ΜΜΕ και αξιοπρέπεια

Καθόλου χιούμορ δεν είχε η κοπελίτσα που με πήρε τηλέφωνο σήμερα: Λέγομαι Τάδε και σας παίρνω από τον ΟΤΕ, μου είπε. Μήπως ενδιαφέρεστε για δορυφορική τηλεόραση;

Τηλεόραση; Δεν έχω ούτε κανονική. Τι να την κάνω; Να βλέπω την Τρέμη;

Αυτή ήταν η απάντηση που μου βγήκε αυθόρμητα να της δώσω και δυστυχώς μου το έκλεισε αμέσως το τηλέφωνο, δεν στάθηκε ούτε δευτερόλεπτο να πούμε δυο κουβέντες παραπάνω.

Το τηλεφώνημά της όμως ήταν αρκετό για να μου δημιουργήσει κάποιες σκέψεις. Διότι σήμερα ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, που έγινε λόγος περί της συσκευής της τηλεόρασης εντός του σπιτιού μου. Προσωπικά, αν δεν πήγαινα πότε πότε στο καφενείο ή στην ταβέρνα, θα είχα ξεχάσει ακόμα και το πως είναι στην όψη μια συσκευή τηλεόρασης. Από το 1998 που ένιωσα την κρίση αξιών (η οποία οδήγησε στο σήμερα) να μου προκαλεί ρίγη σιχασιάς, την πέταξα και δεν την αναζήτησα ποτέ έκτοτε. Ούτε μια στιγμή.

Πέρασα τότε ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα κατά το οποίο δεν είχα δει ποτέ συσκευή τηλεόρασης στα μάτια μου. Τόσο που ένιωσα πολύ μεγάλη έκπληξη όταν βρέθηκα για πρώτη φορά σε οικία γνωστού μου που είχε αυτές τις επίπεδες μεγάλες οθόνες. Έμεινα να την κοιτώ σαν άνθρωπος από παλιά εποχή που ξύπνησε ξαφνικά στο σήμερα.

Μοιραία λοιπόν πέρασα κι ένα διάστημα απόλυτης απεξάρτησης. Τόσο, που έγινε παρθένος ο οργανισμός μου και πολύ επιρρεπής στην αηδία. Γι’ αυτό, εδώ και δυο χρόνια περίπου, που ζούμε αυτή την κατάσταση και νιώθω την ανάγκη να ενημερώνομαι, εκτός από διάφορους ιστότοπους, μπαίνω και σε κάποια ενημερωτικά ραδιόφωνα που ακούγονται διαδικτυακά. Και ανατριχιάζω σύγκορμος από την αηδία και την εμετική διάθεση που μου δημιουργούν όλες σχεδόν οι διαφημίσεις που παίζουν. Εκτός από κρύα και ηλίθια σενάρια, τα οποία εκτελούνται από τις φωνές προφανώς αναξιοπρεπών ηθοποιών, βρίσκονται εμφανώς και σε μιαν άλλην εποχή. Στην εποχή κατά την οποίαν είχα απαρνηθεί να τις ακούω και να τις βλέπω. Τόσο, που αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει σήμερα το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Αν ναι, τότε είναι μούφα όλο αυτό που ζούμε ως χώρα και μας το κρύβουν όλοι.

Τελευταία λοιπόν έκοψα πάλι το ραδιόφωνο εξαιτίας όλων αυτών των κρυάδων που παίζονται σε κάθε διαφημιστικό διάλειμμα. Και για άλλον ένα πολύ σημαντικότερο λόγο. Επειδή ξάφνου συνειδητοποίησα ότι όσον καιρό “έλειψα” από την επαφή με αυτά τα παραδοσιακά μμε, ήρθε η αναξιοπρέπεια και εγκαταστάθηκε εντός τους επίσημα, έγινε και θεωρία! Και σύμφωνα με αυτήν ο κάθε “δημοσιογράφος” εκφωνεί και ο ίδιος διαφημίσεις κατά τη διάρκεια της εκπομπής του! Κι ενώ, για παράδειγμα, όταν εγκατέλειψα την τηλεόραση υπήρχε ο κύριος Χ, τον οποίον άφησα ως εκφωνητή κεντρικού δελτίου ειδήσεων τότε, ξάφνου, τώρα που επανήλθα, τον βρήκα να κάνει πολιτική εκπομπή στο ραδιόφωνο και να διαφημίζει κι ένα βούτυρο που κάνει καλό στη χοληστερίνη ανάμεσα στις συνεντεύξεις και στα σχόλια! Πώς να αντέξω λοιπόν να ακούω ο άνθρωπος;

Η μόνη εκπομπή που συνεχίζω να ακούω ανελλιπώς, είναι η Ελληνοφρένεια του Καλαμούκη, βάζοντας στην “σιωπή” τον υπολογιστή όποτε κάνει διαφημιστικό διάλειμμα (αναρωτιέμαι αν το ίδιο κάνει κι αυτός, και ξεχνάω συνεχώς να τον ρωτήσω). Ο εν λόγω δημοσιογράφος όμως είναι ο μοναδικός που έχει πέσει στην αντίληψή μου, ο οποίος δεν εκφωνεί διαφημίσεις ο ίδιος μέσα στην εκπομπή του. Κι αν μη τι άλλο, αυτό αποτελεί απόδειξη ύπαρξης αξιοπρέπειας ακόμα στην Ελλάδα. Ευτυχώς, διότι με το σοκ που έπαθα επανερχόμενος στα παραδοσιακά μίντια, ήμουν βέβαιος ότι η αξιοπρέπεια είναι μια έννοια που έχει πλέον εκλείψει στη χώρα μας.

Οι νοικοκυραίοι του Α. Σαμαρά

Η Ελλάδα είναι χώρα νοικοκυραίων, κραυγάζει ο Α. Σαμαράς και ζητά με πάθος την ψήφο τους για να τους κυβερνήσει. Να γίνει ο πρώτος εξ αυτών.

