Ευάλωτες πολιτείες

Αυτές οι εικόνες με τα αυτοκίνητα το ένα πάνω στο άλλο στους κεντρικούς δρόμους του λεκανοπεδίου, με τις πλημμυρισμένες υπόγειες διαβάσεις και με όλην αυτή την κατάσταση είναι ενδεικτικές κάποιων, ελαφρών βεβαίως και ασήμαντων σε σχέση με άλλες, συνεπειών της ανάπτυξής μας, τις οποίες λουζόμαστε κυριολεκτικά ως ανθρωπότητα καταναλωτών.

Τίποτε δεν είναι μοιραίο ή τυχαίο. Όλα είναι αποτέλεσμα ενεργειών των ανθρώπων που συνδυάζονται με διαδικασίες χαοτικές, άρα ασύλληπτες και απρόβλεπτες μεταξύ τους και με τις φυσικές ενεργειακές πηγές.

Η φύση δεν είναι επιθετική ούτε εκδικείται. Απλά κάνει αυτό που έχει να κάνει μιας και υπήρχε για χιλιάδες χρόνια εκεί όπου εμείς τα τελευταία λίγα, φτιάξαμε και θεωρούμε δεδομένο τον “ρεαλισμό μας”. Όταν π.χ. εγκυβωτίζεις ή μπαζώνεις ένα ρέμα για να κάνεις δρόμο ή σπίτια είναι απολύτως βέβαιον ότι μια μέρα θα κλαις, αν δεν σε κλαίνε οι οικείοι σου.

Οι αχανείς εκατομμυρίων καταναλωτών μητροπόλεις, στις οποίες τείνει να κατοικεί η ανθρωπότητα των καταναλωτών, ο ένας πάνω στον άλλον, είναι εκ των πραγμάτων ανοχύρωτες και ευάλωτες στα φυσικά (και όχι μόνο) φαινόμενα, οι δε πληθυσμοί τους τελείως μα τελείως ανασφαλείς και εκτεθειμένοι καθημερινά σε κινδύνους που επιφέρουν θάνατο. Απειλούνται από όλα. Από πλημμύρες, σεισμούς, τυφώνες, φυσικούς και εργαστηριακούς ιούς, “δυστυχήματα” και εγκλήματα κανιβαλισμού προερχόμενου από συνθήκες πανικού ή χρηματικής και υλικής ανέχειας.

Τα αποστειρωμένα αστικά περιβάλλοντα και “ασφαλή” τσιμεντοκυτία που στεγάζουν τους καταναλωτές, οι οποίοι είναι πλέον δευτέρας και τρίτης γενεάς δηλαδή γεννημένοι σε αιχμαλωσία και μεγαλωμένοι εντός μη φυσικού βιοτόπου, καθώς και τα επεξεργασμένα, συσκευασμένα τρόφιμα μαζικής παρασκευής τα οποία “καταναλώνουν”, τους καθιστούν οργανισμούς δίχως καμία γραμμή άμυνας για να αντεπεξέλθουν στους κινδύνους. Ούτε αντισώματα διαθέτουν ούτε γνώσεις, ούτε εμπειρίες, κανένα όπλο δηλαδή για να χρησιμοποιήσει μεθοδευμένα ή ενστικτωδώς ο οργανισμός τους ώστε να αμυνθεί σε στιγμές κινδύνου.

Η αποπροσανατολισμένη ανθρωπότητα έχει δηλαδή μεταλλαχθεί ήδη, όχι μόνο σε μη δυνάμενο υπερασπιστή του εαυτού της αλλά και σε θανάσιμο εχθρό του. Ως κάτι τελείως αφύσικο πια, ως καρκίνωμα που ολοένα εξαπλώνεται απειλώντας το οικοσύστημα, εκλαμβάνει ως επιθέσεις εις βάρος της την ύπαρξή του και μόνο, πόσω μάλλον τις επελάσεις των υγειών κυττάρων του, τα οποία διεκδικούν απλά, με ολοένα αυξανόμενη αναλογικά την αντίδρασή τους, τον προαιώνιο ζωτικό τους χώρο, τον καταπατημένο από την δράση των καταναλωτών.

