Εβδομάδα πολιτικού στοχασμού και ευθύνης

Μπήκαμε στην τελική ευθεία.

Αυτή τη φορά δεν χωράνε ούτε μαγκιές, ούτε ρίσκα.

Οι εκλογές ορίζουν τις ζωές μας και ο νόμος που τις διέπει είναι φτιαγμένος στα μέτρα όσων μας έχουν καταστρέψει και φιλοδοξούν να συνεχίσουν το άθλιο έργο τους.

Η αποχή, το λευκό, το άκυρο και η ψήφος σε κόμμα που δεν μπαίνει στη Βουλή, είναι πολιτικές επιλογές ανευθυνότητας.  Λόγω του ότι αυτός που επιλέγει να συμπεριφερθεί έτσι, γνωρίζει καλά πως το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αυξάνει τα ποσοστά των δημίων της Ελλάδας.

Από την επόμενη Δευτέρα θα ξέρουμε αν άνοιξε για μας ένα παράθυρο ελπίδας ή αν οι πολιτικοί απατεώνες, οι ντήλερς του ΔΝΤ και των πολυεθνικών αρπακτικών που το ακολουθούν, θα συνεχίσουν το αποτρόπαιο έργο τους: να ξεπουλούν τους φυσικούς πόρους της χώρας μας, να καταστρέφουν το περιβάλλον και να εξαθλιώνουν τις ζωές μας.

Η μόνη υπεύθυνη επιλογή σε αυτές τις εκλογές είναι ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ και ΨΗΦΟ στην ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Όχι στην δήθεν αριστερά που μιλάει περί συμβατικών υποχρεώσεων της χώρας και περί τήρησης των συμπεφωνημένων. Αλλά στην Αριστερά της καταγγελίας όλων των παράνομων συμβάσεων και υπογραφών που μπήκαν από τους μεσίτες του ξεπουλήματος της Ελλάδας κατά το προηγούμενο διάστημα. Στην Αριστερά που πρεσβεύει ενιαίο πολιτικό μέτωπο για επαναδιαπραγμάτευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως υπόσταση.

Καλή προεκλογική εβδομάδα

 

 

 

Έχει ο καιρός γυρίσματα

- Γιάννη! Ξέρεις ποιος είμαι;

- Ο Μουσταφά!

- Με κατάλαβες! Τι μεγάλο κεφάλι που έχεις βρε παιδί μου! Πως με κατάλαβες; Από τη φωνή μόνο; Τόσα χρόνια!

Σήμερα με πήρε τηλέφωνο ο Μουσταφά και χάρηκα πάρα πολύ. Τούρκος από την Πόλη και παντρεμένος με Ρωμιά χιακής καταγωγής. Αποφάσισαν πριν 15 χρόνια να εγκατασταθούν στη Χίο κι άνοιξαν ένα μαγαζί με διάφορα είδη τουρκικής προέλευσης (χαλιά, ναργιλέδες κλπ). Γνωριστήκαμε τότε και του πρότεινα να έρχεται μια φορά τη βδομάδα στο γραφείο μου (Πελινναίο), να του κάνω μάθημα ελληνικά και να μου κάνει τουρκικά. Ξεκινήσαμε λοιπόν τα μαθήματά μας και πριν προλάβω να περάσω από τον ενεστώτα στον αόριστο, αρχίσανε οι παρακολουθήσεις. Ύποπτοι Κατασκοπείας!

Και να σου ξαφνικά ένα μεσημέρι η αστυνομία με τα όπλα πάνω από το κρεβάτι μου! Ο κρετινισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Μπορεί η υπόθεση να έληξε “αισίως” αφού ουδέν μεμπτόν υπήρξε, ούτε λόγος βέβαια για να γίνουν όλα όσα έγιναν, ο Μουσταφά όμως αναγκάστηκε τότε να φύγει από το νησί και να μετακομίσει στην Αθήνα. Άνοιξε πάλι μαγαζί στο κέντρο, Χαριλάου Τρικούπη, πήγαν καλά οι δουλειές του κι άνοιξε κι άλλο, κι ύστερα κι άλλο ένα, σύνολο τρία μαγαζιά. Ώσπου ήρθαν τα τρία κακά της μοίρας μας: ο ΓΑΠ, το ΔΝΤ και ο Βενιζέλος. Τα μαγαζιά του Μουσταφά κλείσανε το ένα μετά το άλλο κι εκείνος με την οικογένειά του, μη έχοντας τι άλλο να κάνουν για να ζήσουν,  ξαναγύρισαν στη Χίο για να ασχοληθούν με το τουριστικό ρεύμα εκ Τουρκίας που είναι συνεχώς ανερχόμενο.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά αυτή τη χρονική στιγμή από την προηγούμενη φορά που είχαν έρθει για να μείνουν στο νησί. Τότε ο Μουσταφά ως Τούρκος και εγώ ως μοναδικός ίσως επί του νησιού μαθητής τουρκικής γλώσσας ήμασταν ύποπτοι κατασκοπείας και παρακολουθούμασταν. Τώρα, οι μισοί Χιώτες μαθαίνουν στα παιδιά τους τουρκικά κι η αγορά του νησιού παίρνει ανάσες μονάχα τα σαββατοκύριακά και κατά τα μπαϊράμια, όταν έρχονται οι ορδές Τούρκων τουριστών από τη Σμύρνη.

