Γράμμα στην Αμαλία Κ.

Αγαπημένη μου Αμαλία

Σήμερα το πρωί μάζευα κάπαρη και πέρασες από το νου μου που αρμένιζε πίσω, σε μιαν αναδρομή στην αρχή του μεγάλου αυτού κύκλου, ο οποίος έκλεισε μόλις προχθές το βράδυ με τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών.

Θυμήθηκα τον Γιώργο, τον σύζυγό σου και πρώτο αιρετό Νομάρχη της Χίου, τον οραματιστή και τόσο αγαπητό, ακόμη και σε εμάς τους “αριστερούς – οικολόγους” που διαφωνούσαμε μαζί του συνεχώς για διάφορα έργα αλλά που νιώθαμε και εκτιμούσαμε απέραντα το όραμα και την ανιδιοτέλειά του, την αγάπη του για τον τόπο και που, νιώθοντας κι εκείνος το όραμα το δικό μας, την αγωνία μας και την αγάπη μας για το νησί, μας έπαιρνε ακούραστος ακόμη και μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα τηλέφωνο για να πάμε στο γραφείο του στη Νομαρχία και να τα συζητήσουμε ξανά και ξανά όλα, να βρούμε πεδίο σύγκλισης, θυμήθηκα λοιπόν σήμερα το πρωί αυτόν τον άνθρωπο που δεν άντεξε στις πιέσεις της πολιτικής αλητείας της εποχής και άφησε την τελευταία του πνοή τον Δεκέμβριο του 2001, σε ηλικία 46 ετών, εν ενεργεία Νομάρχης για δεύτερη 4ετία και εκλεγμένος από την πρώτη κιόλας Κυριακή με 52%.

Από τότε, από τις εκλογές που ακολούθησαν τον θάνατό του, άνοιξε ο κύκλος της παρακμής του νησιού, ένας κύκλος που ακολούθησε βέβαια τον παράλληλο δρόμο ολόκληρης της Ελλάδας, η οποία παραδομένη στην πελατειακή πολιτική του παραδοσιακού δικομματισμού, πέρασε διαμέσου μιας περιόδου κατά την οποίαν κορυφώθηκε η αναπτυξιολαγνεία, η ιδιώτευση, η άκρατη κατανάλωση των πάντων, η ασέβεια προς το φυσικό και πολιτισμικό κεφάλαιο του τόπου με κίνητρο το γρήγορο και κατ’ ουσίαν εντελώς μάταιο οικονομικό κέρδος, η διαφθορά, η αδιαφάνεια, η διαπλοκή, η λούμπεν πολιτική και ο τραμπουκισμός, φτάνοντας τελικά μέχρις εδώ, στην απόλυτη χρεοκοπία και στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του φυσικού πλούτου της χώρας μας, του μέλλοντος δηλαδή των τέκνων της.

Θυμήθηκα αγαπημένη μου Αμαλία τότε που ήταν πάλι προεκλογική περίοδος και η ορφανή παράταξη του Γιώργου, με επικεφαλής τον συνεργάτη του Γιάννη Γαϊσίδη, ο οποίος αντικατέστησε τον εκλιπόντα Νομάρχη για ένα σχεδόν χρόνο μέχρι να τελειώσει η θητεία του συνδυασμού και ανέλαβε κατόπιν να κατέλθει στις εκλογές για να πάει παρακάτω το όραμα, βρέθηκε να έχει αντίπαλο τον εκπρόσωπο της λούμπεν πολιτικής του πασόκ. Θυμήθηκα την αγωνία όλων να μην περάσει η διοίκηση του νησιού στα χέρια αυτών των ανθρώπων. Θυμήθηκα και το προσωπικό μου δράμα, όταν σε ηλικία τότε 30 ετών και έχοντας κλείσει 5 χρόνια έκδοσης του Πελινναίου, του προσωπικού μου πάθους και οράματος, μου πρότεινε ο Γαϊσίδης να μπω στο ψηφοδέλτιο. Θυμήθηκα τις αναστολές μου, την αναποφασιστικότητά μου, το άγχος μου, το μισερό ναι που του είπα μετά από μεγάλη πάλη μέσα μου και κατόπιν, τελευταία ώρα, το όχι μου, το οποίο ήταν τόσο έντονο και φορτισμένο που τον έκανε να με οδηγήσει, την τελευταία ακριβώς στιγμή της κατάθεσης των συνδυασμών, στο σπίτι του μακαρίτη Νομάρχη, εμπρός σου, όπου και λύγισα στην εικόνα των ματιών σου και στην μία και μόνη φράση σου, στο ότι θα ήθελες πολύ να βοηθήσω κι εγώ στην προσπάθεια που κάνουν οι συνεργάτες του Γιώργου για να συνεχιστεί το έργο του και το όραμά του, να δώσω κι εγώ τη μάχη των εκλογών για να μην περάσει το νησί στην παρακμή που αποδεδειγμένα πια εκπροσωπούσαν οι αντίπαλοί του.

Και είπα το τελικό ναι, εκεί στην κουζίνα του σπιτιού σου και μπήκα στο ψηφοδέλτιο και έγιναν οι εκλογές και χάσαμε και το νησί πέρασε μια ντουζίνα χρόνια υπό διοίκηση πρακτορείου στοιχημάτων ποδοσφαίρου, υπό πολιτική αλητεία, σκοταδισμό, αναπτυξιολαγνεία, ασέβεια σε κάθε τι. Ήταν τα χρόνια της νεοελληνικής ευμάρειας όλα αυτά, του δανεικού χρήματος που έρεε άφθονο και είχαν βγει στον αφρό όλοι αυτοί οι μελλοντικοί παχύδερμοι παγκαλίσκοι για να τα φάνε μαζί με τους συνεργάτες και τους πελάτες τους, τους βολεμένους νεοέλληνες λούμπεν ψηφοφόρους, άλλοι από δαύτους κατά συρροήν και από πάθος και άλλοι, κακομοίρηδες, φοβισμένοι όμηροι για την επιβίωση, εγκλωβισμένοι των πολιτικάντηδων για μια δουλίτσα, μέσα από την οποίαν θα γινόταν στο μέλλον θύματα αλλά και αντικείμενα χλευασμού, ειρωνείας και ενοχής για το ότι συμμετείχαν δήθεν και του λόγου τους στο μέγα φαγοπότι.

