Και ο γυαλός είναι στραβός και η βάρκα σάπια

Σήμερα ένας αναγνώστης του σάιτ άφησε το παρακάτω σχόλιο:

“Κύριε Μακριδάκη για τον σφαγμένο 29χρονο Έλληνα στην Πάτρα από τους Αφγανούς, λίγα μετρά μπροστά από το σπίτι του θα κάνετε καμμία ωραία ανάρτηση ; Ή εμείς δεν αρμενίζουμε στραβά, απλά ο γυαλός λίγο είναι… ναζίστης ;”

Όχι μόνο αρμενίζουμε θεόστραβα εδώ και δεκαετίες, αγαπητέ αναγνώστη σχολιαστή, αλλά και ο γυαλός είναι πολύ ναζιστής και η βάρκα μας είναι πλέον σάπια.

Όταν αρμενίζεις με την σάπια βάρκα που φέρει στην πλώρη το όνομα “Ελλάδα” μέσα στα φουρτουνιασμένα ναζιστικά κύματα του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου καπιταλισμού, καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει καμιά ελπίδα επιβίωσης.

Από τη μια ο ωκεανός, εντός του οποίου αρμενίζουμε είναι αδηφάγος, κατασπαράσσει ανθρώπους, δημιουργεί φτωχούς, απόκληρους και πρόσφυγες (τελευταία το νιώθουμε κι εμείς στο πετσί μας αυτό). Από την άλλη οι επί τόσες δεκαετίες καπετάνιοι της κατατρυπημένης βάρκας μας δεν είχανε ποτέ τους τσαγανό μα μόνο δουλοπρέπεια. Μετατρέψανε την σαπιόβαρκά μας σε σανίδα σωτηρίας όλων των εξαθλιωμένων ανθρώπων, των οποίων τις βάρκες βύθισε ο ωκεανός του καπιταλισμού. Υπέγραψαν το Δουβλίνο 2 για να μη μπορούν οι ναυαγοί να μετατοπιστούν από την σάπια βάρκα μας, στην οποίαν αρχικά πιάστηκαν, σε μια πιο ασφαλή βάρκα ή ακόμη και σε ένα πολύ ασφαλές πλοιάριο. Κι απόμειναν, εξαθλιωμένοι, κατάκοποι και πεινασμένοι να βολοδέρνουν με τα κύματα απάνω στην σάπια βάρκα μας μαζί με όλους εμάς μέσα.

Οι Ευρωπαίοι που εξαθλιώνουν τώρα τους Έλληνες και αποσυνθέτουν τη σάπια Ελλάδα, είναι αυτοί που μας μετέτρεψαν από σαπιόβαρκα σε σανίδα. Και πολύ σύντομα θα πληρώσουν πολύ ακριβά το τίμημα της πολιτικής τους. Διότι πριν από τους Έλληνες εξαθλίωσαν άλλους λαούς. Και κατατρύπησαν τις βάρκες τους. Τι θα κάνει ο εξαθλιωμένος ναυαγός; Θα κολυμπήσει μέχρι την πρώτη σωσίβια λέμβο, με στόχο τη σωτηρία. Γι’ αυτό οι Ευρωπαίοι με το Δουβλίνο 2 απομόνωσαν την Ελλάδα. Από σωσίβια λέμβο την έκαναν σανίδα στη μέση του ωκεανού. Για να εξαναγκάσουν τους ναυαγούς πρόσφυγες του κόσμου να παραμείνουν εσαεί και να πεθάνουν πάνω της (μαζί με μας φυσικά). Για να μη μπορέσουν ποτέ να προσεγγίσουν τα ασφαλή τους πλοιάρια, τις ευρωπαϊκές χώρες που δημιούργησαν την εξαθλίωσή τους, που τους έκαναν ναυαγούς.

Τέτοιου είδους περιστατικά, όπως η δολοφονία του 30χρονου, θα έπρεπε να εξωθούν τους κατοίκους αυτής της πατρίδας σε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες εναντίον του πραγματικού αυτουργού τους. Εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης δηλαδή. Διότι δεν φταίνε όλοι οι μετανάστες επειδή κάποιοι απ’ αυτούς έγιναν φονιάδες. Φταίνε όμως όλοι οι Ευρωπαίοι διότι με τις πολιτικές που προωθούν ή και ανέχονται, έχουν δημιουργήσει εξαθλιωμένους απελπισμένους κατά πρώτον, και τους έχουν αποθηκεύσει στην Ελλάδα κατά δεύτερον. Για να μην τους έχουν μες στα πόδια τους και ενοχλούνται οι ίδιοι από την παρουσία τους, που είναι αποτέλεσμα των αδιέξοδων φασιστικών πολιτικών τους.

