Όλα για καλό: Αναγνωστική απόκριση anagnostria.blogspot

Όλα για καλό

Γιάννης Μακριδάκης
Όλα για καλό
Εστία, 2017

Πέμπτο βιβλίο του Χιώτη συγγραφέα που διαβάζω. Προηγήθηκαν τα: Η δεξιά τσέπη του ράσου, Ήλιος με δόντια, Η άλωση της Κωνσταντίας, Πρώτη φλέβα. Και η απορία δεν λέει να με αφήσει. Πού βρίσκεται το μυστικό της γοητευτικής αυτής γραφής όταν όλα τα υλικά κατασκευής των βιβλίων είναι σχεδόν τα ίδια; Τόπος η Χίος (ακόμα κι αν δεν δηλώνεται, εννοείται), γλώσσα απλή, καθημερινή, εμπλουτισμένη με τοπικά διαλεκτικά στοχεία, χαρακτήρες συνήθεις άνθρωποι του νησιού, γεγονότα κοινά σε κάθε μικρή κοινωνία, μέγεθος των ιστοριών ευσύνοπτο. Κι όμως με κάποιο μαγικό τρόπο τα ίδια υλικά αναμειγνύονται και μας δίνουν ιστορίες μοναδικές, μας γεννούν σκέψεις που κρατάνε καιρό.
Στο τελευταίο βιβλίο κέντρο βάρους είναι οι πρόσφυγες που καταφθάνουν θαλασσοπνιγμένοι στο νησί, οι άνθρωποι που τους συντρέχουν, αλλά και οι προσωπικές ιστορίες του καθενός που συχνά συμπλέκονται. Απ’ το παρόν πάνε χρόνια πίσω, θαμμένα μυστικά αποκαλύπτονται, παράξενες συμπτώσεις συνδέουν τα πρόσωπα, ενώ η φράση “όλα για καλό” επαναλαμβάνεται συχνά στο βιβλίο.
Ένας θάνατος είναι η εναρκτήρια σκηνή. Ένας θάνατος-ατύχημα, όταν ο Μιχάλης, μοναχικός ερημίτης, ενώ στεκόταν “προς νερού του” στην άκρη του γκρεμού, πέφτει και σκοτώνεται. Την ιστορία της ζωής του θα τη μάθουμε πολύ αργότερα.
Θα ακολουθήσει ακόμα ένας θάνατος. Ο πρωτοπρόσωπος κεντρικός αφηγητής, ο Δημοσθένης, δοσμένος στην περίθαλψη και τη φροντίδα των κατατρεγμένων προσφύγων που φτάνουν θαλασσοπνιγμένοι στο νησί, περιπολώντας ένα βράδυ στις ακτές του νησιού μαζί με μια εθελόντρια, την Κατρίν, που έχει έρθει από τη Γερμανία στο νησί για να βοηθήσει (αργότερα θα αποδειχτεί πως δεν ήταν ο μόνος λόγος) βρίσκουν ένα νεκρό πρόσφυγα. Ψάχνοντάς τον ανακαλύπτουν ότι κουβαλούσε μαζί του 15 χιλιάδες δολάρια. Αποφασίζουν να τα χρησιμοποιήσουν “για καλό”, να βελτιώσουν δηλαδή τις συνθήκες περίθαλψης των προσφύγων ανακαινίζοντας, όσο είναι δυνατό, ένα παλιό, εγκαταλελειμμένο λεπροκομείο.
Μια μικρή ομάδα ανθρώπων περιβάλλει και βοηθά τον Δημοσθένη. Εκτός από την εθελόντρια Κατρίν, είναι ένας παλιός καπετάνιος, ωραίος τύπος, που με το καΐκι του συμβάλλει στη διάσωση των προσφύγων και με τις αφηγήσεις του διασκεδάζει τις βραδινές συνάξεις της ομάδας. Είναι ακόμα η γλυκιά γυναίκα του, η μαία του χωριού με τον άντρα της, που οι υπηρεσίες της θα φανούν και τώρα χρήσιμες όταν καταφθάνει ένα νεαρό ζευγάρι προσφύγων με ετοιμόγεννη τη γυναίκα. Μια καινούρια ζωή έρχεται στον κόσμο. Πλάι στο θάνατο η ζωή…
Ωραίες οι βραδινές συγκεντρώσεις της ομάδας, όπου ζεσταινόμενοι με μια νόστιμη ψαρόσουπα θυμούνται ιστορίες από τα παλιά. Ξανάρχονται στη μνήμη πρόσωπα και γεγονότα, ανακαλύπτονται απρόσμενες σχέσεις, ξαναζούν πρόσωπα  του παρελθόντος “όλα για καλό”.
Ακόμα ένα ενδιαφέρον βιβλίο του Μακριδάκη. Ένα κομμάτι εφήμερης ζωής  που η τέχνη του λόγου το μνημειώνει για πάντα.

