Σπόροι – Φάκελος

Ξεκινάει σε λίγο η διαδικασία ταξιδιού στην Κρήτη. Καλή αντάμωση με όσους βρεθούμε. Όσοι ενδιαφερθήκατε και ενδιαφέρεστε για σπόρους, στείλτε αυτές τις μέρες ένα φάκελο με γραμματόσημα στην διεύθυνση Βολισσός Χίος 82103 και με το όνομά μου πάνω βέβαια, έτσι ώστε μόλις επιστρέψω να τους έχω λάβει και να σας στείλω τα σποράκια. Θα είναι Μάρτης ήδη και καιρός να μπουν στο χώμα.

Και με τους νοικοκυραίους και με τους απεργούς!

Ηγεσία Σύριζα: Συνισταμένη πολιτικών μετριοτήτων, περιορισμένης και παρωχημένης πολιτικής σκέψης και δράσης, έχοντες πλήρη αδυναμία να εκτιμήσουν την πραγματικότητα και φυσικά μη έχοντες ούτε στο ελάχιστο τα φόντα να ηγηθούν ενός Κινήματος ανατροπής, να οργανώσουν την παραγωγή και την ύπαρξη Κινημάτων, να εμπνεύσουν και να βοηθήσουν πολιτικά την Ελλάδα που βράζει από συλλογικότητες και αντιστασιακούς πολίτες, οι οποίοι αυτοοργανώνονται, δικτυώνονται, συζητούν, μετέχουν σε δράσεις, προτείνουν αλλά και έχουν περάσει ήδη σε άλλους τρόπους ζωής και πολιτικής, αποτελούν εν τέλει την μόνη πρόταση, την μόνη ελπίδα και τον μοναδικό πυρήνα του μέλλοντος στο παρόν μας.

Όταν είσαι αξιωματική αντιπολίτευση σε μιαν Ελλάδα που πεθαίνει, που ξεπουλιέται μέρα με τη μέρα, αλλά όμως μέσα από τις σάπιες σάρκες της γεννιέται και ζυμώνεται εμφανώς και ταχύτατα η νέα πρόταση, από νέους ανθρώπους, κι εσύ είσαι προσηλωμένος στο να τραβήξεις τους παλιούς νοικοκυραίους ψηφοφόρους, ανάγοντας όμως ταυτόχρονα σε ορόσημο της πολιτικής σου την ημέρα μιας 24ωρης απεργίας, την αποτυχία της οποίας μάλλον μόνο εσύ έχεις αδυναμία να δεις εκ των προτέρων, όλα αυτά δείχνουν πολύ καθαρά το μπέρδεμά σου και την ανικανότητα να το ξεμπλέξεις και να παράξεις σοβαρή και κυρίως Αριστερή πολιτική.

Η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια διότι η μεν αριστερή τους πτέρυγα είναι τελείως παρωχημένη και έχει ξεμείνει στον ρομαντισμό μιας εποχής, κατά την οποίαν ο απεργός εργάτης παγώνει την τσιμινιέρα, οι δε υπόλοιποι, οι οποίοι έχουν και το πάνω χέρι όπως φαίνεται στον καθορισμό της γενικότερης στόχευσης και πολιτικής του κόμματος, είναι ένα μόνο κλικ πιο σύγχρονοι και υπηρετούν μια πολιτική διπολισμού παπανδρεϊκής εποχής. Στις απαιτήσεις τού σήμερα αλλά κυρίως του αύριο δεν μπορεί να ανταποκριθεί κανείς τους.

Όλο αυτό το πράγμα ούτε ως ενιαίο κόμμα μπορεί να υπάρξει βέβαια ούτε καμιά ριζοσπαστική και ελπιδοφόρα πρόταση για το μέλλον των Ελλήνων πολιτών μπορεί να αποτελέσει. Προς το παρόν τους συσπειρώνει όπως όπως (αν και έχουν χάσει τους αριστερούς τους ψηφοφόρους) η ακροδεξιά διακυβέρνηση του Σαμαρά και η (φρούδα, όπως το πάνε) ελπίδα της εξουσίας στο άμεσο μέλλον, για χάριν της οποίας ολοένα και στρογγυλεύουν τις θέσεις τους τασσόμενοι και με τους απεργούς και με τους νοικοκυραίους. Μα και την διακυβέρνηση της χώρας να αναλάβουν, δεν δείχνουν ότι έχουν τα φόντα να είναι κάτι παραπάνω από διαχειριστές μιας τραγικής πραγματικότητας, την οποίαν θα αποδεχτούν πλήρως, όπως την αποδέχονται και τώρα, μέρα με τη μέρα.