Για να δούμε όμως τη διαφορά του νοικοκύρη από τον νυκοκυραίο, αρκεί να κάνουμε αναγωγή στον τσοπάνη και τον τσοπαναραίο.

Ο τσοπάνης είναι ένας άνθρωπος που ασχολείται με το κοπάδι του. Κρατάει τη γκλίτσα του και λαλεί τις αίγες, τον αριθμό των οποίων ποτέ δεν αποκαλύπτει, φοβούμενος το κακό μάτι. Συνήθως μετακινείται με τα πόδια ή καβάλα σε κάποιο γαϊδούρι, προχωράει πλάι στο κοπάδι για να το προσέχει, ακολουθούμενος από σκυλιά, τα λεγόμενα τσοπανόσκυλα. Περνάει τη ζωή του στο βουνό. Μέσα σε καλύβια πρόχειρης κατασκευής συνήθως, κοντά στα ζώα του. Αρμέγει, τυροκομεί και στέλνει τα προϊόντα του στην αγορά. Κάποιες περιόδους σφάζει κάποια ζωντανά και πουλάει το κρέας τους. Συνήθως σφάζει νεαρά κι αρσενικά, έχοντας πάντα στο νου του να κρατήσει τα πιο δυνατά για να συνεχίσουν την αναπαραγωγή και την οικονομία του κοπαδιού. Τις νύχτες κοιμάται πολύ νωρίς, σχεδόν μόλις πέσει το σκοτάδι και ξυπνάει αχάραγα, πριν από τα ζωντανά του.

Ο τσοπαναραίος είναι η σύγχρονη εκδοχή του τσοπάνη. Φοράει χρυσές καδένες και κρατάει το κινητό και τον φραπέ. Κάθεται σχεδόν όλη μέρα στην καφετέρια και μιλάει φωνασκώντας. Τα ξέρει όλα και έχει πάντοτε γνώμη για όλα. Πότε πότε βλαστημάει μέσω του κινητού τον Αλβανό που έχει διορίσει ως τσοπανόσκυλο. Μετακινείται με κάποιο θηριώδες πανάκριβο και γυαλιστερό τέσσερα επί τέσσερα κι έχει και “μουσική” να ακούγεται από τα ανοιχτά παράθυρα. Με κάθε ευκαιρία κοκορεύεται λέγοντας πόσα ακριβώς κεφάλια (ζώων) έχει και πόση επιδότηση παίρνει κατ’ έτος. Όποτε γίνεται έλεγχος από την Ε.Ε. και καταμέτρηση των ζωντανών, συνεννοείται με ομοίους του τσοπαναραίους και μεταφέρουν ο ένας τα ζώα στη μάντρα του άλλου, για να μετρηθούν αυτά πολλαπλές φορές και να αυγατίσουν οι επιδοτήσεις. Τις νύχτες τις περνά σε ιδρύματα με πινακίδες του στυλ “προσεχώς Βουλγάρες”, όπου καταθέτει τις επιδοτήσεις της Ε.Ε αλλά και τα δάνεια που έχει λάβει μέσω καρτών από τις τράπεζες.

Τι εννοεί λοιπόν ο Α. Σαμαράς όταν λέει ότι η Ελλάδα είναι χώρα νοικοκυραίων; Προφανώς το αυτονόητο. Διότι οι πάλαι ποτέ παραδοσιακοί νοικοκύρηδες Έλληνες, οι οποίοι δεν δανείζονταν για κανένα λόγο, οι οποίοι είχαν πάντα απόλυτο έλεγχο του οίκου τους κι είχαν “πρόσωπο” στην κοινωνία, μετατράπηκαν, σε νοικοκυραίους από τη λαίλαπα του Πασόκ που ισοπέδωσε κάθε αξία και κατόπιν, από τις υπογραφές του Α. Σαμαρά και των ομοϊδεατών του, μετατράπηκαν ξανά σε υπερχρεωμένους, αυτή τη φορά, νοικοκυραίους, οι οποίοι χρέωσαν και πήραν στον λαιμό τους ακόμα κι όσους, λιγοστούς, είχαν απομείνει νοικοκύρηδες σ’ αυτή τη χώρα.

Και τώρα πασχίζει ο Α. Σαμαράς να μας πείσει να τον εκλέξουμε Πρωθυπουργό, για να παραδώσει τα κλειδιά του υπερχρεωμένου οίκου μας στην σπιτονοικοκυρά Κριστίν, για να τη βγάλει στο σφυρί και να προοδεύσουμε και πάλι.

Το γύναιο, τα όρνεα που κράζουν και τα τσιμπούρια που κραυγάζουν

Δυο μέρες τώρα σκέφτομαι τις δηλώσεις αυτού του ξινού γύναιου και δεν μπορώ να γράψω λέξη επ’ αυτών. Με σόκαρε με τον κυνισμό, την υποκρισία, την απανθρωπιά της. Με σοκάρει επίσης και η σκέψη ότι υπάρχουν ακόμα Έλληνες, οι οποίοι δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν τους εκπροσώπους της. Όλες αυτές τις συνιστώσες της ακροδεξιάς αμορφωσιάς, που ως υποχείρια του γύναιου και των όρνεων της παγκόσμιας διακυβέρνησης κραυγάζουν τον φόβο και τον τρόμο από πάνω μας με μοναδικό στόχο να μας κάνουν να υποκύψουμε και να μετακυλήσουμε στις επόμενες γενιές την ευθύνη που τώρα μας αναλογεί.

Ήταν απόλυτα σαφές το γύναιο. Με δυο κουβέντες ανέλυσε το σχέδιο των όρνεων του πλανήτη τα οποία εκπροσωπεί.

