Ανεχώρησε η “κυρία Μάνια”

Η “κυρία Μάνια” ήταν για μένα ο άνθρωπος, στου οποίου την κρίση και την εμπειρία επί της λογοτεχνίας οφείλω την όποια ύπαρξή μου στα ελληνικά γράμματα. Ήταν εκείνη που διάβασε το πρώτο μου βιβλίο, τον Ανάμιση ντενεκέ και το πρότεινε στην κόρη της την Εύα προς έκδοση από την Εστία. Ήμουν ουσιαστικά η τελευταία της επιλογή από τον μακρύ κατάλογο των συγγραφέων της Εστίας όλα αυτά τα χρόνια που διηύθυνε τον εκδοτικό οίκο ή που, αποτραβηγμένη στο γραφειάκι της, στο βάθος του ιστορικού βιβλιοπωλείου, παρακολουθούσε τα πάντα γύρω από το χώρο των εκδόσεων και της λογοτεχνίας.

Νιώθω πολύ τυχερός που αξιώθηκα να ζήσω την βγαλμένη από μια άλλη Αθήνα ατμόσφαιρα του γραφείου της, να ακούσω τις απόψεις της και τις εμπειρίες της επί των προβληματισμών μου, τις συμβουλές της κάποιες φορές και να γνωρίσω εξαίρετους ανθρώπους που την επισκέπτονταν συνεχώς εκεί. Θυμάμαι με γλύκα τα μεσημεριανά τσίπουρα και τις ρακές με τα ξηροκάρπια άλλοι όρθιοι, άλλοι στα σκαμπουδάκια κι άλλοι βυθισμένοι στις παλιές δερμάτινες πολυθρόνες, θυμάμαι τα περιστέρια, που ήξεραν πια την ώρα άφιξής της στο γραφείο και κατέβαιναν κι αυτά κατά σμήνη, συνοστίζονταν στον ακάλυπτο και στο κασαλίκι του μεγάλου συρόμενου παραθύρου περιμένοντας το σταράκι από τα χέρια της.

Θυμάμαι που έκανε εκείνο τεράστιο ταξίδι με ένα σαπιοκάραβο της άγονης γραμμής από την Λήμνο όπου έκανε διακοπές και ήρθε καταταλαιπωρημένη στη Χίο μαζί με την φίλη της την Ε.Ξ. για να με τιμήσουν στην παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου, ξαναγύρισαν δε στη Λήμνο με το επόμενο βαπόρι.

Θυμάμαι την τελευταία φορά που πήγαμε μαζί στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, εκεί που συνειδητοποίησα ότι αν έμπαινες μαζί με την κυρία Μάνια από την κεντρική πύλη της έκθεσης, μέχρι να φτάσεις στο βάθος, όπου βρισκόταν συνήθως το περίπτερο της Εστίας, χρειαζόταν σχεδόν μισή μέρα περπάτημα και ορθοστασία αφού από κάθε περίπτερο στη διαδρομή έβγαιναν οι εκδότες και το προσωπικό για να την χαιρετίσουν, να της δηλώσουν τον σεβασμό τους, να την προσκαλέσουν να καθίσει μαζί τους λίγο, να της πουν τα εκδοτικά τους νέα και την ρωτήσουν την γνώμη της. Μου έκανε εντύπωση με πόσο σεβασμό υποκλίνονταν εμπρός της οι άνθρωποι του βιβλίου κι εκείνη πάντα με το γέλιο και την ατάκα του αυτοσαρκασμού στο στόμα έδειχνε κατά βάθος να απολαμβάνει τον άτυπό της τίτλο της μητέρας των εκδοτών

Πολλά ακόμα θυμάμαι από την σχέση μου με την κυρία Μάνια. Τα τηλεφωνήματα που κάπου κάπου μου έκανε, για να μου χτυπήσει καμπανάκι σχετικά με κάποιο πολιτικό μου σχόλιο ή για να μάθει αν γράφω και πότε θα της στείλω να διαβάσει κανένα χειρόγραφο. Πάντα μου έλεγε να κάτσω εκεί που κάθομαι, να μείνω στη Χίο, στο χωριό μαζί με τα φυτά και τα ζώα, μη τυχόν και διανοηθώ να πάω στην Αθήνα και στις συναναστροφές, έτσι μου έλεγε με τον γνωστό σαρκασμό της και το μάτι της έλαμπε, ήταν γνωστή σε όλους η αγάπη της για τα φυτά και τα ζώα, για τα πουλιά, τα λουλούδια.

Ποτέ δεν έχασε το χιούμορ της, ακόμη και τους σωματικούς πόνους με αυτοσαρκασμό και γέλιο γάργαρο τους αντιμετώπιζε, ακόμη και σε αυτή την τελευταία πολύ δύσκολη περίοδο του εγκλεισμού της στο σπίτι στο Ψυχικό, γελούσαμε στις κουβέντες μας, πρώτα απ’ όλα για τον τρόπο που κουβεντιάζαμε γελούσαμε, εγώ μιλούσα κι εκείνη έγραφε, πάντα όμως είχε κάτι να μου πει για να με εμπνέει, να με κάνει να συνεχίζω δίχως ταλάντευση, δίχως αμφιβολία τον δρόμο της αφοσίωσης στη γη και στη συγγραφή.

Η κυρία Μάνια, ο άνθρωπος που ουσιαστικά με έβαλε στα ελληνικά γράμματα ανεχώρησε χθες για άλλους τόπους. Τώρα την αναλαμβάνουν πια τα πουλιά, τα ζωντανά, τα φυτά και τα λουλούδια. Να της ανταποδώσουν την τόση αγάπη που τους πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια της ανθρωπινής της υπόστασης. Είμαι βέβαιος ότι θα ζει μιαν αιώνια άνοιξη πλέον αφού όλα αυτά τα πλάσματα θα χαμογελούν συνέχεια με τις ατάκες της κι έτσι θα γίνει και ο δικός μας κόσμος εδώ κάτω πολύ καλύτερος σύντομα

Καλό ταξίδι κυρία Μάνια, καλά να περνάς εκεί με τις ψυχούλες αυτές γύρω σου και κοίτα να με κάνεις πάλι γραφιά άμα ξανανταμώσουμε, δεν το μετάνιωσα, μ’ άρεσε και σ’ ευχαριστώ από την καρδιά μου.

 

Γράμμα στην Αμαλία Κ.

Αγαπημένη μου Αμαλία

Σήμερα το πρωί μάζευα κάπαρη και πέρασες από το νου μου που αρμένιζε πίσω, σε μιαν αναδρομή στην αρχή του μεγάλου αυτού κύκλου, ο οποίος έκλεισε μόλις προχθές το βράδυ με τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών.

Θυμήθηκα τον Γιώργο, τον σύζυγό σου και πρώτο αιρετό Νομάρχη της Χίου, τον οραματιστή και τόσο αγαπητό, ακόμη και σε εμάς τους “αριστερούς – οικολόγους” που διαφωνούσαμε μαζί του συνεχώς για διάφορα έργα αλλά που νιώθαμε και εκτιμούσαμε απέραντα το όραμα και την ανιδιοτέλειά του, την αγάπη του για τον τόπο και που, νιώθοντας κι εκείνος το όραμα το δικό μας, την αγωνία μας και την αγάπη μας για το νησί, μας έπαιρνε ακούραστος ακόμη και μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα τηλέφωνο για να πάμε στο γραφείο του στη Νομαρχία και να τα συζητήσουμε ξανά και ξανά όλα, να βρούμε πεδίο σύγκλισης, θυμήθηκα λοιπόν σήμερα το πρωί αυτόν τον άνθρωπο που δεν άντεξε στις πιέσεις της πολιτικής αλητείας της εποχής και άφησε την τελευταία του πνοή τον Δεκέμβριο του 2001, σε ηλικία 46 ετών, εν ενεργεία Νομάρχης για δεύτερη 4ετία και εκλεγμένος από την πρώτη κιόλας Κυριακή με 52%.

Από τότε, από τις εκλογές που ακολούθησαν τον θάνατό του, άνοιξε ο κύκλος της παρακμής του νησιού, ένας κύκλος που ακολούθησε βέβαια τον παράλληλο δρόμο ολόκληρης της Ελλάδας, η οποία παραδομένη στην πελατειακή πολιτική του παραδοσιακού δικομματισμού, πέρασε διαμέσου μιας περιόδου κατά την οποίαν κορυφώθηκε η αναπτυξιολαγνεία, η ιδιώτευση, η άκρατη κατανάλωση των πάντων, η ασέβεια προς το φυσικό και πολιτισμικό κεφάλαιο του τόπου με κίνητρο το γρήγορο και κατ’ ουσίαν εντελώς μάταιο οικονομικό κέρδος, η διαφθορά, η αδιαφάνεια, η διαπλοκή, η λούμπεν πολιτική και ο τραμπουκισμός, φτάνοντας τελικά μέχρις εδώ, στην απόλυτη χρεοκοπία και στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του φυσικού πλούτου της χώρας μας, του μέλλοντος δηλαδή των τέκνων της.

