Καλή λευτεριά στον καθένα

15 Δεκέμβρη 2012 στην αποικία. Όμορφη μέρα.

Του Αγίου Λευτέρη σήμερα, έτσι μου είπε ο κύριος Μηνάς. Τον είδα την ώρα που γύριζα από το χωράφι, να βγαίνει από την χωριοκκλησιά βαστώντας ένα μεγάλο κομμάτι άρτου και να κατευθύνεται προς το καφενείο.

Καλή λευτεριά λοιπόν, του απάντησα

Και μόλις γύρισα σπίτι, διάβασα την είδηση:

“Δικαίωμα κατάσχεσης κάθε εθνικού περιουσιακού στοιχείου της χώρας, χωρίς εξαιρέσεις, αποκτά η Τρόικα βάσει της δανειακής σύμβασης, όπως δημοσιεύτηκε την Πέμπτη στο Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως, με αριθμό 240.
Στο κείμενο αναφέρεται ρητά, ότι δεν εξαιρείται τίποτα από την κατάσχεση σε περίπτωση που η χώρα δεν εκπληρώσει υποχρεώσεις, ούτε λόγω εθνικής κυριαρχίας, ούτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο.«Ούτε το δικαιούχο κράτος μέλος, ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος, ούτε κανένα από τα αντίστοιχα περιουσιακά τους στοιχεία εξαιρούνται, λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο, της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης-συντηρητικής ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα ή διαδικασία σχετικά με τη σύμβαση τροποποίησης» είναι η ακριβής διατύπωση, όπως δημοσιεύτηκε στο προαναφερόμενο ΦΕΚ.”

Η βρομοδουλειά έκλεισε πια τελείως και ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της χώρας φέρει τις ευθύνες του. Οι δανειστές θα μας πετάξουνε πλέον έναν έναν από τη ζωή κι από τη χώρα σαν κάμπιες από τα λάχανα.

Διότι τσαγανό δεν υπάρχει πια στον νεοέλληνα για να αντισταθεί με τους τρόπους και την αποφασιστικότητα που επιβάλλεται και να τους πετάξει έξω από την πατρίδα του. Ούτε θέληση υπάρχει. Η πλειονότητα του πληθυσμού είναι ξεπουλημένοι εδώ και χρόνια στην χυδαία ανάπτυξη και την ζωή της ύβρης, της ισοπέδωσης και της γελοιότητας του καταναλωτισμού. Πολλά τα χρόνια της αποβλάκωσης, της μαλθακότητας και της χειραγωγούμενης εκπαίδευσης άνευ μόρφωσης. Κι έρχονται χειρότερες μέρες.

Η προσωπική αντίσταση του καθενός ενάντια στο χρηματοοικονομικό σύστημα, η προσωπική απελευθέρωση, όσο γίνεται, από αυτό αλλά και η διάδραση μεταξύ όλων όσων το αποφασίζουν, θα συμβάλουν στο να ωριμάσει πιο γρήγορα το κίνημα των πολιτών που έχουν πλήρως αποτοξινωθεί από τα χρόνια της χολέρας και ζουν πια τη ζωή διαφορετικά.

 

 

ΕΚΕΒΙ συνέχεια

Επανέρχομαι στο ζήτημα του ΕΚΕΒΙ, αποτελεί άλλωστε κομμάτι του προσωπικού μου ενδιαφέροντος, έστω και σε δεύτερη μοίρα το θέμα βιβλίο.

Το ελληνικό κράτος έχει Υπουργείο Πολιτισμού και το Υπουργείο Πολιτισμού έχει Τομέα Γραμμάτων. Για πολύ συγκεκριμένους λόγους ο Τομέας Γραμμάτων δεν εργάστηκε ποτέ δημιουργώντας εθνική πολιτική για τα “Γράμματα”. Για επίσης πολύ συγκεκριμένους λόγους, που καμία σχέση δεν είχαν με το αντικείμενο “Γράμματα”, δημιουργήθηκε το ΕΚΕΒΙ έτσι ώστε να φύγει το βάρος της χάραξης πολιτικής από το Υπουργείο και τους μόνιμους κομματικούς κατά βάσιν υπαλλήλους του, και να πέσει σε ένα Κέντρο με συμβασιούχους υπαλλήλους στην πλειονότητά τους, πληρωμένους από ευρωπαϊκά προγράμματα.

Το ίδιο έγινε και σε άλλες περιπτώσεις όπως πχ με το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού, το οποίο καταργήθηκε προ πολλού.

Δεν έχω καμία ελπίδα ότι η σημερινή κυβέρνηση που διορίζει πολιτικούς προϊσταμένους σε οργανισμούς τους αποτυχημένους πολιτευτές της αλλά και που διόρισε τον Αιμίλιο Λιάτσο Πρόεδρο της ΕΡΤ, θα αντικαταστήσει τους απερχόμενους του ΕΚΕΒΙ με ανώτερης ποιότητας στελέχη. Απεναντίας, είμαι βέβαιος ότι η κατρακύλα θα συνεχιστεί και θα είναι μεγαλειώδης.