Οι Έλληνες που ξεσηκώνονται ενάντια στους εξαθλιωμένους πρόσφυγες του κόσμου εξαιτίας του ότι κάποιοι από τα εκατομμύρια αυτών αποδείχτηκαν δολοφόνοι, αν δεν ήταν αμόρφωτοι και φασίστες και οι ίδιοι, θα διοχέτευαν την οργή τους πιο δημιουργικά. Σε μια οργανωμένη διαμαρτυρία δηλαδή προς την πηγή του προβλήματος. Προς τον έναν μοναδικό και απόλυτο δημιουργό αυτής της τραγικής κατάστασης. Την Ευρωπαική Ένωση και το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Διότι τέτοιου είδους συνέπειες του καπιταλισμού η Αμερική και η Ευρώπη τις έχουν ήδη βιώσει και γνωρίσει εδώ και δεκαετίες, όταν οι πρώτοι μετανάστες, θύματα των πολιτικών τους, κατέκλυσαν τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις. Μεταξύ αυτών και εκατομμύρια Έλληνες. Με το πέρασμα των χρόνων τα κράτη αυτά, τα αναπτυγμένα, κατόρθωσαν όχι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα (να αλλάξουν δλδ πολιτική και να μην εξαθλιώνουν τους λαούς για να πλουτίζουν οι ίδιοι) αλλά να το βγάλουν από πάνω τους. Να το στείλουν στις  αναπτυσσόμενες χώρες οι οποίες ακολουθούσαν κατά πόδας τις δικές τους. Και το στείλανε σε μας. Και μας περικύκλωσαν και με το τείχος Δουβλίνο 2 ολόγυρα για να μην μπορούμε να τους το μεταδώσουμε ξανά. Αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα του ωκεανού εντός του οποίου αρμενίζουμε στραβά με την σάπια μας βάρκα, αγαπητέ αναγνώστη-σχολιαστή.

Ένας νοήμων άνθρωπος και όχι αμόρφωτος εθνικιστής, εναντίον ποίων θα έξεγείρονταν και θα πετούσε τις μολότοφ; Εναντίον των πλουσίων γειτόνων του που είναι το πρόβλημα ή εναντίον των φτωχών συμβίων του που είναι η  συνέπεια του προβλήματος;

 

 

 

Μια μικρή παλιά ιστορία

Σήμερα κατέβηκα στην πόλη. Είχα να κατέβω από την παραμονή των εκλογών και εντυπωσιάστηκα από την καθημερινότητά της.

Εκεί που περπατούσα στο κέντρο της αγοράς, με σταμάτησε ο κύριος Γιώργος Μ., συνταξιούχος, άνθρωπος που αγαπώ ιδιαίτερα διότι είναι λογοτέχνης. Από αυτούς τους λογοτέχνες που έχω την τύχη να συναντώ σ’ αυτό το νησί.

Μου είπε λοιπόν την εξής ιστορία:

“Κάποτε ήρθε στη Χίο ο Ελευθέριος Βενιζέλος μαζί με την κυρία του, την Έλενα Σκυλίτση. Ο κύρης μου ήτανε Βενιζελικός αλλά από τη μεριά του Χωρέμη, δηλαδή βασιλόφρων διότι είχε πολεμήσει το 1912 στο Μπιζάνι, στα Γιάννενα και εδώ στη Χίο. (σημ. Χωρέμη, Μπενάκη, μεγαλοαστικές οικογένειες που μεγαλούργησαν στην Αίγυπτο. Από αυτές έλκουν την καταγωγή οι κ.κ. Αντ. Σαμαράς και Π. Γερουλάνος)

Η Έλενα Σκυλίτση (σημ. γόνος της χιώτικης εφοπλιστικής οικογένειας των Σκυλίτση) κατά την άφιξή του ζεύγους εδώ, εξέφρασε την επιθυμία να επισκεφτεί την οικία του κύρη μου διότι τον ήξερε από τότε που ήτανε καπετάνιος των Σκυλίτσηδων στην Πόλη. Οι παρατρεχάμενοι του Βενιζέλου πήγανε λοιπόν στο σπίτι μας και ενημερώσανε τον πατέρα μου. Εκείνος τούς είπε πως ευχαρίστως θα υποδεχτεί και θα φιλοξενήσει το ζεύγος και τούς άνοιξε τη σάλα για να δούνε πού θα λάβει χώρα η επίσκεψη και η βεγγέρα. Στον τοίχο όμως της σάλας ο κύρης μου είχε από τη μια μεριά δυο κάντρα με τις φωτογραφίες των γονιών του και από την άλλη μεριά ένα κάντρο με τη φωτογραφία του Βασιλέα Κωνσταντίνου. Του είπανε λοιπόν οι παρατρεχάμενοι ότι πρέπει τον Βασιλιά να τον κατεβάσει εκείνη τη μέρα της επίσκεψης Βενιζέλου και να τον ξανανεβάσει ύστερα διότι δεν θα αρέσει καθόλου στον καλεσμένο το όταν να τον δει. Κι εκείνος απάντησε πως άμα θέλει ο κύριος Βενιζέλος να κατεβάσω τη μάνα μου και τον κύρη μου, θα τους κατεβάσω. Τον Βασιλιά όμως δεν τον κατεβάζω.

Η επίσκεψη στην οικία μας όπως ήταν φυσικό ματαιώθηκε. Και σαν πήγε ο κύρης μου στο ξενοδοχείο να υποβάλει τα σέβη του στον Αρχηγό, ρώτησε εμπρός στον Βενιζέλο, για ποιον λόγο δεν τον επισκέφθηκε στο σπίτι του. Ο Βενιζέλος φυσικά δεν ήξερε τίποτα. Τότε ανάλαβε ένας από τους παρατρεχάμενους να τον ενημερώσει ότι θεώρησαν καλό να την ματαιώσουν την επίσκεψη για τον λόγο ότι υπήρχε στη σάλα το κάντρο του Βασιλιά και ο κύρης μου αρνιόταν πεισματικά να το κατεβάσει. Κι ο Βενιζέλος άστραψε και βρόντηξε. Τους είπε ότι κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να πιστεύει όπου θέλει και να μην ξανακάνουνε τέτοιες αυθαίρετες ενέργειες”.

