Προσεχείς εκδηλώσεις

Featured

Ξάνθη
Καβάλα (ΔΗΠΕΘΕ)

Η θεατρική παράσταση Ήλιος με δόντια βασισμένη στο ομότιτλο έργο του Γιάννη Μακριδάκη και σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη, θα παρουσιαστεί από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας, στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου, την Τρίτη 25 και την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2014.

Ο Γιάννης Μακριδάκης θα βρίσκεται στην Καβάλα και θα συνομιλήσει με το κοινό για το έργο του, μετά το τέλος της παράστασης, την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου.

ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας, Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου, Φιλίππου 4

Τ. 2510-220876 , ώρα έναρξης 9.00 ́ το βράδυ.

Τρίκαλα
Βόλος
Βιβλιοπωλείο Χάρτα
Συνάντηση και συζήτηση περί λογοτεχνίας με τους αναγνώστες των βιβλίων. Συντονίζει ο Θωμάς Κοροβίνης
Σάββατο 29 Νοεμβρίου ώρα 12 μεσημέρι
Βόλος
Συμμετοχή στην Πανελλήνια συνάντηση συλλογικοτήτων για το νερό
Σάββατο και Κυριακή 29 και 30 Νοεμβρίου
http://youtu.be/Jm96pHrufLM
Θεσσαλονίκη
Καλή αντάμωση

Γελοίοι και θλιβεροί αντάμα

Όποιος έπεσε από τα σύννεφα με την ποιότητα κάποιων συνεργατών της Εφημερίδας των Συντακτών ή έχει βραχεία μνήμη ή είναι ανενημέρωτος.

Υπενθυμίζω λοιπόν σε κάποιους και ενημερώνω κάποιους άλλους ότι η υπεύθυνη του πολιτιστικού τμήματος (!) της εν λόγω εφημερίδας κυρία Βένα Γεωργακοπούλου έχει αρθρογραφήσει χυδαία αρκετές φορές, έχω δε ως παράδειγμα να σας παρουσιάσω περίπτωση η οποία με αφορά προσωπικά, το προτεινόμενο, συγκεκαλυμμένα βεβαίως, υπό της κυρίας αυτής, των πολιτιστικών υπεύθυνης (!), ξαναλέω, μποϋκοτάζ στο λογοτεχνικό μου έργο και στα βιβλία μου λόγω ενός πολιτικού μου άρθρου το οποίον δεν της άρεσε επειδή έκανε σκληρή κριτική στο κόμμα της την ΔΗΜΑΡ
Την απάντηση βεβαίως στην εν λόγω κυρία -”δημοσιογράφο” έχουν δώσει ήδη πολύ καλύτερα από μένα, η ζωή και η λογοτεχνία και θα την δίνουν εσαεί.

Μία μεγάλη τιμή

Μου το θύμισε φίλος αναγνώστης σήμερα, επέτειος του θανάτου του Χρόνη Μίσσιου, στέλνοντάς μου το απόσπασμα της τελευταίας του συνέντευξης, την οποίαν έδωσε στην Κρυσταλία Πατούλη και δημοσιεύθηκε στο tvxs

Θυμάμαι, τον Βάρναλη… ήμασταν ένα βράδυ στη Βουκουρεστίου και θέλαμε να ανεβούμε στη Δεξαμενή και λέει ο Βάρναλης του Κορνάρου «κουμπάρε περίμενε λιγάκι να περάσει κανένα ταξί να μας πάρει να ανεβούμε πάνω. Ε, περιμέναμε, και σε λίγο βλέπουμε μια ωραία γυναίκα να περπατάει και τότε λέει ο Βάρναλης «κουμπάρε, ήρθε ταξί, πάμε! Άμα βλέπουμε αυτή μπροστά μας… φτάνουμε!». Ο Βάρναλης, ήταν καταπληκτικός άνθρωπος και διαφορετικός, και δεν υπάρχει άλλος στίχος που να περιγράφει σήμερα την κατάντια του ελληνικού λαού “Δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα προσμένουν, ίσως, κάποιο θάμμα”. Όπως έχουμε και μεγάλους λογοτέχνες και γυναίκες, τη Σωτηρίου και άλλες. Είχαμε καλή λογοτεχνία. Τώρα δεν έχουμε τίποτα! Α, ο Μακριδάκης είναι καλός.

Οι Podemos και ο θείος τους

Διαβάζοντας χθες το άρθρο του Καρακούση στο Βήμα για την μεγάλη κρίση της δεξιάς παράταξης δεν μπόρεσα να μην αναλογιστώ την ανάλογη μεγάλη κρίση της Αριστεράς. Η οποία μεταλλάχθηκε όπως ήταν φυσικό κι αυτή κατόπιν του αποπροσανατολισμού της κοινωνίας, σε συστημική Αριστερά, με την έννοια ότι είναι εγκλωβισμένη εντός των ορίων του χρηματοοικονομικού συστήματος, αποδέχεται πλήρως τους ορισμούς και τις αξίες του, πολιτεύεται δε με στόχο την συντήρηση και την επιβίωσή του και αυτό είναι πασιφανές κυρίως τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης αλλά και απολύτως (φυσιο)λογικό αφού οι άνθρωποι οι οποίοι την αποτελούν είναι οι ίδιοι προσωπικά απολύτως εγκλωβισμένοι στο σύστημα ως καταναλωτές.