Η Ελλάδα δεν έχει καμία ανάγκη από Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Έχει ανάγκη από Εθνικό Κέντρο Λογοτεχνίας, Εθνικό Κέντρο Έρευνας, Εθνικό Κέντρο Προφορικής Μαρτυρίας, Εθνικό Κέντρο Παιδικής Λογοτεχνίας, Εθνικό Κέντρο Ιστορίας και Τεκμηρίωσης, ακόμα και Εθνικό Κέντρο Παραλογοτεχνίας και Ροζ Λογοτεχνίας αλλά και Εθνικό Κέντρο Φλυαρίας και Αυτοπροβολής Συγγραφέων, αν νομίζουμε ότι αυτά μάς είναι απαραίτητα για την πολυπόθητη ανάπτυξή μας.

Το να τσουβαλιάζονται όμως όλα αυτά σε ένα λεγόμενο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, όπου ως Βιβλίο ορίζεται κάθε αντικείμενο σε σχήμα και με τα χαρακτηριστικά βιβλίου, ό,τι κι αν γράφει μέσα, αυτό αποτελεί το πρώτο και βασικό πρόβλημα και αίτιο της κρίσης πολιτισμού και αξιών.

Θα μου πείτε ποιος σε αυτή τη χώρα θα ορίσει τι είναι πχ Λογοτεχνία και τι Παραλογοτεχνία ή Ροζ Λογοτεχνία; Εδώ είναι το πρόβλημα. Το ότι δεν έχουμε ακόμη καταφέρει να διαχωρίσουμε τα βασικά. Γι αυτό και η απαξίωση όλων, γι αυτό και η ισοπέδωση.

Ας βρούμε λοιπόν πρώτα τους ανθρώπους που είναι ικανοί, που έχουν το κύρος, τις γνώσεις, την κοινωνική απήχηση και που απολαμβάνουν τον σεβασμό των υπολοίπων μας, για να κάνουν το ξεσκαρτάρισμα και ύστερα θα χαράξουμε και πολιτικές, θα φτιάξουμε και Εθνικά Κέντρα για όλα, αν μας χρειάζονται.

Μέχρι τότε καλό είναι να σιωπούμε.

Στην Χαλκίδα

Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο Διάμετρος με τον συγγραφέα Γ.Μακριδάκη

Κερδίστε 1 αντίτυπο του βιβλίου - Το Ζουμί του Πετεινού
Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο Διάμετρος με τον συγγραφέα Γ.Μακριδάκη

Την Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012, στις 8.00 το βράδυ, στο χώρο του βιβλιοπωλείου, θα έχουμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε το γνωστό Χιώτη συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη, με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου -Το Ζουμί του Πετεινού.

Ελάτε να υποδεχτούμε τα Χριστούγεννα, πίνοντας μαστίχα χιώτικη ή ρακί, και να ανακαλύψουμε μαζί του τα αντίδοτα στην κρίση.

Η είσοδος είναι υποχρεωτικά ελεύθερη!

Βιβλιοπωλείο – Εκδόσεις Διάμετρος

Υπεύθυνη Βίκυ Στεφανή
Πάροδος Ιφιγενείας, Χαλκίδα 34100
Τηλ: 22210 21796
Email: diametro@otenet.gr

Η κρίση του ΕΚΕΒΙ

Διάβασα για το ξήλωμα του ΔΣ και της Διευθύντριας του ΕΚΕΒΙ λόγω υπονοιών κακοδιαχείρισης κάποιου προγράμματος. Καλή είδηση. Ίσως τώρα να σταματήσει πια και η χρόνια κακοδιαχείριση και γελοιοποίηση της λογοτεχνίας από το επονομαζόμενο Βραβείο Αναγνωστών, το οποίο έχουν θεσπίσει εδώ και κάτι χρόνια. Ένα βραβείο, η διαδικασία του οποίου απαιτεί την αποδοχή και την συμμετοχή “συγγραφέων” που είναι ή δέχονται να γίνουν αναξιοπρεπείς και αξιοθρήνητοι αποστέλλοντας μηνύματα στα κινητά και ομαδικά μέηλ σε γνωστούς κι αγνώστους παρακαλώντας, ζητώντας, κλαψουρίζοντας ή απλά γνωστοποιώντας πως χρειάζεται μια ψήφο το βιβλίο τους για να πάρει βραβείο.

Λογοτεχνία εναρμονισμένη με τους νόμους του γελοίου καπιταλισμού και της αγοράς. Κι όλα αυτά να εκπορεύονται από την πολιτική του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Ντροπή και αηδία. Μα έπρεπε να φτάσει η κρίση αξιών του ΕΚΕΒΙ και σε υπόνοιες οικονομικού σκανδάλου για να γίνει η παύση. Η κρίση του πολιτισμού ποτέ δεν ήταν αρκετή για την αλλαγή πορείας αλλά πάντα μα πάντα στο τέλος οδηγεί σε κρίση οικονομίας. Και τότε γίνεται κατανοητή από τους απαίδευτους που, ως συνήθως, κυβερνούν και τους αναγκάζει να λάβουν μέτρα. Το ίδιο ακριβώς έγινε και με την γενικότερη κατάσταση της Ελλάδας.

Η Ύβρις της Ύβρεως και η Ζωή της ζωής

Μου ήρθε ένα μέηλ από αναγνώστρια και λέει, ανάμεσα στα άλλα, τα εξής:

“Όταν ανωτέρα βία σε οδηγεί στο χειρουργείο, τότε ελάχιστα είναι τα πράγματα που μετράνε στα αλήθεια. Προσωπικά από χτες αισθάνομαι εκτός τόπου και χρόνου. Η αγωνία για τον δικό σου άνθρωπο όλα τα υπόλοιπα τα κάνει σκόνη. Ποια πολιτική κατάσταση; Ποια κόμματα; Kρίση; Ποιοι κολλημένοι ανισόρροποι και φανατισμένοι χωρίς λόγο και αιτία; ΄Ολα μάταια και αστεία, γελοία για να ακριβολογώ.”