“Κατάλαβες; κατέληξε ο κύριος Γιώργος. Οι άνθρωποι εκείνοι ήτανε σπουδαίοι. Είχανε ιδεολογίες και τις πιστεύανε. Όχι σαν και τούτα τα σούργελα που πάνε από δω κι από κει, όπου δούνε εξουσία πάνε μαζί της για να λάβουνε θέσεις. Ο κύρης μου δε θα μπορούσε να είναι και με τον Βενιζέλο και με τον Πλαστήρα και με όποιον να ‘ναι; Ποτέ του δεν το ‘κανε.

Κι όταν μια φορά τον ρώτησα για ποιον λόγο δεν γράφουν το όνομά του τα ιστορικά βιβλία αφού πολέμησε και έπαιξε και πολύ σημαντικό ρόλο στις μάχες του ελληνικού στρατού για την απελυθέρωση του νησιού το 1912, αλλά γράφουνε μόνο άλλους κι άλλους, εκείνος μου είπε μόνο μια φράση: “Έτσι γράφεται η ιστορία”.”

Αυτά μού είπε ο κύριος Γιώργος σήμερα το πρωί. Εκείνος βεβαίως έβγαλε συμπέρασμα μόνο για την άμεμπτη συμπεριφορά του “κύρη του” από αυτό το περιστατικό. Εμείς μπορούμε να βγάλουμε όμως κι άλλα συμπεράσματα. Π.χ. όσον αφορά στο ζήτημα των “βασιλικότερων του βασιλέως”. Στην εις τους αιώνες αμετάβλητη φασιστική συμπεριφορά των γελοίων που γίνονται παρατρεχάμενοι “ηγετών”.

Για να μην ξεχνιόμαστε

Μετά τις πρόσφατες εκλογές οι οροθετικές ιερόδουλες έδωσαν πάλι τη θέση τους στους ψηφοαρνητικούς δούλους των αγορών και των πολυεθνικών.

Σαν να μην έχουν υπογραφτεί ποτέ μνημόνια εξαθλίωσης των πολιτών και εκπόρνευσης της χώρας, σαν να τα ξεχάσαμε όλα τα κακά της μοίρας μας μέσα σε λίγες μέρες συμπεριφέρεται το σύστημα και πασχίζει να διαμορφώσει μια χαλαρή κοινή γνώμη, η οποία θα πάει να ψηφίσει με διλήμματα του ’50.

Για να συνεχιστεί το πλιάτσικο.

Ας θυμηθούμε λοιπόν όσα θέλουν να μας πείσουν πως δεν υπάρχουν και πως δεν υπήρξαν ποτέ και ας φτάσουμε ακόμη περισσότερο οργισμένοι στην κάλπη. Ας έχουμε στο νου μας ότι η χώρα θα ξεπουληθεί, οι τόποι μας θα καταστραφούν ολοσχερώς στο όνομα μιας ανάπτυξης του γιγαντισμού που αυξάνει τα κέρδη των πολυεθνικών.

Ήδη σήμερα ο βουλευτής της ΝΔ και μελλοντικός βουλευτής της ακροδεξιάς που σχηματίζεται, Σπηλιοτόπουλος, κατηγόρησε τον Συριζα ότι τάσσεται εναντίον της ανάπτυξης διότι στο πρόγραμμά του αναφέρεται το εξής: “Η ανάθεση των ήπιων μορφών ενέργειας στο ιδιωτικό κεφάλαιο, αντί να προστατεύει το περιβάλλον, το καταστρέφει με τεράστια αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα, χωρίς έγνοια για τη φύση και τις ανάγκες του ανθρώπου”

Όσοι νοιαζόμαστε λοιπόν για να μην ξεπουληθεί και εκπορνευτεί η χώρα, ας μην τρέφουμε αυταπάτες, ας μην ξεχνιόμαστε και ας γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε άλλην ευκαιρία. Όσες διαφωνίες κι αν έχουμε με την Αριστερά, όπως αυτή ορίζεται και εκφράζεται στην παρούσα φάση, επιβάλλεται να τις βάλουμε στην άκρη και να την στηρίξουμε. Διότι φανταστείτε να έχουμε στις 18 Ιουνίου δεξιό Υπουργό Περιβάλλοντος. Μαύρο φίδι που μας έφαγε. Δεν θα μπορούμε να ζήσουμε πια στους τόπους μας.

Προσωπικά, αυτό είναι το μόνο κριτήριο που έχει διαμορφώσει την επικείμενη ψήφο μου. Και αισιοδοξώ διότι σκέφτομαι πως η Ελλάδα βράζει από την Κρήτη μέχρι τη Χαλκιδική. Και πως όλα αυτά τα κινήματα υπεράσπισης του τοπίου, του φυσικού κεφαλαίου και της πολιτιστικής της κληρονομιάς δεν θα επιτρέψουν να βγει στη χώρα μας κυβέρνηση φιλοεπνδυτική που θα την καταστρέψει.

Ας μην ξεχνιόμαστε λοιπόν κι ας μην μας παρασέρνουν στην πλαστή πραγματικότητα που κατασκευάζουν καθημερινά μέσα από τα δελτία τους.

