‘Όλα για καλό’ στη νήσο Χίο του Γιάννη Μακριδάκη.

Γράφει η Εύη Κουτρουμπάκη

‘ ασπάσιος γη νηχομένοισι’
-Γη αγαπητή στους ναυαγούς-
Ομήρου Οδύσσεια ψ 233
Στην αναγνωστική μας διαδρομή μπορεί να υπάρξουν περιπτώσεις βιβλίων που οι ιστορίες τους σε βγάζουν από την πραγματικότητα. Μετά πάσης βεβαιότητος, τα βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη δεν εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία. Αντίθετα, στη συγγραφική του διαδρομή δεν επιχειρεί ποτέ να σε βγάλει από την πραγματικότητα, αλλά με θαυμαστή συγγραφική ψυχραιμία, αφηγηματική δεινότητα και εξαιρετική ευκρίνεια, γίνεται οικοδόμος μιας εποχής κάθε φορά και προσπαθεί να σε επανεισάγει στη ζωή, να σε προβληματίσει με το θέμα που εκάστοτε διαπραγματεύεται και να σε επιστρέψει στην πραγματικότητα θωρακισμένο με περισσότερα συναισθηματικά και κοινωνικά εφόδια.
Όντας συγγραφέας αυτής της στόφας, δεν υπάρχει περίπτωση να απενεργοποιήσει ή να ξεχάσει έστω και για ένα δευτερόλεπτο τη νόηση, το συναίσθημα και την κεντρική του κοσμοαντίληψη.
Όπως σε όλα τα προηγούμενα βιβλία του, έτσι και σε αυτό, αποστρέφεται το φτιασιδωμένο πάθος και κινείται εντός ενός κοινωνικού και πολιτικού πλαισίου. Άλλωστε πως θα μπορούσε ένας συγγραφέας με τη συγκεκριμένη πολιτικοκοινωνική σκευή σε μιαν εποχή που η ανθρωπότητα πένεται και διεθνώς συνταράσσεται, με αποτέλεσμα τα ακροδεξιά αντανακλαστικά να οξύνονται, να αναπτύξει έναν κοινωνικά αποπλαισιωμένο μύθο, μια και ένας τέτοιος μύθος χωρίς πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, δεν θα διέφερε και πολύ από τα μελιστάλαχτα αφηγήματα των ημερών μας που κάνουν εμπορική θραύση.
Κεντρικό θέμα του βιβλίου η προσφυγική κρίση. Εξ αφορμής αυτού του παγκόσμιου δράματος, μέσα από σχήματα συγγραφικής λιτότητας, στήνει τον αφηγηματικό του ιστό και με θαυμαστή ψυχραιμίαχωρίς μελοδραματισμούς διδακτισμό και ηθικολογίες ,αναπτύσσει τους χαρακτήρες του, θέτοντας πάντα το ίδιο και απαράλλακτο ερώτημα από την αρχή των ιστοριών του, από την αρχή της Ιστορίας, γιατί τόση βία γιατί αυτή η βία. Κάθε φορά που αθώοι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τη βία, τα βιβλία του ‘φωνή κραυγή’ υψώνονται μαζί με το βήχα που ξεσκίζει τα σωθικά.
Έχοντας αποθησαυρίσει έναν τεράστιο όγκο από το υλικό της ντόπιας παράδοσης, το ενσωματώνει με περισσή φυσικότητα στα βιβλία του. Οι λαϊκοί και αντισυμβατικοί του ήρωες, άνθρωποι του νησιού του, μοιάζουν να φωτίζονται από μέσα, δεν παραιτούνται ποτέ από την προσπάθεια να σηκώνουν το αβάσταχτο φορτίο της ζωής και είναι δεμένοι με εκατομμύρια αόρατα νήματα της καθημερινότητας. Αποκαλύπτουν το modus vivendi τους σε τραπεζώματα, φιλέματα, κηδείες και επικήδεια, γεννητούρια και βαφτίσεις και τουφεκιές, πάντα ‘Όλα για καλό’.
Τεκταινόμενα στη νήσο Χίο, άλλως πως η ζωή σε μικροκλίμακα . Μια μικροκλίμακα όμως που μπορεί να αποτυπώσει τις αντιδράσεις των ανθρώπων κάτω από ανάλογες συνθήκες σε όλο το μέγεθος της χώρας.
Η πένα του, λαξεύει τη Χιώτικη και όχι μόνον επικράτεια της ελληνικής επαρχίας ( στις πόλεις ανάλογες εκδηλώσεις και πράξεις κρύβονται μέσα στον αστικό ορυμαγδό).