Θυμήθηκα αγαπημένη μου Αμαλία τότε που ήταν πάλι προεκλογική περίοδος και η ορφανή παράταξη του Γιώργου, με επικεφαλής τον συνεργάτη του Γιάννη Γαϊσίδη, ο οποίος αντικατέστησε τον εκλιπόντα Νομάρχη για ένα σχεδόν χρόνο μέχρι να τελειώσει η θητεία του συνδυασμού και ανέλαβε κατόπιν να κατέλθει στις εκλογές για να πάει παρακάτω το όραμα, βρέθηκε να έχει αντίπαλο τον εκπρόσωπο της λούμπεν πολιτικής του πασόκ. Θυμήθηκα την αγωνία όλων να μην περάσει η διοίκηση του νησιού στα χέρια αυτών των ανθρώπων. Θυμήθηκα και το προσωπικό μου δράμα, όταν σε ηλικία τότε 30 ετών και έχοντας κλείσει 5 χρόνια έκδοσης του Πελινναίου, του προσωπικού μου πάθους και οράματος, μου πρότεινε ο Γαϊσίδης να μπω στο ψηφοδέλτιο. Θυμήθηκα τις αναστολές μου, την αναποφασιστικότητά μου, το άγχος μου, το μισερό ναι που του είπα μετά από μεγάλη πάλη μέσα μου και κατόπιν, τελευταία ώρα, το όχι μου, το οποίο ήταν τόσο έντονο και φορτισμένο που τον έκανε να με οδηγήσει, την τελευταία ακριβώς στιγμή της κατάθεσης των συνδυασμών, στο σπίτι του μακαρίτη Νομάρχη, εμπρός σου, όπου και λύγισα στην εικόνα των ματιών σου και στην μία και μόνη φράση σου, στο ότι θα ήθελες πολύ να βοηθήσω κι εγώ στην προσπάθεια που κάνουν οι συνεργάτες του Γιώργου για να συνεχιστεί το έργο του και το όραμά του, να δώσω κι εγώ τη μάχη των εκλογών για να μην περάσει το νησί στην παρακμή που αποδεδειγμένα πια εκπροσωπούσαν οι αντίπαλοί του.

Και είπα το τελικό ναι, εκεί στην κουζίνα του σπιτιού σου και μπήκα στο ψηφοδέλτιο και έγιναν οι εκλογές και χάσαμε και το νησί πέρασε μια ντουζίνα χρόνια υπό διοίκηση πρακτορείου στοιχημάτων ποδοσφαίρου, υπό πολιτική αλητεία, σκοταδισμό, αναπτυξιολαγνεία, ασέβεια σε κάθε τι. Ήταν τα χρόνια της νεοελληνικής ευμάρειας όλα αυτά, του δανεικού χρήματος που έρεε άφθονο και είχαν βγει στον αφρό όλοι αυτοί οι μελλοντικοί παχύδερμοι παγκαλίσκοι για να τα φάνε μαζί με τους συνεργάτες και τους πελάτες τους, τους βολεμένους νεοέλληνες λούμπεν ψηφοφόρους, άλλοι από δαύτους κατά συρροήν και από πάθος και άλλοι, κακομοίρηδες, φοβισμένοι όμηροι για την επιβίωση, εγκλωβισμένοι των πολιτικάντηδων για μια δουλίτσα, μέσα από την οποίαν θα γινόταν στο μέλλον θύματα αλλά και αντικείμενα χλευασμού, ειρωνείας και ενοχής για το ότι συμμετείχαν δήθεν και του λόγου τους στο μέγα φαγοπότι.

Δώδεκα ολόκληρα χρόνια κράτησε αυτός ο εφιάλτης της επέλασης των απολίτιστων, ανιστόρητων, αμόρφωτων, ανίκανων να εκτιμήσουν το κάλλος και τις αξίες, από τις ζωές μας αγαπημένη μου Αμαλία και έπρεπε να έρθουν τα πάνω κάτω, να εξευτελιστεί η, έτσι κι αλλιώς ξεφτιλισμένη από τότε στα δικά μας μάτια, ευμάρεια των νεοελλήνων, να φτάσει η κρίση αξιών και ηθικής, η κρίση πολιτισμού και πολιτικής να γίνει πλέον και κρίση οικονομική, ώστε να τη δουν και να τη νιώσουν στο πετσί τους όλοι, έπρεπε να φτάσουμε στον πάτο, στο επίπεδο των πολιτικών κατακαθιών που ανέλαβαν να μας ορίσουν τις ζωές, να τους δούμε μούρη με μούρη, να λερωθούμε και μόνο από την ύπαρξή τους δίπλα μας, ώστε να ξυπνήσουμε πάλι και να αντιδράσουμε, να πάρουμε ξανά την προς τα άνω πορεία, για να γυρίσει κάπως η ζωή, να αναπνεύσουμε αέρα καθαρότερο.

Προχτές το βράδυ λοιπόν έκλεισε ο κύκλος μιας ντουζίνας χρόνων απαξίας της ζωής μας και του τόπου μας αγαπημένη μου Αμαλία και η Χίος βρήκε ξανά την τσαλαπατημένη της αξιοπρέπεια, απέκτησε ξανά για πρώτη φορά μετά από τότε, από τον θάνατο του Γιώργου, Δήμαρχο, Δημοτική Αρχή και Δημοτικό Συμβούλιο που της αξίζουν. Ο Μανώλης Βουρνούς και οι δημοτικοί του σύμβουλοι, καλλιεργημένοι και πολιτισμένοι άνθρωποι, όσοι τουλάχιστον από αυτούς γνωρίζω προσωπικά, η Ερμιόνη Φρεζούλη και η Χιακή Συμπολιτεία με την πολιτική θεώρηση και στάση ζωής τους, την ανιδιοτέλεια και την συλλογικότητα που πρεσβεύουν και προωθούν, ο Μάρκος Σκούφαλος που απέδειξε και στην προηγούμενη θητεία του ως επικεφαλής της ΛΑΣ ότι είναι μία αξιοπρεπής και δυναμική δημοτική παράταξη αποτελούν κατά τη γνώμη μου ό,τι καλύτερο για την έναρξη αυτής της νέας πορείας προς τα πάνω, την οποίαν παίρνει το νησί, έστω και υπό αυτές τις αντίξοες πανελλαδικά, πανευρωπαϊκά και παγκόσμια συνθήκες.

Ούτως ή άλλως εμείς γνωρίζουμε καλά ότι το χρήμα δεν έχει καν θέση στο αξιακό μας σύστημα, είναι απλά ένα μέσον ευτελές που αντικατοπτρίζει εντός του καταναλωτικού συστήματος τις πραγματικές αξίες, τον πραγματικό και διαρκή πλούτο μας, το φυσικό και το πολιτισμικό κεφάλαιο του νησιού μας, που δεν χάνεται ούτε υποτιμάται με την πάροδο των ετών, απεναντίας, γίνεται ολοένα και πιο πολύτιμο. Κι αυτό το κεφάλαιο, αυτόν τον διαρκή μας πλούτο, αυτές τις αξίες μας απαιτούμε να προστατέψουν οι νέοι μας άρχοντες, ελπίζουμε δε ότι θα σταθούν στο ύψος της προσωπικής του ο καθένας καλλιέργειας και, έχοντας πάρει μαθήματα από το πρόσφατο κακό παρελθόν, με σύγχρονη αντίληψη για απόλυτα διαφανή διοίκηση και για αξιοπρεπή ανάπτυξη με σεβασμό στην ζωή “απ’ όπου κι αν προέρχεται” και στην κλίμακα του τόπου, θα ξαναβάλουμε τις βάσεις για μια υγιή κοινωνία και μια στέρεη και όχι πλέον δανεική, φρούδα και μάταιη πορεία ζωής.

Είμαι βέβαιος αγαπημένη μου Αμαλία ότι έχεις πει ήδη τα νέα στον Γιώργο, σε είδα άλλωστε την επομένη της πρώτης Κυριακής των εκλογών πρωί πρωί στον δρόμο και κατάλαβα από το βλέμμα σου τη χαρά σου για το προσωρινό εκείνο αποτέλεσμα που οδηγούσε σε δεύτερο γύρο και σε βέβαιη κατάρρευση του δωδεκαετούς καθεστώτος της απαξίας. Σε χαιρετώ και σου εύχομαι υγεία και ηρεμία.

με αγάπη

Γιάννης Μ.

Πορεία στο σούρουπο

Η Ευρώπη σκοτεινιάζει ξανά. Διανύουμε το σούρουπο αυτή την ώρα. Φασίστες, ναζί, εθνικιστές πάσης φυλής πάνε στην ευρωβουλή για να υπηρετήσουν μία δήθεν ένωση ευρωπαϊκών εθνών και συνεργασία διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων … Όσο το καταναλωτικό σύστημα θα πνέει τα λοίσθια λόγω αδυναμίας πλέον του οικοσυστήματος να το υποστηρίζει, τόσο θα αυξάνεται ο εθνικισμός και τόσο θα καλπάζει ο κανιβαλισμός μεταξύ των ανθρώπων.