Δώδεκα ολόκληρα χρόνια κράτησε αυτός ο εφιάλτης της επέλασης των απολίτιστων, ανιστόρητων, αμόρφωτων, ανίκανων να εκτιμήσουν το κάλλος και τις αξίες, από τις ζωές μας αγαπημένη μου Αμαλία και έπρεπε να έρθουν τα πάνω κάτω, να εξευτελιστεί η, έτσι κι αλλιώς ξεφτιλισμένη από τότε στα δικά μας μάτια, ευμάρεια των νεοελλήνων, να φτάσει η κρίση αξιών και ηθικής, η κρίση πολιτισμού και πολιτικής να γίνει πλέον και κρίση οικονομική, ώστε να τη δουν και να τη νιώσουν στο πετσί τους όλοι, έπρεπε να φτάσουμε στον πάτο, στο επίπεδο των πολιτικών κατακαθιών που ανέλαβαν να μας ορίσουν τις ζωές, να τους δούμε μούρη με μούρη, να λερωθούμε και μόνο από την ύπαρξή τους δίπλα μας, ώστε να ξυπνήσουμε πάλι και να αντιδράσουμε, να πάρουμε ξανά την προς τα άνω πορεία, για να γυρίσει κάπως η ζωή, να αναπνεύσουμε αέρα καθαρότερο.

Προχτές το βράδυ λοιπόν έκλεισε ο κύκλος μιας ντουζίνας χρόνων απαξίας της ζωής μας και του τόπου μας αγαπημένη μου Αμαλία και η Χίος βρήκε ξανά την τσαλαπατημένη της αξιοπρέπεια, απέκτησε ξανά για πρώτη φορά μετά από τότε, από τον θάνατο του Γιώργου, Δήμαρχο, Δημοτική Αρχή και Δημοτικό Συμβούλιο που της αξίζουν. Ο Μανώλης Βουρνούς και οι δημοτικοί του σύμβουλοι, καλλιεργημένοι και πολιτισμένοι άνθρωποι, όσοι τουλάχιστον από αυτούς γνωρίζω προσωπικά, η Ερμιόνη Φρεζούλη και η Χιακή Συμπολιτεία με την πολιτική θεώρηση και στάση ζωής τους, την ανιδιοτέλεια και την συλλογικότητα που πρεσβεύουν και προωθούν, ο Μάρκος Σκούφαλος που απέδειξε και στην προηγούμενη θητεία του ως επικεφαλής της ΛΑΣ ότι είναι μία αξιοπρεπής και δυναμική δημοτική παράταξη αποτελούν κατά τη γνώμη μου ό,τι καλύτερο για την έναρξη αυτής της νέας πορείας προς τα πάνω, την οποίαν παίρνει το νησί, έστω και υπό αυτές τις αντίξοες πανελλαδικά, πανευρωπαϊκά και παγκόσμια συνθήκες.

Ούτως ή άλλως εμείς γνωρίζουμε καλά ότι το χρήμα δεν έχει καν θέση στο αξιακό μας σύστημα, είναι απλά ένα μέσον ευτελές που αντικατοπτρίζει εντός του καταναλωτικού συστήματος τις πραγματικές αξίες, τον πραγματικό και διαρκή πλούτο μας, το φυσικό και το πολιτισμικό κεφάλαιο του νησιού μας, που δεν χάνεται ούτε υποτιμάται με την πάροδο των ετών, απεναντίας, γίνεται ολοένα και πιο πολύτιμο. Κι αυτό το κεφάλαιο, αυτόν τον διαρκή μας πλούτο, αυτές τις αξίες μας απαιτούμε να προστατέψουν οι νέοι μας άρχοντες, ελπίζουμε δε ότι θα σταθούν στο ύψος της προσωπικής του ο καθένας καλλιέργειας και, έχοντας πάρει μαθήματα από το πρόσφατο κακό παρελθόν, με σύγχρονη αντίληψη για απόλυτα διαφανή διοίκηση και για αξιοπρεπή ανάπτυξη με σεβασμό στην ζωή “απ’ όπου κι αν προέρχεται” και στην κλίμακα του τόπου, θα ξαναβάλουμε τις βάσεις για μια υγιή κοινωνία και μια στέρεη και όχι πλέον δανεική, φρούδα και μάταιη πορεία ζωής.

Είμαι βέβαιος αγαπημένη μου Αμαλία ότι έχεις πει ήδη τα νέα στον Γιώργο, σε είδα άλλωστε την επομένη της πρώτης Κυριακής των εκλογών πρωί πρωί στον δρόμο και κατάλαβα από το βλέμμα σου τη χαρά σου για το προσωρινό εκείνο αποτέλεσμα που οδηγούσε σε δεύτερο γύρο και σε βέβαιη κατάρρευση του δωδεκαετούς καθεστώτος της απαξίας. Σε χαιρετώ και σου εύχομαι υγεία και ηρεμία.

με αγάπη

Γιάννης Μ.

Πορεία στο σούρουπο

Η Ευρώπη σκοτεινιάζει ξανά. Διανύουμε το σούρουπο αυτή την ώρα. Φασίστες, ναζί, εθνικιστές πάσης φυλής πάνε στην ευρωβουλή για να υπηρετήσουν μία δήθεν ένωση ευρωπαϊκών εθνών και συνεργασία διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων … Όσο το καταναλωτικό σύστημα θα πνέει τα λοίσθια λόγω αδυναμίας πλέον του οικοσυστήματος να το υποστηρίζει, τόσο θα αυξάνεται ο εθνικισμός και τόσο θα καλπάζει ο κανιβαλισμός μεταξύ των ανθρώπων.

Στην Ελλάδα το σύστημα καλά κρατεί. Κι όσο η Αριστερά δεν έχει πρόταση θετική αλλά είναι μονάχα μια Αριστερά συστημική απολύτως, της αντίδρασης και της άρνησης, αντιμνημονιακή και αντιμερκελική δεν πρόκειται να εμπνεύσει την κοινωνία που αλλάζει εξ ανάγκης ραγδαία. Η Αριστερά δείχνει ανίκανη να κατανοήσει την τάση της ανθρωπότητας. Προσκολημμένη στο χρήμα και στα “ιδανικά” , στις “αξίες” του συστήματος δείχνει να θέλει να υπηρετήσει και να εκφράσει τους μελλοθάνατους που κατασκεύασε και εξεδίωξε βίαια αυτό και όχι τα αντισώματα της ανθρωπότητας, όχι δηλαδή τους ανθρώπους που ζουν αλλάζοντας το μέλλον. Είναι μια Αριστερά παρωχημένη, την οποίαν χλευάζει, ειρωνεύεται, συκοφαντεί, δεν φοβάται ουσιαστικά το σύστημα μιας και αυτό την ορίζει απόλυτα.

