Θυμήθηκα τι είναι Κατάθλιψη

Επέστρεψα στο χωριό. Δυο μέρες στην εορταστική Αθήνα ήταν αρκετές για να μου υπενθυμίσουν τι πα να πει κατάθλιψη. Έφυγα τρέχοντας κι ελπίζω να στρώσω, να συνέλθω, να γειάνω με το ξημέρωμα της αυριανής μέρας, που θα βγω το χωράφι και στο βουνό.

Τέτοιο βάρος ασήκωτο στο στήθος, τόση θλίψη, είχα να νιώσω πολλά χρόνια. Δεν αντέχεται τόση υποκρισία και τόση ελαφρότητα, όση αντίκρισα γύρω μου στην χριστουγεννιάτικη πρωτεύουσα. Ο Τιτανικός βουλιάζει και οι κυρίες και κύριοι του μεσαίου πατώματος φτιάχνουν τα νύχια τους, κάνουν τα ψώνια τους, κόβουν βόλτες, ετοιμάζουν τα τραπέζια τους, την ίδια στιγμή που στο κάτω πάτωμα υπάρχουν πτώματα και η στάθμη των υδάτων ολοένα ανεβαίνει. Αυτοί απλά ελπίζουν πως κάποιος, ο Σαμαράς πχ, θα βουλώσει την τρύπα και θα σταματήσουν τα νερά να ανεβαίνουν, όσους πνίξανε πνίξανε, τι να κάνουμε, ας είχανε φροντίσει, ας είχανε κάνει τα κουμάντα τους να σωθούνε.

Πολλοί απ’ τους διασκεδαστές κάνουν και την ετήσια φιλανθρωπία τους (ως ανώτεροι του ανθρώπου, είναι φιλάνθρωποι) πετώντας μια σακούλα φαϊ ή κάνα ρούχο στον σωρό που έστησε ο Καμίνης στο Σύνταγμα για να τον προβάλει το τηλεοπτικό δίκτυο που στηρίζει εδώ και χρόνια την εξαθλίωση.

Πριν μερικές δεκαετίες, όταν είχε πένθος ο γείτονας δεν ανοίγαμε ούτε το ραδιόφωνο γιατί ήτανε ντροπή ο άλλος να πενθεί κι εσύ να να διασκεδάζεις. Σήμερα οι Έλληνες στην πλειονότητά τους είναι πλέον ιδιώτες τελειωμένοι και χωρίς καμία πιθανότητα ανάκαμψης. Κανέναν δεν ενδιαφέρει ο πόνος και το πένθος του άλλου. Σε κάθε τετράγωνο της μεγαλούπολης η δυστυχία είναι παρούσα μαζί με την γελοιότητα της δήθεν ευμάρειας, που είτε αδιαφορεί ξεδιάντροπα για την δυστυχία είτε την ελεεί, μέρες που είναι, για να ξεμπερδεύει μια και καλή με όλα.

Και όλα αυτά βεβαίως προδίδουν ξεκάθαρα για ποιον λόγο είμαστε εδώ που είμαστε, για ποιον λόγο ακολουθούμε αυτές τις πολιτικές ξεπουλήματος των πάντων για να σώσουμε τα τομάρια μας και, το χειρότερο, αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμα αρκετό ανθρώπινο λίπος, για να ξεσκίσουν οι Αγορές. Δεν έχουμε τελειώσει.

Νύχτα λοιπόν και με στήθος βαρύ κι ασήκωτο έφτασα πίσω στο χωριό. Ο Μάρτης με υποδέχτηκε φιλώντας μου τα χέρια, λες κι είναι άνθρωπος κι εγώ φιλάνθρωπος που του δωσα ελεημοσύνη.

 

 

Χλευασμός στον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία

Όταν γράφεις ένα βιβλίο και δημιουργείς ανθρώπινους χαρακτήρες, σε καμιά περίπτωση δεν νιώθεις όπως όταν τους δεις να παίρνουν σάρκα και οστά πάνω στο θεατρικό σανίδι. Κι αν έχεις την ευτυχία να τους δεις και ενσαρκωμένους από καλλιτέχνες αξίας, το συναίσθημα δεν μπορεί να περιγραφεί με άλλον τρόπο παρά μόνο με το ότι νιώθεις σαν θεός που έπλασε ανθρώπους αληθινούς.

