Γύφτοι νεοέλληνες

Ο τύπος έστησε ένα τροχόσπιτο σ’ ένα χωράφι με θέα τη θάλασσα και τη δύση.

Αλλά επειδή τις μέρες που πηγαίνει να μείνει εκεί για να “αποδράσει” από αυτό που του μάθανε ότι είναι η ζωή του, δεν μπορεί να μην βλέπει τον κάθε πρετεντέρη και να στερηθεί τα τουρκικά σήριαλ, ανέβηκε ψηλά, στον χωματόδρομο που περνάει από το βουνό πάνω από το κατάλυμμά του και έστησε την κεραία ως φλάμπουρο της γελοιότητάς του.

Έχει κι αυτό το πρόσωπο η Ελλάδα ακόμη, δυστυχώς. Κι ύστερα κάποιοι περιμένουν να γίνει επανάσταση ή κάτι τέτοιο. Καμία ελπίδα. Μόνο η ελπίδα της γονιδιακής εξαφάνισης.

Η απόδειξη

Προχθές διάβασα άλλη μια είδηση για νεκρή αρκούδα σε τροχαίο, κάπου στην Εγνατία οδό.

Επίσης, πηγαίνοντας από το χωράφι μου προς το χωριό, συνάντησα μια νεκρή γάτα, να κείτεται χτυπημένη στη μέση του δρόμου.

Αυτά είναι τρανές αποδείξεις, σύμφωνα με την μαθηματική λογική, ότι ώρες ώρες η πορεία της ζωής έχει σημεία τομής με την πορεία αυτού που ζούμε.

Άρα, από ένα τέτοιο σημείο τομής μπορούμε να πιαστούμε, να βρούμε την άκρη που ψάχνουμε και να τραβήξουμε την άλλη ρότα.

Διαβάζεις την είδηση για την νεκρή αρκούδα ή βλέπεις ένα ζώο νεκρό στην άσφαλτο, κι έτσι, εκεί που νιώθεις ο οδηγός του αυτοκινήτου που το χτυπάει, την ώρα του μοιραίου τσακ, την ώρα της σύγκρουσης ή της ένωσης, φεύγεις από το μυαλό σου και πετάς, παρατάς το όχημα και γίνεσαι ένα με το ζώο που μόλις άγγιξες, γυρίζεις το φιλμ ανάποδα, σηκώνεστε μαζί και τρέχετε κατά πίσω, χώνεστε μες στο δάσος, μες στα βουνά, το αυτοκίνητο στην άσφαλτο κάνει όπισθεν δίχως οδηγό και χάνεται μόνο του. Σε λίγο η ζωή κι αυτό που ζεις έχουνε γίνει ένα.

Το κυπαρίσσι της προσμονής

Σήμερα στο καφενείο ο κυρ Σωτήρης διηγιόταν στην ομήγυρη πώς σκαρφάλωσε σαν τον γάτη πάνω στο κυπαρίσσι για να του κουτσουρέψει την κορφή, μην το πάρει το μελτέμι και πέσει απάνω στο σπίτι και το χαλάσει.

Άνω από είκοσι μέτρα ψηλό το κυπαρίσσι, άνω από εβδομήντα χρονών ο κυρ Σωτήρης.

Άνθρωποι παλιοί, απίστευτης δύναμης και ικανοτήτων.

Κλαδί κλαδί, με το αλυσοπρίονο στο χέρι, έφτασε ίσα με πάνω και του κατέβασε τη μύτη κατά εφτά μέτρα.

Σ’ όλο το δρόμο συναντούσα νεκροκεφαλές, είπε. Ποντικούς, πουλιά, μέχρι κι ένα ψάρι τόσο δα βρήκα, κι έδειξε με το χέρι του πως ήτανε καμιά εικοσαριά πόντους μακρύ το βρισκούμενο.

Τα πουλιά. Έχουνε το κυπαρίσσι τόσα χρόνια για καταφύγι. Να τρώνε ανάμεσα στις κλαδούρες του με την ησυχία τους ό,τι πιάσουνε. Αρπακτικά, γλάροι και μικρόπουλα, όλα υπό την σκέπη των κλαριών του.

Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι έχει και πάνω στα κυπαρίσσια νεκροκεφαλές. Μονάχα στις ρίζες τους νόμιζα πως τους θάβουνε τους νεκρούς.

Στο τέλος πια της διήγησης, αφού μας είπε πώς έκοψε σιγά σιγά τα κλαριά και το κόντυνε εφτά μέτρα, μας γνωστοποίησε και την ηλικία του.

