Το σπίτι της λογοτεχνίας στη Βολισσό

Featured

Φέτος ξεκινάμε νωρίτερα τα εργαστήρια λογοτεχνικής αφήγησης με επισκέψεις σχολείων αλλά και των καθιερωμένων ολιγομελών ομάδων εντός της άνοιξης. Επίσης θα οργανωθούν και δεκαήμερα καλοκαιρινά εργαστήρια Ιούλιο και Αύγουστο, τα οποία θα δέχονται περισσότερες συμμετοχές και θα ανακοινωθούν σύντομα.
Το Book Home και το Tree Home αποτελούν το σπίτι της λογοτεχνίας στη Βολισσό. Αναπαλαιωμένες κατοικίες στην κορυφή του λόφου, στην συνοικία Πύργος του χωριού, κάτω ακριβώς από το κάστρο, διαθέτουν βιβλιοθήκη, ησυχία, σύνδεση στο διαδίκτυο και απέραντη θέα σε όλη την δυτική ακτογραμμή του νησιού και στο Αιγαίο πέλαγος. Φυσικά είναι συνδεδεμένα άμεσα με το κτήμα στον Ροδώνα, όπου σας περιμένει μπαξές και δέντρα, φυσική διατροφή, συλλογική κουζίνα, συζητήσεις και διαρκή εργαστήρια περί λογοτεχνίας και φυσικής διαβίωσης, αλλά και βόλτες στην ευρύτερη περιοχή.
Καθώς η περίοδος των επισκέψεων ανοίγει σε λίγες μέρες και θα διαρκέσει μέχρι τον Οκτώβριο, όποιοι και όποιες σκέφτεστε να έρθετε για γράψιμο, για διάβασμα, για διακοπές, για συλλογή εμπειριών, για συμμετοχή στα διαρκή ή στα ορισμένου χρόνου εργαστήρια, κάντε τον προγραμματισμό σας όσο το δυνατόν πιο νωρίς.
Τα σπίτια μπορείτε να τα δείτε εδώ

Το κλείσιμο του κύκλου

Εδώ κλείνει ο κύκλος της ζωής, αφού ζωή δίχως νερό δεν μπορεί να υπάρξει. Εδώ κρίνεται η αναμέτρηση. Του αρμυρού με το γλυκό. Μια κατεβαίνει ορμητικός ο χείμαρρος, φαρδύς και με κεφάλι τρίμετρο, και σπάει την παραλία και ξεμπουκάρει στο πέλαγος, μια πάλι στερεύει και γίνεται σιγά-σιγά ρυάκι και έρχεται η νοτιά να του ξαναφράξει με παραλία την έξοδο.

Εδώ είναι το σημείο που ανοίγει και κλείνει ο κύκλος του νερού, που μάθαμε στο νηπιαγωγείο αλλά μετά ξεχάσαμε.

Εδώ είναι η απόδειξη ότι ο καταναλωτικός νεοφιλελευθερισμός, που θέλει το νερό εμπόρευμα αντί για αρχέγονο αγαθό κοινοκτημοσύνης των πλασμάτων όλων, που θέλει το νερό εκμεταλλεύσιμο από τις αγορές μέχρι τελευταίας σταγόνας, που μας έχει φυτέψει μέσα μας την πεποίθηση ότι όσο νερό φτάνει στη θάλασσα πάει χαμένο, για να ξεχάσουμε κι αυτά τα βασικά που μάθαμε στο νηπιαγωγείο, αυτός λοιπόν ο καταναλωτικός νεοφιλελευθερισμός είναι σε τελείως λανθασμένη, ανόητη και (αυτο)καταστροφική πορεία. 

Όποιοι το αντιλαμβανόμαστε αυτό, ένα είναι το χρέος μας. Η χαλιναγώγηση, έως πλήρης απάρνηση, καθημερινά στην πράξη και στη ζωή, της νεοφιλελεύθερης καταστροφικής καταναλωτικής μας υπόστασης σε όλα τα επίπεδα και τις εκφάνσεις αυτής.