Με συγκίνησαν χτες βράδυ στο θέατρο Μεταξουργείο η Άννα Βαγενά, η Ελένη Γερασιμίδου και ο Βασίλης Παλαιολόγος. Με συγκίνησαν τόσο που δεν κατάλαβα απολύτως τίποτα όταν στο τέλος της παράστασης με πήραν επί σκηνής, μπροστά στο κατάμεστο από θεατές θέατρο. Ένα άσπρο πέπλο κατέβηκε ξαφνικά μπροστά μου, τα κάλυψε όλα γύρω μου και δεν είδα ούτε άκουσα τίποτα από όσα διαδραματίστηκαν εκείνα τα λίγα λεπτά της σκηνικής μου παρουσίας.

Η επιτυχία του έργου εδράζεται στην εξαιρετική διασκευή του Χρήστου Βαλαβανίδη. Ήταν πολύ εποικοδομητική και άκρως απαραίτητη τελικά η επίσκεψη που μου είχε κάνει το καλοκαίρι, πριν ξεκινήσει να δουλεύει το έργο, στη Βολισσό. Με ένιωσε ως άνθρωπο, είδε τον βίο μου, άκουσε τις απόψεις μου για την πολιτική στάση στη ζωή και έφτιαξε ύστερα ένα θεατρικό κείμενο, το οποίο δεν θα μπορούσα ούτε ο ίδιος να φτιάξω διασκευάζοντας το βιβλίο μου. Εκτός από τα δυνατά σε χιούμορ και σε συγκίνηση σημεία του έργου που τα κράτησε και τα πρόβαλε με πολύ δυνατό τρόπο, αναδεικνύοντας έτσι την εμπειρία και το ταλέντο των ηθοποιών, αυτό που με ικανοποίησε πλήρως ήταν ότι κράτησε ολόκληρο, ολοζώντανο και διάφανο το πολιτικό μήνυμα του βιβλίου. Την τόσο επίκαιρη στις μέρες μας αποδόμηση των θεωριών της μισαλλοδοξίας.

Η Άλωση της Κωσταντίας που παίζεται στο θέατρο Μεταξουργείο φέτος τον χειμώνα είναι ένα απολύτως επίκαιρο θεατρικό δημιούργημα, που αποδεικνύει με πολύ σωστές αναλογίες συναισθήματος, την βλακεία όσων είναι βέβαιοι πως υπερέχουν ως φυλή, ως θρήσκευμα, ως ράτσα, ως άνθρωποι γενικώς από άλλους ανθρώπους. Είναι ένα πολιτικό έργο που κλονίζει βεβαιότητες, σπέρνει αμφιβολίες ακόμα και για τον εαυτό μας τον ίδιο και αποτελεί μια καλλιτεχνική δυνατή φωνή χλευασμού στα όσα απαράδεκτα φαινόμενα βιώνουμε αυτή την εποχή που οι ρατσιστικές και μισαλλόδοξες πρακτικές έχουν πλημμυρίσει τον πολιτικό και τον καθημερινό μας βίο.

Ευχαριστώ όλους αυτούς τους ανθρώπους που καταθέτουν την ψυχή τους σε αυτή την παράσταση και που μού δημιούργησαν τόσα όμορφα συναισθήματα χτες.

Ένα γράμμα για όλους μας

“‘What do you fear my lady?’
‘A cage. To stay behind bars until use and old age accept them and all chance of valor has gone beyond recall or desire.’”

J.R.R. Tolkien

“Τι φοβάσαι?

Ένα κλουβί, να μείνω πίσω από τα κάγκελα έως ότου η ηλικία και η χρήση τα καταστήσουν αποδεκτά και κάθε πιθανότητα ανδρείας και τιμής παρέλθει πέρα από επιθυμία και ανάμνηση.”

