Προσεχείς εκδηλώσεις

Featured

Τρίτη 5/5 Εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο Επί λέξει, Ακαδημίας 32. Για το συνολικό έργο αλλά και για το τελευταίο βιβλίο Αντί Στεφάνου θα μιλήσουν οι Χρίστος Παπαγεωργίου, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και Κώστας Εφήμερος δημοσιογράφος, υπεύθυνος του thepressproject.gr

Τετάρτη 6/5 Συνάντηση με αναγνώστες στο καφέ βιβλιοπωλείο Booktalks στο Παλαιό Φάληρο Αρτέμιδος 47 & Αγίου Αλεξάνδρου 58

Πέμπτη 7/5 απόγευμα, εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, συνάντηση με αναγνώστες στο περίπτερο της Εστίας. Επίσης στις 8μμ. στο Οξυγόνο συζήτηση για το Αντί Στεφάνου και άλλα βιβλία και θέματα με τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης

Παρασκευή 8/5 πρωί 9-11 επίσκεψη στη Λέσχη Ανάγνωσης των Κρατουμένων στις Φυλακές Διαβατών,

Παρασκευή 8/5 12-14.00 συνάντηση με αναγνώστες στο βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία (Νίκης 3)

Παρασκευή 8/5 ώρα 20.00 η κεντρική εκδήλωση παρουσίαση του Αντί Στεφάνου στο χώρο της ΔΕΒΘ.

Σάββατο – Κυριακή 9,10/5 Σταγιάτες Πηλίου, Συνάντηση στη Γιορτή Σπόρων
Καλή αντάμωση και σας ευχαριστώ από καρδιάς για την τιμή και τα συναισθήματα

Η Ο.Ε.Τουρκίας βραβεύει Δήμο και Λαίλαπα Χίου!

Μπορεί ο αθλητισμός να έχει εμπορευματοποιηθεί, ωστόσο τα ιδεώδη και οι αξίες του παραμένουν αναλλοίωτες δια μέσου των αιώνων, αποδεικνύοντας ότι ο ενώνει τους λαούς!

Η Ολυμπιακή Επιτροπή της Τουρκίας αποφάσισε να τιμήσει με το βραβείο fair play 2014 την ομάδα της Χίου Λαίλαπας και τον Δήμο της Χίου για την διοργάνωση του περσινού ποδοσφαιρικού αγώνα Λαίλαπας-Καρσίγιακα, ο οποίος ήταν η συνέχιση της προ 83 ετών αναμέτρησης μεταξύ των δύο αυτών ομάδων που είχε διακοπεί τότε στο 3ο λεπτό λόγω καταρρακτώδους βροχής.

H έμπνευση της διεξαγωγής του συγκεκριμένου αγώνα ήταν του συγγραφέα και φυσικού καλλιεργητή, Γιάννη Μακριδάκη, και για τούτο είναι εκ των επισήμων προσκεκλημένων προκειμένου να παραστεί στην Κωνσταντινούπολη, στη βράβευση της ομάδας και του Δήμου.

Σημειώνεται ότι η δημοτική αρχή της Χίου δεν έχει εγκρίνει το αίτημα των δημιουργών του ντοκιμαντέρ για το συγκεκριμένο αγώνα, για την προβολή της ταινίας στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο της πόλης, με αποτελέσμα να εκκρεμεί από το περασμένο φθινόπωρο, .

Ο λόγος της καθυστερημένης απάντησης από την πλευρά του Δήμου, οφείλεται στο γεγονός ότι υπήρχε η πρόθεση να συστηθεί επιτροπή αποτελούμενη από το Δήμαρχο και αντιδημάρχους με σκοπό να εγκρίνουν το υλικό του ντοκιμαντέρ.

84 χρόνια μετά!

