Για καλή αντάμωση με όσους βρεθούμε

Ο μούστος όταν περνάει θάλασσα για να πάει να γίνει κρασί, ξινίζει. Έτσι λένε στο χωριό μου.

Ελπίζω να μην ξινίσω κι εγώ περνώντας το Αιγαίο και να μην ξινίσουν κι όσοι θα συναντήσω από αύριο.

Και μιας και θα μιλήσουμε για τη στάση της Ζωής, δείτε αυτή την ενδιαφέρουσα έρευνα για την τροφή των ανθρώπων σε διάφορες χώρες.

http://www.e-magazino.gr/endiaferonta/ti-trone-oi-anthropoi-se-14-xores-tou-kosmou-kai-poso-kostizei-eikones.html

Οι φωτογραφίες μαρτυρούν τα πάντα. Και το κυριότερο: Μαρτυρούν ποιοι λαοί είναι πολιτισμένοι και ποιοι βάρβαροι. Ποιοι είναι άνθρωποι και ποιοι σκλαβάκια που τα ταϊζει το σύστημα ως αναλώσιμα γρανάζια. Και μετά τους καθιστά και ένοχους τον καθένα προσωπικά επειδή δεν κάνουν ανακύκλωση των συσκευασίων που τους πλασάρει. Δείτε και σκεφτείτε. Μην παραλείψετε βεβαίως και κάτι ακόμα: Το κόστος σε χρήμα ανά εβδομάδα αυξάνεται όσο αυξάνονται οι συσκευασμένες τροφές στο τραπέζι. Αυτό είναι το τελευταίο βέβαια. Το κόστος σε γεύση, σε υγεία, σε περιβαλλοντικές συνέπειες είναι ανυπολόγιστο.

Καλή αντάμωση με όσους θα βρεθούμε αυτές τις δέκα μέρες

 

Άλλα αντ’ άλλων

Πριν από μερικές μέρες μου έστειλε μέηλ ο δημοσιογράφος Marcel Burkhardt του ZDF (2ο κανάλι της Γερμανικής Τηλεόρασης) και μου ζήτησε ένα σχόλιο για την κατάσταση, ρωτώντας με κιόλας τη γνώμη μου περί της συμπεριφοράς της ΕΕ προς την Ελλάδα αλλά και για το ζήτημα ευρώ ή δραχμή.

Απάντησα ως εξής:

“Η Ευρώπη φέρεται στην Ελλάδα αποικιοκρατικά. Δεν σέβεται ούτε την Ευρωπαϊκή νομοθεσία όσον αφορά στα εργασιακά αλλά και στα περιβαλλοντικά θέματα. Η Ευρώπη δείχνει να θέλει την Ελλάδα αλλά και όλο τον Νότο ως μία Κίνα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με ανθρώπους εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα και χωρίς ικανοποιητικό μισθό αλλά και με περιβάλλον κατεστραμμένο, με φυσικούς πόρους πουλημένους σε πολυεθνικές εταιρίες. Ταυτόχρονα ανέχεται και τους σύγχρονους ναζί που αλωνίζουν κάνοντας ρατσιστικά και αντιαριστερά πογκρομ. Η Ευρώπη έχει διαλύσει την Ελλάδα και την οδηγεί σε βέβαιο εμφύλιο πόλεμο πολύ σύντομα. Ίσως μάλιστα, ιστορικά, αυτός ο εμφύλιος να έχει ήδη αρχίσει.
Μια τέτοια Ευρώπη προσωπικά δεν τη θέλω. Αν είναι να παραμείνουμε στο ευρώ έχοντας τέτοια χώρα και τέτοια ζωή, καλύτερα να επιστρέψουμε στη δραχμή ή ακόμη και κάποιο αρχαίο νόμισμα.
Όλα θα είναι καλύτερα ύστερα από την αναπόφευκτη περίοδο αναταραχών που θα ζήσουμε, είτε μείνουμε στην ευρωζώνη είτε βγούμε από αυτήν”

Η αγγλική μετάφραση έγινε από την φίλη Ζωή Γεωργούλα και έχει ως εξής:

“Europe acts towards Greece as a colonialist. It does not respect the european legislation neither concerning employment nor on environmental issues. European leaders seems to want Greece and the rest of the southern Europe to be the China inside the European Union. Where people would work without rights and with no satisfying salary and the environment would be destroyed with its natural resources sold to multinational companies. At the same time they tolerate the neo-nazis who perform racist and anti-leftish pogroms. The european leaders have destroyed Greece and are leading it to a civil war very soon. Historically, it might also be the case that the civil war has already started. Such a Europe I do not want. If we stay in the eurozone to be left with such a country and such a life, it is better to go back to drachma or oven an ancient currency. Everything will be better after this unavoidable turbulence which we are experiencing, whether we stay in the eurozone or not”.