Η εύρεση ενός μύθου που να εκτυλίσσεται μέσα στο συγκεκριμένο κοινωνικό συμφραζόμενο που δεν είναι άλλο από την έλευση των προσφύγων και τη διαχείριση του προσφυγικού δράματος από τους ήρωες, αποτελεί ένα ισχυρό όπλο στη φαρέτρα του γράφοντος. Αυτό το κοινωνικό πλαίσιο εμπεριέχει ταυτόχρονα τον παπά Σίωρο ( συνειρμικά το μυαλό μου πάει στον πατερά Σισώη του Παπαδιαμάντη),τον Φώταρο, τον αυθάδη και ρομαντικό οδοστρωτήρα που ζει και ενδιαιτάται σε ενόν κόσμο απελεύθερο από φόβους, το Μιχάλη, αυτήν την εμβληματική του βίου περσόνα που ταλανίζεται από υπαρξιακά του βίου ερωτήματα, από τη μια φρικιό από την άλλη θεοσεβούμενος, αριθμητής σε κλάσμα με τον ίδιο πάντα παρονομαστή, τον αναχωρητισμό. Στις αλλόκοτες περιδινήσεις της ζωής του, στήνεται και ένα κομμάτι του μύθου του βιβλίου.
Η αλληλέγγυα Κατρίν με τα οικογενειακά της μυστικά κι έναν έρωτα που σηκώνει στις μικρές, τις ‘λιανοκοκαλάτες’ πλάτες της, που εξεγείρεται πληγώνεται θυμώνει και θυμίζει το στίχο του Καρατζάογλαν; Αυτό που μας ενώνει είναι το στοιχείο της εξέγερσης που υπάρχει στον έρωτα.
Τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου που δεν διαφέρουν ουδόλως από την πλειονότητα των μελών των πολιτιστικών συλλόγων απανταχού της Ελλάδος ( ετήσιος χορός, πανήγυρις στο όνομα του επιχώριου αγίου και ο πολιτισμός τελειώνει εκεί).
Η κυρά Καλή ,η μαμή, ο Λουκάς, ο Μουεζίν, ο Καχραμάν και η Γιασμίν ο ίδιος ο Δημοσθένης και όλοι οι υπόλοιποι απρόβλεπτοι ήρωες, διακλαδίζονται στο χρόνο και στο χώρο, υποφέροντας άλγεα πολλά, διαχειριζόμενοι το ανορίωτο της ψυχής τους.
Μέσα σε ένα μισο ονειρικό σύμπαν ο Μακριδάκης θέτει διερωτήσεις που αφορούν το θάνατο και τη γέννηση , τον έρωτα και την απώλεια, τη γενναιοδωρία και τον εφησυχασμό, το άλγος και το νόστο, το βίο και την εξέλιξη του, τον ντόπιο και τον ξένο, τον ξενόφερτο, τον πρόσφυγα,αυτόν τον συνάνθρωπο με τις εναέριες ρίζες και την τύχη του που κρίνεται στα συμπόσια των καρχαριών.
Αυτόν το συνάνθρωπο που τα δάκρυα του δεν στεγνώνουν ποτέ.
Ως εμπειρότατος συγγραφέας χειρίζεται άψογα τα πισωγυρίσματα στο χρόνο εμπλέκει εαυτόν στους κύκλους της Ιστορίας και καταγράφει σε θέση in medias res τις ποικίλες αντιδράσεις των ξενιστών αλλά και των φιλοξενουμένων. Όλα αυτά καταγράφονται στο γνωστό από τα προηγούμενα βιβλία του, γλωσσικό μητρώο.
Μέσα από την ακρίβεια του ευσύνοπτου λόγου και με τη συχνή χρήση της Χιώτικης ντοπιολαλιάς, προσπαθεί με τις λέξεις να οριοθετήσει ένα περίγραμμα για να αποκτήσουν νόημα τα τεκταινόμενα όταν αυτά μετατραπούν σε λέξεις Έχεις πολλές φορές την αίσθηση διαβάζοντας τον πως ενώ συμμετέχει ενεργά στα τεκταινόμενα, ( άλλωστε ο βίος και η πολιτεία του τούτο μαρτυρούν) όλα αυτά τα ζει για να τα μετατρέψει σε λέξεις.
Λέξεις που συνεπικουρούν στην κατασκευαστική αρτιότητα των βιβλίων του.
Το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη ‘Όλα για καλό’ αποτελεί μαζί με το ‘Πέρασμα’ του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, μια από τις ουσιαστικότερες λογοτεχνικές προσεγγίσεις στο προσφυγικό δράμα και θέτει προβληματισμούς για τη στάση του καθενός εξ ημών.
Ο ίδιος ομονοεί θαρρώ σε ότι άφορα το προσφυγικό ζήτημα, με τη παρακάτω ρήση της Barbara Cassinαπό το σπουδαίο βιβλίο της ‘Η Νοσταλγία’: Πότε είναι λοιπόν κανείς σπίτι του; Όταν τον υποδέχονται- αυτόν, τους δικούς του και τη γλώσσα του, τις γλώσσες του.