Τόσα χρόνια σάς δανείζαμε, ξέροντας ότι δεν θα μπορείτε να αποπληρώσετε το χρέος σας. Γνωρίζοντας ότι σας οδηγούμε σε αδιέξοδο. Είχαμε το σχέδιό μας. Σας χειριζόμασταν έχοντας στο μυαλό μας τον Νίγηρα. Του οποίου τους κατοίκους εξαθλιώσαμε και υποδουλώσαμε με αυτόν τον τρόπο. Των οποίων την πατρίδα και τους φυσικούς πόρους αλώσαμε πλήρως.

Το γύναιο είπε όλη την αλήθεια. Εδώ και χρόνια άκουγε Ελλάδα και σκεφτόταν Νίγηρα. Όπως τώρα ακούει Ισπανία και σκέφτεται Ελλάδα και στο βάθος Νίγηρα. Σε λίγο θα δηλώνει πως ήρθε η ώρα των Ισπανών να πληρώσουν και πως έχει στο μυαλό της τα παιδάκια της Ελλάδας που κάθονται ανά τρία σε ένα θρανίο ενώ έχουν τόση δίψα για μόρφωση τα καημένα. Τα παιδάκια της Ελλάδας που κάνουν αγοραίο σεξ με τους τουρίστες κάτω από την Ακρόπολη για να βάλουν κάτι στο στόμα τους. Τα παιδιά μας δηλαδή.

Δεν είπε τίποτε παραπάνω από την πραγματικότητα το γύναιο. Τίποτε παραπάνω από αυτά που έγραφα, έως και προχθές ακόμα, για το μέλλον που προδιαγράφεται για τη χώρα μας και για τα παιδιά μας, αν επιλέξουμε να υποδουλωθούμε ξανά και ψηφίσουμε την κυβέρνησή της.

Διότι αυτό το αισχρό γλοιώδες γύναιο και η ολιγομελής παρέα του, τα όρνεα του πλανήτη, που έχουν εισόδημα κάμποσες φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ χωρών όπως ο Νίγηρας της Αφρικής και ο Νίγηρας της Ευρώπης, αλλά και τα κατ’ αναλογίαν όμοιά τους εγχώρια παράσιτα, οι υποτακτικοί τους πολιτικάντηδες που τράφηκαν επί δεκαετίες εις βάρος μας ως τσιμπούρια, υπάρχουν ακόμη και ρουφούν το αίμα των ανθρώπων της γης, επειδή ακριβώς συνεχίζει να βαίνει επιτυχώς αυτό τους το σχέδιο.

Αυτό που ονόμασαν Τρίτος Κόσμος δεν τους αρκεί πια για να ικανοποιούν τα αδηφάγα τους ένστικτα. Και το ήξεραν από χρόνια αυτό. Γι’ αυτό προετοίμαζαν την διεύρυνσή του μετατρέποντας σε τριτοκοσμικές σιγά σιγά κι άλλες χώρες.

Ως μελλοντικός Νίγηρας της Ευρώπης λοιπόν έχουμε μπροστά μας μια ιστορική ευκαιρία να δείξουμε τσαγανό. Το τσαγανό που πάντα είχαμε ως λαός. Έχουμε μπροστά μας μία και μόνη επιλογή. Πρώτα να διώξουμε τα όρνεα από πάνω μας, σκοτώνοντας τα τσιμπούρια που μας έχουν ρίξει εδώ και χρόνια στον κόρφο μας. Και κατόπιν να ορθοποδήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις.

Αλλιώς το μέλλον το ξέρουμε. Δικαιολογία απέναντι στα παιδιά μας, που θα δυστυχήσουν, δεν θα υπάρξει καμία. Ήρθε η ώρα να κάνουμε τις επιλογές μας λοιπόν. Διότι η  Ιστορία θα είναι αμείλικτη. Και η τιμωρία επίσης. Είναι πολύ σκληρό να φεύγεις μια μέρα απ’ τη ζωή βλέποντάς τους απογόνους σου να υποφέρουν επειδή εσύ δεν φάνηκες ικανός να τους προφυλάξεις την κατάλληλη στιγμή. Επειδή φοβήθηκες από τις κραυγές των τσιμπουριών και υπέκυψες ξανά στα όρνεα.

Καπαριές

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή που βγαίνω για κάπαρη, θυμάμαι μια παλαιά γνώριμη εξ Αθηνών, η οποία με επισκέφθηκε προ δεκαπενταετίας για καλοκαιρινές διακοπές. Έχω ξεχάσει το πρόσωπό της αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω την τρομερή της ερώτηση όταν κάθισε ένα μεσημέρι στο τραπέζι και γεύτηκε την σαλάτα.

Ωραία κάπαρη, είπε. Τι μάρκα είναι;

Όση έκπληξη ένιωσα με αυτή της την ερώτηση, άλλη τόση ένιωσε κι εκείνη όταν της απάντησα ότι την μάζεψα από τα πέριξ και την έφτιαξα μόνος μου. Της είπα και τη συνταγή. Τρεις μέρες στο νερό με αλλαγή πρωί βράδυ, μια μέρα άπλωμα σε πετσέτα για στράγγισμα, κατόπιν μια μέρα σε ξύδι, μετά άλλη μια μέρα άπλωμα σε πετσέτα για επαναστράγγισμα και στο τέλος διατήρηση σε βάζα.

Το περιστατικό όμως δεν έληξε εκεί. Διότι ήταν η σειρά μου να ξαναεκπλαγώ. Με νίκησε. Μου κατάφερε δύο εκπλήξεις έναντι μίας που της κατάφερα εγώ. Διότι, όταν της ζήτησα να μου διευκρινίσει τι εννοούσε όταν ρώτησε περί “μάρκας”, πληροφορήθηκα ότι στην Αθήνα την κάπαρη την αγοράζουν σε βαζάκια, έτοιμη, και το κάθε βάζο έχει ετικέτα με τη φίρμα της εταιρίας που την “παράγει”.  Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα ούτε να το διανοηθώ ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ότι δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν κάπαρη. Όπως ακριβώς κι εκείνη δεν μπορούσε να διανοηθεί το αντίστροφο. Ότι δηλαδή υπάρχει η δυνατότητα να μαζέψει κανείς μόνος του κάπαρη.

