Το 3ο Γενικό Λύκειο Χαϊδαρίου στην Βολισσό και στο Απλεπιστήμιο

Είχαν έρθει οι καθηγητές τους τον περασμένο Νοέμβριο σ’ εκείνη την εκδήλωση που κάναμε στο συνεργατικό καφενείο της Ακαδημίας Πλάτωνος, την σχετική με την αποανάπτυξη και την φυσική καλλιέργεια στη γη και την κοινωνία. Εκεί γνωριστήκαμε και μου είπαν τότε ότι σχεδιάζουν να φέρουν τους μαθητές τους εκδρομή στο νησί την άνοιξη και θέλουν να βρεθούμε εκεί, στο χωριό, στη γη, να μιλήσουμε με τα παιδιά για όλα αυτά τα θέματα σε περιβάλλον φυσικό, να δουν και την θεωρία πώς γίνεται πράξη. Εξαιρετική πρόταση από εκπαιδευτικούς με ουσία και τσαγανό.

Και ο χειμώνας πέρασε γρήγορα, να που ήρθε η ώρα. Στις 4,5 και 6 του Απρίλη λοιπόν, 87 μαθητές και 6 καθηγητές του 3ου Γενικού Λυκείου Χαϊδαρίου θα καταφθάσουν στη Χίο και στη Βολισσό, θα περιηγηθούν στο νησί και ως υποψήφιοι απλεπιστημιακοί (!) θα πάρουν γεύση από τη ζωή εκτός συστήματος και εντός οικοσυστήματος, θα ακούσουν και θα δουν την φυσική καλλιέργεια, την φυσική διατροφή, την φυσική ζωή, θα νιώσουν ότι συναποτελούν τον κόσμο μαζί με όλα τα άλλα πλάσματα, θα ψυχανεμιστούν τις χαοτικές δύναμες και δυναμικές που ορίζουν τη φύση, θα γίνουν για λίγο εκφραστές της μη επέμβασης και παρατηρητές της αβίαστης φυσικής ανάπτυξης, την μόνης που υφίσταται, θα τα βιώσουν όλα αυτά για να αποφασίσουν με ποιους θα παν και ποιους θ’ αφήσουν όταν θα έρθει η κατάλληλη γι’ αυτούς προσωπική στιγμή.

Φυσικά και για λογοτεχνία θα μιλήσουμε…

Η Βολισσός και το Απλεπιστήμιο ρίχνουν σπόρους, κάνουν αλλεπάλληλες σπορές σε ψυχές παιδικές και όχι μόνο. Κάποιοι θα βρουν ευνοϊκές συνθήκες, θα βλαστήσουν και θα ευδοκιμήσουν, θα αλλάξουν τον κόσμο τους.

Για επισκέψεις στην Βολισσό και συμμετοχή στο Απλεπιστήμιο καθόλη την διάρκεια του χρόνου επικοινωνείτε στο: akridaki@gmail.com

 

Αδειοδότηση για ένα έργο που δεν πρόκειται να γίνει ποτέ

Δελτίο Τύπου

«Πολίτες και Ανεμογεννήτριες»

Μη ρεαλιστική η επιδίωξη της Iberdrola-Ρόκας

Να δοθεί τέλος σε μια χωρίς νόημα διαδικασία αδειοδότησης

 

Η εταιρεία Ρόκας Ανανεώσιμες, θυγατρική της πολυεθνικής Iberdrola, δε θέλει να αποδεχθεί το μοιραίο ως προς το φαραωνικό σχέδιο που εξήγγειλε πριν χρόνια, το οποίο αποδεικνύεται από τις εξελίξεις ότι στην πραγματικότητα δεν έχει κάποια βάση. Πιο συγκεκριμένα:

 

1.Στις επίσημες διαβουλεύσεις του φορέα που έχει την ευθύνη σχεδιασμού του εθνικού δικτύου μεταφοράς ενέργειας (ΑΔΜΗΕ), δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος προγραμματισμός γι αυτό που διεκδικεί η εταιρεία Ρόκας. Αυτό παραδέχθηκε και η ίδια η εταιρεία Ρόκας με τον πιο επίσημο τρόπο, καθώς με επιστολή της στον ΑΔΜΗΕ αναγνώρισε ότι ο σχεδιασμός του ΑΔΜΗΕ παρέπεμψε το όποιο σχέδιό της «πέραν του 2023». Ο ΑΔΜΗΕ προχώρησε σε επόμενη φάση της διαβούλευσης, η οποία λήγει άμεσα, στις 17 Μαρτίου. Με βάση το σχεδιασμό του ΑΔΜΗΕ, δεν αναλαμβάνεται καμία συγκεκριμένη δέσμευση ως προς αυτό που διεκδικεί η εταιρεία Ρόκας για την περίοδο 2015-2024. Και με αυτό τον τρόπο αποδεικνύεται ότι αυτό που επιδιώκει η εταιρεία Ρόκας δεν έχει βάση, δεν είναι ρεαλιστικό.