Γράμμα από την Α.

“Αγαπητέ” Γιάννη

Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι το γράμμα μου αυτό σε ξαφνιάζει και όπως σωστά ήδη παρατήρησες, υπάρχουν εισαγωγικά στο “αγαπητέ”. Για όλα όμως υπάρχει ένας λόγος, τον οποίον δεν γνωρίζω εκ των προτέρων και γράφοντάς σου, τον αναζητώ.
Χωρίς να σε γνωρίζω προσωπικά, χωρίς να έχω καμία επαφή μαζί σου (εκτός από τη φορά που σου έστειλα e-mail για να πάρω την άδειά σου να αναδημοσιεύσω στο blog μου), νιώθω πως το ρεύμα της σκέψης που είναι “Γιάννης” -αν μπορώ να το περιγράψω έτσι- συναντιέται με το δικό μου ρεύμα. Αυτό πάλι είναι κάτι που μου συμβαίνει όταν πληρούνται ορισμένες συνθήκες, που αναλύω παρακάτω. Προς το παρόν όμως θα ήθελα την υπομονή σου και να σου μιλήσω πρώτα για το όνειρο.
Χθες το βράδυ ήταν η τρίτη ή η τέταρτη φορά από τον Φεβρουάριο που ονειρεύτηκα εσένα και ότι είχα έρθει, λέει, στο νησί. Περπατούσα στην ακριθαλασσιά, νωρίς το πρωί, αχάραγο σχεδόν, σαν ξενάκι που μόλις είχε φτάσει στο νησί. Φορούσα ένα γαλάζιο φόρεμα και ήμουνα ξυπόλυτη. Μετά βρέθηκα στα στενά του χωριού, που υποτίθεται ότι ήταν το δικό σου κι έφτασα σπίτι σου. με καλοδέχτηκες και μου έδωσες δωμάτιο. Ήσουν χαμογελαστός και πολύ πρόσχαρος. Σαν να γνωριζόμασταν από παλιά, σαν να σε ξέρει το μυαλό μου από κάπου που εμένα μου διαφεύγει.
Χωρίς να αποκλείω το γεγονός όλα αυτά να είναι ανασυσταμένες προβολές από το υλικό που ήδη προσφέρεις στην δημόσια μπλογκόσφαιρα και στις νουβέλες σου, ειλικρινά, δεν μπορώ να κατανοιήσω τι μου συμβαίνει, καθώς είναι ένα φαινόμενο που μου συμβαίνει σπάνια και μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Επίσης, παρά τον εμφανή “ερωτικό” χαρακτήρα ή συμβολισμό του ονείρου γνωρίζω ότι εδώ και χρόνια στην καρδιά μου και στο μυαλό μου βασιλεύει ο αγαπημένος μου -κι ας μην μπορέσαμε τελικά να είμαστε μαζί, κι ας είμαι πλέον μία “μοναχή” μέσα στον κόσμο, σε έναν αόρατο, μυστικό γάμο με τον εαυτό μου.
Διαισθάνομαι λοιπόν ότι κάτι άλλο σημαίνουν οι ονειρικές σου “επισκέψεις” και καλό θα ήταν να μη σταθούμε με ευκολία σε αυτό που νομίζουμε εκ πρώτης όψεως ότι είναι προφανές.
Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρη, είναι ότι έχω ξανάρθει στη γη και μάλιστα πριν από 200 περίπου χρόνια στη Βαλκανική χερσόνησο, περίοδο δηλαδή που ιστορικά ταυτίζεται με τους Κριμαϊκούς πολέμους, όταν το πρώτο τρένο ατμού διέσχιζε τους “δρόμους” του εμπορίου και των ταξιδιών ανάμεσα στις δύο ταλαιπωρημένες ηπείρους, που σφαγιάζονταν κάθε τόσο μήπως και κερδίσουν οι βαλκανικές εθνότητες την ανεξαρτησία τους. Και όλα αυτά μέσα στη σκακιέρα που όριζαν οι Μεγάλες Δυνάμεις εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που βρισκόταν σε διάλυση.
Μέσα σε όλον εκείνο τον συφερτό, από όσο φαίνεται από τα ψήγματα της μνήμης που αναδύονται κάθε τόσο, εγώ ερωτεύτηκα και αγάπησα σφόδρα έναν τοπικό βαλκάνιο “ηγεμόνα”, και αυτός εμένα, όμως δεν μας ήθελαν με κανέναν τρόπο μαζί. Αποτέλεσμα: Κυνηγηθήκαμε, μας έστησαν ενέδρα και αυτός δεν μπόρεσε να με προστατέψει. Έφυγα από τη μέση βάναυσα, με συνοπτικές διαδικασίες. Εκείνος έκλαιγε. Πρόλαβε να γεμίσει το μέρος λουλούδια. Ύστερα από λίγο πρέπει να “φάγανε” και αυτόν.
Ευτυχώς όμως, είμαστε πάλι εδώ, με πολύ καλύτερες δυνάμεις και περισσότερη γνώση, ωστόσο οι κινηματικές και πολιτικές μας επιδιώξεις έχουν πάει και πάλι κατά διαόλου – μέχρι στιγμής τουλάχιστον.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως όπως εμείς, έτσι κι εσύ ήσουν κάποιος κοινός μας φίλος, καλός συγγενής ή ιππότης-στρατιώτης που μας αγαπούσε πολύ και μας στήριζε ή κάτι ανάλογο. Δηλαδή σκέφτομαι μήπως οι συχνές σου “κρούσεις” στα όνειρά μου υποδηλώνουν μια βαθύτερη συσχέτιση όχι μόνο δύο ή περισσότερων ψυχών, αλλά ψυχών που είναι ταγμένες σε έναν κοινωνικό σκοπό και είναι αυτός ο λόγος που νιώθουν σαν συγγενείς/φίλοι/εραστές ενώ φαινομενικά δεν γνωρίζονται, επειδή έχουν συνδεθεί πιο παλιά σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές για τις χώρες που ζουν και ξαναζούν.
