Ανεχώρησε η “κυρία Μάνια”

Η “κυρία Μάνια” ήταν για μένα ο άνθρωπος, στου οποίου την κρίση και την εμπειρία επί της λογοτεχνίας οφείλω την όποια ύπαρξή μου στα ελληνικά γράμματα. Ήταν εκείνη που διάβασε το πρώτο μου βιβλίο, τον Ανάμιση ντενεκέ και το πρότεινε στην κόρη της την Εύα προς έκδοση από την Εστία. Ήμουν ουσιαστικά η τελευταία της επιλογή από τον μακρύ κατάλογο των συγγραφέων της Εστίας όλα αυτά τα χρόνια που διηύθυνε τον εκδοτικό οίκο ή που, αποτραβηγμένη στο γραφειάκι της, στο βάθος του ιστορικού βιβλιοπωλείου, παρακολουθούσε τα πάντα γύρω από το χώρο των εκδόσεων και της λογοτεχνίας.

Νιώθω πολύ τυχερός που αξιώθηκα να ζήσω την βγαλμένη από μια άλλη Αθήνα ατμόσφαιρα του γραφείου της, να ακούσω τις απόψεις της και τις εμπειρίες της επί των προβληματισμών μου, τις συμβουλές της κάποιες φορές και να γνωρίσω εξαίρετους ανθρώπους που την επισκέπτονταν συνεχώς εκεί. Θυμάμαι με γλύκα τα μεσημεριανά τσίπουρα και τις ρακές με τα ξηροκάρπια άλλοι όρθιοι, άλλοι στα σκαμπουδάκια κι άλλοι βυθισμένοι στις παλιές δερμάτινες πολυθρόνες, θυμάμαι τα περιστέρια, που ήξεραν πια την ώρα άφιξής της στο γραφείο και κατέβαιναν κι αυτά κατά σμήνη, συνοστίζονταν στον ακάλυπτο και στο κασαλίκι του μεγάλου συρόμενου παραθύρου περιμένοντας το σταράκι από τα χέρια της.

Θυμάμαι που έκανε εκείνο τεράστιο ταξίδι με ένα σαπιοκάραβο της άγονης γραμμής από την Λήμνο όπου έκανε διακοπές και ήρθε καταταλαιπωρημένη στη Χίο μαζί με την φίλη της την Ε.Ξ. για να με τιμήσουν στην παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου, ξαναγύρισαν δε στη Λήμνο με το επόμενο βαπόρι.

Θυμάμαι την τελευταία φορά που πήγαμε μαζί στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, εκεί που συνειδητοποίησα ότι αν έμπαινες μαζί με την κυρία Μάνια από την κεντρική πύλη της έκθεσης, μέχρι να φτάσεις στο βάθος, όπου βρισκόταν συνήθως το περίπτερο της Εστίας, χρειαζόταν σχεδόν μισή μέρα περπάτημα και ορθοστασία αφού από κάθε περίπτερο στη διαδρομή έβγαιναν οι εκδότες και το προσωπικό για να την χαιρετίσουν, να της δηλώσουν τον σεβασμό τους, να την προσκαλέσουν να καθίσει μαζί τους λίγο, να της πουν τα εκδοτικά τους νέα και την ρωτήσουν την γνώμη της. Μου έκανε εντύπωση με πόσο σεβασμό υποκλίνονταν εμπρός της οι άνθρωποι του βιβλίου κι εκείνη πάντα με το γέλιο και την ατάκα του αυτοσαρκασμού στο στόμα έδειχνε κατά βάθος να απολαμβάνει τον άτυπό της τίτλο της μητέρας των εκδοτών

Πολλά ακόμα θυμάμαι από την σχέση μου με την κυρία Μάνια. Τα τηλεφωνήματα που κάπου κάπου μου έκανε, για να μου χτυπήσει καμπανάκι σχετικά με κάποιο πολιτικό μου σχόλιο ή για να μάθει αν γράφω και πότε θα της στείλω να διαβάσει κανένα χειρόγραφο. Πάντα μου έλεγε να κάτσω εκεί που κάθομαι, να μείνω στη Χίο, στο χωριό μαζί με τα φυτά και τα ζώα, μη τυχόν και διανοηθώ να πάω στην Αθήνα και στις συναναστροφές, έτσι μου έλεγε με τον γνωστό σαρκασμό της και το μάτι της έλαμπε, ήταν γνωστή σε όλους η αγάπη της για τα φυτά και τα ζώα, για τα πουλιά, τα λουλούδια.