Καπιταλιστική – καταναλωτική αποικιοκρατία

Όλη νύχτα φυσούσε δυνατή νοτιά και άκουγα τους γδούπους κάθε τόσο. Έχω μια μεγάλη πορτοκαλιά ματσίτικια, από το αίμα βγαίνει η λέξη Σαραντάκο αγαπητέ, σαγκουίνι δηλαδή, έξω από το παράθυρο του καλυβιού ήταν φυτεμένη από παλιά για να σκιάζει την ανατολή. Το πρωί με το φως βγήκα και αντίκρισα τα πορτοκάλια κάτω. Μάζεψα έναν κουβά κι άλλον ένα μαντερίνια χιώτικα που πέσανε κι αυτά μες στο χωράφι από τη μεγάλη τη μαντερινιά που είναι φορτωμένη.


Σκέφτηκα ότι μέχρι τον δεύτερο πόλεμο η Χίος ήταν πλούσια από τις εξαγωγές εσπεριδοειδών. Δεκάδες εταιρίες εξαγωγής στην πόλη και στον Κάμπο απασχολούσαν εκατοντάδες εργάτες στο κόψιμο, στο χάρτωμα, στη συσκευασία. Τα χαρτώνανε τότε ένα ένα σαν πολύτιμους λίθους τα πορτοκάλια και τα μαντερίνια και έρχονταν βαπόρια στο λιμάνι του νησιού και φόρτωναν μυριάδες κιβώτια για Ρωσία, Ρουμανία, Θεσσαλονίκη και από κει σε όλα τα Βαλκάνια, μέχρι και στην Αγγλία έφταναν τα εσπεριδοειδή του νησιού και άνθιζε η γεωργία και η ναυτιλία λόγω αυτών. Το μαστιχάκι τότε ήταν τίποτα μπροστά στα πορτοκάλια.
Κάποτε με το Πελινναίο εκδώσαμε ένα μεγάλο λεύκωμα με αρχειακό υλικό του φίλου Γιώργου Μουτσάτσου που περιγράφει την εποχή εκείνη της αυτάρκειας του νησιού.
Μετά έκανε επέλαση η αποικιοκρατία του καταναλωτισμού και χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια, γίναμε υπόδουλοι της αυτοκρατορίας των Αγορών.


Σήμερα τα πορτοκάλια δεν τα ζητάνε ούτε για χυμοποίηση καλά καλά, λιγοστά μαντερίνια πωλούνται στις λαϊκές των Αθηνών ακριβούτσικα σε σχέση με τα άλλα, τα άνοστα και ακούκουτσα που κυκλοφορούν, τα περισσότερα όμως πέφτουν στη γη και σαπίζουν κάθε χρόνο. Άλλαξαν οι εποχές και από αφέντες του εαυτού μας γίναμε δούλοι του.
Προχθές άκουγα έναν συγχωριανό που κόβει και εμπορεύεται καυσόξυλα, να υπολογίζει πόσο πρέπει να δουλέψει και πόσα ξύλα να κόψει, να κουβαλήσει και να πουλήσει για να αποσβέσει το πετρέλαιο που αγόρασε για τα καλοριφέρ του σπιτιού του.
Η λεγόμενη ανάπτυξη, πρόοδος, εξέλιξη δεν είναι τίποτε άλλο από σκληρή αποικιοκρατία, που πάντα κάποια ώρα αποδεικνύεται πολύ οδυνηρή, όταν δεν συνοδεύεται από τεχνογνωσία, παραγωγή, δημόσια αυτοδιαχείριση φυσικών πόρων και φυσικά μυαλό στον τόπο του.