Δείτε τώρα και πως παίχτηκε το θέμα σήμερα στην Γερμανία. Βάλτε το στον μεταφραστή όσοι δεν ξέρετε γερμανικά και θα καταλάβετε:

http://www.zdf.de/ZDF/zdfportal/web/heute-Nachrichten/4672/24486138/374d92/Griechenland-hat-geschlossen.html

Άλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε, είναι βέβαιο

Κι ενώ κοιμάσαι με την απογοήτευση αγκαλιά λόγω του ότι ζεις σε ένα κράτος διεφθαρμένων ταλιμπάν και των μαντρόσκυλών τους, ράτσας ναζί, σε ένα κράτος δοσίλογων που το εκπορνεύουν μαζί με σένα, ξυπνάς το πρωί και σε υποδέχεται μια μέρα λαμπερή, ένα μικρό και ήρεμο καλοκαιράκι.

Βγαίνεις στον μπαξέ. Οι ντοματιές κατάφορτες για δεύτερη φορά φέτος ύστερα από τους θερινούς καύσωνες, οι κολοκυθιές ποζάρουν τους ανθούς τους στην πρωινή δροσιά, μελιτζάνες και πιπεριές δεν αντέχουν από το βάρος των καρπών, ο χειμερινός λαχανόκηπος συμβιώνει μαζί τους και μεγαλώνει κάθε μέρα δίνοντας ορισμό και ουσία στην “ανάπτυξη”

Περπατάς ύστερα μέσα στα χωματένια δρομάκια του κάμπου και βγαίνεις στη θάλασσα. Ευφραίνεται η ψυχή σου μόλις αντικρίζεις το ήσυχο σάλεμα του μπλε να απλώνεται μπρος σου. Νιώθεις την απόλυτη ευτυχία την ώρα που βουτάς και περιβάλει η υγρή δροσιά της το κορμί σου ολάκερο. Βγάζεις το κεφάλι και βλέπεις κατά την ακτή, κάνεις ένα γύρω με τη ματιά σου από το πέλαγος ως τα βουνά, παίρνεις ανάσα βαθιά, παθιασμένη, και νιώθεις τόσο μικρός μα τόσο τυχερός που σου δόθηκε το δώρο της Ζωής σε μια τόσο όμορφη χώρα.

Γυρνώντας μουσκεμένος κατά το σπίτι περνάς από την πλατεία του χωριού όπου στέκει ο ψαρομανάβης κι έχει κολιούς θρεμμένους μες στην ψαροκασέλα με τον πάγο, παίρνεις και μια φραντζόλα μαύρο ψωμί σταρένιο από τον ξυλόφουρνο.

Ήθελα να ξερα τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να νιώσει την ευτυχία. Ήθελα να ξερα για ποιον λόγο όλοι αυτοί οι χαρτογιακάδες έχουν την πεποίθηση πως είναι κάτι ανώτερο και πως έχουν χρέος να σώσουν τον κόσμο, αφού δεν έχουν ιδέα από Ζωή κι αφού διαπράττουν την μέγιστη Ύβρη, να σπαταλούν δηλαδή κάθε μέρα αυτό το δώρο που τους έδωσε η Φύση αυνανιζόμενοι με την αλαζονεία τους.

Ακούστε τον Λουδοβίκο σ’ αυτό το υπέροχο κομμάτι. Κι αποδράστε μια και καλή από το γελοίο τους σύστημα. Όσο μπορεί ο καθένας. Αφήστε τους μόνους, να νομίζουν πως ζουν, και να φοβούνται τον θάνατο τα ανθρωπάκια διότι ξέρουν κατά βάθος πως δεν έχουν ζήσει ακόμα. Αφήνουν τη ζωή τους να φεύγει παίζοντας μονόπολη κάθε μέρα και κάνοντας επενδύσεις στο μέλλον. Ο ορισμός του ηλίθιου και του υβριστή που θα πληρώσει όπως του αξίζει την ύστατη ώρα του.

