Απλεπιστημιακό έτος 2014

Μαζί με το νέο έτος ξεκίνησε αμέσως και ο προγραμματισμός του Απλεπιστημίου.

Έχουν ήδη καταφτάσει προτάσεις για οργάνωση Απλεπιστημίων σε διάφορες περιοχές και για διοργάνωση των πρώτων σεμιναρίων

Στη Βολισσό, αν υπάρχουμε ως τότε εμείς και η Ελλάδα, θα γίνει και πάλι φέτος το Απλεπιστήμιο εντός του καλοκαιριού, σε ημερομηνίες που θα ανακοινωθούν το προσεχές διάστημα

Όσοι έχετε απορίες, επιθυμίες ή θέλετε να δηλώσετε συμμετοχή ή να προτείνετε ημερομηνίες και τόπους που σας ενδιαφέρουν για την διοργάνωση Απλεπιστημιακών σεμιναρίων, με διαλέξεις και πρακτικές εργασίες στη γη, στους τομείς της φυσικής ζωής, φυσικής διατροφής και φυσικής καλλιέργειας, επικοινωνήστε άμεσα για να οργανωθούμε όσο καλύτερα γίνεται:

Γιάννης Μακριδάκης: akridaki@gmail.com

Ειρήνη Δασκαλάκη: eirinidas@gmail.com

Ένας ιδανικός τόπος για οικοκοινότητα

Το πρωί, ανταποκρινόμενος στην επιθυμία μιας φοιτήτριας που κάνει κάποια εργασία και ήθελε να την βοηθήσω πήγα στο Λεπροκομείο Χίου, το γνωστό και ως Λωβοκομείο.


Ένα θεραπευτήριο λεπρών και όχι απομονωτήριο όπως η Σπιναλόγκα, εντός του οποίου ζούσαν οι ασθενείς με όλες τις ανέσεις και με πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Ακόμα και σήμερα στον οικίσκο όπου στεγαζόταν το ιατρείο μυρίζουν τα φάρμακα και τα χάπια είναι χυμένα στο περβάζι λες και κάποιος τα χρησιμοποίησε χτες
Το συγκρότημα είναι εξαιρετικής αισθητικής. Τα τεκμήρια απίστευτης σπουδαιότητας.
Ακόμα υπάρχουν όλα τα αντικείμενα που εξυπηρετούσαν τους λεπρούς. Κρεβάτια, στρώματα, σεντόνια, κουβέρτες, σόμπες, λάμπες, τα πάντα. Ένα παγκόσμιο μνημείο Λέπρας
Πολλά έχουν κατά καιρούς γραφτεί για το Λεπροκομείο της Χίου, το μόνο νοσηλευτικό ίδρυμα για την λέπρα στην Ελλάδα και όχι απομονωτήριο, πολλά και για την ζωή των τροφίμων του
Σήμερα όμως ήταν η πρώτη φορά που δεν το ένιωσα ως μνημείο που ερειπώνεται το Λωβοκομείο αλλά ως προορισμό του άμεσου μέλλοντος
Σπιτάκια και υποδομές έτοιμα. Γη εύφορη, νερό καλό, ο χείμαρρος περνάει από μέσα του και τα πηγάδια φίσκα. Το Λωβοκομείο της Χίου αποτελεί τον απόλυτο, τον ιδανικό τόπο για την ανάπτυξη μιας οικοκοινότητας και παρακαλεί έτσι που στέκει και αντιστέκεται στον χρόνο και στους βάνδαλους, κάποιους ανθρώπους σύγχρονους να το επανακατοικήσουν. Ανήκει στον Δήμο Χίου, γεγονός που κάνει ευκολότερη ίσως μια κατάληψή του από ομάδα ανθρώπων που θα ζήσει εκεί, θα επισκευάσει με προσωπική εργασία κάποια σπιτάκια, θα αναπτύξει καλλιέργειες στη γη και θα ξεκινήσει μια νέα ζωή μέσα στην υπέροχη φύση, μια νέα αρχή, έναν νέο ιστορικό κύκλο για το εν λόγω οικοδόμημα
Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ κοντά η στιγμή που το Λωβοκομείο της Χίου θα επανακατοικηθεί
Για την Ιστορία θα αναφέρω ότι προσωπικά, με μεγάλη επιμονή και δυσκολίες κατάφερα να εντοπίσω την τελευταία πια πρώην ασθενή που έζησε μεγάλο μέρος της ζωής της εντός αυτού του Ιδρύματος και της έκανα μια συνέντευξη. Είχα σκοπό να γράψω ένα βιβλίο αλλά με πρόλαβε το σήριαλ στην τηλεόραση πριν μερικά χρόνια και ξενέρωσα. Το έχω όμως μέσα μου όλο το βιβλίο και όλη την ατμόσφαιρα της ζωής στο Λεπροκομείο της Χίου.
Ίσως ευτυχήσω να την ζήσω κιόλας μιας και θα είμαι συμμέτοχος, αρωγός και συγκάτοικος σε μια ενδεχόμενη προσπάθεια κατάληψης και επανακατοίκησής του
Αμήν

