Μια πολιτική πρόταση

Μια σύγχρονη αριστερή κυβέρνηση εκτός από τα ζωτικά ζητήματα της αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης και της διευθέτησης του χρέους μέσω κουρέματος, της ανάσχεσης της πορείας εκποίησης της πατρίδας κλπ, θα πρέπει να είναι και εμπνευστική, πρωτοπόρα κυβέρνηση, η οποία θα ανοίξει νέους δρόμους ζωής για τους πολίτες της και θα οργανώσει δομές που θα εργαστούν επί της ριζικής αλλαγής πορείας της κοινωνίας.

Προσωπικά και για να μην μακρηγορώ απευθύνω επιγραμματικά πρόταση προς την Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα για την δημιουργία Σχολείων Αποεκπαίδευσης και Απλεπιστημίων, ένα σε κάθε Νομό της Ελλάδας και είμαι πρόθυμος να την αναπτύξω πλήρως αν υπάρχει ενδιαφέρον.

Επιγραμματικά αυτό σημαίνει ότι:

Θα δημιουργηθούν σε κάθε Νομό δομές οι οποίες θα λειτουργούν ένα κτήμα φυσικής καλλιέργειας, εντός του οποίου θα γίνονται διαρκή βιωματικά σεμινάρια για την συνειδητοποίηση του οικοσυστήματος, της φυσικής υπόστασης των ανθρώπων και του ρόλου τους μέσα σε αυτό πλάι στα άλλα όντα και τους φυσικούς πόρους. Σεμινάρια φυσικής καλλιέργειας, ζωής, διατροφής, ώστε να έρχονται τα παιδιά αλλά και κάθε ηλικίας άνθρωποι σε επαφή με τους σπόρους, με τα άλλα πλάσματα, με τη γη, με τους φυσικούς πόρους, να συνειδητοποιούν τη ανάγκη όχι μόνον εξοικονόμησης αλλά και καθημερινής αναπλήρωσης αυτών, να έρχονται επίσης σε επαφή με την φιλοσοφία της μη επέμβασης και του φυσικού τρόπου ζωής, να νιώθουν την Ευθύνη του καθενός προσωπικά για την ζωή του, για την υγεία του, για την πολιτική, για την ανθρωπότητα, για το οικοσύστημα, να απεγκλωβίζονται από τα στενά όρια του τεχνητού καταναλωτικού συστήματος και απελευθερώνονται μέσα στο άπλετο και αυθύπαρκτο οικοσύστημα, για να επαναστήσουμε το αξιακό μας σύστημα με τον επαναπροσανατολισμό ως προς τους πραγματικούς ορισμούς των όρων που αντιστράφηκαν εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος π.χ. πλούτος, φτώχεια, ανάπτυξη, λιτότητα κλπ

Υποδομές δηλαδή που θα παράξουν μέσω διαρκών βιωματικών δράσεων τους επαναπροσανατολισμένους ανθρώπους της μετακαταναλωτικής εποχής.

Βέβαια για την σταδιακή μας μετάβαση στην μετακαταναλωτική εποχή απαιτείται και η οικονομική υποστήριξη των πολιτών με τομές στο φορολογικό, κατάργηση όλων των άμεσων φόρων και επιβολή μόνον αναλογικού έμμεσου φόρου κατανάλωσης προϊόντων και υπηρεσιών.

Μια αφιέρωση στον νέο Υπουργό Παιδείας

07:56 | 21 Οκτ. 2013

Θεωρώ ότι η σπουδαιότερη γνώση που δίνεται σε όσους μαθητεύουν στην υφιστάμενη συστημική Παιδεία της Εξειδίκευσης, είναι η Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, στην γενικευμένη της μορφή βέβαια, στην πιο φιλοσοφημένη, στο ότι όλα είναι μεταβολές ενέργειας δηλαδή, στο ότι δεν υπάρχει όφελος δίχως ζημία, κέρδος δίχως χασούρα.

