Μετάλλαξης συμπτώματα

Τον δουλευτή σου ανάπαυε και προκοπή ας μην κάνεις, λέει ο Θόδωρος ο Πεπόνας στο βιβλίο μου “του Θεού το μάτι” και πράγματι έτσι ήταν κάποτε οι άρχοντες στην ελληνική επαρχία.

Από τη στιγμή που γίνανε όλοι δούλοι του χρηματοοικονομικού συστήματος μεταλλάχθηκαν σε αρχοντοχωριάτες και κατόπιν σε υπανθρώπους

Η Μανωλάδα δείχνει εδώ και χρόνια την κατάντια αυτού του λαού. Όχι μόνον των αδίστακτων “εργοδοτών” αλλά και της σιωπηρής μάζας που ανέχεται και είναι συνένοχη

Ο Πύργος της Βαβέλ καταρρέει

Δεκάδες νεκροί από έκρηξη σε εργοστάσιο λιπασμάτων στο Τέξας, έτσι λέει η είδηση.

Καμιά φορά τα χημικά λιπάσματα, με τα οποία ποτίζουν τη γη οι πολυεθνικές της ανάπτυξης, της ίδιας ανάπτυξης που μας πλασάρουν κι εδώ ως σωτηρία, σκοτώνουν και ακαριαία

Αυτό γίνεται μια φορά στο τόσο βέβαια. Όλον τον υπόλοιπο καιρό σκοτώνουν αργά και βασανιστικά

Όλους μας αφορά η είδηση της έκρηξης των χημικών λιπασμάτων στο Τέξας.

Όλους όσους, με όραμα την ανάπτυξη, την πρόοδο, την εξέλιξη, τον εκσυγχρονισμό, το βόλεμα, τον άκοπο βίο, την “πολιτισμένη” διαβίωση αφήσαμε τον βασικότερο παράγοντα της ύπαρξής μας στα χέρια ανήθικων και κερδοσκοπικών πολυεθνικών. Οι οποίες βέβαια χρησιμοποιούν όλα αυτά τα υλικά που σκότωσαν τόσες δεκάδες ανθρώπους με μια έκρηξη, για να παράξουν υλικά διατροφής και να μας τα σερβίρουν στο πιάτο μας. Όσων από μας δεν κατάλαβαν ακόμα πως είναι πιόνια μιας βιομηχανίας που χρησιμοποιεί την Ζωή τους ως παιχνίδι σε μια εικονική πραγματικότητα κυκλοφορίας του χρήματος ή λογιστικής απεικόνισής της.

Όποιος θεώρησε και θεωρεί ότι η εργασία της παραγωγής των αγαθών της φύσης που χρησιμοποιεί για την διατροφή και την ύπαρξή του, είναι ταπεινή και δεν του αξίζει να ασχολείται με τέτοια, ας κάθεται να κοιτάει τις οθόνες με τους νεκρούς τρώγοντας τα λιπάσματα που τους σκότωσαν.

Οι υπόλοιποι ας δουν λίγο πίσω και λίγο κάτω. Καλά είναι πια η άνοδος. Ο Πύργος της Βαβέλ καταρρέει

Σκηνές από το μέλλον

Σε κάνα δυο χρόνια που στη θέση των εργατών από το Μπαγκλαντές θα είναι Έλληνες και στη θέση των επιστατών οι σεκιουριτάδες της κάθε πολυεθνικής, όχι μόνο στη Μανωλάδα αλλά σε όλη την ξεπουλημένη Ελλάδα, θα καταλάβουν οι νοικοκυραίοι πως κανένας τελικά δεν θα σωνόταν και πως γεννούσανε και μεγαλώνανε δούλους τόσα χρόνια

Το θράσος του νεοέλληνα

Η Ελλάδα των αυθαιρέτων. Αυτοί είμαστε. Εδώ την καταντήσαμε αυτή την υπέροχη σε φυσικό περιβάλλον γωνιά του πλανήτη.

Να έρχεται τώρα μια κυβέρνηση της αποικιοκρατίας και να θεσπίζει την νομιμοποίηση ενός εκατομμυρίου αυθαιρέτων που χτίστηκαν πριν τον Ιούλιο του 2011, με μόνη υποχρέωση του αυθαιρεσία την πληρωμή παραβόλου πεντακοσίων (500) ευρώ!