Τότε πήγαινα στο γραφείο μου κι έβρισκα στην πόρτα κολλημένα απειλητικά σημειώματα από ελληναράδες. Τώρα οι ελληναράδες κάνουν τούμπα στο τούρκικο πορτοφόλι.

Έχει ο καιρός γυρίσματα.

Ένας αγαπημένος άνθρωπος

Από τότε που έπαιζε τον Μάιμο στο Κάμπινγκ, κοντά 25 χρόνια πριν, ο Νίκος Καλογερόπουλος ανήκει στους ανθρώπους που αγαπώ και που έχουν γράψει μέσα μου. Και στην παιδική-εφηβική ηλικία ό,τι γράφει είναι ανεξίτηλο. Τον ευχαριστώ.

nfi2m8r2q-M

(Με αφορμή την σημερινή δημοσίευση στο tvxs όπου απαντάει με το παραπάνω τραγούδι στην ερώτηση της Κρυσταλίας Πατούλη “ξέρω τι να ψηφίσω;”)

Πολιτική δειλία

Προχθές μιλούσα με έναν φίλο, ηλικίας 35 ετών και μου εξέφραζε κάπως οργισμένος την άποψη ότι στις επερχόμενες εκλογές θα υπάρξει μεγάλη αποχή από ανθρώπους της γενιάς των 50 και άνω. Όσοι δηλαδή εδώ και τρεις δεκαετίες διαμόρφωσαν με τη στάση της ζωής τους και την ψήφο τους αυτό το πολιτικό μόρφωμα που κατέστρεψε την Ελλάδα, στις 6 Μάη που κρίνεται το μέλλον της χώρας και οι ζωές των νέων κατοίκων της, αυτοί θα απόσχουν, θα νίψουν τας χείρας τους, έτσι ακριβώς μου έλεγε.

Υποστήριζε επίσης ότι κατ’ αυτόν θα ήταν πιο τίμιο, ακόμη και το να προσέλθουν στις εκλογές και να ψηφίσουν πάλι τα ίδια κόμματα που ψήφιζαν τόσα χρόνια, έτσι για να λουστούν την ντροπή των επιλογών τους και να πληρώσουν το ψυχολογικό τίμημα την ύστατη ώρα, επί της κάλπης.

Αντ’ αυτού, αγανακτισμένοι και οργισμένοι δήθεν με το πολιτικό σύστημα αλλά στην πραγματικότητα με τον εαυτό τους, του οποίου οι πολιτικοί που λυμαίνονται τη χώρα είναι καθρέφτης, θα αποφύγουν να αναλάβουν έστω και τώρα τις ευθύνες τους, θα αποφύγουν όμως και να υποβάλουν τον εαυτό τους στη διαδικασία τού να συμφωνήσει ξανά με το άθλιο πολιτικό σύστημα που δημιούργησαν και εξέθρεψαν.

Δειλία και έλλειψη έστω και ίχνους αυτοκριτικής για την επί δεκαετίες πολιτική ζωή τους.

Αυτή τη συζήτηση είχαμε λοιπόν προχτές με τον προβληματισμένο και θυμωμένο φίλο μου και ακριβώς την επόμενη μέρα, δηλαδή χτες, ήρθε η ζωή να τον επαληθεύσει πανηγυρικά.

Διότι χθες το πρωί δέχθηκα τηλεφώνημα από κάποιον άγνωστο σε μένα κύριο, που δήλωσε αναγνώστης των βιβλίων μου και ήρθε στη Χίο για κάποια προσωπική του υπόθεση, οπότε θεώρησε καλό με αυτή την ευκαιρία να συναντηθούμε και να γνωριστούμε. Έτσι κι έγινε.