 

Αυτή η φυσική αρχή, καθώς και η φιλοσοφική της προέκταση, συνεπικουρούμενη από τις αρχές της φυσικής ζωής, διατροφής και καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία), είναι κατά τη γνώμη μου η βάση μιας νέας Παιδείας που θα επιχειρεί, στα πρώτα της χρόνια τουλάχιστον, την αποεκπαίδευση όσων έχουν ήδη υποστεί την παρεχόμενη μέχρι σήμερα συστημική εκπαίδευση, αλλά και την εξαρχής παροχή βασικών γνώσεων, μόρφωσης και συνειδητότητας στις νέες γενιές ανθρώπων.

Δηλαδή η αποεκπαίδευση των ήδη εκπαιδευμένων και τα πρώτα στάδια της παιδείας των νεότερων, αμύητων ανθρώπων, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σ’ αυτές, τις σύγχρονες γενιές, να είναι απολύτως κοινά, γονείς και παιδιά να μαθητεύουν μαζί, το πρόγραμμα δε, να στηρίζεται τους εξής βασικούς άξονες:

Να είναι ελεύθερο από καθημερινά ωρολόγια προγράμματα και ευέλικτο. Να είναι ολοήμερο, να μπορεί, εφόσον είναι εφικτό και επιθυμητό,  να μετακινείται σε οποιοδήποτε περιβάλλον εξυπηρετεί κάθε φορά το μάθημα και να αφήνει στην ευχέρεια του κηδεμόνα αλλά και του παιδιού ποια από τα μαθήματα θα παρακολουθήσουν, μαζί ή ξεχωριστά.

Να είναι απελευθερωμένο από κάθε είδους αξιολογικά συστήματα, διαγωνισμούς, εξετάσεις και οτιδήποτε προάγει την ιδιωτικότητα, την μετατροπή του ανθρώπου σε άτομο και τον ανταγωνισμό μεταξύ ατόμων

Να καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση και όχι την ατομική, την συλλογικότητα και όχι την ιδιώτευση, την μη επεμβατικότητα και όχι την αυτενέργεια και την εκβίαση πλασμάτων και καταστάσεων. Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι ένα φυσικό ον, ένα πλάσμα σαν όλα τα άλλα και ότι μαζί με τον άλλον άνθρωπο και με όλα τα άλλα πλάσματα αποτελούν το Οικοσύστημα. Να του καλλιεργεί την ανθρώπινη υπόσταση βιωματικά. Να τον φέρνει σε άμεση επαφή με τους φυσικούς πόρους, το νερό, το χώμα, τους σπόρους, το οξυγόνο, την ενέργεια, με τα υλικά δηλαδή της ύπαρξής του και να ενθαρρύνει την ομαδική βιωματική εργασία πάνω σε αυτά, στα πλαίσια της οποίας ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ο διπλανός του, είναι άνθρωπος συμπληρωματικός κι όχι άτομο ανταγωνιστικό, μαθαίνει επίσης ότι όλοι είναι ίσοι και σύμμαχοι στην αποστολή τους να ζήσουν, ότι και μόνο η παρουσία του άλλου δίπλα του είναι κέρδος.

Να ανοίγει τους ορίζοντες του ανθρώπου ως προς την ύπαρξη του Γενικού Συνόλου δηλαδή του Οικοσυστήματος εντός του οποίου καλείται να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει ελεύθερος και εντός του οποίου παίρνουν πραγματικό νόημα οι ορισμοί του πλούτου, της πενίας, της ευτυχίας, της δυστυχίας καθώς και όλων των Αξιών.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι ο εαυτός του, η υγεία του, σωματική και ψυχική, είναι ζήτημα αποκλειστικά δικό του, ότι μπορεί και ότι υποχρεούται να έχει την απόλυτη ευθύνη της, ότι είναι τεράστιο έγκλημα να αφήνει το Είναι του στα χέρια άλλων. Να τον μαθαίνει ότι η διατροφή του είναι η βάση του οργανισμού του, η βάση του κορμιού του, της σκέψης του, των συναισθημάτων του, των σχέσεών του και να τον εισαγάγει στις έννοιες και στις πρακτικές της φυσικής διατροφής, της φυσικής καλλιέργειας (στη γη και στην κοινωνία) και της φυσικής ζωής.