Εβδομήντα τέσσερα χρόνια ζωής ακριβώς έχει αυτό το κυπαρισσάκι. Μόλις γεννήθηκε ο αδερφός του κυρ Σωτήρη, πήρε ο πάππους τον θειο του, που ετοιμαζότανε να φύγει μετανάστης στην Αυστράλια, και αφού πήγανε κι είδανε το νεογέννητο στο σπίτι, του λέει: Πάμε τώρα στο κτήμα να φυτέψομε ένα δέντρο, να σε περιμένει εδώ, και να δούμε πόσο μεγάλο θα ‘χει γίνει άμα γυρίσεις πίσω.

Το φυτέψανε το κυπαρίσσι, μετανάστευσε ο θειος κι ακόμα το δέντρο τον περιμένει να επιστρέψει από τα ξένα. Μάταια.

Δεν ξέρω αν σκαρφαλώνοντας απάνω ο κυρ Σωτήρης του το πε του κυπαρισσιού πως πεθάνανε κι οι δυο που το φυτέψανε. Ο γέρος εδώ, στο χωριό, κι ο τότε νιος στα ξένα. Το πιο πιθανό όμως είναι να μην του πε τίποτα. Να τ’ άφησε να περιμένει ακόμα. Και να ψηλώνει.

 

Του γάτου τα καμώματα

Τι τραβάω μ’ αυτόν το γάτο δεν περιγράφεται. Όλη μέρα με τη ζέστη κοιμάται όπου βρει αλλά τη νύχτα τριγυρίζει συνέχεια κι έρχεται στα κεραμίδια, χώνει την κεφάλα του στον φεγγίτη και μπαίνει ανάμεσα σε μένα και τ’ αστέρια.

Ύστερα δίνει ένα σάλτο και κάθεται στη σίτα, πάνω από το κεφάλι μου, κάνοντας διάφορα γρυλίσματα για να τον βάλω μέσα. Κάποια νύχτα θα σκίσει η σίτα, που είναι φτιαγμένη για κουνούπια κι όχι για γάτους, και θα προσγειωθεί στο κεφάλι μου.

Τι τραβάω μ’ αυτόν τον γάτο δεν περιγράφεται. Μετά τις ντομάτες, χτες έφαγε και αμπελοφάσουλα με σκόρδο. Μάλλον μου τον έχει στείλει ο Βενιζέλος για να με τρελάνει..

Ιστορική ευκαιρία και χρέος της Αριστεράς

Την παρούσα ιστορική περίοδο βιώνουμε πολιορκία σε δύο άξονες. Στον άξονα της ατομικής φτωχοποίησης έως εξαθλίωσης και στον άξονα της εκποίησης και εκπόρνευσης του συλλογικού, του κοινού, του δημόσιου πλούτου, των αγαθών και του περιβάλλοντός μας.

Η πολιορκία είναι συνεχής και ο αγώνας άνισος διότι δεχόμαστε ταυτόχρονες σε όλα τα μέτωπα επιθέσεις από το διεθνές κεφάλαιο μέσω εγχώριων επίορκων πολιτικάντηδων, τεχνοκρατών και παπαγάλων.

Ως πολίτης που αγωνίζεται επί είκοσι χρόνια ανιδιοτελώς για την υγιή και ισόρροπη ανάπτυξη του τόπου του και ως άνθρωπος που αγωνιά για τον άνθρωπο και όχι για τους αριθμούς των στατιστικών δεικτών του κάθε στουρνάρα, έχω να καταθέσω μία πρόταση προς τον Σύριζα, ο οποίος έχει ιστορική ευκαιρία και χρέος να αναλάβει δράση άμεσα και επιτελικά:

Ως αξιωματική αντιπολίτευση, με ό,τι αυτό σημαίνει ως προς τις κρατικές επιδοτήσεις και τα προνόμια τόσων Βουλευτών, έχει υποχρέωση να σταθεί προστατευτικά, διεκδικητικά και οργανωτικά στο πλάι των αντιστεκόμενων και αγωνιζόμενων πολιτών της χώρας.

Έχει την υποχρέωση αλλά και την ιστορική ευκαιρία να γίνει ομπρέλα όλων των ανθρώπων που αγωνίζονται για την ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια και για την προστασία της πατρίδας μας.

