Κρασί και θέατρο

Ο αγαπητός αναγνώστης και συνοδοιπόρος Μιχάλης Τριανταφυλλίδης από το Ναύπλιο, μου έστειλε φωτογραφία από την αφίσα του θεάτρου, που παίζεται αύριο εκεί

καθώς και το τελικό “εξώφυλλο” και “οπισθόφυλλο” του εκλεκτού κρασιού του με το όνομα του βιβλίου μου.

Τον ευχαριστώ

Στην κορφή του Πύργου της Βαβέλ

Ζούμε σε μια εποχή σημείο καμπής για την ιστορία της ανθρωπότητας. Το καπιταλιστικό σύστημα έχει προ πολλού μπουκώσει αλλά η ανθρωπότητα, η οποία από την εποχή που διολίσθησε σε αυτό, υπέγραψε με τον εαυτό της συμβόλαιο αυτοκαταστροφής, συνεχίζει να σκέφτεται και να πορεύεται με τους ίδιους ακριβώς όρους, επιταχύνοντας έτσι την πορεία της προς το τέλος και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να γίνει αυτό πιο επώδυνο.

Η πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα έκλεισε με τον πλανήτη γη να έχει, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, αστικό πληθυσμό περισσότερο από αγροτικό και η δεύτερη δεκαετία άνοιξε με όρους ακόμα χειρότερους, αφού το 2011 ήταν, επίσης η πρώτη χρονιά στην ιστορία της ανθρωπότητας, κατά την οποία η Κίνα βρέθηκε με ποσοστό αστών κατοίκων 50,4%, ξεπέρασαν δηλαδή οι αστοί Κινέζοι τους αγρότες της αχανούς χώρας.

Σε αυτή την ανεξέλεγκτη αστικοποίηση οφείλονται όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στην παγκόσμια κοινότητα και στην παγκόσμια οικονομία. Πολύ απλά μπορούμε να πούμε ότι όσο ο καπιταλισμός δημιουργούσε πελάτες για τις Αγορές του στην Δύση, τόσο ποδοπατούσε και κρατούσε στην φτώχεια τον υπόλοιπο κόσμο. Τώρα που η Δύση μπούκωσε, ο καπιταλισμός δημιουργεί αστούς καταναλωτές στην Ανατολή και ταυτόχρονα φθηνούς εργάτες και νεόπτωχους στην Δύση, για να μπορέσει να συνεχίσει την παραγωγή και την διάθεση των προϊόντων των Αγορών του. Μόνο που λογαριάζουν δίχως τον ξενοδόχο οι κρατούντες την εξουσία του κόσμου διότι το βασικό στοιχείο της συνέχισης του βίου της ανθρωπότητας δεν είναι το αν θα υπάρχουν πελάτες και εργάτες αλλά το αν θα υπάρχουν φυσικοί πόροι και τι ποιότητας θα είναι αυτοί.

Θα προσπαθήσω να δώσω σε τίτλους κάποιες από τις συνέπειές της αστικοποίησης, του άκρατου γιγαντισμού, της ύβρης δηλαδή που διαπράττει η ανθρωπότητα, η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο του Πύργου της Βαβέλ, λίγο πριν την κατάρρευση, εξ ου και ο καθένας από μας διαπιστώνει ότι, παρόλο που μιλάει την ίδια γλώσσα με τον διπλανό του, δεν μπορεί να βρει συνεννόηση. Κατόπιν, σε άλλα ποστ, θα προσπαθήσω να προσεγγίσω ένα προς ένα όλα αυτά τα ζητήματα. (Δεκτές και απαραίτητες βέβαια οι επισημάνσεις, οι προτάσεις, οι διαφωνίες και οι συμφωνίες σας, έτσι ώστε να διερευνήσουμε όσο γίνεται σε βάθος τα ζητήματα):

1) Άνθρωποι και τροφή. Οι λίγοι έμειναν πίσω για να παράξουν τροφή για τους πολλούς, οι οποίοι έφυγαν από την γη και την παραγωγή. Αυτό είχε ως άμεση συνέπεια την μαζική παραγωγή όχι πια τροφών αλλά υλικών διατροφής για το πλήθος, με όλα τα συνεπακόλουθα.