Κι έπεσα πάνω σε έναν ενδιαφέρων άνθρωπο, με συμπαθέστατη φυσιογνωμία, ηλικίας περίπου 60, προσφάτως συνταξιοδοτημένο από το Δημόσιο, ο οποίος όμως, όταν η συζήτησή μας απλώθηκε μετά από την τέχνη, στην πολιτική, μου είπε  ότι από τότε που ιδρύθηκε το Πασόκ ο ίδιος ήταν στέλεχος του κόμματος στην περιοχή του, ότι ήταν οργανωμένο μέλος και συνδικαλιστής, ότι είχε δώσει πολλούς αγώνες για το κόμμα, αλλά τώρα συναισθανόμενος το “μέγα άγος” και θέλοντας να το ξεπλύνει, πήρε απόφαση ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να απέχει από τις εκλογές. Και γι αυτό το λόγο δεν θα πάει να ψηφίσει.

Θυμήθηκα αμέσως τα λόγια του φίλου, αυτά που μου είχε πει την προηγούμενη μέρα μόλις.

Οι εκπρόσωποι αυτοί της γενιάς των γονιών μας λοιπόν, όχι μόνο κατέστρεψαν τη χώρα και τις ζωές των παιδιών τους (βαυκαλιζόμενοι κιόλας ότι φροντίζουν να εξασφαλίσουν ο καθένας στο τέκνο του όσα περισσότερα εφόδια για μια καλή ζωή, ήτοι λεφτά, ακίνητα, σπουδές, γνωριμίες για μια καλή εξασφάλιση), αλλά και τώρα ακόμα, που φάνηκε η καταστροφή, οι ίδιοι αυτοί οι αυτουργοί της, απόμαχοι πια της ζωής και της εργασίας, δηλώνουν μεν ντροπιασμένοι αλλά συνάμα αποποιούνται πάσης ευθύνης και αρνούνται να συμμετάσχουν στο πλάι των παιδιών τους για την ανατροπή της κατάστασης που δημιούργησαν.

Επιτέλους

Επιτέλους κάποιοι εκπρόσωποι αυτών που η κοινωνία συνηθίζει να αποκαλεί “πνευματικούς ανθρώπους”, έστω και την τελευταία ώρα μίλησαν. Ο συνθέτης Στ. Ξαρχάκος και ο καθηγητής Γ. Κοντογιώργης απευθύνουν μια μεστή και όλο νόημα επιστολή προς όλους εμάς.

Από το συγγραφικό σινάφι ούτε κιχ. Πλην καθεστωτικών και παλιάτσων των τηλεοπτικών εκπομπών και των σόσιαλ μίντια, πλην γελοίων παιδαρίων που θέτουν εαυτόν δίπλα στο σύστημα μήπως γλείψουν κάνα κοκαλάκι, κανένας άλλος δεν έχει δώσει στίγμα αρθρώνοντας λόγο σοβαρό και πρόταση εξόδου από την κατάσταση αυτή. Θα μου πείτε, αν υπήρχαν παραπάνω από μετρημένοι στα δάχτυλα Έλληνες συγγραφείς με πολιτική άποψη, στάση ζωής και ψυχή, δεν θα ήταν σε αυτά τα χάλια η ελληνική λογοτεχνία τις τελευταίες δεκαετίες και δεν θα διάβαζαν η πλειονότητα των Ελλήνων αποκλειστικά μεταφρασμένη πεζογραφία. Αν, παρόλα αυτά, κάποιος από τους συγγραφείς έχει ήδη “μιλήσει” αλλά δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου, ας με συγχωρήσει και ας με ενημερώσει τον παρακαλώ.

Η επιστολή Ξαρχάκου – Κοντογιώργη:

Αισθανόμαστε ότι έχουμε χρέος ως πολίτες αυτής της χώρας, να απευθυνθούμε στους συμπολίτες μας, να τους διατυπώσουμε τη γνώμη μας και να τους καλέσουμε να συνειδητοποιήσουν ότι τοελληνικό πρόβλημα έχει ως πρωτογενή αιτία το ιδιοτελές όσο και δυναστικό κράτος, που εγκατέστησε το κομματικό σύστημα στη χώρα από τη δεκαετία του 1980. Ότι δηλαδή η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την άρση των πυλώνων  που οδήγησαν στην καταστροφή: Οι οποίοι είναι: η κομματική ιδιοποίηση του πολιτικού συστήματος, το δυναστικό και εκφαυλισμένο κράτος και η νομοθεσία που θεσμοθετεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Να αντιληφθούν, επομένως, ότι η λύση δεν βρίσκεται στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, αφού η πολιτική τάξη εξάντλησε τα όριά της: ούτε θέλει ούτε μπορεί να αλλάξει και μάλιστα να υπερβεί τον εαυτό της.