 

Ξέρω πως στην συγκυρία που ζούμε, η επιθυμία για τιμή και αξιοπρέπεια ίσως θεωρείται πολυτέλεια, αλλά μεγαλώνοντας,για μένα τουλάχιστον, αποτελεί τον βασικό παράγοντα θλίψης και αυτοκριτικής. Προερχόμενος από μια οικογένεια στην οποία επι τρεις γενιές οι εκπρόσωποί της παράτησαν τις “δουλίτσες” και τις οικογένειές τους για να ρισκάρουν την ζωή και σωματική τους ακεραιότητα στα πεδία των μαχών ( Βαλκανικοί, Πίνδος, Κύπρος), αισθάνομαι απίστευτη ντροπή που εγώ και η γενιά μου θα μείνουμε στην ιστορία αυτού του τόπου ως οι μεγαλύτεροι προσκυνημένοι που δέχθηκαν αμαχητί την παράδοση της εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας από φόβο μην απολέσουμε ένα άκρως δουλικό και θολό επαγγελματικό μέλλον και αόριστες υποσχέσεις οικονομικής επιβράβευσης.

Μου είναι απίστευτα βαρύ το μέγεθος της δειλίας μου και παρ’όλο που είναι όχι δικαίωμα αλλά υποχρέωση (ιερή και αδιαμφησβήτητη) να αντισταθώ με όποιον τρόπο στην κατάλυση του συντάγματος και της δημοκρατίας που συντελείται ανεμπόδιστα στη χώρα, το μόνο που έχω να επιδείξω είναι μικροσυμπλοκές με τους πραιτωριανούς της εκτελεστικής εξουσίας. Σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτό αρκετό  για να απoκαταστήσει την τιμή μιας γενιάς.

Πολύ φοβάμαι πως έχουμε αποδεχτεί πλέον τις αλυσίδες μας και “έχουμε ανταλλάξει έναν ρόλο κομπάρσου σε έναν πόλεμο για έναν πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα κλουβί” και αυτό είναι κάτι που ψυχολογικά με καταβάλλει κάθε μέρα και περισσότερο. Η εκρηκτική άνοδος του φασισμού και της μισαλλοδοξίας θα έπρεπε να ήταν αρκετή για να μας οδηγήσει σε συνειδητή και ολοκληρωτική “στάση πληρωμών και κάθε κοινωνικής – επαγγελματικής δραστηριότητας”.

Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, ξέρω μόνο πως δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου. Ήρθε, νομίζω, η ώρα για τις δικές μας μάχες για την δική μας επανάσταση, ήρθε η ώρα να ρισκάρουμε τα πάντα, αλλά χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον γι’αυτό.

Δεν θα νικήσουμε ως μονάδες αλλά θα θριαμβεύσουμε ως συνειδητοποιημένο σύνολο. Αν δεν το κάνουμε, η ιστορία αλλά και ο μελλοντικός εαυτός μας θα μας καταδικάσουν στον βαθύτερο κύκλο της κόλασης του Δάντη : στους προδότες.

Δεν θέλω δουλειά λεφτά και κοινωνική αναγνώριση, θέλω “αυτοί που πέρασαν με ολόισιο βλέμμα στου θανάτου το άλλο βασίλειο να μην μας θυμούνται σαν κούφιους ανθρώπους, σαν βαλσαμωμένους”.

Υ.Γ. Σας παρακαλώ κύριε Μακριδάκη να συνεχίσετε να προάγετε την αφύπνιση, δεν είναι νομίζω χαμένη υπόθεση. Μπορεί να αποτύχουμε, αλλά αν τα καταφέρουμε.. θα είναι κάτι για το οποίο θα δικαιούμαστε να είμαστε περήφανοι και να πάρουμε επάξια μια θέση δίπλα στους άξιους προγόνους μας.

 

Με τιμή

Β.Μ.

Άμεση κινητοποίηση κατά τη διάρκεια θυέλλης!

Μετά από έκτακτη κινητοποίηση της Εστίας αλλά και του βιβλιοπωλείου Διάμετρος, βρέθηκε λύση μετακίνησης και θα γίνει κανονικά η εκδήλωση την Παρασκευή στις 8 το βράδυ στην Χαλκίδα, όπως επίσης και η εκδήλωση στο θέατρο Μεταξουργείο το Σάββατο μετά την παράσταση.