Στην Ελλάδα το σύστημα καλά κρατεί. Κι όσο η Αριστερά δεν έχει πρόταση θετική αλλά είναι μονάχα μια Αριστερά συστημική απολύτως, της αντίδρασης και της άρνησης, αντιμνημονιακή και αντιμερκελική δεν πρόκειται να εμπνεύσει την κοινωνία που αλλάζει εξ ανάγκης ραγδαία. Η Αριστερά δείχνει ανίκανη να κατανοήσει την τάση της ανθρωπότητας. Προσκολημμένη στο χρήμα και στα “ιδανικά” , στις “αξίες” του συστήματος δείχνει να θέλει να υπηρετήσει και να εκφράσει τους μελλοθάνατους που κατασκεύασε και εξεδίωξε βίαια αυτό και όχι τα αντισώματα της ανθρωπότητας, όχι δηλαδή τους ανθρώπους που ζουν αλλάζοντας το μέλλον. Είναι μια Αριστερά παρωχημένη, την οποίαν χλευάζει, ειρωνεύεται, συκοφαντεί, δεν φοβάται ουσιαστικά το σύστημα μιας και αυτό την ορίζει απόλυτα.

Όσο είναι λοιπόν η Αριστερά εγκλωβισμένη στα όρια και τους όρους του, όσο υπηρετεί την νεογλώσσα και την απολύτως αντεστραμμένη πραγματικότητά του, τόσο θα παραμένει μακριά από την εξουσία, τόσο το σύστημα θα γεννά αποκόμματα, χρυσές αυγές στα ποτάμια με τις ελιές για να αποσυμπιέζει την δυσαρέσκεια των φοβισμένων και πλανημένων πολιτών και να είναι ολοένα πιο λίγοι οι μελλοθάνατοι που βρίσκουν καταφύγιο στους κόλπους της.

Η ελληνική Αριστερά οφείλει να πρωτοστατήσει στην Ευρώπη και να επαναστήσει το αξιακό σύστημα και τους ορισμούς της ζωής στην ρεαλιστική τους βάση. Να απεγκλωβιστεί από την πλάνη του χωλού και ατελούς υποσυνόλου και να απελευθερωθεί στον απέραντο, χαοτικό και τέλειο ρεαλισμό του υπερσυνόλου. Να θέσει τους πραγματικούς ορισμούς του πλούτου, της φτώχειας, της αξίας, της ευτέλειας, των φυσικών πόρων, της εξοικονόμησης και της αναπλήρωσης αυτών, της ανάπτυξης και της προόδου, της λιτότητας, της υγείας, της ευθύνης και του πολιτισμού, του ανθρώπου και των πλασμάτων ως όντα και όχι ως άτομα και ως αριθμημένες αναλώσιμες μονάδες.

Η Αριστερά για να δραπετεύσει από την παραδοσιακή, την μουσειακή της πλέον υπόσταση και να μετεξελιχθεί σε μια σύγχρονη πανανθρώπινη και οικουμενική πολιτική δύναμη, θα  πρέπει εκτός των άλλων να ξεφύγει και από την ατομοκεντρική θεώρηση των πάντων. Να περιφρονήσει τον εγωισμό και τον ανταγωνισμό, να διδάξει συνεργασία, αρμονία, συλλογικότητα μεταξύ των ανθρώπων και του οικοσυστήματος.

Με άλλα λόγια η Αριστερά για να κυβερνήσει θα πρέπει να καταργήσει τις κυβερνήσεις εντός της και όχι να τις ονειρεύεται, για να λάβει την εξουσία θα πρέπει να καταργήσει τις εξουσίες, να φέρει τα πάνω κάτω, να επαναστατήσει και να επαναστήσει τα πάντα, να μην ονομάζεται καν Αριστερά πλέον αφού θα έχει αποδείξει στους πάντες το προφανές: Ότι δεν υπάρχει άλλη κατεύθυνση παρά μόνον Αυτή

ΥΓ

Στην πράξη, η δυναμική στάση του Α. Τσίπρα από την επομένη των ευρωεκλογών είναι φυσικά προς την σωστή κατεύθυνση. Επιτέλους ας σταθεί στο ύψος του το κόμμα και ας μην σύρεται πίσω από τον οχετό της ακροδεξιάς, ας βάλει την ατζέντα του ως Αριστερά, ας θέσει τους όρους, τους ορισμούς και τα όριά του

Οι υβριστές (μου) κατέρρευσαν

Στις 15 Απριλίου είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο “Να τους ξαναψηφίσετε” αναφερόμενος στα πολιτικά ρετάλια, τους αχαρακτήριστους και ανεκδιήγητους Δήμαρχο Χίου Π Λαμπρινούδη, Αντιδήμαρχο Αμανής Γ Χρίτη και Αντιπεριφερειάρχη Χίου Κ. Γανιάρη, οι οποίοι κατέθεσαν ενόρκως εναντίον μου με γελοίες καταθέσεις υπερασπιζόμενοι στο δικαστήριο τους υβριστές μου δια του Τύπου.

Το δικαστήριο με δικαίωσε παρά τις προσπάθειές τους

Σήμερα οι πολίτες της Χίου έδωσαν και στους τρεις την καλύτερη απάντηση στην ανώτερη μορφή ηλιθιότητας, στην αλαζονεία τους.Οι εκλογικοί τους συνδυασμοί κατέρρευσαν και είναι πλέον και οι τρεις οριστικά απερχόμενοι, πολιτικά τελειωμένοι, μας αδειάζουν με λίγα λόγια τη γωνιά αυτοί και οι όμοιοί τους, που τόσα χρόνια κρατούσαν το νησί όμηρο της αμορφωσιάς τους και της πολιτικής τους οπισθοδρόμησης.

Ανάμεσα στα πολλά που σημαίνει ο πολιτικός τους εκπεσμός, σημαίνει και (ακόμη μία στην εικοσάχρονη και πλέον πορεία μου ως ενεργός πολίτης) απόλυτη προσωπική μου δικαίωση

Καλή επανεκκίνηση στο νησί

 

 

Το διαρκές έγκλημα

Η πολύνεκρη έκρηξη στο ορυχείο της Τουρκίας είναι ο ορισμός της “ανάπτυξης” που έρχεται ολοταχώς και στην Ελλάδα με τις ευλογίες του ΔΝΤ, της ΕΕ και υπό την επίβλεψη των ακροδεξιών τοπαρχών τους.

Είναι επίσης η απόδειξη του βαυκαλισμού μας ότι αποτελούμε μία προοδευμένη, πολιτισμένη και ανεπτυγμένη ανθρωπότητα.

Η Ελλάδα ακολουθεί κατά πόδας την γείτονα χώρα. Μετά τον προχθεσινό σεισμό 5 ρίχτερ στα Ιωάννινα και λίγους μήνες κατόπιν των τρομακτικών σεισμών που ισοπέδωσαν την Κεφαλονιά, υπογράφηκε χθες σε πανηγυρικούς τόνους από την φασιστική “κυβέρνηση” της χώρας σύμβαση άντλησης υδρογονανθράκων και μπαίνουν τα γεωτρύπανα στην πιο σεισμογενή περιοχή της. Σε λίγον καιρό θα μιλάνε για δυστυχήματα οι εγκληματίες. Έτσι είναι. Το ανήθικο και γελοίο χρηματοοικονομικό σύστημα βαφτίζει ως δυστυχήματα τα εγκλήματά του. Αλίμονο σε αυτούς που ζουν εντός του, το συντηρούν με τις ζωές τους, απόλυτα εξαρτημένοι από αυτό ως γρανάζια του και καταναλωτές. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά υποψήφια θύματα, μελλοθάνατοι με τρόπον επώδυνο. Είτε από δυστύχημα οι “κατώτεροι”, είτε από ασθένεια  και χημικά φάρμακα και θεραπείες οι “της ανώτερης τάξης” προοδευμένοι, πολιτισμένοι αδαείς καταναλωτές, που τρέφουν τον ξεχασμένο τους φυσικόν εαυτό καθημερινά με συσκευασμένα και μαζικά παραγόμενα σκουπίδια.

Το διαρκές έγκλημα που συντελούν καθημερινά οι αδαείς ανυποψίαστοι, αν και ευφυείς και σπουδαγμένοι, απομυζητές-καταναλωτές του οικοσυστήματος σε όλον τον πλανήτη με τον τρόπο ζωής τους που έχει μοναδικό στόχο το απολύτως μάταιο χρηματικό κέρδος, συντηρεί ένα δολοφονικό για τους ίδιους σύστημα και τους καθιστά μελλοθάνατους άμεσα και με τρόπο φρικιαστικό.

Η Αριστερά, γέννημα θρέμμα κι αυτή αυτού του ίδιου εγκληματικού μοντέλου, παραδομένη εντελώς στο χρήμα και στο κέρδος, στο αίτημά της για τερματισμό της λιτότητας(!), αποπροσανατολισμένη από τις πραγματικές αξίες και τον πραγματικό πλούτο φαντάζει πλέον μουσειακή και ανώδυνη για το σύστημα που την γέννησε και την ορίζει, είναι πλέον εντελώς ανήμπορη να διαδραματίσει οποιονδήποτε ρόλο εξημέρωσής του

Αλλαγή τρόπου ζωής ενός εκάστου καταναλωτή και επαναμετάλλαξή του σε άνθρωπο, αυτή είναι η μόνη διέξοδος της ανθρωπότητας. Αλλιώς ο πολιτισμένος καταναλωτής θα συνεχίσει να νιώθει ότι είναι άνθρωπος μονάχα την ώρα που θα επισυμβαίνει ο τραγικός, τρομακτικός του θάνατος

Κοπρολαγνεία νάρκισου νεοέλληνα

Αυτό που αντιλαμβάνομαι κοιτάζοντας τα ψηφοδέλτια των συνδυασμών αλλά κυρίως τις προσωπικές διαφημίσεις των υποψηφίων δημοτικών, περιφερειακών συμβούλων και ευρωβουλευτών στον Τύπο είναι ότι η ελληνική κοινωνία στην πλειονότητά της δεν έχει ακόμη αλλάξει σε τίποτε από το πρόσφατο παρελθόν παρ’ όλες τις κοσμογονικές αλλαγές που συνέβησαν σε ένα δυναμικό και ελπιδοφόρο για το μέλλον κομμάτι της.