Έχουμε λοιπόν κατά το πλείστον μία Αριστερά καταναλωτών γαλουχημένων να επιβιώνουν κυκλοφορώντας το χρήμα, μη ικανών να επιβιώσουν απεκδυόμενοι την ιδιότητά τους ως γρανάζια του συστήματος που ζει και ανασαίνει από την κυκλοφορία του, μη γνωριζόντων και μη διανοουμένων καν πολλών από αυτών ότι υπάρχει και άλλος τρόπος ζωής και θεώρησης του κόσμου, με άλλα ιδανικά, αξίες και ορισμούς. Μία Αριστερά η οποία και λόγω ακριβώς αυτής της σύνθεσης της πλειονότητας των μελών της, άνοιξε τις αγκάλες της από ένστικτο αυτοσυντήρησης συστημικής σε κάθε καρυδιάς καρύδι μετά από την καταβαράθρωση του παραδοσιακού δικομματισμού και ενσωμάτωσε πάντες τους κομματικά ορφανούς ρηχούς, αδαείς, αμόρφωτους, ιδιοτελείς, επενδυτές σε πολυεθνικές του θανάτου, καιροσκόπους πολιτικάντηδες και διάφορους άλλους τύπους, οι οποίοι, εκτός των άλλων, λόγω και του ότι θεωρούν τον εαυτό τους σπουδαίο, καίγονται, όπως αποδεικνύουν περίτρανα οι βλακώδεις κατά καιρούς δηλώσεις τους, τις οποίες ηλιθιωδώς κατόπιν διευκρινίζουν απανωτά, να πραγματοποιηθεί ο διακαής τους πόθος για αλλαγή πολιτικής φρουράς (και μόνον) και (επ)άνοδό τους στα οφίτσια.

Το άλλο βεβαίως μέρος της Αριστεράς, η εσωτερική της μειονότητα που ανέχεται όλους αυτούς, αποτελεί και αυτό μίαν ακόμη πίκρα. Διότι στην πλειονότητά τους είναι παρωχημένα πλέον πολιτικά όντα, δίχως οικουμενικότητα στοχαστική, ένα κράμα καταναλωτή και παλαιο-σοσιαλιστή, μπερδεμένου απόλυτα, ως είναι φυσικό, ανάμεσα στις αλληλοσυγκρουόμενές του ιδιότητες, εξ ου και οι πολιτικές που προτείνουν είναι παρωχημένες εκτός από αποδεδειγμένα αδιέξοδες, π.χ για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας προτείνουν εκβιομηχάνιση, επαναφορά δηλαδή στην αποτυχημένη πεπατημένη του παγκοσμίου συστήματος η οποία μας έφερε ως ανθρωπότητα μέχρι εδώ, πρεσβεύουν δηλαδή το πισωγύρισμα του χρόνου και τίποτε παραπάνω.

Έχουμε λοιπόν μία Αριστερά αποπροσανατολισμένη, παρωχημένη, ανίκανη και απρόθυμη να δει, να σκεφτεί και να δράσει οικουμενικά, πολιτευόμενη μονάχα συστημικά εξ ενστίκτου επιβίωσης, μια Αριστερά σε μεγάλη κρίση ταυτότητας και συνείδησης δηλαδή, κρίση απολύτως εμφανή σε όλες τις εκφάνσεις του πολιτικού μας βίου, μια Αριστερά εκπροσωπούμενη, τουλάχιστον στις θέσεις των πρωτοκλασάτων στελεχών αυτής, από ανθρώπους οι οποίοι θα έπρεπε να τελούν πλέον υπό πολιτική απόσυρση λόγω ηλικίας τουλάχιστον, αντ’ αυτού όμως κατέχουν θέσεις σημαντικές και επηρεάζουν με την συντηρίλα που αποπνέει ένας άνθρωπος της τρίτης ηλικίας τους νεώτερους και την πορεία του χώρου, έχουμε μία Αριστερά ιδεολογικά μεν ρηχή, ανεπαρκή και αραχνιασμένη, εμφανισιακά δε επηρεασμένη, μιμούμενη και απολύτως ομοιάζουσα με την συντηρητική δεξιά δίχως γραβάτα.

Εξ ου και στις πρόσφατες φωτογραφίες από την Ισπανία, ο Αλέξης δίπλα στους Podemos έμοιαζε, λόγω εμφάνισης και γλώσσας του κορμιού του, όπως σχολίασε εύστοχα μία καλή μου φίλη, σαν να ήταν ο Έλληνας θείος τους που ήρθε απ’ τα παλιά.