Να διδάσκει στον άνθρωπο ότι η ανθρωπότητα, απαρχής μέχρι το άπειρο, είναι ενιαίο σύνολο και ότι ολόκληρη αλλά και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, ως πλάσμα της Φύσης, τον διέπουν οι κανόνες και οι Αρχές της, οι ρυθμοί της, ότι δηλαδή η αργή αβίαστη φυσική ανάπτυξη είναι ο μόνος ρυθμός που μας διέπει όλους και όποιος το ξεχνάει αυτό και επιχειρεί να αυτονομηθεί, να αυτενεργήσει εκβιάζοντας την εξέλιξη, σύμφωνα με την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, ζημιώνει στην διάρκεια του χρόνου, όχι μόνον τον εαυτό του αλλά ολόκληρο το οικοσύστημα.

Να μαθαίνει στον άνθρωπο ότι είναι απλά και μόνο ένα πλάσμα το οποίο, όπως όλα τα πλάσματα, έχει κάποια, λιγοστά εμπρός στην αιωνιότητα του πλανήτη, χρόνια ζωής, και ότι για να ζήσει χρειάζεται φυσικούς πόρους, οι οποίοι είναι πεπερασμένοι, άρα επιβάλλεται να αναπληρώνει έστω και μέρος αυτών που χρησιμοποιεί, και, βεβαίως ότι δεν έχει δικαίωμα να προκαλεί μη αναστρέψιμες καταστροφές στο περιβάλλον του διότι αυτό θα αποβεί μοιραίο και στην ανθρωπότητα αλλά και στα άλλα πλάσματα που συναποτελούν το οικοσύστημα.

Να κάνει ουσιαστικά επανεκκίνηση στην ανθρωπότητα, να επαναθέτει στο ύψος τους τις αξίες που απαξιώθηκαν με το πέρασμα των χρόνων και την συστημική εκπαίδευση, και να αποδομεί σιγά σιγά, τούβλο με τούβλο αυτό τον πύργο της ύβρης που έστησε όλα αυτά τα χρόνια η ανθρωπότητα.

Να διδάσκει στο παιδί γραφή κι ανάγνωση καθώς και τα επιτεύγματα του ανθρώπινου νου και της ψυχής, τις βάσεις της Τέχνης, τα Μαθηματικά, την Αρχαία Ελληνική, τους αρχαίους πολιτισμούς, αλλά και τους σημερινούς “διαφορετικούς” πολιτισμούς, εμπρός στους οποίους φαντάζει γυμνός ο βασιλιάς, δηλαδή ο δυτικός, καταναλωτικός τρόπος ζωής.

Να στρέφει το ενδιαφέρον του ανθρώπου προς την ψυχή του, προς την φιλοσοφία και την τέχνη, διδάσκοντάς του τους φιλοσόφους και τα καλλιτεχνικά ρεύματα.

Να κηρύσσει την λιτότητα, την ολιγάρκεια, την ταπεινότητα, την αλληλεγγύη

Αυτές είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο σημαντικές βασικές αρχές ενός συστήματος βασικής παιδείας. Να προάγει τον άνθρωπο και την σχέση του με το οικοσύστημα και με τον άλλον άνθρωπο, να τον φέρνει σε επαφή με την ψυχή του, να του ανοίγει ένα παράθυρο στις τέχνες, στην φιλοσοφία, στον πολιτισμό και κατόπιν, να τον παραδίδει, όχι υποχρεωτικά αλλά όποιον το επιθυμεί, ως άνθρωπο με πνεύμα κριτικό και με βάση στέρεη πλέον, στην εκπαίδευση, απ’ όπου θα μπορεί να λάβει άλλες επιστημονικές και τεχνολογικές κατευθύνσεις.

Ίσως όλα αυτά να φαντάζουν ουτοπικά με αυτή την πρώτη ανάγνωση αλλά ας σκεφτούμε κατά πόσον είναι ρεαλιστική η ζωή μας, με δεδομένο ότι (ξε)χάσαμε τον απόλυτο ρεαλισμό του αυθύπαρκτου οικοσυστήματος που μας ορίζει και χωθήκαμε να ζούμε βαθιά στην ουτοπία ενός τεχνητού συστήματος, το οποίο φτιάξαμε οι ίδιοι.

ΥΓ: Αυτοί είναι οι βασικοί φιλοσοφικοί άξονες επί των οποίων “ιδρύθηκαν” και λειτουργούν με (δωρεάν) διαλέξεις και βιωματικά σεμινάρια το Απλεπιστήμιο και τα Σχολεία Αποεκπαίδευσης, θεσμοί που φιλοδοξούν να εξαπλωθούν.