Ιστορίες για σκασμένα λάστιχα.

Γραμμένες από τους μαθητές και τις μαθήτριες του 2ου ΓΕΛ Θερμαϊκού, που με επισκέφθηκαν στη Βολισσό τον Μάρτη του 2018 και ασκηθήκαμε στη λογοτεχνική αφήγηση, πήραμε δε ως αφορμή το πρόσφατο περιστατικό δολιοφθοράς στα οχήματα μιας μεγάλης παρέας πεζοπόρων στα μονοπάτια του Ανάμιση ντενεκέ, και μετατρέψαμε έτσι τη ζωή σε τέχνη.
Τις ιστορίες που έγραψαν τα παιδιά, μετά από τις θεωρητικές κατευθύνσεις περί διαφόρων τεχνικών του λόγου, τις οποίες συζητήσαμε στο εργαστήρι μας, μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ:
https://drive.google.com/…/1c4S5mTOIL_ZPmfmc_71ODoFCUw…/view

Το παρόν τεύχος θα κυκλοφορήσει και σε έντυπη μορφή, τυπωμένο με δαπάνες του σχολείου τους.
Προσωπικά μόνο χαρά και ικανοποίηση νιώθω, και στέλνω τους χαιρετισμούς μου σε όλα τα παιδιά και τις καθηγήτριές τους, που ανοίξαμε μαζί τον δρόμο φέτος για την οργάνωση και πραγματοποίηση λογοτεχνικών προγραμμάτων με σχολεία και εκδρομών στη Βολισσό.

Τα καλοκαιρινά λογοτεχνικά εργαστήρια στη Βολισσό

Featured

19-24 Ιουνίου το πρώτο,
3-8 Ιουλίου το δεύτερο,
22-26 Αυγούστου το τρίτο και
4-9 Σεπτεμβρίου το τέταρτο.
Σε κάθε εργαστήριο μπορούν να λάβουν μέρος το πολύ 10 άνθρωποι.
Αν θέλετε να προγραμματίσετε την συμμετοχή σας ή και διακοπές στη Βολισσό κάποιες μέρες πριν ή μετά τη διάρκεια των εργαστηρίων, επικοινωνήστε στο akridaki@gmail.com
Ευχαριστώ

Εκδρομή στον Ανάμιση ντενεκέ

Την Κυριακή 25η Μαρτίου, όποιοι και όποιες θέλετε να ξεφύγετε από τις εθνικές εορτές και την εθνικιστική έξαρση που προβλέπεται να υπάρξει, ελάτε αν θέλετε να ανεβούμε μια βόλτα ήπια περπατητή στην περιοχή του Ανάμιση ντενεκέ, να γνωρίσουμε τα λημέρια του Γιώργη Πέτικα και να δούμε έστω από χαμηλά και ξέμακρα, λόγω των απόκρημνων βραχών που δυσκολεύουν την προσέγγιση, τη σπηλιά που τον φιλοξένησε καθόλη τη διάρκεια της ζωής του ως φυγόδικος στο Πελινναίο, την εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.
Το ραντεβού μας θα είναι ώρα 9π.μ. στο 29οχλμ του δρόμου Χίου-Βολισσού, στη διασταύρωση που πάει για Σπαρτούντα.
Με τη συμπλήρωση των 10 χρόνων από την έκδοση του Ανάμιση ντενεκέ, θα διαβάσουμε όταν φθάσουμε αποσπάσματα από το βιβλίο και κατόπιν θα κατηφορίσουμε να φάμε σε χωριάτικη ταβέρνα της περιοχής.
Συμμετοχές φυσικά δωρεάν και το φαγητό ρεφενέ.
Δηλώσεις μέχρι Πέμπτη 22/3 ινμποξ, καθώς και στο akridaki@gmail.com

Οι εκτός Χίου που το σκέφτεστε να έρθετε σκ στη Βολισσό, ενημερώστε με έγκαιρα, να βρούμε φθηνό σπιτάκι για διανυκτέρευση.