Όποτε προκύπτει θέμα υγείας και μάλιστα σοβαρό, και σε εποχές προ κρίσης οικονομικής, τα άτομα αναγκάζονται βίαια να εξέλθουν από την εικονική πραγματικότητα και να ξαναγίνουν άνθρωποι. Να θυμηθούν ότι είναι ταπεινά πλάσματα της φύσης που έχουν πνοή η οποία μπορεί να κοπεί ανά πάσα στιγμή ή να μετατραπεί ξαφνικά η ζωή τους σε ένα μαρτύριο πόνου. Γι’ αυτό πάντα, ακόμα και τα άτομα που ζουν μια παράλληλη από την Ζωή ζωή, λέγαν και λένε πως πάνω απ’ όλα η Υγεία, εννοώντας βέβαια την υγεία του ανθρώπου που τα φέρει ως άτομα. Διότι αν δεν έχει Υγεία ο άνθρωπος, δεν μπορεί να έχει Ζωή για να την αγνοεί και να δίνεται ολοσχερώς στην ζωή του ατόμου που φέρει. Μόλις τελειώσει η ζωή ή η υγεία του ανθρώπου, τελειώνει ή δυσκολεύει η ζωή του ατόμου.

Παρόλα αυτά σπάνια θυμόμαστε πως το άτομό μας εδράζεται σε άνθρωπο. Η αλαζονεία είναι βασικό γνώρισμα του ατόμου, είναι η Ύβρις της Ύβρεως. Διότι η Ύβρις δεν είναι άλλη από το ότι αφήνουμε τον άνθρωπο για να γίνουμε άτομα, από το ότι αφήνουμε τη Ζωή για να ζήσουμε μια άλλη παράλληλη ζωή. Κι επειδή είμαστε ντιπ αμόρφωτοι, όπως μας εκπαίδευσαν στα καθεστωτικά σπουδαστήρια, διαπράττουμε και την Ύβρη της Ύβρεως που είναι η αίσθηση πως είμαστε άτρωτοι καταναλωτές αρκεί να έχουμε χρήμα ή εξουσία στα χέρια μας.

Το έχω γράψει πάρα πολλές φορές, το ξαναγράφω με την σημερινή ευκαιρία. Άλλο είναι η Ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε. Ας μην περιμένουμε να μας το θυμίσει μια ασθένεια δική μας ή ενός κοντινού μας προσώπου. Η ζωή μέσα στο χρηματοοικονομικό σύστημα που θεωρεί το άτομο γρανάζι του και που το ορίζει ως υγιές όταν έχει εργασία και χρήμα για να καταναλώνει, ως ναυάγιο όταν βγει στη σύνταξη αλλά και ως νεκρό, τιποτένιο όταν το ωθεί στην ανεργία, είναι μια ψεύτικη παντελώς πραγματικότητα, που έχουμε κατορθώσει να μας κλέβει τη Ζωή κι εμείς να την κοιτάζουμε αδρανείς κι ανήμποροι διότι έτσι μας εκπαίδευσαν.

Μας εκπαίδευσαν να ορίζουμε ως ζωή την περίοδο της Ζωής μας κατά την οποίαν είμαστε χρήσιμα γρανάζια για το σύστημα. Να ορίζουμε ως φυσικό θάνατο την συνταξιοδότηση, ως φόνο την απόλυση και ως αυτοκτονία την παραίτηση. Μια εικονική πραγματικότητα δηλαδή της Ζωής. Σαν να ζούμε στο φέισμπουκ κάθε μέρα. Και ξαφνικά τσακ, έρχεται η ασθένεια να μας πει πως κάτι ξεχάσαμε. Τον άνθρωπο που κουβαλάμε όσον καιρό παίζουμε αυτό το παιχνίδι. Τον άνθρωπο που μας φέρει και είναι η βάση και η ουσία των πάντων.

Ταπεινότητα και σεβασμός στην κάθε στιγμή, στην κάθε πνοή. Αυτό σημαίνει άνθρωπος. Τίποτα παραπάνω. Όποιος νομίζει πως είναι κάτι παραπάνω, θα εκπλαγεί δυσάρεστα και μάλιστα πολύ γρήγορα. Διότι μπορεί η ζωή του ατόμου μας να φαίνεται μεγάλη και να την κάνουνε ακόμα μεγαλύτερη με επέκταση των ορίων συνταξιοδότησης και λοιπά τερτίπια αλλά η Ζωή μας είναι πάρα πολύ μικρή. Και μοναδική.

Περί του “έχουμε και λέμε ξανά”

Τόση αναγνωσιμότητα σε άρθρο, τόσες προωθήσεις στο φβ και τόσα μέηλ αλλά και σχόλια όπου αναδημοσιεύτηκε, είχα να δω από κείνο που είχα γράψει για τον χρυσαυγίτη και τον δημαρίτη.