Γεύση από “Του Θεού το μάτι”

Σε μια στιγμή, που λες, εκεί που τρώγαμε, το θυμήθηκα πως πρέπει να πεταχτώ με το τρίκυκλο να ψηφίσω μα ήτανε μεσημέρι ντάλα, σαν που σου ‘πα, κι είχε ζέστη αφόρητη. Ξέρεις, εγώ τη ζέστη δεν την αντέχω καθόλου. Ο χειμώνας μ’ αρέσει. Το κρύο σωτηρεύεται, τρέχεις, δουλεύεις, ζεσταίνεσαι. Με τη ζέστη δε μπορείς να κάμεις τίποτα, μόνο να κάθεσαι θες και να λιώνεις. Γι αυτό, από τη μια είπα μέσα μου, κάτσε Θόδωρε να πέσει κομμάτι ο ήλιος, τώρα θα ‘ναι το τρίκυκλο πυρωμένο του φόβου, πού να πας να χωθείς μες στις λαμαρίνες; Θα βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή μέχρι που να φτάσεις στο σκολειό. Είπαμε να την κάμεις την εξυπηρέτηση στο κόμμα, να συμβάλεις κι όσο μπορείς για να σωθεί η πατρίδα αλλά μην έμπεις και στον κλίβανο. Για όνομα του Θεού. Δε φταίχεις εσύ για όλα τα κακά που πέσανε στον κόσμο. Προφταίνεις να πας με τον χαβά σου ίσαμε τις εφτά που κλείνουνε οι κάλπες. Αυτά πρόκαμα να σκεφτώ ίσα ίσα και μου ξαναπιάσανε την πολυλογία. Άλλο πάλι και τούτο όμως ρε Διομήδη. Αυτούς τους ανθρώπους δε μπορώ να τους καταλάβω καθόλου ρε παιδί μου. Με τη δύση του ήλιου δεν λένε πως τελειώνουνε οι ψήφοι; Ε, στις εφτά η ώρα δύει ο ήλιος βρε κερατάδες τούτη την εποχή; Εφτά η ώρα είναι ακόμα μεσημέρι ρε. Για ρωτάτε κι εμένα που έχω την έγνοια κάθε τόσο να ποτίσω και παρακολουθώ πότε θα πέσει το φως. Εφτά η ώρα το μισό μούρκι το ζεματά ακόμα ο ήλιος, ολόφωτο είναι. Ίσα ίσα τις δυο σειρές τα άνυδρα έχει αφήκει στη σκιά, κι αυτά επειδή είναι κάτω από το θερίο. Όλα τ’ άλλα τα πυρώνει ακόμα. Άμα δεν πάει η ώρα οχτώ παρά τέταρτο τουλάχιστο, δε μπορείς να βάλεις μπρος να ποτίσεις. Κι αυτοί λένε πως η δύση είναι στις εφτά. Κούνια που τους κούναγε Διομήδη, αυτό έχω να πω μόνο. Την τύφλα τους δεν ξέρουνε και θένε να κυβερνάνε και το βιος μας.