 

 

Ταλιμπανισμός

Νιώθω τελείως αδύναμος να γράψω οτιδήποτε. Δεν έχει νόημα πια, έτσι νιώθω.

Έρχονται ανθρωποκτόνες μέρες. Έφτασαν ήδη.

Γι’ αυτό και δεν χρειάζεται να είσαι κανένας παστίτσιος για να προφητέψεις

Τις υποσχόταν άλλωστε προεκλογικά ο Σαμαράς κραυγάζοντας, και η πλειοψηφία επέλεξαν να τις ζήσουμε.

Όταν ο “εχθρός” φέρνει χρήμα

Σήμερα έκανα μια σαββατιάτικη επίσκεψη στην πόλη της Χίου και σουλατσάρισα στην αγορά.

Έπαθα πλάκα από το γεγονός ότι οι Τούρκοι που κυκλοφορούσαν ήταν μάλλον περισσότεροι από τους Έλληνες. Και βέβαια όσοι έβγαιναν με σακούλες από τα καταστήματα μιλούσαν αποκλειστικά την τουρκική.

Περπάτησα ύστερα στο λιμάνι και είδα ότι τα τρία βαποράκια που εκτελούν το δρομολόγιο Χίου Τσεσμέ ήταν δεμένα όλα μαζί αράδα μπροστά στο Τελωνείο. Κάποτε, πριν μερικά χρόνια δηλαδή, όταν το ρεύμα των επισκεπτών ήταν αντίστροφο, τα βαποράκια ξεκινούσαν το πρωί από τη Χίο γεμάτα, πήγαιναν απέναντι, έμεναν εκεί δεμένα έξω από το τελωνείο του Τσεσμέ και επέστρεφαν πάλι γεμάτα το απόγευμα. Τώρα προφανώς που η κίνηση είναι από Τουρκία προς Ελλάδα, έχουν και οι καραβοκύρηδες προσαρμόσει το δρομολόγιό τους ανάλογα, για να εκμεταλλευτούν την περίσταση.

Στα καταστήματα της Χίου βλέπεις πια πινακίδες στην τουρκική γλώσσα και ακούς υπαλλήλους και ιδιοκτήτες να κουτσομιλάνε κάποιες λέξεις και φράσεις.

Αλλάξαν οι καιροί. Πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια, όταν κάποιοι, λιγοστοί κάτοικοι αυτής της πόλης μαθαίναμε τουρκικά και υποστηρίζαμε με κάθε τρόπο την ελληνοτουρκική προσέγγιση των ανθρώπων ως μοναδικό αντίδοτο στο καλλιεργούμενο μίσος, είχαμε καταχωρηθεί ως ύποπτοι κατασκοπίας και μας άνοιξαν φάκελο ως επικίνδυνων για την εθνική ασφάλεια. Προσωπικά δέχτηκα εισβολή μπάτσων και ασφαλιτών στο σπίτι μου και ανάκριση στα όρθια, με τα όπλα στον κρόταφο, χειμώνα καιρό, γυμνός με τα χέρια στο περβάζι του παραθύρου, επειδή οι εν λόγω κύριοι της τοπικής ΕΥΠ με θεωρούσαν συνεργάτη της τουρκικής κατασκοπείας. Κατόπιν έβρισκα για καιρό κολλημένα στην πόρτα του γραφείου του Κέντρου Χιακών Μελετών σημειώματα πατριδοκάπηλων φασιστών με απειλητικά μηνύματα.

Όλα αυτά πέρασαν μαζί με την εποχή της ελληνικής υπεροψίας απέναντι στους Απέναντι. Τώρα αρχίσανε τα στησίματα οπισθίων στους φραγκάτους γείτονες και τα γλυψίματα για το τούρκικο ευρώ. Τώρα όποιος μαθαίνει τουρκικά κάνει επένδυση, ενώ τότε ήταν κατάσκοπος και προδότης. Τώρα ούτε οι τοπικοί χρυσαυγίτες δεν τολμούν να μιλήσουν ή να δράσουν ενάντια στον Τούρκο που με το χρήμα του κινεί την αγορά και στηρίζει την οικονομία του νησιού. Αντιθέτως όλοι, από τον Δήμο και την Περιφέρεια ως τους ιδιώτες εμπόρους επιθυμούν την ολοένα και μεγαλύτερη διευκόλυνση Τούρκων επισκεπτών και την αύξηση του τουριστικού ρεύματος. Και βέβαια όλα αυτά προσωπικά με ικανοποιούν απόλυτα αλλά καλό είναι να θυμόμαστε τι συνέβαινε λίγο πριν, για να έχουμε την πλήρη εικόνα και να μπορούμε να πορευτούμε στο μέλλον με σύνεση.