Η πρότασή μου περιλαμβάνει τους εξής άξονες:

Δημιουργία δύο πλήρως στελεχωμένων γραφείων. Το ένα για την κοινωνική αλληλεγγύη στον άνθρωπο ενάντια στην ατομική εξαθλίωση και το άλλο για την αγωνιστική αλληλεγγύη στις συλλογικότητες ενάντια στην εκπόρνευση του φυσικού περιβάλλοντος και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.

Οι μισθοί, τα επιδόματα, οι επιστημονικοί συνεργάτες, ακόμα και οι τηλεφωνικές γραμμές των Βουλευτών του Σύριζα, επιβάλλεται να τεθούν στην υπηρεσία αυτών των δύο γραφείων.

Είναι ιστορική ευκαιρία και ταυτόχρονα απόλυτο χρέος της Αριστεράς να γίνει ομπρέλα, να οργανώσει, να φέρει σε επαφή, να βοηθήσει, να καθοδηγήσει, να γίνει το επιτελικό όπλο σε κάθε επίπεδο (από τη Βουλή έως τις αίθουσες των δικαστηρίων και του ΣτΕ αλλά και έως την αντίσταση στο “πεδίο της μάχης σώμα με σώμα”), όλων των αντιστεκόμενων σε αυτή την πολιορκία πολιτών της Ελλάδας.

Να αποτελέσει τον νομικό σύμβουλο, τον επιστημονικό συνεργάτη και τον έμπιστο πολιτικό τού κάθε πολίτη που νιώθει ότι εξευτελίζεται ή εξαθλιώνεται ή αδικείται ή χάνει μέρος της αξιοπρέπειάς του. Της κάθε συλλογικότητας που αγωνίζεται με μοναδικό όπλο το μεράκι των μελών της και την αγάπη τους για τον τόπο, ενάντια στο τέρας των πολυεθνικών ερπυστριοφόρων που σε λίγον καιρό θα κατασπαράξουν την ψυχή του ελληνικού τοπίου.

Να γίνει η Αριστερά ο σύμμαχος και το αποκούμπι κάθε Έλληνα πολίτη που νιώθει αυτή τη στιγμή, παρόλους τους αγώνες του και το πείσμα της ψυχής του, αδύναμος να ανακόψει αυτή την καταστροφική λαίλαπα, η οποία θα μετατρέψει την Ελλάδα σε εργοτάξιο και κατόπιν σε εργοστάσιο με εξαθλιωμένους άνεργους.

Η Αριστερά επιβάλλεται να λάβει αποφάσεις και να δράσει πολύ σύντομα. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, δεν υπάρχει και καμία περίοδος χάριτος. Η αριστερή ιδεολογία δεν γεννήθηκε προχτές, μετά τις εκλογές και το υψηλό ποσοστό του Σύριζα, ούτε είναι υπό σκέψη και υπό διαμόρφωση αυτόν τον καιρό. Υπήρχε, με βάση τα ιδανικά της πορευόμασταν τόσα χρόνια, και πρέπει τώρα, με τα πολύ περισσότερα υλικά μέσα που της δίνει η αστική δημοκρατία, να προσπαθήσει να δράσει, να παράξει πολιτικό έργο, να αντισταθεί, να σταθεί ως ύψιστος σύμμαχος, οργανωτής, διεκπεραιωτής και σύμβουλος των πολιτών που την εμπιστεύθηκαν αλλά και όσων θα συνειδητοποιήσουν στο μέλλον την επερχόμενη καταστροφή. Η Αριστερά επιβάλλεται να είναι παρούσα καθημερινά σε όλη την ελληνική επικράτεια με στόχο την αλληλεγγύη στην αντίσταση για την αποτροπή της ανθρώπινης εξαθλίωσης και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και των δημόσιων αγαθών.

Το μελτέμι φέρνει σκέψεις

Χτες αρχίσανε τα μελτέμια.

Κάθε πρωί στις 4.50 πιάνει δουλειά ο άνεμος και φυσάει δυνατά όλη μέρα μέχρι να πέσει ο ήλιος.

Μαραθώνιο το μεροκάματο του μελτεμιού.

Κι από ευλογία, όλοι εμείς οι ανίδεοι και αναπτυξιολάγνοι άνθρωποι, οι άσχετοι με την ομορφιά, το μετατρέψαμε σε κατάρα το μελτέμι το δροσερό.

Από τη μια οι πυρκαγιές, από την άλλη οι “πράσινοι επενδυτές” με τις βιομηχανίες τους επί των ορέων.