Πρώτα σχόλια

Σε γενικές γραμμές το κυβερνητικό σχήμα το βλέπω ελπιδοφόρο. Ολιγομελές και ευέλικτο δεν το λες βέβαια, όπως είχε διακηρύξει προεκλογικά ο πρωθυπουργός αλλά ας το παραβλέψουμε αυτό.
Έχω μερικές ακόμη πρώτες παρατηρήσεις πέραν αυτής.
1. Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης δεν νομίζω ότι έχει λόγο να υπάρχει. Τουλάχιστον όσο δεν υπάρχει και Υπουργείο Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής
2. Υπουργείο Πολιτισμού και Παιδείας σκέτο, θα περίμενα να ονομάζεται. Χωρίς φυσικά το ” και Θρησκευμάτων”
3. Υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Εξαιρετική κίνηση και άκρως απαραίτητη. Επίσημη δήλωση της κατάντιας της χώρας και βεβαίως της κοινωνίας μας.
4. Τα πρόσωπα δεν θα τα σχολιάσω. Κάποιους δεν τους γνωρίζω καθόλου, για κάποιους έχω πολύ θετική άποψη και για κάποιους άλλους τελείως αρνητική. Αναμένουμε τις ενέργειές τους για να κρίνουμε.
5. Η τοποθέτηση της Ζωής Κ. στη θέση του Προέδρου της Βουλής έχει συμβολική σημασία αλλά και ουσιαστική νομίζω. Αφενός θα λάβει τη θέση από την οποία την χλεύαζαν κάποιοι ξοφλημένοι ακροδεξιοί και θα αναβαθμίσει τον θεσμό του Προέδρου της Βουλής, τον οποίο είχε εξευτελίσει ο άντρακλας βαρβατίλας βαγγέλας, αφετέρου δε θα ανασκαλίσει τα πάντα εκεί μέσα και θα φέρει στην επιφάνεια κάθε περίπτωση που χρίζει διερεύνησης και εξεταστικών επιτροπών κλπ, γενικώς δεν θα μπορεί να της κουνηθεί κανείς και αυτό είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται.
Ας ευχηθούμε να είναι καλορίζικοι λοιπόν και να έχουν επιτυχία στο έργο τους, να είναι καινοτόμοι και ριζοσπάστες, να σεβαστούν την χώρα μας, τις ζωές μας, τους φυσικούς πόρους και όλα τα άλλα πλάσματα, που “κατοικούν” στη χώρα μας και δεν μπορούν να ψηφίσουν. Διότι, έτσι που τα καταφέραμε ως κοινωνία, αυτή είναι η μόνη ευκαιρία που έχουμε ως προοδευτικοί πολίτες. Αν αποτύχει, θα μας βρουν πολύ χειρότερα. Περιμένουν στη γωνία οι μισαλλόδοξοι φασίστες για να επανακάμψουν πλησίστιοι και τότε θα αναθυμόμαστε τον Σαμαρά ως όαση δημοκρατίας

Το φρετζούνι της συνείδησής μας

Σήμερα στο πρωινό μου διάβα βρήκα ένα φρετζούνι. Το άκουσα να χαρχαλεύει μέσα σε κάτι αστιφύδες και πήγα κοντά. Ήτανε ανήμπορο να πετάξει, φοβισμένο, με κοιτούσε και είχε το στόμα του ανοιχτό και το χοντρό του ράμφος έτοιμο για το τσίμπημα της άμυνας.

Περάσανε ολοταχώς από το μυαλό μου όλες οι παιδικές μου μνήμες με τα φρετζούνια, που τα θεωρούσαμε τότε ως τα πιο φοβερά και τρομερά από όλα τα μικρόπουλα και ήταν ο φόβος και ο τρόμος μας, να μη μας τσιμπήσουν.

Έσκυψα και το έπιασα. Με κατατσίμπησε και μου έδιωξε όλους τους παιδικούς μου φόβους. Το πήγα σε έναν γείτονα που έχει κανάρια και κλουβάκια αδειανά, το βάλαμε σε ένα απ’ αυτά να ηρεμήσει, να φάει και να πιει κάνα δυο μέρες και βλέπουμε. Ήτανε χτυπημένο στο δεξί φτερό από κάποια σκάγια μάλλον. Μπορεί να ζήσει και να μείνει στο κλουβί για το υπόλοιπό του, θα δούμε, μπορεί και να ξαναπετάξει.