2) Άνθρωποι και ενέργεια. Οι πολλοί απομακρύνθηκαν από το φυσικό περιβάλλον, με αποτέλεσμα να μην έχουν καμία συναίσθηση των συνεπειών της κάθε μικρής ή μεγάλης καθημερινής τους κίνησης, με την οποία καταναλώνουν ενέργεια.

3) Άνθρωποι και φυσικοί πόροι. Παρομοίως δεν υπάρχει πλέον στον αστικό και αστικοποιημένο πληθυσμό καμία συναίσθηση των φυσικών πόρων που χρειάζονται για να ζουν.

4) Άνθρωποι και αξίες. Οι άγραφοι νόμοι, το τσαγανό, ο λόγος-συμβόλαιο, η αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια αλλά και κάθε είδους αγνό προϊόν ύλης ή πνεύματος, αντικαταστάθηκαν με τυπικές σχέσεις, χαρτούρες, νόμους, χαμηλής ποιότητας εμπορεύματα και πολιτισμό, αλλά πάνω απ’ όλα με την ευτέλεια του χρήματος, το οποίο από μονάδα μέτρησης αξιών έγινε το ίδιο αξία, ανώτερη και από την ίδια τη ζωή.

5) Άνθρωποι και άλλα πλάσματα. Το άκρως υβριστικό και εγωπαθές “πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος”, το οποίο βέβαια είναι τρισχειρότερο λόγω του ότι εννοεί “πάνω απ’ όλα το άτομο-καταναλωτής”, καθιστά τον σύγχρονο άνθρωπο εξ ορισμού εχθρό και στυγνό εκμεταλλευτή ακόμα και εξολοθρευτή κάθε άλλου πλάσματος της φύσης, ακόμα και των εναπομεινάντων ανθρώπων άλλων πολιτισμών, αρχέγονων, τους επονομαζόμενους ηλιθίως και ως απολίτιστους.

6) Άνθρωποι και περιβάλλον γενικά. Η περιβαλλοντική συνείδηση καλλιεργείται πλέον σε επίπεδα θεωρίας. Ακόμα και οι “περιβαλλοντικά ορθές” πρακτικές που εφαρμόζονται, όπως π.χ. η ανακύκλωση ή η εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, εδράζονται σε λάθος βάση ή εφαρμόζονται υποκριτικά ως νέου τύπου καπιταλιστικές επενδύσεις.

7) Άνθρωποι και δημόσια υγεία. Στο όνομα της δημόσιας υγείας θα αφανιστεί η ανθρωπότητα, αφού κάθε νομοθεσία χειραγώγησης των βασικών αγαθών, βρίσκει πάτημα ακριβώς στην δήθεν διαφύλαξή της.

8) Άνθρωποι και άτομα. Από τις κοινωνίες των συμπληρωματικών ανθρώπων περάσαμε πολύ σύντομα στις κοινωνίες των ανταγωνιστικών ατόμων, με τραγικές συνέπειες στις ανθρώπινες σχέσεις και στην ψυχολογία του καθενός αλλά και του συνόλου. (αστική μοναξιά, αδυναμία επικοινωνίας και συλλογικής δράσης κλπ)

9) Άνθρωποι και πρόοδος. Απαξιώνοντας και αδιαφορώντας ή μάλλον θεωρώντας δεδομένα τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, αφήνοντάς τα να τα διαχειρίζονται οι Αγορές με όρους αγοραίους, χυδαίους, οποιαδήποτε προσωπική ή συλλογική εξέλιξη, μόρφωση, ειδίκευση και πρόοδος, εδράζεται σε βάσεις σαθρές, ετοιμόρροπες.