 

Ελπίδα εν αναμονή

Χθες που κοινωνικοποιήθηκα στην πόλη της Χίου, κατάλαβα σαφέστατα για μια φορά ακόμη ότι για να ασχοληθεί με τα λεγόμενα “Κοινά” οποιασδήποτε βαθμίδας, κάποιος αξιοπρεπής άνθρωπος, κάποιος που διαθέτει εγκύκλια μόρφωση, κριτική ικανότητα, πολιτική άποψη, συναισθηματική νοημοσύνη και οικουμενική όσο το δυνατόν ματιά, το πρώτο που έχει να κάνει είναι ο επαχθής συμβιβασμός του να υποτιμήσει, ίσως και να προσβάλει κάποιες φορές, τον εαυτό του.

Έπεσα λοιπόν χθες πάνω σε μία συγκυρία σπάνια για το νησί αφού βρισκόντουσαν εδώ δύο εκπρόσωποι της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ο υφυπουργός “ανάπτυξης” Ν. Μηταράκης, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, βλέποντας το “μαύρο” που έρχεται ακάθεκτο στην Α’ Αθηνών όπου εκλέχτηκε με την ΝΔ, προαλείφεται τώρα για υποψήφιος βουλευτής της στην Χίο και η υπεύθυνη “παιδείας”, βουλευτής Επικρατείας του Σύριζα Θ. Φωτίου.

Είδα λοιπόν φωτογραφίες και αποσπάσματα μαγνητοσκοπημένα από τις ομιλίες και τις συνεντεύξεις τους, άκουσα κιόλας τις γνώμες ανθρώπων που παραβρέθηκαν στις εκδηλώσεις και η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε ήταν ότι δυο άνθρωποι που γνωρίζω πάρα πολύ καλά και εκτιμώ, οι οποίοι πολιτεύονται στο νησί τούτη τη στιγμή, ο ένας μάλιστα είναι ήδη αιρετός στην τοπική αυτοδιοίκηση, υποτίμησαν αισθητά και πιεστικά τον εαυτό τους παρευρισκόμενοι ο μεν ως μουγκός συνοδός της ρηχής (δυστυχώς το έχω διαπιστώσει και σε άλλες περιπτώσεις) Θ. Φωτίου και ως συνομιλητής του αμόρφωτου και χυδαία αναπτυξιολάγνου τζιτζιφιόγκου Ν. Μηταράκη ο έτερος.

Έτσι, αντιλαμβανόμενος για άλλη μια φορά το επίπεδο των εχόντων την εξουσία και των εν αναμονή αυτής, απογοητεύτηκα πλήρως ξανά, ενώ είχα κάπως αποξεχαστεί απασχολούμενος με την συλλογή ελαιοκάρπου τόσον καιρό, παρά το ότι μέσα σε όλον αυτό τον συρφετό που εκφράζει και εκπροσωπεί την κατάντια και την παρακμή της κοινωνίας των νεοελλήνων, υπάρχουν, όπως προανέφερα και λιγοστά πολιτικά όντα, άνθρωποι ξεχωριστοί και άξιοι εκτίμησης παρόλο που υποτιμούν οι ίδιοι τον εαυτό τους άτσαλα ευρισκόμενοι εκεί μέσα.

Ίσως τελικά από κάπου εκεί όμως να έρχεται η όποια μας ελπίδα. Αλλά πρέπει να περιμένουμε νομίζω κάμποσο ακόμη, δεν μπορώ να υπολογίσω πόσο, φοβάμαι πάντως πολύ πέραν από τις επόμενες εκλογές…

Προτάσεις τοπικής (τουριστικής και όχι μόνον) ανάπτυξης

Με την ελπίδα ότι η νέα Δημοτική Αρχή θα ανταποκριθεί και θα τα συμπεριλάβει στον σχεδιασμό της, θέτω εν συντομία σε πρώτη δημόσια διαβούλευση τρία κατά την γνώμη μου πολύ σημαντικά για την ισορροπημένη και υγιή ανάπτυξη του νησιού ζητήματα:

1. Χίαθλον
Το Χίαθλον είναι μια ιδέα που γεννήθηκε πριν μερικά χρόνια όταν με το Πελινναίο, τους αναγνώστες και τους συνεργάτες του πεζοπορούσαμε επί των ορέων και των παλαιών μονοπατιών του νησιού.
Είναι με λίγα λόγια η διοργάνωση ενός ετήσιου θεσμού, ο οποίος θα λαμβάνει χώρα στα τέλη Οκτωβρίου ή στα τέλη Απριλίου και θα αποτελεί έναν “αγώνα” πεζοπορικό με στόχο την διάσχιση του νησιού από βορρά προς νότο.
Η διαδρομή (την οποίαν μπορεί να συγκεκριμενοποιήσει βεβαίως ο εξαιρετικός συνεργάτης και φίλος κ. Γιώργος Χαλάτσης, ο σημαντικός ρόλος του οποίου στην εν λόγω διοργάνωση πρέπει να θεωρείται δεδομένος λόγω του ότι είναι απόλυτος γνώστης των μονοπατιών του νησιού από άκρη σε άκρη), μπορεί να ξεκινάει ενδεικτικά από την παραλία Καμπιών, να ανεβαίνει Πελινναίο και να κατεβαίνει Φυτά όπου θα γίνεται η πρώτη διανυκτέρευση, θα συνεχίζει την επομένη από Φυτά προς Πιτυός, όπου θα γίνεται η δεύτερη διανυκτέρευση, την τρίτη μέρα από Πιτυός προς Ανάβατο μέσω Ανδρόλακκου Μπαμπακιών Εγγύσας, την τέταρτη από Ανάβατο-Νέα Μονή- Λιθί μέσω Φα, την πέμπτη μέρα από Λιθί προς Μεστά ή προς Πυργί με κατάληξη την τελευταία μέρα στην Αγία Δύναμη ή στην Αυλωνιά του Πυργίου, ανάλογα με τα μονοπάτια που τελικώς θα επιλεγούν.
Το Χίαθλον μπορεί να αποτελέσει σπουδαίο θεσμό και να έλκει κάθε χρόνο πάρα πολλούς εραστές της περιπέτειας, της πεζοπορίας και της φύσης παγκοσμίως, θα γίνει δε πολύ σύντομα διεθνώς αναγνωρισμένος θεσμός.
2. Απολιθώματα αμμωνιτών Κορακάρη.
Στον Κορακάρη, επί δύο τεράστιων κόκκινων βράχων πάνω από την περιοχή Ψαρόπετρα, όπου κατασκευάζεται το φράγμα, και με θέα προς την πόλη και τις ακτές της Τουρκίας υπάρχουν τα σπουδαία και γνωστά στην παγκόσμια κοινότητα γεωλόγων και σε όλα τα πανεπιστήμια του πλανήτη απολιθώματα αμμωνιτών της Χίου.
Τα απολιθώματα είναι τα παλαιότερα που συναντώνται στον ελλαδικό χώρο, ηλικίας 250 εκατομμυρίων ετών
Η Χίος γενικότερα είναι ένας σπουδαίος και σπάνιος γεωλογικός παράδεισος αφού έχει να επιδείξει όλων των φάσεων και των ηλικιών τα πετρώματα από το παλαιοζωικό έως τα νεώτερα και αποτελεί τόπο μελέτης των ξένων πανεπιστημίων διαχρονικά.
Ως Πελινναίο πριν μερικά χρόνια, είχαμε σχεδιάσει και δημοσιεύσει με κύριο εμπνευστή, εξερευνητή, σχεδιαστή και αρθρογράφο τον Κώστα Μάγκο ένα πλήρες σχέδιο δημιουργίας Γεωπάρκου Αμμωνιτών στην περιοχή του Κορακάρη. Είχαμε οργανώσει επίσης ομιλία του καθηγητή κ. Τσελεπίδη ο οποίος είχε κάνει το διδακτορικό του στην Γερμανία με θέμα ακριβώς αυτό, δηλαδή τα απολιθώματα αμμωνιτών της Χίου.
Οι πληροφορίες καθώς και τα σχέδια είναι διαθέσιμα, τα δε απολιθώματα αναμένουν επί χρόνια πολλά την προστασία αλλά και την με σεβασμό και θαυμασμό, όπως τους αρμόζει άλλωστε, αξιοποίησή τους από την τοπική πολιτεία προς όφελος της τοπικής κοινωνίας.
3. Κέντρο Φυσικής Καλλιέργειας στο Λωβοκομείο
Τελειώνοντας, θέτω το ζήτημα της φυσικής καλλιέργειας, της διατήρησης του κεφαλαίου των τοπικών ποικιλιών φυτών, της ανάπτυξης ενός κέντρου που θα εισαγάγει τους ενδιαφερόμενους στην φυσική ζωή, στην φυσική καλλιέργεια και στην φυσική διατροφή, στην φυσική υπόστασή τους και στους φυσικούς πόρους, ένα κέντρο δηλαδή το οποίο θα έχει την δυνατότητα να φιλοξενεί ομάδες ανθρώπων, να προσφέρει γνώσεις και ταυτόχρονα να παράγει καρπούς, φυτά και δέντρα για την πλήρη αναβλάστηση του νησιού και την βελτίωση της βιοποικιλότητάς του.
Όλα αυτά αποτελούν ήδη προτάσεις ζωής της ανθρωπότητας, η οποία έχοντας ζήσει το αδιέξοδο της δήθεν ανάπτυξης του καταναλωτικού τρόπου ζωής στρέφεται ήδη προς την κατεύθυνση της συνεργασίας με το οικοσύστημα και όχι πλέον της απομύζησής του.
Αυτά εν ολίγοις. Προσωπικά είμαι στην διάθεση της δημοτικής αρχής αλλά και της Μητρόπολης στην οποίαν ανήκει το Λωβοκομείο για περαιτέρω συζήτηση και ενέργειες προς επίτευξη αυτών των στόχων.
Γιάννης Μακριδάκης