Οι αγώνες που κατά καιρούς δίνεις και η αίσθηση που παίρνω μέσα από τη γραφή σου, τη στάση σου και τη συνολική σου δράση μού δείχνουν σχεδόν ξεκάθαρα ότι είσαι ένα είδος πολεμιστή / θεματοφύλακα της ειρήνης και της δικαιοσύνης, ακόμη και αν φαινομενικά συγγρούεσαι και μπαίνεις συχνά στο στόχαστρο. Πράγμα, που μετά από όσα σου έχω αφηγηθεί, ίσως δεν θα πρέπει να σε προβληματίζει ούτε να σε κάνει να απορείς, αφού κάποιοι μας θέλουν “σταματημένους”/ “εμποδισμένους” (νεκρούς κατά προτίμηση).
Δεν αποκλείεται να έχει συμβεί και στην περίπτωσή μας “ομαδική επιστροφή” στην ίδια χώρα και από παρόμοια μετερίζια και μέτωπα, γιατί έχουμε unfinished busines.
Αν νιώθεις πως ήρθες φυτρωμένος στη γη σαν ξεχασμένος σπόρος και άλλοτε, να ξέρεις ότι υπάρχει ελπίδα και ότι τα σήματα που υποσυνείδητα στέλνεις για επαφή – αναγνώριση, λαμβάνονται από τα μέλη της κοσμικής σου οικογένειας, της οποίας μάλλον μέλος είμαι και εγώ.
Αυτό που αρχίζω να καταλαβαίνω όσο σου γράφω είναι ότι τελικά, μέρος της δικής μου εργασίας τώρα, είναι να ανακαλύψω σιγά σιγά όλα τα μέλη της οικογένειας αυτής και να έρθω σε επαφή μαζί τους σε πρώτη φάση, για λόγους που ούτε εγώ αναγνωρίζω και καταλαβαίνω απόλυτα. Κάνω τις συνειδητοποιήσεις μου βήμα το βήμα. προσπαθώ να παρακολουθήσω κρυμμένα paterns συμπεριφοράς και γεγονότων. Δίνω θάρρος σε όποιον με καλεί. Προσπαθώ να στήσω ενσυνείδητα ένα μικρό αόρατο δίκτυο ελεύθερων ανθρώπων, που δεν θα χρειάζονται ούτε καν τηλέφωνο για να μεταδώσουν τις σκέψεις τους ο ένας στον άλλον, γιατί κάθε εποχή οι δυνατότητες και τα μέσα αλλάζουν και είμαστε κάθε φορά όλο και πιο εξελιγμένοι.
Αυτοί που προσπάθησαν να παρασύρουν τον αγαπημένο μου μακριά μου ξανά, το κατάφεραν με κόλπα, ψυχολογικά παιχνίδια και εκβιασμούς και τερτίπια. Όμως υπολογίζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Της γης. Που είναι η αγάπη και η εμπιστοσύνη. Συνομιλούμε και βρισκόμαστε μέσω των ονείρων μας και των αισθήσεών μας. Αυτό δεν το έχουν υπολογίσει.
Υπάρχουν άνθρωποι όπως εγώ και εσύ (και σίγουρα πολλοί άλλοι που δεν τους γνωρίζουμε), που παίρνουμε δύναμη μέσω του ίδιου μας του Δημιουργού και των πνευματικών μας καθοδηγητών, που προστατεύουμε τη φύση, τους πόρους της γης, που μιλάμε στα λουλούδια και στα δέντρα, που λέμε καλημέρα στα ζώα και αυτά γνέφουν, που περιφρουρούμε τόπους, ιστορίες και μέρη που θα παίξουν κομβικό ρόλο σε αυτά που πρόκειται να εκτυλιχθούν. Ο κύκλος των “Κριμαϊκών πολέμων”, για να το θέσω όσο πιο απλά μπορώ, όχι μόνο δεν έχει κλείσει, αλλά θα επανέλθει δριμύτερος. Όπως και άλλοι ιστορικοί κύκλοι που βασανίζουν τις δυο μας ηπείρους τόσους αιώνες.
Οι ήττες μας είναι μόνο φαινομενικά τέτοιες, αυτό να έχεις στον νου σου. Ίσως αυτά που βλέπω στον ύπνο μου να είναι ένα δικό σου κομμάτι που εκπέμπεις υποσυνείδητα, και με αυτό το γράμμα απλώς επιβεβαιώνω την επαφή. Στέλνεις μηνύματα αγάπης, εμπιστοσύνης και τρυφερότητας, αποζητάς επαφή, θες τα κοσμικά σου “συντρόφια”, “αδέρφια”.
Αποφάσισα λοιπόν να αναδημοσιεύω πιο συχνά πράγματα δικά σου, για να ενισχύω το ρεύμα σου. θα σε περιλαμβάνω σε όλους μου τους διαλογισμούς και τις προσευχές μου. Δεν γνωρίζω μέχρι στιγμής πώς μπορώ να είμαι πιο χρήσιμη για σένα και για το έργο που καταβάλλεις πάνω στη γη. Όμως έκρινα ειλικρινές και σωστό να ακολουθήσω το ένστικτό μου και να απλώσω γέφυρα προς εσένα και το ρεύμα που εκπέμπεις.
Κλείνοντας, θα ήθελα απλά να σου πω ότι αμέσως μόλις μπορέσω, με την πρώτη κιόλας ευκαιρία, θα πάρω ένα καράβι και θα έρθω στην ακτή. θα περπατήσω στα στενά και θα έρθω να σου χτυπήσω την πόρτα. θα σου ζητήσω κατάλυμα για κάποιες μέρες και νύχτες, όσες κρίνω και όσες βγουν. να είσαι σίγουρος πως θα με αναγνωρίσεις και θα καταλάβεις πως είμαι εγώ. Απλά θα το ξέρεις.
Ωραία δεν είναι που μέσα σε όλες τις δολοπλοκίες που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή εγκάρσια στη γη μας, η απολησμοσύνη μας τελειώνει; Δεν είναι υπέροχο που οι ζωές μας έχουν τιμή και αξιοπρέπεια και επιμένουν με όλη τους τη δύναμη;
Ακούγοντας τον κοσμικό ρυθμό γινόμαστε αιώνιοι Δεν είναι λόγος αυτός μεγάλης ευτυχίας;
Με βαθιά εκτίμηση
Α.
Το παρόν γράμμα το έλαβα συστημένο με τα ΕΛΤΑ και το δημοσιεύω με την άδεια της συγγραφέως και αποστολέως του, επειδή μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον σε διάφορα επίπεδα.
γ.