Ποτέ δεν έχασε το χιούμορ της, ακόμη και τους σωματικούς πόνους με αυτοσαρκασμό και γέλιο γάργαρο τους αντιμετώπιζε, ακόμη και σε αυτή την τελευταία πολύ δύσκολη περίοδο του εγκλεισμού της στο σπίτι στο Ψυχικό, γελούσαμε στις κουβέντες μας, πρώτα απ’ όλα για τον τρόπο που κουβεντιάζαμε γελούσαμε, εγώ μιλούσα κι εκείνη έγραφε, πάντα όμως είχε κάτι να μου πει για να με εμπνέει, να με κάνει να συνεχίζω δίχως ταλάντευση, δίχως αμφιβολία τον δρόμο της αφοσίωσης στη γη και στη συγγραφή.

Η κυρία Μάνια, ο άνθρωπος που ουσιαστικά με έβαλε στα ελληνικά γράμματα ανεχώρησε χθες για άλλους τόπους. Τώρα την αναλαμβάνουν πια τα πουλιά, τα ζωντανά, τα φυτά και τα λουλούδια. Να της ανταποδώσουν την τόση αγάπη που τους πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια της ανθρωπινής της υπόστασης. Είμαι βέβαιος ότι θα ζει μιαν αιώνια άνοιξη πλέον αφού όλα αυτά τα πλάσματα θα χαμογελούν συνέχεια με τις ατάκες της κι έτσι θα γίνει και ο δικός μας κόσμος εδώ κάτω πολύ καλύτερος σύντομα

Καλό ταξίδι κυρία Μάνια, καλά να περνάς εκεί με τις ψυχούλες αυτές γύρω σου και κοίτα να με κάνεις πάλι γραφιά άμα ξανανταμώσουμε, δεν το μετάνιωσα, μ’ άρεσε και σ’ ευχαριστώ από την καρδιά μου.

 

Success story (άνευ σχολίων)

Καλημέρα σας, Είμαι λάτρης των βιβλίων από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.Οταν ήμουν μικρή λαχταρούσα να έχω πολλά βιβλία  αλλά οι γονείς μου δεν θεωρούσαν απαραίτητα τα εξωσχολικά βιβλία κι έτσι δεν μου αγόραζαν.Στην ηλικία των 18, όταν ξεκίνησα να εργάζομαι άρχισα ν’ αγοράζω. Εχω διαβάσει πολλά.Τα τελευταία όμως 2,5 χρόνια λόγω της ανεργίας μου, δεν μπορώ να προβώ σε καμία αγορά. Προηγούνται τα πραγματικά άκρως απαραίτητα. Με πονάει πολύ αυτό. Παρά τις 4 ξένες γλώσσες που γνωρίζω και την 20ετή προϋπηρεσία μου, μένω στα αζήτητα. Εχω πέσει σε κατάθλιψη, δεν σας το κρύβω. Ευτυχώς έχω τον 6χρονο γιό μου και τον άντρα μου ο οποίος δυστυχώς  εργάζεται με ημιαπασχόληση οπότε καταλαβαίνετε…. Αυτοί οι 2 είναι η παρηγοριά μου. Αυτή την αγάπη μου για τα βιβλία την έχω εμφυσήσει και στο αγοράκι μου ο οποίος ξεκίνησε φέτος την α΄δημοτικού.

Παίρνω όλο το θάρρος που μου δίνει  η επικοινωνία μου μαζί σας μέσω αυτών των γραμμών και θα ήθελα να σας ρωτήσω αν έχετε τη δυνατότητα να μου δωρίσετε ένα αντίτυπο απο το βιβλίο σας “ Του Θεού το μάτι ”. Εχω διαβάσει πολλά καλά σχόλια και θα ήθελα πάρα πολύ να  το διαβάσω. Αν πραγματικά μπορείτε θα μου δώσετε μεγάλη χαρά. Με συγχωρείτε για το θάρρος μου και συγγνώμη αν σας κούρασα.