Κυκλοφορεί από Δευτέρα

Αναπτυξιολαγνεία

Τι είναι η χώρα; Μια ευρύτερη έννοια του κτήματος. Έβλεπα σήμερα τις επενδύσεις μου. Αγκινάρες, κουκιά, μπιζέλια και τα σποράκια των καλοκαιρινών φυτών στις πρασιές. Από τα τέλη του άλλου μήνα και μέχρι τον Δεκέμβριο θα αρχίσουν να δίνουν κέρδη και να συντηρούν πολλούς ανθρώπους.
Κι ύστερα σκέφτηκα τι θα γινόταν αν άρχιζα να ξεπουλάω κατά τμήματα το χωράφι. Στο κέντρο για φωτοβολταϊκά, γύρω γύρω για ανεμογεννήτριες, στην μια άκρη για εξόρυξη, στην άλλη άκρη χαβούζα υλικών εξόρυξης και ουσιών επεξεργασίας, πιο κει για να χτιστεί ένα ξενοδοχείο. Θα έβγαζα έτσι κάποια λεφτά. Και επειδή δεν χρωστάω σε τράπεζες μιας που δεν είχα ποτέ ούτε κάρτα για ΑΤΜ, θα τα δαπανούσα για να αγοράσω αγκινάρες, κουκιά, ντομάτες, μαρούλια κλπ αλλά και για φάρμακα λόγω του ότι θα ζούσα μες στους καρκίνους των τροφών και των απορριμμάτων. Δεν θα άκουγα πια πουλιά αλλά φασαρία ανθρώπινη, βουητά και κρότους μηχανημάτων.
Αυτό κάνει και η Ελλάδα σήμερα, βαφτίζοντάς το ανάπτυξη. Μόνο που είναι λίγο ακόμα χειρότερο. Διότι ούτε τα φράγκα θα μείνουν, μιας και θα πάνε σε αποπληρωμή χρέους. Μόλις ξυπνήσουμε θα είμαστε άφραγκοι, χρεωμένοι τριπλά, δίχως πατρίδα και περικυκλωμένοι από καρκίνο. Δεν θα επιζήσει κανένας. Να δω τι θα πουν στα παιδιά τους, όσοι έχουν.

Φρεγάτες και φθηνοί εργάτες

Όλο αυτό που συμβαίνει με τις κατά τόπους επισκέψεις πρωθυπουργών πλασιέ, δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο την κατάντια της πολιτικής στον καπιταλιστικό μας μεσαίωνα.

Η Μέρκελ έρχεται ταξίδι αστραπή για να διεκδικήσει τους ΟΤΑ, την παραγωγή “πράσινης” ενέργειας και την διαχείριση των απορριμμάτων μας, ο Ολάντ για τα νερά μας και για να μας πουλήσει φρεγάτες, ο Σαμαράς πάει στο Κατάρ έχοντας όλη την Ελλάδα προς πώληση. Πρωθυπουργοί, καγκελάριοι, εμίρηδες και κακομοίρηδες γυρολόγοι από σπίτι σε σπίτι, συνοδεία των αφεντικών τους, μπας και εξασφαλίσουν μερδικό από το όποιο χρήμα κυκλοφορεί ή μπορεί να κυκλοφορήσει.

Η πολιτική ανέλαβε πλέον απροκάλυπτα τον ρόλο της πουτάνας που συνοδεύεται από τους νταβατζήδες της και ψάχνεται να ψωνιστεί.

Αυτό είναι το εξελιγμένο ον, που λέγεται άνθρωπος και πολίτης τον 21ο αι. Τέτοια πολιτική παράγει. Γι’ αυτό έχουν όλα εκφυλιστεί. Γι’ αυτό βλέπουμε να εκπορνεύονται όλα. Η Αριστερά (κυβερνώσα!), η χώρα, η συνείδησή μας. Γι αυτό ζούμε σε μια χούντα, που που συλλαμβάνει και κατηγορεί πλέον ανοιχτά ανθρώπους επειδή τόλμησαν να εκφράσουν άποψη αντίθετη με το ξεπούλημα της Ελλάδας.

Ο Σαμαράς το δήλωσε πως φτιάχνει το αναπτυξιακό σχέδιο της επόμενης δεκαετίας και δεν θα ανεχθεί μες στα πόδια του κανέναν από όσους δημιουργούν προβλήματα στις επενδύσεις. Όλους στα ξερονήσια θα μας στείλει, να σπάμε πέτρες για την νέα ανάπτυξη. Μα κι αυτοί που λόγω εξαθλίωσης θα παραμείνουν να τον ανέχονται για να βρουν μεροκάματο, πέτρες θα σπάνε κι αυτοί στα ανά την επικράτεια νταμάρια, με μισθό 250 ευρώ έκαστος. Κι η Ελλάδα απέραντο νταμάρι, χαβούζα ρύπων και καρκίνων, αποψιλωμένη από δάση, με ακτές γεμάτες τσιμέντα, με βουνά και κάμπους γεμάτα βιομηχανίες ενέργειας. Αυτό είναι το όραμα του κάθε αμόρφωτου απόφοιτου του Χάρβαρντ για αυτή την όμορφη γωνιά του πλανήτη, αυτό είναι και το όνειρο κάθε αποκτηνωμένου “επιχειρηματία”, δυστυχώς αυτή είναι πια και η ελπίδα του κάθε κακομοίρη εξαθλιωμένου, που διακηρύσσει πως θα αρχίσει ο εμφύλιος αν του στερήσουν το μεροκάματο της πείνας στα έργα καταστροφής της πατρίδας των τέκνων του.