“Γεμιστή χριστουγεννιάτικη γαβαθούλα”

Θα σας δώσω τώρα συνταγή!
“Γεμιστή χριστουγεννιάτικη γαβαθούλα”
Για δύο ανθρώπους, όχι άτομα. Και για να φάνε, όχι για να καταναλώσουν
Υλικά
1/2 Γλυκοπατάτα
1/3 μικρού κουνουπιδιού
1 μέτριο μπρόκολο
2 κρεμμυδάκια φρέσκα
1 αβοκάντο
Ταχίνι 50γρ
Φύλλα από : σπανάκι, μολώχα, ζοχούς και ό,τι άλλο ραδικοειδές, αντίδια
Σέλινο
Μαϊντανό
Λεμόνι
Ελαιόλαδο
Κουρουμά
Μαραθόσπορους

Τα κάνετε όλα μικρά κομματάκια, τα φυλλώδη με το χεράκι, όχι με μαχαίρι, γεμίζετε με το μείγμα την “χριστουγεννιάτικη γαβαθούλα”, ανακατεύετε πολύ καλά με κουταλοπίρουνα και έτοιμο το γεύμα. Όλα ωμά εντελώς, μην τα ξαναλέμε. Ταιριάζει μαζί και παξιμάδι κρίθινο

και αφήστε τους άλλους να τρώνε λίπη επιχορηγούμενα ή όχι από τις 8 μυστηριώδεις κυρίες με τα μαύρα που ταϊζουν κρέας τον φτωχό καταναλωτή

Διότι αν έχουμε φτάσει εδώ που φτάσαμε ως ανθρωπότητα, πολύ σημαντικό ρόλο έχει παίξει η όξινη και επιθετική διατροφή μας
Καλές γιορτές

 

Υπάρχει τρόπος;

Υπάρχει τρόπος να ξεφύγει κανείς από το αδιέξοδο καπιταλιστικό καταναλωτικό και αντιφατικό αυτό σύστημα;
Υπάρχει τρόπος ένας άνθρωπος να είναι πλάσμα της φύσης και όχι καταναλωτής της;
Υπάρχει τρόπος ένας αριστερός πολίτης ή πολιτικός να μην είναι ανακόλουθος, ανήθικος, αναξιοπρεπής;
Υπάρχει τρόπος η Αριστερά να γίνει σύγχρονη, Οικουμενική, να εκφράσει την συνεργασία του Ανθρώπου με το Οικοσύστημα και όχι πια το μένος του για επικυριαρχία;
Υπάρχει τρόπος για να ξεφύγει η ανθρωπότητα από το αδιέξοδο που διαφαίνεται;
Και βέβαια υπάρχει. Είναι η μετάβαση από το υποσύνολο στο σύνολο, η απελευθέρωση από το σύστημα στο οικοσύστημα, η επαφή με τον φυσικό μας εαυτό και κάθε τι φυσικό γύρω μας και η απόρριψη κάθε τεχνητού – συστημικού, η συνειδητοποίηση του ότι τίποτα δεν είναι μοιραίο, για όλα είμαστε εμείς υπεύθυνοι και κυρίως για τον εαυτό μας, για την υγεία και την προσωπική μας διαδρομή και ιστορική πορεία
Εργαλείο αυτής της προσωπικής μετάβασης του καθενός η φιλοσοφία του τρίπτυχου:
Φυσική ζωή, φυσική διατροφή, φυσική καλλιέργεια.