Αυτά είναι τα δεδομένα της ζωής του καθενός και μ’ αυτά πορεύεται. Κάποιοι δεν έχουν δει ποτέ ανθισμένη καπαριά στα μάτια τους και αγοράζουν το προϊόν κάποιας φίρμας ως ντελικατέσεν, ενώ κάποιοι άλλοι δεν έχουν γευτεί ποτέ κάπαρη δίχως να μην έχουν τρυπήσει δάχτυλο από τα αγκάθια του φυτού που την παράγει, μαζεύοντάς την κούκουδο προς κούκουδο.

Τα επίπεδα γνώσης της ζωής.

Κι όμως, πριν από λίγες δεκαετίες η Ελλάδα δεν είχε τέτοιες αντιθέσεις μεταξύ των ανθρώπων της. Όσοι έτρωγαν κάπαρη είχαν αντικρίσει και την καπαριά. Αλλά από τότε η Ελλάδα έχει προοδεύσει, λένε. Καπαριές…

Οι καθρέφτες μας

Ποιος να μου το ‘λεγε ότι θα έφτανε η ώρα να γράψω και κάτι σχετικό με τη Γιουροβίζιον. Ούτε την έχω παρακολουθήσει ποτέ, ούτε καν έμαθα τι θέση πήρε αυτή η κοπελίτσα που εκπροσωπούσε την Ελλάδα φέτος. Το παράδοξο δεν είναι ότι δεν έμαθα διότι δεν ασχολήθηκα, αλλά το ότι δεν έμαθα διότι δεν έπεσα καν πάνω σε κάποια είδηση περί του αποτελέσματος. Κάτι θα σημαίνει μάλλον αυτό…

Έπεσα όμως πάνω σε μια άλλη, πολύ ενδιαφέρουσα είδηση, που έλεγε ότι η νικήτρια, εκπρόσωπος της Σουηδίας, έκανε δηλώσεις για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Αζερμπαϊτζάν και ότι κατά την διάρκεια της παραμονής της εκεί, συναντήθηκε με ακτιβιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται για το ζήτημα. Δημιουργήθηκε δε, έγραφε η είδηση, και διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Σουηδίας – Αζερμπαϊτζάν.

Μοιραία ο νους μου πέταξε στους καλλιτέχνες της Ελλάδας. Όχι τους καλλιτέχνες του τραγουδιού και της μουσικής απαραίτητα. Όλων των χώρων. Και σκέφτηκα πόσο σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων με πολιτική άποψη και θάρρος γνώμης έχω συναντήσει όλα αυτά τα χρόνια. Πόσο σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων που να τιμούν με τη στάση ζωής τους τα όσα κατά καιρούς λένε, αν λένε. Και αντιθέτως, πόσους πολλούς μικροαστούς, σιωπηρούς, φοβισμένους, υπόδουλους στα κάθε είδους καθεστώτα με στόχο να αποσπάσουν βραβεία (κάθε είδους κι αυτά).

Αν και όποτε η Ελλάδα φτάσει στο σημείο, ακόμα και οι “γλάστρες”, αρσενικές και θηλυκές, που εξάγει ως καλλιτέχνες, να στέλνουν τέτοιου είδους μηνύματα στον πλανήτη με την πολιτική τους στάση και τη στάση της ζωής τους, τότε αυτό θα σημαίνει ότι έχουμε προχωρήσει επιτέλους και γινόμαστε χώρα με πολίτες και όχι με υπηκόους. Προς το παρόν ας τους ανεχόμαστε, όλους αυτούς της εγχώριας καριέρας αλλά και τους εξαγώγιμους μαϊντανούς με τα αστραφτερά χαμόγελα της δηθενιάς που καθρεφτίζουν κούφιους εγκέφαλους και ευτελείς αξίες ζωής. Της κοινωνίας καθρέφτες είναι. Και της Πολιτείας μας. Όχι μόνο του εσωτερικού τους κόσμου.

 

Τι μπορεί να σου κάνει μια αφελής ερώτηση

Σήμερα δέχτηκα επίσκεψη από συνεργείο τοπικής τηλεόρασης. Καθίσαμε στο γραφείο μου. Μαζί με τον γάτο που κάθεται κι αυτός εκεί, σχεδόν μόνιμα.

Είδα πολύ καθαρά την έκπληξη στα μάτια του δημοσιογράφου όταν τον υποδέχτηκα και αντίκρισε τις “εγκαταστάσεις” επί των οποίων εργάζομαι συγγραφικά. Διότι το γραφείο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα στρογγυλό καρούλι από κείνα που τυλίγει η ΔΕΗ τα καλώδια πλαισιωμένο από μια καρέκλα παραλίας τοποθετημένη φάτσα στον μπαξέ. Η μπαλαντέζα που δίνει ρεύμα στον υπολογιστή έρχεται από την πρίζα του πηγαδιού και μπαίνει σε πολύμπριζο όταν κάποιες φορές το γράψιμο συμπίπτει με τις ώρες του δια της σταγόνας ποτίσματος.

Με έκπληξη με κοιτούσε ο δημοσιογράφος και για όσην ώρα τού εξηγούσα τον προβληματισμό μου για τη ζωή και τις προσπάθειές μου να ζω τα “χαμηλά της επίπεδα”. Στο τέλος όμως μού έκανε μια ερώτηση κι ένιωσα ότι πήρε την εκδίκησή του. Κοινώς μου την έφερε, αν και δεν είχε τέτοιον στόχο ο άνθρωπος. Εγώ το εξέλαβα έτσι. Διότι συνειδητοποίησα το εύρος της εξάρτησής μου από την εποχή μας.