Δύο χρόνια από τη στιγμή που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έριξε τη χώρα στο λάκκο των λεόντων, η πολιτική τάξη δεν έπραξε το παραμικρό όχι μόνο για να άρει τα αίτια της κρίσης, που στο σύνολό της δημιούργησε, αλλά και για να δείξει την παραμικρή διάθεση μεταμέλειας και αλλαγής πορείας. Διαγκωνίζεται πάνω στα συντρίμμια της χώρας για να υφαρπάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση με ψευδή διλήμματα του τύπου “μνημόνιο ή χρεωκοπία“, “ευρώ ή δραχμή“, “σταθερότητα ή ακυβερνησία“, ενώ είναι απολύτως βέβαιο ότι η χώρα δεν θα αποφύγει ούτε τη χρεωκοπία ούτε ίσως την επάνοδο στη δραχμή, εάν δεν αρθούν τα αίτια της κρίσης.

Η Ελλάδα της δημιουργίας και του πολιτισμού είναι όμηρος των ολιγαρχικών συμμοριών που ύφανε η πολιτική τάξη στο σύνολο του κράτους, οι οποίες τη λυμαίνονται και τη σπιλώνουν. Συνένοχες στον κατήφορο αυτό, είναι τόσο οι “μνημονιακές” δυνάμεις, που έριξαν τη χώρα βορά στη διεθνή των αγορών, όσο και οι “αντι-μνημονιακές” δυνάμεις, το σύνολο σχεδόν της πολιτικής τάξης.

Η ελληνική κοινωνία παρίσταται μάρτυρας μιας άγονης αντιπαράθεσης των πολιτικών δυνάμεων, που επικεντρώνεται στο σύμπτωμα -στα υπέρ ή κατά του μνημονίου-, προκειμένου να αντιπαρέλθουν το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή τηνάρνησή τους να εναρμονισθούν με το συμφέρον της κοινωνίας και της χώρας.       Υπεραμύνονται με πάθος τα προκλητικά τους προνόμια, τις ευφάνταστες ασυλίες τους, το “δικαίωμά” τους να μην υπάγονται στη δικαιοσύνη, να διαπλέκονται με σκοπό τη διαφθορά, να μην αγγίζουν τη δημόσια διοίκηση και τη δικαιοσύνη για να την χρησιμοποιούν προς όφελος των ιδίων και της “πολιτικής τους πελατείας”, με την κάλυψη του ίδιου του Συντάγματος. Η κοινωνία των πολιτών έχει αναδειχθεί στον πρωταρχικό και μείζονα εχθρό του συνόλου της πολιτικής τάξης.

Έχοντας επίγνωση της εμμονής αυτής της πολιτικής τάξης να μην αγγίξει, μέχρι σήμερα, το απεχθές της σύστημα, η ελληνική κοινωνία δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αναζητήσει τρόπους ώστε πολιτικοί και κράτος να αισθάνονται καθημερινά την ανάσα της. Να πιστέψει ότι η αλλαγή του μίγματος της ακολουθούμενης πολιτικής, θα διέλθει, σε πρώτη φάση, μόνο από τον εξαναγκασμό της πολιτικής τάξης να εναρμονισθεί με το κοινό συμφέρον, δηλαδή με την κατάλυση του λεηλατικού της καθεστώτος. Και στη συνέχεια, με την ανάκτηση μέρους, τουλάχιστον, της πολιτικής της κυριαρχίας, με την θεσμική συνεκτίμηση της βούλησής της στο πολιτικό σύστημα, με την καθιέρωση του “ελέγχειν” και του “ευθύνειν” του πολιτικού προσωπικού, για τα πεπραγμένα του. Να αντιληφθεί, τελικά, ότι η παντοδυναμία της κομματοκρατίας και των αγορών συναρτάται άμεσα από τον δικό της αποκλεισμό από το πολιτικό σύστημα.Σε τελική ανάλυση, η κοινωνία ως ο λόγος ύπαρξης και της πολιτικής τάξης και των αγορών.

Οι εκλογές, παρόλον ότι γίνονται με σημαδεμένα χαρτιά και με προκλητικά αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις, δίνουν τη μοναδική δυνατότητα στην κοινωνία των πολιτών να εξαφανίσει τους πολιτικούς πρωταίτιους της καταστροφής, να εξαναγκάσει την πολιτική τάξη, θέτοντάς την σε κατ’οίκον περιορισμό, να αλλάξει άρδην ή, εάν όπως όλα δείχνουν, επιλέξει την αντίσταση, να την οδηγήσει στην κατάρρευση, προκειμένου, πριν να είναι αργά, να έρθουν στο προσκήνιο δυνάμεις που θα οδηγήσουν στην υπέρβαση του δυναστικού καθεστώτος.

 Είναι προφανές πια ότι η πολιτική τάξη αποτελεί την μείζονα απειλή. Η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και στο ευρώ, η αποτροπή της περαιτέρω εξαθλίωσης και της ταπείνωσης της κοινωνίας, η ίδια η ύπαρξη της χώρας, διέρχονται αποκλειστικά από την υπέρβαση του συστήματος που θεσμοθετεί την κομματοκρατία και το δυναστικό κράτος.