Μα ο εμφύλιος στην Ελλάδα δεν έχει λήξει ακόμα. Απλώς, ήταν επί μισόν αιώνα κουκουλωμένος και σιγόκαιγε από κάτω. Τώρα όμως, όπου να ‘ναι θα δοθεί η τελική μάχη. Οι αντιστασιακοί με την ψυχή τους για να σώσουν τον τόπο και οι πολιτικοί προδότες με φρεγάτες τους φτηνούς εργάτες για να αποτελειώσουν τη βρομοδουλειά και τη χώρα. Οι αντιστασιακοί με τον λόγο τους και τα κορμιά τους και οι αναπτυξιολάγνοι με τα όπλα, με τους νόμους τους και με τα χημικά τους. Έτσι κι αλλιώς όλοι μαζί χαμένοι από χέρι είμαστε. Μόνος κερδισμένος όποιος πεθαίνει αξιοπρεπής.

Λόγος, σπόρος, μέλισσες

Ανοιξιάτικη μέρα σήμερα στο χωριό, ζεστή και λαμπερή. Από νωρίς το πρωί πουλιά και ζουζούνια ξεφαντώνουν. Ανθισμένες οι μυγδαλιές, τα κουκιά, οι ξινίθρες έχουν πετάξει μπόι μισό μέτρο και χαιρετάνε τον ήλιο με το κίτρινο λουλουδάκι τους.

Επί ένα δίωρο που ξεχορτάριαζα ένα κομμάτι στο χωράφι, για να βάλω πατάτα όταν στεγνώσει, ήμουν βυθισμένος μέσα στο βουητό των μελισσών και μου ερχόταν κάθε τόσο στο μυαλό η ανάμνηση από το βουητό της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, κι όποτε λαλούσε ο βραχνοπετεινός μου από το κοτέτσι, θυμόμουνα τα περιπολικά και τα ασθενοφόρα που περνούσαν και το διέκοπταν. Παράνοια!

Ο Μάρτης κατάκοπος από το τρέξιμο και το ψάξιμο για ποντικούς μες στις ξινίθρες και στις κουφάλες των ελιών, απόκαμε κι έκατσε να με παρακολουθεί, να τσεκάρει αν τα κάνω καλά κι αν θα φάμε πατάτα και φέτος.Παρά το βλέμμα του όμως κατάφερα να κάνω μια σκέψη!

Τελικά όταν οι άνθρωποι απομακρύνονται από το βουητό των μελισσών, απομακρύνονται από τη Ζωή. Ξεχνάνε της Ζωής τη βάση και χάνουν την αίσθηση του εφήμερου, του αέναου, της συνέχειας, της ύπαρξης. Κανένας άνθρωπος του αστικού κόσμου, που ολοένα πληθαίνει τα τελευταία 30 χρόνια στον πλανήτη, σε κανένα δευτερόλεπτο της μέρας του δεν σκέφτεται ότι τρέφεται και ζει, μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν οι μέλισσες. Ότι όσα επιτεύγματα κι αν έχει κατακτήσει στις τέχνες, στις επιστήμες, στην τεχνολογία, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια πνοή στην αέναη αλυσίδα της φύσης, η οποία υπάρχει και διαιωνίζεται μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν τα ζουζουνίσματα των μελισσών.

Ψιλά γράμματα..

Γυρνώντας στο σπίτι, πέρασα από το ταχυδρομείο του χωριού και βρήκα να με περιμένει ένας φάκελος με αποστολέα κάποια αναγνώστρια Βασιλική Ε., εγγονή μεγάλης αγωνίστριας όπως μου γράφει, η οποία μου έστειλε άγρια μέντα από τα βουνά της πολύπαθης Χαλκιδικής και μου εξομολογήθηκε το όνειρό της να φύγει από το αποστειρωμένο γραφείο, όπου περνά τη μέρα της δουλεύοντας και να ζήσει στη φύση φτιάχνοντας βαζάκια μαρμελάδες, λιαστές ντομάτες και βότανα.