Φιλικά

Ρ.Π.

Μια εξαιρετική ερμηνεία

Ήλιος με ΔόντιαΉλιος με Δόντια

Μια χειμαρρώδης συνειρμική αφήγηση ζωής. Ένας άνθρωπος – παράπλευρη απώλεια ενός ιστορικού πολεμικού δυστυχήματος, ο φάκελος του οποίου δεν άνοιξε ποτέ…Ένα σκοτεινό κελί με μια υποψία φωτός από το μικροσκοπικό παράθυρο, η σιλουέτα ενός ιερέα και τα στοιχειά του παρελθόντος. Πιθανότητες θετικής κατάληξης, μηδαμινές. Ο Βασίλης Βασιλάκης βρίσκεται αντιμέτωπος ξανά με το κείμενο του Γιάννη Μακριδάκη, του Χιώτη συγγραφέα που έχει με διαολεμένη μαεστρία καταφέρει να πλάσει εκ του μηδενός ώριμους, εναργείς μα και σοφούς λογοτεχνικούς κόσμους, λες και έχει βιώσει ο άτιμος, την εμπειρία δεκάδων ζωών, συμπιεσμένες μέσα στα 40 βιολογικά του χρόνια. Ο αυτοσκηνοθετούμενος ηθοποιός τολμά, όχι μόνο να φανταστεί, αλλά και να υλοποιήσει το όραμά του για μια παράσταση κοινωνικού ρεαλισμού, που επιζητά την πυρκαγιά των λέξεων και της ποίησης και που, στο λυτρωτικό φινάλε γίνεται και ο ίδιος παρανάλωμά της. Ο «Ήλιος» είναι η ιστορία του απόκληρου, θύμα κοινωνικού ρατσισμού στις αρχές του αιώνα, Κωνσταντή του οποίου η έκδηλη θηλυπρέπεια, τον μετέτρεψε στο αγαπημένο παιχνίδι για το κατιναριό ενός ολόκληρου νησιού. Τα ψήγματα συμπόνιας από τις ομοιοπαθούσες, περιθωριοποιημένες πόρνες και τα ψίχουλα του εραστή του, Αποστόλη, δεν θα αρκέσουν για αυτό το μικρό αγόρι που συνήθισε να τον ξεφωνίζουν κυρία, γυναικωτό και Ιδιώνυμον. Με πρωτοπρόσωπη, σχεδόν τεθλασμένη αφήγηση, διανθισμένη με μπόλικους χιώτικους ιδιωματισμούς, με χρονικά σούρτα φέρτα που περισσότερο ιντριγκάρουν παρά μπερδεύουν, ο ηθοποιός με θαυμάσια γλαφυρότητα και ακρίβεια στο λόγο, ως άλλη Πηνελόπη υφαίνει λεκτικές περιγραφές από μετάξι, ακυρώνοντάς τες ταυτόχρονα μες τις ακαθαρσίες, τους μαχαλάδες και τους γιγάντιους ποντίκαρους της ανέχειας και της φτώχειας του ‘40. Το σασπένς φτάνει στο απόγειό του. Βγάζεις χαρτομάντηλα, ξεφυσάς, αναπάντεχα ξεκαρδίζεσαι με το εμβόλιμο, θαυμάσιο χιούμορ και τέλος δεν μπορείς παρά να συγχαρείς δύο καλλιτέχνες (ηθοποιό και συγγραφέα) που προσφέρουν σπάνια έντονες θεατρικές στιγμές και που δίνουν νέα πνοή στην έννοια του «ουμανισμού».Ανέστης Κορνέζος (neaepohi.gr)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ

Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν». Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης από το 1978 έως το 1985 και πήρε μέρος σε παραστάσεις αρχαίου και σύγχρονου δράματος, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συνεργάστηκε επίσης με την παιδική σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου όπως και με τους θιάσους Γ.Φέρτη, Στ.Φασουλή, Αιμ.Υψηλάντη, Ν.Τσακίρογλου, Σπ.Παπαδόπουλου, Β.Παπαβασιλείου, Γ.Αρμένη, Κ.Βασιλάκου, Αν.Φόνσου, Ν.Δαφνή κ.α. Εργάστηκε στα ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και Λαμίας. Τη θεατρική περίοδο 2007-08 συνεργάστηκε με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό στην παράσταση «Ποιος είναι ο κ.Κέλερμαν». Την επόμενη περίοδο με τη Ρένα Πιττακή και την Αγλαΐα Παππά, έπαιξε στο Aalst, σε σκηνοθεσία Ελπίδας Σκούφαλου. Τη περίοδο 2009-11 συνεργάζεται με τους Σταμάτη Κραουνάκη & Λίνα Νικολακοπούλου, στην παράσταση με τίτλο «’Ένα σπίτι παραμύθια». Ακολούθησε η παράσταση «Φάρμα των Ζώων» σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη (2012-2013). Στο εργαστήρι του D.Kennedy μαθήτευσε στην γλυπτική και την κατασκευή κούκλας και μαριονέτας. Το 1997 ίδρυσε το Θέατρο Μαριονέτας και από τότε παρουσιάζει παραστάσεις σε χώρους σχολείων, φεστιβάλ κλπ.

Σε συνεργασία με τον Μορφωτικό Σύλλογο Αίγινας «Καποδίστριας» σκηνοθέτησε: «Κομμάτια και θρύψαλα» του Γ.Σκούρτη, «Ο κουρέας της Σεβίλλης» του Ζ.Μπομαρσέ, «Η πινακοθήκη των Ηλιθίων» του Ν.Τσιφόρου, «Λοκαντιέρα» του Κ.Γκολντόνι. Το 2006 απέκτησε ένα μικρό θεατρικό χώρο στην Αίγινα και δημιούργησε τη θεατρική του ομάδα. Σκηνοθέτησε τις παραστάσεις «Με δύναμη από την Κηφισιά» Κεχαίδης-Χαβιάρα, «Ελεύθερο ζευγάρι» Ντ.Φο, «Εβραία» Μπ.Μπρεχτ, «Τελευταία έκτρωσις» Π.Τακόπουλου, «Οι δούλες» Ζ.Ζενέ, «Φαλακρή τραγουδίστρια» Ε.Ιονέσκο, «Γέρμα» Φ.Γκ.Λόρκα. Το 2010 σκηνοθέτησε και ερμήνευσε την Ασκητική του Ν.Καζαντζάκη. Ακολούθησαν: «Ο Μαρξ στο Σόχο» (H. Zinn), «Υπόθεση Κούγκελμας» (W. Allen), «Λόγω Βλάβης» (Γ. Μπήτρου), «Ελλάς…και ξανά προς τη Λόρδα τραβάς» (Γ.Μπήτρου) 

http://www.viva.gr/tickets/music/ilios-me-dontia/#description

Χαλασοχώρηδες!

Με την Αυγή στους “Χαλασοχώρηδες”

 

Η Αυγή, το Σάββατο 30 Νοεμβρίου στις 9μ.μ., παρακολουθεί τους “Χαλασοχώρηδες” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, σε σκηνοθεσία Κωστή Παπακωνσταντίνου, στο θέατρο Altera Pars(Μ. Αλεξάνδρου 123,Κεραμεικός). Και σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε κι εσείς την παράσταση προσφέροντας δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός. Θα βρείτε τα κουπόνια σας από σήμερα στην εφημερίδα.

Τους “Χαλασοχώρηδες” θα παρακολουθήσει μαζί μας ο γνωστός συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης και ο πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Νικολακόπουλος και μετά την παράστασηπαίρνουμε ένα ποτό από το μπαρ και συζητάμε για όσα είδαμε.

 Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο 2103410011.

http://www.avgi.gr/article/1386598/me-tin-augi-stous-%E2%80%9Cxalasoxorides%E2%80%9D