          Η χώρα έχει επείγουσα ανάγκη από ένα μνημόνιο εναντίον του κράτους και όχι εναντίον της κοινωνίας. Διότι εάν αυτό δεν συμβεί, ακόμη και αν η ελληνική κοινωνία προσφέρει δωρεάν την εργασία της ή τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, ουδείς θα αποδεχθεί να επενδύσει στο μέτρο που θα γνωρίζει ότι τον αναμένουν τα πιράνχας της γραφειοκρατικής ιδιοποίησης, της διαπλοκής και της διαφθοράς να τον κατασπαράξουν.  Εκτός και αν η Ελλάδα μεταβληθεί σε “μη χώρα“, σε ομοίωμα κράτους, χρήσιμο ως προνομιακή χωματερή της διεθνούς των αγορών, για τις ενδο-ευρωπαϊκές ηγεμονικές διεργασίες και ως “χώρος” πρόσφορος στα διεθνή παίγνια.

Η ελληνική κοινωνία οφείλει να γνωρίζει ότι, στο πλαίσιο αυτό, θα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε μια νέα προσφυγιά και στην οριστική της εξαθλίωση και υποτέλεια.

Αθήνα, 27/4/2012
Οι υπογράφοντες

Σταύρος ΞαρχάκοςΓιώργος Κοντογιώργης,
Συνθέτης                       Καθηγητής

Ελλάς Αγγλία συμμαχία (στην ανθρώπινη βλακεία)

Χτες με επισκέφθηκε ένας ανθρωπολόγος για μελέτη!

Μάλιστα, δεν σας κάνω χιούμορ. Διδάσκων στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, πήρε την εκπαιδευτική του άδεια για να μελετήσει πως μεταφέρεται η ιστορική μνήμη από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά.

Κάναμε μια ωραία συνέντευξη, με τη βοήθεια διερμηνέα βέβαια, διότι πώς να ξεσπαθώσω στα αγγλικά; Μου ήταν αδύνατον. Το μόνο που αδυνατούσε να νιώσει απ’ όσα του είπα, ήταν η έννοια της “ελληνικότητας”. Φυσικό είναι.

Η επίσκεψή του όμως εδώ στο χωριό μού έφερε στο νου την εποχή που ξεκίνησα να εκδίδω το Πελινναίο, όταν με ένα μαγνητοφωνάκι και μια φωτογραφική μηχανή, αλώνιζα το νησί κι εγώ και μάζευα υλικό αφηγήσεων. Η ανθρωπολογική έρευνα τότε στην ελληνική επαρχία ήταν παντελώς άγνωστη έννοια. Σαν την ελληνικότητα για τον Άγγλο. Εξ ου και τα τζιμάνια της ΕΥΠ με υποπτεύθηκαν αμέσως τότε για κατάσκοπο της Τουρκίας κι άρχισαν να με παρακολουθούν, με αποτέλεσμα εκείνη την τραγική εισβολή που έκαναν στο σπίτι μου ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι και με σήκωσαν με τα όπλα από το κρεβάτι. Ιστορίες για αγρίους πραγματικά.

Ο επισκέπτης μου με άκουγε με τα μάτια γουρλωμένα καθώς του τα εξιστορούσα όλα αυτά τα συμβάντα, όταν η συζήτησή μας έφτασε εκεί. Ήταν φανερό ότι γι’ αυτό το θέμα είχε αναφορές και μπορούσε να το νιώσει. Έβλεπα στα μάτια του ανάμικτα την έκπληξη, το δέος και τον χλευασμό για το πως αντιμετώπιζε πριν λίγα μόλις χρόνια η “πολιτισμένη” Ελλάδα έναν άνθρωπο που εργαζόταν, έστω και ερασιτεχνικά, με τον κλάδο της επιστήμης που υπηρετεί κι ο ίδιος. Κρατούσε σημειώσεις με μανία και με κάποια επιφωνήματα κατά στιγμές.