Το αναζωογονητικό μελτεμάκι, αυτή την φλέβα ανέμου που στο μέλλον θα είναι πιο σημαντική και από μια φλέβα πετρελαίου, τον άνεμο του Αιγαίου ο οποίος εδώ και αιώνες διαμόρφωσε το τοπίο των νησιών μας και αποτελούσε κινητήριο δύναμη για καϊκια και μύλους, ενώ τώρα θα μπορούσε να παρέχει ενεργειακή αυτάρκεια με έργα μικρά και συμβατά με την κλίμακα των νησιών μας, εμείς τον ξεπουλάμε όσο όσο σε πολυεθνικούς αποικιοκράτες. Μαζί και τα τοπία μας, η εκπόρνευση και η καταστροφή των οποίων αποτελεί προϋπόθεση για την εκμετάλλευση αυτής της φυσικής πηγής ενέργειας. Μόνο και μόνο επειδή πρεσβεύουμε ακόμα την “ανάπτυξη” με έργα γιγαντισμών. Και παρόλη την παγκόσμια ύφεση και τις δυσοίωνες προβλέψεις, συνεχίζουμε να έχουμε τον ίδιο στόχο.

Κάτι από Πύργο της Βαβελ θυμίζει αυτό.

 

 

Από το περιοδικό Διαβάζω

ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Το ζουμί του πετεινού

του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Το ζουμί του πετεινούΓιάννης Μακριδάκης
εκδόσεις Εστία
2012

Ένας απλός άνθρωπος του χωριού που μένει στο κτήμα του μακριά από την πόλη έχει κάνει πράξη την έννοια της αυτάρκειας με το περιβόλι και τα ζωντανά του. Και τι τον πιάνει ξαφνικά και για τρεις μέρες βλέπει συνέχεια τηλεόραση και βρίζει του πολιτικούς, εκτοξεύοντας εναντίον τους συμβουλές και παραινέσεις; Είναι ο κοινός νους που μιλάει από το στόμα του Παναγή ή είναι ο παροξυσμός της αγανάκτησης για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα της κρίσης και στην τελμάτωση της ύφεσης; Ο Γ. Μακριδάκης με τα γνωστά υλικά της γραφής του, χιώτικα σκηνικά, φυσιολατρία, προφορική διαλεκτική γλώσσα, οπτικές γωνίες που ξενίζουν κ.ά. μαγειρεύει μια νουβέλα για την οικονομία χωρίς να χρησιμοποιήσει νούμερα, για την απλότητα της υπαίθρου και τη διέξοδο που αυτή προτείνει, αλλά και την ανάσχεση αυτής τη ζωής που επιβάλλουν οι νόμοι και οι υγειονομικές διατάξεις

Αυτοί που ζουν μόνο Αυγούστους

Χθες με επισκέφθηκε για συνέντευξη ένας Γάλλος δημοσιογράφος ονόματι Marc Pennec, ο οποίος εργάζεται στην εφημερίδα Ouest France.

Μιλήσαμε περί κρίσης, περί φύσης αλλά και για το ζουμί του πετεινού.

Όσην ώρα συζητούσαμε για την μοναδική αλήθεια που είναι η οικονομία της φύσης και για το τεράστιο ψέμα, δηλαδή το σύστημα που φτιάξαμε και εντός του ζούμε, σκεφτόμουν όλα αυτά που γίνονται αυτές τις μέρες με την κυβέρνηση να ψάχνει από πού θα κόψει χρήμα.

Σκεφτόμουν την κατάντια των επιστημών και των “επιστημόνων”. Να τρώνε τη ζωή και τα νιάτα τους μέσα στα πανεπιστήμια για να μην μπορούν κατόπιν να μοιράσουν δυο γαϊδάρων άχυρα, που έλεγε και η γιαγιά μου, η τελειόφοιτη δευτέρας τάξης δημοτικού.

Αφού το χρηματοοικονομικό σύστημα είναι φτιαχτό και πλαστό, ό,τι κι αν κάνεις, με ό,τι κι αν ασχοληθείς, ούτε νόημα έχει, ούτε άκρη πρόκειται να βγει ποτέ. Φτιάχνεις τον έναν δείκτη και χαλάνε άλλοι δέκα. Άσε την υποκρισία και την κοροϊδία του εαυτού σου και της “επιστήμης” σου. Αφήνεις, λες, ανέγγιχτες τις συντάξεις και τους μισθούς, αλλά κόβεις από την υγεία, την παιδεία, την πρόνοια κι έτσι αναγκάζεις τους πολίτες να πληρώνουν από τον μισθό ή την σύνταξή τους για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους αυτές τις πρωτογενείς, οπότε είναι σαν να τους έκοψες το εισόδημα. Υποκρισία μέγιστη. Διότι είναι εξ ορισμού υποκριτικό το να λες πως ασχολείσαι σοβαρά για να φτιάξεις την οικονομία του χρήματος.