Όσο είναι λοιπόν η Αριστερά εγκλωβισμένη στα όρια και τους όρους του, όσο υπηρετεί την νεογλώσσα και την απολύτως αντεστραμμένη πραγματικότητά του, τόσο θα παραμένει μακριά από την εξουσία, τόσο το σύστημα θα γεννά αποκόμματα, χρυσές αυγές στα ποτάμια με τις ελιές για να αποσυμπιέζει την δυσαρέσκεια των φοβισμένων και πλανημένων πολιτών και να είναι ολοένα πιο λίγοι οι μελλοθάνατοι που βρίσκουν καταφύγιο στους κόλπους της.

Η ελληνική Αριστερά οφείλει να πρωτοστατήσει στην Ευρώπη και να επαναστήσει το αξιακό σύστημα και τους ορισμούς της ζωής στην ρεαλιστική τους βάση. Να απεγκλωβιστεί από την πλάνη του χωλού και ατελούς υποσυνόλου και να απελευθερωθεί στον απέραντο, χαοτικό και τέλειο ρεαλισμό του υπερσυνόλου. Να θέσει τους πραγματικούς ορισμούς του πλούτου, της φτώχειας, της αξίας, της ευτέλειας, των φυσικών πόρων, της εξοικονόμησης και της αναπλήρωσης αυτών, της ανάπτυξης και της προόδου, της λιτότητας, της υγείας, της ευθύνης και του πολιτισμού, του ανθρώπου και των πλασμάτων ως όντα και όχι ως άτομα και ως αριθμημένες αναλώσιμες μονάδες.

Η Αριστερά για να δραπετεύσει από την παραδοσιακή, την μουσειακή της πλέον υπόσταση και να μετεξελιχθεί σε μια σύγχρονη πανανθρώπινη και οικουμενική πολιτική δύναμη, θα  πρέπει εκτός των άλλων να ξεφύγει και από την ατομοκεντρική θεώρηση των πάντων. Να περιφρονήσει τον εγωισμό και τον ανταγωνισμό, να διδάξει συνεργασία, αρμονία, συλλογικότητα μεταξύ των ανθρώπων και του οικοσυστήματος.

Με άλλα λόγια η Αριστερά για να κυβερνήσει θα πρέπει να καταργήσει τις κυβερνήσεις εντός της και όχι να τις ονειρεύεται, για να λάβει την εξουσία θα πρέπει να καταργήσει τις εξουσίες, να φέρει τα πάνω κάτω, να επαναστατήσει και να επαναστήσει τα πάντα, να μην ονομάζεται καν Αριστερά πλέον αφού θα έχει αποδείξει στους πάντες το προφανές: Ότι δεν υπάρχει άλλη κατεύθυνση παρά μόνον Αυτή

ΥΓ

Στην πράξη, η δυναμική στάση του Α. Τσίπρα από την επομένη των ευρωεκλογών είναι φυσικά προς την σωστή κατεύθυνση. Επιτέλους ας σταθεί στο ύψος του το κόμμα και ας μην σύρεται πίσω από τον οχετό της ακροδεξιάς, ας βάλει την ατζέντα του ως Αριστερά, ας θέσει τους όρους, τους ορισμούς και τα όριά του

Οι υβριστές (μου) κατέρρευσαν

Στις 15 Απριλίου είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο “Να τους ξαναψηφίσετε” αναφερόμενος στα πολιτικά ρετάλια, τους αχαρακτήριστους και ανεκδιήγητους Δήμαρχο Χίου Π Λαμπρινούδη, Αντιδήμαρχο Αμανής Γ Χρίτη και Αντιπεριφερειάρχη Χίου Κ. Γανιάρη, οι οποίοι κατέθεσαν ενόρκως εναντίον μου με γελοίες καταθέσεις υπερασπιζόμενοι στο δικαστήριο τους υβριστές μου δια του Τύπου.

Το δικαστήριο με δικαίωσε παρά τις προσπάθειές τους

Σήμερα οι πολίτες της Χίου έδωσαν και στους τρεις την καλύτερη απάντηση στην ανώτερη μορφή ηλιθιότητας, στην αλαζονεία τους.Οι εκλογικοί τους συνδυασμοί κατέρρευσαν και είναι πλέον και οι τρεις οριστικά απερχόμενοι, πολιτικά τελειωμένοι, μας αδειάζουν με λίγα λόγια τη γωνιά αυτοί και οι όμοιοί τους, που τόσα χρόνια κρατούσαν το νησί όμηρο της αμορφωσιάς τους και της πολιτικής τους οπισθοδρόμησης.

Ανάμεσα στα πολλά που σημαίνει ο πολιτικός τους εκπεσμός, σημαίνει και (ακόμη μία στην εικοσάχρονη και πλέον πορεία μου ως ενεργός πολίτης) απόλυτη προσωπική μου δικαίωση

Καλή επανεκκίνηση στο νησί

 

 

Το Χρέος της Κυριακής

Αυτή την Κυριακή έχουμε υποχρέωση να ψηφίσουμε ενάντια στην κυβέρνηση Σαμαροβενιζέλων στις ευρωεκλογές αλλά και σε όποιους δήμους – περιφέρειες υπάρχει η δυνατότητα.

Έχουμε υποχρέωση απέναντι στους εαυτούς μας και στις γενιές που έρχονται, να κάνουμε τα πάντα για να απαλλαγούμε όσο το δυνατό γρηγορότερα από τους ακροδεξιούς ξεπουλητάδες της χώρας και της ζωής μας.

Αυτή την Κυριακή έχουμε υποχρέωση να ξαναβρούμε ως κοινωνία την τσαλαπατημένη μας αξιοπρέπεια και να πετάξουμε από πάνω μας την σαπίλα που μας απομυζεί τόσα χρόνια τις ζωές, καταψηφίζοντας τα κόμματα της συγκυβέρνησης και όλα τα παράγωγα και τους κλώνους τους.

Αυτή την Κυριακή οι νεοναζί αλλά και οι ναζί των χρηματιστηρίων, οι ενδεδυμένοι με το κοστούμι του ρεαλιστή δημοκράτη, οι ακροδεξιοί και οι λεγόμενες κεντροαριστερές τσόντες τους αλλά και οι καμουφλαρισμένοι με απολιτίκ παρλαπίπα βραχίονες του συστήματος επιβάλλεται να καταποντιστούν.

Μήπως και αλλάξει η ζωή μας επίπεδο. Μήπως και ξανασταθούμε στα πόδια μας και σταματήσουμε την εκποίηση της Ελλάδας.