Περίοδος τραγικής γελοιότητας

Σε αυτή τη μεταβατική φάση της πορείας της προς την συνειδητότητα η ανθρωπότητα φαντάζει τραγικά γελοία. Διότι έχει μπλέξει πλήρως μέσα στις αντιφάσεις της, που αποδεικνύουν καθημερινά όχι μόνον ότι ο βασιλιάς είναι ολόγυμνος “το παίζει ντυμένος”, σφυρίζει δηλαδή αδιάφορα, δήθεν σαν να μην συμβαίνει τίποτε αλλά και ότι δεν υπάρχει “μικρός” για να το φωνάξει!!

Ας επικεντρωθούμε στην Ελλάδα:

1. Αυτές τις μέρες αποκαλύφθηκε ένα ακόμη διεθνές σκάνδαλο φοροαποφυγής μεγάλων εταιριών και πολυεθνικών, με συγκεκριμένες ελληνικές συνιστώσες και πιθανή διαπλοκή συγκεκριμένων κρατικών λειτουργών κατά την πρότερη φάση της καριέρας τους, όταν ήσαν στελέχη του ιδιωτικού τομέα, προτού δηλαδή αναλάβουν τις θέσεις τους στο δημόσιο, το οποίον φυσικά δεν έχουν σε καμίαν εκτίμηση ως φιλελεύθεροι, σπουδαγμένοι αμόρφωτοι και εραστές της πλήρους ιδιωτικοποίησης των πάντων, ακόμη και των φυσικών πόρων που, όπως έχουμε πει και γράψει πολλές φορές αποτελούν αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων του οικοσυστήματος. Βεβαίως, καθ’ όλο το διάστημα το λεγόμενο ως “περίοδος οικονομικής κρίσης” έχουν αποκαλυφθεί και άλλα πολλά τέτοια παρόμοια σκάνδαλα όπως η υπόθεση “λίστα Λαγκαρντ”

2. Αποκαλύφθηκε επίσης ότι εκδότης και ιδιοκτήτης συγκροτήματος ΜΜΕ με, υποκριτική κατά την άποψή μου, αντιμνημονιακή ρητορική και με ρηχό πολιτικό λόγο όλα αυτά τα χρόνια, φέρεται να συμμετείχε σε συγκεκριμένα μικροπολιτικά, και όχι μόνο ίσως, παίγνια, παρέα με γνωστούς επιχειρηματίες – πολιτικάντηδες, στηρίζοντας έμπρακτα και για λόγους δικούς του το σύστημα.

3. Αποκαλύφθηκε επίσης για ακόμη μια φορά στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων των βίαιων ανακατατάξεων ότι οι περισσότεροι των ανθρώπων που φέρουν – είτε αυτοαποκαλούμενοι είτε αλληλοαποκαλούμενοι είτε βεβαίως εκλεγμένοι- κάποιους βαρείς κοινωνικά τίτλους επί του σαρκίου τους, όπως συγγραφείς, φιλόσοφοι, πρυτάνεις, βουλευτές, υπουργοί κ.α. και θεωρούν εαυτούς σπουδαίους και κεφάλαια για την ελληνική κοινωνία, άρα κατ’ επέκταση και για την ανθρωπότητα την οποίαν εκπροσωπούμε όλοι μας στην παρούσα φάση της, δεν είναι τίποτε απολύτως παραπάνω από χυδαίοι, μικρόψυχοι, ρηχοί τω πνεύμα, αμόρφωτοι, φθηνοί, αναξιοπρεπείς και χίλια μύρια όσα συνεπάγονται αυτών.