Με άλλα λόγια, όσο συνεχίζει ο άνθρωπος αυτή την πολιτική, του να θεωρεί δηλαδή τον εαυτό του κάτι έξω και υπεράνω του οικοσυστήματος, κάτι αφύσικο που έχει τη φύση εχθρό και προσπαθεί να την καθυποτάξει, τόσο πιο αδύναμος θα νιώθει εμπρός στο μεγαλείο της και τόσο πιο έντρομος θα οδηγείται προς τον οδυνηρό και στείρο θάνατό του.

 

Η επένδυση

 

Αφαίρεση ξυνίθρας και άλλων “ζιζανίων” από τις φυτοκοινωνίες

“Υψηλής απόδοσης και χαμηλού ρίσκου” επένδυση

Πριν

Ίσως η μοναδική ουσιαστικά αναπτυξιακή πράξη

Διότι βοηθάει σημαντικά την μοναδική αληθινή ανάπτυξη, την αργή φυσική ανάπτυξη

Διότι κάθε άλλης μορφής ανάπτυξη είναι βίαιη και επιφέρει βιαιότερες τις συνέπειες στο οικοσύστημα και στην ανθρωπότητα

Μετά

 

Πράσινος εμπρηστής

Από χθες το απόγευμα η Χίος ξαναζεί εφιαλτικές στιγμές πυρκαγιάς, αυτή τη φορά στην βορειοδυτική πλευρά της. Μέχρι τώρα έχουν γίνει στάχτη αρκετές χιλιάδες στρέμματα αγροτικής και δασικής έκτασης, βοσκοτόπια καθώς και πολλές εκατοντάδες ελαιόδεντρα

Η αιτία της πυρκαγιάς σύμφωνα με δημοσιεύματα και φωτογραφίες του τοπικού τύπου ήταν μια ανεμογεννήτρια η οποία προφανώς δεν άντεξε τον ισχυρό νοτιά και σπινθήρισε, κάηκε ολοσχερώς ο μηχανισμός της και προκάλεσε όλην αυτή την καταστροφή η οποία ακόμη συνεχίζεται παρ’ όλες τις υπεράνθρωπες και ολονύχτιες προσπάθειες πυροσβεστικής και εθελοντών οι οποίοι τελούν εν αναμονή των βροχών που θα σβήσουν τις φλόγες μιας και οι πολύ ισχυροί νότιοι άνεμοι καθιστούν αδύνατη την προσέγγιση αεροπλάνων και ελικοπτέρων.

Ανεμογεννήτρια λοιπόν ο εμπρηστής σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες. Η πράσινη ανάπτυξη καρβουνιάζει τον τόπο και το τοπίο γύρω της.

Βεβαίως, θα πει κάποιος, οι ΒΑΠΕ που θα μας φέρουν δεν είναι σαν αυτές τις παλαιού τύπου μικρές ανεμογεννήτριες. Αυτές είναι πραγματικά ασφαλείς και πράσινες. Κι όμως δεν είναι έτσι. Εκτός από τις ήδη γνωστές περιβαλλοντικές καταστροφές που προξενούν όπως την κατακρήμνιση ολόκληρων βουνών, την ισοπέδωση και την κοπή εκατομμυρίων δέντρων, την τσιμεντοποίηση των τοπίων σε γιγάντια κλίμακα αφού η κάθεμιά χρειάζεται ένα στρέμμα τσιμεντένιας βάσης για να στηθεί, τις εκσκαφές και τις διανοίξεις δρόμων επί παρθένων και περήφανων ορέων τα οποία θα καταντήσουν ρημαδιό με ό,τι συνέπειες έχει αυτό στους υδροφόρους ορίζοντες και στην ζωή ανθρώπων και πλασμάτων άλλων ολόγυρα, οι “σύγχρονες” ΒΑΠΕ που θέλουν να μας φέρουν είναι πολύ παλαιάς τεχνολογίας, πριν την εποχή της ελληνικής ευμάρειας, κατασκευασμένες το 2002, και απέμειναν απούλητες στις αποθήκες των εταιριών που εξυπηρετούνται από τέτοιου είδους πολιτικές αποφάσεις πολιτικών εξυπηρετητών του πολυεθνικού συμφέροντος και όχι της πατρίδας, μπορούν υπό συνθήκεσ κατάλληλες να αποδειχθούν κ εμπρηστικές, όπως κάθε ξένο σώμα κ δη τεχνολογικό επί του φυσικού τοπίου.