 

ΥΓ

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η παρωχημένη συστημική αριστερά δεν έχει τα φόντα παρά μονάχα για γίνει ένας συμβιβασμένος διαχειριστής της υπάρχουσας κατάστασης αλλά τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να σταματήσουμε εδώ τον κατήφορο προς την εξαθλίωση, την εκπόρνευση, την αναξιοπρέπεια

γύρος 2ος

Τις τελευταίες μέρες μάθαμε ότι μόνο στην Αττική και στον Δήμο της Αθήνας οι εκλογές είναι πολιτικές!  Προφανώς στην υπόλοιπη Ελλάδα δεν είναι πολιτικές οι εκλογές, είναι μάλλον κάτι σαν τα πανηγύρια του δεκαπενταύγουστου, σαν χοροεσπερίδες και κοινωνικές εκδηλώσεις.

Αυτά τα λένε κάποιοι λεγόμενοι “αριστεροί”. Αφού είναι λοιπόν πολιτικές οι εκλογές στον Δήμο της Αθήνας και στην Περιφέρεια Αττικής (και μόνον εκεί), οι ψηφοφόροι που συμμετέχουν σε αυτές δηλαδή είναι συνειδητοί, πολιτικοποιημένοι, όχι σαν τους ιθαγενείς της επαρχίας, οι οποίοι ψηφίζουν κάποιον από υποχρέωση αντί να του πάνε ένα κουτί γλυκά, αυτό σημαίνει ότι οι ακροδεξιοί (νδ, πασόκ) και οι ναζί, όλο το σύστημα δηλαδή, καλά κρατούν στην κατά τα άλλα δημοκρατική και προοδευμένη μας πρωτεύουσα. Άρα λοιπόν τι πάνε να κάνουν στον δεύτερο γύρο οι υποψήφιοι της αριστεράς; Να λάβουν ψήφο από ποιους; Από τίποτε ασυνείδητους που θα αλλάξουν την πολιτική επιλογή τους; Ή από κάποιους εντός της ενδιάμεσης εβδομάδας ανανήψαντες;

Με τέτοιο ανόητο και επικίνδυνο σκεπτικό, που, εκτός των άλλων, τοποθετεί στους απολιτίκ, δηλαδή στους εν δυνάμει φασίστες, όλους τους χαμηλής νοημοσύνης επαρχιώτες ψηφοφόρους οι οποίοι ψηφίζουν με κριτήρια προσωπικού συμφέροντός και υποχρεωσούλας (λες και στην Αθήνα δεν υπάρχουν τέτοιοι, είναι όλοι υψηλού αισθήματος και ευθύνης και φυσικά νοημοσύνης), τσουβαλιάζει δε τους πάντες όσους ζουν εκτός Αθηνών υποτιμώντας την κρίση και την ζωή τους, πώς να μην σε μπλέξουν μετά τα ακροδεξιά κατακάθια με τους ναζί, πώς να μη σε συκοφαντήσουν υποστηρίζοντας ότι κάνεις αλισβερίσια μ’ αυτούς για να σε ψηφίσουν και να πάρεις τον Δήμο;

Όταν ταυτίζεις τις εκλογές της αυτοδιοίκησης με τα κόμματα και όταν έχεις τέτοια ανόητη άποψη για το τι εστί και τι δεν εστί πολιτική πράξη, τότε δεν κατέρχεσαι σε δεύτερο γύρο αλλά παραιτείς τους υποψηφίους σου και αποσύρεσαι. Αλλιώς τρως τη λάσπη των ακροδεξιών που ξέρουν καλά ότι ακόμα και η αναξιοπρέπεια αποτελεί πολιτική στάση και κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια όπως συμβαίνει συνήθως…

Άμοιρη κλωσού

Ό,τι που σκοτείνιαζε ήταν. Κρατούσα ένα καλάθι με άχερα, την κλωσού και 7 αυγά και πήγαινα κατά το αποθηκάκι, την μετακόμιζα από το κοτέτσι για να μην την ενοχλούν οι υπόλοιπες, να κάνει τη δουλειά της απερίσπαστη για τις επόμενες εικοσιμία μέρες

Τότε χτύπησε το τηλέφωνο

Με ζήτησε με το επίθετό μου η γυναικεία φωνή από την άλλη άκρη και κατόπιν μου είπε επί λέξη: Σας τηλεφωνώ από το εκλογικό γραφείο του υποψήφιου αντιπεριφερειάρχη κ. Κάρμαντζη (σημ. ΝΔ) και θα θέλαμε να σας παρακαλέσουμε την Κυριακή να μας υποστηρίξετε.

Έμεινα άναυδος από την ξετσιπωσιά και το θράσος του πολιτικάντη και των υπαλλήλων του, οι οποίοι, όπως φαίνεται, δεν έχουν πάρει πρέφα ακόμη τίποτε από το μαύρο φίδι που τους τρώει ως πολίτες της εκπορνευμένης από τα αφεντικά τους Ελλάδας, τέλος πάντων.

Και τι ακριβώς θα θέλατε να κάνω για σας, την ρώτησα

Να μας δώσετε την ψήφο σας, μου λέει και συμπληρώνει, αν φυσικά δεν έχετε αλλού κάποια υποχρέωση!!!!!

Δε μου λέτε, τη ρωτώ, ο κύριος Κάρμαντζης το γνωρίζει ότι με πήρατε τηλέφωνο;

Μάλιστα, μου απαντά, δηλαδή δεν γνωρίζει ακριβώς διότι τις λίστες με τα τηλέφωνα τις παίρνουμε από τα κεντρικά

Αν δεν κρατούσα την κλωσού, θα την είχα ακόμη την κυρία στο τηλέφωνο να μιλάμε, ίσως να της ζητούσα και ανταλλάγματα για να μου δημιουργήσει υποχρέωση ψήφου, ίσως να της έλεγα ότι ο αντίπαλος μου πρότεινε 300 ευρώ και πόσα δίνουν του λόγου τους, ίσως να την ηχογραφούσα κιόλας για να την ανεβάσω στο διαδίκτυο, ίσως πολλά να έκανα, τελικά εκείνη την ώρα όμως της το ‘κλεισα δίχως καν να την χλευάσω την ανόητη μέλλουσα άστεγη και εκπρόσωπο των χαμηλής νοημοσύνης καταχρεωμένων νεοελλήνων, που γλύφει τα τελευταία της κοκαλάκια από τους κομματάρχες δημίους της.