Πολλά λαβωμένα πουλιά περισυλλέγω τώρα τελευταία. Κάτι μάλλον σημαίνει αυτό.

Τα πουλιά είναι του Θεού το μάτι από πάνω μας, είναι η συνείδησή μας τα πουλιά”, λέει ο ήρωάς μου ο Θόδωρος ο Πεπόνας στο βιβλίο “Του Θεού το μάτι”.

Άλλοι λαβώνουν την συλλογική μας συνείδηση μάλλον και άλλοι την διασώζουν…

Πολιτικός πολιτισμός

Προσωπικά απόρησα και που τηλεφώνησε το βράδυ των εκλογών στον Τσίπρα για να τον συγχαρεί. Δεν το περίμενα. Απεναντίας, ήμουν βέβαιος ότι δεν θα έχει μούτρα να τον πάρει μετά από τόση απροκάλυπτη ακροδεξιά λάσπη που του είχε ρίξει. Του είπε λοιπόν ότι το επιτάσσει ο πολιτικός πολιτισμός, γι’ αυτό του τηλεφώνησε. Με άλλα λόγια υποκρίνομαι φίλε για να φανώ πολιτισμένος, μη νομίζεις… Τα κάνουν αυτά οι κουτσαβάκηδες.
Την επόμενη μέρα όμως δεν άντεξε το κουτσαβάκι άλλον πολιτισμό και δεν μετέβη να παραδώσει την εξουσία αποδεικνύοντας ότι αποτελεί μία τελείως παρωχημένη για την πολιτισμένη ανθρωπότητα πολιτική προσωπικότητα, η οποία επιβάλλεται να εξαφανιστεί από την πολιτική σκηνή και να μην προσβάλει άλλο τη χώρα μας.
Την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση είχαν πρόσφατα και κάποιοι νέοι άνθρωποι, φίλοι και συνεργάτες μου όταν εξέδιδα επί 15 χρόνια το περιοδικό Πελινναίο, οι οποίοι εξελέγησαν τον περασμένο Μάιο, κάλιο αργά παρά ποτέ, ως Δημοτική Αρχή Χίου. Πήγαν να παραλάβουν μόνοι τους, κανείς από το καθεστώς των χυδαίων πασόκων που απερχόταν δεν ήταν εκεί για να τους παραδώσει και βρήκαν άδεια τα πάντα, από συρτάρια μέχρι ντεσκτοπ, όπως μου είπαν έκπληκτοι μετά.
Έτσι είναι το καβάλημα λόγω εξουσίας. Ξεχνούν τι σημαίνει αιρετός και νομίζουν ότι τους παίρνει το παιχνιδάκι τους ο αντικαταστάτης τους, τον οποίον ψήφισε η κοινωνία, μουτρώνουν και δείχνουν το ποιόν τους το πραγματικό φάτσα κάρτα και δίχως τσίπα καμιά.
Παρεμπιπτόντως, οι φίλοι και συνεργάτες μου που έγιναν δημοτική αρχή, μου έλεγαν τότε σε διάφορες συζητήσεις μας, στη διάρκεια των ζυμώσεων σύστασης δημοτικών παρατάξεων, ότι δεν με θέλουν μαζί τους λόγω του ότι είμαι ακραίος συριζαίος (!!!) και τους θολώνω το ακομμάτιστο μήνυμα που θέλουν να στείλουν στην κοινωνία για να τους ψηφίσει (!!!), καλή τους ώρα. Όχι ότι ήθελα να κατέβω μαζί τους υποψήφιος, δεν τα συνηθίζω τέτοια καμώματα αλλά ήθελα πολύ να αλλάξει η κατάσταση και έτσι είχα δηλώσει παρών να βοηθήσω, όλα αυτά βέβαια πριν κατέβει αυτόνομα η χιακή συμπολιτεία την οποία στήριξα.
Αυτή λοιπόν η επικρατούσα για μένα άποψη, του ότι είμαι συριζαίος, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε κατά τις εκλογές του 2012 όταν και θα έπρεπε η ελληνική κοινωνία να έχει ψηφίσει Σύριζα και να έχει κάνει, με πολύ καλύτερο τρόπο και προοπτικές και σε πολύ καλύτερο χρόνο αυτό που έκανε τώρα. Διότι πράγματι τότε αρθρογραφούσα με πάθος υπέρ του Σύριζα και του Τσίπρα ως νέου ανθρώπου που επιβάλλεται να αντικαταστήσει τους παρωχημένους ακροδεξιούς και να τους στείλει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας για να μην τους ξαναδούμε.
Τότε ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ψήφισα κόμμα, το οποίο είχε ελπίδες να πάρει την εξουσία, κατόπιν δε των εκλογών γράφτηκα και στον Σύριζα ως μέλος αλλά η συμμετοχή μου στο κόμμα κράτησε μια βδομάδα αφού παραιτήθηκα και δεν ξαναπάτησα όταν άρχισαν να κάνουν εκπτώσεις και να λένε ότι θα συμμαχήσουν ακόμα και με τον διάβολο και κάτι τέτοια για να δικαιολογήσουν την στροφή τους προς την συντήρηση.
Στις εκλογές του 2015 λοιπόν δεν ψήφισα Σύριζα. Είμαι όμως αποφασισμένος να στηρίξω τον Σύριζα και τον Τσίπρα, ως νέο άνθρωπο με όλες μου τις δυνάμεις για να επιτύχει στο έργο του αν όντως αυτό το έργο δείξει ότι είναι ριζοσπαστικό και βγάζει την ελληνική κοινωνία από τον βούρκο και τον μεσαίωνα αλλά και από την υποτέλεια και την αναξιοπρέπεια οδηγώντας την ταυτόχρονα σε έναν άλλο δρόμο αξιών και όχι ευτέλειας.