Τους ευχαριστώ

Καλή αντάμωση με όσους βρεθούμε

Έκτακτα δελτία θυέλλης

Έκτακτα δελτία θυελλωδών ανέμων εκδίδει η ΕΜΥ το ένα μετά το άλλο. Βράζει το Αιγαίο. Η εκδήλωση της Παρασκευής στο βιβλιοπωλείο Διάμετρος στην Χαλκίδα, (όπως και στο Θέατρο Μεταξουργείο το Σάββατο) το πιθανότερο θα αναβληθεί μιας και τίποτε δεν μπορεί να προγραμματιστεί επιτυχώς από καιρό πριν σε αυτή τη χώρα. Και προφανώς λόγω καιρού είμαστε έτσι, απρογραμμάτιστοι και ως λαός. Από τη μια είναι όμορφο αυτό, από την άλλη προξενεί κάποιες φορές ασυνέπεια.

Πολλές φορές αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι που ζουν στην ηπειρωτική χώρα και κυρίως αυτοί που ζουν στην πρωτεύουσα δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε στο ελάχιστο την δυσκολία της μετακίνησης που βιώνει κάποιος κάτοικος νησιού. Διότι τι είναι να πεταχτεί μέχρι την Χαλκίδα ας πούμε, κάποιος που ζει στην Αθήνα. Μπορεί να φύγει από το σπίτι του δυο ώρες πριν την εκδήλωση και να είναι εκεί στην ώρα του και χαμογελαστός. Για να βρεθώ όμως εγώ στην Χαλκίδα την Παρασκευή το βράδυ στις 8 θα έπρεπε, αν δεν είχε απαγορευτικό απόπλου, να φύγω από τη Χίο σήμερα Τετάρτη το βράδυ, δηλαδή δυο μέρες πριν. Να φτάσω Πέμπτη ξημερώματα στον Πειραιά, διασχίζοντας ξάγρυπνος ή κακοκοιμισμένος ένα Αιγαίο που βράζει και να μείνω μια μέρα να συνέλθω στην Αθήνα, έτσι ώστε να μπορώ να πάω στην Χαλκίδα με καλή διάθεση και όχι σαν να κάνω καταναγκαστικά έργα. Διότι αν ξεκινήσω Πέμπτη βράδυ από Χίο, καταλαβαίνει κανείς πώς θα φτάσω το επόμενο βράδυ στην Χαλκίδα.

Για αεροπλάνα βεβαίως δεν γίνεται ούτε λόγος. Εκτός του ότι έχουν γίνει γενικώς περικοπές πτήσεων και ότι τώρα στις γιορτές έχουν αφήσει μόνο ένα δρομολόγιο την ημέρα για το νησί, το εισιτήριο κυμαίνεται από 160 έως 200 ευρώ για μια διαδρομή, δηλαδή περίπου όσα θα δώσει κάποιος για να πηγαινέλα στο Λονδίνο, ίσως και δύο φορές.

Το πολύ ωραίο επίσης της υπόθεσης είναι ότι την Δευτέρα και την Τρίτη, παραμονή και ανήμερα Χριστουγέννων, δεν υπάρχει ούτε καράβι για το νησί, ούτε θέση στη μία και μοναδική πτήση της κάθε μέρας. Οπότε κάποιος που θέλει να πάει σε μια παρουσίαση στην Χαλκίδα την Παρασκευή, να δει και την Βαγενά στο θέατρο το Σάββατο, να πάει και στο BOOZE να δει τους Ανταρτ*ς στην τελευταία τους παράσταση την Κυριακή, να περάσει ένα τυπικό για πολλούς τριήμερο δηλαδή, είναι αναγκασμένος να επιστρέψει στο σπίτι του την άλλη Πέμπτη, την μεθεπομένη των Χριστουγέννων, δηλαδή να λείψει ακριβώς μία εβδομάδα!

Όλα αυτά τα γράφω σήμερα πρωί πρωί για να καταλάβετε πόσο δύσκολο είναι όχι μόνο να προγραμματίσεις κάτι αλλά και να το υλοποιήσεις, όταν ζεις μακριά από την Αθήνα. Αυτή είναι όμως και η ομορφιά της ζωής στο χωριό. Το ότι είσαι μακριά. Ελπίζω να με κατανοούν οι άνθρωποι που με προσκαλούν τόσες και τόσες φορές και δεν έχουμε μπορέσει ακόμη να συνεννοηθούμε, ελπίζω και να με συγχωρούν όσοι, ενώ έχουμε συνεννοηθεί, δεν μπορεί λόγω όλων αυτών των δύσκολων συνθηκών να πραγματωθεί η συμφωνία μας.