Απόθεσα την κλωσού στη θέση της. Τη μέρα που θα τα βγάλει τα πουλιά θα έχουμε έτσι κι αλλιώς αχρείο νενέκο αναπτυξιολάγνο πολιτικάντη στο τιμόνι της περιφέρειας είτε είναι ο ένας είτε ο άλλος από τους δύο που εξέλεξαν οι όμοιοι της κυρίας που μου τηλεφώνησε.

Σε τι χώρα κρετίνων δίχως μέλλον θα φέρει τα πουλιά της η κλωσού…

 

 

 

Πορεία μετά την ήττα

Από χθες αργά τη νύχτα συναντώ εξουθενωμένους και απογοητευμένους ανθρώπους της κομματικής βάσης του Σύριζα. Από αυτούς που διαφωνούσαν έντονα σε όσα κατά καιρούς έγραφα σχετικά με τον ενδοτισμό και το στρογγύλεμα των θέσεων, την δεξιά στροφή του επιτελείου Τσίπρα και του κόμματος. Από αυτούς που πάσχιζαν, οι περισσότεροι ανιδιοτελώς, για να αλλάξει η κατάσταση στην κοινωνία και στη χώρα και να πάρει ο Σύριζα την κυβέρνηση. Από αυτούς που, ό,τι και αν τους έλεγα περί του αντιθέτου, δεν μπορούσαν να διανοηθούν πώς γίνεται να μην την πάρει την κυβέρνηση αφού είναι πλέον “εν αναμονή και ωριμάζει”. Τώρα προφανώς κατάλαβαν ότι υπήρχε το ενδεχόμενο το κόμμα να σαπίσει προτού να κυβερνήσει και γι αυτό κατέπεσαν.

Συζητάμε και, από συνήθεια στην αρχή, προσπαθούν να ρίξουν τις ευθύνες στην κοινωνία, ότι φταίνε οι άνθρωποι που είναι βόδια, καθοδηγούμενοι πελάτες ψηφοφόροι κλπ αλλά στο τέλος ομολογούν αυτό το ανομολόγητο που ένιωθαν πάντοτε βαθιά μέσα τους αλλά έκαναν πως δεν συμβαίνει, έχοντας την ελπίδα της εκλογής στην κυβέρνηση και της αλλαγής του τοπίου. Ομολογούν την ήττα λόγω της δεξιάς στροφής, της “ωρίμανσης” και αναξιοπρέπειας, ανακολουθίας της ηγεσίας και των προβεβλημένων στελεχών, των επενδυτών των πολυεθνικών και των λοιπών τυχάρπαστων πολιτικών ρεταλιών που κατέκλυσαν τις “πρώτες θέσεις” του Σύριζα.

Ο Σύριζα έφτασε με τον ριζοσπαστισμό και το τσαγανό του σε ποσοστά αδιανόητα υψηλά στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση αλλά από τότε και μετά, όπως εδώ και δύο χρόνια πολλοί γράφουμε συνεχώς κρούοντας καμπάνες κινδύνου, η ηγεσία του επέλεξε τον δρόμο του ενδοτισμού, της διγλωσσίας, της αναξιοπρέπειας, ωρίμασε πολύ και σάπισε προτού καν κυβερνήσει.

Σήμερα, μετά την ευρεία σε πανελλαδικό επίπεδο συντριβή των συνδυασμών και των προσώπων που στήριξε ο Σύριζα στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, η πλατιά μάζα των στελεχών του, ακόμη και οι πρώην πιστοί στο δόγμα της “συνεργασίας και με τον διάβολο για να πάρουμε την εξουσία”, είναι απογοητευμένοι, εξουθενωμένοι, έχουν κατανοήσει τα αίτια της ήττας και απαιτούν ήδη από τις Νομαρχιακές Επιτροπές αλλαγή πλεύσης, επιστροφή στον ριζοσπαστισμό και στην αξιοπρέπεια.

Δυστυχώς όμως, όπως φαίνεται μέχρι τώρα, η ηγεσία και τα βολεμένα στις καρέκλες τους στελέχη του κόμματος, αυτοί που κατέστρεψαν και προσέβαλαν την εμπιστοσύνη με την οποίαν τους τίμησαν μεγάλο ποσοστό των πολιτών της χώρας, δεν εννοούν ακόμη να κατανοήσουν τίποτε ή μάλλον κάνουν ότι δεν κατανοούν τίποτε, προβάλλοντας ως “κάλπες ανατροπής και νίκης” την μία μονάδα που προηγείται η Δούρου στην περιφέρεια της Αττικής και την είσοδο στον 2ο γύρο του Σακελλαρίδη στον Δήμο της Αθήνας ( ο οποίος, σημειωτέον, έχει αριστερό και αξιοπρεπή πολιτικό λόγο)!

Θα περιμένουμε δηλαδή και τις ευρωεκλογές για να δούμε τι θα κάνουν ότι κατάλαβαν και από αυτές. Μετά, επειδή προφανώς “ψηφίζουμε αλλά δεν φεύγουν” οι ακροδεξιοί, όπως μας είπαν οι ανίκανοι, ανακόλουθοι, αναξιοπρεπείς και ανέμπνευστοι, οι οποίοι αν και αυτοπροσδιοριζόμενοι ως “αριστεροί” τόλμησαν να συνδέσουν απόλυτα τις εκλογές της Τ.Α. με κομματικές εκλογές (!!!), θα πρέπει προφανώς να παραιτηθούν άπαντες, από τις ηγεσίες των Νομαρχιακών Επιτροπών που επέλεξαν (συν τοις άλλοις και με τελείως αδιαφανείς διαδικασίες) αυτούς τους Περιφερειακούς συνδυασμούς έως και το επιτελείο του Τσίπρα σε πρώτη φάση, για να έρθουν άλλοι άνθρωποι στο προσκήνιο, αγωνιστές και όχι ενδοτικοί και να χαραχτεί πορεία αξιοπρέπειας ξανά για την Αριστερά. Αλλιώς, δέκα τοις εκατό είμαστε όλοι κι όλοι όπως φάνηκε, άντε δεκαπέντε. Δεν θα στεναχωρεθεί ούτε θα μας αναζητήσει κανείς όταν πολύ σύντομα οι ακροδεξιοί, αναπτερωμένοι, αλαζόνες και με νωπή και ρητή την λαϊκή εντολή της εκποίησης των πάντων μας στείλουν να σπάμε πέτρες στα μακρονήσια, κατηγορούμενοι ως αρνητές “των επενδύσεων, της προόδου και της ανάπτυξης της πατρίδος”.