Ας τα πάρω όμως με τη σειρά:

Καταρχήν να πω ότι έτυχε να με επισκεφθεί την πιο κατάλληλη στιγμή. Διότι μόλις πριν λίγες μέρες τελείωσα ένα βιβλίο. Έχει τίτλο “Του Θεού το μάτι” και είναι το τελευταίο μέρος μιας τριλογίας η οποία προέκυψε από την σύγχρονη κατάσταση που ζει η χώρα μας. Και έχει έναν κόντρα ρόλο. Ενώ στα δύο προηγούμενα, Λαγού μαλλί και Το ζουμί του Πετεινού οι ήρωες είναι δυο απλοί άνθρωποι της θάλασσας και της γης που υποφέρουν ο καθένας με τον τρόπο του, σε αυτό ο βασικός ήρωας είναι ένας αμετανόητος ψηφοφόρος τού ενός από τα δύο κόμματα του καθεστώτος, ο οποίος τα βάζει με όλους και με όλα γύρω του. Έχοντας λοιπόν τελειώσει μόλις ένα βιβλίο και επειδή όπως λέει πολύ σωστά ο Κορτέζ, “απόλαυση δεν είναι το γράφεις αλλά το να έχεις γράψει”, ο δημοσιογράφος με συνέλαβε σε πολύ χαλαρή στιγμή. Και μου έδωσε και κατάλαβα.

Επί κάμποση ώρα λοιπόν του εξηγούσα ότι αποφάσισα να αποτραβηχτώ και να ζήσω σε ένα απομονωμένο χωριό της βόρειας Χίου διότι μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να γνωρίσω την ζωή και την πραγματικότητα, όπως αυτές είναι κάτω από το επίπεδο που μου έμαθαν οι γονείς, το σχολείο και η κοινωνία. Ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την εποχή που θα γεννηθεί, αντιλαμβάνεται αλλιώς τη ζωή. Κάποια πράγματα τα θεωρεί απλώς δεδομένα. Ενώ για κάποια άλλα αγωνίζεται για να τα κατακτήσει ή να τα αποκτήσει. Εμείς, οι σύγχρονοι άνθρωποι, μάθαμε ότι όλα, από ένα επίπεδο και κάτω, είναι δεδομένα. Ότι απλώς υπάρχουν και μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε αγοράζοντάς τα, ή πατώντας κουμπιά. Θεωρώντας λοιπόν ως δεδομένα τα βασικά, αρχίσαμε να προσπαθούμε για τα παραπανίσια. Με αποτέλεσμα να έχουμε αφήσει την ικανοποίηση των βασικών μας βιοτικών αναγκών σε τρίτους.Έχουμε έτσι μια πρόοδο, η οποία όμως είναι βασισμένη σε ξύλινα πόδια αφού τα χαμηλότερα και βασικότερα επίπεδα της ύπαρξής μας δεν τα ορίζουμε. Τα έχουμε αφήσει να τα ορίζουν άλλοι.

Αυτά λοιπόν έλεγα σήμερα το πρωί στον άνθρωπο και του εξηγούσα ότι γι’ αυτούς τους λόγους προσπαθώ να ζω από την αρχή τον βίο μου. Να ορίζω τη ζωή μου και να ασχολούμαι με τα “χαμηλά επίπεδα” της ύπαρξής μου. Σαν να μην έμαθα τη ζωή από ένα σημείο και πάνω. Έλεγα ότι προσπαθώ να παράγω την τροφή μου, να διατηρώ και να αναπαράγω παραδοσιακούς σπόρους, αλλά και να συντηρώ τρόφιμα με παλιές μεθόδους, δίχως τη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας, έλεγα ότι κόβω ξύλα για να ζεσταθώ και ότι τέλος πάντων κάνω ό,τι μπορώ για να μάθω τη ζωή από την αρχή, χωρίς να απαρνιέμαι βέβαια τις σύγχρονες κατακτήσεις της τεχνολογίας και της επιστήμης. Απλά κοιτάζω λίγο κάτω και λίγο πίσω.

Κι εκεί που τα είχα αναλύσει όλα αυτά και ήμουν ευχαριστημένος ότι τα είπα καλά και κατανοητά, είχε και μια ωραία λιακάδα, αναζωογονητική, μου ‘ρχεται η κεραμίδα με τη μορφή αφελούς και ειλικρινούς ερώτησης: Τα βιβλία σου τα γράφεις στον υπολογιστή; Όχι στο χαρτί;

Και με συγκλόνισε. Είδα τότε μπροστά μου όλη την αντίφαση της φωτογραφίας. Την παραφωνία του υπολογιστή πάνω σε αυτό το γραφείο και δίπλα στον γάτο. Θυμήθηκα τη μετάλλαξη που υπέστην εντός πολύ λίγων χρόνων. Που από άνθρωπος ο οποίος έμαθε να γράφει με μολύβι και χαρτί, έγινα σε χρόνο μηδέν άνθρωπος που δεν μπορεί να ορνιθοσκαλίσει ούτε μια αράδα αν δεν έχει μπροστά του οθόνη και πληκτρολόγιο. Αν δεν βάλει την μπαλαντέζα στο πηγάδι για να δώσει ρεύμα στο μαραφέτι του. Ένιωσα πως είμαι δέσμιος της τεχνολογίας και της ενέργειας πολύ περισσότερο απ’ ότι καυχιέμαι ότι είμαι. Ένιωσα ότι δεν έχω απεξαρτηθεί στο ελάχιστο.

