Κριτική από Τούλα Ρεπαπή (diavasame.gr)

«Το ζουμί του πετεινού και νεκρό ανασταίνει» 

ή

Η επιστροφή στη φύση η μόνη γιατρειά

Ο Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Από το 1997, που ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου, οργανώνει τα ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα του Κέντρου, επιμελείται τις εκδόσεις του και διευθύνει το τριμηνιαίο περιοδικό “Πελινναίο”. Έχει γράψει τα βιβλία “Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946″ (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006) και “10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940″, ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007). Το πρώτο μυθιστόρημά του, “Aνάμισης ντενεκές” (Eστία 2008), κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο (2009) και στα τουρκικά. Κυκλοφορούν επίσης: “Η δεξιά τσέπη του ράσου”, νουβέλα (Εστία 2009), “Ήλιος με δόντια”, μυθιστόρημα (Εστία 2010), “Λαγού μαλλί”, νουβέλα (Εστία 2010), “Η άλωση της Κωσταντίας”, μυθιστόρημα (Εστία 2011), “Το ζουμί του πετεινού”, νουβέλα (Εστία 2012).

Στο «Ζουμί του πετεινού», ο Παναγής ζούσε με τη φύση και από τη φύση. Την ήξερε, τη μύριζε, τη δάμαζε, την έκανε να καρποφορεί. Ακόμη και όταν γυρνούσε στο σπίτι αυτήν έβλεπε στην τηλεόραση, τη ζωή των άγριων ζώων και τη μάθαινε ακόμη περισσότερο. Τις πόλεις δεν τις ήθελε. Δεν είχαν τις μυρωδιές από το χώμα και τα λουλούδια, ούτε την ανατολή και το ηλιοβασίλεμα στο χωριό. Κανένα κελάηδημα δεν αντηχούσε και καμιά φωνή ζώου δεν γίνονταν δικό του πρόσταγμα. Η φύση, όμως, του τα έδινε όλα. Μοίραζε και στους άλλους. Πώς να μην είναι μόνο δικός της; Όμως ξαφνικά όλα άλλαξαν. Στις ειδήσεις, αλλά και στις συζητήσεις στα τραπέζια από τους θαμώνες της ταβέρνας του, μόνο για φόρους και για χρέη έλεγαν. Για ιδιωτικοποιήσεις και πωλήσεις σε ξένους.

Πώς να πουλήσει κανείς το χωράφι του – το χωράφι του παππού του; Την ιστορία της οικογένειάς του ή της πατρίδας του;

Ο Γιάννης Μακριδάκης, με τη δική του διαφορετική και ενδιαφέρουσα ποιητική γραφή και με εμφανή τον έρωτά του για τη φύση, αφήνει τον ήρωα να αφηγείται χωρίς τελεία σχεδόν. Όλο το βιβλίο μοιάζει σαν να είναι ένα κεφάλαιο. Σαν μία ανάσα, σαν ζάλη ή σαν ζωή που έχει μόνο μια τελεία, το τέλος. Παράλληλα, με τη χρήση της ντοπιολαλιάς, φέρνει τον αναγνώστη ακόμη πιο κοντά στη φύση. Τον παγιδεύει στα κάλλη και τη γονιμότητά της, με σκοπό να του κάνει ακόμη πιο έντονη τη γοητεία ή την απειλή της απώλειάς της. Προτείνοντας ταυτόχρονα –μέσα από το βιβλίο αυτό- πως εν μέσω κρίσεως, οικονομικής και ηθικής, η επιστροφή στη φύση, ο σεβασμός στους προγόνους και προς την πατρίδα, είναι η μόνη λύση και αντιμετώπιση στη λαίλαπα του ξεπουλήματος που έρχεται να εξαφανίσει κάθε ίχνος μας.

Το «Ζουμί του πετεινού» είναι ένα βιβλίο γεμάτο από λαογραφικό στοιχεία, που εστιάζονται στο πώς διαφεντεύονται φύση και ζωντανά, αναδεικνύοντας τη βαθειά γνώση του συγγραφέα για τη ζωή στην ελληνική ύπαιθρο αλλά και των αξιών που δίνουν ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή. Διαβάζεται δε απνευστί γοητεύοντας τον αναγνώστη λόγω της πληθώρας των ποιητικών περιγραφών και εκφράσεων.

Της ημέρας σκέψεις και εκτιμήσεις

Τις τελευταίες μέρες ζω αποκομμένος, μόνο με φυτά και ζωντανά. Έχω χάσει επεισόδια ενημέρωσης.

Σήμερα έλαβα την πληροφορία από φίλη του σάιτ ότι χτες σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων καθεστωτικού τηλεοπτικού καναλιού, βγήκε ρεπορτάζ με τίτλο “η δουλειά δεν είναι ντροπή” και “διαφήμιζε” ελληνίδες φοιτήτριες που δουλεύουν ως ημίγυμνες χορεύτριες επί της μπάρας νυχτερινών κέντρων με αμοιβή 60 ευρώ.