Και επειδή δεν έχει αλλάξει ακόμη η πλειονότητα της κοινωνίας, δεν έχει μεταβληθεί η δυναμική της. Οπότε βλέπουμε φαινόμενα συντήρησης, χριστιανοπουριτανισμού και δεξιούρας με κάλυψη απολιτίκ στυλ ατενίστας και με νοοτροπία καταναλωτή χυδαίου και αδαούς, στυλ καλού νεαρού και πολιτισμένου επιχειρηματία να διεκδικούν τις θέσεις που αφήνει το καταρρέον καθεστώς.

Από τους σάπιους δηλαδή οδηγούμαστε σε αυτούς που έχουν όνειρο να σαπίσουν αφού βρίσκονται ήδη στην ωρίμανσή τους, την οποίαν επέτυχαν άλλοι βίαια και βιαστικά και άλλοι αγάλι αγάλι σαν φυσικό επακόλουθο της παιδείας και της καλλιέργειας που απέκτησαν από την καταναλωτική κοινωνία της λαμογιάς και της ιδιοτέλειας που τους ανέθρεψε και τους εκπαίδευσε στην βάση ευτελών “αξιών” χρήματος.

Από τους κλέφτες και ιδιοτελείς παραγοντίσκους, από τα μηδενικά της κοινωνίας και της ζωής περνάμε σε μιαν άλλη φάση, αυτή των παλαιοκομματικών που δηλώνουν ότι ανένηψαν και των νέων αναπτυξιολάγνων, “καλών επιχειρηματιών και οικογενειαρχών”, που νομίζουν ότι είναι σημαντικοί και ότι ήρθε η ώρα τους να δικαιωθούν και να αναλάβουν δράση για να μας αναπτύξουν κι αυτοί.

Παρωχημένοι τύποι της συντήρησης και της υποκρισίας εκπροσωπούν κατά κόρον τις ελληνικές μικροκοινωνίες διότι αυτός ακριβώς είναι ο νεοέλληνας που εκμεταλλεύεται τα παιδιά του για να επιβιώσει. Δανείζεται από το μέλλον χρήμα, ξεπουλάει την πατρίδα τους, τα βγάζει και στο κλαρί άμα λάχει για να αποκτήσει ψήφους ή εισόδημα. Ανυποψίαστοι εγκληματίες με το προσωπείο του πολιτισμένου καταναλωτή κοπροκρατούν το μέλλον.

Θέλει πολύ δουλειά ακόμα ο άνθρωπος. Δουλειά που γίνεται μόνο, δυστυχώς, όταν υπάρξει ανάγκη επιβίωσης. Ο πάτος απέχει κάμποσο ακόμη και οι νεοέλληνες αισθάνονται πως έχουν περιθώρια. Οι επόμενοι, τα παιδιά τους δηλαδή, ας φάνε ο ένας τον άλλον, δεν τους ενδιαφέρει διόλου τους καλούς οικογενειάρχες, πατριώτες και επιχειρηματίες πολιτισμένους γονείς τους, οι οποίοι αποδεικνύονται και επιθυμούν να είναι άκρως πουριτανοί, δειλοί, φασίστες με κάλυψη απολιτίκ και “πολιτισμένου”.

ΥΓ

Το ότι καταφθάνουν στο νησί για προεκλογικές ομιλίες ο Βορίδης, ο Μουσουρούλης, ο Μηλιός, ο Λοβέρδος, ο Ψωμιάδης είναι ένας λόγος για να μην ξαναβγείς στην κοινωνία των καταναλωτών ποτέ. Ο ένας χειρότερος από τον άλλον πολιτικά κατακάθια, αναξιοπρεπείς και αναξιόπιστοι, ανακόλουθοι λόγων και πράξεων.

 

Δεξιότητες και αριστερότητες ή αλλιώς πτυχία στον κάδο

Όσο η λεγόμενη Αριστερά λειτουργεί ακόμη ως Δεξιά, έχοντας δηλαδή ως υπέρτατη αξία το χρήμα, εγκλωβισμένη στα ψευτοδιλήμματα και στην πολιτική χυδαιότητα του συστήματος, ας ασχολούμαστε εμείς με κάποια άλλα, ανούσια και ανάξια λόγου θέματα.

Αλλάζουν οι εποχές και ό,τι θεωρούνταν προσόν χθες, σήμερα δεν έχει καμία απολύτως χρησιμότητα και αξία, αύριο όμως θα ξαναβρεί σίγουρα την χαμένη του αίγλη διότι, είπαμε, αλλάζουν οι εποχές. Και επειδή από τη γη και τη φύση κινούνται όλα, ακόμα και οι καταναλωτές οι χυδαίοι του πλανήτη από τη γη εξαρτώνται, κι ας το έχουν ξεχάσει εντελώς οι τραγικά αδαείς, πάλι στη γη και στη φύση θα γυρίσουν μια μέρα μετά από το μάταιο μεγάλο ταξίδι τους προς την “πρόοδο” και την “εξέλιξη” της Ύβρης, της Ασθένειας και του Στείρου Θανάτου.

Σε κάδο απορριμμάτων λοιπόν του χωριού βρήκα μεταξύ άλλων βιβλίων και κιταπιών της κοινότητας Βολισσού, τα κάτωθι έγγραφα:

Βασίλειον της Ελλάδος

Υπουργείον Γεωργίας, Διεύθυνσις Γεωργίας Χίου

Πτυχίον Δεξιοτεχνίας Ελαιοκλαδευτού

Ο Ιωάννης Θερμενός του Μιχαήλ ετών 38 εκ Παρπαριάς παρακολουθήσας τακτικώς τα διδαχθέντα μαθήματα και τας γενομένας πρακτικάς ασκήσεις εις τα υπό της καθ ημάς Υπηρεσίας λειτουργήσαντα Μεταβατικά Σχολεία Ελαιοκλαδευμάτων Νόμου 4142/1929 ηυδοκίμησεν εις τας δημοσία γενομένας εξετάσεις και έλαβε το παρόν πτυχίον δεξιοτεχνίας ελαιοκλαδευτού

Εν Χίω τη 17η Σεπτεμβρίου 1949

Ο Διευθυντής Γεωργίας Χίου

Ιωάννης Δ. Κουφοπαντελής

 

Εντός του φακέλου που βρήκα στον κάδο απορριμμάτων υπήρχαν τα πτυχία των εξής δεξιοτεχνών ελαιοκλαδευτών:

Ηλίας Μαρωνίτης του Βασιλείου, ετών 37 εκ Φυτών

Μιχαήλ Παπουλής του Γεωργίου, ετών 32 εκ Παρπαριάς

Μιχαήλ Κατσιγιώργης του Ιωάννου, ετών 36 εκ Παρπαριάς

Ιωάννης Ψυλλής του Μιχαήλ, ετών 20 εκ Παρπαριάς

Παναγιώτης Καρυάμης του Αντωνίου, ετών 38 εκ Ποταμιάς

Ανδρέας Χειλάς του Δημητρίου, ετών 48 εκ Παρπαριάς

Βασίλειος Τσιμής του Ιωάννου, ετών 36 εκ Παρπαριάς

Μιχαήλ Τσίκουρας του Νικολάου, ετών 21 εκ Πυραμάς

Γεώργιος Τσίκουρας του Σταματίου ετών 47 εκ Πυραμάς

Γεώργιος Σγαρδανάς του Ισιδώρου, ετών 50 εκ Πυραμάς

Δημήτριος Κοντός του Κων/νου ετών 34 εκ Πυραμάς

Ιωάννης Κοντός του Νικολάου, ετών 23 εκ Πυραμάς

Νικόλαος Κοντός του Χριστοφόρου, ετών 40 εκ Πυραμάς

Πολυχρόνης Κολόμβος του Ηλίας ετών 32 εκ Πυραμάς

 

Προφανώς οι ανωτέρω δεξιοτέχνες ελαιοκλαδευτές αμέλησαν να λάβουν τα πτυχία τους τότε ή δεν ειδοποιήθησαν έγκαιρα ή μετανάστευσαν προτού αυτά εκδοθούν ή οτιδήποτε άλλο, με αποτέλεσμα, μισόν αιώνα και βάλε μετά από τότε, να τα κρατάω στα χέρια μου και να αναλογίζομαι πώς οι εποχές προσπερνούν και απαξιώνουν την γνώση και τη δεξιότητα των ανθρώπων αλλά και πώς χάνονται οι γνώσεις, οι τέχνες και οι τεχνικές, θυσιάζονται στην δήθεν ανάπτυξη, στην δήθεν πρόοδο, στην δήθεν εξέλιξη, στον δήθεν πολιτισμό.