Κάποια μέρα οι Χρυσαυγίτες θα κάνουν τεμενάδες στους Πακιστανούς που θα ‘ρχονται να ξοδεύουν χρήμα στην Ελλάδα ως τουρίστες, να μου το θυμηθείτε.

 

Έχει ο καιρός γυρίσματα

Πάντως είναι άκρως εντυπωσιακό και εξοργιστικό. Κάθε τόσο μας πετούν και μια είδηση όπως τόσοι δήθεν τυφλοί έπαιρναν παράνομα επίδομα, τόσοι συγγενείς νεκρών συνέχιζαν να παίρνουν επί χρόνια παράνομα την σύνταξη του μακαρίτη, τόσοι καλλιτέχνες δήλωναν ψίχουλα ενώ έκαναν χλιδάτη ζωή, τόσοι βοσκοί ή έμποροι είχαν τόσες καταθέσεις αδήλωτες.

Κι όλα αυτά μας τα λένε, ως αποδείξεις της διαφθοράς μας, οι ίδιοι άνθρωποι που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια, οι ίδιοι που τα δημιούργησαν, οι ίδιοι που τα ανέχονταν, οι ίδιοι που τα χρησιμοποιούσαν πελατειακά για να καρπώνονται τις καρέκλες τους. Τώρα βγαίνουν και τα καταγγέλλουν ξετσίπωτα, δίχως να μας λένε και αν τα πατάσσουν,  ωσάν να είναι καινούργιοι, άφθαρτοι και ηθικοί ηγέτες της χώρας, που ήρθαν να βάλουν τάξη και να κατατροπώσουν το κατάπτυστο παρελθόν. Κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους τα ανθρωπάκια της συμφοράς.

Μας τα λένε επίσης οι ίδιοι άνθρωποι που πριν από λίγους μήνες, προεκλογικά, λέγαν πως θα επαναδιαπραγματευτούν το μνημόνιο, πως δεν θα κάνουν άλλες περικοπές και πως, άκουσον άκουσον, θα αποκαταστήσουν τις αδικίες και θα επαναφέρουν την ασφάλεια στον χαμηλόμισθο και τον χαμηλοσυνταξιούχο που επλήγη τόσο ανάλγητα από τις (μη) διαπραγματεύσεις των δύο προηγούμενων κυβερνήσεων.

Αυτό που συμβαίνει στην πολιτική ζωή της Ελλάδας σήμερα, δεν έχει καμιά απολύτως ουσιαστική διαφορά από ό,τι συνέβαινε τις προηγούμενες δεκαετίες.

Η πολιτική αγυρτεία έχει τις ρίζες της στο έλλειμμα πολιτισμού και αξιοπρέπειας του καθενός από δαύτους προσωπικά. Η ανακολουθία λόγων και έργων, η ψευτιά, η πορεία του βίου επί πτωμάτων είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα αισχρών και επικίνδυνων υποκειμένων, ανθρώπων αξιολύπητων, που δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τη ζωή και που θα τα βρουν μπροστά τους σύντομα σε βαθμό υπερθετικό όλα αυτά μα δεν θα μπορεί, ούτε θα θέλει, να τους βοηθήσει κανένας από τους αφέντες τους, οι οποίοι θα τους πετάξουν κι αυτούς σαν γρανάζια φθαρμένα.

Ο αμείλικτος θάνατος και οι επώδυνες ασθένειες είναι για όλους και έρχονται αναπόφευκτα. Και τότε οι αλαζόνες ακαλλιέργητοι παλιάτσοι που νομίζουν πως είναι κάποιοι επειδή φοράνε γραβάτες και κάνουν συσκέψεις σε αποστειρωμένα γραφεία φρουρούμενοι από μπάτσους, θα νιώσουν στο πετσί τους το απόλυτο Τίποτα που εκπροσωπούν τα σαρκία τους.

Ανθρωπάκια ανυποψίαστα και υπερφίαλα, δεν έχουν διανοηθεί καν τι τους περιμένει, διότι δεν τους είπαν τίποτα για Ζωή στα καθεστωτικά πανεπιστήμια όπου σπούδασαν και γίνανε απόλυτα χειραγωγούμενα και αξιοθρήνητα γρανάζια δίχως ψυχή και συναίσθημα. Δίχως ίχνος τσίπας και αξιοπρέπειας.