10) Άνθρωποι υπολογιστές – γρανάζια κυκλοφορίας χρήματος. Το μόνο που σκέφτονται πλέον οι άνθρωποι για να επιβιώσουν, είναι πόσο χρήμα πρέπει να εισπράξουν και πόσο να καταναλώσουν. Προσθέσεις των εξόδων και μια αφαίρεση από τον μισθό είναι οι πράξεις που κάνει πια το σύγχρονο αστικοποιημένο άτομο. Ο άνθρωπος μεταβλήθηκε σε αριθμό από μόνος του και ως αριθμό βέβαια τον θεωρούν οι κρατούντες  την εξουσία.

11) Άνθρωποι και πατρίδα. Η απομάκρυνση από το φυσικό περίβλημα και η διαβίωση με αστικούς όρους, δημιουργούν ανθρώπους ισοπεδωμένους από την παγκοσμιοποίηση, δίχως ιδιαίτερα συναισθήματα για τους γενέθλιους τόπους, δίχως την επιρροή του φυσικού ανάγλυφου και του περιβάλλοντος στον χαρακτήρα τους. Αυτά, σε συνδυασμό με την απουσία των ανθρώπων από την ύπαιθρο, αφήνουν ελεύθερο το πεδίο της εμπορευματοποίησης-ξεπουλήματος της πατρίδας.

12) Άνθρωποι και μέλλον. Ο πλήρης έλεγχος από “τις Αγορές” των βασικών αγαθών που έχει ανάγκη ένα ανθρώπινο πλάσμα για να βρίσκεται εν ζωή, δηλαδή οι σπόροι, το νερό και το οξυγόνο, είναι προ των πυλών. Οι συνέπειες αυτού στην ανθρωπότητα αλλά και στη φύση είναι τρομακτικές και μόνο το τέλος του παιχνιδιού προαναγγέλλουν. Η αλλαγή κατεύθυνσης και η επιστροφή στις αξίες, στην παραγωγή, στην αυτάρκεια, στη σμίκρυνση, φαντάζουν ως η μοναδική διέξοδος.

Ταξίδι στην Ελεύθερη Ελλάδα

Μόλις επέστρεψα από τα Τρίκαλα όπου κάναμε μια εκδήλωση με την συλλογικότητα Από Κοινού, την Κίνηση Τρικαλινών Πολιτών για την Αποανάπτυξη και την Άμεση Δημοκρατία. Τα της εκδήλωσης προσεχώς.

Προς το παρόν με κυριεύουν ακόμα οι εικόνες των αδούλωτων βουνών και ένα ανάμικτο συναίσθημα άκρατου πάθους, ενθουσιασμού, οργής και απογοήτευσης που με πλημμύρισε σαν πέρασα ξανά μετά από 20 χρόνια το στενό της Πύλης και ανέβηκα στην Πίνδο, στην Ελεύθερη Ελλάδα, κι έφτασα μέχρι την Τύρνα και το Περτούλι, όπου ήταν κατά την διάρκεια της προηγούμενης Κατοχής το στρατηγείο του ΕΛΑΣ.

Αδούλωτα περήφανα βουνά που γέννησαν αδούλωτους περήφανους ανθρώπους.

Μέσα σε μισόν αιώνα όμως, η Ελεύθερη Ελλάδα μετατράπηκε σε παράδεισο της νεοελληνικής γκλαμουριάς, τα παγωμένα κρησφύγετα των ανταρτών σε σαλέ με ζεστή σοκολάτα για αγοράκια και κοριτσάκια μιας άλλης γενιάς, υπόδουλης στην ευτέλεια του χρήματος, οι στίβοι μάχης των Σχολών Πολέμου του Στρατηγού Σαράφη σε πίστα για σκι, οι συνθηματικές κραυγές των Ανταρτών σε χάχανα ελαφρότητας, η Τύρνα σε Ελάτη και τα μουλάρια σε καλογυαλισμένα τζιπ αγορασμένα με λεφτά από λαμογιές και δανεικά, τα περισσότερα.

Η Ελεύθερη Ελλάδα της πρώτης Κατοχής ζει υπόδουλη εδώ και χρόνια κι αυτή, δίχως πλέον να μπορεί να γεννήσει ελπίδα αντίστασης σαν τότε. Αλλάξανε οι όροι του πολέμου.