Όσα κατά καιρούς λέμε για την παιδική πορνεία που έρχεται ολοταχώς και μάλιστα απενοχοποιημένη και πολυδιαφημισμένη, να συμβάλει τα μέγιστα στην αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, όπως γίνεται σε όλες τις χώρες του ιδίου επιπέδου με το δικό μας, επιβεβαιώνονται με το πιο σαφή τρόπο.

 

Σήμερα επίσης έγινε η σύσκεψη των αρχηγών της κυβέρνησης. Και μας είπαν ότι δεν συζήτησαν για μέτρα αλλά για στρατηγικές. Και ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλα μέτρα. Πολύ ενδιαφέρον. Νιώθουμε όλοι μεγάλη ασφάλεια πλέον.

Έχω την αίσθηση ότι οργανώνουν ομάδα γνωστών πνευματικών ανθρώπων, από τον χώρο των συγγραφέων και των πανεπιστημιακών, οι οποίοι θα βγουν εντός των ημερών με κείμενο που θα έχει από κάτω τις τζίφρες τους και θα ζητούν επιτακτικά να σφαγούμε για να σωθεί η χώρα. Θα μας δείξουν οι γνωστοί τσαρλατάνοι των τεχνών και των επιστημών τον δρόμο δήθεν. Θα θέτουν τους πολιτικούς αρχηγούς έναντι των ευθυνών τους για την σωτηρία της πατρίδας και θα τους ζητούν να λάβουν μέτρα ενάντια στους πολίτες.

Υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι για να βάλουν υπογραφή σε κάποιο τέτοιο κείμενο. Άλλος για να πάρει κάνα βραβειάκι για κάποιο έργο του, άλλος για καμιά θεσούλα στο πανεπιστήμιο, άλλος, το πιθανότερο, για να ξεχρεώσει παλαιά γραμμάτια αναξιοκρατίας κι άλλος από ηλιθιότητα και μόνο. Πάντως υπάρχουν πολλοί και είναι και γνώριμοι. Έκπληξη καμία δεν θα υπάρξει.

Η ζωή είναι αλλού, όχι στους αριθμούς

Όλες αυτές τις μέρες υπάρχει μια φημολογία μέτρων και αριθμών που κόβονται για να βγει ο λογαριασμός

Κι αναρωτιούνται όσοι ακόμα μπορούν. Μα καλά, δεν καταλαβαίνουν ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι;

Μόλις σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας και στη ζωή μας σαν να είναι ένας αριθμός, θα σταματήσουν να μας βλέπουν όλοι σαν αριθμούς. Μόλις νιώσουμε πάλι άνθρωποι, όντα, δημιουργοί, μόλις συνειδητοποιήσουμε τις ανάγκες μας, μόλις αισθανθούμε την έννοια της ελευθερίας, οι αριθμοί δεν θα φτουράνε πια εμπρός μας.

Τώρα μας έχουνε στο κλουβί. Μετρήσιμο είδος. Εργαζόμενοι, άνεργοι, καταναλωτές, τόσοι. Άνθρωπος ουδείς. Γι αυτό με τόση απερισκεψία και αναλγησία κόβουν απ’ όπου βρουν, κάνοντας βεβαίως τη μεγαλύτερη ηλιθιότητα, διότι στερούν χρήμα από τους καταναλωτές τους.

Στουρνάρια. Χειραγωγούμενοι “επιστήμονες” σπουδαγμένοι στα ευγενή καθιδρύματα του πιο γελοίου συστήματος που μπόρεσε να κατασκευάσει ο άνθρωπος και να μπει εντός του για να ζήσει πλέον ως αριθμός

Κι από σπουδαίο ον να καταντήσει της λύπησης.

Να τον βλέπουν τα άλλα ζώα της φύσης και να μη μπορούν ούτε να τον χλευάσουν διότι δεν τους το επιτρέπει η ευγενική τους ψυχή. Συνεχίζουν να ζουν παράλληλα με αυτόν, αδιαφορώντας για την κρίση του, μπας και τον κάνουν να δει επιτέλους πού είναι η ζωή.

(Παπα)χριστήκαμε και με τη Βούλα

Η ηλιθιότητα και η αθλιότητα τις περισσότερες φορές είναι έννοιες συνώνυμες. Στην εποχή μας αποδεικνύεται καθημερινά.

Και πολύ φοβάμαι ότι έρχονται ηλιθιότερες μέρες, ομοιάζουσες με τις προσωπικότητες που επιπλέουν στην καθημερινότητά μας.