 

2.Τα στοιχεία που παρουσίασε η Ρόκας ως μελέτες έχουν διαψευσθεί τραγικά σε όλα τα οικονομικά τους στοιχεία. Υποτίθεται ότι θα δαπανούσε κάποια δικά της 1.8 δις για μία μόνο γραμμή και εγκατάσταση μερικών εκατοντάδων ΜW. Όποιος όμως έχει πράγματι 1.8 δις για να επενδύσει, μπορεί σήμερα να αγοράσει όλες τις γραμμές του ελληνικού δικτύου μεταφοράς (το πλειοψηφικό πακέτο του υπό ιδιωτικοποίηση ΑΔΜΗΕ) μαζί με το ισοδύναμο χιλιάδων ΜW (το πλειοψηφικό πακέτο της ΔΕΗ ή/και των ΕΛΠΕ). Αποκαλύπτεται λοιπόν και έτσι ότι δεν υπήρχε κάποια ρεαλιστική βάση στις διεκδικήσεις της Ρόκας. Αν πάλι το σχέδιο της ήταν (και παραμένει) να πάρει μια γενική και αόριστη άδεια κατοχής των νησιών για να τα εμπορεύεται (τα μνημεία τους, τη φύση τους, τους ανθρώπους τους) σε άγνωστα χρηματιστήρια του μέλλοντος, τότε ας διεκδικήσει ανοιχτά μια τέτοια άδεια. Και θα πάρει άμεσα την απάντηση από τους πολίτες του Βορείου Αιγαίου και της χώρας.

 

3.Αν κάποτε, μετά το 2024, αλλάξει κάτι, οι ανεμογεννήτριες της Ρόκας θα είναι απαρχαιωμένες (σχεδόν 25 ετών) και προφανώς ακατάλληλες. Επομένως δεν έχει νόημα να της παραχωρηθεί τώρα άδεια για εγκαταστάσεις που κανείς δεν γνωρίζει ποιες θα είναι πραγματικά, σε ένα απροσδιόριστο μέλλον. Από αυτή την άποψη, δεν έχει πλέον νόημα να επιμένει η εταιρεία στη διεκδίκηση μιας άδειας εγκατάστασης, ταλαιπωρώντας τοπικές και κεντρικές υπηρεσίες. Κι αν η Ρόκας έχει δικούς της ιδιωτικούς λόγους για να εμμένει στη διεκδίκηση άδειας (με βάση μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων για ανεμογεννήτριες του 2002 για εγκατάσταση μετά το 2024), το δημόσιο και οι υπηρεσίες του δεν έχουν κανένα λόγο να ταλαιπωρούνται.

 

4. Η ίδια η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων της Ρόκας, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τη Χίο, αναφέρεται σε κάτι το οποίο σήμερα δεν υφίσταται. Η καταστροφική πυρκαγιά τον Αύγουστο του 2012, η οποία έκαψε 147.000 στρέμματα, επηρέασε με καταλυτικό τρόπο τους πληθυσμούς των ειδών, την τρωτότητα των βιοτόπων τους, και τη σταθερότητα των πληθυσμών τους. Συνεπώς η εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων του σχεδίου της εταιρείας θα πρέπει να εξετασθεί εξαρχής, με βάση τα νέα δεδομένα. Εξυπακούεται ότι η συνέχιση της διαδικασίας έγκρισης αυτής της ΜΠΕ αναφέρεται σε κάτι άτοπο.

 

5.Είχαμε επισημάνει ότι στην μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων η Ρόκας υπέθετε ότι τα νησιά του Βορείου Αιγαίου δεν έχουν υψηλή πολιτισμική αξία. Έχει τη σημασία του ότι αυτό εξόργισε κάθε πολίτη των νησιών και το πανελλήνιο. Μια σειρά από φορείς, κατέθεσαν συγκεκριμένα επιχειρήματα που αναδείκνυαν τη συγκεκριμένη πολιτισμική καταστροφή στα νησιά από τις γιγαντιαίες εγκαταστάσεις της Ρόκας. Οι γνωμοδοτήσεις των αρμόδιων τοπικών αρχαιολογικών υπηρεσιών ήλθαν να επιβεβαιώσουν και αυτές την εκτίμηση ότι το Βόρειο Αιγαίο έχει υψηλή πολιτισμική (και εν προκειμένω αρχαιολογική) σημασία.