Οι τοπικές κοινωνίες σε όλη την Ελλάδα έχουν ήδη κατανοήσει το μέγεθος της καταστροφής και της κοροϊδίας. Γι’ αυτό και υπάρχουν παντού γενικευμένες πλέον αντιδράσεις ενάντια στην εγκατάσταση αυτών των Βιομηχανικών ΑΠΕ. Πολίτες, σύλλογοι, σωματεία, συνδικάτα, Δήμοι εκφράζουν με κάθε τρόπο την αντίθεσή τους σε ένα σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας δίχως κανέναν στρατηγικό σχεδιασμό ανάπτυξης ούτε καν “ανάπτυξης”, έχουν λάβει ήδη τις αποφάσεις τους και προβαίνουν σε συνεχείς δράσεις ενημέρωσης των πολιτών και πλήρους αντιστροφής του κλίματος και απομυθοποίησης της λεγόμενης πράσινης αυτής ανάπτυξης, που είναι ουσιαστικά μαύρη ερπύστρια ισοπέδωσης.

Το ζητούμενο είναι τώρα πια να νιώσουν και οι άνθρωποι των αστικών κέντρων την ουσία του μεγάλου αυτού προβλήματος και να προσαρμόσουν όσο μπορεί ο καθένας την ζωή τους στην κατεύθυνση της εξοικονόμησης ενέργειας προς σωτηρία των δασών και των ορέων της χώρας μας, να συνδέσει δηλαδή ο καθένας μας την κάθε μικρή του κίνηση που χρειάζεται ενέργεια με ένα δέντρο, με μια βουνοπλαγιά και μια κορφή που δεν θα υπάρχουν πια.

Ας συνδέσουμε όλοι μες στο μυαλό μας την καθημερινότητά μας και τις μικρές μας καθημερινές κινήσεις με τις συνέπειές τους στο οικοσύστημα και όχι μόνον στο σύστημα, δηλαδή στην τσέπη μας.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος αντίδρασης από ανθρώπους που δεν έχουν την δυνατότητα ή την διάθεση ή τον χρόνο να αντιδράσουν αλλιώς.

Εν αναμονή νερών

Εν αναμονή των βροχών

Στα μερομήνια φέτος τον Αύγουστο είδα βροχές πρώιμες μες στο φθινόπωρο και κρύα, ίσως και χιόνια μες στον Νοέμβρη. Είδα επίσης πολλά κρύα τον χειμώνα και χιόνια μέχρι τον Απρίλιο, μονάχα τις μέρες που σήμαιναν Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο ήταν καθαρή από σύννεφο η βουνοκορφή του Πελινναίου. Όλες τις άλλες μέρες και καθ’ όλη τη διάρκειά τους καλυπτόταν από ένα άσπρο βαμβάκι σύννεφο. Σημαίνει κακός χειμώνας αυτό, έτσι ένιωσα

Εν αναμονή λοιπόν των καταιγίδων που δίνει η ΕΜΥ για το επόμενο διάστημα των τεσσάρων ημερών, καθάρισα τα όσα άγρια ήτανε φυτρωμένα ανάμεσα στα ήμερα και έσπειρα μια μεγάλη ποικιλία σπόρων, ραδίκια, ψυχανθή, βολβούς κ.α.