Τα κουκιά του αποχαιρετισμού

Σήμερα ο μαστρο Νικόλας μού παράδωσε το περιβόλι του. Δεν την είχαμε προγραμματισμένη τη συνάντησή μας, αλλά κι οι δυο, όπως φάνηκε, νιώσαμε την ίδια ανάγκη πρωί πρωί. Να πάμε στο περιβόλι. Ο ένας για να το υποδεχτεί στη ζωή του κι ο άλλος για να το αποχαιρετίσει.

Έφτασα πρώτος και καθώς έκανα κάποιες ψιλοδουλειές, άκουσα το τρακτεράκι του να πλησιάζει. Βγήκα από τη συρμάτινη πόρτα και τον υποδέχτηκα σαν νοικοκύρης στο κτήμα του. Τι παράξενη αίσθηση. Ολόγλυκος άνθρωπος ο μαστρο Νικόλας, συνέχεια με το χαμόγελο στο στόμα, έτσι και σήμερα, μπήκε μέσα, πάτησε στα χώματα που μια ζωή ως τώρα φρόντιζε και καλλιεργούσε, έκανε μια γύρα με τα μάτια και το κορμί του κι άρχισε. Εκεί έχει κάτι κρινάκια, πρόσεξε μην χαλάσετε, είναι όμορφα, περπατούσε κι έδειχνε, τούτη είναι ξινομηλιά, οι άλλες γλυκιές, τούτες τις βερικοκιές τις έχω μπολιασμένες εγώ, είναι πολλών χρονών τα μπόλια, τούτες οι συκιές κάμνουνε περδικόσυκα, έτσι τα λέμε εμείς, είναι ψιλόφλουδα και όμορφα. Φτάσαμε στο αμπέλι, τα κλίματα να τα κλαδέψεις τώρα το Γενάρη, μου είπε, όλα τα κλαδιά να φύγουνε από πάνω, μονάχα τους βλαστούς ν’ αφήσεις, να μετράς δυο τρία μάτια και να κόβεις. Ένα ένα τα αποχαιρέτισε όλα τα δέντρα του και μου λεγε οδηγίες κι εμένα που ακολουθούσα αμίλητος.

Ύστερα κατευθύνθηκε προς το αποθηκάκι το πρόχειρο που είχε στη γωνία του κτήματος. Εδώ φύτεψα κάτι κουκιά, είπε, για να δούμε, βγήκανε; Έσκυψε πάνω από το αυλάκι μονολογώντας για τους ποντικούς που τρώνε τα κουκιά μόλις τα σπείρεις και δεν σ’ αφήνουνε να κάνεις χαϊρι και προκοπή. Πήρε ύστερα κάτι ντενεκέδες παλιούς, σκουριασμένους από την αποθήκη, δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο, μου είπε βλέποντας τριγύρω, όλα τα άλλα σου τα αφήνω, αλλά εδώ μέσα στους ντενεκέδες έχω κάτι χαρτιά, όλα τα χαρτιά του χωραφιού από τα ποτίσματα. Τον έβαλα να ανοίξει να δω. Ήτανε το αρχείο ποτισμάτων του περιβολιού από πέρσι μέχρι πολλά χρόνια πίσω. Στοιχισμένοι αριθμοί, ημερομηνίες, ποτίσματα, τόσο έγραφε το ρολόι όταν άρχιζε το πότισμα, τόσο όταν τελείωνε, όλα καθαρογραμμένα και νοικοκυρεμένα. Αυτά είναι άχρηστα για σένα, μου είπε και είπα να ρθω να τα πάρω, όχι ότι για μένα είναι χρήσιμα αλλά να, έτσι, είπα να ρθω να τα πάρω, μονολόγησε ο μαστρο Νικόλας και βούρκωσαν τα μάτια μου, κατάλαβα πως ήρθε μόνο και μόνο για να αποχαιρετίσει το περιβόλι του.