Όποιοι ενδιαφέρονται να μάθουν και να πράξουν αλλιώς, να βιώσουν την αλλαγή πορείας της διαρκούς επανάστασης των ανθρώπων επί της γης, να απεξαρτηθούν από την παθογένεια, τις αρρώστιες και τις δήθεν γιατρειές του συστήματος, από τον συστημικό δέσμιο και χειραγωγημένο εαυτό τους, το γρανάζι αυτό που σπαταλά τη ζωή του για να κυκλοφορεί το χρήμα και να ζει το σύστημα, μπορούν να απευθυνθούν στο Απλεπιστήμιο και να προγραμματίσουμε και να οργανώσουμε μαζί ημερίδες ή διήμερα φυσικής ζωής, διατροφής και καλλιέργειας στους τόπους τους, να κάνουμε πράξη την Οικουμενική Αριστερά που έχει γεννηθεί και μεγαλώνει όσο το σάπιο σύστημα γίνεται κοπριά στις ρίζες της
Απλεπιστήμιο
Γιάννης Μακριδάκης akridaki@gmail.com
Για επικοινωνία στην Αθήνα : Ειρήνη Δασκαλάκη eirinidas@gmail.com
Δεν είμαστε δάσκαλοι ούτε παντογνώστες. Εμπειρίες, συναισθήματα και συμπεράσματα των μεθόδων μας μοιραζόμαστε. Για ζωή ελεύθερη από κάθε τι που την περιορίζει, την αρρωσταίνει και την χειραγωγεί.Και βέβαια δωρεάν χρημάτων. Δεν χωράει το χρήμα στην φιλοσοφία και στην ελευθερεία της ζωής και της δράσης. Είναι από μόνο του πλέον σκλαβιά

Συνέντευξη στην Αυγή 8/12/13

 

Γιάννης Μακριδάκης: Να αποδομήσουμε το σύστημα!

“Πιστεύω στον θεό διότι τον βλέπω κάθε μέρα” λέει. Μη φανταστείτε έναν θρησκευόμενο που ξημεροβραδιάζεται στις εκκλησίες. “Μπορείς να τον δεις σε μια κίνηση ενός φυτού, στη ματιά ενός ζώου” εξηγεί. Αποτραβηγμένος στη Βολισσό, ένα μικρό χωριό στη Βορειοδυτική Χίο, αλλά όχι απών από την εποχή του, γράφει τα βιβλία του, καλλιεργεί το χωράφι του, ζει χωρίς τη διαμεσολάβηση του χρήματος, προσαρμόζει την καθημερινότητά του στους ημερήσιους και ετήσιους κύκλους της φύσης και επιμένει να κρατά κρεμασμένη στο μπαλκόνι του μια κόκκινη σημαία. “Συμβολίζει τη νίκη του ανθρώπου επί του ατόμου… Τη διαρκή επανάσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη στην κοινωνία μας εδώ και τρία χρόνια και οδηγεί στην αλλαγή της πορείας”.

Ο Χιώτης συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης δεν μπορεί να φανταστεί τον άνθρωπο ξεκομμένο από το οικοσύστημα. Η αποανάπτυξη γι’ αυτόν δεν είναι ένα λήμμα στο λεξικό, αλλά το μοντέλο με το οποίο επέλεξε να ζήσει. Μιλά ήρεμα όταν προτείνει “να αποδομήσουμε το σύστημα που έχουμε φτιάξει και μας έχει φέρει προ του αδιεξόδου, να ορίσουμε εκ νέου το αξιακό μας σύστημα, τις έννοιες όλες”. Εξίσου ήρεμα διευκρινίζει “Τα βιβλία μου είναι πολιτικά” όταν επισημαίνουμε ότι κάποιοι τα θεωρούν παλαιϊκά. Και εξηγεί “Παίρνω την αυθεντική γλώσσα και, κυρίως, την ατμόσφαιρα του τόπου που ζω και μέσα απ’ αυτή κοιτώ τον κόσμο γύρω μου σήμερα”. Αυτή η γλώσσα, αυτή η ατμόσφαιρα διαπνέει και το τελευταίο του βιβλίο “Του θεού το μάτι” (εκδ. Εστία) που έδωσε την αφορμή για την κουβέντα μας, λίγο πριν επιστρέψει στη Βολισσό από την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα.

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

 

* Ποιος είναι ο θεός και ποιο το μάτι του;

Ο θεός είναι παντού. Είναι οι δυνάμεις και οι δυναμικές του δημιουργικού χάους που ορίζουν το οικοσύστημα και το βαστούν σε ισορροπία, οπότε μπορείς να τον δεις στην πιο μικρή του έκφανση, σε μια κίνηση ενός φυτού, στη ματιά ενός ζώου. Στο βιβλίο “Του θεού το μάτι” ονομάζονται αλληγορικά τα πετούμενα, τα πουλιά που είναι η συνείδησή μας, αφού πετούν από πάνω μας και μας παρατηρούν, γνωρίζουν την κάθε μας κίνηση.

 

* Πιστεύετε στον θεό;

Πιστεύω, διότι τον βλέπω κάθε μέρα.