Ο λόγος είναι σπόρος, λέγανε πάντα οι άνθρωποι. Και χαίρομαι που πέφτουν σπόροι και φυτρώνουν εδώ κι εκεί. Σ’ ευχαριστώ Βασιλική για το γράμμα σου και για την μέντα, θα την πιω στην υγειά σου και στην υλοποίηση του ονείρου σου. Κι εσένα Γιώργο Τ. που έγραψες χτες στο φβ, στο πρώτο σου κείμενο από τη νέα σου ζωή στο χωριό, ότι αποτέλεσα μέρος της έμπνευσής σου τώρα που έκανες το προσωπικό σου φορμάτ. Καλά να στε, όλοι να μαστε καλά και να ρίχνουμε σπόρους και λόγους. Κι ας αφήσουμε τις μέλισσες να τους αναπαράξουν, να τους διαιωνίσουν

Σπόροι 2

Δεν έκλεισε ούτε δωδεκάωρο η ανάρτηση που έκανα για την προσφορά σπόρων κι έχω μαζέψει καμιά πενηνταριά αιτήματα. Σφυρίζω λήξη διότι σε λίγο ούτε σπόρους άλλους θα έχω, ούτε κουράγιο για να τους διαλέξω, να τους βάλω σε φακέλους και να τους στείλω σε όλους. Ούτε λεφτά για τα γραμματόσημα! Καλά να ‘στε και καλά φυτέματα. Όποιος δεν λάβει σπόρους από μένα μέχρι το τέλος Μάρτη, παρακαλώ να μου στείλει ξανά ένα μέηλ. Μπορεί να μου έχει διαφύγει. Ευχαριστώ

Σπόροι

Επειδή βλέπω ενδιαφέρον για ντόπιους σπόρους, σας ενημερώνω ότι στις αρχές του Μάρτη που θα βάλω τις μεγάλες πρασιές και θα ασχολούμαι με τα σποράκια αποκλειστικά, θα μου είναι εύκολο να διαλέξω σε όποιον θέλει, να του βάλω σε φακελάκια και να τους στείλω. Ενδεικτικά:
Μελιτζάνα άσπρη, μαύρη, τσακώνικη
Ντομάτες δυο τρία είδη και άνυδρα ντοματάκια
Πιπεριές
Κολοκυθάκι μικρό πράσινο
Κολοκύθι
Πεπόνι
Καρπούζι
Μπάμια
Μαρούλι
Κρεμμύδι
Λάχανο
Κουκια
Ρεβύθια
Όλοι οι σπόροι είναι καθαροί, από παλιές ντόπιες ποικιλίες, κάποιες από αυτές πολύ ονομαστές στο νησί.
Όποιοι ενδιαφέρονται λοιπόν ας μου γράψουν την ταχυδρομική τους διεύθυνση στο μεηλ akridaki@gmail.com και θα φροντίσω να τους στείλω. Στο μέηλ να γράψουν θέμα “Σπόροι”

Ένα παλαιότερο κείμενό μου για τις Σκουριές

Έτσι, διότι πολλά θα ακουστούν από τα καθεστωτικά μμε τώρα, μετά το περιστατικό της πυρπόλησης

http://farmakoglwssa-kirki.blogspot.gr/2012/10/blog-post_9317.html

Σκουριές:Μια συγκλονιστική εμπειρία, του Γιάννη Μακριδάκη

http://yiannismakridakis.gr/?p=1741
“Ταραχιέμαι σου λέω και δεν περνώ από κει πια, κάνω τον κύκλο του βουνού,
από τον άλλο δρόμο, 25 χιλιόμετρα για να πάω στο χωριό”

Ένας εξαίρετος άνθρωπος ο Γιώργης ο “Καλύβας”, γλυκός σαν τη φύση που τον περιβάλλει, ασπούδαχτος μα μορφωμένος βαθιά, άνθρωπος με όλη την ουσία
και τέλος, αξιοπρεπής και αντιστασιακός μέχρι το τέλος του, μη εξαγοράσιμος.