Η καρπουζιά που αγνοεί το σύνορο

Το πρωί πηγαίνοντας για τη θάλασσα είδα σε έναν μπαξέ μια καρπουζιά η οποία είχε περάσει τα σύνορα.

Είχε μπει λάου λάου μέσα από το συρματόπλεγμα, είχε αναπτύξει το κορμί της στο διπλανό κτήμα και είχε γεννήσει κιόλας ένα καρπουζάκι, το οποίο μεγαλώνει μέρα με τη μέρα ανέμελο.

Μοιραία πήγε ο νους μου στην “λαθρο”μετανάστευση και τις παχιές κουβέντες που λένε οι φασίστες που μας κυβερνούν.

Από τον καιρό που οι άνθρωποι επινόησαν την οριοθέτηση, το σύνορο, από τότε υπάρχουν μετανάστες.

Η Ζωή όμως και η Φύση δεν γνωρίζει ανθρώπινα σύνορα. Η μικρή και ταπεινή καρπουζιά, μπήκε στο διπλανό χωράφι αγνοώντας επιδεικτικά των ανθρώπων τη βούληση για οριοθέτηση της ιδιοκτησίας.

Τώρα τίνος είναι το καρπουζάκι που μεγαλωνει; Αυτού που έχει τη ρίζα του φυτού στο χωράφι του ή αυτού στου οποίου το χωράφι γεννήθηκε; Σαν να λέμε αποκτά το παιδί του μετανάστη που γεννήθηκε στην Ελλάδα την υπηκοότητα την ελληνική όταν γίνει 18 χρονών και ωριμάσει;

Μια καρπουζιά πρωί πρωί γελάει με το χάλι μας

Συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα L’ espresso

Μια συνέντευξη μέσω μέηλ στην ιταλική εφημερίδα L’ espresso και στον δημοσιογράφο Davide ILLarietti, που έγινε πριν από δύο εβδομάδες. Παραθέτω τις ερωτήσεις στα αγγλικά, όπως τις έλαβα, αλλά τις απαντήσεις στα ελληνικά, προ μετάφρασης.

1) First of all, I’d need to know some “narrative” details on your
whereabouts (a portrait of you). Do you have any job or passion
(additional to that of writing, of course) what did you study and do
before starting (when? and how did it
happen?) your literary career. And whatever detail you think might be
interesting to reproduce your “character”, and the context you live
in, please feel free of telling me.

Σπούδασα μαθηματικός αλλά εργάστηκα μόνο δύο χρόνια ως καθηγητής. Το 1997, μετά από κάποιες απλές σκέψεις που έκανα, με την βοήθεια της μαθηματικής παιδείας που είχα αποκτήσει, έφτασα στο συμπέρασμα ότι το οικονομικό αυτό σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε, είναι αδιέξοδο και ότι  ”δεν με συμφέρει να δουλεύω για να ζω”. Κατάλαβα δηλαδή ότι η εργασία που αμοίβεται με χρήματα από το σύστημα, τα οποία μόλις τα πάρεις στα χέρια σου πρέπει αμέσως να τα επιστρέψεις πάλι στο σύστημα για να σου δώσει τα απαραίτητα της επιβίωσης, είναι κάτι το γελοίο αλλά είναι ταυτόχρονα και πολύ ύπουλο “παιχνίδι” για να χάνεις τη ζωή σου. Μπαίνοντας σε αυτό το “παιχνίδι” οι άνθρωποι έφτασαν στο σημείο να περιμένουν πότε θα πάρουν σύνταξη για να ζήσουν όπως θέλουν. Να περιμένουν δηλαδή πότε θα περάσει η ζωή τους όλη, για να ζήσουν, ηλικιωμένοι πια, ό,τι τους απομένει. Αυτό μου φάνηκε τραγικό κι έτσι εγκατέλειψα το σύστημα της οικονομίας στα 27 μου χρόνια και έβαλα στόχο ζωής να μην ενταχθώ ποτέ ξανά εντός του ολοκληρωτικά αλλά να το βιώνω από το περιθώριο. Από τότε μέχρι σήμερα ζω με μεγάλη ελευθερία στην καθημερινότητά μου. Δίχως υποχρεώσεις καθημερινής καταπιεστικής εργασίας. Για 15 χρόνια εξέδιδα ένα τοπικό περιοδικό και τα τελευταία χρόνια γράφω λογοτεχνία και ασχολούμαι με την καλλιέργεια της γης. Ζω σε ένα χωριό της βορειοδυτικής Χίου και προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο αυτάρκης και να έχω όσο λιγότερη σχέση και επαφή με την οικονομία του χρήματος αλλά όσο περισσότερη με την οικονομία της φύσης.