 

* Τη συνείδησή μας θεωρείτε ότι την ξεχάσαμε τα τελευταία χρόνια;

Την ανθρώπινη υπόστασή μας ξεχάσαμε, καθώς και οτιδήποτε φυσικό. Είμαστε πλανεμένοι. Έχουμε παραμελήσει τον άνθρωπο και έχουμε αφιερωθεί στο άτομο, στην υπόσταση του ιδιώτη καταναλωτή, που ζει αποξενωμένος από το φυσικό του περίβλημα, μέσα σε τεχνητά περιβάλλοντα, μακριά από το αυθύπαρκτο οικοσύστημα και εντός ενός τεχνητού συστήματος, έχουμε χάσει την επαφή μας με τους φυσικούς πόρους, μας έχει καλλιεργηθεί η μη ευθύνη για οτιδήποτε δεν ορίζεται ως ατομική μας ιδιοκτησία, οπότε ζούμε πλανεμένοι με την ιδέα ότι το σύστημά μας είναι το παν και ότι το χρήμα είναι φυσικός πόρος και μάλιστα ο μοναδικός.

 

* Αυτό που προτείνετε, και μέσα από την ίδια σας τη ζωή και στάση, είναι να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τα ανθρώπινα μεγέθη. Προτείνετε επιπλέον να αρνηθούμε τον κόσμο έτσι όπως τον ξέρουμε ώς σήμερα;

Ένα από τα χαρακτηριστικά του κόσμου όπως τον ξέρουμε σήμερα είναι ότι το 60% των ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη καταναλώνει φυσικούς πόρους χωρίς να αναπληρώνει ούτε στο ελάχιστο κάποιους απ’ αυτούς. Αυτό είναι ένδειξη ότι βαδίζουμε προς το αδιέξοδο, με δεδομένο ότι ο πλανήτης είναι πεπερασμένος. Αυτό που προτείνω εγώ δεν είναι μια γενικευμένη επιστροφή στο παρελθόν. Το παρελθόν το θεωρώ εξίσου υπεύθυνο για το παρόν αδιέξοδο. Προτείνω μια τάση προς εξισορρόπηση, η οποία θα έρθει μέσα από την επαφή του καθενός μας με τους βασικούς φυσικούς πόρους που εξ’ ορισμού είναι αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων. Και επίσης με την καλλιέργεια της προσωπικής ευθύνης για τη διαχείριση και την αναπλήρωσή τους. Τέλος, με την επαφή του ανθρώπου με την ανθρώπινή του υπόσταση και όχι μόνο με την ατομική, έτσι ώστε να στραφεί προς το να συμπεριφέρεται συνεργατικά και όχι ανταγωνιστικά στον συνάνθρωπό του.

Ο τρόπος για να επιτευχθούν όλα αυτά στηρίζεται σε τρεις συνιστώσες που ορίζονται ως φυσική ζωή, φυσική καλλιέργεια, φυσική διατροφή, διότι κάθε φυσικό πλάσμα, όπως ο άνθρωπος, μόνο φυσική ζωή μπορεί να ζήσει, αφού τον διέπουν οι νόμοι της φύσης. Ό,τι πάει να κάνει εκβιαστικά επί των φυσικών ρυθμών και νόμων γυρίζει στο πολλαπλάσιο ως συνέπεια στον ίδιο. Κι όταν λέμε στον ίδιο, εννοούμε την ανθρωπότητα, γιατί η ανθρωπότητα είναι ενιαίο σύνολο.

Επομένως ναι, προτείνω να αποδομήσουμε το σύστημα που έχουμε φτιάξει και μας έχει φέρει προ του αδιεξόδου, να ορίσουμε εκ νέου το αξιακό μας σύστημα, τις έννοιες όλες, την ανάπτυξη, τη λιτότητα, την κατανάλωση, την αναπλήρωση, τους φυσικούς πόρους και να πορευτούμε πιο κοντά στους νόμους με τους οποίους είμαστε φτιαγμένοι, να δρούμε με όσο το δυνατό μικρότερης κλίμακας επεμβάσεις πάνω στη Γη.

 

* Όλο αυτό προϋποθέτει και μια επαναπροσέγγιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά και του τρόπου με τον οποίο δεχόμαστε και χρησιμοποιούμε τη γνώση.

Βεβαίως, γι’ αυτό θα πρότεινα όσοι έχουμε υποστεί τη συστημική εκπαίδευση να φοιτήσουμε κάποια διαστήματα σε σχολεία αποεκπαίδευσης και κυρίως τα παιδιά, όχι μόνο εμείς οι μεγάλοι, και να μιλήσουμε κατόπιν για μια παιδεία με άλλους όρους.

 

* Τι εννοείτε όταν λέτε αποεκπαίδευση. Δεν υπάρχει στο λεξικό ακόμα αυτή η λέξη.