Εργαστήρια και Λέσχη Λογοτεχνίας

Το 1918 ιδρύθηκε, όπως γράφει ο τοπικός τύπος, η Φιλολογική Λέσχη Βολισσού.
Σήμερα, 100 χρόνια μετά, με κέντρο το Σπίτι της Λογοτεχνίας στη Βολισσό και τα Λογοτεχνικά εργαστήρια του Ομηρείου, φτιάχνουμε μια άλλη Λέσχη, η οποία έχει στόχο την ανάγνωση έργων και την πρόσκληση των δημιουργών τους στο νησί, καθώς φυσικά και την οργάνωση εργαστηρίων λογοτεχνίας.
Το λινκ της ομάδας θα το βρείτε παρακάτω αν θέλετε να συμμετέχετε ή να το γνωστοποιήσετε σε άλλους.
Το μέχρι στιγμής πρόγραμμα έχει ως εξής:
26-29 Μαρτίου: Λογοτεχνικό εργαστήρι με τους μαθητές του 2ου Λυκείου ΘερμαΙκού στη Βολισσό
1 Απριλίου: Συνάντηση με την συγγραφέα Μαρία Φακίνου
6-9 Απριλίου: 3ημερο Λογοτεχνικό εργαστήρι ενηλίκων στη Βολισσό (οι θέσεις έχουν κλείσει)
22 Απριλίου: Συνάντηση με τον ποιητή Κυριάκο Σιφιλτζόγλου
28 Απρ – 1η Μαίου: 3ήμερο Λογοτεχνικό εργαστήρι ενηλίκων (οι θέσεις έχουν κλείσει)
13 Μαίου: Συνάντηση με τον συγγραφέα Δημοσθένη Παπαμάρκο
25-28 Μαίου: 3ήμερο Λογοτεχνικό εργαστήρι ενηλίκων (οι θέσεις έχουν κλείσει)
16 Ιουνίου: Συνάντηση με την συγγραφέα Μαρία Τσιμά
Το πρόγραμμα των 10ήμερων καλοκαιρινών λογοτεχνικών εργαστηρίων ενηλίκων, καθώς και οι κατοπινές συναντήσεις θα ανακοινωθούν στην ώρα τους.
Για διαμονή συγγραφέων, ποιητών και μεταφραστών στο Σπίτι της Λογοτεχνίας τη Βολισσό, επικοινωνήστε στο akridaki@gmail.com

ΟΙ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΈΣ ΌΨΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΠΊΔΑΣ

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΜΟΙΡΑ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΙΔΑΚΗΣ, Όλα για καλό, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, σελ. 234
Ο τίτλος του νέου μυθιστορήματος του Γιάννη Μακριδάκη δίνει το στίγμα των αφηγηματικών προθέσεων του συγγραφέα. Αισιόδοξη προβολή στο μέλλον, ευχή από καρδιάς, απόσταγμα λαϊκής σοφίας, θετική προαίρεση, ένδειξη ψυχικού σθένους, άδολη πίστη, εγκαρτέρηση και ελπίδα ή όλα αυτά μαζί, σε κάθε περίπτωση τα πρόσωπα της ιστορίας αντέχουν στα πισώπλατα χτυπήματα της μοίρας. Δεν δείχνουν διατεθειμένα να υποκύψουν στην αδράνεια, την παραίτηση και την υποταγή. Ενώ χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, εξεγείρονται και στρατεύονται ολόψυχα σε αλληλέγγυες δράσεις και πρακτικές. Ενώ παραπαίουν από ψυχικούς κλυδωνισμούς, κινητοποιούνται και απαντούν στις προκλήσεις των καιρών. Και αυτή η στωική, φιλοσοφημένη και ταυτόχρονα ενεργητική και δυναμική στάση ζωής διαποτίζει σαν υπόγεια φλέβα νερού όλη την πλοκή.
Ο συγγραφέας καθορίζει τον τόπο και το χρόνο. Συναρθρώνει οργανικά και λειτουργικά το παρελθόν με το παρόν, το τότε με το τώρα, το εδώ με το εκεί φωτίζοντας με ένα διαφορετικό τρόπο το οξύ πρόβλημα της ανθρωπιστικής κρίσης που θέτει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης το νησί και τους κατοίκους του. Υφαίνει τον ιστό της αφήγησης επινοώντας αναλογίες, παραλληλίες και αντιστίξεις ανάμεσα στους ξένους μετανάστες και στους Χιώτες συντοπίτες του, καθώς φέρνει στο προσκήνιο ξεχασμένες ιστορίες ξεριζωμών, διωγμών και εκπατρισμών που συνέβησαν στον ιστορικό χρόνο και λησμονήθηκαν. Ανασύρει μισοχωμένα στο σκοτάδι της λήθης και της ενοχής ανθρώπινα δράματα και αναμοχλεύει αμφίβολες κοινωνικές πρακτικές, την ίδια στιγμή που οι πρόσφυγες φθάνουν κοπαδιαστά από την γειτονική χώρα στα παράλια του νησιού διαπλέοντας το Αιγαίο, κυνηγημένοι και απελπισμένοι, θαλασσοδαρμένοι και εξαντλημένοι, για να βρουν καταφύγιο και φιλόξενη γη.
Ο αφηγητής είναι ένας κανονικός άνθρωπος, πολιτικά ακέραιος και κοινωνικά ευαίσθητος και όχι μια στερεοτυπική αναπαράσταση της αρρενωπότητας, της φιλευσπλαχνίας και του θάρρους. Ένας σχεδόν αντιήρωας που κατακυριεύεται από ενοχές, αναστολές και κρίσεις πανικού μπροστά στο μυστήριο του έρωτα, της γέννησης και του θανάτου. Κάποιος που δειλιάζει μπροστά στις δυσκολίες, αλλά τις παλεύει φιλότιμα. Ενεργός και μάχιμος, στέκεται στο πλευρό των προσφύγων που έχουν την ανάγκη του παρόλο που η προσωπική του ζωή φυλλοροεί και καταρρέει από την οδύνη ενός πρόσφατου χωρισμού. Μια ασέληνη κρύα νύχτα, ενώ περιπολεί με μια νεοφερμένη όμορφη Βερολινέζα εθελόντρια στις έρημες ακτές για να εντοπίσει ακυβέρνητες βάρκες και ναυαγούς, θα βρει νεκρό τον Μουεζίν. Έναν άτυχο πρόσφυγα, πρόσφατα πνιγμένο και ξεβρασμένο από τα κύματα στην παραλία με πολλά δολάρια επάνω του. Η ξαφνική έμπνευση του να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα αυτά «για καλό», ώστε να στηθεί ένα κοινωνικό μαγειρείο για τη σίτιση των προσφύγων στο παλιό εγκαταλειμμένο από χρόνια λεπροκομείο, θα αποτελέσει το έναυσμα για να αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας και της μνήμης. Την αφορμή ώστε μια σειρά από αξεδιάλυτα αινίγματα και ανείπωτα για χρόνια μυστικά να έρθουν στην επιφάνεια ανατρέποντας τις εδραιωμένες βεβαιότητες και τον εφησυχασμό όλων.
Το μυθιστόρημα εξελίσσεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο συστήνονται τα πρόσωπα που συνδέονται με τον αφηγητή και εξιστορούνται όλα όσα θα συμβούν στο διάστημα του ενός μηνός που διαρκεί η αφήγηση, ενώ στο δεύτερο δίνονται οι απαντήσεις για τα περίεργα και απίστευτα συμβάντα που έχουν προηγηθεί. Ο χρόνος της αφήγησης είναι πυκνός όπως και τα καταιγιστικά γεγονότα που βάζουν σε κατάσταση συναγερμού τη μικρή νησιωτική κοινότητα. Αλήθειες και ψέματα, κιτρινισμένα έγγραφα και σκονισμένα αρχεία, σκοτεινές αποκαλύψεις, απωθήσεις και αποσιωπήσεις θα φέρουν τα πάνω-κάτω στη ζωή των κατοίκων του χωριού διαταράσσοντας τον ειρηνικό και ασφαλή μικρόκοσμό τους.
Δίπλα στον αφηγητή συντάσσονται τα άλλα πρόσωπα της ιστορίας. Ένας παράξενος, γοητευτικός και φευγάτος άντρας, ένας πρώην καλόγερος, αναχωρητής και ερημίτης, που ζει απομονωμένος στα όρια του οικισμού. Μια βασανισμένη ψυχή που εκτίει την ισόβια ποινή που επέβαλε ο ίδιος στον εαυτό του για την τύφλωση που προκάλεσε άθελά του σε ένα παιδί όταν ήταν νεαρός. Ένας ηλικιωμένος ψυχωμένος καπετάνιος που συμμετέχει με το καΐκι του κάθε βράδυ στις διασώσεις των προσφύγων τιμώντας το γεγονός ότι κι εκείνος γεννήθηκε σ’ ένα στρατόπεδο στο Χαλέπι της Συρίας από τους πρόσφυγες πολέμου γονείς του και η καλόγνωμη γυναίκα του. Η δραστήρια γριά μαία του χωριού που γνωρίζει τα πάντα και ο βαρήκοος άντρας της, και η αλληλέγγυα Ελληνογερμανίδα που έχει έρθει από την πατρίδα της για να βοηθήσει τους μετανάστες, αλλά στην πραγματικότητα ψάχνει τις ρίζες της και τα αποτυπώματα των προγόνων της στον τόπο. Και από κοντά ο συντηρητικός παπάς του χωριού με τα ξενοφοβικά κηρύγματά του, ένα νεαρό ζευγάρι εθελοντών και μια ετοιμόγεννη κοπέλα από τη Συρία με τον άντρα της.
Δύο παράξενοι θάνατοι, δύο πολιτικές κηδείες, μια απρόσμενη χαρμόσυνη γέννηση στο αναστυλωμένο λεπροκομείο και κάποια τελετουργικά φαγοπότια θα φέρουν κοντά όλους αυτούς τους ανθρώπους με τα διαφορετικά βιώματα. Θα αποκαλύψουν απρόσμενες συγγένειες και δεσμούς ανάμεσα σε πρόσωπα και καταστάσεις που μοιάζουν φαινομενικά άσχετες και ασύμβατες. Σ’ αυτήν την ιστορία που η σύγκλιση και η συμπόρευση των διαφορετικών γενεών, των ξένων και των οικείων, του χθες και του σήμερα επιτρέπει την συνάντηση και την όσμωση ενός άγνωστου παρελθόντος με ένα ρευστό και αβέβαιο παρόν. Και ενώ το δυσοίωνο και το ευοίωνο, το καλό και το κακό, το δεινό και το ευφρόσυνο εναλλάσσονται, ο συγγραφέας με επίκεντρο το ερειπωμένο και λησμονημένο άσυλο των λεπρών οργανώνει την αρχιτεκτονική κατασκευή της αφήγησης ανασκαλεύοντας τη συλλογική μνήμη. Υπενθυμίζοντας στον αναγνώστη την ευθραυστότητα της ανθρώπινης συνθήκης.