 

 

Αυτός ο άνθρωπος αυτός είναι ο άλλος του εαυτός

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε έναν ηγέτη, ο οποίος σε δεδομένη στιγμή διαγράφει ένα σεβαστό μέρος της κοινοβουλευτικής του ομάδας, μαζί και την πιο σημαντική εσωκομματική του αντίπαλο για την ηγεσία της παράταξης, επειδή λένε ναι στη μνημονιακή πολιτική, ενώ η γραμμή του κόμματος είναι όχι. Μετά από μερικούς μήνες διαγράφει ακόμα ένα μεγάλο μέρος της λειψής κοινοβουλευτικής του ομάδας, επειδή λένε όχι στη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής, ενώ η γραμμή του κόμματος έχει πλέον αλλάξει και είναι ναι αλλά δεν ξαναπαίρνει πίσω όσους από την πρώτη στιγμή είχαν πει ναι διότι προφανώς όλων αυτών ηγείται η πιο σημαντική πρώην εσωκομματική του αντίπαλος για την ηγεσία της παράταξης. Μετά από μερικές μέρες όμως επανεγγράφει κάποιους από αυτούς που είπαν όχι, επειδή πρόκειται να πουν ναι στο μέλλον.

Όσο συμβαίνουν όλα τα παραπάνω και ενώ είναι αξιωματική αντιπολίτευση που εξαπολύει σφοδρές επιθέσεις εναντίον της κυβέρνησης, κάνει στροφή 180 μοιρών και γίνεται κυβέρνηση μαζί με τους πρώην αντιπάλους του, επειδή προφανώς μαθαίνει από την Ευρώπη ότι δεν πρόκειται να γίνει πρωθυπουργός στον αιώνα τον άπαντα αν συνεχίσει το ίδιο βιολί της άρνησης. Εξ ου και η αλλαγή στάσης με τα όχι που γίνανε ναι. Όλα αυτά βέβαια τα βαφτίζει με μια φράση “για το καλό της πατρίδας” και ξεμπερδεύει.

Και ενώ είναι κυβέρνηση πλέον και παίρνει μέτρα άθλια, διατρανώνει ταυτόχρονα ότι δεν κυβερνά αυτός αλλά ο άλλος του εαυτός, ενώ αυτός απλά είναι αντιπολίτευση της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει ο άλλος του εαυτός.

Επιπλέον, την ίδια στιγμή που κυβερνά ο άλλος του εαυτός, αυτός ζητά μετά μανίας εκλογές επειδή πιστεύει ακράδαντα ότι θα βγει νικητής αυτός, ως αντίπαλο δέος μιας κατακριτέας απ’ όλους κυβέρνησης που έχει σχηματίσει ο άλλος του εαυτός.

Και σαν έρχεται η ώρα της κρίσης και βλέπει πως ούτε αυτός ούτε ο άλλος του εαυτός έχουν πιθανότητες να βγουν πρωθυπουργοί με αυτοδυναμία, διατρανώνει πως, για το καλό της πατρίδας βέβαια, και όχι αυτού ή του άλλου του εαυτού, θα ξαναπάει σε εκλογές αν οι πολίτες δεν του λύσουν τα χέρια για να κυβερνήσει αυτός κι όχι ο άλλος του εαυτός όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος.

Κατά την προεκλογική περίοδο που ακολουθεί, επιδίδεται με πάθος σε μια εντελώς αναχρονιστική πολιτική φρασεολογία και μιλάει για μια χώρα νοικοκυραίων των οποίων μόνον αυτός εγγυάται την ασφάλεια την οποίαν έχασαν όσο διάστημα κυβερνούσε ο άλλος του εαυτός, μιλάει ακόμα για ανακατάληψη των πόλεων από τους Έλληνες, οι οποίοι έχασαν, όπως λέει, τις πόλεις τους κατά το διάστημα που δεν κυβερνούσε αυτός αλλά ο άλλος του εαυτός. Και διάφορα άλλα παρόμοια.

Γι’ αυτό τα αποτελέσματα των εκλογών ρίχνουν στα τάρταρα κι αυτόν και τον άλλον του εαυτό. Την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης που παίρνει, την επιστρέφει εντός δύο ωρών αλλά κατόπιν, επί μια εβδομάδα βγαίνει συνεχώς στα κανάλια και δηλώνει πως συνεχίζει να αγωνίζεται για να μη μείνει η χώρα ακυβέρνητη. Προφανώς, επειδή αυτός ήθελε, όπως έλεγε, να ξαναπάει σε εκλογές διεκδικώντας αυτοδυναμία, ο άλλος του εαυτός είχε όλη την καλή διάθεση να δώσει ψήφο ανοχής στους αριστερούς για να κάνουν κυβέρνηση. Αυτοί οι ανεύθυνοι όμως δεν νοιάζονται για τη χώρα και θέλουν να την οδηγήσουν ξανά σε εκλογές, ενδεχόμενο που ο άλλος του εαυτός αλλά ίσως και αυτός δεν το θέλουν πια καθόλου.

Και σαν προκηρύσσονται εκλογές ξανά, αλλάζει τακτική. Βάζει κι αυτόν και τον άλλον του εαυτό για πρώτη φορά στο ίδιο κόμμα. Καλεί και όσους διέγραψε, ακόμα και την πρώην εσωκομματική του αντίπαλο αλλά και όσους είναι πιο συντηρητικοί από αυτόν κι από τον άλλον του εαυτό και συστήνουν όλοι μαζί μέτωπο ενάντια στη νέα γενιά, στην αριστερά και στις δυνάμεις που αμφισβητούν όλα όσα επί δύο χρόνια ψήφισε αυτός, ο άλλος του εαυτός και όλοι αυτοί που κάλεσαν αυτός κι ο άλλος του εαυτός στο πλάι τους εσχάτως, συν κάποιοι άλλοι βέβαια που παραμένουν “αντίπαλοι”!