Έχει την καλύβα σ’ ένα κτήμα προγονικό, κατάκαρδα στις Σκουριές και τον βρήκαμε εκεί μαζί με τη μητέρα του, που μεγάλωσε μες στο δάσος κι από μικρό κορίτσι έπαιρνε τα γαϊδουράκια φορτωμένα γεννήματα και τραβούσε μοναχή της για το χωριό, τη Μεγάλη Παναγιά,
διασχίζοντας το δασωμένο βουνό, ατρόμητη.
Ατρόμητοι στέκουν και τώρα οι δυο τους, μάνα και γιος,
κοιτάνε με περιφρόνηση τα εκατομμύρια που τους προσφέρθηκαν κατά καιρούς για εξαγορά του κτήματός τους από τα μεταλλουργεία της Ύβρης,
τα οποία απειλούν όχι μόνο τη ζωή τους, όχι μόνο το έχει και το είναι τους αλλά ολόκληρο το πανέμορφο βουνό εκεί στις Σκουριές κι όλους τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής,
μαζί και τα μυριάδες είδη φυτών, πουλιών και ζώων που κατοικούν εντός του παρθένου δάσους.
Δουλεύει κάθε μέρα στο κτήμα ο Γιώργης και μαζεύει τα καρύδια του, τα κάστανα, τα ακτινίδια, άμα δεν τα μαζέψω έρχονται τη νύχτα τα αγριογούρουνα και δεν αφήνουν τίποτα, μου λέει, ό,τι προλάβει να πάρει κι αυτός, ας φάνε κι εκείνα, ζωντανά είναι, αλλά να προλάβω κι εγώ κάτι τις από τον κόπο μου, μονολογεί και το γέλιο του γάργαρο φωτίζει το δάσος.

Ένας ήλιος κάτω από τις ανήλιαγες κλαδούρες των Σκουριών είναι ο Γιώργης ο “Καλύβας” και τον γνώρισα προχτές, όταν ο Τόλης και η Μαρία, οι αεικίνητοι και πεισμωμένοι για την σωτηρία των Σκουριών ακτιβιστές, με οδήγησαν στην καλύβα του ύστερα από μια αξέχαστη βόλτα στο βουνό, που κάποιοι αποκτηνωμένοι το οραματίζονται σωρό μπάζων και λυμμάτων κυανίου.

Διότι μονάχα αποκτηνωμένος μπορεί να είναι όποιος περπατάει κάτω από τις πυκνές φυλλωσιές του φυλλοβόλου δάσους των Σκουριών,
ακούει τα πουλιά,
νιώθει την παρουσία των λύκων, των αγριόγατων, των αγριογούρουνων ολόγυρά του, αισθάνεται το κελάρισμα των αναρίθμητων ρυακιών που παίρνουν τον κατήφορο στις λαγκαδιές δίνοντας ζωή στον τόπο
αλλά αυτός το μόνο που βλέπει είναι χρήμα μέσω του μισού γραμμαρίου χρυσού σε κάθε τόνο επιφανειακής εξόρυξης και της επεξεργασίας αυτού με κυάνιο επι τόπου,
όποιος δηλαδή ονειρεύεται την μετατροπή ενός τέτοιου επίγειου παραδείσου 
σε σωρό άψυχων υλικών και καρκινογόνων αποβλήτων.

Η μέγιστη Ύβρις.
Δεν μπορείς παρά να νιώσεις την κλίμακά σου όταν βρεθείς στις Σκουριές.
Το τόσο δα της ύπαρξής σου μπροστά στο αιώνιο, υπέροχο, κατάφυτο βουνό που φιλοξενεί και εκτρέφει στα σπλάχνα του ένα σωρό ψυχές μετακινούμενες και στάσιμες.

Δεν μπορεί παρά να αγαλλιάσει η ψυχή σου όταν αφουγκραστείς αυτό το θαύμα της Φύσης
και γίνεις ένα μαζί του για κάποιες έστω στιγμές.
Δεν μπορείς παρά να νιώσεις την αποκτήνωση όσων επιβουλεύονται την ύπαρξή του,
όσων σχεδιάζουν την απόλυτη, αμετάκλητη, μη αναστρέψιμη καταστορφή του,
όσων το προορίζουν για θυσία σε κέρδη χρηματικά,
αλλά και όσων, δίχως να το γνωρίσουν, τους σιγοντάρουν 
και μιλούν περί επένδυσης και περί νόμιμης επιχείρησης που δεν μπορεί να λειτουργήσει
επειδή βρίσκει αντίσταση από την τοπική κοινωνία.