Όλοι έχουμε υποχρέωση να στηρίξουμε τον Τσίπρα και τον Σύριζα σε αυτή την περίπτωση. Άλλη επιλογή δεν έχουμε. Η ελληνική κοινωνία έδωσε έστω και καθυστερημένα, έστω και από ανάγκη την εξουσία σε έναν νέο άνθρωπο σαφώς προοδευτικό σε σχέση με τα απερχόμενα πολιτικά απολιθώματα και έχουμε υποχρέωση να τον στηρίξουμε όλοι ενεργά, ιδίως όσοι έχουν άποψη πολιτική για το πού πρέπει να κατευθυνθεί η πορεία μας. Αυτό κι αν είναι δείγμα πολιτικού πολιτισμού.

Πρώτο βήμα

Σήμερα κάναμε ως κράτος ένα πρώτο βήμα για να ξεκολλήσουμε από τον μεσαίωνα. Πρώτη φορά που εκπρόσωπος της εκκλησίας δεν έβαλε την υπογραφή του σε επίσημο κρατικό έγγραφο, το οποίο φυσικά είναι νόμιμο και χωρίς αυτήν.
Με το καλό να γίνει σύντομα και το δεύτερο βήμα. Να γίνει Νόμος του Κράτους ο υποχρεωτικός πολιτικός γάμος, η πολιτική βάφτιση και η πολιτική κηδεία. Μόνο οι πολιτικές πράξεις (να) έχουν νόημα για το κράτος και όχι θρησκευτικές τελετές και τα μυστήρια. Αυτά είναι άλλου παπά ευαγγέλιο….

Αμφιθυμία

Ξύπνησα σήμερα με αμφίθυμη διάθεση. Αφενός επειδή δεν θα ξαναδώ τις φάτσες των θλιβερών ακροδεξιών να μου κουνάνε το δάχτυλο και επειδή κάναμε ως κοινωνία ένα μικρό βήμα σε μια νέα εποχή, αφετέρου όμως επειδή το νησί που ζω έβγαλε τα μεγαλύτερα ποσοστά νδ και επειδή φυσικά έχω και τις αμφιβολίες μου για την αριστερά που εμπεριέχει τόσα παλαιά και φθαρμένα πολιτικά πρόσωπα και νοοτροπίες του παρελθόντος δικομματισμού μέσα της και στους ψηφοφόρους της.
Το μόνο συγκεκριμένο που νιώθω και μπορώ να πω, είναι ότι σίγουρα έχουμε μπει σε μια νέα εποχή και ότι αν αυτή η Αριστερά δείξει ότι έχει τσαγανό να προβεί σε ριζικές αλλαγές και διάθεση να κάνει ουσιαστικό άνοιγμα σε χώρους και ιδέες που ως τώρα δεν έχει αγκαλιάσει, κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την πρόσκλησή της για ευρεία συνεργασία και να συνταχθεί στον αγώνα της.