Ραβδοσκόπος

Στη ραβδοσκοπική μέθοδο με μύησε πριν 20 περίπου χρόνια ένας τρελός. Για σπίτι είχε ένα παλιό λεωφορείο μες στο χωράφι του, κάπου στα νότια του νησιού, έξι χιλιόμετρα απόσταση από το πιο κοντινό χωριό, και το μεταφορικό του μέσον ήταν ένα οικοδομικό καρότσι, το οποίο έσπρωχνε και κουβαλούσε διάφορα χρειαζούμενα.
Ήταν περίπτωση μεγάλη ο Δημητρός. Ζούσε απομονωμένος, δίχως τις ευκολίες της σύγχρονης ζωής, και πάνω σε ένα άχρηστο ψυγείο που είχε μες στο λεωφορείο φύλαγε τα οστά κάποιου, που έλεγε ότι ήταν αδερφός του.
Κάναμε πολύ παρέα τότε μαζί. Πήγαινα πολύ συχνά και τον έβρισκα. Μου μάθαινε να βρίσκω νερό, πετρέλαιο και χρυσό,μ έτσι έλεγε τουλάχιστον, με τα δυο ραβδιά του, αλλά ή εγώ ήμουν ανεπίδεκτος ή τα μαγνητικά πεδία δεν με γουστάριζαν. Εκείνος βαστούσε σφιχτά τις δυο ράβδους μπροστά το ύψος του στέρνου του και παράλληλα με τη γη και μεταξύ τους, περπατούσε δε με βήματα κοφτά και μόλις περνούσε πάνω από φλέβα, οι ράβδοι κινούνταν μόνες τους, του χάραζαν σχεδόν τα δάχτυλα στην προσπάθειά του να τις συγκρατήσει και γίνονταν χιαστί μεταξύ τους ή άνοιγαν σε γωνία 180 μοιρών, αναλόγως την κατεύθυνση της ροής του νερού.
Μου έλεγε πως την είχε πάρει την τέχνη στην Αμερική που ήτανε μετανάστης και είχε κάνει κοντά σε πνευματιστές αλλά είχε παρακολουθήσει και ειδικά σεμινάρια. Δεν ήξερα να τι να πιστέψω τότε από όσα μου έλεγε, διότι είχε κάνει και φόνο, είχε σκοτώσει τον πρόεδρο του γειτονικού χωριού επειδή θεώρησε ότι τον παρακολουθούσε, δεν ήτανε στα καλά του, καταδικάστηκε ισόβια, δηλαδή 21 χρόνια, αλλά τον βγάλανε στα 7 διότι δούλευε σαν σκυλί στις αγροτικές φυλακές που τον στείλανε. Το μόνο που πίστεψα απ’ όσα μου είπε περί ραβδοσκοπικής ήτανε ότι δεν κάνω για ραβδοσκόπος διότι δεν είμαι καλός δέκτης των μαγνητικών πεδίων.
Χτες το βράδυ όμως ένας φίλος εδώ την ξαναθυμήθηκε την ραβδοσκοπική, έβγαλε δυο χάλκινα ελάσματα και κάναμε δοκιμή στα πεδία, χορεύανε μες στα δάχτυλά μας σαν τρελά τα ελάσματα σαν περνούσαμε πάνω από φλέβα.
Χάρηκα. Ή βελτιώθηκε η αύρα μου στα μαγνητικά πεδία τώρα που ζω κι εγώ διαλογιστικά όπως ζούσε ο Δημητρός τότε ή που δεν μου τα έδειχνε σωστά μες στην τρέλα του, μην και του πάρω την τέχνη.
Ας είναι καλά εκεί που είναι τώρα.