Η Μαρία Μοίρα είναι αρχιτέκτονας και διδάσκει στο ΤΕΙ της Αθήνας

 

Πηγή

Λογοτεχνικός τουριστικός προορισμός η Βολισσός

Σήμερα που, όπως με ενημέρωσε η υπεύθυνη καθηγήτρια του 2ου Λυκείου Θερμαϊκού, έπεσαν οι τζίφρες με το τυριστικό γραφείο για την διενέργεια της εκδρομής τους εδώ στην Βολισσό με σκοπό να κάνουμε τα λογοτεχνικά εργαστήριά μας, οφείλω να πω τα εξής:
Όση διάθεση κι αν είχαν τα παιδιά, οι γονείς τους και οι καθηγητές τους να κάνουν την εκδρομή, αυτή δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αν δεν ανταποκρίνονταν τόσο θερμά στην έκκλησή μου για μείωση του κόστους της οι επαγγελματίες φιλοξενίας και εστίασης του χωριού, αλλά και το υπεραστικό κτελ Χίου, που θα διαθέσει μέχρι και μικρό λεωφορείο δωρεάν για τις εντός της μικρής μας περιφέρειας μετακινήσεις των παιδιών επί τρεις ημέρες.
Νομίζω ότι έχει ανοίξει ήδη ένας σπουδαίος δρόμος για όλους μας, αφού η τοπική κοινωνία του χωριού και του νησιού είναι σε θέση και σε διάθεση να υποστηρίξει έμπρακτα, όπως απέδειξε ήδη, τέτοιου είδους εκδρομές σχολείων στη Βολισσό.
Οι καθηγητές, μαθητές και γονείς, ιδίως σχολείων από την Αθήνα, απ’ όπου είναι και ακόμη φθηνότερη η μετάβασή τους εδώ αεροπορικώς ή ακτοπλοϊκώς, οι οποίοι έχουν εκφράσει την επιθυμία ή σκέφτονται για το επόμενο σχολικό έτος ή όποτε άλλοτε μια παρόμοια εκδρομή στην Βολισσό της Χίου, να ξέρουν ότι έχουν την αμέριστη οικονομική και ηθική συμπαράσταση της τοπικής κοινωνίας.
Τέλος, προσωπικά χαίρομαι πολλαπλά διότι πέραν από την τιμή που μου κάνουν οι άνθρωποι, οι οποίοι έρχονται εδώ για να παρακολουθήσουν τα λογοτεχνικά εργαστήρια κάθε άνοιξη και καλοκαίρι, είτε μαθητές που συμμετέχουν δωρεάν, είτε ενήλικες που πληρώνουν συμβολικό συνήθως κόστος, νιώθω ότι συμβάλλω στην δημιουργία ρεύματος λογοτεχνικού τουρισμού στο νησί και στην καθιέρωση της Βολισσού ως πρότυπου ίσως λογοτεχνικού τουριστικού προορισμού κατά έναν τρόπο.