Στέκομαι σε κάποιες παραινέσεις αναγνωστών και δημοσιεύω κι εδώ τα σχόλιά τους για την οικονομία του κειμένου:

“Καλημέρα και Καλή Εβδομάδα ,Διάβασα το άρθρο σας , έχουμε και λέμε ξανά ,στην ιστοσελίδα του tvxs κι ενθουσιάστηκα , και το έστειλα σε πολλούς φίλους και γνωστούς , τους οποίους νοιώθω ότι θα αντιπροσωπεύει , όπως έγινε και με εμένα .Πραγματικά ,ταυτίζομαι με όλα αυτά που γράφετε και θα ήθελα σαν παράκληση , να το στέλνατε κατευθείαν πρός τον Αλέξη Τσίπρα . Προσπάθησα να βρώ το mail του να στείλω το δικό σας άρθρο , αλλά η μόνη μορφή επικοινωνίας είναι μέσω του facebook , στο οποίο και δεν είμαι .Παράκληση λοιπόν, εάν κι εσείς θέλετε να του το στείλετε , γιατί μας αντιπροσωπεύει πραγματικά !!! Ευχαριστούμε για το τόσο απλό και περιεκτικό σας άρθρο .

Μαριλένα

“Αγαπητέ Γιάννη. Θα ήθελα αυτό το πολύ ωραίο άρθρο σου (το τελευταίο για το ΣΥΡΙΖΑ)να το στείλεις στο ΣΥΡΙΖΑ (στο Λαφαζάνη ή σε οποιοδήποτε εσύ νομίζεις) γιατί πρέπει να ακούν μια ειλικρινή κριτική ,καλοπροαίρετη εάν πραγματικά ,’οπως διακηρύσσει ο ΣΥΡΙΖΑ,θέλει η βάση να διαμορφώνει ή να επιδρά στη διαμόρφωση
του ΣΥΡΙΖΑ.”

ΔΠ

Αγαπητοί φίλοι, όπως διαβάσατε εσείς κάπου αυτό το κείμενο, είμαι βέβαιος ότι το διάβασαν και όσοι θα ήταν καλό να το διαβάσουν εντός του Σύριζα. Κι όχι μόνο αυτό αλλά και ό,τι άλλο έχω γράψει ή έχει γραφτεί από άλλους στο παρελθόν. Δεν ξέρω για τους άλλους, ξέρω όμως για τον εαυτό μου ότι όσα κείμενα κι αν έχω γράψει, όσο κι αν έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο, κανείς μέχρι στιγμής από τον Σύριζα δεν έχει ενδιαφερθεί ούτε στο παραμικρό για αυτά και δεν έχει με κανέναν τρόπο επικοινωνήσει μαζί μου.

Να μου πείτε ολόκληρο κόμμα που πάει να γίνει κυβέρνηση, θα δίνει σημασία σε όσα γράφει ένας γεωργός που πιάνει πρωί πρωί τις καβαλίνες του αλόγου με τα χέρια του για να κοπρίσει τον μπαξέ;

Και θα έχετε απόλυτο δίκιο. Αλλά ένα κόμμα που θέλει να λέγεται Αριστερό, φαίνεται βασικά από τις επιλογές των ανθρώπων με τους οποίους συναναστρέφεται, των οποίων την γνώμη και την στάση ζωής εκτιμά.

Δεν είναι δική μου δουλειά να το στείλω σε κανέναν αυτό το άρθρο. Είναι δική τους δουλειά να αφουγκράζονται την κοινωνία και να έρχονται σε επαφή με ανθρώπους, αν θέλουν να φτιάξουν μια Ελλάδα διαφορετική. Και δεν μιλώ προσωπικά, εγώ γεωργός είμαι και από τη φύση και τη γη μου δεν φεύγω για να γίνω βουλευτής ή στέλεχος. Ούτε με ενδιαφέρει καθόλου, όπως δεν με ενδιαφέρουν τα συγγραφιλίκια, τα βραβεία και οι συναναστροφές με το σύστημα.

Μιλώ όμως για τους τόσους και τόσους ανά την Ελλάδα αγωνιστές που αντιστέκονται ως νέο ΕΑΜ στους αποικιοκράτες επενδυτές και στην καταστροφή της πατρίδας μας, από την Κρήτη μέχρι την Χαλκιδική και την Θράκη.

Αν θέλει ο Σύριζα να είναι μαζί μας, ας το δείξει με πράξεις. Αλλιώς ας πάρει τις ψήφους του παλαιού πασόκ, των συνδικαλιστών και όσων λαϊκίστικα υποστηρίζει. Ας πάρει και την εκτίμηση του ελληνοαμερικάνικου επιμελητηρίου, ας πάρει μετά και την αγάπη της Μέρκελ και τότε θα είναι έτοιμο ως κόμμα για να καταλάβει την εξουσία. Μόνο που όλους εμάς θα μας έχει απέναντι.

Μια δίκαιη ανταλλαγή

Σαν δεις ουράνιο τόξο το πρωί, τράβα στη δουλειά σου, λέει ο λαός κι έτσι, μιας και το είδα, κίνησα κι εγώ με τον Μάρτη και σήμερα για τα καθημερινά.

Αφού κάναμε την πρώτη μας δουλειά, αυτήν που ο Μάρτης σιχαίνεται πιο πολύ απ’ όλες, ταϊσαμε δηλαδή τις γάτες, είπαμε να κάνουμε την πρωινή μας βόλτα προτού πιάσουμε τα υπόλοιπα.

Και, ω του θαύματος, πέσαμε πάνω σε ένα άλογο!