 

Το διαρκές έγκλημα

Η πολύνεκρη έκρηξη στο ορυχείο της Τουρκίας είναι ο ορισμός της “ανάπτυξης” που έρχεται ολοταχώς και στην Ελλάδα με τις ευλογίες του ΔΝΤ, της ΕΕ και υπό την επίβλεψη των ακροδεξιών τοπαρχών τους.

Είναι επίσης η απόδειξη του βαυκαλισμού μας ότι αποτελούμε μία προοδευμένη, πολιτισμένη και ανεπτυγμένη ανθρωπότητα.

Η Ελλάδα ακολουθεί κατά πόδας την γείτονα χώρα. Μετά τον προχθεσινό σεισμό 5 ρίχτερ στα Ιωάννινα και λίγους μήνες κατόπιν των τρομακτικών σεισμών που ισοπέδωσαν την Κεφαλονιά, υπογράφηκε χθες σε πανηγυρικούς τόνους από την φασιστική “κυβέρνηση” της χώρας σύμβαση άντλησης υδρογονανθράκων και μπαίνουν τα γεωτρύπανα στην πιο σεισμογενή περιοχή της. Σε λίγον καιρό θα μιλάνε για δυστυχήματα οι εγκληματίες. Έτσι είναι. Το ανήθικο και γελοίο χρηματοοικονομικό σύστημα βαφτίζει ως δυστυχήματα τα εγκλήματά του. Αλίμονο σε αυτούς που ζουν εντός του, το συντηρούν με τις ζωές τους, απόλυτα εξαρτημένοι από αυτό ως γρανάζια του και καταναλωτές. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά υποψήφια θύματα, μελλοθάνατοι με τρόπον επώδυνο. Είτε από δυστύχημα οι “κατώτεροι”, είτε από ασθένεια  και χημικά φάρμακα και θεραπείες οι “της ανώτερης τάξης” προοδευμένοι, πολιτισμένοι αδαείς καταναλωτές, που τρέφουν τον ξεχασμένο τους φυσικόν εαυτό καθημερινά με συσκευασμένα και μαζικά παραγόμενα σκουπίδια.

Το διαρκές έγκλημα που συντελούν καθημερινά οι αδαείς ανυποψίαστοι, αν και ευφυείς και σπουδαγμένοι, απομυζητές-καταναλωτές του οικοσυστήματος σε όλον τον πλανήτη με τον τρόπο ζωής τους που έχει μοναδικό στόχο το απολύτως μάταιο χρηματικό κέρδος, συντηρεί ένα δολοφονικό για τους ίδιους σύστημα και τους καθιστά μελλοθάνατους άμεσα και με τρόπο φρικιαστικό.

Η Αριστερά, γέννημα θρέμμα κι αυτή αυτού του ίδιου εγκληματικού μοντέλου, παραδομένη εντελώς στο χρήμα και στο κέρδος, στο αίτημά της για τερματισμό της λιτότητας(!), αποπροσανατολισμένη από τις πραγματικές αξίες και τον πραγματικό πλούτο φαντάζει πλέον μουσειακή και ανώδυνη για το σύστημα που την γέννησε και την ορίζει, είναι πλέον εντελώς ανήμπορη να διαδραματίσει οποιονδήποτε ρόλο εξημέρωσής του

Αλλαγή τρόπου ζωής ενός εκάστου καταναλωτή και επαναμετάλλαξή του σε άνθρωπο, αυτή είναι η μόνη διέξοδος της ανθρωπότητας. Αλλιώς ο πολιτισμένος καταναλωτής θα συνεχίσει να νιώθει ότι είναι άνθρωπος μονάχα την ώρα που θα επισυμβαίνει ο τραγικός, τρομακτικός του θάνατος

Κοπρολαγνεία νάρκισου νεοέλληνα

Αυτό που αντιλαμβάνομαι κοιτάζοντας τα ψηφοδέλτια των συνδυασμών αλλά κυρίως τις προσωπικές διαφημίσεις των υποψηφίων δημοτικών, περιφερειακών συμβούλων και ευρωβουλευτών στον Τύπο είναι ότι η ελληνική κοινωνία στην πλειονότητά της δεν έχει ακόμη αλλάξει σε τίποτε από το πρόσφατο παρελθόν παρ’ όλες τις κοσμογονικές αλλαγές που συνέβησαν σε ένα δυναμικό και ελπιδοφόρο για το μέλλον κομμάτι της.

Και επειδή δεν έχει αλλάξει ακόμη η πλειονότητα της κοινωνίας, δεν έχει μεταβληθεί η δυναμική της. Οπότε βλέπουμε φαινόμενα συντήρησης, χριστιανοπουριτανισμού και δεξιούρας με κάλυψη απολιτίκ στυλ ατενίστας και με νοοτροπία καταναλωτή χυδαίου και αδαούς, στυλ καλού νεαρού και πολιτισμένου επιχειρηματία να διεκδικούν τις θέσεις που αφήνει το καταρρέον καθεστώς.

Από τους σάπιους δηλαδή οδηγούμαστε σε αυτούς που έχουν όνειρο να σαπίσουν αφού βρίσκονται ήδη στην ωρίμανσή τους, την οποίαν επέτυχαν άλλοι βίαια και βιαστικά και άλλοι αγάλι αγάλι σαν φυσικό επακόλουθο της παιδείας και της καλλιέργειας που απέκτησαν από την καταναλωτική κοινωνία της λαμογιάς και της ιδιοτέλειας που τους ανέθρεψε και τους εκπαίδευσε στην βάση ευτελών “αξιών” χρήματος.

Από τους κλέφτες και ιδιοτελείς παραγοντίσκους, από τα μηδενικά της κοινωνίας και της ζωής περνάμε σε μιαν άλλη φάση, αυτή των παλαιοκομματικών που δηλώνουν ότι ανένηψαν και των νέων αναπτυξιολάγνων, “καλών επιχειρηματιών και οικογενειαρχών”, που νομίζουν ότι είναι σημαντικοί και ότι ήρθε η ώρα τους να δικαιωθούν και να αναλάβουν δράση για να μας αναπτύξουν κι αυτοί.

Παρωχημένοι τύποι της συντήρησης και της υποκρισίας εκπροσωπούν κατά κόρον τις ελληνικές μικροκοινωνίες διότι αυτός ακριβώς είναι ο νεοέλληνας που εκμεταλλεύεται τα παιδιά του για να επιβιώσει. Δανείζεται από το μέλλον χρήμα, ξεπουλάει την πατρίδα τους, τα βγάζει και στο κλαρί άμα λάχει για να αποκτήσει ψήφους ή εισόδημα. Ανυποψίαστοι εγκληματίες με το προσωπείο του πολιτισμένου καταναλωτή κοπροκρατούν το μέλλον.