Κι ύστερα αναρωτιέται κανείς πού το βρίσκουν τόσο θράσος οι αυθαιρεσίες και κάνουν ό,τι κάνουν! Αυτό το θράσος και αυτή η λαμογιά, αυτή η ασέβεια στο περιβάλλον και στον άνθρωπο, αυτή η κουτοπονηριά και ο φιλοτομαρισμός είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της πλειονότητας των νεοελλήνων που στις εκλογές γίνονται πλειοψηφία και εκλέγουν τους ομοίους τους φτιάχνοντας ένα θρασύ και γελοίο κράτος.

Και σαν ειρωνεία της ζωής και της γελοιότητας, ζω κι εγώ αυτές τις μέρες, της τακτοποίησης των αυθαιρέτων και των αυθαιρεσιών, από πολύ κοντά το θράσος ενός αστού που ήρθε στην περιοχή υψηλής προστασίας της αγροτικής γης όπου διατηρώ το χωράφι το οποίο με ζει, και χτίζει το σπίτι του σαββατοκύριακου δίχως άδεια, δίχως κανένα απολύτως δικαίωμα δόμησης σε αυτήν την προστατευόμενη υψηλής παραγωγικότητας γεωργική περιοχή.

Τα ζητήματα εκτός από το θράσος το απύθμενο, είναι πολλά ακόμα. Είναι η δημιουργία υποδομών αποχέτευσης σε μια περιοχή που έχει πηγάδια για άρδευση και καλλιέργειες από τις οποίες ζουν άνθρωποι και όχι αστοί του σαββατοκύριακου ρεπό τους.

Είναι η κοροϊδία του να υποχρεούται ο νόμιμος να αγοράζει χτήμα με υπάρχουσα παλαιά οικία για να έχει δικαίωμα αναπαλαίωσής της, δίνοντας υπερτετραπλάσια χρήματα από ό,τι αν αγόραζε ένα απλό χωράφι, κι έρχεται ξαφνικά ο άλλος, ο έξυπνος αστός, δίνει λίγες πενταροδεκάρες, παίρνει ένα χωράφι και χτίζει μέσα εξαρχής και δίχως καμιά άδεια και κανένα δικαίωμα ένα καινούριο σπίτι!

Είναι επίσης το ζήτημα ότι αυτό το κράτος των λαμόγιων, στο οποίο ζούμε, περιμένει από τον κάθε πολίτη να γίνει ρουφιάνος ή να καταγγείλει επώνυμα διότι ούτε οι υπηρεσίες του, αλλά κυρίως ούτε οι διωκτικές του αρχές που τις έχει διάσπαρτες ακόμα και στην πιο απομακρυσμένη επαρχία (το χωριό μας με 200 κατοίκους έχει αστυνομικό τμήμα) δεν κάνουν την δουλειά τους, αφήνοντας τον κάθε θρασύ παράνομο να αλωνίζει.

Είναι τέλος το ζήτημα του “μην ασχολείσαι”, του “γύρευε τη δουλειά σου”, του “μη μπλέκεις”, με το οποίο ανατράφηκαν γενιές και γενιές λαμόγιων σε αυτή τη χώρα κάνοντας ο καθένας τη δουλίτσα του και καταστρέφοντας όλοι μαζί την Ελλάδα.

Τώρα ήρθε η ώρα της πληρωμής

Μικρός χειμώνας μες στην άνοιξη

Όπως του Αγιού Δημητριού τον Οκτώβρη έχουμε το μικρό καλοκαιράκι, έτσι φαίνεται πως και κάθε τέτοια εποχή, Απρίλη μήνα, έχουμε έναν μικρό χειμώνα.

Κάποτε οι άνθρωποι στο χωριό λέγανε το εξής για τα κρύα του χειμώνα: Όλες (τις μέρες) του Μάρτη φύλαγε και τ’ Απριλιού τις δώδεκα. Αν πεις και στις δεκαοχτώ πέρδικα ψόφησε στ’ αυγό. Ακόμα και στις τριάντα γάιδαρος εψόφησε μα ως το μεσημέρι βρόμισε.

Τα ίδια βλέπουμε ακολουθεί ο καιρός και φέτος. Κι απαράλλαχτα.