 

6.Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κάποιο ρεαλιστικό προς αδειοδότηση σχέδιο αλλά και ότι τα νησιά έχουν ανεκτίμητα υψηλή αρχαιολογική και γενικότερη πολιτισμική αξία (και φυσικά περιβαλλοντική κτλ), ας σταματήσει εδώ η διαδικασία αδειοδότησης. Ενημερωθήκαμε ότι πριν τις 17 Μαρτίου (ημερομηνία λήξης της διαβούλευσης του ΑΔΜΗΕ), ορίστηκε συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου για να γνωμοδοτήσει επί της διεκδίκησης άδειας. Όπως εξηγήσαμε παραπάνω, δε θα έπρεπε να επιμένει η εταιρεία σε μια άδεια για κάτι που επισήμως κρίνεται μη ρεαλιστικό. Αν όμως επιμένει και αν καταφέρει να εκμεταλλευτεί κάποια προεκλογική ή άλλη συγκυρία για να αποκτήσει μια κάποια άδεια ενάντια στη λογική και την κοινωνία του Βορείου Αιγαίου και της χώρας, είναι προφανές ότι αυτή θα στερείται νοήματος.

 

Απαιτείται αυξημένη ευθύνη από πλευράς όλων. Τόσο για να απεμπλακούμε από μη ρεαλιστικά σχέδια τύπου Ρόκας όσο και για να προχωρήσουμε ως νησιωτικές κοινωνίες σε ρεαλιστικές λύσεις για το ενεργειακό μέλλον των νησιών. Τα σχέδια για ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ μπορεί να αποδειχθούν μοιραία για τα νησιά. Πρέπει να φροντίσουμε σήμερα για την αποτροπή τους. Όπως πρέπει να φροντίσουμε σήμερα για επιπλέον ρεαλιστικές λύσεις. Ως ‘Πολίτες και Ανεμογεννήτριες’ δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε κάθε πρωτοβουλία για διάλογο και προγραμματισμό για την ενεργειακή πολιτική του νησιού σε μια ρεαλιστική βάση, με σεβασμό στο περιβάλλον και τον πολιτισμό των νησιών.

 

Χίος, 9-3-2014, “Πολίτες και Ανεμογεννήτριες»

Με σεβασμό απόλυτο στην μνήμη του ανθρώπου

Αναγνώστες μού στέλνουν σήμερα την παρακάτω είδηση θανάτου ενός νέου ανθρώπου που είχε το ίδιο ονοματεπώνυμο με το δικό μου. Στην Κρήτη με τις τόσες συνωνυμίες και τα τόσα τεράστια σόγια, εκεί που σε κάθε κηδειόχαρτο έχουν και την φωτογραφία του εκλιπόντος, για να μην γίνονται παρανοήσεις και μακάβριες παρεξηγήσεις, βρέθηκε δημοσιογράφος και ενημερωτικό σάιτ που έβαλε τίτλο στην είδηση τον κάτωθι:

http://www.cretalive.gr/crete/view/efuge-o-giannhs-makridakhs/147292

“Έφυγε” ο Γιάννης Μακριδάκης

“Σε ηλικία 47 χρόνων άφησε την τελευταία του πνοή – Στον Κρουσώνα το… τελευταίο αντίο

Θλίψη έχει σκορπίσει σε όλο τον Κρουσώνα αλλά και τους εργαζόμενους της Δομικής Κρήτης Α.Ε. η είδηση του αιφνίδιου θανάτου του 47χρονου Ιωάννη Μακριδάκη.

Ο Γιάννης Μακριδάκης, αγαπητός από όλους όσοι τον γνώριζαν, άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της Πέμπτης μετά από σοβαρό πρόβλημα υγείας που του δημιουργήθηκε.

Σε βαρύ κλίμα πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι η κηδεία του στον Κρουσώνα.

Ο Γιάννης Μακριδάκης ήταν πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων “Δομική Κρήτη Α.Ε.” με τους εργαζόμενους της εταιρίας και το Εργατικό Κέντρο να εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους.

“Έντιμος, αξιοπρεπείς και μαχητικός αγωνιστής του συνδικαλιστικού κινήματος…”, αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Εργατικό Κέντρο.”

 

Υπενθύμιση για να μην το χάσετε

Σχολείο αποεκπαίδευσης

Γράμμα από τα Μέγαρα έλαβα σήμερα:

Χτες έγινε στο Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Σάλτο στα Μέγαραhttps://www.facebook.com/autodiaxeirizomenosteki.salto αυτή η εκδήλωση https://www.facebook.com/events/240348742804812/ .
Ξεκίνησε με την προβολή του ντοκυμαντέρ η Απαγορευμένη εκπαίδευση http://www.youtube.com/watch?v=6RNRRqybUpE . Στη συνέχεια κουβεντιάσαμε πολίτες, γονείς, εκπαιδευτικοί (περίπου 30 άτομα) για το εκπαιδευτικό σύστημα και την ανάγκη της εποχής για νέες εναλλακτικές προτάσεις για την εκπαίδευση. Στο τέλος πήρα την πρωτοβουλία και διάβασα το άρθρο σου για τα απλεπιστήμια και τα σχολεία αποεκπαίδευσης , κι έγινα κατά κάποιο τρόπο η φωνή σου, τη στιγμή μάλιστα που επιλέγεις τη συνειδητή σιωπή…
……………………………………………
Το σχολείο μας εδώ αρχίζει και παίρνει μορφή. Έχουμε βρει έναν πολύ όμορφο χώρο, ένα παλιό νεοκλασικό με πολύ μεγάλο κήπο. Θα μας παραχωρηθεί μέχρι το καλοκαίρι μέχρι να μαζέψουμε κάποια χρήματα να γίνουν κάποιες επισκευές στη στέγη και μετά θα δίνουμε ενοίκιο συμβολικό. Συγκινούμαι στην ιδέα ότι σε λίγο καιρό αυτός ο χώρος θα είναι γεμάτος από ανθρώπους (μικρούς και μεγάλους) που θα αγωνίζονται συνειδητά για την ελευθερία τους!
Αρχίζουν σιγά σιγά λοιπόν δημιουργούνται τα πρώτα σχολεία αποεκπαίδευσης.
Η παρούσα ανάρτηση έγινε επειδή πολλοί άνθρωποι έχετε εκφράσει την επιθυμία σας για ενημέρωση και δικτύωση με άλλους ανθρώπους που έχουν διάθεση και τρέχουν τέτοιου είδους δράσεις.

Έκθεση Art-icle

Ένα παλιό μου κείμενο με τίτλο “Η τελευταία μας ευκαιρία”, που δημοσιεύστηκε στο tvxs την 21η Δεκεμβρίου 2011, επιλέχθηκε από την επιμελήτρια Βασιλική Γραμματικογιάννη για να συμμετάσχει στην έκθεση Art-icle, η οποία θα παρουσιαστεί στην gallery genesis Χάρητος 35 Κολωνάκι.

 “ARTICLE” 

μία έκθεση δημοσιογραφικών κειμένων 

ΕΓΚΑΙΝΙΑ: Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014, ώρα 20:00

διάρκεια έκθεσης: 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 15  ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2014

Στην έκθεση συμμετέχουν:

Αύγουστος Κορτώ, Βαγγέλης Δαβιτίδης, Βαγγέλης Κορωνάκης, Βασίλης Καραγιάννης, Βασιλική Γραμματικογιάννη, Γιάννης Μακριδάκης, Γιάννης Μπασκόζος, Ήρα Σινιγάλια, Θάνος Δημάδης, Θοδωρής Αντωνόπουλος, Κρίτων Αρσένης, Νάνος Βαλαωρίτης, Νίκος Βατόπουλος, Ντίνα Δασκαλοπούλου, Πέτρος Μπιρμπίλης, Προκόπης Δούκας, Στάθης, Φλώρα Τζημάκα

Επιμέλεια έκθεσης:  ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΓΙΑΝΝΗ

 Η τελευταία μας ευκαιρία

Πρωί κινήσαμε παρέα με τον μπάρμπα Θωμά να σημαδέψουμε τις ελιές για το κλάδεμα. Δικό του ήτανε το χωράφι, χρόνια πολλά το φρόντιζε, το καθάριζε, το φρεζάριζε για να ‘ναι το χώμα αφράτο, μάζευε τον καρπό, μπόλιαζε και τα δέντρα ύστερα από καμιά καλοκαιρινή πυρκαγιά που λάχαινε να περάσει από μέσα του, να κάψει τις ελιές και να ξανασκάσουνε αγρέλοι από τα αποκαϊδια. Χρόνια πολλά τον έθρεψε τον Θωμά το χωράφι εκείνο με το λάδι που του ‘δινε μα τώρα πια εκείνος γέρασε και δε μπορεί να το ‘χει, αγριέψανε τα δέντρα, φουντώσανε και έτσι, μιας και η ελιά θέλει λωλό αφεντικό, όπως λένε στα χωριά μας, το πήρα του λόγου μου για να του πάω παρακάτω το βίο του, μαζί και τον δικό μου.

Πήγαμε λοιπόν σήμερα πρωί πρωί να κάνουμε το σχέδιο. Με κόκκινη μπογιά ανά χείρας σημάδευα τα κλαδιά που μου υποδείκνυε ο Θωμάς πως πρέπει να κλαδέψω. Να καθαρίσω τις ελιές, να τις κάνω νυφούλες, να χαίρεσαι να τις βλέπεις. Να καθαρίσω και τους αγρέλους για να τους μπολιάσουμε παρέα τον Μάρτη, να μαθαίνω. Γυρνούσαμε εδώ κι εκεί και παρακεί και σημαδεύαμε λοιπόν, μπρος ο Θωμάς και από πίσω εγώ να βλέπω και ν’ ακούω, μα αντιλήφθηκα άξαφνα πως με κάποια δέντρα που ήτανε καταφανώς μες στο δικό μας κτήμα δεν ασχολιότανε καθόλου, τα προσπερνούσε κι έφευγε δίχως να τα κοιτάζει.