The Other Wind Festival

Featured

Ραντεβού στη Σούγια να μιλήσουμε για την επανάστΗση του αξιακού συστήματος, για το οικοσύστημα, για την μετακαταναλωτική κοινωνία και την αναστροφή της καταστροφής του νεοφιλελευθερισμού και φυσικά για λογοτεχνίαΦωτογραφία του χρήστη Fortuna (Official).

Το αναξιόπιστο DNA της Ηριάννας και οι Σκουριές

Όλα για καλό: Αναγνωστική απόκριση από Ζωή Γ. (goodreads)

Zoi Gkatziona

Βαθμολογία: ★★★★★
Για μια ακόμα φορά πείσθηκα για τη χαρισματική πένα του Γιάννη Μακριδάκη. Με φόντο τη σύγχρονη προσφυγική κρίση ξετυλίγεται η ιστορία, η οποία χάρη στην πολυεπίπεδη πλοκή της, την αφήγηση που ρέει αβίαστα και τη γλώσσα με τα γοητευτικά στοιχεία ντοπιολαλιάς που κουβαλά, καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Μπράβο!

Για την Ηριάννα: Η φωνή της Φωτεινής

Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής ήτανε σταθερή και πένθιμη. Είμαι η Φωτεινή, μου είπε, η μάνα του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου…

Το Φωτεινή ή δεν το άκουσα ή το άκουσα και το απώθησα αμέσως, προτού προλάβει να τελειώσει τη φράση της, διότι πήγε ο νους μου ότι με πήρε τηλέφωνο η μάνα του Εφήμερου, του κατά κόσμον Κώστα Παπαδόπουλου, φίλου και συνεργάτη μου στο Thepressproject, που μόλις πριν δυο μέρες είχε πεθάνει, και έτσι μπερδεύτηκα, αρχίνισα να σκέφτομαι αν λένε Φωτεινή τη μάνα του και άλλα τέτοια διάφορα πικρά και θλιβερά. Ταίριαζε και το πένθος στη φωνή της.

… του συντρόφου της Ηριάννας, ολοκλήρωσε όμως η σταθερή και πένθιμη φωνή τη φράση της όσην ώρα σκεφτόμουν τον μακαρίτη φίλο μου, κι εγώ έκανα τότε μια επιτόπου στροφή στη σκέψη μου και πήγα στο άλλο τρομερό θέμα των ημερών, το ζήτημα αυτού του κοριτσιού, που ακούει στο όνομα Ηριάννα και έχει θέσει ένα άβολο αίσθημα αδικίας στη ζωή μας το τελευταίο διάστημα, αφού οδηγήθηκε στη φυλακή με την γνωστή δικαστική απόφαση.

Τα βιβλία σου, μου λέει συνεχίζοντας η σταθερή και πένθιμη φωνή, κυκλοφορούν χρόνια μέσα στο σπίτι μας, τα διαβάζουν τα παιδιά μου, συγνώμη που σε παίρνω τηλέφωνο αλλά έχω πια απελπιστεί, τρεις καρκίνους έχω περάσει, αλλά αυτό που συμβαίνει τώρα δεν μπορώ να το αντέξω.