Αν κάποιοι απόγονοι των ανθρώπων αυτών ενδιαφέρονται να λάβουν τα πτυχία των προγόνων τους, ας επικοινωνήσουν μαζί μου στο akridaki@gmail.com να τους τα δώσω

 

Στίγμα

Πλησιάζει η μεγάλη ώρα. Το Σάββατο 10 του Μάη, χάρη στις προσπάθειες των ανθρώπων που αποτελούν τις διοικήσεις των ομάδων Λαίλαπας Χίου και Καρσίγιακά Σμύρνης, ολοκληρώνεται ένα όνειρο, μια ιδέα που μου γεννήθηκε πριν χρόνια, όταν ερευνούσα την εποχή 1912-1940 για να γράψω το βιβλίο “10.516 μέρες, ιστορία της νεοελληνικής Χίου”.

Ο αγώνας που διακόπηκε λόγω καταρρακτώδους βροχής στο 3ο λεπτό του, στις 7 Δεκεμβρίου 1930, συνεχίζεται μεθαύριο, στις 10 Μάη 2014.

84 χρόνια μετά παίζονται τα 87 εναπομείναντα λεπτά της πρώτης σε ελληνικό έδαφος ελληνοτουρκικής φιλικής ποδοσφαιρικής συνάντησης.

Το γεγονός έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις στην γείτονα χώρα. Τηλεοπτικά συνεργεία, όλα τα ΜΜΕ καθώς και ντοκυμαντερίστες έρχονται από Άγκυρα Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη για να καλύψουν το γεγονός καθώς και 2.000 περίπου Σμυρνιοί, οπαδοί της Καρσίγιακά θα κάνουν απόβαση φιλίας και συγκίνησης στη Χίο για το ραντεβού μας με την Ιστορία.

Θα προσπαθήσω να κάνω κι εγώ ένα μικρό ρεπορτάζ για όλα όσα θα κάνουμε και θα ζήσουμε το σαββατοκύριακο

Προς το παρόν ανεβάζω τα φυντάκια μελιτζάνας τσακώνικης και άσπρης που ετοίμασα σήμερα για να τα κατεβάσω στην πόλη το Σάββατο το πρωί, προσφορά σε όποιους θέλουν να βάλουν μπαξέ και περάσουν από το καφενείο να πάρουν. Θα ακολουθήσουν ντομάτες και πιπεριές τις επόμενες μέρες. Είναι ήδη έτοιμα αλλά δεν προλαβαίνω να τα κάνω όλα. Όποιος θέλει, είπαμε, μπορεί να έρθει εδώ να πάρει, να βοηθήσει κιόλας!

Έρχονται κάμποσα μέηλ ενδιαφέροντος σχετικά με την Οικουμενική Αριστερά, με το Απλεπιστήμιο, διοργανώσεις Απλεπιστημίων σε διάφορα μέρη αλλά και προσκλήσεις για διάφορες εκδηλώσεις σχετικές με φυσική καλλιέργεια, ζωή και διατροφή, με την φυσική μας υπόσταση, τον αντικαταναλωτισμό, την λογοτεχνία, τους φυσικούς πόρους, τους φυσικούς ρυθμούς κ.α. Δυστυχώς, όσο και αν θέλω να γνωριστούμε με όλους σας και να συμμετάσχω σε όλα αυτά που ετοιμάζετε, δεν μου είναι καθόλου εύκολο να αφήσω το κτήμα και να ταξιδέψω, ιδίως για την τραγική και ανυπόφορη για μένα εικονική πραγματικότητα της Αθήνας. Θα γνωριστούμε και θα συνεργαστούμε με όσους έρθετε προς τα εδώ καθ’όλο το επόμενο διάστημα και από φθινόπωρο θα αλλάξουν τα δεδομένα. Καλή αντάμωση.

«Κουκιά τρως, κουκιά ομολογάς…»

Μετακόμισα στο καλύβι του χωραφιού. Μακριά από διαδίκτυο και λοιπά, τελείως έξω πλέον από το σύστημα και τελείως μέσα στο οικοσυστημα. Αραιώνουν όπως θα έχετε ήδη καταλάβει οι αναρτήσεις εδώ και πυκνώνουν οι συλλογισμοί και οι συναναστροφές με τα φυτά και τα πουλιά.

Συνέντευξη στην Μ. Πελεβάνη (toperiodiko.gr) 29/04/2014

Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι γνωστός στο αναγνωστικό αλλά και στο πολιτικοποιημένο κοινό. Σπούδασε μαθηματικά, επέλεξε να ζει σε ένα χωριό της Χίου, έχει γράψει εννιά βιβλία που διαβάζονται πολύ, κάνει σεμινάρια φυσικής καλλιέργειας και πολιτικής στάσης ζωής με γνώμονα τον αντικαταναλωτισμό και τη θεωρία της αποανάπτυξης ενώ γενικότερα δεν χάνει ευκαιρία να διαδίδει τις ιδέες του. Η ιδιαίτερη περίπτωσή του μάλιστα, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον και σε ξένα μέσα ενημέρωσης, όπως στους «Νιου Γιορκ Τάιμς». Ως συνηθίζεται μετά από όλα αυτά, έχει πολλούς φίλους και αρκετούς εχθρούς. Η αλήθεια είναι ότι δεν ευστοχεί πάντα στο δημόσιο λόγο του. Αυτό συμβαίνει, όμως, όταν κινείται κάποιος εκτός γραμμής κυρίαρχων κύκλων, λογοτεχνικών, κομματικών, κ.ά. Πάντως  ο Γιάννης Μακριδάκης υψώνει μια κόκκινη σημαία στο μπαλκόνι του, σηκώνει το δικό του μπαϊράκι και φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν.

Από τη μία η φυσική «απομόνωσή» σας στο χωριό, από την άλλη η καθημερινή ή τέλος πάντων πολύ συχνή παρουσία σας στο δημόσιο λόγο, λόγω της καταιγιστικής συγγραφικής αλλά και πολιτικοκοινωνικής σας δράσης και με τη συνέργεια βέβαια της τεχνολογίας. Zείτε στο περιθώριο του συστήματος και στην καρδιά του οικοσυστήματος; Επιλέξατε να ζείτε στην άκρη ή να ζείτε ακραία;

Ζω μέσα στο οικοσύστημα, σε φυσικό περιβάλλον, στον βιότοπο δηλαδή κάθε φυσικού πλάσματος και όχι στο τεχνητό αστικό περιβάλλον του καταναλωτικού συστήματος. Ζω στην άκρη του συστήματος εδώ και 17 χρόνια διότι ανέκαθεν ένιωθα ότι υπάρχει κρίση αξιών εντός του και ότι καθόλου δεν με αφορά σχεδόν το σύνολο των «προσφορών» του. Δεν ζω ακραία. Πόσο ακραία μπορεί να ζει ένας άνθρωπος που έχει να κάνει όλη μέρα με ακίνδυνα και ζωογόνα σποράκια και έχει στόχο να εμπλουτίζει χρόνο με τον χρόνο με νέες ζωές ένα μικρό κομμάτι γης;

Μάλλον λαχταράτε να αλλάξει ο κόσμος όλος, όχι μόνο ο δικός σας. Πιστεύετε στην αλλαγή; Αλλάζουμε οι άνθρωποι; Αλλάζει στην ουσία της η κοινωνία μας ή είναι ουτοπία των ρομαντικών; Γιατί δεν καταφέρνουν οι πρωτοπορίες να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα και παραμένουν μειοψηφίες;

Αλλάζουν οι άνθρωποι φυσικά. Όλα αλλάζουν κάθε στιγμή. Ο χρόνος τους αλλάζει τους ανθρώπους, τους φέρνει πιο κοντά στον θάνατο και θωρούν αλλιώς τη ζωή, ωριμάζουν. Ωρίμανση είναι η αποδοχή του απαράβατου και απαραβίαστου των φυσικών νόμων και ρυθμών που μας γέννησαν και μας ορίζουν.