4. Αποκαλύφθηκε, τέλος, ότι οι περισσότεροι εκ των οποίων αγανακτούν και αντιτάσσονται πολιτικά με όλους τους παραπάνω είναι άμεσα εξαρτημένοι οικονομικά άρα και βιοποριστικά (αφού δεν μπορούν να ζήσουν δίχως χρήμα) από αυτούς που διαπλέκονται στην κορυφή, απεργάζονται και εφαρμόζουν όλες αυτές τις πολιτικές. Π.χ τα ΜΜΕ κουκουλώνουν τα σκάνδαλα διότι παίρνουν διαφήμιση. Στηρίζουν δηλαδή εμπράκτως το σύστημα που τους απομυζεί στο διηνεκές, αυτούς τους ιδίους (εδώ εδράζεται η ανοησία και η αναξιοπρέπειά τους) αλλά και όλη την κοινωνία (εδώ εδράζεται η χυδαιότητά τους) επειδή τους δίνει μια μπουκιά ψωμί στο σήμερα. Επίσης, για τον ίδιο λόγο, κάποιοι δημοσιογράφοι συνεχίζουν να κάνουν αξιοπρεπώς την δουλειά τους ενώ γνωρίζουν ότι εργάζονται για διαπλεκόμενους εκδότες και ιδιοκτήτες.  Τέλος, κάποιοι πολιτικοί, οικονομολόγοι και επίδοξοι πολιτικοί, όσοι δηλώνουν αντίθετοι με την χυδαία και ανάλγητη καταναλωτική πολιτική που εφαρμόζεται στο σύστημα, είναι αφενός ικανοποιημένοι οι περισσότεροι λόγω του ότι έχουν προσωπικά εξασφαλίσει προς το παρόν την υλική τους χόρταση μα και την πλήρωση της ματαιοδοξίας τους μέσα από το ισχύον σύστημα, αφετέρου δε είναι ακόμη, σχεδόν στο σύνολό τους, πάρα πολύ πίσω, σε σημείο να υποστηρίζουν ανοιχτά ως εναλλακτική λύση και ως πολιτική για μια νέα πορεία, την εκβιομηχάνιση της χώρας(!!!!!!), δηλαδή την εκ νέου πεπατημένη που μας έφερε ως εδώ ως ανθρωπότητα (κατ’ “επέκταση” και ως κράτος).

Το γελοίο λοιπόν του πράγματος εδράζεται σε όλες αυτές τις αντιφάσεις που έρχονται στο φως καθημερινά και ζητούν επιτακτικά να τις συνειδητοποιήσουμε, να συνειδητοποιηθούμε ως άνθρωποι επιτέλους. Να νιώσουμε ότι θεωρώντας τον εαυτό μας σπουδαίο και πάνω απ’ όλα τα άλλα πλάσματα και ξένο από τη φύση, εμπνευστήκαμε και βάλαμε σε λειτουργία ένα σύστημα το οποίο είναι ατελές ως σύλληψη του ατελούς μας νου και στο οποίο όμως έχουμε οι ίδιοι απολύτως παραδοθεί δίχως ούτε να το αμφισβητούμε, ούτε να μπορούμε πλέον να το καταργήσουμε δίχως να αυτοκαταργηθούμε μαζί του.

Όποιος ζει έξω από αυτό τον γόρδιο δεσμό μες στον οποίον βιώνει τις ημέρες και τις νύχτες της η ανθρωπότητα, το βλέπει ξεκάθαρα το τραγικό και το γελοίο του πράγματος. Η εικόνα του είναι ίδια απολύτως με την εικόνα γραβατωμένου παχύσαρκου σβέρκου που θεωρεί εαυτόν πολιτισμένο και προοδευμένο ενώ την ίδια στιγμή είναι πλήρως εξαρτημένος από τα κουπόνια του χρήματος, απομυζεί το οικοσύστημα χωρίς να έχει την νοητική ικανότητα ούτε καν να σκεφτεί τις πράξεις του και να τις συνδέσει με το αποτέλεσμά τους στον εαυτό του και στον πλανήτη, τρέφεται με περιττώματα, “ζει” με χημική υποστήριξη φαρμάκων και θεωρεί κάθε τι το φυσικό ως “γκουρμεδιά” αν είναι τροφή και ως “απόδραση” αν είναι στιγμή.

Αυτό το ον λοιπόν πιθανότατα ζει την τελευταία του περίοδο επί του πλανήτη. Διότι έτσι συμβαίνει με τους αναξιοπρεπείς. Όσο αισθάνονται το τέλος τους, τόσο πιο τραγικά γελοίοι γίνονται.

Τέλος εποχής Νο2

Το ότι τελειώνει βεβαίως μια εποχή δεν σημαίνει ότι έρχεται μια άλλη καλύτερη. Συνήθως χειρότερες έρχονται.

Στην Ελλάδα, την εποχή που τελείωσε πριν μερικά χρόνια με γενικευμένες εξεγέρσεις, την διαδέχτηκε η παρούσα, πολύ χειρότερη σε όρους ζωής και πολιτικής, πολύ πιο μαύρη, πολύ πιο κοντά στον μεσαίωνα από ποτέ. Η επερχόμενη εποχή όμως φοβάμαι ότι θα είναι ακόμη χειρότερη.

Διότι η ανθρωπότητα, πόσω μάλλον η ελληνική κοινωνία είναι ακόμη πολύ μακριά από την συνειδητότητα παρ’ όλη την επανάσταση που έχει λάβει χώρα στις συνειδήσεις ενός μεγάλου ποσοστού μελών της τα τελευταία χρόνια της οικονομικής ανέχειας.