Με το χαμόγελο στο στόμα ανέβηκε πάλι σιγά σιγά στο τρακτεράκι του κι έφυγε. Τον έβλεπα να απομακρύνεται και προσπαθούσα να νιώσω πως είναι να παραδίνεις τη γη σου σε έναν ξένο, άγνωστο μέχρι πρότινος, επειδή νιώθεις πως δεν είσαι άξιος πια να την ημερεύεις. Προσπαθούσα να νιώσω τον αποχαιρετισμό του μαστρο Νικόλα στο περιβόλι του κι αισθανόμουν πολύ ξένος μέσα κει. Ξάφνου όμως ήρθανε στο μυαλό μου τα λόγια που είναι γραμμένα στο υπέρθυρο ενός αρχοντικού στο χωριό: Σήμερον εμού, αύριον ετέρου, ουδέποτε τινός. Όλοι είμαστε της γης κι όχι η γη δικιά μας. Μ’ αυτή τη σκέψη ένιωσα πιο χαλαρός, ούτε του μαστρο Νικόλα ήτανε το περιβόλι, ούτε δικό μου τώρα. Απλά δινόμαστε ο καθένας με τη σειρά του σ’ αυτό. Εκείνος την τέλειωσε την αποστολή του, εγώ την αρχινώ και θα ρθει κι εμένα η σειρά μου να το παραδώσω κάποτε. Τον Απρίλη όμως, γεροί να μαστε κι οι δυο, θα του κόψω τα κουκιά που έσπειρε, να του τα πάω, έτσι, ως στερνό αποχαιρετισμό της γης μετά τον σημερινό δικό του.

Συγκινημένος επέστρεψα σπίτι. Και βρήκα στο μέηλ μια πρόσκληση από το Ξυλόκαστρο, από φίλους και συντρόφους του Αργύρη Χιόνη, να πάω στην γιορτή που θα οργανώσουν εις μνήμη του στις 20 του Απρίλη. Μόλις γίνουνε τα κουκιά του μαστρο Νικόλα, θα πάω και στον Αργύρη μερικά. Να θυμηθεί τα εγκόσμια και να μας περιμένει.

 

Σπουδαία πολιτική

Ο Σαμαράς συναντιέται με εκπροσώπους των πολυεθνικών. Αφού έσωσε τις τράπεζες, σειρά έχουν οι εταιρίες. Έχει τις προτεραιότητές του ο καπιταλισμός. Φέρνει την ανάπτυξη μέσα από τον γιγαντισμό και την καταστροφή. Απλά πράγματα και σβέλτα. Φαστ τρακ

Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι γεμάτη ανθρώπους που παράγουν προϊόντα από την μοναδική της φύση και γεμάτη μικροεπιχειρήσεις μεταποίησης, φιλοξενίας, παροχής υπηρεσιών ήπιων μορφών τουρισμού, με λίγα λόγια να δουλεύει ένα σύστημα προστασίας, σεβασμού, ανάδειξης και “πώλησης” του πλούτου μας, να αναπτύσσεται ισορροπημένα ο πρωτογενής τομέας της παραγωγής με τον τριτογενή, να αποκρούεται με κυβερνητική βούληση κάθε μεγάλη επέμβαση που έχει συνέπειες στη φυσιογνωμία του ελληνικού τοπίου και η Ελλάδα να ζει δουλεύοντας με την τόσο πλούσια κι αξιοζήλευτη προίκα της. Τη φύση, τα μνημεία της, το κλίμα της. Αντ’ αυτού κάνουμε τόσα χρόνια ό,τι μπορούμε για να καταστρέφουμε τα πάντα. Και τώρα ήρθε η ύστατη ώρα. Παραχωρούμε την Ελλάδα φαστ τρακ σε άλλους να την καταστρέψουν παρακαλώντας τους να μας πάρουν εργάτες στην καταστροφή. Σπουδαία πολιτική από σπουδαίες πολιτικές προσωπικότητες.

 

Η Ευρώπη της Ύβρης

Δείτε την ντροπή της Ευρώπης. Αν είχαμε αξιοπρέπεια και τσαγανό, αν δεν ήμασταν δηλαδή μεταλλαγμένοι νεοέλληνες, θα είχαμε βγει προ πολλού από αυτή την Ευρώπη της Ύβρης

Το Λαγού μαλλί για αυτά τα σκαριά και τους ανθρώπους τους το γραψα

Δύσκολα πράματα!

Σήμερα αγόρασα το πρώτο μου γατσάφ!