Το ματς Λαίλαπας – Καρσιγιακά είχε διακοπεί στο 3ο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου στις 7 Δεκεμβρίου του 1930. Τη χρονιά εκείνη η κυβερνήσεις των Ελευθερίου Βενιζέλου και Κεμάλ Ατατούρκ έκαναν για πρώτη φορά μετά την Μικρασιατική καταστροφή μία προσπάθεια συνεργασίας. Η προσέγγιση των δύο χωρών ήταν αποτέλεσμα της συμφωνίας της Ελλάδας να καταβάλει 425.000 λίρες Αγγλίας ως αποζημίωση για τους Τούρκους που έφυγαν από τη χώρα και σε αντάλλαγμα η Τουρκία αναγνώριζε τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης ως μόνιμους κατοίκους.

Η υποδοχή της τουρκικής αποστολής έγινε σε πανηγυρικό κλίμα στη Χίο την προηγούμενη του αγώνα, με την προκυμαία να έχει στολιστεί με σημαιάκια των δύο χωρών και τους διοργανωτές να παραθέτουν επίσημο γεύμα στην ομάδα και τους παράγοντες της διοίκησης.

Περισσότεροι από 1.500 θεατές βρέθηκαν στο γήπεδο στην περιοχή Μεζάρια, ωστόσο η καταρρακτώδης βροχή είχε ως συνέπεια την αναβολή του αγώνα, με το ματς να μένει ανοικτό για για 84 χρόνια!

Η ιδέα για την συνέχιση του αγώνα ήρθε στον Γιάννη Μακριδάκη το 2006 στη διάρκεια της έρευνας που έκανε για τη συγγραφή του βιβλίου του «10.516 μέρες, ιστορία της νεοελληνικής Χίου, 1912-1940». Εκείνη την περίοδο το σωματείο δεν ήταν ενεργό. Η σπίθα όμως είχε ήδη μπει και όταν το 2009 μία ομάδα ανθρώπων προχώρησαν στην επανίδρυση του σωματείου, η ιδέα του Γιάννη Μακριδάκη έγινε πραγματικότητα, χάρη στον προπονητή της ομάδας, Μιχάλη Κωττάκη. Ο τελευταίος πέρα από το προπονητικό έργο ανέλαβε τόσο μία σειρά διοικητικών αρμοδιοτήτων, όσο και την προσέγγιση της διοίκησης της Καρσίγιακα Σπορ, η οποία είναι επαγγελματικό σωματείο και αγωνίζεται στη Β’ Εθνική κατηγορία Τουρκίας.
Η επανάληψη του αγώνα έγινε το Σάββατο 10 Μαΐου 2014.

http://www.gazzetta.gr/football/article/729954/i-oetoyrkias-vraveyei-dimo-kai-lailapa-hioy

Επίπεδο

Α. Τσίπρας: «παραμένουν, βεβαίως, τέσσερα σημεία διαφωνίας στα πεδία των εργασιακών σχέσεων, στο ασφαλιστικό, στην αύξηση του ΦΠΑ αλλά και στη φιλοσοφία για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Θέλω να είμαι σαφής: Δεν πρόκειται εδώ για αδυναμία τεχνικής προσέγγισης αλλά για πολιτική διαφωνία, που, όμως, όλοι γνώριζαν εκ των προτέρων στο βαθμό που αναγνώριζαν και εξακολουθούν να αναγνωρίζουν ότι ο συμβιβασμός που επιδιώκουμε θα σέβεται τη σαφή εντολή του ελληνικού λαού έτσι όπως αυτή εκφράστηκε στις εκλογές του Ιανουάριο»

Αυτές είναι οι διαφορές μεταξύ δεξιάς και επενδυτικής αριστεράς. Η διεκδίκηση λίγης αλυσίδας παραπάνω στα πόδια και η εκποίηση του πραγματικού πλούτου, δηλαδή των αρχέγονων αγαθών κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων, στο όμομα του “Λαού”.
Τα σύγχρονα ζητήματα του οικοσυστήματος (συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου φυσικά, ως φυσικό ον) είναι πολύ προχωρημένα και πολύ φιλοσοφημένα για τους παρωχημένους και προσκολλημένους στον αδιέξοδο καταναλωτισμό πολιτικούς εκπροσώπους της ανθρωπότητας που απομυζεί το Είναι της καθημερινά και πεθαίνει (αυτοκτονεί) πρόωρα.