Παρόλα αυτά η κοινωνία, όπως λέτε, γίνεται ολοένα και πιο κυνική διότι έρχονται συνεχώς νέες γενιές να βαδίσουν πάνω στις λάθος ράγες που έστησαν οι παλιοί, και να συνεχίσουν μια ζωή λαθών πάνω στα λάθη. Η κοινωνία δεν αποτελείται πλέον από ανθρώπους συμπληρωματικούς αλλά από άτομα- καταναλωτές ανταγωνιστικούς μεταξύ τους και με όλα τα υπόλοιπα πλάσματα.  Όσο για τους «πρωτοπόρους», έχουν γυρίσει ήδη πολλές φορές τον κόσμο ανάποδα αλλά δεν το έχει αντιληφθεί ακόμη η ανθρωπότητα…

Θεωρείτε δηλαδή το παρελθόν και την παράδοση συνυπεύθυνη για το αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα, αν και είστε σχεδόν εμμονικός με τα παλιακά «υλικά». Τι χρεώνετε στον παλιό κόσμο, τι καλούμαστε να αφήσουμε πίσω και ποιες ρίζες να κρατήσουμε;

Όλα λάθος μάς τα δίδαξαν και γι αυτό φτάσαμε ως εδώ. Μας δίδαξαν την μη ευθύνη για τη ζωή μας, για την υγεία μας, για την αναπλήρωση και την φειδωλή χρήση των φυσικών πόρων, μάς δίδαξαν να τρώμε λάθος, να καλλιεργούμε λάθος, να ζούμε λάθος, να θεωρούμε φυσικό πόρο, και μάλιστα μοναδικό, το χρήμα, να θεωρούμε εαυτούς κυρίαρχους της φύσης, να θεωρούμε ανάπτυξη τον γιγαντισμό και κατάρα την αρετή της λιτότητας και της ολιγάρκειας, όλα λάθος, εγωιστικά, αλαζονικά, απαίδευτα, ελαφριά, ασυνείδητα τα έπραξαν και ομοίως μας τα δίδαξαν, τίποτε δεν μας έδειξαν σωστά, με την έννοια του να προάγει η γνώση την υγεία, τον πολιτισμό, τον κύκλο της ζωής στη γη. Μας έμαθαν να τα προσεγγίζουμε όλα στρεβλά, εγωιστικά, να σταματούμε με το σαρκίο μας τη ζωή, να καταναλώνουμε τη γη, να τρεφόμαστε με θάνατο και να αφοδεύουμε αδρανή ύλη, μετά δε, να θεωρούμε ως χτύπημα της μοίρας ή θεομηνία τις συνέπειες των πράξεών μας που πολλαπλασιάζονται μέσα στο χρόνο και επιστρέφουν σε μας.

Καλούμαστε λοιπόν να κρατήσουμε μονάχα τα καλά αγνά υλικά από το παρελθόν, τους φυσικούς πόρους τους ανόθευτους και αυθεντικούς αλλά να τους χρησιμοποιήσουμε με άλλη αντίληψη πλέον, ως σύγχρονοι, μορφωμένοι, πεπαιδευμένοι άνθρωποι, να αλλάξουμε την πορεία της επανάστασης του ανθρώπου επί της γης επιτέλους μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια στρεβλής προσέγγισης

Ο άνθρωπος δεν ήρθε για να επιτίθεται στη φύση και στα άλλα πλάσματα, μαζί με τα οποία συναποτελεί τον κόσμο. Ο ρόλος του είναι οργανωτικός και όχι κατακτητικός, δεν είναι επιδρομέας, είναι μαέστρος ο άνθρωπος, συνεργάτες του είναι όλα τα όντα και η γη, όχι εχθροί και ανταγωνιστές. Χιλιάδες χρόνια η γη τον βάζει κάτω, τον εξουθενώνει, τον κατατροπώνει, τον νικά, τον απορροφά, τον αφομοιώνει αλλά αυτός εκεί, επιμένει ανοήτως να της επιτίθεται ακόμη μάταια, με κάποια πρόσκαιρα ίσως οφέλη αλλά με την τελική του ήττα προδιαγεγραμμένη, αναπότρεπτη και με τις συνέπειες τις ανεπίστροφης καταστροφής να κρέμονται πάνω από το κεφάλι του.

Χαρακτηρίζετε τη λογοτεχνία σας πολιτική. Μάλιστα λόγω των απόψεών σας έχετε «δεθεί» με ένα κοινό αλλά έχετε απωθήσει ένα άλλο, ίσως μεγαλύτερο. Σας φέρνει σε διλήμματα αυτό;

Δεν έχω κανένα δίλημμα στο να εκφράζομαι ενάντια στον καταναλωτικό τρόπο ζωής και τους φορείς του. Είναι χυδαία στάση ζωής ο καταναλωτισμός, χυδαίοι και οι ενσαρκωτές του. Μόνο η λέξη «κατανάλωση» τα λέει όλα. Όχι απλώς άλωση, αλλά κατανάλωση, δηλαδή το χείριστο, το υπερθετικό, το χυδαίο, η Ύβρις.

Προπαγανδίζετε, διαδίδετε αν προτιμάτε, τις ιδέες σας, δεν τις υπαινίσσεστε, ούτε τις στέλνετε στο αόριστο… Η τέχνη και η πολιτική έλκονται ή απωθούνται; Οι καλλιτέχνες, οι πνευματικοί, λεγόμενοι, άνθρωποι πρέπει να τοποθετούνται άμεσα και παρεμβατικά ή να μιλούν μόνο μέσω του έργου τους;

Όποιος λέει ότι μιλάει με το έργο του μόνο, είναι γελοίος αλαζόνας και σιωπηρός χειροκροτητής της καταναλωτικής χυδαιότητας και του καπιταλιστικού φασισμού με την ελπίδα κάποιας βράβευσης από το σύστημα. Ο καλλιτέχνης αμφισβητεί εκ φύσεως την Εξουσία, συντάσσεται, πάλι εκ φύσεως, με την Ζωή «απ’ όπου κι αν προέρχεται», την νιώθει, την πονά, πνίγεται αν δεν αρθρώνει λόγο και άποψη για να την υπερασπιστεί, είναι μικρόψυχος αν δεν το κάνει, δεν είναι καλλιτέχνης, έχει δεύτερες σκέψεις που σκοτώνουν την Τέχνη, αυτολογοκρίνεται, είναι εντελώς ανάξιος, αναξιοπρεπής και ανυπόληπτος, ένας αυτόχειρας ευνούχος, με απλά λόγια δεν είναι καλλιτέχνης.

Πως μπορεί, όπως συμβαίνει συχνά, να υπάρχει σημαντική απόσταση, ιδεολογική, αισθητική, ακόμη και ηθική, μεταξύ έργου και προσωπικής στάσης και πράξης σε έναν καλλιτέχνη ή διανοούμενο;

Δεν γίνεται. Δεν υπάρχει καλλιτέχνης ή διανοούμενος, που μεταξύ του έργου και της προσωπικής στάσης του να υπάρχει χάσμα. Δεν λογίζονται καλλιτέχνες ή διανοούμενοι κάτι τέτοιοι. Αυτοαποκαλούνται ως καλλιτέχνες ή διανοούμενοι βέβαια, αλληλοαποκαλούνται μεταξύ τους, βραβευθέντες και βραβευόμενοι πάλι μεταξύ τους, αποτελούν το χυδαίο σύστημα, τους γεννήτορες και τους γόνους του. Ο χρόνος και ο θάνατος όμως τα ορίζουν όλα, ποιος ήταν καλλιτέχνης και ποιος διανοούμενος.

Ασκείτε όμως έντονη κριτική και στην παγκόσμια, σύγχρονη Αριστερά. Τη θεωρείτε εγκλωβισμένη σε σχήματα και «αιτείστε» τον επαναπροσδιορισμό της από ό,τι καταλαβαίνω και κυρίως αξιακά. Θέλετε να μας αναλύσετε λίγο την άποψή σας; 

Η Αριστερά είναι γέννημα θρέμμα του καπιταλισμού και μέσα στα όριά του κινείται, δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτόν και από την θεώρηση της ζωής μέσα από το πρίσμα του χρηματοοικονομικού συστήματος. Γι’ αυτό φτάσαμε στο σημείο, όπου έγινε κυβέρνηση η λεγόμενη Αριστερά να πράττει με τρόπον όμοιο ακριβώς, να καταστρέφει δηλαδή και να απομυζεί τον πλανήτη για την παραγωγή χρηματικού πλούτου. Μία μόνο διαφορά υπάρχει.

Ενώ οι καπιταλιστές καταστρέφουν τον πλανήτη στο όνομα των Αγορών, οι «Αριστεροί» το κάνουν στο όνομα του φτωχού «Λαού»

Οι Αριστεροί στην Ευρώπη προσβλέπουν να έρθουν στην εξουσία για να δώσουν τέλος στην λιτότητα, έτσι λένε οι ίδιοι, να επαναφέρουν δηλαδή μιαν αλόγιστη κατανάλωση και «ανάπτυξη» στα ίδια με πριν και χειρότερα ίσως πρότυπα αλλά στο όνομα των «Λαών» και όχι των Αγορών. Προσωπικά δεν βλέπω καμία διαφορά στις δύο προσεγγίσεις και πολιτικές, είναι εξίσου καταστροφικές και οι δύο. Η Αριστερά αυτή είναι η συστημική, η καταναλωτική Αριστερά, που δεν μπορεί να ξεφύγει από τα όρια του συστήματος εντός του οποίου δημιουργήθηκε.

Η Οικουμενική Αριστερά είναι ο πολιτικός όρος που έχω προτείνει, μια Αριστερά όχι του χρηματοοικονομικού συστήματος, το οποίον είναι ένα ισχνό και χωλό τεχνητό υποσύνολο, απόλυτα ουτοπικό αλλά μια Αριστερά του γενικού συνόλου, του αυθύπαρκτου και ρεαλιστικού Οικοσυστήματος.  Μια Αριστερά που επαναστήνει το αξιακό μας σύστημα και μιλάει μόνο για τον πραγματικό πλούτο που δεν είναι άλλος από τους φυσικούς πόρους, την υγεία και την ζωή του ανθρώπου αλλά και τον σεβασμό στη ζωή κάθε πλάσματος. Περισσότερα εδώ: http://yiannismakridakis.gr/?p=4048.