Νιώθω από χτες ένας ακόμα αγωνιστής
που θα παλέψει για να μην κατασταφούν ποτέ όσο ζω οι Σκουριές.
Νιώθω πολύ όμορφα που γνώρισα αυτό το βουνό κι ακόμα πιο όμορφα και αισιόδοξα
που γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους.
Τον Γιώργη, τον Τόλη, την Μαρία, τον Γιάννη, τον Νικόλα και όλους τους Ιερισσώτες,
που άλλη κουβέντα δεν έχουν στο στόμα τους καθημερινά από την αντίσταση
σε σχέδια που δεν μπορεί να εκπορεύονται από ανθρώπινα όντα
αλλά μονάχα από αρρωστημένα κτήνη άνευ ψυχής και μόρφωσης.
Όντας προσωπικά υποψιασμένος και συμμετέχοντας ήδη στην αντίσταση ενάντια σε σχέδια “αναπτυξιακά”, όπως των ΒΑΠΕ στα νησιά του Αιγαίου,
έχοντας επικοινωνία και επαφή με πολλούς ανθρώπους που ζουν και δρουν ανάλογα από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, δεν περίμενα ότι θα ένιωθα τόση οργή θωρώντας τις Σκουριές,
νόμιζα πως έχω πλέον συνηθίσει στην Υβρη και στην προοπτική της καταστροφής,
πως θα είναι μια ακόμη περίπτωση όπως όλες όσες έχω αντικρίσει.
Αλλά οι Σκουριές ήταν συγκλονιστικές .

Επιβεβαιώθηκε η πεποίθησή μου ότι όλοι εμείς που ζούμε ανά την Ελλάδα
και αντιστεκόμαστε στα σχέδια των αλαζόνων του χρήματος,
επιβάλλεται να γνωριστούμε,
να δικτυωθούμε,
να περπατήσουμε ο ένας τον τόπο του άλλου,
να τον νιώσουμε δικό μας,
να ακούσουμε τις ιστορίες του,
να αφουγκραστούμε την ψυχή του και να γίνουμε όλοι μαζί ένα μέτωπο ενάντια στην εκπόρνευση, στην ισοπέδωση, στην πλήρη καταστροφή της πατρίδας μας.

Η επίθεση που δεχόμαστε είναι πολυμέτωπη και σφοδρή.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να μαχόμαστε ο καθένας μόνος του στο μετερίζι του.
Υπάρχει απόλυτη ανάγκη συνένωσης δυνάμεων,εμπειριών
και ανταλλαγής γνώσεων και τρόπων αντίστασης.

Υπάρχει άμεση ανάγκη δημιουργίας μετώπου ανθρώπων
ενάντια στην ισοπέδωση που επιχειρούν οι αναπτυξιολάγνοι έμποροι
της φύσης και της ψυχής του τόπου μας κι εμάς των ιδίων.

Γι αυτό προτείνω ως αρχική κίνηση την δικτύωσή μας μέσω της ιστοσελίδας του Κινήματος 18, με έναν διαχειριστή από κάθε τόπο που θα ενημερώνει την “τοπική” αλλά και την “ομαδική” ιστοσελίδα, για να ξέρουμε με ένα κλικ ο καθένας τι συμβαίνει στον τόπο του άλλου,
για να γνωριστούμε και να συνεργαστούμε και προσωπικά,
για να φιλοξενήσει ο ένας τον άλλον στα μέρη του
και να του δείξει, να του μάθει τους τόπους που απειλούνται,
για να νιώσουμε όλοι το μεγαλείο του κάθε τόπου ξεχωριστά,
για να γίνουμε όλοι ένα και όλοι μέτωπο αντίστασης ενάντια στην καταστροφή.
————

Άλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε

Στην Κρήτη

23-25 Φλεβάρη στον Άγιο Νικόλαο στο φεστιβάλ της Οικολογικής Κίνησης Μιραμβέλλου

Με αφορμή το βιβλίο του “Το ζουμί του Πετεινού” εκδ. Εστία, ο Γιάννης Μακριδάκης θα επιχειρήσει μια προσέγγιση του θέματος ‘Άλλο είναι η Ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε”. Θα ακολουθήσει συζήτηση για την Ζωή στην Φύση ως πρόταση διεξόδου από το τέλμα της ζωής στην οικονομική κρίση.

Χανιά: Τρίτη 26 Φεβρουαρίου στις 8:30 το βράδυ στο -ΝΕΩΡΙΟ ΜΟΡΟ-

Ρέθυμνο: Τετάρτη 27 Φλεβάρη στις 8:00 το βράδυ στον κινηματογράφο Απόλλων, Μεσολογγίου 18 Παλιά Πόλη

και μαζί του Θεού το μάτι που μόλις θα έχει κυκλοφορήσει