Κι εγώ ένιωσα κάπως σαν τους δικούς μου ήρωες, τους γέροντες που επισκεπτόμουν τότε για ν’ ακούσω τις ιστορίες της ζωής τους και μου φαινόταν κι εμένα απίστευτα τα όσα είχαν τραβήξει, αριστεροί γαρ οι περισσότεροι, από τους “πολιτισμένους” Άγγλους στη Μέση Ανατολή, κατά την προετοιμασία του Εμφυλίου. Του τα είπα κι αυτά βέβαια, τίποτα δεν ξέχασα. Για να μη φύγει με την εντύπωση πως ο κρετινισμός κι ο φασισμός, έννοιες ταυτόσημες, είναι ίδιον μόνον του δικού μας κράτους…

 

Η συνταγή της Βιβής Γ. στην Ελληνοφρένεια

http://ellinofreneia.net/details.php?id=3817Συνταγή πριν την ψηφο. [28-04-2012]
«Υλικά:(Για μια λαοθάλασσα ή μερικές χιλιάδες ψηφοφόρους, ανάλογα με την όρεξή σας)

1 βιβλίο καλού συγγραφέα (από την Χίο  κατά προτίμηση)

1 σελιδοδείκτης

10-12 κίτρινα χαρτάκια τα λεγόμενα post it

1-2 χαρτομάντιλα

Μολυβάκι +γόμα

  1. καφές+ όση ζάχαρη βάζετε, αν και αυτός θα σας καλύψει σκέτος, πάρτε και κανα κονιάκ, καλού κακού

1    βαρύ τασάκι

 

Εκτέλεση

Κρατάτε με το αριστερό σας  χέρι το βιβλίο, έχετε δίπλα τον καφέ και παραδίπλα το κονιάκ μην σας πω και παξιμαδάκι και απαξάπαντος τα μαντίλια διότι θα σας χρειαστούν εκτός κι έχετε κάνει το ειδικό πρασινομπλέ εμβόλιο αναισθησίας ,το μολυβάκι για να σημειώνετε τις άγνωστες Μακριδάκειες λέξεις να τις στείλετε στον Μπαμπινιώτη να κάνει τίποτα καλύτερο από το να παίζει τον υπουργό παιδείας και μην ξεχάσετε γόμα που να σβήνει καλά. Το τασάκι θα σας χρειαστεί στο τέλος. Διαβάζετε με μέτρια-προς-δυνατή φωνή μέχρι να μαλακώσουν οι παράγραφοι. Αν δεν μαλακώνουν με τίποτα είναι αφενός διότι δεν υπάρχουν και αφετέρου διότι έχετε αρχίσει να κλαίτε μια και  καταλάβατε ποιοί ακριβώς θέλουν μπουνιές σ’αυτήν την χώρα, οπότε  μην σταματήσετε την ανάγνωση, γι αυτό εξάλλου σας τόνισα να έχετε κοντά σας τα μαντιλάκια.

Χωρίς να διακόψετε το διάβασμα, κλαίγοντας, κλέβετε  σελίδες και πάτε να τσιμπολογήσετε λίγο από το τέλος του πετεινού αλλά την πατάτε διότι δεν έχει βράσει ακόμα και δεν ξέρετε και που ακριβώς θα  αποσώσει το  βράσιμο ο κύριος Γιάννης και αν θα   σκάσουν οι ατμοί στην μούρη σας και στο μεταξύ έχετε κάψει την γλώσσα σας και καλά να πάθετε, έτσι μεταφέρετε την ανυπομονησία σας στον καφέ, πίνετε κάμποσες γουλιές, ψιλοσυνέρχεστε και συνεχίζετε την ανάγνωση περί Παναγή και λοιπών καταστάσεων που συμβαίνουν με παραλλαγές και σε σας τους ίδιους και όσο το αντιλαμβάνεστε πλαντάζετε. Σκεπάστε το φλιτζάνι με αλουμινόχαρτο. Κατόπιν ρίχνετε το κλάμα  της πολιτικής κι εκλογικής ζωής σας στις σελίδες που έχουν  απομείνει και αφήνετε να μουλιάσει το χαρτί μέχρι να είναι έτοιμο. Στο μεταξύ κατεβάζετε μονοκοπανιά  το κονιάκ, πέντε έως δέκα  ρακές κι αρκετά νεροπότηρα με κρασί διότι πρέπει να πνίξετε τον πόνο σας.

Είστε σχεδόν έτοιμοι. Ανοίξτε την τηλεόρασή σας, δελτίο ειδήσεων κατά προτίμηση. Χτυπήστε το ξερό σας το κεφάλι  μέχρι να αναβλύσει και να πεταχτεί όξω όοολη η πηχτή μαρέγκα που σας έχουν εγκαταστήσει εντός του τα καλά ΜΜΕ που σνιφάρατε κατ’ εξακολούθησιν. Συνεχίζετε να χτυπάτε και προσθέτετε σιγά σιγά ιδέες  στο μυαλό σας. Όταν το μίγμα γίνει ομοιογενές αλλά επιτρέπει στον εγκέφαλό σας να κινείται, προσθέτετε και τις τελικές εκτιμήσεις, αναλύσεις και μια γενναιόδωρη χούφτα θάρρος και χτυπάτε πάλι μέχρι να γίνει ομοιόμορφη η  απόφαση και να το πάρετε και  σεις απόφαση, ότι αν δεν βράσει το ζουμί του πετεινού αυτήν την φορά να το πιείτε να γιάνετε θα βράζετε μετά εσαεί στο δικό σας και θα ‘ναι και μαύρο.