Ήταν πολύ διδακτική λοιπόν η σημερινή επίσκεψη, Με έριξε σε σκέψεις, με προβλημάτισε πολύ και με προσγείωσε απότομα από την χαλαρότητα της απόλαυσης του “να έχεις γράψει”.

Το ιστορικό μας χρέος

Αυτές τις μέρες βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη αντίφαση. Από τη μια η παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι αν οι Έλληνες ψηφίσουν κυβέρνηση που δεν θα εφαρμόσει το Μνημόνιο ως έχει, θα εγκαταλειφθούν στη μοίρα τους και θα απομονωθούν, αφού οι ίδιοι δεν πρόκειται να δεχθούν ουδεμία αναδιαπραγμάτευση της πολιτικής τους. Από την άλλη όμως έχουμε ένα δεξιό πατριδοκάπηλο μέτωπο στην Ελλάδα, με επικεφαλής τον Α. Σαμαρά, ο οποίος απέδειξε ότι είναι υποτακτικός της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης και είναι βέβαιον ότι όπως την υπηρέτησε ως τώρα θα την υπηρετήσει και αν εκλεγεί, αλλά ο οποίος δηλώνει ακόμη ευθαρσώς ότι θα προβεί σε αναδιαπραγμάτευση της εφαρμοζόμενης πολιτικής τους.

Ή η Λαγκάρντ και ο Σόιμπλε δεν παρακολουθούν τι λέει ο Σαμαράς, ή τον ακούν αλλά δεν του δίνουν καμία σημασία διότι τον έχουν δεδομένο (άστον να λέει) ή ο Σαμαράς δεν ακούει τους προϊσταμένους του Λαγκάρντ και Σόιμπλε ή αδυνατεί να τους κατανοήσει ή, τέλος, δεν τον ενδιαφέρουν τα λεγόμενά τους διότι δεν έχει κανέναν άλλον σκοπό παρά μόνο να ονομαστεί ο ίδιος Πρωθυπουργός με κάθε τίμημα για τη χώρα και τους πολίτες της.
Τελικά βρισκόμαστε μπροστά στα εξής ενδεχόμενα:

1. Αν ψηφίσουμε τον εκπρόσωπό των δανειστών μας Α. Σαμαρά και τις ακροδεξιές συνιστώσες του, οι οποίοι θα υποκύψουν βέβαια αμέσως, άμα τη εκλογή τους, στις επιταγές των προϊσταμένων τους, δίχως να προβούν σε καμία διαπραγματευτική προσπάθεια αφού από τη μια δεν τους δίνονται τέτοια περιθώρια κι από την άλλη έχουν έφεση στην δουλικότητα, οι μνημονιακές πολιτικές θα συνεχιστούν όπως πριν και η Ελλάδα θα παραμείνει εντός της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης. Αυτό όμως, θα σημάνει σταδιακή εξαθλίωση δική μας και ξεπούλημα της χώρας μας στους διεθνείς τοκογλύφους, όπως έχει ήδη γίνει σε τόσες και τόσες άλλες χώρες τού κατά Λαγκάρντ “αναπτυσσόμενου κόσμου”. Θα σημάνει δηλαδή μόνιμες και μη αναστρέψιμες συνθήκες χάους με χαρακτηριστικά εξαθλίωσης για εμάς και ολοσχερούς καταστροφής για τη χώρα μας. Επίσης θα σημάνει συνέχιση και σε άλλες χώρες των ανάλγητων, απάνθρωπων και καταστροφικών πολιτικών των παγκόσμιων Αγορών. Η Ελλάδα θα μπει σε μια ιστορική περίοδο, την οποίαν διάγουν ήδη χώρες όπως η Γουατεμάλα, η Ταϋλάνδη, η Νιγηρία, η Χιλή. Με φρενήρεις ρυθμούς ανάπτυξης, όπως ακριβώς θέλει η παγκόσμια διακυβέρνηση, αλλά με κατοίκους τελείως εξαθλιωμένους, με φυσικούς πόρους παντελώς ξεπουλημένους και με περιβάλλον πλήρως και μη αναστρέψιμα κατεστραμμένο. Αυτή τη χώρα θα παραδώσουμε στους επόμενους Έλληνες, στα παιδιά μας δηλαδή. Κι αυτήν ακριβώς την παγκόσμια διακυβέρνηση. Και ακόμα πιο επιβεβαιωμένη και πιο ανάλγητη απ’ ό,τι τώρα. Αυτό είναι το πρώτο σενάριο και το πλέον απίθανο να συμβεί.

2) Αν ψηφίσουμε Αριστερά, και η Αριστερά φερθεί ως Αριστερά και δεν μεταλλαχθεί ερχόμενη στην εξουσία, τότε θα υπάρξει ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση αν μπλοφάρουν οι δανειστές και άμεση ρήξη και έξοδος της χώρας μας από την παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση αν δεν μπλοφάρουν. Αυτό θα έχει τεράστιο κόστος για όλους, δανειστές και οφειλέτες.