Αυτά δεν είναι δικά μας, μου είπε σαν τον ρώτησα και έμεινα να τον κοιτώ γεμάτος απορία. Είδε τα μάτια μου που είχανε γραμμένο ξεκάθαρα το ερώτημα και μου ‘δειξε μια πέτρα. Μια κοτρόνα ήτανε στα ριζά μιας παλιάς ελιάς που έδειχνε τα όρια. Κι άλλη μια στην άλλη άκρη του αγρού. Κι ένας δρυς στην παραπέρα άκρη, εκεί που το σύνορο ήτανε για μένα πια ξεκάθαρο αφού υπήρχε και ξερολιθιά πέρα πέρα να το ορίζει.

Και τίνος είναι οι ελιές που δεν είναι δικές μας, τον ρώτησα.

Αλλονών, απάντησε ξερά, πεθαμένοι είναι πια όλοι. Τα παιδιά, τα εγγόνια τους, τα ανίψια τους, όλοι οι κληρονόμοι δεν έχουνε φανεί ποτές τόσα χρόνια εδώ, ούτε και ξέρουνε τα χωράφια των παππούδων τους.

Δηλαδή περιτριγυριζόμαστε από πεθαμένους, συνέχισα και το μυαλό μου δούλευε προς ύπουλη κατεύθυνση.

Ναι, μου απάντησε το ίδιο ξερά.

Κι άμα πεθάνουμε κι εμείς οι δυο μπάρμπα Θωμά, ποιος θα ξέρει τότε τίνος είναι τα χωράφια και τα δέντρα;

Κανένας. Τώρα μονάχα εγώ τα ξέρω πια, και όχι όλα. Να, έχει ένα χωράφι από κει, που συνορεύει με το δικό μας και δεν ξέρω τίνος είναι. Πενήντα χρόνια δεν έχω δει κανέναν να ‘ρθει. Ζούγκλα έγινε.

Και γιατί δεν τις κλαδεύουμε και τις ελιές των πεθαμένων, να τις μπολιάσουμε, να δώσουνε καρπό, βγήκε από μέσα μου τελικά η πονηρή μου σκέψη.

Δεν είναι δικές μας σου λέω. Ποτέ δεν θα αγγίζεις ότι δεν είναι δικό σου, κατάλαβες;

Κατάλαβα, πώς δεν κατάλαβα. Αφού είδα τις δυο πέτρες που ορίζανε τα σύνορα απείραχτες για χρόνια. Ο αφέντης άνθρωπος δεν υπήρχε πια ούτε ως ανάμνηση αλλά τα όρια που είχε συμφωνημένα με τους διπλανούς του μαρτυρούσανε ακόμα πως κάποτε υπήρξε. Κι όσοι απομείνανε πίσω, τον περιμένουνε, δεν αγγίζουνε τίποτα δικό του. Μήπως ξαναϋπάρξει περιμένουνε ή φοβούνται πως όταν σαν θα πάνε κι αυτοί να τον βρούνε κάποτε, θα τους ζητήσει εκεί απάνω την ευθύνη για την κλεψιά.

Δεν ξαναμίλησα. Ακολουθούσα τον Θωμά και σημάδευα με την μπογιά όποιο κλαδί μου έδειχνε πως πρέπει να κοπεί, για να ρθω άλλη μέρα με το αλυσσοπρίονο να κάνω τη δουλειά. Ώσπου φτάσαμε στον δρυ και στην ξερολιθιά που χώριζε το κτήμα μας από του αποθαμένου.

Ο άγραφτος νόμος της αγροτικής ζωής λέει πως ο όποιο χωράφι είναι πιο ψηλά από το άλλο, σ’ αυτό ανήκει ο τοίχος, είπε ο Θωμάς και μου τον έδειξε πέρα πέρα με το δάχτυλο.

Κούνησα το κεφάλι μου πως κατάλαβα και χαμογέλασα με ικανοποίηση επειδή ο τοίχος θεωρούνταν δικός μας. Μα πάλι προς το συμφέρον μου τα είχα καταλάβει. Πρώην αστός, μεγαλωμένος μες στην σύγχρονη κοινωνία των συμφερόντων και της ιδιώτευσης. Δεν πρόλαβα να χαρώ όμως για πολύ την ιδιοκτησία μου.

Άμα ο διπλανός σού πει “μάζεψε τον τοίχο σου που γκρέμισε κι έπεσε μες στο χωράφι μου”, είσαι υποχρεωμένος δίχως δεύτερη κουβέντα να πας να τον φτιάξεις, συνέχισε το σκεπτικό του ο Θωμάς σαν να μην είχε τελειώσει τα λόγια του τα πρώτερα και έμεινα πάλι ενεός με τη σοφία των παλιών ανθρώπων αλλά κυρίως με τη διαφορά νοοτροπίας μεταξύ εμού και του γηραιού μου φίλου. Μεταξύ των ανθρώπων της γης και των ανθρώπων της πόλης.