Η κρίσιμη μάζα όμως, όπως είναι εύκολα αντιληπτό, δεν αποτελεί ακόμη ορμητικό ρεύμα κι έτσι δεν είναι ικανή να αλλάξει τη ρότα, να αμφισβητήσει εκ βάθρων το σύστημα.

Μια κοινωνία όπως η ελληνική, η οποία αντιπροσωπεύεται και εκφράζεται από μία πολιτική παλέτα, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, προσκολλημένη απόλυτα στο πιο παρωχημένο και αποδεδειγμένα καταστροφικό σύστημα, αυτό του καταναλωτισμού και των αγορών, το οποίον ακολουθεί πράττοντας την μέγιστη των ύβρεων όλος ο δυτικός “πολιτισμός”, δεν είναι δυνατό να οδηγηθεί σύντομα προς κάποιο φωτεινό μονοπάτι.

Φυσικά οι ιδιοτελείς που ονομάζονται παραδοσιακά δεξιοί, ακροδεξιοί και τώρα σε νέα βερσιόν απολιτίκ αλλά φυσικά εμπλουτίζουν σε μεγάλο ποσοστό πλέον και τον χώρο της αριστεράς δεν είναι εύκολο να απαρνηθούν το είναι τους τον τεχνητό εαυτό τους και να εξελιχθούν προς την συνειδητότητα διότι εκτός από συναισθηματικά ανάπηροι οι περισσότεροι είναι και ανίκανοι πλέον να σκεφτούν διότι έχουν τυφλωθεί και ευνουχιστεί εκπαιδευόμενοι και εξειδικευόμενοι ως γρανάζια του συστήματος που ενσαρκώνουν.

Οι άλλοι, οι πιο ανιδιοτελείς και πιο ανήσυχοι είναι στην πλειονότητά τους κι αυτοί, δυστυχώς, πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Διότι έχουν να κάνουν update τουλάχιστον από την εποχή του Λένιν, άλλοι δε βρίσκονται ακόμη στην εποχή του Μαρξ. Ενώ έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε, τα τελευταία πενήντα των οποίων ως σίφουνας και ως ερπύστρια πάνω από την ζωή στον πλανήτη, η σύγχρονη αριστερά μιλάει ακόμη με όρους χρηματοοικονομικούς, θεωρεί δηλαδή το σύστημα αυτό ως πραγματικότητα, δεν το αμφισβητεί και δεν έχει να προτείνει τίποτε περισσότερο από μια δικαιότερη μοιρασιά του πλούτου δηλαδή του παραγόμενου χρήματος, ψελλίζοντας μονάχα κάτι περί “περιβάλλοντος”, περί αειφόρου ανάπτυξης και λοιπά οπισθοδρομικά και άψυχα κι αυτά, έτσι, διότι το επιβάλλει η εποχή.

Αν πεις π.χ. σε έναν “αριστερό” ότι η ανακύκλωση είναι μια άχρηστη και περιβαλλοντικά επιβαρυντική διαδικασία διότι δαπανά-σπαταλά ενέργεια δηλαδή φυσικούς πόρους για να μετατρέψει άχρηστα αντικείμενα σε άλλα άχρηστα αντικείμενα και ότι η μόνη επιλογή για την ανθρωπότητα είναι η μη παραγωγή άλλων απορριμμάτων πλέον, κάτι που επιτυγχάνεται μόνο με την αλλαγή τρόπου ζωής και την στροφή προς τον αντικαταναλωτισμό, την μη αγορά και χρήση συσκευασιών, την διατροφή με φυσικές τροφές και όχι με επεξεργασμένα και μαζικά παρασκευασμένα τρόφιμα, τότε ο αριστερός αυτός σε κοιτάζει λοξά και σε κατατάσσει στους αναχωρητές τουλάχιστον, στους μη ρεαλιστές, διότι απλά θεωρεί ρεαλισμό το σύστημα το τεχνητό κι όχι το αυθύπαρκτο. Για τους άλλους, τους ιδιοτελείς, είπα εξαρχής, δεν σηκώνει ούτε να σκεφτούμε οτιδήποτε αφού ενσαρκώνουν την κατάντια της ανθρωπότητας.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει σε όλα τα θέματα, στα οποία η φυσική ζωή προσφέρει μια πολύ πιο προχωρημένη οπτική από ό,τι η καταναλωτική διαβίωση.

Ένας άνθρωπος που βρίσκεται κοντά στο κέντρο του, που είναι γειωμένος και συνειδητό φυσικό ον δεν μπορεί παρά να απελπίζεται όταν διαπιστώνει πως είναι αναγκασμένος να ζει ανάμεσα σε συστημικούς καταναλωτές όλου του πολιτικού φάσματος, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν συναισθάνονται ούτε σκέφτονται, ούτε καν γνωρίζουν οι περισσότεροι από αυτούς την φυσική τους υπόσταση, τους φυσικούς πόρους και τις συνέπειες της καθημερινής τους διαβίωσης στο ίδιο τους το Είναι.