Και ξανακάνει προεκλογικό αγώνα με πιο σύγχρονη επιχειρηματολογία αυτή τη φορά. Πως έρχονται οι κομουνιστές κραδαίνοντας το σφυροδρέπανο, πως επελαύνει η αναρχία, πως οι αριστεροί θα πάρουν τα σπίτια και τις καταθέσεις των νοικοκυραίων. (οπότε καλύτερα είναι να τα δώσουν από μόνοι τους σ’ αυτόν που είναι πια ένα πράγμα με τον άλλον του εαυτό, για να τα προσφέρουν μαζί με την χώρα ολόκληρη στους διεθνείς τοκογλύφους κι έτσι από τη μια να ‘ρθουν οι επενδύσεις και η ανάπτυξη κι από τη άλλη να μη βρουν τίποτα οι αριστεροί για να πάρουν).

Κι ύστερα από όλα αυτά τα συναρπαστικά υπάρχουν και δημοσκοπήσεις που τον δείχνουν πρώτο κόμμα!

Μα για πόσο κρετίνους τούς περνάνε τους Έλληνες πολίτες, είναι να απορεί κανείς.

ΥΓ

Η πρώην διαγραμμένη εσωκομματική του αντίπαλος που επέστρεψε στο μαντρί, για το καλό της πατρίδας βέβαια και όχι το δικό της, είναι η μόνη εκεί μέσα που διαβλέπει την επερχόμενη συντριβή αυτού και του άλλου του εαυτού, και η μόνη που ξέρει πως μετά από μερικούς μήνες θα είναι πλέον η ίδια στο τιμόνι της παράταξης που συνέπηξε αυτός κι ο άλλος του εαυτός με όλους τους συν αυτοίς.

 

 

 

 

Το πετεινόζουμο ενός βιβλίου

Μικρή κριτική για την νέα νουβέλα του Γιάννη Μακριδάκη

Ο Παναγής ζει στον Παράδεισο.
Ο  Παναγής είναι άχρονος, δεν έχει ηλικία, ο συγγραφέας δεν μας δίνει στοιχεία έξω απ΄την κόρη του πρωταγωνιστή που μας τοποθετεί και τον πρωταγωνιστή της νουβέλας σε μια ηλικιακή γκάμα.
Αλλά ο Παναγής είναι, αν και άχρονος, απόλυτα υλικός, ζυμωμένος με τη γη και τη λάσπη, αποτελεί κομμάτι του Κόσμου που τον περιβάλλει.
Αναπόσπαστο μέρος του Όλου αντιμετωπίζει φυτά, ζώα κι ανθρώπους εξίσου αν και έχει επιλέξει να ζει μακριά απ΄τους τελευταίους.
Το μούρκι του (περβόλι με πηγάδι), είναι το σκηνικό της Ζωής όπως του παραδόθηκε από τους προγόνους του και μοιάζει αιώνιο πάλκο που από πάνω του παρελαύνουν, κάνοντας μια σύντομη αλλά σημαντική εμφάνιση,  ένα κυπαρίσσι, ένας λαγός , μια αγελάδα, το χιόνι , ο κεραυνός και άνθρωποι που μοιάζουν ήσσονος μάλλον σημασίας μπροστά στη Φύση και τη Δύναμή της.
Ο Παναγής ζεί στον Παράδεισο αλλά ανησυχητικά ακούσματα φτάνουν στ΄αυτιά του. Η Κόλαση τον πλησιάζει, τον μυρίστηκε και έρχεται.
Το αιώνιο μπορεί να χαθεί .Ένας άλλος κόσμος, ξένος, ένας εικονικός, ξεπεταγμένος μέσα απ΄την τηλεόρασή του, έρχεται να του τα πάρει όλα.
Δεν μπορεί να καταλάβει ο Παναγής πώς είναι δυνατόν να πουλήσεις κάτι που δεν είναι δικό σου. Δεν θέλει να τον ξέρει αυτόν τον κόσμο. Και βίαια κόβει τα δεσμά του μαζί του.
Ο Γιάννης Μακριδάκης που έζησε και στην Κόλαση της πόλης και ζει τώρα στον Παράδεισο του χωριού του  θέλει να προλάβει να ζήσει σαν τον Παναγή. Θέλει να γεράσει και να λέει , ξεκουτιασμένος γέρος, ιστορίες αντίστοιχες, με γελάδες, γαϊδουράκια, ελιές , χιόνια και ποταμούς αγριεμένους. Φοβάται , σαν τον Παναγή, ότι το Θεριό έρχεται  να τα χαλάσει όλα. Και φωνάζει συναγερμό μέσ’ απ΄το βιβλίο του σε όσους ζουν στην Κόλαση μπας και το καταλάβουν και έρθουν πίσω στη γη για να προστατέψουν τον Παράδεισο.
Ένα κάλεσμα σ΄αυτούς είναι η νουβέλα, γεμάτη συνταγές απλής μαγειρικής αλλά στην πραγματικότητα συνταγές Ζωής, που ο συγγραφέας καλεί, τους συνηθισμένους στο πλαστικό και ψεύτικο φαγητό της, να τις γευτούν πριν είναι αργά, πριν χαθεί για πάντα η ευκαιρία.
Τους καλεί να γευτούν το ζουμί του πετεινού που τα γιατρεύει όλα, να γευτούν το μεδούλι της πραγματικής Ζωής , αυτής που σαν τον πετεινό λαλεί χαράματα για να μας ξυπνήσει.
Να μας ξυπνήσει είτε απ΄το όνειρο είτε απ΄τον εφιάλτη.
Φτάνει ν΄ακούσουμε τον πετεινό.
Τον ακούμε;
Σοφία Λαμπίκη