Γι’ αυτό η ελπίδα και η αντίσταση έρχονται σήμερα απ’ αλλού. Από τα αμέτρητα Κινήματα που έχουν αναπτυχθεί σε κάθε τόπο της Ελλάδας και αντιστέκονται με πάθος στο ξεπούλημα της πατρίδας, στην εξαθλίωση του ανθρώπου και στην αθλιότητα του ρατσισμού. Από Κινήματα που έχουν σπείρει εδώ και καιρό, και που καλλιεργούν φανερά πλέον, μιαν άλλη πρόταση ζωής και πολιτικής στάσης. Κινήματα ανθρώπων, που στην υπόδουλη πρωτεύουσα καταστέλλονται με βία όπως και τότε, αλλά στην ύπαιθρο θεριεύουν πάλι και ανοίγουν δρόμους ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Κινήματα ανθρώπων που κατασυκοφαντούνται ή κρατούνται σκοπίμως στην αφάνεια από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, έχοντας κάνει ακόμα και τους υποψιασμένους να μιλούν για έλλειψη Κινημάτων και ελπίδας σήμερα.

Η σύγχρονη Ελεύθερη Ελλάδα όμως ζει σε κάθε πόλη και χωριό. Σε πυρήνες διάσπαρτους σαν μπίλιες υδραργύρου, δυναμικούς πυρήνες, δημιουργικούς, αεικίνητους, που ολοένα αποκτούν και νέους υποστηρικτές, ανθρώπους που αλλάζουν στάση ζωής κι αναγνωρίζουν πλέον τις αξίες, ανθρώπους που ανοίγουνε τα μάτια τους και βλέπουν την ευτέλεια. Και μόλις έρθει το πλήρωμα του χρόνου κι αλλάξουν οι συσχετισμοί δυνάμεων, μόλις οι μπίλιες υδραργύρου ενωθούν, θα κάνουνε την έκρηξη και θα αποτινάξουν το σάπιο, το σαθρό πλέον πολιτικό καθεστώς της εθελοδουλίας.

Από αυτούς τους πυρήνες άναψε και ζωηρεύει κάθε μέρα η σπίθα της απελευθέρωσης. Κι όσο πιο γρήγορα το πάρουν χαμπάρι όσοι θέλουν να λέγονται και να πολιτεύονται ως Αριστεροί, τόσο καλύτερο γι αυτούς, τόσο καλύτερο για όλους μας. Εδώ και μήνες γράφω για τα Κινήματα και για το χρέος των κομμάτων της Αριστεράς απέναντί τους. Κι αυτά που διακρίνω είναι από τη μια η πλήρης αδιαφορία από τους αριστερούς κομματικούς χώρους, η οποία βέβαια φανερώνει αδυναμία εκτίμησης της πραγματικότητας, και από την άλλη το τεράστιο ενδιαφέρον, οι αγωνίες, ο ενθουσιασμός και οι δράσεις των ανθρώπων που ζωντανεύουν τα Κινήματα ανά την Ελλάδα. Με λίγα λόγια σε όλη τη χώρα συναντιόμαστε, ζυμωνόμαστε, γνωριζόμαστε, οργανώνουμε από κοινού εκδηλώσεις, δράσεις, αγώνες, θεριεύουμε κάθε μέρα και πιο πολύ την αντίστασή μας απέναντι στο ξεπούλημα, τον ρατσισμό και την εξαθλίωση αλλά η επίσημη Αριστερά είτε παραμένει αρτηριοσκληρωτικά απέναντι είτε έχει το μυαλό της στο να εξευμενίσει τις Αγορές για να της αναθέσουν την εξουσία.