Άξιος ο μισθός τους και άξιοι της ζωής και του θανάτου τους. Όσοι ζούμε, θα τους δούμε σύντομα ταπεινωμένους την ώρα της Νέμεσης. Το κακό είναι πως δεν θα γίνουν παράδειγμα προς αποφυγήν για τους επόμενους, διότι είναι φανερό από την ιστορία πως οι άνθρωποι δεν έχουν εξελιχθεί ούτε βήμα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δεν έχουν μάθει να διδάσκονται δίχως να πάθουν και βαδίζουν συνεχώς στην ίδια καταστροφική ρότα της αλαζονείας, της απληστίας και της ματαιοδοξίας.

Συναγωνιστής από Μάνη

Ένα απίθανο τηλεφώνημα έλαβα σήμερα. Στην άλλη άκρη της γραμμής η ήρεμη φωνή μού συστήθηκε ως Ιερομόναχος Νεκτάριος και μου είπε ότι με παίρνει από το Ιερό Κάθισμα της Μεταμορφώσεως που βρίσκεται στη Δυτική Μάνη και πως καιρό ήθελαν να επικοινωνήσουμε λόγω των βιβλίων αλλά η ευκαιρία δόθηκε σήμερα επειδή ο Γέροντας Γαβριήλ διάβασε την συνέντευξη στην Καθημερινή “και τον άγγιξε”.

Και πήρε το ακουστικό ο Γέροντας. Και μου είπε για το μικρό μοναστήρι τους, που ανήκει στο Πατριαρχείο Βελιγραδίου. Μου είπε ακόμη πως οι τέσσερις μοναχοί που ζουν εκεί έχουν δημιουργήσει μια Κιβωτό προστατεύοντας και εκτρέφοντας γαϊδουράκια, αλογάκια Σκύρου, αλλά και φυτά και δέντρα παραδοσιακά, πως έχουν φτιάξει ένα πάρκο ελιάς με ποικιλίες από όλη την Ελλάδα, και θρούμπα Χίου έχουμε, μου είπε.

Ο Γέροντας Γαβριήλ, βυζαντινολόγος, με διδακτορικό στη Γερμανία και με 25ετή εργασία ως ξεναγός ακαδημαϊκών στα Βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας, αναζήτησε πριν από 25 χρόνια την μοναστική ζωή και αποσύρθηκε στο Ιερό Κάθισμα, διέκρινε δε από τον λόγο μου πως είμαστε συγγενείς στην σκέψη και στην στάση ζωής και συναγωνιστές, ο μοναστικός βίος δεν προϋποθέτει να ζεις σε μοναστήρι, αλλά μόνο να έχεις επικοινωνία με τον Θεό που είναι μέσα μας, έτσι μου είπε και με προσκάλεσε στον ξενώνα του μοναστηριού, τον οποίον έχουν δημιουργήσει για να φιλοξενούν “ανθρώπους ανιδιοτελείς και αγωνιστές”, για να μείνω και να ασχοληθώ με το γράψιμο για όσον καιρό θέλω.

Και βέβαια θα πάω. Δεν υπάρχει ιδανικότερο “σπίτι της Λογοτεχνίας”. Ας είναι καλά

ΥΓ

Άλλος διαβάζει μια συνέντευξη και αντιδρά έτσι όπως ο Γέροντας Γαβριήλ και άλλος όπως ο Η.Κ που μου άφησε σχόλιο πως ο άνθρωπος που λέω πως ενσαρκώνω δεν υπάρχει και πως όλη μου η ζωή είναι μούφα, διαφημιστικό κόλπο, για να κάνει το έργο μου και τον εαυτό μου πιο ευπώλητο. Ο καθένας σκέφτεται, μιλάει και ζει σύμφωνα με ό,τι έχει μέσα του.

Γύρω γύρω Σάββατο στη μέση Σαμαράς

Θα έπεσε στην αντίληψή σας φαντάζομαι αυτό το σκετσάκι με τον γελοίο δημοσιογράφο που διαπιστώνει πως είναι Σάββατο και το λέει στον Σαμαρά, έκπληκτος που τον βλέπει να πηγαίνει στο Μαξίμου.