Όπως υπάρχει ο όρος ανάπτυξη που περιγράφει μια φυσική διαδικασία εξέλιξης, αλλά το σύστημα τον αλλοίωσε και τον όρισε ως μεγέθυνση, γιγαντισμό και εν τέλη καταστροφή, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ο όρος αποανάπτυξη για να ισορροπήσει. Έτσι και σχετικά με την εκπαίδευση, επειδή ξέφυγε από τον ορισμό της παιδείας, της καλλιέργειας, της αισθητικής, της επαφής με κάθε τι φυσικό και ορίστηκε ως εκπαίδευση εξειδικευμένων ατόμων-γραναζιών του συστήματος, δημιουργείται πλέον η ανάγκη ενός νέου ορισμού, κατ’ αναλογία με την αποανάπτυξη, που είναι η αποεκπαίδευση. Η παιδεία, στα πρώτα της τουλάχιστον στάδια, να δίνεται δηλαδή βιωματικά και μέσα από την επαφή του νέου ανθρώπου με τον φυσικό του εαυτό και με το φυσικό του περιβάλλον.

 

* Και η γνώση που έχει κατακτηθεί, η τεχνολογία πώς εντάσσονται σ’ αυτό το σκηνικό;

Λόγω του απαράβατου νόμου της αρχής διατήρησης της ενέργειας στη γενικευμένη της μορφή, δεν κατακτάς κάτι χωρίς να χάσεις κάτι ανάλογο. Με άλλα λόγια, η κατάκτηση της γνώσης και της τεχνολογίας κόστισαν την απώλεια άλλων πολύτιμων γνώσεων και ανθρώπινων δεξιοτήτων που υπήρχαν στο παρελθόν, αλλά όχι τώρα. Παρ’ όλα αυτά, τη γνώση και την τεχνολογία που έχουμε στα χέρια μας σήμερα ένας τρόπος μόνο υπάρχει να την κάνουμε χρήσιμη για την ανθρωπότητα και για το οικοσύστημα στο σύνολό του, να την εντάξουμε σε ένα πλαίσιο αλλαγής πορείας, συνεργασίας με το οικοσύστημα και όχι κυριαρχικού ανταγωνισμού.

 

* Πώς αυτό το κινηματικό μοντέλο που έχετε κατά νου μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη;

Έχει αρχίσει ήδη να εφαρμόζεται από νέους ανθρώπους που φτιάχνουν άλλου είδους κοινότητες, μικρότερης κλίμακας και κοντά στις φυσικές αξίες και πόρους, κοντά στη γη και την παραγωγή και αυτό έρχεται ως συνέπεια του ότι η ανθρωπότητα, που ξεκίνησε από τις μικρές κοινότητες κι έχει φτάσει πλέον στις μητροπόλεις, βλέπει το αδιέξοδο εμπρός της και αποκτά αντισώματα, ανθρώπους δηλαδή που αποδομούν όλο αυτό το μοντέλο και πηγαίνουν σε ένα άλλο είδος κοινοτισμού, επιστρέφουν πάλι στις πρωτογενείς αξίες και υλικά, αλλά με σύγχρονους όρους.

 

* Ωστόσο, δεν μπορούν να το κάνουν όλοι αυτό.

Το θέμα δεν είναι να το κάνουν όλοι, γιατί έτσι θα διαταραχθεί και πάλι η ισορροπία. Αν επιστρέψουμε όμως στις ανθρώπινες κλίμακες των κοινοτήτων, θα υπάρχει μεγαλύτερη ποιότητα ζωής παντού.

 

* Μέσα σ’ αυτό το μοντέλο η τέχνη, και εν προκειμένω η λογοτεχνία με την οποία ασχολείστε, ποια θέση κατέχει;

Η τέχνη είναι ένα μέσο επικοινωνίας των ανθρώπων, απευθύνεται στην ανθρώπινη, όχι στην ατομική υπόσταση, οπότε είναι άρρηκτα δεμένη με τις ζωές των ανθρώπων και μπορεί να γίνει ένα σημαντικό εργαλείο για τον εξανθρωπισμό των ατόμων. Έχει μεγάλη δύναμη η τέχνη.

 

* Εσείς γιατί γράφετε;

Είναι ανάγκη εσωτερική, λειτουργεί ευεργετικά πάνω μου. Ευτυχώς, μου έρχονται και μηνύματα από αναγνώστες ότι λειτουργεί κάπως έτσι και σ’ αυτούς, οπότε υπάρχει πληρότητα και αρμονία, με την έννοια ότι υπάρχει ένας δίαυλος αμφίδρομης επικοινωνίας.