Η κατάντια είναι πλέον μη αναστρέψιμη

Τον Μίκη Θεοδωράκη δεν βρήκα το κουράγιο να τον ακούσω και να τον δω στην ομιλία του. Άντεξα μόνο για λίγα λεπτά στην αρχή, που προσφώνησε τα αδέρφια του τους φασίστες και τους ναζί ενώ από κάτω από την εξέδρα ήταν όντως αυτοί. Μετά το έκλεισα. Δεν άντεξα να τον δω να ξεφτιλίζει και να αποδομεί τον σπουδαίο καλλιτέχνη που φέρει στο ίδιο σαρκίο με αυτό του γελοίου πολιτικού όντος.
Ο Μίκης εδώ και πολλά χρόνια τραβάει την κατηφόρα. Στα τελευταία έθεσε τον εαυτό του και απέναντι στην αξιοπρέπεια. Μας έκανε να ακούμε κρυφά από δω και μπρος τα τραγούδια του, αυτή τη φορά για να μη μας χαρακτηρίσουν φασίστες.
Πολλά μπορεί να πάθει ο άνθρωπος όσο νιώθει τις σωματικές του δυνάμεις να μειώνονται και τον θάνατό του προ των πυλών. Το χείριστο όλων να αποδομήσει τον ίδιο τον εαυτό του για να υπηρετήσει την στιγμιαία ματαιοδοξία του.
Η Τέχνη όπως και η καθημερινή στάση ζωής είναι πολιτική πράξη. Μπορεί ο καλλιτέχνης να διαχωρίζεται από το έργο του στη συνείδησή μας και το έργο να συνεχίζει ως αυθύπαρκτο να γράφει την Ιστορία του, ιδίως μετά τον βιολογικό θάνατο του δημιουργού του, αλλά όταν ο άνθρωπος όσο ζει δεν σέβεται τον καλλιτέχνη με τον οποίον συστεγάζεται στο ίδιο σαρκίο, είναι ο πρώτος που υποτιμά το έργο του και καθορίζει την ιστορική του πορεία. Υποτιμώντας δε το έργο του, προσβάλλει και υποτιμά τους αποδέκτες αυτού. Διότι η σχέση είναι ισότιμα αμφίδρομη. Καλλιτέχνης και τέχνη δεν υπάρχουν αν δεν υπάρχουν οι άνθρωποι που θα νιώσουν, θα τιμήσουν και θα εκτιμήσουν. Ο Μίκης στα τελευταία του επέλεξε να υποτιμήσει το έργο του και κατευθύνει την ιστορική του πορεία προς τα αδέρφια του τους πολιτικούς και φυσικούς απογόνους των ναζί, των δοσίλογων, των βασανιστών της Μακρονήσου και των αμόρφωτων, ανιστόρητων, ανόητων εθνικιστών που τους περιβάλλουν και εκφράζονται πολιτικά από αυτούς.
Προσωπικά με θλίβει η επιλογή του, αλλά επειδή ποτέ δεν τον είχα σε εκτίμηση ως πολιτικό ον, μπορώ να πω ότι το περίμενα κιόλας. Εξάλλου η πορεία του είναι ανάλογη με αυτή των δήθεν αριστερών της επενδυτικής, που κυβερνάνε σήμερα, αλλά και αυτών που όψιμα κατανόησαν τον πολιτικό τους εξευτελισμό και διαχώρισαν τη θέση τους για να ψαρεύουν κι αυτοί σήμερα σε θολά πολιτικά νερά. Ο αυτοεξευτελισμός όλων αυτών με σημαία τον Μίκη Θεοδωράκη είναι απολύτως ίδιος, οι πολιτικοί βίοι τους παράλληλοι. Η αναξιοπρέπεια και η πολιτική χυδαιότητα κυβερνά την κοινωνία και τη χώρα μας πια σε όλα τα επίπεδα. Η κατάντια είναι πλέον μη αναστρέψιμη.

Ενημερωση

Καλημέρα σας από την σχεδόν πάντοτε ηλιόλουστη, αλλά λίγο ψυχρή ακόμη σήμερα Βολισσό της Χίου.
Τακτική ενημέρωση:
64 έχουν φτάσει τα φασόλια στην κληρωτίδα για τις 10 εβδομαδιαίες κληρώσεις βιβλίων, με πρώτο με μεγάλη διαφορά στις προτιμήσεις την Άλωση της Κωσταντίας και ακολούθως το Αντί Στεφάνου. Μέχρι τη Δευτέρα λαμβάνω ακόμη δηλώσεις συμμετοχής. Μετά η γυάλα με τα φασόλια σφραγίζεται.
Για το λογοτεχνικό εργαστήρι του Πάσχα έχουμε ακόμη 4 θέσεις διαθέσιμες, ενώ για αυτά της Πρωτομαγιάς και του Αγίου Πνεύματος από δύο.Δηλώσεις συμμετοχής akridaki@gmail.com