2) Why did you choose to leave Athens in 2010? How is your orchard going?
Have you achieved complete autonomy or do you still go to the
supermaket sometime? Has your way of writing changed since with your
way of life?
Την αστική ζωή την άφησα το 2010 όταν αποφάσισα να ζω κοντά στη γη, να τρέφομαι από αυτήν και να ασχολούμαι με την καλλιέργεια τοπικών σπόρων αλλά και την διατήρηση τροφών δίχως κατανάλωση ενέργειας. Από τότε, τρέφομαι πολύ καλύτερα, έχω μεγαλύτερη ποιότητα στη ζωή και στην καθημερινότητά μου, βρίσκομαι σε συνεχή επαφή με τα φυτά και τα ζώα αλλά και με την θάλασσα. Είμαι αυτόνομος κατά ένα μεγάλο ποσοστό. Δηλαδή τρέφομαι μόνο με αυτά που παράγω, κατά τις εποχές που τα παράγω. Ψωνίζω μόνο πολύ συγκεκριμένα τρόφιμα όπως ζυμαρικά, ρύζι, γαλακτοκομικά και ψάρια. Και βέβαια όλη αυτή η αλλαγή της ζωής μου έχει επηρεάσει τον τρόπο σκέψης και γραφής. Ωριμάζει ο άνθρωπος μεγαλώνοντας. Βλέπει τον θάνατο ολοένα και πιο αναπόφευκτο, άρα βλέπει και τη ζωή πιο μοναδική και πιο πολύτιμη. Εκτιμά κάθε στιγμή, κάθε μέρα. Ο άνθρωπος είναι χώμα και νιώθει οικεία όταν είναι κοντά στο χώμα. Γι αυτό οι περισσότεροι επιστρέφουν στη γη όταν το σύστημα τους απελευθερώσει δίνοντάς τους μια σύνταξη, αλλά και όταν τους αφήνει να αποδρούν ένα μήνα τον χρόνο, στην λεγόμενη “άδεια”. Διότι στη γη νιώθουν άνθρωποι. Μακριά από τη γη και εντός του συστήματος νιώθουν καταναλωτές, νιώθουν εργαζόμενοι, νιώθουν άνεργοι. Νιώθουν κάτι άλλο εκτός από άνθρωποι.
3) Apart from your agricultural activity, as a writer is it still
possible to work and live in nowadays Greece? Books sell less,
universities and cultural institutions have no money,
newspapers close…
Προσωπικά πάντοτε κέρδιζα τα χρήματα που μου χρειάζονταν, από τη συγγραφή και μόνο. Είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να ζει κάποιος από τα βιβλία του στην Ελλάδα. Όχι μόνο τώρα αλλά και σε εποχές προ κρίσης. Πολύ λίγοι άνθρωποι ζούσαν και ζουν από τα βιβλία. Αισθάνομαι απολύτως ικανοποιημένος που από το 1997 μέχρι σήμερα κερδίζω όσα χρήματα χρειάζομαι μονάχα από τη γραφή μου.
4) Your literary work touches on themes of tradition and regionalism:
what is the social role of a “georgic” writer in a finance controlled
society?
Το έργο μου είναι πολιτικό. Φωτίζει πτυχές της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι ξεχασμένες στον αστικό πολιτισμό των καταναλωτών και των εργαζομένων. Γι αυτό φαντάζει στα μάτια τους ως παραδοσιακό ή περιφερειακό. Διότι ο άνθρωπος – καταναλωτής θεωρεί τον άνθρωπο – άνθρωπο ως κάτι παραδοσιακό. Προσωπικά παρουσιάζω τον άνθρωπο ως ον, όπως πραγματικά είναι, και όχι ως γρανάζι της οικονομίας του χρήματος. Ο ρόλος ενός συγγραφέα και κυρίως ενός συγγραφέα που προέρχεται από ένα άλλο σύστημα και όχι αυτό της οικονομίας του χρήματος, είναι, νομίζω, να φωτίζει τις ξεχασμένες οδούς ζωής, μήπως και κάποιοι άνθρωποι ενθαρρυνθούν να τις ακολουθήσουν. Μήπως κάποιοι τις θυμηθούν, μήπως κάποιοι τις γνωρίσουν, μήπως κάποιοι θελήσουν να ζήσουν έτσι, με όσο γίνεται λιγότερες εξαρτήσεις από το χρήμα και όσο γίνεται περισσότερη αίσθηση του εαυτού τους ως ον της φύσης και όχι ως παράγοντα της επινοημένης και εντελώς παράλογης, με τον τρόπο που εφαρμόζεται, οικονομίας του χρήματος.