Γύρω μας όλοι νεκροί, τα δέντρα τους παρατημένα για μισόν αιώνα και βάλε, παρ’ όλα αυτά εγώ, ο νέος αφέντης του χωραφιού, έπαιρνα μαθήματα καλής γειτονίας από τον παλιό, που έλεγε ό,τι είχε να πει για να αποσυρθεί με τη συνείδησή του ήσυχη, να μη φέρει ευθύνη.

Αφού τελειώσαμε μετά από λίγη ώρα τη δουλειά, κινήσαμε να φύγουμε για το χωριό. Περνώντας από την Κοινοτική γεώτρηση, μου ‘δειξε το ρολόι. Εδώ θα ‘ρχεσαι κάθε φορά πριν βάλεις μπρος να ποτίσεις άμα τύχει και βάλεις ποτέ μπαχτσέ μες στο χωράφι, μου είπε, θα γράφεις το νούμερο, θα πηγαίνεις ύστερα να ανοίγεις το νερό, θα κάνεις τη δουλειά σου, θα ποτίζεις τον κήπο σου και όταν τελειώνεις θα ξανάρχεσαι να γράφεις το νέο νούμερο για να πεις στην υπηρεσία της κοινότητας πόσο νερό έκαψες, κατάλαβες;

Τώρα πια είχα μείνει τελείως εμβρόντητος. Όλα επαφείονταν εδώ και χρόνια στον λόγο των ανθρώπων κι ακόμα αυτή η κατάσταση δεν είχε αλλάξει διόλου στο χωριό.

Κι άμα κάποιος δεν πάει να σημειώσει πόσο νερό έκαψε, τον ρώτησα μόνο και μόνο για ν’ ακούσω την απάντηση.

Ε, αυτός θα κλέψει το νερό, αλλά κανένας δεν το κάνει αυτό το πράμα, αποκρίθηκε πάλι κοφτά και με μια βεβαιότητα που δεν χωρούσε αντίρρηση.

Τον πήγα με το τζιπ ως το σπίτι του.

Πού πήγε αυτή η Ελλάδα, πού πήγε αυτός ο λεβέντης λαός που ο λόγος του ήτανε συμβόλαιο, που έβαζε μια πέτρα πανω στην άλλη και μένανε κι οι δυο εκεί για αιώνες να ορίζουνε, αναρωτήθηκα καθώς οδηγούσα μόνος μετά από λίγα λεπτά. Πώς καταντήσαμε έτσι εμείς οι νεώτεροι; Πως μας μετάλλαξε μέσα σε δυο γενιές η θεωρεία της ιδιώτευσης και η πρακτική της κατανάλωσης, η ευκολία με την οποία μάθαμε να κατακτούμε τον βίο μας.

Μα καθώς είχα απομείνει έτσι συνοφρυωμένος και σκεπτικός, μια λάμψηξαφνικά διαπέρασε τα μάτια μου. Εδώ είναι ακόμα αυτός ο λαός, αυτή η Ελλάδα. Μόλις την είχα συναντήσει και με δίδαξε τόσα πράγματα μέσα σε μισή ώρα! Πνέει τα λοίσθια αλλά υπάρχει ακόμα, χαμογέλασα. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε εμείς, τα θύματα μιας κατασκευασμένης κρίσης καπιταλισμού, είναι να ξαναβρούμε σύντομα τους τελευταίους εκπροσώπους της και να είμαστε δεκτικοί σ’ αυτά που θα μας δείξουν. Δεν είναι αργά για να το πράξουμε αυτό, είναι όμως η τελευταία μας ευκαιρία για να σωθούμε. Διότι, όταν σε λίγο καιρό αποδημήσουν κι οι τελευταίοι εκπρόσωποί του τσαγανού μας, τότε θα απομείνουμε πια ορφανοί. Θ’ απομείνουμε να παλεύουμε δίχως κανένα παρελθόν με τα νύχια των αρπακτικών της νέας τάξης. Τότε θα πάμε χαμένοι. Γρηγορείτε λοιπόν.