Γιατί κύριε δουλεύετε τα Σάββατα;

Δεν υπάρχουν Σάββατα παιδί μου, μόνο πολύ δουλειά υπάρχει και λίγος χρόνος και θα τα καταφέρουμε.

Ανατριχιαστικά κρετίνοι.

Μα ο πλέον γελοίος και θλιβερός ταυτόχρονα, ο δημοσιογράφος, που δέχτηκε να παίξει τον ρόλο του στημένου βλάκα, και μάλιστα Σάββατο.

Αυτή τη χώρα την κυβερνά η αναξιοπρέπεια και η ηλιθιότητα

Έχουν ξεχάσει προ πολλού την έννοια της αξιοπρέπειας όλοι τους. Και όλοι αυτοί βρίσκονται επικεφαλής της κοινωνίας μέσα από διάφορες θέσεις “κύρους”.

Όλα αυτά οδηγούν μόνο στην πλήρη καταστροφή αυτού του γελοίου κράτους και των υπηκόων του.

Συνέντευξη στον Δ. Ρηγόπουλο (Καθημερινή Κυριακής 16/9/12)

Να φτιάξουμε μια Ελλάδα από μικρούς παραδείσους

Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης αντλεί κουράγιο μέσα από τις στάχτες της Χίου

Του Δημητρη Ρηγοπουλου

Τη δεκαετία του ’80, όταν και τότε οι φλόγες κατάπιναν χιλιάδες στρέμματα δάσους και καλλιεργειών στη Χίο, ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης ήταν στην εφηβεία. Ανέμελος, κατεβαίνοντας στην προκυμαία της πόλης για την απογευματινή του βόλτα τον σταμάτησαν στον δρόμο άνδρες της Τροχαίας. Πολιτική επιστράτευση. Πίσω στο σπίτι για αλλαγή περιβολής και με στρατιωτικό καμιόνι κατευθείαν στο μέτωπο της Νέας Μονής. Σχεδόν 30 χρόνια μετά, ο Γιάννης Μακριδάκης, έμελλε να ζήσει τον ίδιο εφιάλτη, αυτήν τη φορά κάτω από πολύ διαφορετικές συνθήκες. Σαραντάρης πια, αναγνωρισμένος συγγραφέας, ταυτισμένος με το νησί του, όχι μόνο γιατί η Xίος και η ντοπιολαλιά της πρωταγωνιστούν στα μυθιστορήματά του αλλά γιατί αυτός ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών και ξεκίνησε την εκδοτική προσπάθεια του περιοδικού «Πελλιναίο». Τον Αύγουστο βίωσε το νέο δράμα του τόπου του ακόμα πιο έντονα. Με βασικό εργαλείο ένα προσωπικό ιστολόγιο κατέγραφε τις εσωτερικές, ψυχολογικές του διακυμάνσεις ανάμεσα στον πόνο, την οργή και την άρνηση.

Δεν πέρασαν λίγες μέρες και «αναδύθηκε» ένας πολύ πιο αποφασισμένος Γιάννης Μακριδάκης. Ιδρυσε το Κίνημα 18 (αναφορά στην ημέρα που ξεκίνησε η φωτιά), «ένα κίνημα πολιτών που έχει στόχο να γυρίσει σελίδα στην πολιτική και κοινωνική ιστορία του νησιού, να υποστηρίξει σθεναρά τον σεβασμό προς τον άνθρωπο, το περιβάλλον και τον πολιτισμό». Μετά την πυρκαγιά και την απόφασή του να αφιερωθεί στη σωτηρία της Χίου, η ασκητική ζωή του Γιάννη Μακριδάκη στο Βολισσό έχει κλονιστεί. Πρωτοβουλίες, συλλογή υπογραφών, υπομνήματα σε υπουργούς και περιφερειάρχη, δικτύωση με άλλες ανάλογες κινήσεις, συνεντεύξεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η συνάντηση μαζί μας τον πετυχαίνει σε αυτήν την πολύ φορτισμένη καμπή.