5) Could you summarize to me the story “Cock’s broth” (which I couldn’t
find in Italian) and give me some other recent titles of yours,
dealing with the theme of Geece’s moral, economical, political crisis?
“Το ζουμί του πετεινού” μιλάει για έναν άνθρωπο που ζει με τα ζώα και τα φυτά του εντός του κτήματός του και ο οποίος δεν ξέρει καν ότι η Ελλάδα εδώ και δύο χρόνια περνάει κάποια κρίση οικονομική. Όταν το μαθαίνει, από αφηγήσεις κάποιων, παθαίνει ο ίδιος κρίση νευρική και ξεσπάει σπάζοντας την τηλεόραση την στιγμή που στις ειδήσεις λένε ότι η χώρα πρέπει να ξεπουλήσει την γη της και τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές για να ξεχρεώσει τα δάνειά της. Η νουβέλα κάνει μια αντιπαραβολή της ζωής στη φύση με την ζωή στην οικονομική κρίση και υπενθυμίζει αξίες και νοήματα του ανθρώπινου βίου.
Ανάλογα βιβλία είναι το “Λαγού μαλλί” και “Η Δεξιά Τσέπη του Ράσου”.
6) Is there a “literature of the crisis” in Greece? do you think Greek
writers are giving appropriate and sufficently engagèe answers to
readers who loose their jobs and are oppressed by debts?
Δυστυχώς δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου “λογοτεχνία της κρίσης” στην Ελλάδα, με την έννοια της προσφοράς διεξόδου στον άνθρωπο που πλήττεται. Απεναντίας, έχω διαβάσει κείμενα γνωστών Ελλήνων συγγραφέων, οι οποίοι υποστηρίζουν το σύστημα, το καθεστώς, την παράλογη και απάνθρωπη αυτή πολιτική και δείχνουν να μην ενδιαφέρονται διόλου για τον άνθρωπο. Δείχνουν να ξεχνούν ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Έτσι γράφουν κείμενα γεμάτα διδακτισμό και κυνισμό, προσβλέποντας στην εξυπηρέτηση τους συστήματος που τους ανέδειξε και τους συντηρεί.
Συγγραφείς με εναλλακτικές προτάσεις δεν έχω αντιληφθεί. Γι αυτό διαβάζω συνεχώς στο διαδίκτυο απεγνωσμένες εκκλήσεις των ανθρώπων προς τον λεγόμενο πνευματικό κόσμο της χώρας, να μιλήσει, να δώσει ελπίδα, κατεύθυνση και προοπτική.
7) You wrote that about Greece being on the verge og cannibalism: what
you mean exaclty? (and is there an English version of your
contribution to the Tagesspiegel “in griechenland ist der
Kannibalismus nicht mehr weit” or orther articles of that kind?)
Η Ελλάδα ήταν στα πρόθυρα του κανιβαλισμού τότε. Τώρα πλέον ζει τον κανιβαλισμό. Η μια κοινωνική τάξη επιτίθεται στην άλλη και ο καθένας θέλει να πεθάνει ο άλλος για να ζήσει ο ίδιος. Επίσης οι ληστείες, οι φόνοι, οι αυτοκτονίες, ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι φασιστικές και ναζιστικές ομάδες που δρουν ανεξέλεγκτα, την ίδια στιγμή που η χώρα ξεπουλιέται στις πολυεθνικές δείχνουν ότι ο κανιβαλισμός ολοένα και μεγαλώνει. Φοβούμαι ότι θα φτάσουμε σε πραγματικό πόλεμο μεταξύ μας, έναν άτυπο εμφύλιο ίσως. Θα εκτροχιαστεί τόσο πολύ η κατάσταση, που δεν θα μπορεί ένας άνθρωπος να ζήσει πλέον, ιδίως στις πόλεις και σε περιοχές που δεν υπάρχει πρωτογενής παραγωγή βασικών αγαθών επιβίωσης. Φοβούμαι ότι αργά ή γρήγορα θα ξαναζήσει η Ελλάδα σκηνές του 1941, όταν οι αστοί ξεπουλούσαν τα υπάρχοντά τους στους χωρικούς για ένα σακί πατάτες κι έναν τενεκέ λάδι. Θα ξαναϋπάρξουν εικόνες με πιάνια στα κοτέτσια ή με κατσίκες να βοσκάνε δεμένες από το λαιμό με γραβάτες.