Το πρώτο βήμα

Όταν θα δούμε έναν ανώτατο ιεράρχη, να δηλώσει δημόσια το αυτονόητο, ότι δηλαδή ο ρόλος των λειτουργών της εκκλησίας είναι αποκλειστικά πνευματικός, είναι να υπηρετούν και να προάγουν το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών, καθώς και να φροντίζουν την οργάνωση και λειτουργία της εκκλησίας, όταν θα δούμε έναν ανώτατο ιεράρχη να απεκδυθεί δημόσια ρόλους πολιτικούς και εθνικιστικούς, και να απαιτήσει το αυτονόητο, το οποίο δεν τόλμησε αυτή η ανόητη δήθεν αριστερά που κυβερνά να διανοηθεί καν, τον πλήρη και απόλυτο δηλαδή διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος, τότε θα πούμε ότι έχει γίνει το πρώτο ιστορικά κοινωνικοπολιτικό βήμα στο νεοελληνικό κράτος από το 1821 και μετά

Το 1923 πήγε να γίνει ένα πρώτο βήμα από την μεριά της κοσμικής εξουσίας, του κράτους, με την αλλαγή του ημερολογίου και τον διαχωρισμό του πολιτικού από το θρησκευτικό, αλλά τον επόμενο χρόνο άλλαξε και η εκκλησία ημερολόγιο και ταυτίστηκε πάλι με το κράτος, έτσι προέκυψαν δε τότε οι λεγόμενοι παλαιοημερολογίτες, αυτοί δηλαδή οι πιστοί που δεν αποδέχθηκαν την αλλαγή του θρησκευτικού ημερολογίου και έμειναν να τηρούν το προ του 1924.
Ουσιαστικά κράτος και εκκλησία στην Ελλάδα διαχωρίστηκαν κάπως για έναν μόνο χρόνο, από τις 16 Φλεβάρη 1923 μέχρι την 1η Μάρτη 1924.