<<Όλα τα ταπεινα πλάσματα έχουν στο βλέμμα το Θεό την ώρα που φοβούνται>>

Πολλοί τον βλέπουν τον Θεό. Είναι καλό να (τον) επικοινωνούμε. Έλαβα γράμμα από κάποιον αναγνώστη. Είχε δώσει τίτλο την καταληκτική μου φράση σε προχθεσινό ποστ περί Θεού:
<<Όλα τα ταπεινα πλάσματα έχουν στο βλέμμα το Θεό την ώρα που φοβούνται>>

Φίλε Γιάννη, αν και σ’ έχω δει μόνο δυο φορές (πριν από ένα μήνα περίπου), αισθάνομαι πως μόνο φίλο μπορώ να σε αποκαλώ. Δεν ειναι βέβαια μόνο η εκ του σύνεγγυς επαφή, αλλά και η επαφή μέσα από τα βιβλία σου που μου δίνει την εντύπωση ότι σε ξέρω χρόνια (τα τελευταία 5-6 χρόνια). Ήθελα να σου γράψω τον τελευταίο μήνα, αλλά Θεοί, καιροί και δαίμονες συμμάχησαν εναντίον μου με διάφορους τρόπους. Αυτη η φρασούλα ήταν η αφορμή που σήμερα το αποφάσισα. Πραγματικά είναι θείο δώρο του λογοτέχνη να μπορεί να ντύνει με λέξεις τις αισθήσεις και είναι δώρο εξ ουρανού (για τον αναγνώστη) να ανακαλύπτει μια φράση που του αποκαλύπτει, του εκφράζει με λόγια, μια δικιά του υποβόσκουσα αισθηση, μια εντύπωση στα όρια της λήθης που δεν έχει πάρει σάρκα λεκτική και άρα δεν έχει γίνει συνείδητη. ‘Εχω δει λοιπόν κι έγώ το Θεό στο βλέμμα των ταπείνων πλάσματων την ώρα που φοβούνται. Το βλέμμα ενος άρρωστου σκύλου που είχα μικρός, λίγο πριν πεθάνει. Το βλέμμα ένος σπουργιτιου που είχε εγκλωβιστει στο κοτετσι μας και το επιασα για να το ελευθερώσω. Το βλέμμα μιας καρδερίνας κάποιου γείτονα, που την χρησιμοποιούσε ως δολομα στον κήπο του για να μαυλίσει κι άλλες. Σκεύτηκα να την ελευθερώσω κρυφά και όταν την πέταξα ψήλα διαπίστωσα ότι είχε τσακισμένα τα φτερά και δεν μπορούσε να πετάξει. Όταν την ξανάπιασα στα χέρια μου είδα το βλέμμα του Θεού μες τα μικρά της μάτια, αλλά ήμουν πολύ μικρός για να το αναγνωρίσω και ίσως να μην το αναγνώριζα ποτέ αν δεν ερχόσουν εσύ απόψε.
Καληνύχτα θα τα ξαναπούμε…