Α. Σαμαράς ή αλλιώς Απονενοημένες προσπάθειες πολιτικής εκσπερμάτωσης

Ο ιστορικός του μέλλοντος είναι πολύ τυχερός.

Δεν θα χρειαστεί ατέλειωτες ώρες έρευνας σε αρχεία εικόνας, ήχου αλλά και κειμένων, προκειμένου να βρει τα πλέον αδιαμφισβήτητα τεκμήρια για να περιγράψει την σημερινή κατάντια του πολιτικού συστήματος και της Ελλάδας.

Διότι ήδη το παρόν φαντάζει ως παρωχημένο παρελθόν. Φανταστείτε πώς θα μοιάζει στο μέλλον.

Θλιβερή φυσιογνωμία, αντιπροσωπευτική του παρωχημένου παρελθόντος που ζούμε, ο Αντώνης Σαμαράς. Βούτυρο στο ψωμί για κάθε ιστορικό που δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Και μόνον τη φωτογραφία του να χρησιμοποιήσει, βάζοντας ως λεζάντα κάποιες από τις προεκλογικές του ατάκες και κορώνες, θα έχει απολύτως επιτύχει να αναδείξει στους πολίτες της εποχής του τον ξεπεσμό της Ελλάδας του σήμερα.

Διότι ο Αντώνης Σαμαράς, ως υμνητής και κόλακας της Ελλάδας των νοικοκυραίων και ως εκφραστής, όχι της συντήρησης, αλλά της ταχείας οπισθοδρόμησης, φαντάζει -και στα μάτια των σημερινών νέων ακόμα, πόσω μάλλον των επόμενων νέων γενιών- ως ένας πολιτικός δεινόσαυρος, όπως περίπου φαντάζει ο Μεταξάς με την ΕΟΝ του στα μάτια όσων σήμερα ο ίδιος ο Σαμαράς προσπαθεί να πείσει.

Ως ένας από τους υπό εξαφάνιση δεινοσαύρους λοιπόν, ο Αντώνης Σαμαράς, νιώθοντας το τέλος του, αμύνεται όπως μπορεί, με όσα εφόδια έχει προικίσει η φύση το νου και το κορμί του.

Αυτό που δεν έχει όμως την ικανότητα να κατανοήσει ο Αντώνης Σαμαράς, είναι η τραγική ματαιότητα της προσπάθειάς του. Διότι, όσες ικανότητές του κι αν επιστρατεύσει, όσους από τους εναπομείναντες ομοίους του κι αν συσπειρώσει με σκοπό την από κοινού μάχη, δεν έχει καταλάβει το βασικότερο όλων. Ότι τον πανδαμάτορα βιολογικό και πολιτικό χρόνο που απειλεί να σε απορροφήσει, δεν τον νικάς ποτέ, με όση μανία κι αν επιτίθεσαι στους εκπροσώπους του, δηλαδή στους βιολογικά και πολιτικά πιο φρέσκους από σένα, στους εκφραστές της νέας εποχής.

Ο Αντώνης Σαμαράς επιδίδεται λοιπόν εσχάτως σε μιαν άνιση μάχη με τον χρόνο, Κι αυτό είναι που κάνει την παρουσία του στην πολιτική σκηνή της σύγχρονης Ελλάδας ακόμα πιο θλιβερή.

Ακόμα και αν, σε απίθανη περίπτωση, κατόρθωνε να κατακτήσει μια νίκη στις 17 Ιουνίου, αυτή η επιτυχία του, ιστορικά θα φαντάζει απλά και μόνο ως μια εντυπωσιακότερη κατάρρευση. Ως εκσπερμάτωση πριν το τέλος.

 

Δυο λόγια

Τώρα που άρχισαν να πυκνώνουν τα μέηλ των αναγνωστών του βιβλίου “Το ζουμί του πετεινού”, μου άνοιξε κι εμένα η όρεξη να γράψω δυο λόγια περί της γέννησης και της ύπαρξής του.

Είναι γνωστή, σε όποιους μου κάνουν την τιμή να ασχολούνται με όσα κατά καιρούς λέω και γράφω, η άποψή μου πως υπάρχουν γύρω μας πάρα πολλοί λογοτέχνες, οι οποίοι όμως δεν θα γράψουν ποτέ κανένα βιβλίο, δεν θα γίνουν ποτέ “συγγραφείς”. Η Ελλάδα, ευτυχώς, είναι κατάσπαρτη από λογοτέχνες.