Μια γυναικεία φωνή από το μέλλον

Σήμερα το πρωί άκουσα το μέλλον μας.

Χτύπησε το κινητό μου και είδα έναν μακρύ αριθμό με πρώτα ψηφία 00359. Απάντησα και άκουσα από μέσα μια γυναικεία φωνή να μου λέει τα εξής:

“Καλημέρα σας. Με λένε Άννα και είμαι από Βουλγαρία. Είμαι 25 χρονών και θέλω να έρθω στην Ελλάδα και ψάχνω έναν άνθρωπο που να μην έχει άλλον άνθρωπο και να θέλει να μείνω μαζί του” !!

Φυσικά έμεινα με το στόμα ορθάνοιχτο. Όταν μετά από μερικά δευτερόλεπτα συνήλθα και την ρώτησα αν ξέρει πού παίρνει και πώς με βρήκε, μου απάντησε “από το μυαλό μου, αν κάνω λάθος συγνώμη κύριε”

Κλείσαμε το τηλέφωνο δίχως άλλες κουβέντες. Από τη μια εγώ δεν είχα ακόμα συνέλθει εντελώς και έτσι δεν ήμουν σε θέση να κάνω μια κάποια “κοινωνιολογική έρευνα” ρωτώντας την διάφορα, από την άλλη εκείνη δεν ήθελε μάλλον να πληρώνει άσκοπα.

Από την ώρα εκείνη σκέφτομαι ότι κάπως έτσι θα γίνεται και με τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που θα θέλουν να μεταναστεύσουν σε λίγο καιρό. Οι τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού φροντίζουν γι αυτό καθημερινά.

Η Σουλτάνα, ο γκρεμός και οι παπάδες

Σήμερα τηλεφώνησα στην Σουλτάνα. Είχα τον αριθμό του τηλεφώνου της μέσα στο κεφάλι μου, δίχως να το γνωρίζω. Δεν ξέρω πως έγινε, αφού είχα πάνω από δέκα χρόνια να της τηλεφωνήσω. Από τότε που πήγαμε μαζί στο χωριό της το Αγρελωπό, ένα εγκαταλελειμμένο χωριουδάκι στους βόρειους πρόποδες του Πελινναίου, για να με ξεναγήσει μες στα χαλάσματα και να μου πει τις θύμησές της από τη ζωή εκεί. Από τότε και από αυτή την αφορμή είχε ξεμείνει ο αριθμός του τηλεφώνου της μες στο κεφάλι μου. Από τα παράξενα της ανθρώπινης φύσης.

Πήρα λοιπόν την Σουλτάνα τηλέφωνο σήμερα το πρωί διότι, από τον καιρό που έφυγε, τελευταία και μόνη, από το Αγρελωπό, πήγε να ζήσει στο διπλανό χωριό, τα Καμπιά, απ’ όπου σήμερα το πρωί ξεκίνησε το μοιραίο δρομολόγιο του λεωφορείου που έγινε πανελλήνιο θέμα.

Α, εκεί είσαι, της είπα μόλις σήκωσε το ακουστικό. Δεν ήσουνα μες στο λεωφορείο.

Ποιος είσαι εσύ, με ρώτησε.

Της εξήγησα .

Έλα βρε Γιάννη, εχάθημεν!

Αφού είπαμε μερικά δικά μας παλιά και καινούρια της ζωής, πήγε η σύντομη κουβέντα και στο δυστύχημα

Δεν ήτανε κανένας από το χωριό μας μέσα, μου είπε. Κρίμας τους αθρώπους, ο οδηγός όμως δεν φταίει, το αμάξι εχάλασε, άντε γεια σου τωρα.

Έτσι ήτανε πάντα η Σουλτάνα. Κοφτή.

Βασικά την πήρα τηλέφωνο επειδή ήμουν βέβαιος ότι η πιθανότητα να μπει η Σουλτάνα σε λεωφορείο για να κατέβει στην Χίο, είναι ίδια με αυτήν που έχει ένα λεωφορείο να πάθει αυτό που έπαθε το σημερινό. Οπότε θεώρησα ότι υπήρχε μεγάλη πιθανότητα, να υπάρξει ένα τραγικό στατιστικό παιχνίδι και να συμπέσουν αυτές οι δύο αμελητέες πιθανότητες, ώστε η Σουλτάνα να βρίσκεται μέσα στο λεωφορείο.

Την πήρα όμως και για έναν άλλο λόγο. Επειδή πριν εγκαταλείψει το Αγρελωπό, έμενε εκεί μαζί με τον αδερφό της, τον παπά Βαρθολομαίο, οι δυο τους, τελευταίοι κάτοικοι. Ένα πρωί ο παπάς πηγαίνοντας όπως κάθε Κυριακή με τον γάιδαρο στο διπλανό χωριό, τα Καμπιά, όπου ήταν εφημέριος, για να κάνει τη λειτουργία, γκρεμοτσακίστηκε από το ζωντανό και σκοτώθηκε. Έτσι έμεινε η Σουλτάνα μόνη της στο Αγρελωπό και αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει και να πάει να ζήσει στα Καμπιά.

Μου μπήκε λοιπόν σήμερα στο μυαλό ότι υπήρχε εξίσου σημαντική πιθανότητα να παιχτεί ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας. Να βρήκε δηλαδή και η Σουλτάνα ίδιο θάνατο με τον παπά αδερφό της, με ένα πιο σύγχρονο όμως γαϊδούρι. Όμως ούτε αυτό συνέβη. Έχουν και τα παιχνίδια της μοίρας όρια.