Κάπως έτσι μου τα έλεγε η μοιραία γυναίκα, και μετά μου εξήγησε ότι ο γιος της και η Ηριάννα παντρεύτηκαν στο Μεταγωγών και το κορίτσι οδηγήθηκε στις φυλακές στη Θήβα, και το αγόρι και η ίδια η μάνα του έχουν μεγάλη πίκρα και βάρος στην ψυχή τους και δεν μπορούν να το αντέξουν όλο αυτό που της συνέβη της κοπέλας, και να γράψω, μου ζήτησε, ένα κείμενο υποστήριξης για την Ηριάννα, να μην αρκεστώ μόνο στην αναδημοσίευση και συνυπογραφή του κειμένου του Θανάση, όλα μαζί μου τα είπε η σταθερή και πένθιμη φωνή της Φωτεινής δίχως καθόλου να ραγίσει.

Αμέσως τότε σκέφτηκα ότι κάλλιστα με μια παρόμοια δικαστική απόφαση ίσως μπορούσα και εγώ να κατηγορηθώ και να οδηγηθώ στη φυλακή, αφού τα παιδιά αυτά διάβαζαν τα βιβλία μου, ίσως και ο Θανάσης, αφού άκουγαν σίγουρα τα τραγούδια του. Δεν έχει και μεγάλη διαφορά αυτό από τη σχέση της Ηριάννας με την τρομοκρατία, ένα αμφισβητούμενο τεστ dna είναι σαφώς υποδεέστερο τεκμήριο από μια αδιαμφισβήτητη πνευματική συγγένεια. Αν φτάσαμε στο σημείο να ποινικοποιούμε τον Έρωτα, μπορούμε πια να κάνουμε το ίδιο και με την Τέχνη. Είπα στην Φωτεινή ότι θα γράψω κάτι κι έκλεισε το τηλέφωνο.

Έκανα μέρες να συνέλθω από όλο αυτό. Οι σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου ήταν πάρα πολλές. Αλλά ειλικρινά, δεν ξέρω τι να γράψω άλλο Φωτεινή εκτός από το ότι έγινα αυτήκοος μάρτυς της αλήθειας σου, του πόνου σου και της απόγνωσής σου. Δεν μπορώ να γράψω τίποτα πιο δυνατό από τα συναισθήματα, όχι απλά της μάνας του κοριτσιού που αδικείται, αλλά της μάνας του αγοριού που εξαιτίας του αδικείται το κορίτσι, και νιώθει έτσι διπλό το βάρος της ευθύνης και της ίδιας της της ύπαρξής.

Ειλικρινά, έχω απομείνει άναυδος και ανήμπορος πια να εκφράσω με λέξεις την απογοήτευσή μου για την κατάντια των ανθρώπινων κοινωνιών, που στη σύγχρονη αυτή εποχή του χυδαίου νεοφιλελευθερισμού των αγοραίων ηθών και δικαίων, ανάμεσα σε όλα αυτά που είναι σε θέση να διαπράξουν, μπορούν και να στερούν χωρίς σπουδαίες και στέρεες αποδείξεις τόσα χρόνια ζωής από ένα νέο κορίτσι, ερμηνεύοντας απλά και κυνικά κάποιους νόμους τους.

Προσωπικά μου αρκεί η σταθερή και πένθιμη φωνή της Φωτεινής, αυτής της μάνας, που μες στην απόγνωσή της και στην προσπάθειά της να βοηθήσει το κορίτσι του γιου της, έφτασε να τηλεφωνήσει ως και σε μένα, για να μου ζητήσει συμπαράσταση. Μου αρκεί το συναίσθημά της που μου μετέδωσε, για να πεισθώ ότι το κορίτσι είναι αθώο και να ενώσω κι εγώ τη φωνή μου με όλους τους άλλους που ζητούν επιτακτικά να αποφυλακιστεί αμέσως και να επανεξετασθεί η υπόθεσή της, γιατί μας κάνει να νιώθουμε τύψεις ως κοινωνία η δικαστική απόφαση της φυλάκισής της.

Γιάννης Μακριδάκης

 

Προσυπογράφω και συμφωνώ με κάθε λέξη

Ηθελημένα, εδώ και καιρό, έχω αποτραβηχτεί από τα μουσικά δρώμενα, ώστε να έχω  το χρόνο  να επιθυμήσω ξανά τα τραγούδια. Βρήκα έτσι και την ευκαιρία να ξεκινήσω ηχογραφήσεις για μια νέα δισκογραφική δουλειά. Απορροφημένος απ’ αυτή τη διαδικασία, πολύ λίγο ασχολούμαι με όσα συμβαίνουν γύρω μου. Έτσι, και την περίπτωση της Ηριάννας την έμαθα από τα παιδιά μου.