Όταν είσαι “συγγραφέας” και συναντήσεις έναν λογοτέχνη, το νιώθεις αμέσως. Στο άκουσμα κάποιων φράσεών του, κάποιων λέξεων που χρησιμοποιεί, κάποιων παρομοιώσεων που κάνει, νιώθεις ξαφνικά ένα σκίρτιμα, μια γλυκιά αγαλλίαση να σε διαποτίζει μέχρι βαθιά στην ψυχή σου. Και τότε δε μπορείς παρά να πράξεις το χρέος σου. Να πλάσεις μια ιστορία και να κάνεις το βιβλίο που ποτέ δεν θα δώσει στο ευρύ κοινό ο λογοτέχνης που συνάντησες. Να μοιραστείς με άλλους ανθρώπους τη γλυκιά αίσθηση που σου πρόσφερε. Δε μπορείς να αντισταθείς όσο κι αν προσπαθήσεις. Διότι “συγγραφέας” είναι πάνω απ’ όλα αυτός που θέλει να δει τη λογοτεχνία γραμμένη σε βιβλίο και επειδή δεν έχει άλλον τρόπο για να το καταφέρει, το γράφει ο ίδιος.

Από ένα τέτοιο χρέος λοιπόν προέκυψε η καθεμιά από τις δίδυμες νουβέλες μου “Λαγού μαλλί” και “Το ζουμί του πετεινού”. Από τις συναντήσεις μου με δυο λογοτέχνες. Ο ένας θαλασσινός, ο άλλος στεριανός. Ο καπτά Σίμος το Σφαντό και ο Παναγής που ζούσε καταγής είναι βασισμένοι στην συναναστροφή μου με πραγματικούς λογοτέχνες. Οι ιστορίες τους βεβαίως είναι φανταστικές, συγγραφικά τερτίπια για να γραφτεί ένα κείμενο, να τυπωθεί ένα βιβλίο, να κυκλοφορήσει η λογοτεχνία των ταπεινών, αυτών που μπορεί να είναι άσημοι αλλά δεν είναι διόλου ασήμαντοι κι άλλον τρόπο δεν έχουν για να μιλήσουν στους ανθρώπους παρά μόνο διαμεσολαβημένα, μέσα από έναν “συγγραφέα”.

Μ’ αυτές τις δυο νουβέλες της κρίσης και της ταπεινής λογοτεχνίας λοιπόν, νιώθω ότι έκλεισε ένας κύκλος μικρός, αφιερωματικός. Ότι εκπληρώθηκε ένα χρέος μεγάλο. Αυτό που ένιωσα πως έχω απέναντι στην τέχνη του λόγου, όταν άκουσα για πρώτη φορά τους λογοτέχνες να την υπηρετούν, έτσι απλά, καθημερινά και άδολα.

Τώρα έχει ανοίξει ένας νέος κύκλος. Τον παρατηρώ και τον μελετώ μέσα μου. Ελπίζω κάτι να μου προσ-φέρει κάτι κι αυτός.

Σας ευχαριστώ για την αγάπη σας. Την αντιλαμβάνομαι ως αγάπη στους ταπεινούς μου, άσημους ήρωες.

Το χρέος της Αριστεράς καθώς πλησιάζουμε στο τέλος του εμφυλίου

Όπου να ναι τελειώνει ο εμφύλιος. Εξήντα χρόνια και βάλε κράτησε.Η Ελλάδα χωρισμένη στα δυο. Από τη μια μεριά αυτοί που λειτουργούν μονάχα με κίνητρο το ιδιωτικό τους συμφέρον, βλέπουν τη χώρα ως οικόπεδο κι έχουν συνέχεια στον νου τους τα ποσοτικά στοιχεία του κέρδους (ανάπτυξη) και από την άλλη αυτοί που ζουν και πολιτεύονται συνεχώς με το μυαλό στην κοινωνία, στις συλλογικότητες, στα ποιοτικά χαρακτηριστικά (ευημερία) και στην ευθύνη τους για το τι θα παραδώσουν στις επόμενες γενιές. Ανάμεσα στις δυο αυτές αντιμαχόμενες παρατάξεις ζουν και πολλοί άμαχοι, η λεγόμενη σιωπηρή πλειοψηφία, που την εκμεταλλεύεται όποιος έχει το πάνω χέρι στον πόλεμο (εσχάτως ο Παπαδήμος).

Τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα ήταν απλά μια μάχη κατά την οποίαν οι αριστερές δυνάμεις κατάφεραν να απελευθερώσουν πολλούς ομήρους. Ομήρους που κρατούσαν επί δεκαετίες τα αδερφά κόμματα του πρώην δικομματισμού.

Τώρα πλέον βαδίζουμε προς το τέλος. Όχι λόγω της διαφαινόμενης νίκης της Αριστεράς, που έρχεται επιτέλους, αλλά λόγω της κατάστασης αποσύνθεσης στην οποία έχουν περιέλθει οι αντίπαλοί της, μαζί τους και η χώρα.

Το πολιτικό σύστημα που εδώ και μερικές δεκαετίες ύμνησε την αμορφωσιά, εξευτέλισε την παραγωγική εργασία κάνοντας τρόπο ζωής την κατανάλωση με δανεικά, εξέθρεψε τον φασισμό και καταλήστεψε τα δημόσια ταμεία της χώρας, έφτασε στο βιολογικό του τέλος και παίρνει και την ελληνική κοινωνία μαζί του.

Το χρέος της Αριστεράς είναι πλέον να διαχειριστεί με όσο γίνεται περισσότερη ευαισθησία και ανθρωπισμό την τραγική κατάσταση που θα προκύψει πολύ σύντομα και βέβαια να συντάξει και να ακολουθήσει την κατάλληλη πολιτική για να κάνει την διάρκεια αυτής της τραγικής κατάστασης όσο γίνεται μικρότερη.