Τα καλοκαιρινά φυντάνια, όσα έχουν μεταφυτευτεί στη γη και είναι σε σημείο που δεν έχει τριγύρω άλλη βλάστηση, καλύφθηκαν με καφάσια, γλάστρες κι ό,τι άλλο ήταν εύκαιρο για να γλυτώσουν από την μανία του μικρού αυτού χειμώνα που μας πλάκωσε ξαφνικά

Τα λάχανα όμως και τα μπρόκολα (κάτι αυτοφυή όψιμα) το ζητούσανε αυτό το κρύο κι αρχίσανε να νιώθουνε και πάλι στα καλά τους. Όποιοι δεν τα έβγαλαν για να ετοιμάσουν τα χωράφια τους για καλοκαιρινές καλλιέργειες, έχουν κάμποσα από δαύτα να περιμένουν ακόμα.

 

 

 

 

 

Παρόλο το κρύο όμως και τον τρομερό βορινό άνεμο, οι μουριές κάθε μέρα βγάζουν και περισσότερα φυλλαράκια, έτσι οι μεταξοσκώληκες που τρώνε με λαιμαργία απίστευτη μεγαλώνουν με φρενήρεις ρυθμούς μες στο προφυλαγμένο κουτί τους. Που δεν είναι και τόσο προφυλαγμένο δηλαδή διότι προχθές κλείστηκε μια γάτα λαθραία στην αποθήκη κι όλη νύχτα την έβγαλε ξαπλωμένη μες στο κουτί με τα αγαπητά αυτά σκουληκάκια, σκοτώνοντας προφανώς κάμποσα απ’ αυτά. Όσα τη γλύτωσαν όμως, δείχνουν κάθε μέρα και μεγαλύτερα, κάθε μέρα και πιο στρουμπουλά.

Τέλος, στο κοτέτσι έχει πέσει τρελό στριμωξίδι με αυτό το κρύο. Το ένα πάνω στ’ άλλο τα πουλιά γιατακώνουν για να ζεσταθούν και να περάσει η παγωμένη και ανεμοδαρμένη νύχτα. Μονάχα ο αντάρτης πετεινός είναι μοναχός του, διότι έφαγε έξωση από το κοτέτσι πριν μέρες και κυκλοφορεί ελεύθερος μες στο περιβόλι, δεν λέει να απομακρυνθεί όμως από το κλουβί κι όλο εκεί απ’ έξω τριγυρίζει, ανεβαίνει και κοιμάται δε στην στέγη του αφού είναι γνωστό ότι ο που γεννηθεί στη φυλακή τη φυλακή θυμάται.

Όλες αυτές οι εικόνες του μικρού χειμώνα μες στην άνοιξη ελπίζω να είναι οι τελευταίες για φέτος. Διότι οι ντοματιές ανθίσανε ήδη και πεθυμήσαμε μια κατακόκκινη ζουμερή ντομάτα

Ο κακός χρόνος και ο κακός γείτονας

Ευτυχώς που ήρθε η Τρόικα εξωτερικού και εσωτερικού να αναμορφώσει το κράτος μας, οπότε θα γλυτώσουμε στο εξής από πάρα πολλές κακοτοπιές αλλά και αθλιότητες. Κάθε πρωί που ξυπνώ και πηγαίνω στο χωράφι, αυτό σκέφτομαι και τους ευγνωμονώ. Κάνω και δυο μετάνοιες με το κεφάλι ίσαμε τη γη και παρακαλώ τον Θεό να τους έχει γερούς τους ανθρώπους για το καλό που μας κάνουνε, φτιάχνοντας το κράτος μας.

Ένα παράδειγμα :

Κάποτε, όταν η Ελλάδα ήταν ακόμα ένα γελοίο κράτος, δίχως οργάνωση, υπηρεσίες και ελεγκτικούς μηχανισμούς, μπορούσε ο καθένας να πάρει ένα χωράφι, όχι μόνο στο πουθενά αλλά και δίπλα σου, και να χτίσει μέσα ένα αυθαίρετο με την ελπίδα ότι μια των ημερών θα το νομιμοποιήσει εκμεταλλευόμενος τις πελατειακές του σχέσεις με τον βουλευτή ή με το εν γένει πελατειακό κράτος.

Κι έχτιζε ο καθένας την κουτσουλιά του, υποβαθμίζοντας περιοχές φυσικού κάλλους, προστασίας της καλλιεργήσιμης γης, αιγιαλού κ.α., υποβαθμίζοντας έτσι ταυτόχρονα και την υπόσταση αλλά και τις περιουσίες ανθρώπων που ήδη ζούσαν εκεί. Ο παράνομος δηλαδή ερχόταν να απαξιώσει τον νόμιμο και να του αποδείξει έμπρακτα ότι στο γελοίο αυτό κράτος, το οποίο μέχρι πρότινος ζούσαμε, αλλά ευτυχώς τώρα έχει αλλάξει, όποιος πήγαινε “με τον σταυρό στο χέρι”, ήταν πάντα το κορόιδο.