Ποτέ δεν είχα αυταπάτες για το πόσο ταξική είναι η θεσμοθετημένη δικαιοσύνη αλλά και πόσο χώρο αφήνουν οι νόμοι στις προσωπικές πεποιθήσεις του κάθε δικαστή. Αυτό, άλλες φορές είναι για καλό και άλλες για κακό. Δεν θα ξεχάσω – από τη θετική πλευρά – εκείνη τη “φουρνιά” των δικαστών, που σπούδασε τη δεκαετία του ’60 στη Γαλλία – κυρίως – και αποτέλεσε ανάχωμα στην καταλήστευση του φυσικού περιβάλλοντος (Ε΄τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας). Και σήμερα – είμαι σίγουρος – υπάρχουν δικαστές που διαχειρίζονται, με αγάπη για τον άνθρωπο και τη φύση, τα ψήγματα ελευθερίας κινήσεων που τους παρέχουν οι ερμηνείες των νόμων. Υπάρχει  όμως και η άλλη πλευρά. Δικαστές, που τηρώντας – και καλά – το γράμμα του νόμου, άτεγκτοι και μικροί θεοί, καταστρέφουν ζωές, αθέλητα ή και ηθελημένα κάποιες φορές. Τα τελευταία χρόνια τροχίζουν τη ρομφαία τους και σε ένα καινούργιο ακονιστήρι, που λέγεται “εξέταση DNA”.

Η υφαρπαγή δεκατριών χρόνων από την ελεύθερη ζωή της Ηριάννας δεν μπορεί να στηριχθεί σε μιά αμφισβητούμενη εξέταση DNA. Ήμουν διστακτικός στο να κοινοποιήσω την άποψή μου γιατί, το να γράφει κανείς λίγα τραγούδια δεν του δίνει το δικαίωμα να γίνεται και δημογέροντας. Υπάρχει ακόμα και η σκιά της ιδιοτέλειας, ότι χρησιμοποιείται μια σχετική δημοφιλία,που προκύπτει από τη δυνατή σχέση  των ανθρώπων με τη μουσική, για να εξυπηρετηθούν άλλοι σκοποί. Όμως τα προσπερνώ αυτά γιατί δεν θέλω να μολύνω τη νέα μου δουλειά με την αδιαφορία, αυτή την “κτηνώδη ύλη που πνίγει την ευφυΐα”, σύμφωνα με τον Αντόνιο Γκράμσι.

Θα δείξω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα λόγια των παιδιών μου παρά στα δικογραφικά στοιχεία και θα φωνάξω – μαζί με άλλους – απευθυνόμενος σ’ αυτούς που οδηγούν το κάρο: “Αφήστε την Ηριάννα ελεύθερη, να ανυψώσει ή να καταστρέψει η ίδια τη ζωή της”.

19/6/2017

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Πηγή

Όλα για καλό: Αναγνωστική απόκριση

Αγαπητέ Γιάννη καλημέρα,
τα τελευταία 7 χρόνια μελετώ τις αναζητήσεις σου. Η τελευταία όμως, το “Όλα για Καλό” μου δημιούργησε την επιθυμία να στο εκφράσω. Και μια που η τεχνολογία δίνει την ευκαιρία να το κάνω άμεσα, θα το τολμήσω.

Καθώς λοιπόν μελετούσα, ένοιωθα ότι καθόμουν στο ίδιο δείπνο, στεκόμουν στην ίδια πεζούλα, παρατηρούσα την ίδια κηδεία, γονάτισα στην ίδια ακρογιαλιά με τους ήρωές σου. Ήμουν εκεί δίπλα στον κάθε έναν, παρατηρούσα, σχολίαζα νοερά κι αισθανόμουν.

Όταν ανακαλύπτω μέσα από μελέτη ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι των οποίων η αισθητική και ηθική συν-ταξιδεύει, νογώ αύρα πολιτισμική. Μπορεί όλοι οι συν-ταξιδώτες να μένουμε μακρυά αλλά ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι.
Καλή δύναμη

Μαρία Χ.

Ο συγγραφέας και ο λογοτέχνης

Σήμερα μπήκα σε ένα μαγαζί που πουλάει εργαλεία και διάφορα είδη οικοδομής και εργασιών. Είχα πολύν καιρό να το επισκεφτώ το συγκεκριμένο μαγαζί και έτσι, μόλις μπήκα, μου έκανε αίσθηση μια αλλαγή στη διαρρύθμιση των ραφιών του, που είχε αφήσει πολύ ελεύθερο χώρο κοντά στο ταμείο, κάτι που δεν συνέβαινε μέχρι πρόσφατα, αφού ήταν όλα ζουληγμένα και πατείς με – πατώ σε στον χώρο.

Ρώτησα λοιπόν στον ιδιοκτήτη, τι έκανες εδώ και έχει τόσο μεγάλη άπλα;

Πριν προλάβει να μου απαντήσει, μπαίνει φουριόζος στο μαγαζί ένας τύπος αδύνατος, με ρούχα εργατικά, ωραία φάτσα, καλημερίζει στα γρήγορα με ανάλαφρο και γελαστό υφάκι και καθώς κοιτάει κι αυτός την εμφανή αλλαγή τριγύρω του, λέει στον ιδιοκτήτη, με γεια η αναπνοή, κάθεται σε μια καρέκλα παρακεί και συνεχίζει την κουβέντα του, πολύ ωραία το ‘φτιαξες, πήρατε αναπνοή εδώ μέσα.