Αναδημοσίευση

Αναδημοσιεύω ένα εξαιρετικό άρθρο του Αντώνης Ανδρουλιδάκης. Με εκφράζει απόλυτα πλην της παραμέτρου ότι προσωπικά δεν εκτιμώ ούτε έχω σε καμία υπόληψη την επενδυτική αριστερά που κυβερνάει, απεναντίας είμαι βέβαιος ότι ήρθαν να επιτελέσουν αυτόν ακριβώς τον ανήθικο ρόλο σε πλήρη συνεννόηση και αγαστή συνεργασία με τους δανειστές, να στραγγίξουν δηλαδή όλα τα ταμειακά αποθέματα του κράτους σε ευρώ και να οδηγήσουν τη χώρα κακήν κακώς στην τελική υποδούλωση δίχως να υπάρχει ούτε αντιπολίτευση ούτε πολίτες που θα εξεγερθούν, να κάψουν δηλαδή και το σενάριο της εναπομείνασας δυνατότητας χρεοκοπίας εντός του ευρώ και να ξεβρακώσουν εντελώς τη χώρα και τους πολίτες της.
Επειδή στις 20 Φεβρουαρίου όλα αυτά φαινόταν αλλά οι μόνοι που δεν τα έβλεπαν και ίσως δεν τα βλέπουν ακόμη είναι οι οπαδοί της κυβέρνησης και επειδή έκτοτε προσωπικά τους βαρέθηκα και δεν γράφω πολιτικές αναλύσεις, ούτε έχει κανένα νόημα, βρήκα σε αυτό το άρθρο μαζεμένο το σύνολο της σκέψης μου και των όσων είχα τότε αποσπασματικά γράψει και οδήγησαν αρκετούς οπαδούς εκτός εαυτού τότε. Διαβάστε το λοιπόν. Καλημέρα

Βραβείο ΔΟΕ Τουρκίας!

Σήμερα μου τηλεφώνησε μέσω του διερμηνέα του ένας κύριος, του οποίου το όνομα δεν συγκράτησα, μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Τουρκίας και μου ζήτησε να συναντηθούμε στην πόλη της Χίου. Εξήγησα ότι δεν είναι δυνατόν να κατέβω από το χωριό, πόσω μάλλον και που μόλις είχαμε τελειώσει την κατασκευή σβόλων σποράς και ήταν όλη μου η ύπαρξη μες στο αργιλόχωμα(!) και έτσι με ενημέρωσε τηλεφωνικά σχετικά με αυτό για το οποίο είχε έρθει να ενημερώσει επίσημα.
Μου είπε λοιπόν ότι η Τουρκική Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε να δώσει το βραβείο fair play 2014 στην ομάδα της Χίου Λαίλαπας και στον Δήμο της Χίου για την διοργάνωση του περσινού ποδοσφαιρικού αγώνα Λαίλαπας-Καρσίγιακα, ο οποίος ήταν η συνέχιση της προ 83 ετών αναμέτρησης μεταξύ των δύο αυτών ομάδων που είχε διακοπεί τότε στο 3ο λεπτό λόγω καταρρακτώδους βροχής. Και επειδή, είπε ο Τούρκος εκπρόσωπος της ΔΟΕ, όλο αυτό το εγχείρημα ήταν δική μου έμπνευση και ιδέα, ήθελε να με δει και να με προσκαλέσει στην Πόλη τον άλλο μήνα όπου θα γίνει η βράβευση της ομάδας και του Δήμου.
Ελπίζω μετά από αυτό και μετά από την αποδοχή του βραβείου εκ μέρους του Δήμου, να αποφασίσει τελικά η δημοτική αρχή και να προσκαλέσουν στο νησί τους Τούρκους ντοκυμαντερίστες οι οποίοι έχουν έτοιμη από το περασμένο φθινόπωρο την ταινία τους σχετικά με το ματς και τα ιστορικά ελληνοτουρκικά φιλικά παιχνίδια, έχουν δε αιτηθεί από τότε στον Δήμο να έρθουν και να την προβάλουν στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο της πόλης αλλά απάντηση δεν έλαβαν ποτέ λόγω μάλλον της γνωστής φοβίας της δημοτικής αρχής μη τυχόν και εκτεθεί στα μάτια της συντηρητικής κοινωνίας και των θρησκευτικών και εθνικιστικών κύκλων στους οποίους ως φαίνεται, δυστυχώς, λογοδοτεί ή τόσο πολύ τους υπολείπτεται.
Είχα την πληροφόρηση ότι ελέχθη τότε το να δημιουργηθεί επιτροπή δημάρχου και αντιδημάρχων οι οποίοι θα έβλεπαν την ταινία και αν την ενέκριναν, θα προσκαλούσαν τους δημιουργούς της στη Χίο και θα οργάνωναν την προβολή. Αυτό για να μη συνδεθεί το όνομα του Δήμου με κάποια πιθανή εθνική πρόκληση λόγω του περιεχομένου της ταινίας! Τώρα που αποδέχονται βραβείο από την ΔΟΕ Τουρκίας και μάλιστα μέσω ιδέας ανθρώπου που δεν ταιριάζει στην συντηρίλα των κύκλων για την γνώμη των οποίων κόπτονται, ελπίζω να το ξανασκεφτούν, να απαντήσουν θετικά στους δημιουργούς, να τους προσκαλέσουν στο νησί και να δούμε κι εμείς το ντοκυμαντέρ του αγώνα.