Από μακριά νόμισα πως είναι η κυρά Καλή, η φοράδα του γείτονα, μα φτάνοντας κοντά, είδα πως είναι ένα όμορφο και καλό αρσενικό άλογο, που έπιασε να μας πλησιάζει κι αυτό όσο φτάναμε. Κι εκεί ο Μάρτης απέδειξε για μια ακόμα φορά πως μόνο στις γάτες είναι τσαμπουκάς και μάλιστα όχι σε όλες, αλλά μόνο σ’ αυτές που τρέχουν μόλις τον δούνε! Του φυγε η μαγκιά του κακομοίρη όταν είδε ολάκερο κήτος να έρχεται κατά πάνω μας! Κι έκανε πως δεν το είδε! Το προσπέρασε, πήγε στο διπλανό χωράφι και μύριζε μες στην ξερολιθιά. Ευτυχώς βέβαια, διότι κανείς δεν ξέρει πώς μπορεί να αντιδράσει ένα άγνωστο άλογο αν νιώσει απειλή από κάποιον άμυαλο φωνακλά σκύλο. Αλλά ο Μάρτης μόνο τέτοιος δεν είναι!

Κι αφού λοιπόν ήρθε δίπλα μου και μου δωσε μουσούδι για χάδι, του είπα να περιμένει λιγάκι, γύρισα στο μούρκι μπρος πίσω, και πήρα μια σακούλα σταράκι ολόφρεσκο για να κάνουμε την ανταλλαγή δίκαιη.

Με όρεξη πολλή το τραγάνισε κι εγώ με ακόμα περισσότερη μάζεψα, όση ώρα έτρωγε αυτό, ένα τσουβάλι ολόφρεσκια καβαλίνα για το χωράφι. Ό,τι πρέπει τώρα που βρέχει για να εμπλουτιστεί το χώμα εκεί που θα μπει ο καλοκαιρινός κήπος τον Απρίλη.

Μόλις απόφαγε το άλογο και γέμισε σχεδόν το τσουβάλι, το αποχαιρετίσαμε και δώσαμε πάλι ραντεβού για το απόγευμα, με την ελπίδα ότι θα το ξαναβρούμε εκεί. Αλλά και να το έχει πάρει ο ιδιοκτήτης του, αυτό σίγουρα θα μας έχει αφήσει την καβαλίνα του για να μη φύγουμε απογοητευμένοι.

ΥΓ: Την καβαλίνα δεν την φωτογράφισα διότι ήταν τα χέρια μου λερωμένα και δεν μπορούσα να βγάλω το τηλέφωνο από την τσέπη!