Είχα ακούσει τον μαστρο Σωτήρη μια μέρα του περασμένου καλοκαιριού να το ζητάει από τον μπακάλη του χωριού, το είχε γραμμένο σε χαρτί μάλιστα μαζί με όλα τα ψώνια που τον είχε στείλει να πάρει η γυναίκα του και το διάβασε στον Στεφανή, ένα γατσάφ των δέκα, του είπε κι έμεινα να κοιτάζω απορημένος δίπλα του. Δεν μπορούσα να διανοηθώ τι ήταν αυτό που παράγγελνε ο κυρ Σωτήρης, μάλλον λάθος θα κάνει σκέφτηκα, αλλά είδα τον Στεφανή να μην αναρωτιέται καθόλου, απεναντίας, να σπεύδει αμέσως να τον εξυπηρετήσει σαν να του είχε ζητήσει το πιο απλό πράγμα, μισό κιλό φέτα ας πούμε και μεγάλωσε η απορία μου αλλά και η επιθυμία να μάθω τι διάολο είναι αυτό το γατσάφ.

Ομολογώ ότι ικανοποιήθηκα πάρα πολύ γρήγορα διότι ο Στεφανής άνοιξε αμέσως το συρτάρι δίπλα του, έπιασε από μέσα ένα μάτσο κάρτες για τηλέφωνα, τις οποίες είχε όλες μαζί σφιχτοδεμένες με ένα λαστιχάκι, έψαξε για λίγο με τα δάχτυλα και βρήκε μια που έγραφε εμφανώς απάνω 10 ευρώ στις αποχρώσεις του πράσινου. Αμέσως λοιπόν πήγε ο νους μου ότι το γατσάφ του κυρ Σωτήρη σημαίνει εκείνο το what’s up που έχω ακούσει τόσες φορές από διάφορες μεριές αλλά που ποτέ δεν αγόρασα μιας που είχα πάντοτε τηλέφωνο με σύνδεση, και έριξα μια ματιά στο χαρτί του για να δω αν το γράφει έτσι όπως το λέει. Πράγματι, με μολύβι και με γράμματα καλλιτεχνικά, μεγάλα και πλαγιαστά, ανθρώπου αγράμματου αλλά νοικοκύρη και δουλεμένου στη ζωή, είδα το γατσάφ και το φχαριστήθηκε το μάτι μου. Πήρε ο κυρ Σωτήρης την κάρτα του μαζί με τα υπόλοιπα ψώνια κι έφυγε, έμεινα εγώ με το χαμόγελο στο στόμα.

Σήμερα λοιπόν ήρθε και μένα η ώρα μου. Μιας και είπα να απαλλαχτώ από τους λογαριασμούς της κινητής τηλεφωνίας, έκανα στροφή και το γύρισα σε καρτοτηλέφωνο. Τα καρτοτηλέφωνα όμως χρειάζονται και κάρτα. κι εγώ δεν έχω ξανακάνει ποτέ αυτή τη διαδικασία. Πήγα λοιπόν στον Στεφανή και ζήτησα το πρώτο μου γατσάφ! Κι εκείνος μου έδωσε αμέσως μια κάρτα. Την κοίταξα κι από τις δυο μεριές και τον ρώτησα τι πρέπει να κάνω τώρα για να βάλω τις μονάδες μέσα στο τηλέφωνο. Όχου, μου λέει, αυτό είναι δύσκολο, δυο φορές το προσπάθησα στη ζωή μου αλλά δεν τα κατάφερα και το παράτησα. Τι λες ρε Στεφανή; Και τι θα κάνω τώρα; Διάβασε τις οδηγίες, μου λέει, πρέπει να πάρεις κάπου τηλέφωνο και κάτι σου λέει από μέσα αλλά εγώ δεν ακούω κιόλας, σούφρωσε τα χείλια του σαν να ζορίστηκε πολύ, κούνησε και το χέρι του σαν να μου έλεγε έμπλεξες φίλε μου, δύσκολα πράγματα πας να κάνεις και αφοσιώθηκε ξανά στην τηλεόραση που είχε απέναντι κι έδειχνε μπάλα.

Τέλος πάντων το πήρα το γατσάφ μου κι έφυγα. Μα ακόμα δεν έχω επιχειρήσει να το βγάλω από την ζελατίνα. Μάλλον το χω πάρει από φόβο!