- Πότε συνειδητοποιήσατε την «ιδιαιτερότητα» της Χίου, τον σύνδεσμο με τη Φύση και τις παραδόσεις του νησιού;

- Από τότε που ελευθερώθηκα από την καταπίεση του σχολείου και άρχισα να παίρνω τη ζωή μου στα χέρια μου, να κυκλοφορώ ως ενήλικας πια στο νησί και να το ανακαλύπτω, συνειδητοποίησα ότι μου έλαχε να γεννηθώ και να μεγαλώσω σε έναν ιδιαίτερο και όμορφο τόπο. Κατόπιν, όταν πήρα το πτυχίο του μαθηματικού και βγήκα στην αγορά εργασίας, έγινε μέσα μου το μεγάλο τράνταγμα. Ενιωσα ότι δεν είναι δυνατόν να με περιβάλλει τόση ομορφιά, τόσα σπουδαία επιτεύγματα των ανθρώπων και της Φύσης, τόση διάχυτη ενέργεια από το παρελθόν, να με καλούν όλα αυτά τα ανακαλύψω και να τα ζήσω, αλλά εγώ να είμαι κλεισμένος μέσα σε αίθουσες και να πουλάω λύσεις ασκήσεων σε παιδιά έναντι αμοιβής σε χρήμα για να εξαγοράζω τη ζωή μου. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν συμφέρει καθόλου να δουλεύω για να κερδίζω τη ζωή μου. Οτι όσα χάνω τις ώρες που δουλεύω, δεν πληρώνονται με χρήματα και ότι η ζωή είναι αλλού διότι δεν είναι δυνατόν να είναι εδώ. Η Χίος βάρυνε πολύ τη ζυγαριά μέσα μου και της παραδόθηκα.

Ανάγκη για χρήμα

- Ζείτε μια σχεδόν ασκητική ζωή στη Βολισσό.

- Ζω στη Βολισσό διότι έχω πάρει απόφαση εδώ και χρόνια να απέχω από το χρηματοοικονομικό σύστημα που κυβερνά τις ζωές των σύγχρονων ανθρώπων. Ζω στο περιθώριό του. Τρέφομαι αποκλειστικά με ό,τι παράγω ο ίδιος και οι συγχωριανοί μου. Δεν αγοράζω ποτέ τρόφιμα σε συσκευασίες. Καλλιεργώ και διατηρώ τοπικές ποικιλίες σπόρων, συντηρώ τροφές με παλαιές μεθόδους (λιαστά, τουρσιά κ.λπ.), προσπαθώ να καταναλώνω ενέργεια σύμφωνα με τις δυνατότητες που μου παρέχει το φυσικό περιβάλλον γύρω μου και γενικά ζω έτσι, διότι με ενδιαφέρει να παράγω τη ζωή από την αρχή και όχι να την εξαγοράζω με μισθό, τον οποίον θα λαμβάνω έχοντας δώσει αντιπαροχή τον εαυτό μου σε κάποιον ιδιώτη ή στο Δημόσιο. Καταλαβαίνεις ότι με τέτοια ζωή οι καθημερινές ανάγκες σε χρήμα είναι μηδαμινές. Μόνο πρόβλημα οι αυξημένες φορολογίες και η ασφάλιση. Ευτυχώς, τα βιβλία μου «πουλάνε» και έχω μέσω αυτών έναν ομφάλιο λώρο με το χρήμα και το σύστημα.

- Υπάρχει μια ιδέα ότι οι Χιώτες δεν θέλουν τον τουρισμό. Φέτος είδα στο νησί επιγραφές στα τούρκικα που σημαίνει ότι υπάρχουν αντίστοιχα αντανακλαστικά.

- Η Χίος άρχισε να παρακμάζει από το 1922 και μετά, όταν έχασε την άμεση και ουσιαστική της σύνδεση με τη Σμύρνη. Ειδικά εδώ και είκοσι χρόνια ζει σε περίοδο βαθιάς και μόνιμης παρακμής. Και η παρακμή αυτή φαίνεται από την εμφάνιση και την ισχυροποίηση ολοένα και περισσότερων φωνών που θέλουν το νησί τουριστικό θέρετρο γεμάτο επενδύσεις αναπτυξιακές. Η Χίος διασώθηκε από το τουριστικό ντελίριο των περασμένων δεκαετιών, επειδή οι κάτοικοί της ήσαν θαλασσινοί και δεν είχαν ανάγκη χρήματος από άλλες πηγές. Τα τελευταία χρόνια όμως το λυπηρό νεοελληνικό φαινόμενο της ανάλγητης εκμετάλλευσης του τόπου με στόχο το εύκολο χρήμα, έχει αποκτήσει πλείστους οπαδούς και εδώ. Υπάρχει βέβαια ισχυρή αντίσταση στα «αναπτυξιακά σχέδια». Οι πινακίδες στα τουρκικά επιβεβαιώνουν ότι η αγορά του νησιού ελπίζει πλέον μόνο από τους Τούρκους επισκέπτες και ότι η εποχή που μας έλεγαν κατασκόπους της ΜΥΤ και μας έκανε εφόδους η Ασφάλεια εμάς των ολίγων που υποστηρίζαμε την ελληνοτουρκική προσέγγιση, έχει παρέλθει οριστικά.