Μνήμη κηπουρού, γενέθλια ποιητή

“Από το χώμα ερχόμαστε, στο χώμα καταλήγουμε. Στο μεταξύ διάστημα παριστάνουμε τους κηπουρούς.” Στίχοι του ποιητή Αργύρη Χιόνη, ο οποίος ζούσε στο Θροφαρί, ένα μικρό χωριό της ορεινής Κορινθίας “παριστάνοντας”, όντως τον κηπουρό στο μεταξύ ζωής και θανάτου του διάστημα.
Τον σκέφτηκα σήμερα αξημέρωτα τον Αργύρη. Από τη μια επειδή ξεκινά σε λίγο μια ακόμα μέρα μου κατά την οποίαν παριστάνω κι εγώ τον κηπουρό, από την άλλη διότι ακόμα και από κει που βρίσκεται συνεχίζει να με τιμά και να μου το δείχνει, όπως έκανε και κατά το διάστημα που ήταν εδώ, κοντά μας.
Τον γνώρισα προσωπικά ενάμιση χρόνο πριν φύγει. Είχαμε βρεθεί ταυτόχρονα στο Ηράκλειο της Κρήτης για παρουσιάσεις βιβλίων και πήγα στην εκδήλωσή του μιας και ήμουν ήδη συνδεμένος με το έργο του. Κι εξεπλάγην απίστευτα όταν συστηθήκαμε. Μεγάλη τιμή και χαρά ένιωσα σαν με αγκάλιασε και μου είπε πως έχει διαβάσει όλα μου τα βιβλία και πως είμαι ένας από αυτούς που αγαπάει, όπως ήταν κι εκείνος για μένα.
Δεν πρόλαβα να πάω στο χωριό του. Με προσκάλεσε, χειμώνα να ‘ρθεις, μου είπε, τα καλοκαίρια έχει οχιές και σκορπιούς. Μια απ’ τα ίδια και εδώ Αργύρη. Με τις όχεντρες ζούμε κάθε που θα ‘ρθουν οι ζέστες. Ένα χειμώνα ίσα ίσα έζησε μετά τη γνωριμιά μας. Στα πρόθυρα του δεύτερου έφυγε.
Και τώρα πάλι με τιμά από κει πάνω. Μου γράψανε γράμμα οι φίλοι του πως ξεκινάνε από φέτος να κάνουνε κάθε άνοιξη, τον μήνα Απρίλη που είχε γενέθλια ο Αργύρης, λογοτεχνική και όχι μόνο εκδήλωση εις μνήμην του, και πως την πρώτη αυτή χρονιά σκεφτήκανε να με καλέσουν, να κάνω την αρχή, αφού θα ήταν σύμφωνος κι ο Αργύρης γι’ αυτή την επιλογή τους.
Κι έτσι θ’ αφήσω την κηπουρική μου για λίγες μέρες, εκεί κατά τις 20 του Απρίλη, για να πάω να τιμήσω τη μνήμη του κηπουρού που έγινε πια ποιητής και με τιμά ακόμα. Διότι το “ποιητής” και το “συγγραφέας” είναι τίτλοι τιμής και τους αποκτάς, αν τους αξίζεις, αφού φέρεις εις πέρας αξιοπρεπώς τον βίο και την αποστολή σου “στο μεταξύ διάστημα”. Προσδοκώντας κι εγώ κάποια μέρα να ονομαστώ συγγραφέας, θα παραστώ, ως κηπουρός προς το παρόν, στα γενέθλιά σου αγαπημένε ποιητή.

Στην φωτό:
Δ. Περοδασκαλάκης, Γ. Μακριδάκης, Α. Χιόνης, Ζ. Κατσακός, στο Ηράκλειο Κρήτης