Έχουμε και λέμε ξανά

Ανάμεσα στην έξοδό μας από την Ευρώπη (ΚΚΕ) και στην παραμονή μας σε αυτήν με προσπάθεια αλλαγής της φυσιογνωμίας και των πολιτικών της (ΣΥΡΙΖΑ), πράγμα που θεωρώ τελείως μάταιο και ουτοπικό, υπάρχει η τρίτη λύση, η πιο ρεαλιστική που λέει ότι μπορούμε να φύγουμε από την Ευρωζώνη, να επιστρέψουμε στην δραχμή και να παραμείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως κι άλλα κράτη.
Για τον λόγο αυτόν λοιπόν, και για άλλους, προσωπικά συμφωνώ με τον Λαφαζάνη, τον οποίον εκτιμώ και ως πολιτική προσωπικότητα της Αριστεράς.
Όσον αφορά το ΚΚΕ, τα λάθη των ηγεσιών του από την εποχή του εμφυλίου μέχρι σήμερα είναι ακριβώς τα ίδια και το κόμμα έχει μια μοναδική διαχρονική συνέπεια στο να συνεχίζει τα ίδια λάθη και στο να μην μαθαίνει τίποτε από αυτά. Προσωπικά το θεωρώ απολύτως υπεύθυνο για την σημερινή κατάντια ως ανάχωμα του επάρατου δικοματισμού, ως βαλβίδα ασφαλείας του συστήματος που κατάστρεψε τη χώρα. Την χώρα δεν την έφερε σε αυτή την κατάσταση ο δικομματισμός αλλά ο τρικομματισμός. Η κομμουνιστική ιδεολογία και στάση ζωής είναι χαρακτηριστικό πολλών ανθρώπων που εδώ και χρόνια είτε βρίσκονται πολιτικά άστεγοι είτε επιλέγουν να ψηφίζουν ΚΚΕ και να συντηρούν την αρρώστια του είτε είναι μέλη του και τους εκμεταλλεύεται η ηγεσία όπως έκανε πάντοτε στην ιστορία του κόμματος, είτε έχουν στραφεί προς την άλλη Αριστερά εδώ και πολλά χρόνια.
Ο Σύριζα ως μια Αριστερά που συσπείρωνε τους κομμουνιστές αλλά διαφωνούντες με το ΚΚΕ, έγινε ξαφνικά ένα κόμμα του 30%, έγινε αξιωματική αντιπολίτευση και πάει ίσως για κυβέρνηση. Και αυτό όχι επειδή οι Έλληνες πολίτες γίνανε αριστεροί αλλά επειδή οι Έλληνες πελάτες προδόθηκαν από τους εμπόρους πολιτικής, από τους οποίους αγόραζαν τη ζωή τους τόσα χρόνια και στους οποίους πουλούσαν την συνείδηση και την ψήφο τους. Όλοι αυτοί οι ξεπουλημένοι επί δεκαετίες αλλά και άλλοι πλανεμένοι ή αδαείς, βρέθηκαν στην ανοιχτή αγκαλιά του αντιμνημονιακού Σύριζα εν μία νυκτί. Και το κόμμα της Αριστεράς, με μια ηγεσία άπειρη και λίγη, έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες δεύτερες εκλογές, κατά τις οποίες ο Σύριζα δεν βγήκε κυβέρνηση, μόνο και μόνο επειδή δεν ήθελε να βγει κυβέρνηση. Όλα αυτά δεκτά και μη κατακριτέα ως εδώ. Και ο φόβος της ευθύνης αλλά και η έκπληξη και μη σωστή διαχείριση του ξαφνικά μεγάλου εκλογικού ποσοστού είναι κατανοητά και ανθρώπινα αλλά και πολιτικώς αποδεκτά. Όμως μέχρι το να διολισθαίνεις ως κόμμα της Αριστεράς σιγά σιγά προς τα εκεί που θέλει η κοινωνία αντί να στέκεσαι στο ύψος σου και να αλλάζεις την κοινωνία, όπως έχεις ευθύνη να κάνεις,αυτό είναι πολιτικός εκπεσμός και όποιος το αντιλαμβάνεται αλλά δεν αντιδρά για όποιους λόγους, έχει ευθύνη για το μέλλον. Μέχρι στιγμής έχουμε δει τα μύρια όσα. Από την 3η Σεπτέμβρη και την προσπάθεια ταύτισης του Σύριζα μαζί της, μέχρι πολιτικό συγχρωτισμό με την Κατσέλη, μέχρι άρθρο της Ξενογιαννακοπούλου στην Αυγή για να μετρηθούν οι αντιδράσεις, μέχρι Κοτσακά, αριστίνδην μέλος, μέχρι πολλά που δεν είναι του παρόντος να απαριθμηθούν. Η ηγεσία του Σύριζα δείχνει να πέφτει στην λούμπα κάθε μέρα και πιο βαθιά. Επειδή όμως πέφτει αργά αργά, διολισθαίνει για την ακρίβεια, οι παλαιοί Αριστεροί δείχνουν να μην το νιώθουν ή αν το νιώθουν το ανέχονται για διάφορους λόγους, ενώ η ηγεσία του κόμματος εκμεταλλεύεται αυτή την ανοχή και προχωρεί ακόμα βαθύτερα προς την πασοκοποίηση. Αυτή η πασοκοποίηση είναι λογικό να συμβαίνει διότι από το 4% έως το 30%, οι πολλοί αυτοί παραπανίσιοι ψηφοφόροι δεν κατέβηκαν από τον πλανήτη Άρη αλλά είναι πολίτες που υπήρχαν και στο παρελθόν στην Ελλάδα και προφανώς ήτανε πελάτες και υποστηρικτές του ελεεινού πολιτικού συστήματος, κομμάτων και πολιτικών ανδρών που κατάστρεψαν τη χώρα. Η ευθύνη του Σύριζα είναι να βάλει φραγμούς. Να σταθεί βράχος ακλόνητος στην ιδεολογία και την πρακτική του και να αφήσει απ’ έξω κάθε προβεβλημένο από το παρελθόν κομματικό στέλεχος του πρώην δικομματισμού είτε ψήφισε είτε καταψήφισε τα μνημόμια. Να αναγκάσει τους “μετανοήσαντες” να αλλάξουν πολιτική στάση ζωής και όχι να τους δέχεται ως στελέχη ωσάν να είναι ήδη αλλαγμένοι. Είναι γεμάτη η Ελλάδα από Κινήματα και Συλλογικότητες που μάχονται καθημερινά ενάντια στον ναζισμό, ενάντια στο ξεπούλημα των φυσικών πόρων, ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος του κάθε τόπου, ενάντια στην εξαθλίωση, ζώντας αλληλέγγυα και εφαρμόζοντας άλλου είδους, πρωτοφανείς για την Ελλάδα καθημερινές πολιτικές, προσωπικές και συλλογικές. Αυτούς τους ανθρώπους τους έχει προσεγγίσει ο Σύριζα; Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να έχει τιμή, καμάρι και σημαία του ο Σύριζα. Κι όχι τους πασοκογενείς συνδικαλιστές και πρώην υπουργούς, τους οποίους επιβάλλεται να αφήσει στην άκρη, κι αυτοί ας μην τον ψηφίσουν καν όταν θα έρθει η ώρα. Ένα κόμμα με επικεφαλής έναν τόσο νέο άνθρωπο είναι τελείως απογοητευτικό να μην μπορεί, ούτε αυτή την ύστατη ώρα, ούτε με αυτή την εξαίρετη ευκαιρία που έχει, μέσα σε μια κοινωνία που αλλάζει κάθε λεπτό, να φέρει στην επιφάνεια της πολιτικής φρέσκους ανθρώπους, νέες πολιτικές τάσεις, νέα αντίληψη και νέες μορφές αγώνα.