Σαν άγριο ζώο

- Μιλήστε μας λίγο για τις εσωτερικές διακυμάνσεις σε σχέση με τη φωτιά.

- Προσωπικά με αυτή την πυρκαγιά ένιωσα σαν άγριο ζώο που βλέπει τον βιότοπό του να μικραίνει ολοένα ή να καταστρέφεται ολοσχερώς, λόγω των ανεπανόρθωτων ζημιών που προκαλεί στη Φύση ο άνθρωπος. Μπήκα στη θέση της αρκούδας, που περνάει ξαφνικά μια Εγνατία Οδός και ισοπεδώσει τη φωλιά της και το δάσος μέσα στο οποίο ζούσε. Τα άγρια ζώα μάλλον δεν καταλαβαίνουν το γιατί. Εγώ καταλαβαίνω. Κι αυτό κάνει το συναίσθημα πιο δυσβάσταχτο. Σε στιγμές οργής σού δημιουργεί μίσος προς τους ανθρώπους και τάσεις φυγής. Κατόπιν, σε στιγμές ηρεμίας, βλέπεις πως οι άνθρωποι είναι η μοναδική πηγή ελπίδας και πεισμώνεις, λες θα κάνω ό,τι μπορώ για να αλλάξουν τα πράγματα. Ισως με αυτή τη μεγάλη καταστροφή γίνανε όλοι πιο δεκτικοί σε ερεθίσματα.

Το Κίνημα 18, ο άνθρωπος και η ευημερία

- Αλήθεια, τι θέλει να επιτύχει το Κίνημα; Ποια ήταν η ανταπόκριση της πρωτοβουλίας σας στο ίδιο το νησί;

- Το Κίνημα 18 θέλει να ενώσει ανθρώπους οι οποίοι υποστηρίζουν πως άλλο είναι ανάπτυξη και άλλο ευημερία. Πως το φυσικό και το πολιτισμικό κεφάλαιο της πατρίδας μας είναι ο μοναδικός μας πλούτος, που δεν χάνει ποτέ την αξία του και που τον έχουμε οι ίδιοι απαξιώσει, αλλά ήρθε η ώρα να τον προστατεύσουμε. Να προτείνουμε ανάπτυξη με έργα μικρής κλίμακας και όχι πια γιγαντισμούς που αλλοιώνουν τον τόπο, να σεβαστούμε και να αναδείξουμε τις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου και να φτιάξουμε μια Ελλάδα-άθροισμα μικρών παραδείσων και όχι μια ξεπουλημένη χώρα δίχως φυσικούς πόρους, δίχως ψυχή.

Υπάρχουν άνθρωποι σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας που αντιστέκονται στην αλλοίωση και στην ισοπέδωση των τόπων τους από τη λεγόμενη «ανάπτυξη». Ολοι εμείς έχουμε κάτι άλλο να πούμε· ήρθε η ώρα να γνωριστούμε μεταξύ μας, να δείξουμε την αλληλεγγύη μας, να οργανωθούμε για να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εχθρό και, γιατί όχι, να μη διεκδικήσουμε τη διοίκηση των δήμων της περιοχής μας; Οι πολιτικές δυνάμεις που μας διοικούν εδώ και δεκαετίες δείχνουν να έχουν ήδη τελειώσει, έχοντας φτάσει την Ελλάδα σε αδιέξοδο.

- Τώρα τα γραψίματα μπαίνουν αναπόφευκτα σε δεύτερη μοίρα.

- Το γράψιμο είναι ζωτική ανάγκη για εμένα. Τώρα βρίσκομαι σε εγρήγορση για την οργάνωση δράσεων που θα φέρουν μιαν αλλαγή στην πολιτική θεώρηση της κοινωνίας και, όσο να ‘ναι« δεν έχω την ηρεμία που χρειάζεται η συγγραφή ενός λογοτεχνικού έργου. Νομίζω, όμως, ότι εκεί είμαι ταγμένος και όχι στις πολιτικές ζυμώσεις, οπότε αργά ή γρήγορα θα επανέλθω.