Όταν το διάβασμα είναι έτοιμο, κλείνετε τα μάτια και ρίχνετε το τασάκι  αμέσως καταπάνω στην τηλεόραση. Ανακατεύετε για 1 λεπτό περίπου γυαλιά καρφιά και τα εσώψυχά σας και η σούπα είναι έτοιμη.

Σερβίρετε τη ανάγνωση  ζεστή-ζεστή  την Κυριακή στις 6 Μαϊου για πρώτο (σας) και τελευταίο (τους) πιάτο. Μετά θα δείξει.

Καλή όρεξη και καλή χώνεψη!»

 

Το κείμενο αυτό το έγραψε αναγνώστρια, αφού είχε διαβάσει το νέο βιβλίο του συγγραφέα φίλου μας, Γιάννη Μακριδάκη «Το ζουμί του πετεινού» (Εστία).

(Το βιβλίο έχει ήρωα έναν αγρότη, τον Παναγή που ζούσε καταγής. Δεν είχε πάρε δώσε με την κοινωνία και δεν ήξερε τίποτα για την οικονομική κρίση διότι κάθε μέρα ζούσε μαζί με τα φυτά και τα ζώα του. Ώσπου μια μέρα στην ταβέρνα ακούει κάποιους να λένε για την κατάντια της χώρας και τον πιάνει κρίση νευρική. Από τότε και για τρεις μέρες αρχίζει να βλέπει κάθε βράδυ τις ειδήσεις και να σχολιάζει με τον δικό του τρόπο τα όσα λένε οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι, ώσπου ένα βράδυ από τα νεύρα του γι αυτά που ακούει, πετάει το τασάκι και σπάει την τηλεόραση και τα μούτρα της παρουσιάστριας!)

 

Μια εβδομάδα έμεινε για να γράψουμε ιστορία. Καλή ανάγνωση και καλό βόλι!

Θύμιος Κ.

Βουτηγμένοι στην πλάνη μας

Τώρα την άνοιξη που ξεμυτίζουν οι σπόροι, που γεννοβολάνε τα ζωντανά και που ανθίζουν τα δέντρα, είναι πιο εμφανές από ποτέ το πόσο μακριά από τη ζωή και τη μοναδική πραγματικότητα που υφίσταται, ζει ο  σύγχρονος άνθρωπος. Κάτι σκιρτάει μέσα του σαν κάνει μια πασχαλιάτικη βόλτα στη φύση και τον χτυπάει η μυρωδιά του λεμονανθού αλλά παραμένει σκίρτημα διότι έχουν χαθεί τα δεδομένα, άλλαξε γενιά με τη γενιά το λογισμικό και δεν είναι συμβατό πια με τη ζωή την ίδια.