Είχα γράψει και στο παρελθόν, αμέσως μετά τις εκλογές ότι ο Σύριζα έχει την μεγάλη ευκαιρία να συντονίσει και να γίνει ομπρέλα όλων των Κινημάτων και των Συλλογικοτήτων που έχουν οργανωθεί και αντιστέκονται απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα. Να φτιάξει γραφεία, να τα στελεχώσει και να προσφέρει νομική, επιστημονική και κάθε άλλου είδους υποστήριξη σε αυτά τα Κινήματα. Ο Σύριζα έχει έσοδα από κρατική επιχορήγηση, έχει και μισθούς Βουλευτών. Ένα αριστερό κόμμα όλα αυτά τα έσοδα θα τα διέθετε στο μεγαλύτερο μέρος τους για να στελεχώσει τέτοιου είδους γραφεία συμπαράστασης, συμπόρευσης και αλληλεγγύης με την κοινωνία, με τους ανθρώπους που αντιστέκονται ενάντια στην εξαθλίωση, στον ναζισμό, στο ξεπούλημα και στην καταστροφή. Δεν έχει κάνει όμως τίποτα απολύτως. Ένα μεγάλο μηδενικό. Αντ’ αυτού, συμμετέχει σε συνέδρια ελληνοαμερικανικού επιμελητηρίου και δίνει διαπιστευτήρια στα αφεντικά ότι θέλει τους επενδυτές και άλλες τέτοιες απαράδεκτες γελοιότητες.

Προσωπικά δεν με εκφράζει καθόλου μια τέτοια κατ’ επίφαση Αριστερά. Νιώθω και διαβλέπω ότι όσες καταστροφές καταφέραμε να αποσοβήσουμε μαχόμενοι τόσα χρόνια ενάντια σε Υπουργούς του Πασόκ, θα τα δούμε σε λίγο να συμβαίνουν επειδή οι ίδιοι άνθρωποι θα έχουν επιπλεύσει ή επανακάμψει πολιτικά μέσα από τον Σύριζα. Τα παλαιά μέλη του Σύριζα και οι αγνοί αριστεροί, όπως και του ΚΚΕ, θα δούμε να αλώνεται η Αριστερά και να εκπίπτει σε μια σύγχρονη καπιταλιστική γιαλαντζί αριστερά όπως η ΔΗΜΑΡ, αντί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της δίνεται και να αλώσει η ίδια το καταρρέον πολιτικό σύστημα φέρνοντας κοντά στην ιδεολογία της την κοινωνία. Αν η ηγεσία του Σύριζα θέλει να γίνει κυβέρνηση με ψήφους πελατών και όχι πολιτών, όπως δείχνει η μέχρι τώρα πολιτική του πορεία ως αξιωματική αντιπολίτευση, προσωπικά δεν πρόκειται ούτε να ασχοληθώ ποτέ ξανά με την περίπτωσή του.

Έχουμε και λέμε

1. Την αποικία κυβερνά μια μισαλλόδοξη χυδαία αδίστακτη και αμόρφωτη ακροδεξιά, υποταγμένη πλήρως στις επιταγές των κατακτητών και συνεπικουρούμενη από ένα τελείως μεταλλαγμένο και χειραγωγούμενο οικονομικό γρανάζι, το οποίο επέβαλαν οι πραγματικοί κυβερνήτες για να κάνει σωστά τη δουλειά.

2. Την φαινομενική αυτή κυβέρνηση στηρίζουν ένα ανύπαρκτο πρώην κόμμα, αρχηγός και βουλευτές του οποίου βαυκαλίζονται ότι ακόμη πολιτεύονται και ρυθμίζουν την κατάσταση αλλά κι ένα άρτι συσταθέν κόμμα, το οποίο ενσαρκώνει την καπιταλιστική αριστερά δηλαδή την θεωρία της χυδαιότητας.

3. Στα περισσότερα από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ζεστά οπίσθια κλωσούν το νέο πασόκ και

4. Το παζλ συμπληρώνεται από ελληναράδες, αρτηριοσκληρωτικούς και νεοναζί.

Αυτή είναι η σημερινή εικόνα της αποικίας. Και όπως αυτή δείχνει ξεκάθαρα, δεν υπάρχουν σπουδαίες ελπίδες διαφοροποίησής της προς κάτι καλύτερο υπ’ αυτές τις συνθήκες.

Διότι αυτή η εικόνα δεν είναι της Βουλής αλλά ολόκληρης της αποικίας. Είναι η εικόνα του εκλογικού σώματος. Η εικόνα των ιθαγενών.

Πολίτες αλλοτριωμένοι πλήρως, μεταλλαγμένοι μέσα από διαδικασίες δεκαετιών, αγκιστρωμένοι και εξαρτημένοι από το χρήμα των άλλων, μιας και έμαθαν να μην παράγουν το παραμικρό αλλά να καταναλώνουν τα πάντα, δεν έχουν κανένα μέλλον όσο τα πολιτικά μορφώματα που βρίσκονται στην εξουσία ή που ετοιμάζονται να την παραλάβουν, στελεχώνονται από πρόσωπα της προ κρίσης εποχής.

Παρόλα αυτά η αποικία σήμερα έχει και ιθαγενείς που άλλαξαν ρότα, που συνειδητοποίησαν το αδιέξοδο και άλλαξαν τρόπο ζωής, συνήθειες, εργασία, πεποιθήσεις. Που ένιωσαν τις βεβαιότητές τους να καταρρέουν και που βρήκαν διεξόδους προσωπικής ευτυχίας και συλλογικής ευημερίας. Από κει ξεπηδά η όποια ελπίδα. Αλλά ακόμα ο ιστορικός χρόνος δεν έχει επέλθει γι’ αυτό.