Εδώ και 4 χρόνια, από τότε που έφυγα από τα γήπεδα του καταναλωτισμού, τα αστικά κέντρα, άρχισα να παρατηρώ βεβαίως τον καιρό. Αυτό το φθινόπωρο μοιάζει με εκείνο του 2011, όταν ο Οκτώβρης έφερε καταρρακτώδεις βροχές στα τέλη του και κατέβηκε ορμητικός ο χείμαρρος του χωριού, φαινόμενο σπανιότατο για αυτή την εποχή. Τώρα απ’ ό,τι όλα δείχνουν, η ΕΜΥ αλλά και η ατμόσφαιρα τα φαινόμενα θα είναι ακόμη πιο δυνατά από τότε. Κι αν επαληθευτεί η αίσθηση που μου άφησαν τα μερομήνια και ο επερχόμενος χειμώνας θα είναι πολύ πιο δύσκολος. Μονάχα χιόνι και πάγο στα χαμηλά δεν θέλουμε, άνθρωποι και φυτά διότι θα μηδενίσουν τη ζωή μες στο χωράφι και θα πάμε πάλι απ’ την αρχή. Τα νερά, όσο πολλά κι αν έρθουν, είναι πάντα ευπρόσδεκτα.

 

 

Οι σπόροι φυτρώνουν χαοτικά και με γεωμετρική πρόοδο αλλάζει το τοπίο

Έγραψε ο Άρης Δαβαράκης σε ένα άρθρο του εμπνευσμένο από το κείμενό μου με τίτλο “Φανταστείτε”:

“Και συγχρόνως (και εγώ μαζί σας) αρχίστε να σκέφτεστε πως υπάρχουν άνθρωποι που ήδη ζουν έτσι, εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε όλον τον πλανήτη. Πραγματικά οργανωμένα, ευγενικά  «κινήματα» που ούτε κραυγάζουν, ούτε φωνασκούν, ούτε διεκδικούν βίαια οτιδήποτε, αλλά μεταμορφώνουν τους εαυτούς τους καθημερινά και σταδιακά σε κανονικούς, φυσικούς ανθρώπους. Τους βλέπω και τους ζηλεύω – ενώ τους θαυμάζω κιόλας. Τα κορμιά τους, άσχετα από ηλικία, δεν κουβαλάνε λίπος, κοιλίτσες και δύσπνοιες. Καρδιοπάθειες και καρκίνοι δεν πλησιάζουν. Μιλάνε ωραία, γελαστά, σε ακούνε, θέλουνε να σε καταλάβουνε και θέλουνε να τους καταλάβεις. Δεν βρίζουνε, δεν αγχώνονται για πράγματα που δεν μπορούν να τα αλλάξουν, αγωνίζονται για την δικαιοσύνη (την πραγματική, όχι την άλλη),  για την ισότητα, για τα δικαιώματα όλων των πλασμάτων του οικοσυστήματος και φυσικά  όλων των ανθρώπων – και κυρίως των αδυνάτων, αυτών που ζουν σχεδόν χωρίς να τρέφονται και τα παιδιά τους πεθαίνουν από δίψα  η από νερά που δεν είναι πόσιμα αλλά μολυσμένα  από τα απορρίμματα μας και την κακοδιαχείριση σε όλον τον πλανήτη”.