Γιάννης Μακριδάκης

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/h-teleytaia-mas-eykairia-giannis-makridakis

Μια εξαιρετική ερμηνεία

Ήλιος με ΔόντιαΉλιος με Δόντια

Μια χειμαρρώδης συνειρμική αφήγηση ζωής. Ένας άνθρωπος – παράπλευρη απώλεια ενός ιστορικού πολεμικού δυστυχήματος, ο φάκελος του οποίου δεν άνοιξε ποτέ…Ένα σκοτεινό κελί με μια υποψία φωτός από το μικροσκοπικό παράθυρο, η σιλουέτα ενός ιερέα και τα στοιχειά του παρελθόντος. Πιθανότητες θετικής κατάληξης, μηδαμινές. Ο Βασίλης Βασιλάκης βρίσκεται αντιμέτωπος ξανά με το κείμενο του Γιάννη Μακριδάκη, του Χιώτη συγγραφέα που έχει με διαολεμένη μαεστρία καταφέρει να πλάσει εκ του μηδενός ώριμους, εναργείς μα και σοφούς λογοτεχνικούς κόσμους, λες και έχει βιώσει ο άτιμος, την εμπειρία δεκάδων ζωών, συμπιεσμένες μέσα στα 40 βιολογικά του χρόνια. Ο αυτοσκηνοθετούμενος ηθοποιός τολμά, όχι μόνο να φανταστεί, αλλά και να υλοποιήσει το όραμά του για μια παράσταση κοινωνικού ρεαλισμού, που επιζητά την πυρκαγιά των λέξεων και της ποίησης και που, στο λυτρωτικό φινάλε γίνεται και ο ίδιος παρανάλωμά της. Ο «Ήλιος» είναι η ιστορία του απόκληρου, θύμα κοινωνικού ρατσισμού στις αρχές του αιώνα, Κωνσταντή του οποίου η έκδηλη θηλυπρέπεια, τον μετέτρεψε στο αγαπημένο παιχνίδι για το κατιναριό ενός ολόκληρου νησιού. Τα ψήγματα συμπόνιας από τις ομοιοπαθούσες, περιθωριοποιημένες πόρνες και τα ψίχουλα του εραστή του, Αποστόλη, δεν θα αρκέσουν για αυτό το μικρό αγόρι που συνήθισε να τον ξεφωνίζουν κυρία, γυναικωτό και Ιδιώνυμον. Με πρωτοπρόσωπη, σχεδόν τεθλασμένη αφήγηση, διανθισμένη με μπόλικους χιώτικους ιδιωματισμούς, με χρονικά σούρτα φέρτα που περισσότερο ιντριγκάρουν παρά μπερδεύουν, ο ηθοποιός με θαυμάσια γλαφυρότητα και ακρίβεια στο λόγο, ως άλλη Πηνελόπη υφαίνει λεκτικές περιγραφές από μετάξι, ακυρώνοντάς τες ταυτόχρονα μες τις ακαθαρσίες, τους μαχαλάδες και τους γιγάντιους ποντίκαρους της ανέχειας και της φτώχειας του ‘40. Το σασπένς φτάνει στο απόγειό του. Βγάζεις χαρτομάντηλα, ξεφυσάς, αναπάντεχα ξεκαρδίζεσαι με το εμβόλιμο, θαυμάσιο χιούμορ και τέλος δεν μπορείς παρά να συγχαρείς δύο καλλιτέχνες (ηθοποιό και συγγραφέα) που προσφέρουν σπάνια έντονες θεατρικές στιγμές και που δίνουν νέα πνοή στην έννοια του «ουμανισμού».Ανέστης Κορνέζος (neaepohi.gr)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ

Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν». Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης από το 1978 έως το 1985 και πήρε μέρος σε παραστάσεις αρχαίου και σύγχρονου δράματος, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συνεργάστηκε επίσης με την παιδική σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου όπως και με τους θιάσους Γ.Φέρτη, Στ.Φασουλή, Αιμ.Υψηλάντη, Ν.Τσακίρογλου, Σπ.Παπαδόπουλου, Β.Παπαβασιλείου, Γ.Αρμένη, Κ.Βασιλάκου, Αν.Φόνσου, Ν.Δαφνή κ.α. Εργάστηκε στα ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και Λαμίας. Τη θεατρική περίοδο 2007-08 συνεργάστηκε με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό στην παράσταση «Ποιος είναι ο κ.Κέλερμαν». Την επόμενη περίοδο με τη Ρένα Πιττακή και την Αγλαΐα Παππά, έπαιξε στο Aalst, σε σκηνοθεσία Ελπίδας Σκούφαλου. Τη περίοδο 2009-11 συνεργάζεται με τους Σταμάτη Κραουνάκη & Λίνα Νικολακοπούλου, στην παράσταση με τίτλο «’Ένα σπίτι παραμύθια». Ακολούθησε η παράσταση «Φάρμα των Ζώων» σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη (2012-2013). Στο εργαστήρι του D.Kennedy μαθήτευσε στην γλυπτική και την κατασκευή κούκλας και μαριονέτας. Το 1997 ίδρυσε το Θέατρο Μαριονέτας και από τότε παρουσιάζει παραστάσεις σε χώρους σχολείων, φεστιβάλ κλπ.

