποίο με κατεύθυναν ήταν σε ένα πτυχίο και μια αστική ζωή. Αλλά αυτή την ομορφιά που έχει η φύση, αυτό που είπες “πήγαινα στο χωράφι και ένοιωθα σα να πέθανα και αισθανόμουν μια απίστευτη αγαλλίαση μέσα στη φύση” (συγγνώμη για την παράφραση) το ‘νοιωσα κ το ζήλεψα.
     Το χειρότερο ήταν που με έκανε να αισθανθώ ότι παρά τις καλές μου προθέσεις, οι επιλογές στη ζωη μου ήταν αμετάκλητα λάθος και πια την αστική ζωή μου δεν μπορώ να την αλλάξω. Αλλά σιγά σιγά και ενθυμούμενος “το χαμόγελο” του λόγου σου, το νόημα της ομιλίας σου και της παρουσίας σου μεταλλάχτηκε και έγινε νόημα και για μένα.
    Για μένα το νόημα έγινε αυτό. Θυμήθηκα πώς είναι να έχεις την πίστη, ότι μπορείς να βρεις τον δρόμο με την καρδιά σου. Κι εσύ μου έδειξες πως αυτό που πιστεύεις. μπορεί να υλοποιηθεί σε κάτι που μοιάζει με προσωπική ευτυχία. Αισθάνομαι ότι τα εμπόδια της ζωής αλλά κυρίως του μυαλού, με έχουν κάνει να συμβιβαστώ στη ζωή μου, αλλά το παράδειγμά σου μου λέει, αν βάλω τα δυνατά μου. αν επιστρατεύσω όλο το δυναμικό μου, μπορεί και να τα καταφέρω. Μπορεί και όχι, αλλά αυτός είναι ο τρόπος να ζεις τη ζωή. Με όλη τη δύναμη του προσωπικού σου οράματος.
     Ισως σε κούρασα φιλε Γιάννη. Εσυ προσπαθεις να κανεις κατι για ολο τον κοσμο και ‘γω ακομα προσπαθω να κανω κατι για τον εαυτο μου. Αλλα ισως είναι αλληλενδετα αυτά. Ίσως η συναντηση μου μαζι σου να παιξει ρολο στο να ζησω μια αλλη ζωη απ’ αυτη που πιστευα ότι μπορώ να έχω. Μακαρι καποτε να γνωριστούμε κι απο κοντα. Σ’ευχαριστώ απο καρδιάς. Με αισθημα φιλιας
                                                                                                                                                  Χρήστος Μπάκας