Αυτή η παράγραφός του δείχνει κατά την άποψή μου ότι αποτέλεσε εύφορη γη ο Άρης και πέτυχε η σπορά μέσα του. Τώρα με την σειρά του γίνεται σπορέας κι εκείνος με τον λόγο και τις πράξεις του για να επηρεάσει και άλλους ανθρώπους προς την κατεύθυνση αυτή, της “ευγενικής επανάστασης”.
Με τέτοια οπτική και λόγο κάνουμε δια-σπορά της επανάστασης. Όλοι όσοι είμαστε ήδη συνοδοιπόροι στη νέα πορεία μας, όλοι όσοι έχουμε νιώσει ξεκάθαρα εντός μας την επανάστασή μας διότι είδαμε σαφέστατα τον φωτεινό δρόμο που ορίζει αυτή σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο.
Είμαστε ήδη πάρα πολλοί όσοι έχουμε ήδη λάβει μέρος στην επανάσταση και αυτοί που μπαίνουν καθημερινά, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της καταλυτικής κρίσης του οικονομικού συστήματος είναι ακόμη περισσότεροι. Η ανθρωπότητα βλέπει το αδιέξοδο και ανασκουμπώνεται, ψάχνει ποιοτικούς και υγιείς δρόμους πλέον, έχει ήδη μπει σε άλλην τροχιά, αλλάζει το τοπίο καθημερινά με γεωμετρική πρόοδο όσο φυτρώνουν τα σπόρια της αλλαγής μέσα σε κάθε καταναλωτή, τον προσανατολίζουν ξανά σωστά, τον ξανακάνουν φυσικό ον άνθρωπο.
Και έτσι, με το μυαλό σε αυτή την τροχιά, στην αλλαγή πορείας δηλαδή της διαρκούς επανάστασης των ανθρώπων επί της γης, στην ήπια ανάπτυξη και στη σμίκρυνση πρέπει να στραφεί και η διακυβέρνησή μας, να στρέψει η επερχόμενη κυβέρνηση το βλέμμα προς τα εκεί, τον νου της στο οικοσύστημα. Διότι αν δεν το κάνει θα αποτύχει παταγωδώς και σύντομα. Και μετά θα έρθει η ακροδεξιά και ο μεσαίωνας ολοσκότεινος μια για πάντα. Δεν το αξίζουμε αυτό να το βιώσουμε μέχρι τα τέλη της ζωής μας

Όπου “άνθρωπος” διορθώστε σε “καταναλωτής”. Διότι εξ-αφανίζει και τον άνθρωπο πλέον

Ο άνθρωπος εξαφάνισε τα μισά άγρια ζώα του πλανήτη

Θανάσιμη απειλή

Θανάσιμη για τη ζωή στον πλανήτη αποδεικνύεται η δράση του ανθρώπου, με την οποία κατάφερε το θλιβερό «επίτευγμα» του να εξαφανίσει περισσότερα από τα μισά άγρια ζώα της Γης, μόλις στα 40 τελευταία χρόνια. Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει η μη κυβερνητική οργάνωση WWF (Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση), που στην τελευταία της έκθεση καταγράφει πτώση κατά 52% στον δείκτη «Ζωντανός Πλανήτης», που μετρά την εξέλιξη 10.380 πληθυσμών 3.038 ειδών θηλαστικών, πτηνών, ερπετών, αμφιβίων και ψαριών. Την ίδια στιγμή τα στοιχεία δείχνουν πως για τη διατήρηση του σύγχρονου τρόπου ζωής των αναπτυγμένων χωρών, χρειάζονται πολλαπλοί πλανήτες.

 

Οι διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις της ανθρωπότητας σε φυσικούς πόρους και οι αυξανόμενες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ασκούν τεράστιες πιέσεις στη βιοποικιλότητα του πλανήτη μας και απειλούν τη μελλοντική μας ασφάλεια, υγεία και ευημερία. Αυτό αποκαλύπτει ο «Ζωντανός Πλανήτης 2014» που συντάσσεται κάθε δύο χρόνια από την περιβαλλοντική οργάνωση WWF σε συνεργασία με τη Ζωολογική Εταιρία του Λονδίνου και το Παγκόσμιο Δίκτυο Aποτυπώματος (Global Footprint Network). «Σήμερα χρειαζόμαστε τη δημιουργική δυνατότητα μιάμισης Γης για να έχουμε στη διάθεσή μας τις οικολογικές υπηρεσίες που απολαμβάνουμε κάθε χρόνο», τονίζει το WWF.