 

* Τα διαβάσματά σας πού περιστρέφονται;

Δεν έχω σημαντικά, είμαι της βιωματικής προσέγγισης της ζωής. Και τη λογοτεχνία βιωματικά την προσεγγίζω. Με την ακοή, ας πούμε, την προφορική λογοτεχνία. Έχω αντιληφθεί ότι γύρω μας υπάρχουν πάρα πολλοί λογοτέχνες, οι οποίοι δεν θα γίνουν ποτέ συγγραφείς.

 

* Μιλάτε για την αποδόμηση του συστήματος, όμως κι εσείς χρησιμοποιείτε το σύστημα όταν απευθύνεστε σ’ έναν εκδοτικό οίκο που βγάζει τα βιβλία σας, τα οποία πωλούνται στα βιβλιοπωλεία, κάνετε παρουσιάσεις, παίρνετε μέρος δηλαδή στην αγορά και στους κανόνες της.

Σ’ αυτό το μεταβατικό στάδιο που βρισκόμαστε για την αλλαγή πορείας της ανθρωπότητας είναι ανέφικτο ακόμη να είσαι εξολοκλήρου εκτός συστήματος, αλλά είναι εφικτό αυτό που κάνω τη δεδομένη στιγμή, δηλαδή να μην έχω σχεδόν καμία επαφή με το χρήμα στην καθημερινότητά μου, πράγμα που σημαίνει ότι δεν καταναλώνω φυσικούς πόρους και δεν παράγω απορρίμματα. Η έκδοση ενός βιβλίου ή η διοργάνωση μιας εκδήλωσης είναι η εξαίρεση, δεν είναι ο κανόνας.

 

* Μπορείτε να μας περιγράψετε μια μέρα σας στη Βολισσό;

Ξυπνάω πριν την αυγή. Γράφω μέχρι τις 8.30-9.00 και μετά πηγαίνω στον Ροδώνα, στο χωράφι. Εκεί, ανάλογα με την εποχή, κάνω κάποιες μικροεπεμβάσεις στη γη, στη λογική της φυσικής καλλιέργειας. Τις περισσότερες ώρες απλώς παρατηρώ τη φυσική ανάπτυξη και βέβαια συλλέγω την τροφή της ημέρας μου. Το χωράφι μου αποτελεί μια πολυκαλλιέργεια που παίρνει μορφή και δίνει καρπούς μετά από αλλεπάλληλες σπορές. Έτσι, δεν χρειάζεται να χρησιμοποιώ χρήμα για να εξασφαλίσω την τροφή μου. Κάνω τις βόλτες μου στο βουνό ή στη θάλασσα και γενικώς προσαρμόζομαι ως πλάσμα στους ημερήσιους και ετήσιους κύκλους της φύσης.

 

* Στο καφενείο πηγαίνετε;

Όχι. Είναι περιβάλλοντα όξινα αυτά για μένα.

 

* Μοναξιά υπάρχει στη Βολισσό;

Μοναχικότητα υπάρχει και μοναξιά κάποιους μήνες του χειμώνα. Είναι όμως αναγκαία για να κυλήσει ο ετήσιος κύκλος, μιας και από την άνοιξη και μετά υπάρχει έντονη κινητικότητα και επισκέψεις.

 

* Την κρίση πώς τη βιώνετε στο χωριό;

Μόνο διαδικτυακά και όταν έρθει κάποιος λογαριασμός ηλεκτρικού ρεύματος. Πώς αλλιώς να βιώσει μια οικονομική κρίση κάποιος που ζει στο περιθώριο του συστήματος και στην καρδιά του οικοσυστήματος; Όσο λιγότερη η επαφή με το χρήμα, τόσο πιο υγιής η διαβίωση.

 

* Την κόκκινη σημαία γιατί τη βάλατε στο μπαλκόνι σας;

Συμβολίζει τη νίκη του ανθρώπου επί του ατόμου, τη νίκη των συναισθημάτων επί του νου, τη διαρκή επανάσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη στην κοινωνία μας εδώ και τρία χρόνια και οδηγεί στην αλλαγή της πορείας, στη συνεργασία πλέον του ανθρώπου με το οικοσύστημα.