Το σύστημα είναι δεδομένο, πεπερασμένο και τελειωμένο. Έχει φτάσει στο ζενίθ της όποιας ανάπτυξής του. Και τώρα δεν γίνεται τίποτε άλλο από το να μηχανεύονται οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι και οι πολυεθνικές κόλπα για να ρουφήξουν το αίμα όσων ξεγελούσαν με ψίχουλα τόσα χρόνια για να τους έχουν γρανάζια την κυκλοφορία του χρήματος προς τα πάνω. Τώρα πλέον δεν τους χρειάζονται και τους πετούν στην άκρη σαν άψυχα τσουβάλια. Επίσης, για να απομυζήσουν και τις τελευταίες πλουτοπαραγωγικές πηγές και να τις θέσουν κι αυτές στην υπηρεσία της “ανάπτυξης” που τόσα χρόνια πρεσβεύουν και η οποία έφερε αυτή την άθλια κατάσταση.

Κι αναρωτιόμουν. Είναι τόσο γελοίοι ή έχουν υποστεί τέτοια πλύση εγκεφάλου όλοι αυτοί οι επιστήμονες που έχουν σπουδάσει σ’ αυτά τα κατευθυνόμενης εκπαίδευσης πανεπιστημιακά ιδρύματα ανά τον κόσμο; Είναι δυνατόν να μη βλέπουν ότι ασχολούνται με ένα ψέμα; Είναι δυνατόν να μη βλέπουν ότι ό,τι υποστήριζαν ως ανάπτυξη τόσα χρόνια, δεν ήταν παρά η ασφαλής οδός προς την εξαθλίωση και την καταστροφή; Είναι δυνατόν να πιστεύουν ακόμα ότι μπορεί να υπάρξει συνεχής και αυξανόμενη ανάπτυξη ενός πλαστού συστήματος που προσπαθεί να επιβιώσει πάνω σε έναν πεπερασμένο πλανήτη; Δεν βλέπουν ότι όλο αυτό εντός του οποίου αναλώνουν τη ζωή τους, είναι ένα καρκίνωμα επί της γης;

Τα πράγματα είναι απολύτως ξεκάθαρα αλλά τελείως θολά για όποιον δέχτηκε να γίνει υποχείριο του καπιταλισμού. Από τα τελευταία γρανάζια εργαζόμενους καταναλωτές έως τους κορυφαίους, οι οποίοι υπέστησαν λοβοτομή αποκτώντας πανεπιστημιακή εκπαίδευση στα ονομαστά ιδρύματα του καθεστώτος. Γι αυτό επιλέγονται να κυβερνούν τις χώρες και τον πλανήτη. Για να μην αλλάξει η ρότα που βαδίζει ολοταχώς προς το ολοκαύτωμα.

Όποιος είναι απεξαρτημένος κατά μεγάλο ποσοστό από το σύστημα, όποιος αρνείται ή σνομπάρει την χειραγωγούμενη εκπαίδευση, όποιος νιώθει τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι και όχι όπως τον κατασκευάζει και του τον δίνει το σύστημα, όποιος αντιλαμβάνεται πως η ζωή είναι έξω από όλο αυτό το άθλιο ψεύδος του δήθεν χρηματοοικονομικού πλούτου, βλέπει πεντακάθαρα την απλή λύση, την ευημερία, την μοναδικότητα της ζωής αλλά και την γελοιότητα όλων αυτών που δίνουν, λένε, μάχες για να μας αναπτύξουν και να μας οδηγήσουν με ασφάλεια στην έξοδο από την κρίση. Δυστυχισμένοι θα πεθάνουν έχοντας ζήσει μόνο Αυγούστους.

 

 

Τα μεγάλα βραβεία

Πολύ μεγάλη χαρά όταν σε σκέφτονται οι άνθρωποι τις στιγμές που νιώθουν άνθρωποι

Σήμερα έλαβα το εξής μήνυμα από αναγνώστρια:

“Καλημέρα από το χωριό μου! Αιώρα και υπό τον ήχο δεκάδων τζιτζικιών, διαβάζω και πάλι “το κλειδί είναι κάτω απ’ το γεράνι” και είναι σαν να σε βλέπω”

Η μοναδική επιτυχία, το μοναδικό άξιο λόγου βραβείο για έναν άνθρωπο που γράφει.