Θέλει πολύ δουλειά ακόμα ο άνθρωπος. Δουλειά που γίνεται μόνο, δυστυχώς, όταν υπάρξει ανάγκη επιβίωσης. Ο πάτος απέχει κάμποσο ακόμη και οι νεοέλληνες αισθάνονται πως έχουν περιθώρια. Οι επόμενοι, τα παιδιά τους δηλαδή, ας φάνε ο ένας τον άλλον, δεν τους ενδιαφέρει διόλου τους καλούς οικογενειάρχες, πατριώτες και επιχειρηματίες πολιτισμένους γονείς τους, οι οποίοι αποδεικνύονται και επιθυμούν να είναι άκρως πουριτανοί, δειλοί, φασίστες με κάλυψη απολιτίκ και “πολιτισμένου”.

ΥΓ

Το ότι καταφθάνουν στο νησί για προεκλογικές ομιλίες ο Βορίδης, ο Μουσουρούλης, ο Μηλιός, ο Λοβέρδος, ο Ψωμιάδης είναι ένας λόγος για να μην ξαναβγείς στην κοινωνία των καταναλωτών ποτέ. Ο ένας χειρότερος από τον άλλον πολιτικά κατακάθια, αναξιοπρεπείς και αναξιόπιστοι, ανακόλουθοι λόγων και πράξεων.

 

Μήνυμα αξιοπρέπειας στις εκλογές

Κανονικά με τέτοια κυβέρνηση και τέτοια πολιτική που εφαρμόζει αυτά τα δύο χρόνια αλλά και με όσα αναμένεται, ως γνωστόν, να εφαρμόσει, ο Σύριζα θα έπρεπε ήδη να έχει παρελάσει θριαμβευτής και απελευθερωτής στο Σύνταγμα μετά από παλλαϊκό ξεσηκωμό και πτώση της ακροδεξιάς και κατόπιν εκλογών στις οποίες θα ελάμβανε συντριπτική πλειοψηφία και αυτοδυναμία.

Αυτά βεβαίως θα είχαν συμβεί αν ο Σύριζα ήταν αξιοπρεπές κόμμα, ριζοσπαστικό που ενέπνεε και έδινε ελπίδα στους καταληστεμένους και τσαλαπατημένους επί της αξιοπρέπειάς τους πολίτες αυτής της χώρας.

Όμως ο Σύριζα από τότε που έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, άλλαξε και ρότα πολιτικής. Αντί να στέκει με αξιοπρέπεια και σταθερότητα στις θέσεις του, αντί να απευθύνεται ξεκάθαρα στην κοινωνία των πολιτών, αντί να είναι μπροστάρηδες στην πορεία της κοινωνίας προς την ανατροπή του ίδιου του αναξιοπρεπούς και ιδιώτη εαυτού της οι βουλευτές και τα στελέχη του, άρχισαν όλοι μαζί την οικειοθελή βίαιη “ωρίμανσή τους”, την ευθυγράμμισή τους με τις επιταγές του συντηρητισμού για να λάβουν θέση κυβέρνησης εν αναμονή, την καθημερινή ενασχόλησή τους με τα δελτία τύπου των μουρούτηδων που είχαν στόχο να τους τραβήξουν στον βόθρο τους, την τελική διολίσθηση, τις εκπτώσεις, τις απαράδεκτες και ανήθικες δηλώσεις και ενέργειες, τον εναγκαλισμό με ανθρώπους γνωστού αναξιοπρεπούς πολιτικού παρελθόντος, την ανάδειξη πρωτοκλασσάτων στελεχών δουλοπρεπών και ανέντιμων, ανακόλουθων πολιτικάντηδων με προσωπικές οικονομικές επενδύσεις σε πολυεθνικές που απομυζούν και καταστρέφουν τον πλανήτη, έγινε δηλαδή εντός δύο ετών αναμονής εξουσίας ο Σύριζα ένα κόμμα ίδιο και απαράλλαχτο με όσα χείριστα τέτοια μάθαμε να ανεχόμαστε στους κυβερνητικούς θώκους εδώ και δεκαετίες.

Προφανώς αυτή είναι ακόμα η ελληνική κοινωνία, κοινωνία ιδιωτών και όχι πολιτών. Δεν έχει αλλάξει ακόμη η δυναμική της παρ’ όλες τις τεράστιες αλλαγές που έχουν συντελεστεί . Οπότε ένα κόμμα για να λάβει την πλειοψηφία της και να κυβερνήσει πρέπει, σύμφωνα με τα παλαιοπολιτικά δεδομένα, να την εκφράζει, πρέπει να είναι ο καθρέφτης της και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δικαιολογεί συνεργασία ακόμα και με τον διάβολο, όπως αρέσκονταν να λένε τα στελέχη του Σύριζα τότε, στην αρχή αυτής της πορείας ενδοτισμού, τότε που μασούσαν με κάθε τρόπο για να καταπιούν όπως όπως τις εισροές γνωστών για το ποιόν τους πολιτικών προσώπων στον χώρο τους και τον εφεξής συναγελασμό μαζί τους. Διάλεξαν δηλαδή όλοι τους την εύκολη πορεία της προσαρμογής παρά την δύσκολη πορεία της ανατροπής του κοινωνικού κατεστημένου.