Το σπίτι της λογοτεχνίας στη Βολισσό

Φέτος ξεκινάμε νωρίτερα τα εργαστήρια λογοτεχνικής αφήγησης με επισκέψεις σχολείων αλλά και των καθιερωμένων ολιγομελών ομάδων εντός της άνοιξης. Επίσης θα οργανωθούν και δεκαήμερα καλοκαιρινά εργαστήρια Ιούλιο και Αύγουστο, τα οποία θα δέχονται περισσότερες συμμετοχές και θα ανακοινωθούν σύντομα.
Το Book Home και το Tree Home αποτελούν το σπίτι της λογοτεχνίας στη Βολισσό. Αναπαλαιωμένες κατοικίες στην κορυφή του λόφου, στην συνοικία Πύργος του χωριού, κάτω ακριβώς από το κάστρο, διαθέτουν βιβλιοθήκη, ησυχία, σύνδεση στο διαδίκτυο και απέραντη θέα σε όλη την δυτική ακτογραμμή του νησιού και στο Αιγαίο πέλαγος. Φυσικά είναι συνδεδεμένα άμεσα με το κτήμα στον Ροδώνα, όπου σας περιμένει μπαξές και δέντρα, φυσική διατροφή, συλλογική κουζίνα, συζητήσεις και διαρκή εργαστήρια περί λογοτεχνίας και φυσικής διαβίωσης, αλλά και βόλτες στην ευρύτερη περιοχή.
Καθώς η περίοδος των επισκέψεων ανοίγει σε λίγες μέρες και θα διαρκέσει μέχρι τον Οκτώβριο, όποιοι και όποιες σκέφτεστε να έρθετε για γράψιμο, για διάβασμα, για διακοπές, για συλλογή εμπειριών, για συμμετοχή στα διαρκή ή στα ορισμένου χρόνου εργαστήρια, κάντε τον προγραμματισμό σας όσο το δυνατόν πιο νωρίς.
Τα σπίτια μπορείτε να τα δείτε εδώ

Το κλείσιμο του κύκλου

Εδώ κλείνει ο κύκλος της ζωής, αφού ζωή δίχως νερό δεν μπορεί να υπάρξει. Εδώ κρίνεται η αναμέτρηση. Του αρμυρού με το γλυκό. Μια κατεβαίνει ορμητικός ο χείμαρρος, φαρδύς και με κεφάλι τρίμετρο, και σπάει την παραλία και ξεμπουκάρει στο πέλαγος, μια πάλι στερεύει και γίνεται σιγά-σιγά ρυάκι και έρχεται η νοτιά να του ξαναφράξει με παραλία την έξοδο.

Εδώ είναι το σημείο που ανοίγει και κλείνει ο κύκλος του νερού, που μάθαμε στο νηπιαγωγείο αλλά μετά ξεχάσαμε.

Εδώ είναι η απόδειξη ότι ο καταναλωτικός νεοφιλελευθερισμός, που θέλει το νερό εμπόρευμα αντί για αρχέγονο αγαθό κοινοκτημοσύνης των πλασμάτων όλων, που θέλει το νερό εκμεταλλεύσιμο από τις αγορές μέχρι τελευταίας σταγόνας, που μας έχει φυτέψει μέσα μας την πεποίθηση ότι όσο νερό φτάνει στη θάλασσα πάει χαμένο, για να ξεχάσουμε κι αυτά τα βασικά που μάθαμε στο νηπιαγωγείο, αυτός λοιπόν ο καταναλωτικός νεοφιλελευθερισμός είναι σε τελείως λανθασμένη, ανόητη και (αυτο)καταστροφική πορεία. 