Το μπλε νησί

Η Χίος, το νησί που μεγάλωσα και που μένω ,όχι μόνο βάφτηκε μπλε και αποτελεί αντίθεση μέσα σε όλο το ροζ του Αιγαίου αλλά έβγαλε και το μεγαλύτερο ποσοστό ΝΔ πανελλαδικά.

Υπάρχει μια ιστορία από την εποχή της τουρκοκρατίας, η οποία σε γενικές γραμμές λέει ότι ο Πασάς της πόλης Χίου είχε ένα αγαπημένο ελαφάκι που κάθε πρωί το άφηνε ελεύθερο και αυτό πήγαινε στην αγορά και βοσκούσε από την πραμάτεια των μανάβηδων. Οι μανάβηδες είχαν αγανακτήσει και κάποτε μαζεύτηκαν όλοι μαζί να πάνε στον Πασά και να του πούνε μάζεψε το γαμημένο το ελαφάκι σου γιατί μας κάνει ζημιές. Για να μην τα πολυλογώ, ξεκίνησαν προς το σπίτι του Πασά αλλά στη διαδρομή όλο και κάποιος από αυτούς φοβόταν τις συνέπειες και λάκιζε από την πορεία, ώσπου τελικά έφτασε ένας και του είπε πολυχρονεμένε μου Πασά να χαίρεσαι το όμορφό σου ελαφάκι ή κάτι τέτοιο.

Αυτή η ιστορία μπορεί να εξηγήσει πολλά για τον χαρακτήρα των Χίων αλλά όχι όλα.

Η Χίος είναι ένα νησί που κουβαλάει τρομακτική ενέργεια. Ενέργεια ψυχών βασανισμένων και σφαγιασμένων. Είναι το θέατρο της μοναδικής παγκοσμίως γενοκτονίας, η οποία δεν έχει καν αναγνωριστεί ως τέτοια. Η Σφαγή της Χίου έχει καταγραφεί στον χαρακτήρα των εναπομεινάντων ιθαγενών ως ο απόλυτος Τρόμος και η απόλυτη εκδίκηση της Εξουσίας, έχει αφήσει λοιπόν τα σημάδια της πάνω τους, σημάδια που μεταφέρονται γονιδιακά από γενιά σε γενιά αυτών των ανθρώπων και τους κάνουν να φοβούνται την εξουσία και “να γυρεύουν τη δουλειά τους”.

Εξαιτίας της Σφαγής λοιπόν οι Χιώτες μετατράπηκαν σε χαμαιλέοντες για να αποφύγουν τυχόν κινδύνους και αντίποινα από την εκάστοτε εξουσία. Αν επικεντρωθούμε στα νεώτερα μεταπολιτευτικά χρόνια θα δούμε ότι πάντοτε, όποτε οι συνθήκες το ευνοούσαν, όποτε υπήρχε δηλαδή εναλλαγή εξουσίας, η Χίος ήταν μια παραφωνία στον χάρτη. Πάντοτε η Χίος υπερψήφιζε την απερχόμενη κυβέρνηση. Διότι κατά τα χρόνια που είχε την εξουσία στα χέρια της η κυβέρνηση, οι Χιώτες είχαν μεταλλαχθεί σε οπαδούς και ψηφοφόρους της, οπότε στις επόμενες εκλογές δεν ακολουθούσαν τις αλλαγές που γίνονταν στην υπόλοιπη Ελλάδα και απόμεναν ως παραφωνία να υποστηρίζουν τους κυβερνήτες που έπεφταν.