Με γεια τους με χαρά τους λοιπόν εκεί στον Σύριζα που το σκέφτηκαν και το σκέφτονται ακόμη έτσι το “πράμα” και έγιναν ένα συμπαγές αναξιόπιστο πράμα, όπως λέει και ο ανεκδιήγητος πολιτικάντης υποψήφιος ευρωβουλευτής τους που κορδίζεται ότι έδιωξε την Σαμπιχά από το ψηφοδέλτιο διότι ήταν ακροδεξιά τσιγγάνα (γελάνε και οι όρνιθες). Με γεια τους με χαρά τους που μετρούν κουκιά και πορεύονται, που θεωρούν δεδομένους ανθρώπους-ψήφους στο σακούλι τους και πάνε να ανοιχτούν συνειδησιακά ολοένα για να προσεταιριστούν και άλλους. Με γεια τους με χαρά τους που δεν έχουν πρόβλημα να αδειάσουν συνεργάτες τους, να εκθέσουν ανθρώπους, να πράξουν αναξιοπρεπώς, να μιλήσουν δουλοπρεπώς, να γίνουν γλίτσες ξεφτίλες ανακόλουθοι και αναξιόπιστοι μόνο και μόνο για να λάβουν την πλειοψηφία στις εκλογές με παλαιοπολιτικά κριτήρια και μεθόδους και όχι με ριζοσπαστισμό και αξιοπρέπεια. Με γεια τους με χαρά τους που διάλεξαν να πορευτούν και πορεύονται ακόμη στον εύκολο απλοϊκό δρόμο που θα έπαιρνε ο κάθε ηλίθιος πολιτικάντης αν έφτανε μέχρις εκεί. Με γεια τους με χαρά τους όλα αυτά αλλά τους αξιοπρεπείς πολίτες, όσους δεν τους αρέσει να νιώθουν ότι τους έχει ο Σύριζα δεδομένους ψήφους δικούς του, όσους δεν ανέχονται την ανηθικότητα, την ιδιοτέλεια, την αναξιοπρέπεια τους χάνει καθημερινά εδώ και δύο χρόνια γι αυτό και προφανώς δεν ανεβαίνει στις δημοσκοπίσεις αλλά πέφτει κιόλας ύστερα από τόση κοσμοχαλασιά. Επίσης, όπως πολύ ευκρινώς διαφαίνεται, δεν παίρνει ούτε σημαντικό ποσοστό από τους “άλλους”, οι οποίοι προτιμούν βέβαια τους ομοίους τους παρά αυτούς που προσαρμόζονται ως όμοιοί τους. Εξ ου και η εμφάνιση των ποταμιών στην πολιτική ζωή, η ανάδυση των άλλων ακροδεξιών, των καμουφλαρισμένων πίσω το προσωπείο της απολιτίκ ποταμίσιας πέστροφας. Για όλη αυτή την κατάντια είναι συνυπεύθυνος με την ακροδεξιά που κυβερνά, ο Σύριζα που περιμένει και ενδίδει.

Η πιο αξιόπιστη και επίσημη όμως δημοσκόπηση θα είναι οι εκλογές για ευρωβουλή και περιφέρειες. Εκεί ο Τσίπρας και το επιτελείο της διγλωσσίας, της δουλοπρέπειας και της αναξιοπρέπειας πρέπει να λάβουν το μήνυμα της αποτυχίας τους, το οποίο κάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται τόσον καιρό. Οι αξιοπρεπείς πολίτες δεν δύνανται να τους ψηφίσουν ούτε καν με βαριά καρδιά, για να φύγουν οι άλλοι διότι αν πράξουν έτσι, νιώθουν ότι δεν θα διαφέρουν σε τίποτε από τους βουλευτάδες του άθλιου δικομματισμού της ακροδεξιάς, οι οποίοι με βαριά καρδιά κι αυτοί (έλεγαν ότι) ψήφιζαν τα μνημόνια δήθεν για να μην καταρρεύσει η χώρα. Αν η αριστερά θέλει να “ωριμάσει” και να γίνει δεξιά, οι “ανώριμοι” αξιοπρεπείς πολίτες δεν δύνανται να την ακολουθήσουν στην κατηφόρα της.

Κανονικά ο Τσίπρας και το επιτελείο της διγλωσσίας, της δουλοπρέπειας και της αναξιοπρέπειας που τον περιστοιχίζει θα έπρεπε ήδη να έχουν αποδεχτεί την πλήρη και καταφανή αποτυχία τους βλέποντας τα σημάδια της κοινωνίας, η οποία, παρόλα όσα οι ίδιοι αλλά κυρίως οι αντίπαλοί τους πράττουν, δεν τους αποδέχεται, δεν συμβαδίζει με αυτούς, δεν συμμετέχει, δεν τους εμπιστεύεται, το κόμμα δεν έχει μέλη καλά καλά για να στελεχώσει συνδυασμούς αυτοδιοίκησης και τρώει πόρτα από τους πολίτες τους οποίους προσεγγίζει. Αυτό και μόνο είναι η απόδειξη παταγώδους αποτυχίας των πολιτικών επιλογών τους. Οι περιφερειακές εκλογές και ευρωεκλογές απλά θα αποδείξουν και θα καταγράψουν επίσημα τα ηλίου φαεινότερα, τα οποία μονάχα οι ενδιαφερόμενοι να τα δουν και να τα αναλύσουν δεν βλέπουν και δεν δύνανται, νοητικά πιθανόν, να εκτιμήσουν.

Όπως ανήγαγαν τις κατά καιρούς απεργίες σε κομβικές ημέρες και εμβληματικές δράσεις για την πτώση της ακροδεξιάς αλλά διαψεύστηκαν όλες τις φορές οικτρά δίχως όμως να κατανοήσουν, όπως φάνηκε, το παραμικρό, με τον ίδιον ακριβώς τρόπο έχουν αναγάγει και τις επερχόμενες εκλογές ως κόμβο στην πορεία της ανατροπής της ακροδεξιάς, μιας πορείας που όμως ουσιαστικά δεν έχει αρχίσει ποτέ. Διότι ο Σύριζα επέλεξε εξ αρχής την πορεία δικής του ωρίμανσης και ενδοτισμού και όχι την πορεία ανατροπής του συστήματος και  των εκφραστών του.

Οι επερχόμενες εκλογές λοιπόν, ευρωεκλογές και περιφερειακές είναι ευκαιρία των πολιτών να δείξουν στο δίπολο της αναξιοπρέπειας, της ακροδεξιάς που κυβερνά και του Σύριζα που αναμένει και εξευτελίζει τις αξίες και την αξιοπρέπειά μας, ότι δεν τους ανεχόμαστε πια. Τους μεν για τον τρόπο που κυβερνούν και ξεπουλούν την Ελλάδα και την ζωή μας, τους δε για τον τρόπο που ωριμάζουν και προοιωνίζονται μια καλή συστημική διαχείριση της κατάντιας μας.

 

ΥΓ

Η Αριστερά όσο συνεχίζει να ασχολείται και να μιλάει για το χρήμα και όχι για τις πραγματικές αξίες, τόσο θα είναι δέσμια του ευτελούς και αναξιοπρεπούς συστήματος που την γέννησε, την ορίζει και την περιορίζει, τόσο θα είναι μια παρωχημένη Αριστερά. Μια Μουσειακή Αριστερά όπως το ΚΚΕ και λοιπές ομοειδείς δυνάμεις ή μια ενδοτική αναξιόπιστη και αναξιοπρεπής συστημική “αριστερά” όπως ο Σύριζα.

Η Αριστερά επιβάλλεται πλέον να μιλήσει με άλλους όρους και να προβάλει στην πολιτική ζωή τις πραγματικές αξίες. Η Οικουμενική Αριστερά είναι η μόνη προοπτική ζωής για το οικοσύστημα και για την ανθρωπότητα.