ΥΓ

1. Απορώ τι κάνει ακόμη ο Λαφαζάνης στον Σύριζα

2. Όταν εισάγεις ως αριστίνδην μέλη τους πασόκους, προφανώς εκεί θέλεις να φτάσουν όλα τα μέλη σου, σε αυτό το άριστο επίπεδο. Από το Πασόκ στο ΤσιΠρασόκ

Το νερό νεράκι

Χτες κατέβηκε για πρώτη φορά φέτος ο χείμαρρος του χωριού. Πέρσι είχε κατέβει ορμητικός στα τέλη του Οκτώβρη αλλά φέτος οι βροχές άργησαν να μας προτιμήσουν, άργησε κι αυτός να πάρει μπρος. Χτες βράδυ όμως σάλεψε. Κατέβασε νερό από το όρος και το πρωί είδαμε τα σημάδια της ροής του, τα ουλίσματα, που λένε οι παλιοί, διότι είχε πάλι στερέψει.

Έτσι γίνεται όταν βρέχει όμορφα, ποτιστικά αλλά δίχως διακοπή για πολλές ώρες. Δεν προλαβαίνει η γη να το ρουφήξει και τρέχει το ποτάμι. Σαν σταματήσει η βροχή όμως, η γη συνεχίζει να ρουφάει, να κατεβάζει νερό στον υδροφόρο ορίζοντα και το ποτάμι στερεύει. Κι αυτό συνεχίζεται όλη την εποχή των βροχών. Ώσπου να ανέβει το επίπεδο του υδροφόρου ορίζοντα στο επίπεδο της κοίτης κι από κείνη τη στιγμή και μετά να αποκτήσει συνεχή ροή ο χείμαρρος. Τότε έχουν φτάσει και τα πηγάδια στο ζενίθ τους, τότε είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοποιημένοι διότι κατά την εποχή της ξηρασίας που είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσει, η γη τους θα είναι πλούσια σε νερό από κάτω και θα μπορούν να το αντλούν απ’ τα πηγάδια τους και να ποτίζουν τους μπαξέδες. Όσο νερό περισσεύει, όσο δεν χωράει δηλαδή να αποθηκευτεί στον υδροφόρο ορίζοντα, φεύγει μέσω του χειμάρρου στη θάλασσα, για να συνεχίσει τον κύκλο της βροχής μέσω της εξάτμισής του καλοκαίρι και να ξαναπέσει τον επόμενο χειμώνα ως βροχή και πάει λέγοντας. Πάντως δεν πάει χαμένο, όπως συνηθίζουν εδώ και πολλά χρόνια να λένε οι αστοί, οι οποίοι ενδιαφέρονται μονάχα για την κατανάλωσή του στα καζανάκια και στους νεροχύτες τους.

Κι επειδή έχει γεμίσει η Ελλάδα από τέτοιους, που έχουν ξεχάσει τα βασικά, τα πρωταρχικά της ζωής και νομίζουν πως άμα έχουν λεφτά να πληρώνουν, θα έχουν νερό άφθονο για πάντα, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το μόνο που ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή τους κατοίκους και την κυβέρνηση αυτής αποικίας είναι να έχουν λεφτά με οποιοδήποτε τίμημα. Και ξεπουλάνε ακόμα και το νερό τους. Ξεπουλάνε το δώρο της βροχής, ξεπουλάνε τους υδροφόρους ορίζοντες, ξεπουλάνε, απερίσκεπτα όπως τους αρμόζει, τον βασικό πόρο της ζωής τους.

Σε πολύ λίγο χρόνο από σήμερα, όταν όπως συμβαίνει ήδη σε άλλες αποικίες, θα διαχειρίζονται και θα πουλούν πανάκριβα το νερό οι πολυεθνικές, όταν θα απαγορεύεται στους έλληνες πολίτες ακόμη και να συλλέγουν λίγο νερό βρόχινο σε φουντάνες ή βυτία, όταν θα μπουν υδρόμετρα και φόροι σε πηγάδια και ιδιωτικές γεωτρήσεις, όταν θα έχει εξαθλιωθεί ολόκληρος ο πληθυσμός και θα λέει το νερό νεράκι, τότε ίσως τα άτομα – γρανάζια του συστήματος της καταστροφής, νιώσουν πως διψούν άρα είναι άνθρωποι, άρα έχουν ανάγκες βασικές, πρωταρχικές όπως κάθε πλάσμα στη φύση.

Και θα ζηλεύουν, θα φθονούν τα πουλιά σαν τα βλέπουν να βουτάνε στο ποτάμι, στη λίμνη, στον κάθε νεραύλακα και πίνουν, να κλέβουν νερό από την εταιρία δηλαδή, να ξεδιψούν δίχως να πληρώνουν, έχοντας γραμμένους στα όργανά τους τους κανόνες του παιχνιδιού που θέσπισε ο γελοίος κι ανεγκέφαλος άνθρωπος – άτομο, ο βαυκαλιζόμενος ως ανώτερο είδος απ’ όλα τους. Διότι τα υπόλοιπα πλάσματα δεν ανήκουν και δεν ακολουθούν την πλαστή οικονομία του χρήματος αλλά μόνο την πραγματική και μοναδική οικονομία της φύσης. Δεν κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους πως ζουν σε ένα παράλληλο από τη φύση σύμπαν, όπως κάνει ο σύγχρονος άνθρωπος – άτομο. Έχουν συνείδηση και συναίσθηση της Ζωής και όχι της Δουλείας.