Πάνε και οι καβάντζες

Βάλτε με τον νου σας. Από τον Αύγουστο του 14 μέχρι σήμερα πληρώνουμε ανελλιπώς δόσεις των χρεών δίχως να έχουμε λάβει ουδεμία δόση νέου δανείου. Η χώρα δηλαδή ανταπεξέρχεται στις δανειακές της υποχρεώσεις με ίδιες δυνάμεις.
Τι σημαίνει αυτό; Δύο πράγματα τουλάχιστον:
Πρώτον ότι αν είχαμε τσαγανό και αριστερή κυβέρνηση, θα είχαμε το απαραίτητο χρήμα για να μη στεγνώσει η αγορά από εισαγώμενα είδη πρώτης ανάγκης (φάρμακα, καύσιμα) αν λαμβάναμε την απόφαση της ρήξης τότε, που ήταν και η άνοιξη προ των πυλών και δεύτερον ότι κάθε μέρα που περνάει, ενδεχόμενη ρήξη γίνεται ολοένα και πιο επώδυνη αφού θα μας βρει εντελώς “στεγνούς” και πολύ κοντά στον επόμενο χειμώνα.
Η επενδυτική αριστερά που κυβερνάει τη χώρα φοβάμαι ότι πολιτεύεται δίχως μπούσουλα και αυτό φαίνεται καθαρά από το ότι υπάρχουν ρεύματα πάσης πολιτικής σκέψης και τυχοδιωκτισμού στα ψηλά της κλιμάκια. Άλλοι θέλουν “έντιμο συμβιβασμό” δηλαδή υποταγή ξανά στα μνημόνια, άλλοι θέλουν εκλογές με πρόταγμα την ρήξη και άλλοι εκλογές με ενίσχυση της κυβέρνησης για να λάβει τα απαραίτητα μέτρα υποταγής. Προς το παρόν έχουν υπογράψει ήδη από τις 20 Φλεβάρη την συνέχιση του προηγούμενου μνημονίου και της προηγούμενης αξιολόγησης αλλά ροκανίζουν τον χρόνο με λεονταρισμούς όχι ανέξοδους αφού ξοδεύουν ταυτόχρονα και τις τελευταίες χρηματικές καβάντζες του κράτους υπονομεύοντας την αξιοπρεπή στάση και μεθοδεύοντας την υποταγή ως μόνη λύση.