 

* Τα βιβλία σας κάποιοι τα θεωρούν παλαιϊκά, τι λέτε γι’ αυτό;

Τα βιβλία μου είναι πολιτικά. Είναι πολιτική λογοτεχνία. Θεωρώ το παρελθόν και την παράδοση συνυπεύθυνη για το αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα. Λάθος πάνω στο λάθος χτίστηκε ο σημερινός μας κόσμος και γι’ αυτό το μόνο που πρεσβεύω και κάνω είναι η χρήση παλαιών αγνών υλικών με σύγχρονη προσέγγιση και αντίληψη. Αυτό κάνω και στα βιβλία μου. Παίρνω την αυθεντική γλώσσα και, κυρίως, την ατμόσφαιρα του τόπου που ζω και μέσα απ’ αυτή κοιτώ τον κόσμο γύρω μου σήμερα.

 

* Σας ενοχλεί που λόγω των πολιτικοκοινωνικών απόψεών σας κάποιοι δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσουν βιβλία σας;

Δεν με ενοχλεί τίποτε πια, έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο χάος.

 

 

http://www.avgi.gr/article/1463062/giannis-makridakis-na-apodomisoume-to-sustima-

Εκδήλωση στο θέατρο

Χαλασοχώρηδες και ανδρογυνοχωρίστρες

  • #
  • #

“Με την προσφορά σας μπορέσαμε να δούμε τέσσερα άτομα μια υπέροχη παράσταση. Χωρίς τα κουπόνια θα δυσκολευόμασταν” μας έλεγε η Αγγελική το Σάββατο το βράδυ, στο διάλειμμα της παράστασης “Χαλασοχώρηδες” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, για την οποία η εφημερίδα μας προσέφερε τη δυνατότητα στους αναγνώστες της να την παρακολουθήσουν αγοράζοντας δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός.

Παρά τη βροχή, που κάποιες στιγμές έγινε καταρρακτώδης, οι αναγνώστες της “Αυγής”, γέμισαν ασφυκτικά το θέατρο “Altera Pars”. Και παρά το περασμένο της ώρας, μετά την παράσταση, δεν αποχώρησαν, αλλά έμειναν να παρακολουθήσουν τη συζήτηση που έγινε με τους ηθοποιούς και τους δυο εκλεκτούς φίλους της “Αυγής”, αλλά και φανατικούς θεατές της παράστασης, τον Χιώτη συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη, που στις δέκα μέρες της παραμονής του στην Αθήνα την είδε δύο φορές, και τον πολιτικό επιστήμονα Ηλία Νικολακόπουλο, που το Σάββατο την παρακολουθούσε τρίτη φορά.

Άναψε η συζήτηση στον απόηχο μιας παράστασης που ομόρφυνε το Σαββατόβραδό μας και πλουτίζει τη θεατρική σκηνή της σήμερον με τη ζωντάνια και τη φρεσκάδα της.

Η μοναδική πολιτική κωμωδία που έγραψε ο μεγάλος Σκιαθίτης συγγραφέας, αφού διένυσε πάνω από ενός αιώνα διαδρομή σχεδόν στην αφάνεια, βρέθηκε στα χέρια των συντελεστών της παράστασης, επτά νέων ταλαντούχων ηθοποιών, που με τη φρεσκάδα, τη γνώση και τον σεβασμό τους στο έργο, χωρίς να αλλάξουν ούτε λέξη στο παπαδιαμαντικό κείμενο, επέτρεψαν να αναδειχτεί η μεγαλοσύνη του συγγραφέα, αλλά και η διεισδυτική ματιά του στο πολιτικό σύστημα της εποχής του και στα δίπολα που ταλανίζουν την ελληνική πολιτική σκηνή για περισσότερο από έναν αιώνα.

Κυρίως έφεραν στη σκηνή μια ευφάνταστη παράσταση, υψηλής αισθητικής, πρωτότυπη, γεμάτη ζωντάνια, με καταιγιστικούς ρυθμούς, μουσικές, τραγούδια και μπρίο, παιγμένη στην παπαδιαμαντική καθαρεύουσα, η οποία, όπως μας εξηγούσε στη συζήτηση που έγινε μετά την παράσταση ο σκηνοθέτης της και μέλος της ομάδας Κώστας Παπακωνσταντίνου, όχι μόνο δεν δυσκόλεψε αλλά τουναντίον συνέβαλε στον ρυθμό και κυρίως του επέτρεψε να πετύχει την αποστασιοποίηση εκείνη που επιτρέπει στον θεατή να μην ταυτιστεί με τους ρόλους αλλά να εστιάσει στην ιστορία. Στην προκειμένη περίπτωση η ιστορία είναι γνωστή.