Τέχνη ή πολιτική, σώμα ή ψυχή, ύλη ή πνεύμα, επιστήμη ή θρησκεία, τεχνολογία ή ηθική, κ.λπ. Μήπως έχει «σκαλώσει» το ανθρώπινο πνεύμα σε ξεπερασμένες αντιθέσεις, μονοδιάστατες ερμηνείες και εξειδικευμένη στενή γνώση;

Δεν είναι αντίθετα και ανταγωνιστικά όλα αυτά. Είναι συμπληρωματικά. Σε αυτό ακριβώς έχει σκαλώσει η ανθρωπότητα, ότι τα θεωρεί όλα ανταγωνιστικά και δρα επιθετικά, βίαια, με αποτέλεσμα την διατάραξη της ισορροπίας και όχι οργανωτικά, μη επεμβατικά, με στόχο και αποτέλεσμα την αρμονία.

Από αγάπη σπουδάσατε μαθηματικά; Τι σας έμαθαν, τι νόημα δώσανε σε αυτά που βλέπετε αλλά και σε αυτά που δεν βλέπετε;

Τα μαθηματικά είναι η βάση των πάντων, ιδίως της Τέχνης. Η μαθηματική λογική είναι εφόδιο ανεκτίμητο, που σε συνδυασμό με την συναισθηματική νοημοσύνη και την ψυχή μπορούν να παράξουν θαύματα.

Πως μπορούμε τώρα να γράψουμε ιστορία; Πώς να πετάξουμε την άχρηστη κοινωνική δυστυχία;

Αλλάζοντας προσωπική πορεία ο καθένας και διδάσκοντας τις επόμενες γενιές αλλιώς, θέτοντας νέες ράγες για να κινηθεί από εδώ και μπρος επ’ αυτών η ανθρωπότητα μιας και αυτές που μας έθεσαν οι προηγούμενες γενιές οδήγησαν αποδεδειγμένα στην καταστροφή και στον θάνατο. Αν κατανοήσουμε επιτέλους ότι η Ανθρωπότητα είναι ενιαίο σύνολο απαρχής της μέχρις όπου θα φθάσει και ότι ορίζεται και διέπεται από τους φυσικούς ρυθμούς και νόμους, αν νιώσουμε ότι όλα είναι Ενέργεια και όλα μεταβολές της, ότι δεν υπάρχει όφελος δίχως ζημία ταυτόχρονη, θα φτάσουμε στην ποθητή στάση φυσικής ζωής, θα ξαναγίνουμε πλάσματα που ζουν κάθε στιγμή συνειδητά και είναι κρίκοι του κύκλου της ζωής στον πλανήτη, όχι εξολοθρευτές της.

Πως νομίζετε θα γράφατε, αν ζούσατε στην Αθήνα;

Κουκιά τρως, κουκιά ομολογάς…

makridakis2

Έχετε ιδρύσει το Απλεπιστήμιο Βολισσού, μέσα από το οποίο διοργανώνετε σεμινάρια φυσικής καλλιέργειας, αλκαλικής διατροφής και αντικαταναλωτικής πολιτικής στάσης ζωής. Τι εστί Απλεπιστήμιο; Τα σεμινάρια αυτά έχουν λόγο για τους νέους που θέλουν να ζήσουν με αυτάρκεια αλλά στην πόλη που την αγαπούν;

Οι πόλεις και οι καταναλωτές δεν έχουν μέλλον. Ούτε συλλογικό ούτε ατομικό.  Το χρήμα δεν αποτελεί φυσικό πόρο. Όποιος αγαπάει την πόλη, το σύστημα, όποιος αρέσκεται να ζει καταναλωτικά κυκλοφορώντας το χρήμα, σε περιβάλλοντα μη φυσικά, έχει πάρα πολύ προσωπικό δρόμο ακόμη να διανύσει. Το Απλεπιστήμιο μιλάει για τις κάτω από το χρήμα Αξίες, τις πραγματικές, προς-γειώνει τον καταναλωτή και τον οδηγεί ολοένα εις κατώτερα, να βρει τη βάση και τις ρίζες του για να αποφύγει την μοιραία κατάρρευση από την συνεχόμενη ανοδική πορεία της μη ευθύνης την οποίαν ακολουθεί  οδηγούμενος μοιραία προς έναν στείρο, τρομακτικό θάνατο. Το Απλεπιστήμιο υπενθυμίζει τις Αξίες και τις παραμέτρους της ζωής ως υγιούς πορείας προς έναν ζωογόνο θάνατο.

Τι γίνεται με τον αγώνα που δίνετε με τους κατοίκους στη Χίο για τις επενδύσεις στα αιολικά πάρκα μαμούθ με τις ανεμογεννήτριες;

Οι αντιφάσεις εντός των οποίων είναι μπερδεμένο το χωλό χρηματοοικονομικό σύστημα δεν ευνοούν προς το παρόν και προς το εγγύς μέλλον αυτά τα μεγαλεπίβολα καταστροφικά σχέδια των ανόητων καταναλωτών της γης.

«Αγαπώ τον λόγο γιατί είναι ο φορέας του πνεύματος, το εργαλείο, το αστραφτερό υνί της προόδου» λέει ο Τόμας Μαν στο Μαγικό Βουνό. Συμφωνείτε πως η λογοτεχνία έχει το προβάδισμα, είναι η μόνη τέχνη που δεν μας παρασύρει να επαναπαυθούμε σε αυτήν;

Αυτή την τέχνη του λόγου κατέχει ο άνθρωπος, γι’ αυτό είναι εν δυνάμει διοργανωτής, ενορχηστρωτής, μαέστρος των πάντων, αρκεί να το κατανοήσει επιτέλους και ο ίδιος πως έχει το προβάδισμα και να αλλάξει ρότα.

Τα βιβλία σας διαπνέονται από μιαν πνευματικότητα, «φλερτάρουν» με το θρησκευτικό συναίσθημα, «πειράζοντάς» το. Στο βάθος σε τι πιστεύετε, τι εμπιστεύεστε;

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος, του οποίου οι δύναμες και οι δυναμικές κρατούν κάθε στιγμή σε ισορροπία το Μέγα Θαύμα της Φύσης.

Βιβλιογραφία:

«Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946» (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006 και Εστία 2010)

«10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940», ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007)

«Aνάμισης ντενεκές», μυθιστόρημα (Eστία 2008), το οποίο κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο (2009) και στα τουρκικά,

«Η δεξιά τσέπη του ράσου», νουβέλα (Εστία 2009),

«Ήλιος με δόντια», μυθιστόρημα (Εστία 2010), το οποίο ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη

«Λαγού μαλλί», νουβέλα (Εστία 2010),

«Η άλωση της Κωσταντίας», μυθιστόρημα (Εστία 2011), το οποίος ανέβηκε στο θέατρο (2012) σε σκηνοθεσία Χρήστου Βαλαβανίδη

«Το ζουμί του πετεινού», νουβέλα (Εστία 2012).

«Του Θεού το μάτι», νουβέλα (Εστία 2013)

Μήνυμα αξιοπρέπειας στις εκλογές

Κανονικά με τέτοια κυβέρνηση και τέτοια πολιτική που εφαρμόζει αυτά τα δύο χρόνια αλλά και με όσα αναμένεται, ως γνωστόν, να εφαρμόσει, ο Σύριζα θα έπρεπε ήδη να έχει παρελάσει θριαμβευτής και απελευθερωτής στο Σύνταγμα μετά από παλλαϊκό ξεσηκωμό και πτώση της ακροδεξιάς και κατόπιν εκλογών στις οποίες θα ελάμβανε συντριπτική πλειοψηφία και αυτοδυναμία.

Αυτά βεβαίως θα είχαν συμβεί αν ο Σύριζα ήταν αξιοπρεπές κόμμα, ριζοσπαστικό που ενέπνεε και έδινε ελπίδα στους καταληστεμένους και τσαλαπατημένους επί της αξιοπρέπειάς τους πολίτες αυτής της χώρας.

Όμως ο Σύριζα από τότε που έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, άλλαξε και ρότα πολιτικής. Αντί να στέκει με αξιοπρέπεια και σταθερότητα στις θέσεις του, αντί να απευθύνεται ξεκάθαρα στην κοινωνία των πολιτών, αντί να είναι μπροστάρηδες στην πορεία της κοινωνίας προς την ανατροπή του ίδιου του αναξιοπρεπούς και ιδιώτη εαυτού της οι βουλευτές και τα στελέχη του, άρχισαν όλοι μαζί την οικειοθελή βίαιη “ωρίμανσή τους”, την ευθυγράμμισή τους με τις επιταγές του συντηρητισμού για να λάβουν θέση κυβέρνησης εν αναμονή, την καθημερινή ενασχόλησή τους με τα δελτία τύπου των μουρούτηδων που είχαν στόχο να τους τραβήξουν στον βόθρο τους, την τελική διολίσθηση, τις εκπτώσεις, τις απαράδεκτες και ανήθικες δηλώσεις και ενέργειες, τον εναγκαλισμό με ανθρώπους γνωστού αναξιοπρεπούς πολιτικού παρελθόντος, την ανάδειξη πρωτοκλασσάτων στελεχών δουλοπρεπών και ανέντιμων, ανακόλουθων πολιτικάντηδων με προσωπικές οικονομικές επενδύσεις σε πολυεθνικές που απομυζούν και καταστρέφουν τον πλανήτη, έγινε δηλαδή εντός δύο ετών αναμονής εξουσίας ο Σύριζα ένα κόμμα ίδιο και απαράλλαχτο με όσα χείριστα τέτοια μάθαμε να ανεχόμαστε στους κυβερνητικούς θώκους εδώ και δεκαετίες.