Ο Θεός

Πάντοτε με συγκλόνιζαν τα φοβισμένα πλάσματα.
Θυμάμαι ένα αδέσποτο σκυλί μια μέρα στο λιμάνι, που τρόμαξε καθώς περνούσε φουριόζος δίπλα του ένας άνθρωπος σέρνοντας τη βαλίτσα, έκανε δύο βήματα πιο κει φοβισμένο, να μην ενοχλεί με την παρουσία του, διασταυρώθηκε το βλέμμα μου με το δικό του, ήτανε ο Θεός.
Ένα βατράχι σήμερα στην άκρη του δρόμου, μαζεύτηκε φοβισμένο καθώς πέρασα με τις γαλότσες μου από δίπλα του, στάθηκα από πάνω του και το κοίταξα για λίγο που κρατούσε ακόμα και την ανάσα του, ήτανε ο Θεός.
Ένα τσιγκανάκι ξυπόλυτο στην Πανεπιστημίου, ατμόσφαιρα εορταστική, διαβάτες με σακούλες τριγύρω και εκείνο με βλέμμα φοβισμένο, διότι είχε χάσει το χέρι του πατέρα του, έψαχνε να τον βρει, ήτανε ο Θεός.

Όλα τα ταπεινά πλάσματα έχουν στο βλέμμα τον Θεό την ώρα που φοβούνται

Ευπώλητα Μαρτίου 2015 στον Ευριπίδη

Με δεδομένο ότι το Αντί Στεφάνου εκδόθηκε στα τελη Φεβρουαρίου, πρώτος μήνας κυκλοφορίας του ο Μάρτιος

Σήμερα τα βιβλιοπωλεία «Ευριπίδης» (Χαλάνδρι & Κηφισιά) για ολόκληρο τον μήνα Μάρτιο του 2015

ελληνική λογοτεχνία

1. Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια της Αλκυόνης Παπαδάκη (εκδόσεις Καλέντη)
2. Δέκα ζωές σε μία της Τατιάνας Αβέρωφ (εκδόσεις Μεταίχμιο)
3. Το βιβλίο της Κατερίνας του Αύγουστου Κορτώ (εκδόσεις Πατάκη)
4. Ο πειρασμός της νοσταλγίας του Τίτου Πατρίκιου (εκδόσεις Κίχλη)
5. Σε βρίσκει η ποίηση του Τίτου Πατρίκιου (εκδόσεις Κίχλη)
6. Νίκη του Χρήστου Χωμενίδη (εκδόσεις Πατάκη)
7. Η Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση (εκδόσεις Εστία)
8. Στεφάνι από ασπάλαθο της Σόφης Θεοδωρίδου (εκδόσεις Ψυχογιός)

9. Αντί στεφάνου του Γιάννη Μακριδάκη (εκδόσεις Εστία)

Πηγή

Αντί Στεφάνου: 15η αναγνωστική απόκριση

Αγαπητέ Γιάννη, έχω διαβάσει 2 παλαιότερα βιβλία σου και πριν λίγες μέρες διάβασα και το καινούργιο σου βιβλίο και μου άρεσε πάρα πολύ!! Ήθελα να σε συγχαρώ και να σου πω ότι σκοπεύω να διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία σου. Ήδη, σε κάθε ευκαιρία, τα κάνω δώρο στους φίλους μου.
Η γλώσσα είναι εξαιρετική και ταιριάζει η σοβαροφάνειά της πολύ με την ιστορία του βιβλίου που σε κάνει να μειδιάς συνεχώς. Να ξέρεις ότι το βιβλίο αυτό δίνει στον αναγνώστη το έναυσμα για να κάνει έναν απολογισμό για τη ζωή του και να αποφασίσει αλλαγές.
Εγώ, ίσως επειδή είμαι χορτοφάγος και δεινή ζωόφιλος ένοιωθα πολύ κοντά στον Στέφανο.
Περιμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο σου. Μα τι απόλαυση είναι να διαβάζεις τέτοια βιβλία!!!!
Περιμένω ίσως και ένα ακόμα βιβλίο που να αναδεικνύει ότι τα ζώα έχουν ψυχή, χαρακτήρα, αισθήματα, κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι υποτιμούν.
Φιλικά και με μεγάλη συμπάθεια
Ο. Δ.

Ηγουμενίτσα