Μόλις άκουσα την προσέγγισή του αυτή, την έφερα σε σύγκριση αμέσως με την ξενέρωτη δικιά μου, τον κοίταξα, έτσι που καθότανε ανυποψίαστος γι’ αυτό που είχε πει και που είχε προξενήσει μέσα μου, κούνησα το κεφάλι μου, πήρα τα ρέστα και έφυγα από το μαγαζί.

Εφήμερος ήταν

Όταν ξεκίνησε το thepressproject με πήρε ο Κώστας ο Εφήμερος τηλέφωνο και μου ζήτησε να συνεργαστώ κι εγώ και να γράφω άρθρα για το σάιτ. Βλέποντας τη δουλειά του και υπακούοντας στο ένστικτό μου, είπα το ναι και συνεργάστηκα για πρώτη φορά σε σταθερή βάση με κάποιο ΜΜΕ

Μετά πήγα στην Αθήνα και τον γνώρισα από κοντά. Έμαθα την προσωπική του ιστορία, πληροφορήθηκα από πρώτο χέρι για την καθοριστική συμβολή του στην αναμετάδοση του προγράμματος της ΕΡΤ όταν την έκλεισε ο Σαμαράς, γνώρισα την σύντροφό του Γραννέτα και τους φίλους του, δέχτηκα κάποιους από αυτούς στη Βολισσό, έμαθα από τον Ελισαίο ότι το Εφήμερος δεν είναι το επίθετό του αλλά προσωνύμιο, που του το είχε δώσει ο ίδιος, λόγω των καρδιακών προβλημάτων που αντιμετώπιζε από πολύ νέος ο Κώστας.

Ο ίδιος ο Κώστας ήταν ένας παθιασμένος άνθρωπος, που γνώριζε και (μου) έλεγε ότι θα πεθάνει σύντομα και ήθελε να γευτεί όσο περισσότερες εμπειρίες μπορούσε από τη ζωή, προσωπική και κοινωνική, αφού είχε δε συμφιλιωθεί με τον προσωπικό του θάνατο, δεν λογάριαζε τίποτε πια, δεν φοβότανε τίποτε συστημικό και εφήμερο, είχε στόχο μόνον υψηλό, να φτιάξει ένα ενημερωτικό σάιτ όπως το ονειρευόταν, να φτιάξει και τον κόσμο, την κοινωνία μαζί του.

Τον Κώστα τον πίστεψα και τον στήριξα με όλες τις δυνάμεις μου επειδή ακριβώς ένιωσα ότι ένας νέος άνθρωπος που δεν λογαριάζει τον θάνατο πια και τον αναμένει έτσι ατρόμητος και ψύχραιμος, είναι ικανός να αλλάξει τον κόσμο.

Ο Κώστας με τίμησε με το παραπάνω. όχι μόνο δημοσιεύοντας τα κείμενά μου αλλά και ανθρώπινα. Πριν μερικές μέρες, όταν έγραψα εδώ την προσωπική μου ανασκόπηση, θορυβήθηκε, ένιωσε ότι ίσως δεν είμαι καλά και με πήρε τηλέφωνο αμέσως μόλις έκανα την ανάρτηση. Μου δήλωσε για μια ακόμη φορά ότι με θεωρεί έναν από τους σημαντικούς ανθρώπους που γνώρισε στη βραχεία ζωή του και με κάλεσαν εκείνος και η Γραννέτα στην Αθήνα, στο σπίτι τους για να περάσουμε μαζί μερικές μέρες για να αλλάξω παραστάσεις και αποσυμπιεστώ από τυχόν σκέψεις και ζητήματά μου, μου δήλωσε δε κατηγορηματικά ότι φέτος πια το καλοκαίρι θα έρθουν να μείνουν μαζί μου στη Βολισσό.

Δεν πρόλαβε ο Κώστας. Χτες το μεσημέρι, λίγο μετά τον σεισμό με πήρε ξανά τηλέφωνο για να δει αν είμαι καλά και επιβεβαιώσαμε για άλλη μια φορά ότι θα έρθουν να τους φιλοξενήσω μες το καλοκαίρι στη Βολισσό.

Δεν προλάβαμε φίλε Κώστα να ζήσουμε αυτή την εμπειρία

Σ’ ευχαριστώ για όλα, για την ύπαρξή σου σε αυτή τη ζωή και την κοινωνία, για την τιμή που μου έκανες να με θεωρείς άξιο λόγου και να διαδίδεις τις σκέψεις μου, για τις βάσεις που έβαλες στο να φτιάξουμε μια κοινωνία απελευθερωμένη από τον ιδιωτισμό και την διαπλοκή.

Καλό σου ταξίδι, καλή μας αντάμωση ξανά κάποτε σε άλλες κοινωνίες και κοινωνικές περιπέτειες.

Γραννέτα κουράγιο