Η περίπτωση της ουσιαστικής επαναδιαπραγμάτευσης δεν φαίνεται να έχει ελπίδες διότι το διεθνές οικονομικό κατεστημένο δεν θα ήθελε καθόλου να αποτελέσει η Ελλάδα το κακό παράδειγμα και να σπρώξει σε διεκδικήσεις και άλλους λαούς. Άρα το πιθανότερο σενάριο είναι η άμεση ρήξη. Και τότε όλοι θα μπούμε σε μια περίοδο χάους, η οποία βέβαια θα έχει σκληρότερα χαρακτηριστικά για εμάς. Αλλά θα είναι πολύ μικρή αυτή η ιστορική περίοδος, σχεδόν ένα σοκ. Και γρήγορα θα δώσει τη θέση της σε μιαν άλλη, σαφώς καλύτερη, χαρακτηριστικά της οποίας θα είναι μιας άλλης φιλοσοφίας Ελλάδα, που θα βρίσκεται στα πέριξ ή και εντός μιας διαφορετικής σε φιλοσοφία Ευρώπης. Διότι την αντίσταση και τη στάση της Ελλάδας θα ακολουθήσουν κατά πόδας και οι λαοί των άλλων χωρών που τώρα βρίσκονται στο στόχαστρο. Και ο σκληρός καπιταλισμός των Αγορών, που πνέει τώρα τα λοίσθια απειλώντας μέσω των εκπροσώπων του θεούς και δαίμονες, κάθε μέρα και με δυνατότερες κραυγές, θα δεχτεί ένα καίριο, ίσως και θανατηφόρο, χτύπημα από το πειραματόζωό του. Το ενδεχόμενο αυτό είναι και το πιθανότερο να συμβεί. Ο Κουστρουρίτσα άλλωστε το διατύπωσε σαφώς μόλις χτες, λέγοντας ότι ήρθε το τέλος του Καπιταλισμού και πως ό,τι συμβεί από δω και μπρος στην Ελλάδα, θα συμβεί σε όλο τον κόσμο.

Διότι το ιστορικό μας χρέος ως Έλληνες και πολίτες του κόσμου είναι να αντισταθούμε, είτε μπλοφάρουν οι δανειστές μας, είτε όχι, λέγοντας ότι δεν θα δεχθούν καμία επαναδιαπραγμάτευση. Η πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποίαν θα περιέλθουμε συνεπεία της απόφασής μας αυτής, θα διαρκέσει όσο διαρκέσει και μετά θα περάσει. Σαν την καταιγίδα. Η Ελλάδα θα μπει σχετικά γρήγορα σε δρόμο ευημερίας και το παγκόσμιο κατεστημένο θα αναγκαστεί ν’ αλλάξει ρότα. Μια νέα σελίδα θ’ ανοίξει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και θα βρει την Ελλάδα να ανήκει ακόμη στους πολίτες της.

Αν υποταχθούμε όμως και πάλι, τότε το σήμερα θα συνεχίσει ακάθεκτο για να υποδουλώσει και το αύριο. Και τότε έχουμε χρέος να προετοιμάσουμε τις επόμενες γενιές, τα παιδιά μας δηλαδή, για το πώς θα αναγκαστούν να ζήσουν. Να τους προετοιμάσουμε ότι το πιθανότερο είναι να μαζεύουν το νερό της βροχής με κατσαρόλες, και ότι μάλλον θα χρειαστεί να προσφέρουν στο ΑΕΠ της παγκόσμιας οικονομίας κάνοντας σεξ με τους τουρίστες πίσω από τους στύλους κάποιας ιδιωτικής εταιρίας παροχής ηλεκτρισμού από βιομηχανικά πάρκα που θα ‘χουν στηθεί στα βουνά και τα λαγκάδια, με τα οποία οι πολυεθνικές, ακόλουθοι του ΔΝΤ, θα πουλάνε ακόμα στους πρωτοκοσμικούς αστούς κάποιων λιγοστών και πολύ μακρινών χωρών, το παραμύθι των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για προστασία του πλανήτη.

Οι Έλληνες λοιπόν κρατάμε μια παγκόσμια ιστορική ευκαιρία στα χέρια μας και θα την καταθέσουμε στην κάλπη στις 17 Ιουνίου. Ας ελπίσουμε ότι η επί χρόνια προσπάθεια του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος να μας μεταλλάξει από ψυχωμένο λαό σε ιδιώτες καταναλωτές, απέτυχε. Κι ότι αυτό θα αποδειχθεί περίτρανα στις επερχόμενες εκλογές.

Να προστατέψουμε την Ελλάδα από τους προστάτες της

Πριν από 45 μέρες μια πολυεθνική με έδρα την πτωχευμένη πλέον Καταλονία κατέθεσε Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) για να μας καταστρέψει το νησί.

Ναι. Διότι αυτό απαιτεί η ευρωπαϊκή νομοθεσία. Να καταθέτει ο καταστροφέας έναν τυπικό φάκελο, όπου θα παρουσιάζει πως δήθεν μελέτησε ενδελεχώς τις συνέπειες της καταστροφής που θα επιφέρει, και βρήκε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση. Ότι είναι αναγκασμένος να προβεί στην καταστροφή για το καλό μας.

Κατέθεσε λοιπόν την μελέτη του στην Περιφέρεια κι έστειλε και εκπροσώπους του κάμποσες φορές στο νησί για να μας πείσει. Πως είναι για καλό μας η καταστροφή και πως δεν είναι δα και τεράστια. Βράχια και πέτρες θα σπάσει μόνο.

Αντιδράσαμε σφοδρά όπως ήταν αναμενόμενο. Και χτες, ο επενδυτής αιτήθηκε αναβολή της συζήτησης στο Περιφερειακό Συμβούλιο που θα γνωμοδοτούσε για την μελέτη του. Διότι λέει είναι ελλειπής αυτή που κατάθεσε και θα προσκομίσει κι άλλα στοιχεία.

Και συνέπεσε αυτή η εξέλιξη με την πτώχευση της Καταλονίας όπου είναι η έδρα του. Εξαιρετική σύμπτωση. Θυμάμαι πριν μέρες έναν εκπρόσωπό του που με έψεξε δημοσίως επειδή δήλωσα ότι παρά να γίνει τέτοια καταστροφή, θα προτιμούσα ακόμα και την ενεργειακή διασύνδεση του νησιού μου με την διπλανή Τουρκία και όχι με την μακρινή Ελλάδα, αφού εξάλλου όπως δήλωσαν και οι αρμόδιοι της ΕΕ αυτό είναι το μόνο εφικτό και οικονομικά συμφέρον επενδυτικό πλάνο. Κι ο κύριος αυτός που με ειρωνεύτηκε με συνοπτικές διαδικασίες ως προδότη που θέλω να εξαρτήσω το νησί από τους Τούρκους, είναι μεγαλοστέλεχος Ισπανικής πολυεθνικής και έχει εδώ και χρόνια εξαρτήσει και υποδουλώσει την αξιοπρέπεια και το τομάρι του στους υπό στάση πληρωμών Καταλονούς.