Φωτογραφία: "Από το χώμα ερχόμαστε, στο χώμα καταλήγουμε. Στο μεταξύ διάστημα παριστάνουμε τους κηπουρούς." Στίχοι του ποιητή Αργύρη Χιόνη, ο οποίος ζούσε στο Θροφαρί, ένα μικρό χωριό της ορεινής Κορινθίας "παριστάνοντας", όντως τον κηπουρό στο μεταξύ ζωής και θανάτου του διάστημα.<br />
Τον σκέφτηκα σήμερα αξημέρωτα τον Αργύρη. Από τη μια επειδή ξεκινά σε λίγο μια ακόμα μέρα μου κατά την οποίαν παριστάνω κι εγώ τον κηπουρό, από την άλλη διότι ακόμα και από κει που βρίσκεται συνεχίζει να με τιμά και να μου το δείχνει, όπως έκανε και κατά το διάστημα που ήταν εδώ, κοντά μας.<br />
Τον γνώρισα προσωπικά ενάμιση χρόνο πριν φύγει. Είχαμε βρεθεί ταυτόχρονα στο Ηράκλειο της Κρήτης για παρουσιάσεις βιβλίων και πήγα στην εκδήλωσή του μιας και ήμουν ήδη συνδεμένος με το έργο του. Κι εξεπλάγην απίστευτα όταν συστηθήκαμε. Μεγάλη τιμή και χαρά ένιωσα σαν με αγκάλιασε και μου είπε πως έχει διαβάσει όλα μου τα βιβλία και πως είμαι ένας από αυτούς που αγαπάει, όπως ήταν κι εκείνος για μένα.<br />
Δεν πρόλαβα να πάω στο χωριό του. Με προσκάλεσε, χειμώνα να 'ρθεις, μου είπε, τα καλοκαίρια έχει οχιές και σκορπιούς. Μια απ' τα ίδια και εδώ Αργύρη. Με τις όχεντρες ζούμε κάθε που θα 'ρθουν οι ζέστες. Ένα χειμώνα ίσα ίσα έζησε μετά τη γνωριμιά μας. Στα πρόθυρα του δεύτερου έφυγε.<br />
Και τώρα πάλι με τιμά από κει πάνω. Μου γράψανε γράμμα οι φίλοι του πως ξεκινάνε από φέτος να κάνουνε κάθε άνοιξη, τον μήνα Απρίλη που είχε γενέθλια ο Αργύρης, λογοτεχνική και όχι μόνο εκδήλωση εις μνήμην του, και πως την πρώτη αυτή χρονιά σκεφτήκανε να με καλέσουν, να κάνω την αρχή, αφού θα ήταν σύμφωνος κι ο Αργύρης γι' αυτή την επιλογή τους.<br />
Κι έτσι θ' αφήσω την κηπουρική μου για λίγες μέρες, εκεί κατά τις 20 του Απρίλη, για να πάω να τιμήσω τη μνήμη του κηπουρού που έγινε πια ποιητής και με τιμά ακόμα. Διότι το "ποιητής" και το "συγγραφέας" είναι τίτλοι τιμής και τους αποκτάς, αν τους αξίζεις, αφού φέρεις εις πέρας αξιοπρεπώς τον βίο και την αποστολή σου "στο μεταξύ διάστημα". Προσδοκώντας κι εγώ κάποια μέρα να ονομαστώ συγγραφέας, θα παραστώ, ως κηπουρός προς το παρόν, στα γενέθλιά σου αγαπημένε ποιητή.</p>
<p>Στην φωτό:<br />
Δ. Περοδασκαλάκης, Γ. Μακριδάκης, Α. Χιόνης, Ζ. Κατσακός, στο Ηράκλειο Κρήτης

Αντάρτ*ς. Οι πρώτες τουφεκιές

Σε όποιους βρίσκονται στην Αθήνα προτείνω να πάνε μια Κυριακή βράδυ στο BOOZE. Η παράσταση κλείνει με μια ταινία μικρού μήκους βασισμένη στο κείμενό μου “Δεν θα υποκύψουμε”. Την είδα και ενθουσιάστηκα. Θα την δω και στην παράσταση βέβαια αλλά την τελευταία Κυριακή. Όσοι πάτε νωρίτερα, γράψτε μας εντυπώσεις:

Αιρετικό Αντιμνημονιακό ορατόριο
Οι Ανταρτ*ς αποτελούν ένα σύγχρονο μουσικό σχήμα που με τα μουσικά τους όπλα ξεκινούν το πολιτιστικό αντάρτικο μέσα από το Booze Cooperativa.
Εκεί που το πολιτικό τραγούδι συναντά τον Tom Waits και ο Άρης Βελουχιώτης αναβιώνει μέσα από τις μελωδίες του Cohen, την Κυριακή 9, 16 και 23 Δεκεμβρίου στις 9 το βράδυ οργανώνεται δημοσίως μια πολιτιστική γιάφκα που προκαλεί και ξεσηκώνει.
Ο σκηνοθέτης και στιχουργός Γιώργος Μπακόλας με την αισθαντική φωνή της Ιουλίας Καραπατάκη κι