Δυστυχώς λοιπόν, παρόλο που ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούνται αυτή την καταλυτική εποχή, είναι σχεδόν απίθανο να δούμε καλύτερες και ανθρωπινότερες, φυσικότερες μέρες στο διάστημα του βραχέως φυσικού μας βίου. Τουλάχιστον θα φύγουμε από τη ζωή, όσοι από εμάς έχουν νιώσει και έχουν αλλάξει ρότα συρρικνώνοντας μέχρις εξαφανίσεως το περιβαλλοντικό τους ίχνος επί της γης, με την ψευδαίσθηση ότι θα έχουν γίνει οδηγοί για κάποιους άλλους ανθρώπους στο εγγύς και απώτερο μέλλον.

Τέλος Εποχής

Κάθε φορά που τελειώνει μια Εποχή τα σημάδια είναι τα ίδια.

Ανικανοποίητοι, πλήρεις απωθημένων, κομπλεξικοί εκφραστές της, οι οποίοι νιώθουν ότι δεν έχουν πολύ χρόνο για να επιτύχουν την πολυπόθητή τους αναγνώριση και να κατευνάσουν κάπως την λιμασμένη ματαιοδοξία τους, δρουν σε δύο επίπεδα ταυτοχρόνως:

Κάποιοι αυτοδιαφημίζονται και αλληλογλύφονται επί σκηνών, στηλών εφημερίδων και τηλεοπτικών παραθύρων, παρουσιαζόμενοι ως φιλόσοφοι, ευέλπιδες ή έμπειροι πολιτικοί, ωραίοι, σωτήρες, εγγυητές της σταθερότητας και μοναδικοί φορείς της ελπίδας για το μέλλον ενώ την ίδια στιγμή δεν είναι τίποτε παραπάνω από μπάζα πια, αδρανή υλικά, ψυχικά και πνευματικά που οδεύουν ολοταχώς προς την αδρανοποίηση και της ύλης τους σφραγίζοντας την αλλαγή αυτή της Εποχής τους.

Κάποιοι άλλοι, της ιδίας συνομοταξίας και την ίδια απολύτως χρονική και ποιοτική περίοδο του βίου τους διανύοντες, επιδίδονται με μανία στο κυνήγι και στην κατασυκοφάντηση των νέων ανθρώπων, της νέας γενιάς, δηλαδή της νέας Εποχής, που νομοτελειακά έρχεται να αντικαταστήσει την δική τους και νιώθουν την καυτή της ανάσα απειλητική να τους ακουμπά στην πλάτη, που, αν και σάπια, όπως όλο το σύστημα εντός τους και γύρω τους, διαθέτει ακόμη κάποιους νευρώνες και διεγείρεται, κυρίως εξ ενστίκτου αυτοσυντήρησης, το οποίο λειτουργεί ως την τελευταία ώρα βεβαίως και μάλιστα όσο πλησιάζει αυτή, τόσο αυτό  εκφράζεται πιο βίαια, πιο κυνικά, πιο ηλιθιωδώς επικίνδυνα.

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα, λέει η λαϊκή σοφία εννοώντας φυσικά ότι ο άνθρωπος όσο γερνάει και οδεύει προς την απόσυρση από τον ενεργό βίο, τότε δείχνει το ποιόν του  Η στερνή του συμπεριφορά θα τιμήσει ή όχι τα προηγούμενα χρόνια του. Το αν και κατά πόσο θα ανοίγει δρόμους, θα σέβεται και θα ενθαρρύνει τους νέους, το αν και κατά πόσο δεν θα φέρεται κομπλεξικά απέναντί τους, το αν και κατά πόσο θα έχει συνείδηση της θέσης και της πορείας του, δεν θα αυτοχρίζεται, αυτοδιαφημίζεται, αυτοπροβάλλεται και τελικά αυτογελοιποιείται.

Τον τελευταίο αυτόν καιρό βλέπουμε σε πλήρη έξαρση τα φαινόμενα αυτά, την πολύ έντονη δράση δηλαδή γηραιών και προς απόσυρση ανθρώπων που μας πετούν κατάμουτρα τον ανικανοποίητο εγωισμό τους, την υπέρμετρη ματαιοδοξία τους, την κυνικότητα της προθανάτιας αίσθησης που τους κατατρώει και συνειδητοποιούν ότι δεν ισχύει η βεβαιότητά με την οποίαν ζούσαν τόσα χρόνια, ότι αυτοί οι ίδιοι είναι το παν και ότι μετά από μετά το τέλος τους το προσωπικό, τελειώνει και ο κόσμος.

Φορτσάρουν με τεντωμένα τα ράμφη τους και εκφράζουν απόλυτα ολόκληρη τη σαπίλα που πεθαίνει επιτέλους.