Κατόπιν όμως έμαθα ότι ο παπάς του διπλανού χωριού, του Βικίου, ο παπά Αργύρης, με τον οποίον έχουμε τόσες φορές ανέβει ποδαράτο στην κορφή του Πελινναίου για τη χάρη της Αγιά Τριάδας, ήτανε μες στο λεωφορείο και κατέληξε βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο. Και σκέφτηκα πως μάλλον είναι η μοίρα των παπάδων της περιοχής να γκρεμοτσακίζονται. Ο παπά Αργύρης όμως, σε αντίθεση με τον Βαρθολομαίο, θα την βγάλει καθαρή. Είναι γερό καρύδι. Τόσες και τόσες πεζοπορίες στο βουνό έχουμε κάνει. Ο πιο προπονημένος και σκληροτράχηλος παπάς του νησιού, δεν είναι ποτέ δυνατόν να πάει από τροχαίο. Και μόλις βγει από το νοσοκομείο και αναρρώσει, θα πάω να τον βρω στο χωριό του, να πιούμε σούμες όπως τότε, και να μου τα πει όλα, με το νι και με το σίγμα, γι’ αυτή του τη συνάντηση με τον Χάρο.

Κάνε κουράγιο παπά Αργύρη και θα κάτσουμε στις σούμες σε λίγες μέρες!

Το μόνο αυτί που δεν ίδρωσε είναι του Δημάρχου!

Μετά από έναν πρωτοφανή κοινωνικό διάλογο, τον οποίον άνοιξαν οι πολίτες διότι αλλιώς δεν θα γινόταν καν θέμα, για το ζήτημα των Βιομηχανικών ΑΠΕ Ρόκα στη Χίο, τοποθετήθηκαν άπαντες, όπως θα διαβάσετε πιο κάτω, αλλά ο Δήμος της Χίου με την σοβαρότητα που τον διακρίνει και πιστός στις τακτικές του παλαιοπασοκικού πολιτικού γίγαντα τον οποίον έχει προϊστάμενο, δεν ένιωσε την ανάγκη να πάρει θέση αφού μάλλον το θέμα του φάνηκε αμελητέο (σε ψήφους)

Η ανακοίνωση της Επιτροπής :

Την Παρασκευή 20/7 κατατέθηκε φάκελος στην Διεύθυνση Περιβάλλοντος και Υδροοικονομίας της Π.Ε Χίου το πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης του έργου «ΑΣΠΗΕ, συνολικής ισχύος 706 ΜW, στις νήσους Λήμνο, Λέσβο και Χίο, και Ηλεκτρική Διασύνδεσή τους στο Ηπειρωτικό Σύστημα», στον οποίο συγκεντρώνονται οι απόψεις της Πρωτοβουλίας Πολιτών Χίου «Πολίτες & Ανεμογεννήτριες», κείμενα συλλογικοτήτων και ατόμων που κατατέθηκαν στο δημόσιο διάλογο σε σχέση με την πρόταση της εταιρείας «ΡΟΚΑΣ ΑΙΟΛΙΚΗ Β. ΕΛΛΑΣ Ι & ΙΙ» για εγκατάσταση αιολικών πάρκων στη Χίο και το Β. Αιγαίο γενικότερα.

Στα κείμενα αυτά περιλαμβάνονται ψηφίσματα, κείμενα συλλογής υπογραφών, τοποθετήσεις φορέων και προσωπικοτήτων από αντιπροσωπευτικούς χώρους της κοινωνικής ζωής.

1. Κόμματα και Αυτοδιοικητικά σχημάτων

  • ΣΥΡΙΖΑ ΧΙΟΥ
  • Τοποθέτηση Λαϊκής Συσπείρωσης στο Δημοτικό Συμβούλιο
  • Ν.Ε. Χίου του ΚΚΕ
  • Ψήφισμα του έκτακτου συνεδρίου των Οικολόγων Πράσινων
  • Οικολόγοι Πράσινοι Χίου
  • ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Χίου

2. Φορείς, Συλλόγοι & Περιβαλλοντικές Οργανώσεις

  • Ομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών και Εμπόρων Χίου
  • Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Χίου
  • Κυνηγετική Ομοσπονδία Αρχιπελάγους
  • Ε.Λ.Μ.Ε. Χίου
  • Σύλλογος Εργαζομένων ΟΤΑ Ν. Χίου
  • Επιστημονική Ένωση Τεχνολογικής Εκπαίδευσης Μηχανικών
  • Δ.Σ. Βιβλιοθήκης Χίου Κοραής
  • Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία & Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή Ζωοφιλικών Σωματείων
  • ΜΚΟ «CHIOS NATURE»
  • Σπηλαιολογικός Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Σ.ΕΛ.Α.Σ.
  • Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία
  • Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού
  • Φωτογραφική Λέσχη Χίου
  • Σύλλογος Εργαζομένων Σκυλιτσείου Νοσοκομείου Χίου
  • 35 Διοικητικοί Υπάλληλοι Πανεπιστημίου Αιγαίου Παράρτημα Χίου