Προφανώς αυτή είναι ακόμα η ελληνική κοινωνία, κοινωνία ιδιωτών και όχι πολιτών. Δεν έχει αλλάξει ακόμη η δυναμική της παρ’ όλες τις τεράστιες αλλαγές που έχουν συντελεστεί . Οπότε ένα κόμμα για να λάβει την πλειοψηφία της και να κυβερνήσει πρέπει, σύμφωνα με τα παλαιοπολιτικά δεδομένα, να την εκφράζει, πρέπει να είναι ο καθρέφτης της και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δικαιολογεί συνεργασία ακόμα και με τον διάβολο, όπως αρέσκονταν να λένε τα στελέχη του Σύριζα τότε, στην αρχή αυτής της πορείας ενδοτισμού, τότε που μασούσαν με κάθε τρόπο για να καταπιούν όπως όπως τις εισροές γνωστών για το ποιόν τους πολιτικών προσώπων στον χώρο τους και τον εφεξής συναγελασμό μαζί τους. Διάλεξαν δηλαδή όλοι τους την εύκολη πορεία της προσαρμογής παρά την δύσκολη πορεία της ανατροπής του κοινωνικού κατεστημένου.

Με γεια τους με χαρά τους λοιπόν εκεί στον Σύριζα που το σκέφτηκαν και το σκέφτονται ακόμη έτσι το “πράμα” και έγιναν ένα συμπαγές αναξιόπιστο πράμα, όπως λέει και ο ανεκδιήγητος πολιτικάντης υποψήφιος ευρωβουλευτής τους που κορδίζεται ότι έδιωξε την Σαμπιχά από το ψηφοδέλτιο διότι ήταν ακροδεξιά τσιγγάνα (γελάνε και οι όρνιθες). Με γεια τους με χαρά τους που μετρούν κουκιά και πορεύονται, που θεωρούν δεδομένους ανθρώπους-ψήφους στο σακούλι τους και πάνε να ανοιχτούν συνειδησιακά ολοένα για να προσεταιριστούν και άλλους. Με γεια τους με χαρά τους που δεν έχουν πρόβλημα να αδειάσουν συνεργάτες τους, να εκθέσουν ανθρώπους, να πράξουν αναξιοπρεπώς, να μιλήσουν δουλοπρεπώς, να γίνουν γλίτσες ξεφτίλες ανακόλουθοι και αναξιόπιστοι μόνο και μόνο για να λάβουν την πλειοψηφία στις εκλογές με παλαιοπολιτικά κριτήρια και μεθόδους και όχι με ριζοσπαστισμό και αξιοπρέπεια. Με γεια τους με χαρά τους που διάλεξαν να πορευτούν και πορεύονται ακόμη στον εύκολο απλοϊκό δρόμο που θα έπαιρνε ο κάθε ηλίθιος πολιτικάντης αν έφτανε μέχρις εκεί. Με γεια τους με χαρά τους όλα αυτά αλλά τους αξιοπρεπείς πολίτες, όσους δεν τους αρέσει να νιώθουν ότι τους έχει ο Σύριζα δεδομένους ψήφους δικούς του, όσους δεν ανέχονται την ανηθικότητα, την ιδιοτέλεια, την αναξιοπρέπεια τους χάνει καθημερινά εδώ και δύο χρόνια γι αυτό και προφανώς δεν ανεβαίνει στις δημοσκοπίσεις αλλά πέφτει κιόλας ύστερα από τόση κοσμοχαλασιά. Επίσης, όπως πολύ ευκρινώς διαφαίνεται, δεν παίρνει ούτε σημαντικό ποσοστό από τους “άλλους”, οι οποίοι προτιμούν βέβαια τους ομοίους τους παρά αυτούς που προσαρμόζονται ως όμοιοί τους. Εξ ου και η εμφάνιση των ποταμιών στην πολιτική ζωή, η ανάδυση των άλλων ακροδεξιών, των καμουφλαρισμένων πίσω το προσωπείο της απολιτίκ ποταμίσιας πέστροφας. Για όλη αυτή την κατάντια είναι συνυπεύθυνος με την ακροδεξιά που κυβερνά, ο Σύριζα που περιμένει και ενδίδει.

Η πιο αξιόπιστη και επίσημη όμως δημοσκόπηση θα είναι οι εκλογές για ευρωβουλή και περιφέρειες. Εκεί ο Τσίπρας και το επιτελείο της διγλωσσίας, της δουλοπρέπειας και της αναξιοπρέπειας πρέπει να λάβουν το μήνυμα της αποτυχίας τους, το οποίο κάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται τόσον καιρό. Οι αξιοπρεπείς πολίτες δεν δύνανται να τους ψηφίσουν ούτε καν με βαριά καρδιά, για να φύγουν οι άλλοι διότι αν πράξουν έτσι, νιώθουν ότι δεν θα διαφέρουν σε τίποτε από τους βουλευτάδες του άθλιου δικομματισμού της ακροδεξιάς, οι οποίοι με βαριά καρδιά κι αυτοί (έλεγαν ότι) ψήφιζαν τα μνημόνια δήθεν για να μην καταρρεύσει η χώρα. Αν η αριστερά θέλει να “ωριμάσει” και να γίνει δεξιά, οι “ανώριμοι” αξιοπρεπείς πολίτες δεν δύνανται να την ακολουθήσουν στην κατηφόρα της.

Κανονικά ο Τσίπρας και το επιτελείο της διγλωσσίας, της δουλοπρέπειας και της αναξιοπρέπειας που τον περιστοιχίζει θα έπρεπε ήδη να έχουν αποδεχτεί την πλήρη και καταφανή αποτυχία τους βλέποντας τα σημάδια της κοινωνίας, η οποία, παρόλα όσα οι ίδιοι αλλά κυρίως οι αντίπαλοί τους πράττουν, δεν τους αποδέχεται, δεν συμβαδίζει με αυτούς, δεν συμμετέχει, δεν τους εμπιστεύεται, το κόμμα δεν έχει μέλη καλά καλά για να στελεχώσει συνδυασμούς αυτοδιοίκησης και τρώει πόρτα από τους πολίτες τους οποίους προσεγγίζει. Αυτό και μόνο είναι η απόδειξη παταγώδους αποτυχίας των πολιτικών επιλογών τους. Οι περιφερειακές εκλογές και ευρωεκλογές απλά θα αποδείξουν και θα καταγράψουν επίσημα τα ηλίου φαεινότερα, τα οποία μονάχα οι ενδιαφερόμενοι να τα δουν και να τα αναλύσουν δεν βλέπουν και δεν δύνανται, νοητικά πιθανόν, να εκτιμήσουν.

Όπως ανήγαγαν τις κατά καιρούς απεργίες σε κομβικές ημέρες και εμβληματικές δράσεις για την πτώση της ακροδεξιάς αλλά διαψεύστηκαν όλες τις φορές οικτρά δίχως όμως να κατανοήσουν, όπως φάνηκε, το παραμικρό, με τον ίδιον ακριβώς τρόπο έχουν αναγάγει και τις επερχόμενες εκλογές ως κόμβο στην πορεία της ανατροπής της ακροδεξιάς, μιας πορείας που όμως ουσιαστικά δεν έχει αρχίσει ποτέ. Διότι ο Σύριζα επέλεξε εξ αρχής την πορεία δικής του ωρίμανσης και ενδοτισμού και όχι την πορεία ανατροπής του συστήματος και  των εκφραστών του.

Οι επερχόμενες εκλογές λοιπόν, ευρωεκλογές και περιφερειακές είναι ευκαιρία των πολιτών να δείξουν στο δίπολο της αναξιοπρέπειας, της ακροδεξιάς που κυβερνά και του Σύριζα που αναμένει και εξευτελίζει τις αξίες και την αξιοπρέπειά μας, ότι δεν τους ανεχόμαστε πια. Τους μεν για τον τρόπο που κυβερνούν και ξεπουλούν την Ελλάδα και την ζωή μας, τους δε για τον τρόπο που ωριμάζουν και προοιωνίζονται μια καλή συστημική διαχείριση της κατάντιας μας.

 

ΥΓ

Η Αριστερά όσο συνεχίζει να ασχολείται και να μιλάει για το χρήμα και όχι για τις πραγματικές αξίες, τόσο θα είναι δέσμια του ευτελούς και αναξιοπρεπούς συστήματος που την γέννησε, την ορίζει και την περιορίζει, τόσο θα είναι μια παρωχημένη Αριστερά. Μια Μουσειακή Αριστερά όπως το ΚΚΕ και λοιπές ομοειδείς δυνάμεις ή μια ενδοτική αναξιόπιστη και αναξιοπρεπής συστημική “αριστερά” όπως ο Σύριζα.

Η Αριστερά επιβάλλεται πλέον να μιλήσει με άλλους όρους και να προβάλει στην πολιτική ζωή τις πραγματικές αξίες. Η Οικουμενική Αριστερά είναι η μόνη προοπτική ζωής για το οικοσύστημα και για την ανθρωπότητα.