Τέτοιου είδους καταστάσεις και επίδοξες επενδύσεις συμβαίνουν απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας όπως γνωρίζουμε πλέον όλοι.

Ταυτόχρονα με όλα αυτά τα χθεσινά συμβάντα διάβασα και την δήλωση Βελόπουλου. Ότι τάσσεται στο πλευρό της δεξιάς παράταξης διότι πιστεύει στο πρόγραμμα του Σαμαρά και στην εξόρυξη του ορυκτού πλούτου της Ελλάδας, ενέργεια η οποία είναι η μοναδική ελπίδα μας για να βγούμε από την κρίση.

Δεν μπορούσε να το πει πιο καθαρά ο άνθρωπος. Τόσο είναι το μυαλό τους. Σχεδιάζουν το ξεπούλημα και τον ανασκολωπισμό όλης της Ελλάδας. Από ευλογημένη χώρα που έλκει το βλέμμα και το σώμα κάθε ανθρώπου στον πλανήτη, πάνε να την κάνουν φτηνό εργοτάξιο και κατόπιν πάμφθηνο εργοστάσιο. Για εξαγωγή των ορυκτών της, και για μετατροπή σε ηλεκτική ενάργεια του ήλιου της και του ανέμου της με στόχο την απόκτηση χρημάτων και την αποπληρωμή δανείων. Πάνε να καταστρέψουν κάθε γωνιά της πανέμορφης χώρας μας εγκαθιστώντας βιομηχανικά μεγαθήρια για να πάρουν λεφτά και δεν ντρέπονται καθόλου ούτε να το λένε. Ξέχασαν αυτό που οι ίδιοι έλεγαν τόσα χρόνια. Πως η μεγαλύτερη βιομηχανία μας είναι ο τουρισμός. Άσχετα που και αυτόν με τρόπο υβριστικό και καταστροφικό τον ανέπτυξαν. Δεν άκουσαν ποτέ τους πως η Ελλάδα έχει το πλεονέκτημα το πολιτισμικό και το περιβαλλοντικό, κι αυτό μπορεί να προσφέρει στον πλανήτη. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να την πουλήσουν ως οικόπεδο για εγκατάσταση εργοστασίων.

Χρέος μας είναι να αντισταθούμε ξανά. Να αντιστεκόμαστε συνέχεια απέναντι στους Έλληνες πολιτικούς που μεσιτεύουν την πατρίδα μας στις πολυεθνικές. Διότι ποτέ δεν θα έρθει ανάπτυξη και ευημερία στους ανθρώπους της Ελλάδας αν η χώρα τους ξεπουληθεί και εκπορνευτεί τόσο άθλια όσο σχεδιάζουν και έχουν και τη μούρη να το λένε ως σοβαρή πολιτική πρόταση. Το μόνο που θα πετύχουν με τέτοιες μεθόδους, είναι η πλήρης εξαθλίωση και η διαβίωσή μας σε μια περιβαλλοντικά κατεστραμμένη χώρα. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα παγκοσμίως για τα επιτεύγματα όλων αυτών (ΔΝΤ, πολυεθνικών που το ακολουθούν και των αντιπροσώπων τους, κατά τόπους πολιτικάντηδων).

Την Ελλάδα θα την προστατέψουμε από τους δεξιόφρονες πατριδοκάπηλους που φωνασκούν αγωνιωδώς δηλώνοντας ότι είναι οι μόνοι προστάτες της.

Μηνύματα από τη φύση

Η γατούλα χρονιάρα. Πρωτόγεννη. Τρία έκανε. Πεθάνανε ένα ένα όλα. Βρέθηκαν όμως διάφορα άλλα νεογέννητα πεταμένα σε κάδους ή από γάτες φίλων. Και τώρα τρία “αδερφάκια” ξένα μεταξύ τους βυζαίνουν κάθε μέρα μια ξένη μάνα. Ενώ οι άνθρωποι σφάζονται μεταξύ τους για το χρώμα τη θρησκεία και την εθνικότητα του καθενός.

Δεινοπάθησα τις τελευταίες μέρες. Κάθε πρωί έβλεπα κι ένα φυντανάκι κομμένο. Φαγωμένος ο βλαστός στη βάση του και το φυτό κάτω. Σκατζόχοιρος; Θα έκανε πολύ περισσότερη ζημιά. Κροκοδειλάκι; Με το θειάφι δεν θα πλησίαζε. Πήρα σήμερα την κομμένη ντοματιά και πήγα στο καφενείο. Οι γέροντες οι σοφοί μαζεμένοι. Ο καπιταλισμός τούς λέει συνταξιούχους, απόμαχους, ναυάγια. Και τους εξευτελίζει, τους εξαθλιώνει.

Τους έδειξα το φυτό. Πάνω από τη γη ή από κάτω είναι κομμένο, με ρώτησε ο μαστρο Νίκος. Πάνω από τη γη, η απάντηση. Σκουλήκι είναι και πρέπει να το βρεις, μου λέει. Άμα δεν το βρεις θα σου κάνει κι άλλη ζημιά. Ένα πράσινο-καφέ μικρό σκουλήκι είναι, σκάψε και ψάξε.

Αυτό έκανα. Και το ανακάλυψα το πράσινο παράσιτο. Γεμάτο δόντια ήταν. Και είχε πράσινα έντερα και πράσινο αίμα. Κι απομυζούσε τον κόπο μου κάθε πρωί. Άντε να μην πάει ο νους μου στο Πασόκ.