Η Ιστορία μια μέρα θα γράψει πάλι για τις προδοτικές κυβερνήσεις, για την Ελεύθερη Ελλάδα που άναψε τη φλόγα της ανεξαρτησίας αλλά δυστυχώς και για τα λάθη της Αριστεράς, ακριβώς όπως τότε…

 

ΥΓ

Καμιά εκατοστή πολίτες ήταν παρόντες στην εκδήλωση στα Τρίκαλα αλλά ΟΥΔΕΙΣ από τα τοπικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και βεβαια του ΚΚΕ

Αμα η Αριστερά δεν στηρίζει τα Κινήματα, αναρωτιέμαι ποιους στηρίζει
Μάλλον τις προωπικές φιλοδοξίες των στελεχών της

Νεκρά δελφίνια σήμερα

Στην πρωινή μου βόλτα συνάντησα δυο νεκρά δελφίνια. Παραλία Μάναγρος ΒΔ Χίου

Εδώ και δέκα μέρες ακούγονται κρότοι από δυναμίτιδα. Από απροσδιόριστη πηγή και κατεύθυνση. Αλλά δεν είναι από τρομοκράτες και δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Ο κρετινισμός του υποταγμένου στο χρήμα σύγχρονου ανθρώπου καταστρέφει τη Ζωή.

Άλλο είναι η Ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε, είναι ολοφάνερο σε όσους μπορούν ακόμα να σκεφτούν ελεύθερα.

Η Ζωή πεθαίνει και η εικονική πραγματικότητα των δούλων στο χρηματοοικονομικό σύστημα ανθίζει. Μέχρι να νιώσουν οι σύγχρονοι ηλίθιοι ότι μόνοι τους και με χρήμα στην τσέπη άφθονο, δε μπορούν να ζήσουν. Θα τρέφονται με βιομηχανικά πακέτα και θα κινούνται βάσει προγραμματισμού.

Ό,τι διαφέρει και είναι ελεύθερο, το σκοτώνει ο σύγχρονος άνθρωπος – άτομο. Ακόμα και τους Ανθρώπους. Ευθυγραμμιστείτε, αλλιώς κακό του κεφαλιού σας. Δεν χωράνε μαγκιές στην ασυδοσία του κρετίνου.

Εξάλλου είναι παλιό το ρητό: Ο Θεός να σε φυλάει από δραστήριο βλάκα.

DAUPHINS MORTS AUJOURD’HUI
Posté le 24 Janvier 2013

En promenant ce matin, j’ai rencontré deux dauphins morts. Plage Managros NO Chios.
Pendant dix jours, j’entends le bruit des dynamites de source et direction pas spécifiée. Mais pas par des terroristes , et comme ca, personne ne s’interesse..

Le cretinisme de l’homme simultane qui est soumis a l’argent, il detruit la vie.
La vie c’est une autre chose que ce que nous vivons ici, c’est evident ca a tous ceux qui peuvent penser encore d’un facon libre.

La vie meurt et la réalité virtuelle des esclaves du système financier fleurisse.
Jusqu’au moment ou les idiots contemporains se sentirent que tout seuls et avec la poche plein d’argent, il ne peuvent pas vivre. Ils s’alimenteront uniquement avec des emballages industriels et ils se deplaceront par rapport de leur programmation..

L’homme contemporain tue tout ce qui est different et tout ce qui est libre. Il tue meme les etres humaines. Il faut changer des mentalites, sinon vous allez perir

En outre, il ya un vieux dicton: “Dieu nous garde du cretin actif”.
http://yiannismakridakis.gr/?p=2366

«Οι μέρες της αφθονίας μας ήταν μετρημένες»

Ομιλία-συζήτηση με το Δ. Μαρκόπουλο και το Γ. Μακριδάκη στα Τρίκαλα την Κυριακή 27-1-2013 στη μουσική σκηνή «Κεντρική Πλατεία» στις 8 το βράδυ με θέμα «Οι μέρες της αφθονίας μας ήταν μετρημένες

meres-afthonias-metrimenes-afisa-a-web-01_teliki

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ «ΑΦΘΟΝΙΑΣ» ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ

Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς. Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής, που αποφασίζει μια φορά στα τέσσερα χρόνια να αναθέσει το δικαίωμα του «αποφασίζειν» στο πολιτικό προσωπικό των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η εκπαίδευση και η διαμόρφωση των ανθρώπων από αυτές τις ίδιες καταναλωτικές κοινωνίες αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο, κατά τη γνώμη μας, στην προοπτική της αποανάπτυξης και της άμεσης δημοκρατίας, καθώς η διαρκής μεγέθυνση αποτελεί θρησκευτική σχεδόν πεποίθηση αυτής της κοινωνίας. Ο καπιταλισμός όμως δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, αν οι ίδιοι οι άνθρωποι δε συμμεριστούν και δεν εσωτερικεύσουν τις αξίες που τον στηρίζουν. Παράλληλα, αν λάβουμε υπόψη ότι ήδη ο καπιταλισμός δημιουργεί ένα νέο είδος οικονομίας που η καπιταλιστική δημιουργία αξίας αντικαθίσταται σιγά-σιγά από τη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία, τότε αυτό που σήμερα επικρατεί είναι το παρασιτικό ήθος μιας κοινωνίας της κατανάλωσης, του τζόγου, του εύκολου κέρδους, του υπερδανεισμού, της διαφθοράς, κ.τ.λ. Υπό μία έννοια το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα καταστρέφει κάθε θετικό ανθρωπολογικό υπόστρωμα πάνω στο οποίο θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας νέος τύπος κοινωνίας.

Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής, της αλλοτρίωσης, είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε. Είναι ανάγκη να υιοθετήσουμε άλλα νοήματα, άλλες σημασίες και άλλα προτάγματα στη ζωή μας με τα οποία θα αξίζει να ζει κανείς σήμερα και όχι περιμένοντας την έφοδο στα «χειμερινά ανάκτορα». Διότι, ο άνθρωπος, εκτός από κοινωνική κατασκευή, είναι ταυτόχρονα και δημιουργός της ζωής του. Ο ετερόνομος άνθρωπος, που ως καταναλωτής, υπακούει και εκτελεί νόμους, εντολές και αφηγήσεις άλλων, χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος στη λήψη των αποφάσεων, είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί από τον αυτόνομο τύπο ανθρώπου, εκείνου που αυτοθεσμίζεται, που διαμορφώνει δηλαδή ο ίδιος τους θεσμούς και τους αναιρεί αν χρειαστεί. Το δικαίωμα του «συνανήκειν» είναι σύμφυτο με το δικαίωμα του «συναποφασίζειν» και είναι ίσως ο μόνος τρόπος προαγωγής της αίσθησης της κοινότητας˙ και αυτό γιατί ο άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει στην κοινότητα των άλλων ανθρώπων ένα μέρος της ύπαρξής του που της το οφείλει. Έτσι, καλλιεργείται και η ξεχασμένη στις μέρες μας αίσθηση της ατομικής ευθύνης απέναντι στην κοινωνία.

Η κοινωνία που θέλουμε να δημιουργηθεί δε θα βρεθεί «στα σπήλαια της ιδιώτευσης και της απάθειας» αλλά στις θορυβώδεις συνελεύσεις και δράσεις, όπου καθημερινά ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλο και τη χαρά του δημιουργικού και συλλογικού βίου, μετατοπίζοντας το «εγώ» μας προς το «εμείς». Τοποθετεί την οικονομία στη θέση του μέσου και όχι του σκοπού της ζωής υιοθετώντας αξίες ξεχασμένες από το καπιταλιστικό φαντασιακό, όπως η αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η χαρά του ελεύθερου χρόνου, ο αυτοπεριορισμός, η οικονομία της εγγύτητας, η διατροφική και ενεργειακή αυτάρκεια, ο πολίτης-δημιουργός έναντι του παθητικού καταναλωτή (προϊόντων και πολιτικών). Οι πολίτες αυτοί δημιουργούν ανταλλακτικές κοινότητες χρόνου, προϊόντων, χαριστικά παζάρια, τράπεζες σπόρων, συλλογικούς αυτοδιαχειριζόμενους λαχανόκηπους, συνεταιρισμούς παραγωγών και καταναλωτών, αλληλέγγυο εμπόριο, αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους, κινήσεις πολιτών για την κοινωνικοποίηση του νερού και της ενέργειας, δίκτυα οικοκοινοτήτων, πολίτες που εναντιώνονται και συγκρούονται για να μη γίνει στη Χαλκιδική το ορυχείο χρυσού και για να μην εγκατασταθούν οι βιομηχανικές ανεμογεννήτριες στην Χίο, να μη γίνει η επένδυση στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, στο όρος Οίτη και αλλού. Οργανώνει κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά φαρμακεία, συλλογικές κουζίνες, ραδιοσταθμούς στο διαδίκτυο, και έναν απίστευτο αριθμό καινούργιων αντικαπιταλιστικών, αυτοδιαχειριζόμενων, αμεσοδημοκρατικών συλλογικοτήτων. Όλα αυτά δημιουργούν έναν άλλο ανθρωπολογικό τύπο και μια νέα νοηματοδότηση της ζωής. Ταυτόχρονα συνιστούν μια ριζική πολιτική ρήξη με το σύστημα και ένα βαθύ ανθρωπολογικό μετασχηματισμό. Αυτός ο ανθρωπολογικός μετασχηματισμός δεν αποτελεί ούτε δευτερεύον εποικοδόμημα ούτε ρητορικό σχήμα. Είναι βασικό και αναπόσπαστο κομμάτι του αναγκαίου μετασχηματισμού της κοινωνίας. Η δημιουργία του νέου αυτού ανθρωπολογικού τύπου αποκτά στις μέρες μας τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εφόσον μια αυτόνομη, δημοκρατική και οικολογική κοινωνία δεν μπορεί να απαρτίζεται ούτε φυσικά και να δημιουργηθεί από τον τύπο του ανθρώπου που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία.