Ευτυχώς όμως, όλα αυτά, όπως και πληθώρα άλλων παρόμοιων ζητημάτων, τελειώσανε με την έλευση της Τρόικας και την αναμόρφωση του νεοελληνικού κράτους μας.

Κι έτσι μπορούμε πια εμείς οι χωρικοί να χαιρόμαστε επιτέλους τη γη μας, αφού το κράτος μας την ελέγχει και την προφυλάσσει από την αυθαίρετη δόμηση των αστών που θέλουν ένα κεραμίδι σαββατοκύριακου πάνω από το κεφάλι τους όταν αυτό κάνει διακοπές και χαλαρώνει.

Κι έτσι μπορούμε πλέον να στηριχτούμε στο κύρος του κράτους που πληρώνουμε, να βρει τους θρασείς αυθαιρεσίες και να τους τιμωρήσει όπως τους πρέπει και εμείς να μην ξεπέφτουμε πια σε ανώνυμες ρουφιανιές ή σε επώνυμες καταγγελίες για να υπερασπιστούμε τη νομιμότητα και τη γη μας.

Ευτυχώς λοιπόν που ήρθε η Τρόικα και μας γλυτώνει από τους κακούς γείτονες. Διότι, όπως έλεγε και η συχωρεμένη η κυρά Ρήνη, ο κακός χρόνος περνά, ο κακός γείτονας δεν περνά.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΧΙΟΝΗ…

 

Αυτό το Σάββατο 20 Απριλίου στις 8μμ στο θέατρο “Άγγελος Σικελιανός” στο Ξυλόκαστρο, θα γίνει η εκδήλωση μνήμης για τον Αργύρη Χιόνη.

Θα έρθουν φίλοι του απ’ όλη την Ελλάδα. Θα έρθει και ο Γιάννης Μακριδάκης από τη Χίο. Αυτό το “παλικάρι” που μας έλεγε ο Αργύρης ότι “και γράφει καλά και είναι και καλό παιδί”. Θα παρουσιάσουμε το καινούριο βιβλίο του με τίτλο “Του Θεού το μάτι. Θα μιλήσουν γι’ αυτό ο Χριστόφορος Κάσδαγλης και ο συγγραφέας.
Θα έρθουν κι άλλοι πολλοί. Θα αφηγηθούμε ιστορίες και ποιήματά του, θα δούμε βίντεο, θα συζητήσουμε και στο τέλος θα πιούμε και μερικά ποτήρια στη μνήμη του Αργύρη. Μετά την εκδήλωση θα γίνει τσιμπούσι στο φουαγιέ του θεάτρου με μεζέδες και πιοτά που θα φτιάξουμε και θα φέρουμε όλοι μας. Κάντε τα κουμάντα σας κι ελάτε.
Ο Αργύρης έλεγε: “Είμαστε σαν το γρασίδι των δημόσιων κήπων. Κάθε τόσο μας κουρεύουν σύρριζα τη σκέψη. Χάριν συμμετρίας”. Το Σάββατο θα κάνουμε μια γιορτή ασύμμετρη. Για τον Αργύρη…

 

http://armoniki.blogspot.gr/2013/04/blog-post_16.html

Στο «ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ» τελικά «Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΑΣ». Πρεμιέρα 26 Απριλίου.

ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΓΕΡΑΣΙΜΙΔΟΥ, ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΒΑΓΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟ. Από το ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη  σε διασκευή Χρήστου Βαλαβανίδη. ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ 26, 27 ΚΑΙ 28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2013.

Η «Άλωση της Κωνσταντίας» με Βαγενά, Γερασιμίδου και Παλαιολόγο στο θέατρο Ανετον.Μια ανατρεπτική κωμωδία γεμάτη από γεύσεις, αρώματα και καημούς του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, που περιγράφει τις σχέσεις των δύο λαών, Ελλήνων και Τούρκων, σήμερα.