ένα μουσικό σύνολο τεσσάρων ατόμων ετοίμασαν ένα αιρετικό πολυφωνικό ορατόριο και το παρουσιάζουν στο εντευκτήριο του Booze.
Ιουλία Καραπατάκη: τραγούδι
Γιώργος Μπακόλας: τραγούδι
Νίκος Γύρας: κιθάρα-τραγούδι
Δημήτρης Κουφογιώργος: Μαντολίνο-μπουζούκι
Δημήτρης Κούστας: ακκορντεόν
Άγης Παπαπαναγιώτου: κοντραμπάσο
Ήχος: Ανταρτ*ς
Η ελληνική απόδοση των στίχων των ξένων τραγουδιών
είναι του Γιώργου Μπακόλα.
Είσοδος ελεύθερη
Booze Cooperativa
Διεύθυνση: Κολοκοτρώνη 57 Αθήνα
Τηλέφωνο πληροφοριών: 210 3240944

Το τραγούδι του Λάζαρου

Ο Λάζαρος Μαυροματίδης, ο μεταφραστής των άρθρων μου που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στον γαλλικό τύπο, μου έστειλε σήμερα ένα πολύ ωραίο πολιτικό τραγούδι που ηχογράφησε μόλις.

Ακούστε το

Κι ας γίνουμε όλοι μαζί μια μπόρα που θα ξεπλύνει τη σκουριά

Οι καθρέφτες μας

Ποιος να μου το ‘λεγε ότι θα έφτανε η ώρα να γράψω και κάτι σχετικό με τη Γιουροβίζιον. Ούτε την έχω παρακολουθήσει ποτέ, ούτε καν έμαθα τι θέση πήρε αυτή η κοπελίτσα που εκπροσωπούσε την Ελλάδα φέτος. Το παράδοξο δεν είναι ότι δεν έμαθα διότι δεν ασχολήθηκα, αλλά το ότι δεν έμαθα διότι δεν έπεσα καν πάνω σε κάποια είδηση περί του αποτελέσματος. Κάτι θα σημαίνει μάλλον αυτό…

Έπεσα όμως πάνω σε μια άλλη, πολύ ενδιαφέρουσα είδηση, που έλεγε ότι η νικήτρια, εκπρόσωπος της Σουηδίας, έκανε δηλώσεις για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Αζερμπαϊτζάν και ότι κατά την διάρκεια της παραμονής της εκεί, συναντήθηκε με ακτιβιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται για το ζήτημα. Δημιουργήθηκε δε, έγραφε η είδηση, και διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Σουηδίας – Αζερμπαϊτζάν.

Μοιραία ο νους μου πέταξε στους καλλιτέχνες της Ελλάδας. Όχι τους καλλιτέχνες του τραγουδιού και της μουσικής απαραίτητα. Όλων των χώρων. Και σκέφτηκα πόσο σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων με πολιτική άποψη και θάρρος γνώμης έχω συναντήσει όλα αυτά τα χρόνια. Πόσο σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων που να τιμούν με τη στάση ζωής τους τα όσα κατά καιρούς λένε, αν λένε. Και αντιθέτως, πόσους πολλούς μικροαστούς, σιωπηρούς, φοβισμένους, υπόδουλους στα κάθε είδους καθεστώτα με στόχο να αποσπάσουν βραβεία (κάθε είδους κι αυτά).

Αν και όποτε η Ελλάδα φτάσει στο σημείο, ακόμα και οι “γλάστρες”, αρσενικές και θηλυκές, που εξάγει ως καλλιτέχνες, να στέλνουν τέτοιου είδους μηνύματα στον πλανήτη με την πολιτική τους στάση και τη στάση της ζωής τους, τότε αυτό θα σημαίνει ότι έχουμε προχωρήσει επιτέλους και γινόμαστε χώρα με πολίτες και όχι με υπηκόους. Προς το παρόν ας τους ανεχόμαστε, όλους αυτούς της εγχώριας καριέρας αλλά και τους εξαγώγιμους μαϊντανούς με τα αστραφτερά χαμόγελα της δηθενιάς που καθρεφτίζουν κούφιους εγκέφαλους και ευτελείς αξίες ζωής. Της κοινωνίας καθρέφτες είναι. Και της Πολιτείας μας. Όχι μόνο του εσωτερικού τους κόσμου.