Ενδεικτικές ανακοινώσεις από φορείς της Λέσβου και της Λήμνου

  • Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο
  • Όμιλος Προστασίας Περιβάλλοντος και Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς Νήσου Λήμνου, Ανεμόεσσα

3. Υπογραφές Πολιτών: Οι 1.300 πολίτες που έχουν μέχρι στιγμής υπογράψει σχετικό ψήφισμα

4. Υπογραφές και απόψεις Επωνύμων πολιτών Β. Αιγαίου

Αναφέρουμε ενδεικτικά:

  • Παυλής Ερρίκος, καθηγητής φυσικής NASA
  • Αργέντης Νικόλαος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Brunel
  • Τύμπας Τέλης, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
  • Μακριδάκης Γιάννης, Συγγραφέας
  • Κουτσουράδης Ιωάννης, Γλύπτης
  • Χρήστου Έβης, Γλύπτης
  • Αβδελιώδης Δήμος, Σκηνοθέτης
  • Μανδάλας Γιάννης, Διευθύνων Σύμβουλων Medittera (Mastihashop)
  • Μπελλές Χρίστος, Πρόεδρος Εφορευτικού Συμβουλίου Βιβλιοθήκης Κοραής
  • Πάρις Τσάρτας, Πρύτανης Πανεπιστημίου Αιγαίου
  • Λαγός Δημήτρης, Κοσμήτορας, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
  • Μπριασούλη Ελένη, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αιγαίου
  • Arne Strid, Ομότιμος καθηγητής Βοτανικής Πανεπιστημίου Κοπεγχάγης

Όπως αποδεικνύεται από το υλικό που συγκεντρώνεται στον φάκελο αυτό, «Απόψεις & Ενστάσεις Πολιτών, Συλλογικών Φορέων, Κομμάτων & Αυτοδιοικητικών Σχημάτων επί της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (Μ.Π.Ε) του έργου «ΑΙΓΑΙΑ ΖΕΥΞΗ» για το έργο που περιγράφεται στην ΜΠΕ, έχει προκαλέσει εντονότατες αντιδράσεις (ανησυχίες, διαφωνίες, ενστάσεις και αντιρρήσεις), για μια πλειάδα σοβαρότατων λόγων που περιγράφονται αναλυτικά στα κείμενα του φακέλου. Εκτιμώντας όλους αυτούς τους λόγους, όπως τεκμηριώνονται απόλυτα από τα κείμενα του φακέλου, οι «Χιώτες Πολίτες και Ανεμογεννήτριες», θεωρούν ότι πρέπει να απορριφθεί η αίτηση της εταιρείας «ΡΟΚΑΣ ΑΙΟΛΙΚΗ Β. ΕΛΛΑΣ Ι & ΙΙ.

Σε αναμονή του Περιφερειακού συμβούλιου στο οποίο θα συζητηθεί η Μ.Π.Ε του προτεινόμενου έργου συντονίζουμε τις ενέργειες μας με Λέσβο και Λήμνο για κοινή δράση και κοινές ενέργειες.

Χιώτες Πολίτες και Ανεμογεννήτριες

 

 

Εκδήλωση – παρουσίαση – ομιλία !

Στις 8 Αυγούστου και ώρα 8 το απόγευμα, στην αυλή του “citrus”, του μουσείου εσπεριδοειδών στον Κάμπο της Χίου, με αφορμή μια εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου “το ζουμί του πετεινού”, θα κάνω μια προσέγγιση με θέμα:

“Άλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε. Άλλο είναι η ανάπτυξη κι άλλο η ευημερία.
Αναφορές στο πλαστό και πλάνο χρηματοοικονομικό σύστημα και την καταστροφική ανάπτυξη του γιγαντισμού”
Όσοι ενδιαφέρεστε, ελάτε να κουβεντιάσουμε
Προϋπόθεση βέβαια να ζείτε ή να βρίσκεστε στη Χίο εκείνη τη μέρα.
Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο δεν έχω τη διάθεση για να ανταποκρίνομαι στις πολύ τιμητικές προσκλήσεις που δέχομαι συνεχώς από βιβλιοπωλεία, λέσχες ανάγνωσης και σχολεία ανά την Ελλάδα. Ζητώ συγνώμη από όλους όσους βρέθηκαν εμπρός στην άρνησή μου όλο αυτό το διάστημα. Ελπίζω ότι θα βρεθούμε σύντομα και, αν όχι με καλύτερες προϋποθέσεις, σίγουρα με πιο φιλοσοφημένες απόψεις και στάση ζωής.