Εκτός από τον Τρόμο της Σφαγής και των Αντιποίνων της Εξουσίας, που κουβαλάνε γονιδιακά, άλλη μια παράμετρος, η οποία συμβάλει στο να μεταλλάσσονται πολιτικά οι Χίοι και να γίνονται ακόλουθοι της εκάστοτε εξουσίας, είναι το επιχειρηματικό τους πνεύμα, ο συσσωρευμένος χρηματικός πλούτος λόγω εφοπλισμού και ναυτιλίας κυρίως και φιλαργυρία τους, ιδιότητες που φυσικά ευνοούν τον συντηρητισμό της κοινωνίας και την μη διάθεσή τους για πολιτικές αλλαγές και μετάβαση σε νέα πολιτικά και οικονομικά περιβάλλοντα.

Όλα αυτά ισχύουν γενικά για τους κατοίκους του κατά τα άλλα πανέμορφου τόπου που μεγάλωσα και που ζω, στην παρούσα όμως εκλογική αναμέτρηση ισχύει και κάτι ακόμα. Η αποκρουστική συμπεριφορά, η μικρότητα, η μικροψυχία, η αηδία που προκαλούν με τον τρόπο που πολιτεύονται οι επικεφαλής και η πλειονότητα των τοπικών πολιτικών παραγόντων του Σύριζα.

Αυτή ακριβώς η παράμετρος θα αναμένουμε να δούμε αν θα αποδειχθεί και ιστορικά στις επόμενες εκλογές, αν δεν υπάρξει φυσικά άμεση παραίτησή αυτών των αποτυχημένων πολιτικών προσώπων, όπως οφείλουν να πράξουν. Διότι είναι τόσο κοινωνικά αποκρουστικοί, που μπορούν να αποτελέσουν μοναδικό παράγοντα ανάσχεσης της ιστορικής συνήθειας των Χίων να μεταλλάσσονται πολιτικά και να συντάσσονται με την κυβέρνηση, ώστε ούτε στις επόμενες εκλογές η Χίος να γίνει ροζ.

Εύνοια

Επειδή κάποιοι φίλοι μού τη λένε που δεν εμπιστεύομαι το κόμμα στο οποίο πολιτεύονται επενδυτές της μπλακροκ αλλά και πρώην μνημονιακοί βουλευτές οι οποίοι θα έπρεπε να μας είχαν αδειάσει τη γωνιά ζητώντας ταπεινά συγνώμη και γι αυτό θα απέχω αν και επιθυμώ διακαώς να απελευθερωθούμε από τους χυδαίους σαμαροβενιζέλους, παραθέτω το εξής:
Ας πούμε ότι η ελλάδα έχει 100 ψηφοφόρους μέσα στους οποίους είμαι και εγώ αλλά ψηφίζω ένα μικρό κόμμα μόνο και μόνο από αντίδραση και τα αποτελέσματα είναι Αποχή 15, Λευκό 2, Ακυρο 4, Συριζα 35, ΝΔ 20 κλπ
τα ποσοστά του Σύριζα θα είναι επί των 79 εγκύρων 44.30 και της ΝΔ 25,31

Ας πούμε τώρα ότι εγώ δεν πήγα να ψηφίσω άρα η Αποχή είναι 16
Τα ποσοστά του Σύριζα επί των 78 εγκύρων θα ήταν 44,87 και της ΝΔ 25,64

Τι βλέπουμε; ότι η αποχή μου αφενός αύξησε σε απόλυτο αριθμό το ποσοστό του Σύριζα (βεβαίως και της ΝΔ), όμως αύξησε και την διαφορά των ποσοστών τους από 19,1 μονάδες την πρώτη φορά σε 19,23 μονάδες την δεύτερη.
Άρα ευνοώ τον Σύριζα ουσιαστικά με τη στάση μου και με δεδομένο ότι δεν τον εμπιστεύομαι και δεν θα τον ψήφιζα. Οπότε αγαπημένοι μου φίλοι που είστε ενθουσιασμένοι την σημερινή μέρα της απελευθέρωσης και ελπίζω με όλη μου την καρδιά και εγώ να αποδειχθεί πράγματι άξια των ελπίδων και των προσδοκιών, τις οποίες λόγω ιδιοσυγκρασίας πιθανόν δεν μπορώ να τις συμμεριστώ, μην μου καταλογίζετε ευθύνες που δεν έχω. Τις ευθύνες τις έχουν όσοι πολιτεύονται μόνο.