Παρ’ ότι γραμμένη ένα χρόνο πριν από την πτώχευση του 1893, είναι σαν να αποτυπώνει την πολιτική σκηνή έτσι όπως την έχουμε γνωρίσει όλοι μέσα από τον δικομματισμό και τη διαπλοκή. Με τη μόνη διαφορά, όπως μας εξηγούσε ο Ηλίας Νικολακόπουλος στη συζήτηση που κάναμε μετά την παράσταση, ότι τον ρόλο των κομματαρχών, που στο έργο αποτυπώνεται από τους “Χαλασοχώρηδες” και τους “Ανδρογυνοχωρήστρες”, διαδέχτηκε μεταπολιτευτικά η λειτουργία των κομμάτων.

Όταν τέθηκε το ερώτημα στο οποίο παραπέμπει και το συγκεκριμένο έργο του Παπαδιαμάντη, αν έχουμε τελειώσει με το συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα, ο Ηλίας Νικολακόπουλος επιφυλάχθηκε να απαντήσει, δεδομένου ότι όλα βρίσκονται ανοιχτά μπροστά μας. Ο Γιάννης Μακριδάκης, όμως, που έχει επιλέξει τα τελευταία χρόνια να ζει σε ένα πανέμορφο χωριό, στη Βολισσό της Βορειοδυτικής Χίου, γράφοντας τα βιβλία του, καλλιεργώντας τη γη και εφαρμόζοντας στην πράξη το μοντέλο της αποανάπτυξης, ήταν σαφής. “Έχουμε τελειώσει πια μ’ αυτό”.

Μίλησε μάλιστα για τα μικρά ποταμάκια που σχηματίζονται αυτή τη στιγμή στην κοινωνία και συναντιούνται στο ποτάμι ενός διαφορετικού τρόπου θέασης της ζωής, μιας ζωής έξω από αριθμούς, χρήμα, κέρδη, σε συντονισμό με τις επιταγές της φύσης και τον σεβασμό προς τον άνθρωπο. “Να συνεχίσουμε να ρίχνουμε σπόρους όλοι μαζί” είπε. “Αυτή είναι η δουλειά μας, η δική σας στην εφημερίδα, των παιδιών στο θέατρο, του Ηλία στο πανεπιστήμιο, όσων καλλιεργούμε τη γη, όσων παρακολουθήσαμε απόψε την παράσταση” είπε και κανείς δεν διαφώνησε. Τουναντίον…

“Τη χαρήκαμε πολύ την παράσταση, μακάρι να τη δει όσο περισσότερος κόσμος γίνεται” έλεγε μία εκπαιδευτικός από τις πρώτες σειρές των καθισμάτων. “Τη χαρήκαμε κι εμείς όσο τη φτιάχναμε, τη χαιρόμαστε και πάνω στη σκηνή όσο την παίζουμε” έλεγε ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, ενώ η Ροζαμάλια Κυρίου και η Αγγελική Μαρίνου μετέφεραν την εμπειρία όλου του θιάσου, όταν παρακολουθούν την παράσταση μαθητές από σχολεία όπου τα παιδιά συζητούν μετά με τους συντελεστές και η συνθήκη μοιάζει “με ανοιχτή συνέλευση”.

Κάπως έτσι ήταν και η συζήτησή μας το Σάββατο. Μάλλον δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, με έναν θίασο του οποίου τα μέλη συναποφασίζουν τα πάντα και μοιράζονται τις ευθύνες και τις δουλειές της παράστασης, έναν πολιτικό επιστήμονα και αντιπρόεδρο των ΑΣΚΙ, έναν συγγραφέα θιασώτη της αποανάπτυξης και ένα κοινό αποτελούμενο από αναγνώστες της ιστορικής εφημερίδας της Αριστεράς.

Πόλυ Κρημνιώτη

 

http://www.avgi.gr/article/1416558/xalasoxorides-kai-androgunoxoristres-2

Χαλασοχώρηδες!

Με την Αυγή στους “Χαλασοχώρηδες”

 

Η Αυγή, το Σάββατο 30 Νοεμβρίου στις 9μ.μ., παρακολουθεί τους “Χαλασοχώρηδες” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, σε σκηνοθεσία Κωστή Παπακωνσταντίνου, στο θέατρο Altera Pars(Μ. Αλεξάνδρου 123,Κεραμεικός). Και σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε κι εσείς την παράσταση προσφέροντας δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός. Θα βρείτε τα κουπόνια σας από σήμερα στην εφημερίδα.

Τους “Χαλασοχώρηδες” θα παρακολουθήσει μαζί μας ο γνωστός συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης και ο πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Νικολακόπουλος και μετά την παράστασηπαίρνουμε ένα ποτό από το μπαρ και συζητάμε για όσα είδαμε.

 Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο 2103410011.

http://www.avgi.gr/article/1386598/me-tin-augi-stous-%E2%80%9Cxalasoxorides%E2%80%9D