Δύο γυναίκες φίλες, σύγχρονες Ελληνίδες της Πόλης, η Άννα Βαγενά και η Ελένη Γερασιμίδου, “δύο σπουδαίες πρωταγωνίστριες, που ταιριάζοντας τους υποκριτικούς αρμούς τους, δίνουν ένα απολαυστικό δίδυμο”, (Λέανδρος Πολενάκης, εφημερίδα Η Αυγή) ζουν και βιώνουν μέσα από τη διήγηση ενός γράμματος ανείπωτες καταστάσεις με σχεδόν αστυνομική πλοκή!

Οι δύο φίλες, είναι από τους λίγους Έλληνες που έχουν απομείνει στην Πόλη και παλεύουν να συνυπάρξουν αρμονικά με τους Τούρκους και τις αναμνήσεις μιας ζωής αλλοτινής. Μέσα από το έργο αναδύονται οι πολιτισμικές, πολιτικές και θρησκευτικές διαφορές μεταξύ των δύο λαών, που καλούνται να συγκατοικήσουν, απρόθυμοι πια και οι δύο να καταρρίψουν τις αποστάσεις που τους χωρίζουν. Με όχημα το χιούμορ ο συγγραφέας καταφέρνει να θίξει εκ νέου ζητήματα που φαίνονται πια σκονισμένα.

Μια ιστορία που έχει ρίζες στον Ελληνισμό της Πόλης και φτάνει μέχρι την Ελλάδα του σήμερα. Η συγκίνηση εναλλάσσεται με το γέλιο και την ελπίδα, μέσα από τις απολαυστικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών, καθώς και του τρίτου προσώπου της ιστορίας, του Βασίλη Παλαιολόγου.

«Η Άλωση της Κωσταντίας» βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη των Εκδόσεων της Εστίας και παρουσιάζεται σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Χρήστου Βαλαβανίδη.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :

Διασκευή – σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια : Χρήστος Βαλαβανίδης

Φωτισμοί : Αλέκος Αναστασίου

ΠΑΙΖΟΥΝ :

Άννα Βαγενά, Ελένη Γερασιμίδου και Βασίλης Παλαιολόγος.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/4:  21.15 μμ, ΣΑΒΒΑΤΟ 27/4 :  19.15 μμ  &  21.15 μμ, ΚΥΡΙΑΚΗ 28/4  :  20.00 μμ

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :

17 € &  12 € (ΦΟΙΤΗΤΕΣ-ΜΑΘΗΤΕΣ-ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ΑΝΩ ΤΩΝ 65 ΕΤΩΝ, ΑΝΕΡΓΟΥΣ, ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΥΣ)

 ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΣΑΒΒΑΤΟΥ : Γενική είσοδος 15 €

ΙΣΧΥΟΥΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΟΓΑ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ ΤΗΛ:. 2310-834 996

ΔΙΑΡΚΕΙΑ : 1 ώρα και είκοσι λεπτά (χωρίς διάλειμμα )

ΘΕΑΤΡΟ “ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ”

(Βασ.Όλγας 150, τηλ. 2310 834 996)

Τα μπερεκέτια ήρθανε!

Φτάσανε σήμερα στη Βολισσό τα δώρα του Μιχαήλου.

Του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη από το Ναύπλιο, που έβγαλε κρασί και λάδι με ετικέτες τους τίτλους των βιβλίων μου

Λάδι “Ανάμισης Ντενεκές” και κρασί “Το ζουμί του πετεινού”

Μέσα σε μοσχομυριστά ξύλινα κιβώτια, το πιο ακριβό και γευστικό δώρο που έχω λάβει

Δοκίμασα ήδη οίνο ερυθρό ξηρό και αγαλλίασε ο ουρανίσκος μου

Καλά να σαι φίλε Μιχάλη και καλή αντάμωση στο Ναύπλιο σε λίγες μέρες

Λιλιγκιές

Τέλειοι χτίστες και αρχιτέκτονες
Λιλιγκιές τις λέμε εμείς εδώ. Είναι στο μπόι της μέλισσας αλλά είναι άγριες σαν μικρές σφήκες. Αυτή την εποχή ξεκινάνε να χτίζουν το κοινόβιό τους.
Σήμερα ανακάλυψα 3 κοινόβια, όπου τα έργα είναι σε εξέλιξη.

Το περσινό τους κοινόβιο, το φτιάξαν τελικά τεράστιο και έμειναν εντός του πάρα πολλές. Τώρα είναι ένα έργο τέχνης που στολίζει το παράθυρό μου, ακατοίκητο προς το παρόν για φέτος