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ είναι δεδομένη διότι κάνανε τα πάντα για να μην μείνει εντός, αυτοί που με τα ψέμματα την έβαλαν. Και στα τελευταία τους προσπαθούν ακόμα να κρατηθούν από αυτό, έχοντας την τρομοκρατία της εξόδου ως μόνο όπλο τους για να κερδίσουν όσο γίνεται περισσότερες πολιτικές αναπνοές.

Το καταναλωτικό σύστημα όμως που υπηρέτησε το απελθόν πολιτικό σκηνικό δεν έχει τίποτε άλλο πια να πει και να δώσει. Έτσι, θα δώσει τη θέση του στο χάος επειδή δεν μπορεί να γίνει αλλιώς η μετάβαση. Αντιθέτως επιβάλλεται να γίνει έτσι. Ξεπουλήσαμε τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας για να μη δουλέψουμε παραγωγικά. Παρά να ξεπουλήσουμε ακόμα και την ίδια μας τη χώρα για να λάβουμε κι άλλα δάνεια συνεχίζοντας τον παραλογισμό και την υποθήκευση ακόμα περισσότερων μελλοντικών γενιών, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι αλλαγή κατεύθυνσης.

Η Αριστερά οφείλει να πει την πάσα αλήθεια και να προετοιμάσει τους πολίτες για την πολύ δύσκολη, την τραγική ομολογουμένως ιστορική περίοδο που είναι πλέον ορατή ακριβώς μπροστά μας. Και οφείλει αυτή την περίοδο να την κάνει όσο γίνεται πιο σύντομη. Τα κότσια τα έχει, αυτό είναι αποδεδειγμένο. Έχει και τους ανθρώπους που θα την στηρίξουν, οι οποίοι εδώ και χρόνια βίωναν την κρίση – όταν ακόμα οι άλλοι χόρευαν αμέριμνοι- κι έχουν συντάξει σχέδια και προτάσεις πραγματικά αναπτυξιακές ο καθένας στην μικροκοινωνία εντός της οποίας ζει. Η Αριστερά πρέπει να γίνει συνισταμένη όλων αυτών. Διότι η πραγματική ανάπτυξη που θα βγάλει, αργά ή γρήγορα, τους Έλληνες πολίτες από τα αδιέξοδα, θα έρθει μονάχα με σμίκρυνση, με πολλά μικρής κλίμακας αναπτυξιακά σχέδια που θα έχουν κύριο χαρακτηριστικό τον σεβασμό προς τον άνθρωπο, το περιβάλλον και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του κάθε τόπου. Κι αυτά τα σχέδια είναι έτοιμα προ πολλού και ώριμα πλέον σε κάθε κοινωνία. Μονάχα που έως τώρα λοιδωρούνταν από το απελθόν σύστημα της ρεμούλας και της κουτοπονηριάς των δανείων δίχως αντίκρυσμα.

Η Ελλάδα επιτέλους περνάει σε μια άλλη ιστορική φάση, με πολίτες “Πολίτες” και όχι πολίτες “Υπηκόους”. Αλλά για να κάνει αυτό το τελικό μεταβατικό βήμα, δεν έχει άλλον τρόπο από το φορμάτ και την πλήρη καταστροφή. Διότι εκεί την οδήγησαν οι επιλογές τόσων ετών. Και πάλι οι Αριστεροί πολίτες θα σηκώσουν το βάρος αυτής της τρομακτικής κρίσης και θα αναλάβουν τιμόνι στα δύσκολα.

 

Σιωπή

Μεγάλη πρεμούρα εδώ και μια βδομάδα για να σχηματιστεί κυβέρνηση που θα εξυπηρετήσει τους διεθνείς τοκογλύφους.

Σιωπούμε και περιμένουμε υπομονετικά να τους αποτελειώσουμε την κατάλληλη στιγμή.

Έχει περάσει μια βδομάδα μόνο

Σήμερα κλείνει μια βδομάδα από τη μέρα που προσπεράσαμε το δίδυμο της μεσιτείας.

Μια βδομάδα, καθόλη τη διάρκεια της οποίας ο ένας, επικίνδυνος ως αποδεδειγμένα αδίστακτος, κι ο άλλος, ακόμα πιο επικίνδυνος ως αποδεδειγμένα δραστήριος βλάκας, κάνανε τις κωλοτούμπες τη μια μετά την άλλην και βγάλανε στον αφρό απροκάλυπτα όλο το εύρος της υποκρισίας που διαθέτουν ως χαρισματικοί ηγέτες.

Για να μη μείνει η Ελλάδα απούλητη.

Μεγάλη η πρεμούρα τους για σχηματισμό εταιρίας μεσιτών, με μοναδικό σκοπό το ξεπούλημα της χώρας στους εντολείς τους.

Σήμερα λοιπόν κλείνει μια βδομάδα από τη στιγμή που αρχίσαμε να προχωράμε χωρίς αυτούς. Από τη στιγμή που οι Έλληνες πολίτες επιτέλους απεγκλωβίστηκαν και η Ελλάδα άνοιξε το βήμα. Βδομάδα με τη βδομάδα θα φτάσει πάρα πολύ σύντομα η ώρα που θα αποτελούν μια θλιβερή παρένθεση της Ιστορίας.