Έφτιαξε ένα ψέμα ο άνθρωπος, που λέγεται οικονομία του χρήματος και μπήκε μέσα για να ξεκουραστεί και να νιώσει δήθεν ασφάλεια. Διότι ήτανε πολύ δύσκολη η ζωή παλιά, κοπιαστική, ολημερίς δουλειά σκληρή για να τραφεί, να ζεσταθεί, να ξεδιψάσει, να ζήσει.
Κι ήταν πολύ δελεαστικές οι αστικές σειρήνες. Παράτησε λοιπόν τη ζωή ο άνθρωπος, την έδωσε αντιπαροχή για ένα διαμέρισμα ζεστό κι ένα λογαριασμό τραπέζης. Απεξαρτήθηκε από τη σκληρή εργασία για επιβίωση και εξαρτήθηκε από τον μισθό της δουλείας. Παράτησε τις εργασίες που τον έτρεφαν και άρχισε τη δουλειά που τον ταίζει δίχως να τον τρέφει, απεναντίας τον απομυζεί. Γιάτρεψε τις απλές αρρώστιες του κι έγινε θύμα άλλων, πιο επώδυνων.
Και σαν ένιωσε πως στάθηκε στα πόδια του, σε ασταθή κι αδύναμα πόδια όμως, στηριγμένα σε χαρτονομίσματα κι όχι στο χώμα πια, νόμισε πως έπιασε και τον παπά από τα τέτοια κι έτσι θέλησε ανάπτυξη οικονομική. Ανάπτυξη διαρκή, απεριόριστη. Ανάπτυξη μόνιμη και άπειρη σ’ έναν πλανήτη πεπερασμένο.
Από τη στιγμή που έφυγε ο άνθρωπος από το φυσικό του περίβλημα και κλείστηκε στα τσιμέντα, έπαψε να βλέπει και να νιώθει τις εναλλαγές των εποχών, ξέχασε πως υπάρχει και φθινόπωρο, πως ό,τι αναπτύσσεται, φθίνει, κι άρχισε να επιζητεί μια διαρκή ανάπτυξη, ανυπόστατη και ξένη με τους όρους της ζωής.
Ταυτόχρονα, ο άνθρωπος απομακρύνθηκε και από τις συνέπειες των καθημερινών απλών του κινήσεων κι έχασε έτσι κάθε επαφή με την υγιή αίσθηση της Οικονομίας. Της μοναδικής Οικονομίας που υφίσταται στην πραγματικότητα. Διότι κάποτε ήξερε πως π.χ. για να ζεσταθεί πρέπει να κόψει και να κουβαλήσει ξύλα, ήξερε και πως το χωράφι του ή το δάσος δεν έχουν απεριόριστη ξυλεία και γι αυτό έκανε οικονομία στο τζάκι του, ξύλευε με φειδώ και με τη σκέψη πάντα στον επόμενο χειμώνα. Το ίδιο έπραττε με όλα τα αγαθά.
Σήμερα, η μόνη συνέπεια που βλέπει μπρος του όταν πατάει τους διακόπτες και τα κουμπιά για να καταναλώσει ενέργεια, είναι ο αριθμός που αλλάζει στον λογαριασμό κάθε δίμηνο. Καμιά άλλη συνέπεια δεν αναγνωρίζει ο εγκέφαλός του από τις τόσες που έχει η κάθε απλή του κίνηση. Μπορεί στην Πτολεμαίδα να πεθαίνουνε από την καύση του λιγνίτη, μπορεί στα νησιά να ζούνε ανάμεσα σε τερατώδεις ανεμογεννήτριες, μπορεί τα λιβάδια και οι αγροί να έχουνε γεμίσει μαύρους φωτοβολταϊκούς καθρέφτες εκτοπίζοντας τις καλλιέργειες, τη βάση της διατροφής του δηλαδή, αλλά ο σύγχρονος άνθρωπος αντιλαμβάνεται μονάχα αριθμούς στον λογαριασμό του και τίποτε παραπάνω.
Την πραγματικότητα την αντιλαμβάνεται μονάχα με την απλή αριθμητική, υπολογίζοντας αν τον βγάζει ή δεν τον βγάζει το μηνιάτικο. Υπολογιστάκος για απλές πράξεις εξελίχθηκε το “τέλειο” αυτό ον της φύσης. Και έτσι έγινε υποχείριο των κερδοσκόπων. Είναι που είναι σκλάβος, έχει που έχει παραδώσει τη φροντίδα για ικανοποίηση κάθε ζωτικής του ανάγκης σε εταιρίες και πληρώνει αδρά τις χαμηλής ποιότητας και επικίνδυνες για την υγεία του υπηρεσίες και προϊόντα τους, γίνεται και εύκολο θύμα της προπαγάνδας τους. Κάθεται μες στο κλουβί του και τον ταϊζουν καρκίνο και φούμαρα. Πρώτα τον έβγαλαν μακριά από τη φύση κι ύστερα τον έκαναν να νιώθει προσωπικά ένοχος για την καταστροφή της. Πρώτα τον έκαναν ασυλλόγιστο καταναλωτή των φυσικών πόρων κι ύστερα άρχισαν να του πουλάνε πράσινη ανάπτυξη. Πρώτα του έκοψαν κάθε επαφή με την πραγματικότητα, τον έκαναν θεωρητικό της ζωής, υπολογιστάκο, κι ύστερα του παν ότι πρέπει να βγαίνει από την πρίζα όταν κοιμάται διότι καταστρέφει τον πλανήτη. Κατόπιν τον έφτιαξαν δόλια και σύμμαχό τους στο επόμενο μεγάλο φαγοπότι και στην επόμενη μεγάλη λεηλασία της φύσης, που λέγεται εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, κάνοντάς τον να τις υποστηρίζει άκριτα για να πατάει τα κουμπιά του με λιγότερες τύψεις.
Αυτός είναι ο σύγχρονος άνθρωπος. Ένα ον ενοχικό, δίχως ρίζες και με ποδάρια εξαρτημένα κι έωλα, που έμαθε να θέλει ανάπτυξη διαρκή και με ρυθμούς φρενήρεις για να ‘ναι ευχαριστημένος. Ένα ον που δεν έχει πια καμία σχέση με την έννοια της Οικονομίας, αυτήν που έχουν όλα τα άλλα όντα γύρω του. Ένα ον πλανεμένο. Διότι ξέχασε πως κάθε άνοιξη εκτρέφει ένα φθινόπωρο και κάθε φθινόπωρο εγγυμονεί μιαν άνοιξη.