Κύκνοι στο λιμάνι

Χθες έκαναν την εμφάνισή τους δυο ζευγάρια κύκνοι στο λιμάνι της Χίου. Προφανώς λόγω των κακών καιρικών συνθηκών τα πουλιά αναγκάστηκαν να διακόψουν το μακρύ ταξίδι τους και να βρουν καταφύγιο στα ήρεμα νερά του λιμανιού. Δεν είμαι ειδικός ορνιθολόγος αλλά νομίζω ότι η εμφάνισή τους τέτοια εποχή, ίσως σημαίνει ότι θα ρθει πιο γρήγορα φέτος η άνοιξη.
Το λιμάνι της Χίου παραμένει δημόσια περιουσία, δεν έχει πουληθεί, ακόμη τουλάχιστον, μέσω ταιπεδ σε ιδιώτες για να το εκμεταλλευτούν και να απαιτούν χρήματα από όποιον ταξιδιώτη το χρησιμοποιεί είτε για να επιβιβαστεί σε πλοίο της γραμμής, είτε για να πιάσει ο ίδιος λιμάνι.
Η παρουσία τέτοιων πλασμάτων μπορεί με έναν τρόπο να μας δείξει πόσο μεγάλη ανοησία και οπισθοδρόμηση για το ανθρώπινο είδος αλλά και (αυτο)καταστροφή τελικά, είναι ο νεοφιλελευθερισμός, ο άκρατος καπιταλισμός. Η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι μια τελείως παρωχημένη αντίληψη, αν την μελετήσουμε κοινωνιολογικά και ανθρωπολογικά, είναι όμως και εντελώς ανόητη.
Φανταστείτε τον ιδιώτη πάροχο υπηρεσιών ελλιμενισμού να ζητάει λιμανιάτικα από τους κύκνους, που επειδή κινδύνεψαν και έπιασαν άρον – άρον λιμάνι για να σωθούν, θα είναι αυξημένα. Φανταστείτε τον ανάλογο ιδιώτη ιδιοκτήτη της εταιρίας ύδρευσης και των υδροφόρων οριζόντων να ζητάει το αντίτιμο από τα πουλιά και τα ζώα που ξεδιψάνε στα ρυάκια και στα ποτάμια και στις γούρνες ή στις διαρροές του δικτύου.
Φανταστείτε τον κάθε ιδιώτη ιδιοκτήτη του κάθε φυσικού πόρου και της κάθε δημόσιας υπηρεσίας και υποδομής, όταν όλα αυτά τα κάνουμε ιδιωτικά με γνώμονα το χρηματικό κέρδος, να ζητούν αντίτιμο από κάθε πλάσμα, ανθρώπινο ή άλλο, το οποίο χρησιμοποιεί τους πόρους ή τις υπηρεσίες και υποδομές τους.Διότι δεν έχει καμιά διαφορά ένας άνθρωπος δίχως χρήματα από ένα άλλο πλάσμα.
Προσωπικά, και σε αντίθεση με την όποια “αριστερή” φρασεολογία και αντίληψη, γράφω εδώ και χρόνια ότι οι φυσικοί πόροι είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων και όχι κοινωνικά αγαθά. Κοινωνικά αγαθά είναι οι δημόσιες υπηρεσίες και υποδομές, οι οποίες επιβάλλεται να βρίσκονται, όπως και οι φυσικοί πόροι, υπό δημόσια διαχείριση. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να παιδευτούμε ώστε να γίνουμε συνειδητοί πολίτες και να ασκούμε με απόλυτη αίσθηση ευθύνης τον δημόσιο λόγο και έλεγχο. Όχι να ιδιωτικοποιούμε κάθε τι δημόσιο για να το εξυγιάνουμε δήθεν. Εξυγίανση και πρόοδος και πολιτισμός είναι η συνειδητή συλλογικοποίηση και συνδιαχείριση. Ο ιδιωτισμός και κατ επέκταση ο καπιταλισμός και ο νεοφιλελευθερισμός δηλώνουν έλλειμμα παιδείας και πολιτισμού. Βλέπετε εξάλλου γύρω σας τους πολιτικούς τους εκπροσώπους και εκφραστές, κάθε βαθμίδας, από την πιο μικρή τοπική πολιτική σκηνή μέχρι την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση και καταλαβαίνετε.

Κληρώσεις βιβλίων

Όπως κάναμε πέρσι τέτοια εποχή, έτσι και φέτος λέω, για να μετράμε και τις βδομάδες ως το Πάσχα, όπως ο Βικέντιος μετρούσε τις βδομάδες εγκυμοσύνης της σκυλίτσας με φουντούκια μες στην τσέπη του ράσου του, να κληρώσω πάλι δέκα βιβλία για όποιους/ όποιες θέλουν κάποιο για τον εαυτό τους ή για να το κάνουν δώρο σε φίλο ή φίλη τους.
Οι κληρώσεις θα γίνονται με φασόλια κάθε Δευτέρα, από 29 Ιανουαρίου μέχρι και τις 2 Απριλίου, και τα βιβλία θα αποστέλλονται ταχυδρομικά στους/στις τυχερούς/ές.
Αν ενδιαφέρεστε να λάβετε έναν αριθμό πάνω σε φασόλι και να μπείτε στην κλήρωση, δηλώστε συμμετοχή στο akridaki@gmail.com και γράψτε οπωσδήποτε και ποιο βιβλίο (μου) επιθυμείτε να σας στείλω αν κληρωθεί το φασόλι σας.

Πρόσκληση

Έλαβα φωτογραφία μαθητών από το Γενικό Λύκειο Κονταριώτισσας Πιερίας, που κρατάνε τα βιβλία μου όλα στα χέρια τους και με καλούν για συνάντηση την άνοιξη στο σχολείο τους.
Όχι, πείτε μου, μπορείς να πεις όχι;

Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.