Όποιοι το αντιλαμβανόμαστε αυτό, ένα είναι το χρέος μας. Η χαλιναγώγηση, έως πλήρης απάρνηση, καθημερινά στην πράξη και στη ζωή, της νεοφιλελεύθερης καταστροφικής καταναλωτικής μας υπόστασης σε όλα τα επίπεδα και τις εκφάνσεις αυτής.

Καπιταλιστική – καταναλωτική αποικιοκρατία

Όλη νύχτα φυσούσε δυνατή νοτιά και άκουγα τους γδούπους κάθε τόσο. Έχω μια μεγάλη πορτοκαλιά ματσίτικια, από το αίμα βγαίνει η λέξη Σαραντάκο αγαπητέ, σαγκουίνι δηλαδή, έξω από το παράθυρο του καλυβιού ήταν φυτεμένη από παλιά για να σκιάζει την ανατολή. Το πρωί με το φως βγήκα και αντίκρισα τα πορτοκάλια κάτω. Μάζεψα έναν κουβά κι άλλον ένα μαντερίνια χιώτικα που πέσανε κι αυτά μες στο χωράφι από τη μεγάλη τη μαντερινιά που είναι φορτωμένη.


Σκέφτηκα ότι μέχρι τον δεύτερο πόλεμο η Χίος ήταν πλούσια από τις εξαγωγές εσπεριδοειδών. Δεκάδες εταιρίες εξαγωγής στην πόλη και στον Κάμπο απασχολούσαν εκατοντάδες εργάτες στο κόψιμο, στο χάρτωμα, στη συσκευασία. Τα χαρτώνανε τότε ένα ένα σαν πολύτιμους λίθους τα πορτοκάλια και τα μαντερίνια και έρχονταν βαπόρια στο λιμάνι του νησιού και φόρτωναν μυριάδες κιβώτια για Ρωσία, Ρουμανία, Θεσσαλονίκη και από κει σε όλα τα Βαλκάνια, μέχρι και στην Αγγλία έφταναν τα εσπεριδοειδή του νησιού και άνθιζε η γεωργία και η ναυτιλία λόγω αυτών. Το μαστιχάκι τότε ήταν τίποτα μπροστά στα πορτοκάλια.
Κάποτε με το Πελινναίο εκδώσαμε ένα μεγάλο λεύκωμα με αρχειακό υλικό του φίλου Γιώργου Μουτσάτσου που περιγράφει την εποχή εκείνη της αυτάρκειας του νησιού.
Μετά έκανε επέλαση η αποικιοκρατία του καταναλωτισμού και χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια, γίναμε υπόδουλοι της αυτοκρατορίας των Αγορών.


Σήμερα τα πορτοκάλια δεν τα ζητάνε ούτε για χυμοποίηση καλά καλά, λιγοστά μαντερίνια πωλούνται στις λαϊκές των Αθηνών ακριβούτσικα σε σχέση με τα άλλα, τα άνοστα και ακούκουτσα που κυκλοφορούν, τα περισσότερα όμως πέφτουν στη γη και σαπίζουν κάθε χρόνο. Άλλαξαν οι εποχές και από αφέντες του εαυτού μας γίναμε δούλοι του.
Προχθές άκουγα έναν συγχωριανό που κόβει και εμπορεύεται καυσόξυλα, να υπολογίζει πόσο πρέπει να δουλέψει και πόσα ξύλα να κόψει, να κουβαλήσει και να πουλήσει για να αποσβέσει το πετρέλαιο που αγόρασε για τα καλοριφέρ του σπιτιού του.
Η λεγόμενη ανάπτυξη, πρόοδος, εξέλιξη δεν είναι τίποτε άλλο από σκληρή αποικιοκρατία, που πάντα κάποια ώρα αποδεικνύεται πολύ οδυνηρή, όταν δεν συνοδεύεται από τεχνογνωσία, παραγωγή, δημόσια αυτοδιαχείριση φυσικών πόρων και φυσικά μυαλό στον τόπο του.