Σε συνεργασία με τον Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας «Καποδίστριας» σκηνοθέτησε: «Κομμάτια και θρύψαλα» του Γ.Σκούρτη, «Ο κουρέας της Σεβίλλης» του Ζ.Μπομαρσέ, «Η πινακοθήκη των Ηλιθίων» του Ν.Τσιφόρου, «Λοκαντιέρα» του Κ.Γκολντόνι. Το 2006 απέκτησε ένα μικρό θεατρικό χώρο στην Αίγινα και δημιούργησε τη θεατρική του ομάδα. Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις «Με δύναμη από την Κηφισιά» Κεχαίδης-Χαβιάρα, «Ελεύθερο ζευγάρι» Ντ.Φο, «Εβραία» Μπ.Μπρεχτ, «Τελευταία έκτρωσις» Π.Τακόπουλου, «Οι δούλες» Ζ.Ζενέ, «Φαλακρή τραγουδίστρια» Ε.Ιονέσκο, «Γέρμα» Φ.Γκ.Λόρκα. Το 2010 σκηνοθέτησε και ερμήνευσε την Ασκητική του Ν.Καζαντζάκη. Ακολούθησαν: «Ο Μαρξ στο Σόχο» (H. Zinn), «Υπόθεση Κούγκελμας» (W. Allen), «Λόγω Βλάβης» (Γ. Μπήτρου), «Ελλάς…και ξανά προς τη Λόρδα τραβάς» (Γ.Μπήτρου) 

http://www.viva.gr/tickets/music/ilios-me-dontia/#description

Πρόγραμμα Απλεπιστημίου

Από πολύ νωρίς φέτος ανακοινώνουμε τα μέχρι στιγμής δεδομένα, για τον όσο γίνεται καλύτερο προγραμματισμό όλων μας. Στην πορεία βέβαια θα προκύψουν και άλλες προτάσεις, διοργανώσεις, συνεργασίες, δράσεις, οπότε θα συμπληρώνεται ο κατάλογος.

Με την προϋπόθεση λοιπόν ότι θα υπάρχουμε σαν άνθρωποι και σαν χώρα, προγραμματίζουμε να λειτουργήσει το Απλεπιστήμιο Βολισσού στις 18-24 Αυγούστου, στην Βολισσό όπως πέρσι.

Η θεματική και φιλοσοφία των βιωματικών δράσεων και των θεωρητικών συζητήσεων του Απλεπιστημίου, θα είναι η γνωστή:

Ανάστροφη πορεία, από το σύστημα στο οικοσύστημα. Ο σύγχρονος άνθρωπος καταναλωτής φυσικών πόρων που δεν φροντίζει στην καθημερινότητά του να αναπληρώνει αυτούς ούτε στο ελάχιστο, απομυζεί το οικοσύστημα και οδηγείται σε πλήρες αδιέξοδο, το οποίο διαφαίνεται πλέον πολύ καθαρά. Η αλλαγή στάσης ζωής του καθενός από εμάς και η φιλοσοφία της φυσικής ζωής, φυσικής διατροφής, φυσικής καλλιέργειας, ως εργαλείο και εφόδιο για την μετάβασή μας.

Οι Απλεπιστημιακοί θα μείνουν και φέτος όπως και πέρσι στο κατασκηνωτικό κέντρο των προσκόπων στον Μάναγρο Βολισσού αλλά και σε δωμάτια ή σπιτάκια του χωριού και των πέριξ παραλίων.

Όποιοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στις βιωματικές δράσεις του Απλεπιστημίου Βολισσού, ας δηλώσουν συμμετοχή στο akridaki@gmail.com

Ομοίως και όποιοι επιχειρηματίες της περιοχής διαθέτουν δωμάτια και θα ήθελαν να δώσουν προσφορές και να γνωστοποιηθούν αυτές στους συμμετέχοντες.

Επίσης, το Απλεπιστήμιο ανταποκρινόμενο στο ενδιαφέρον και στις προσκλήσεις ανθρώπων να ταξιδέψει στα μέρη τους και να ιδρυθεί εκεί ανάλογος θεσμός, σχεδιάζει προς το παρόν να οργανώσει παρόμοιες δράσεις στην Λακωνία περί τα τέλη Ιουλίου και στο φεστιβάλ της Ζήρειας στην ορεινή Κορινθία, το οποίο θα πραγματοποιηθεί φέτος στις 28-30 Αυγούστου. Αυτές οι δράσεις, όπως και όσες άλλες προκύψουν, είναι προς συνεννόηση και προγραμματισμό και για κάθε νεώτερο θα υπάρχουν συγκεκριμένες ανακοινώσεις.

Με το καλό να τα διοργανώσουμε όλα, και όσα ακόμη προκύψουν, να γεμίσουμε την Ελλάδα Απλεπιστήμια και να βρεθούμε, να γνωριστούμε και να επικοινωνήσουμε όσο περισσότεροι άνθρωποι μέσα από την φυσική μας υπόσταση και συνειδητά φυσική στάση ζωής.