Η ώρα της ταπείνωσης κοντοζυγώνει

Πριν από 15 χρόνια έπεσα για πρώτη στη ζωή μου πάνω σε Έλληνες που είχαν ζήσει την προσφυγιά. Όχι τους Μικρασιάτες του “μακρινού” 1922 αλλά κατοπινούς, ανθρώπους που όταν τους γνώρισα δεν είχαν όλοι τους την μορφή του γέροντα, δεν ήταν βγαλμένοι από άψυχα βιβλία ιστορίας ούτε από ταινίες αλλά ήταν σαν εμένα, σαν τους γονείς μου, ήταν γείτονές μου, άνθρωποι με τις δουλειές τους ή συνταξιούχοι και γεμάτοι ζωή.

Από περιέργεια ασχολήθηκα, έμαθα και κατέγραψα τις προσωπικές τους ιστορίες, οι οποίες δεν διαφέρουν καθόλου από τις ιστορίες των σύγχρονων προσφύγων από τη Συρία, από το Ιράν, από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Στο μόνο που διαφέρουν είναι η διεύθυνση της νοητής γραμμής του ταξιδιού τους επί του χάρτη, η οποία ήταν η αντίστροφη.

Έλληνες της περασμένης γενιάς, και όχι προϊστορικοί, αναγκάστηκαν να φύγουν νύχτα με μικρά πλεούμενα για την Τουρκία, αρκετοί να πνιγούν στα νερά του Αιγαίου, οι πολλοί που επέζησαν να φιλοξενηθούν από απλούς ανθρώπους της γειτονικής χώρας, να γνωρίσουν το μεγαλείο της ψυχής κάθε απλού και φτωχού χωρικού που τους φίλεψε λίγο γάλα και ψωμί, να αφεθούν ύστερα στις οργανώσεις που είχαν αρμοδιότητα την διαχείριση των προσφύγων και να φτάσουν εν τέλει σε καταυλισμούς και σπίτια στην Κύπρο, την Μέση Ανατολή, την Αφρική. Έως το βελγικό Κονγκό φτάσανε οι Έλληνες πρόσφυγες. Όχι της προϊστορίας επαναλαμβάνω, αλλά της αμέσως προηγούμενης οικονομικής κρίσης από την σημερινή.

Όλοι αυτοί οι Έλληνες ζουν ακόμα ανάμεσά μας. Έχω γείτονα που γεννήθηκε στη Μέση Ανατολή επειδή ο πατέρας του λιποτάκτησε από τον ελληνικό στρατό και πήγε, βρήκε τη πρόσφυγια μάνα του, κοιμηθήκανε μαζί δυο βράδια και ύστερα εκείνος συνελήφθη από την στρατονομία, οδηγήθηκε πάλι στο μέτωπο του Ελ Αλαμέιν και σκοτώθηκε. Πρόλαβε όμως να αφήσει τον γόνιμο σπόρο του στα σπλάχνα της ελληνικής προσφυγιάς.

Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους Έλληνες που ζήτησαν καταφύγιο στις ανατολικές χώρες και δέχτηκαν την μεγαλοψυχία ανθρώπων άλλων φυλών, ήταν και οι χρυσαυγίτες της εποχής εκείνης, οι φανατικοί εθνικιστές, τα κατά τόπους πρωτοπαλίκαρα των οργανώσεων της ΕΟΝ του Μεταξά, οι οποίοι βεβαίως κατάλαβαν με πολύ σκληρό τρόπο και σε πολύ σύντομο χρόνο ότι η ιδεολογία τους είναι έωλη και καταστροφική. Πρώτα απ’ όλα για τους εαυτούς τους. Αναγκάστηκαν οι Έλληνες εθνικιστές, μαζί με όλους τους άλλους πρόσφυγες, όχι μόνο να δεχτούν αλλά και να εκλιπαρήσουν βοήθεια, συμπαράσταση, κατανόηση, από τους αλλόφυλους και αλλόθρησκους Τούρκους, Άραβες, Αφρικανούς, στων οποίων τις πατρίδες βρέθηκαν πρόσφυγες για να σωθούν.

Μισόν αιώνα μετά και ενώ η κατεύθυνση των προσφύγων έχει εδώ και χρόνια αντιστραφεί, η Ελλάδα βιώνει πάλι τα προεόρτια μιας νέας δικής της προσφυγιάς. Βρίσκεται ακριβώς στην εποχή του 1935-39, όταν βίωνε τις συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και την έξαρση του εγχώριου εθνικισμού. Τότε, ελλείψει αλλοεθνών μεταναστών, ο ελληνικός εθνικισμός εκφραζόταν κατά των Αριστερών, τους οποίους κράτος και παρακράτος καταδίωκε ανελέητα. Σήμερα η σαπίλα κράτους και παρακράτους εκδηλώνεται κατά πάντων. Κατά αριστερών, αναρχικών, προσφύγων, μεταναστών, πάσης φύσεως κατατρεγμένων. Από τον Ξένιο Δία μέχρι την δολοφονία του νεαρού Πακιστανού προχθές η απόσταση είναι αμελητέα. Ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί των πογκρόμ και των δολοφονικών ρατσιστικών επιθέσεων οδηγούν ξανά την Ιστορία στην σύρραξη και στην καταστροφή. Οδηγούν ξανά την Ελλάδα στην προσφυγιά. Απαίδευτοι και ανιστόρητοι προαγωγοί του μίσους, θα είναι οι πρώτοι που θα ζητήσουν καταφύγιο σε άλλες πατρίδες πολύ σύντομα. Και θα ακολουθήσει βέβαια η σιωπηλή μάζα που τους στηρίζει είτε με την συμμετοχή της είτε με την ανοχή της.

Όποιος δεν μπορεί να δει το μαύρο φίδι που τον τρώει, ας συνεχίζει να εκφράζεται ή να δρα με μίσος προς τον Άνθρωπο. Η ώρα της ταπείνωσης ξαναφτάνει.

Εκτός από βιβλία κυκλοφορήσαμε και σε λάδι και κρασί!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο αγαπητός αναγνώστης των βιβλίων και του ιστολογίου Μιχάλης Τριανταφυλλίδης, ονομάτισε τα εκλεκτά προϊόντα που παράγει στα κτήματά του στο Ναύπλιο, με τους τίτλους των βιβλίων μου και μου έστειλε τις μακέτες!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Είμαι βέβαιος ότι θα μου στείλει και κάνα μπουκάλι να τα γευτώ!

Μεγάλη μου τιμή και χαρά να αποκτήσω “εκδότη” και σε λάδι και κρασί εκτός από βιβλία

Τον ευχαριστώ