Σύμφωνα με το WWF η «βιο-ικανότητα», δηλαδή η διαθέσιμη επιφάνεια για να εξαφαλισθούν τα αγαθά και οι υπηρεσίες που χρειάζεται ο σύγχρονος παγκόσμιος πληθυσμός, δεν σταματάει να συρρικνώνεται με την παγκόσμια δημογραφική έκρηξη. Από το 1961 ως το 2010, ο πληθυσμός αυξήθηκε από 3,1 σε σχεδόν 7 δισεκ. κατοίκους και η διαθέσιμη κατά κεφαλήν βιο-ικανότητα από 32 σε 17 στρέμματα παγκοσμίως. Με την ανάλυση των στοιχείων αυτών, η διεθνής οικολογική οργάνωση προειδοποιεί ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός πρόκειται να φθάσει τα 9,6 δισεκ. κατοίκους το 2050 και τα 11 δισεκ. το 2100, με αποτέλεσμα η διαθέσιμη βιο-ικανότητα για καθέναν από εμάς θα συνεχίσει να μειώνεται, σ’ ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από την υποβάθμιση των εδαφών, την έλλειψη πόσιμου νερού και την άνοδο του κόστους της ενέργειας.

Αναφορικά με τις ευθύνες για το «ολοκαύτωμα» της πανίδας, η έκθεση καταδεικνύει τις πλούσιες χώρες ως αυτές που το οικολογικό αποτύπωμα τους ανά κάτοικο είναι το πιο υψηλό. Το «οικολογικό αποτύπωμα», ένας από τους δείκτες υγείας του πλανήτη μας που έχει καθιερωθεί από τη συγκεκριμένη έκθεση και αντιστοιχεί ουσιαστικά στις απαιτήσεις μας σε φυσικούς πόρους, δείχνει ότι και τα 27 κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζουν υπεράνω των ορίων των φυσικών πόρων της Γης, ενώ βασίζονται υπερβολικά σε φυσικούς πόρους άλλων χωρών.


Πατήστε πάνω για μεγέθυνση

Πιο συγκεκριμένα, αν όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη υιοθετούσαν τον τρόπο ζωής των Ευρωπαίων, τότε η ανθρωπότητα θα χρειαζόταν 2,6 πλανήτες για να υποστηρίξει τις ανάγκες της σε φυσικούς πόρους, ενώ αν όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη ζούσαν και κατανάλωναν όπως ο μέσος Έλληνας, θα χρειαζόμασταν τους φυσικούς πόρους 2,5 πλανητών για να επιβιώσουμε.

«Το οικολογικό αποτύπωμα της Ευρώπης είναι μεγάλο. Οι οικονομικές μας δραστηριότητες συμβάλλουν στην απώλεια βιοποικιλότητας και ενδιαιτημάτων, εντός αλλά και εκτός ευρωπαϊκών συνόρων. Υπονομεύουμε το φυσικό κεφάλαιο που μας εξασφαλίζει την τροφή μας, τον αέρα που αναπνέουμε και το σταθερό κλίμα που χρειαζόμαστε», σημειώνει ο Τόνι Λόνγκ, Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Γραφείου Πολιτικής του WWF.

«Πίσω από την οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα, ξεδιπλώνεται και μια άλλη λιγότερο γνωστή αλλά εξίσου καταστροφική περιβαλλοντική κρίση. Στην Ελλάδα συνεχίζουμε να ζούμε εις βάρος του φυσικού μας κεφαλαίου και ο υπερ – δανεισμός αυτός θα έχει αρνητικές επιπτώσεις σε πολύ μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Ας αποτελέσει η οικονομική κρίση τουλάχιστον αφορμή για μια εκ βαθέων επανεξέταση των προτύπων ανάπτυξης», υπογραμμίζει με τη σειρά του ο Δημήτρης Καραβέλλας, Διευθυντής του WWF Ελλάς.

Τα πράγματα είναι παρόμοια και στις εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης χώρες. Πιο συγκεκριμένα, το 2010 το Κουβέιτ είχε την αρνητική πρωτιά, με το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Δανία, το Βέλγιο, τη Σιγκαπούρη, τις  ΗΠΑ, το Μπαχρέιν και τη Σουηδία να ακολουθούν την καταστροφική για τον πλανήτη πορεία. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει το WWF, η χρήση των φυσικών πόρων και των οικολογικών υπηρεσιών των χωρών με υψηλά εισοδήματα είναι 5 φορές πιο αυξημένη κατά κεφαλήν απ’ ότι στις χώρες με χαμηλά εισοδήματα, με αποτέλεσμα για να διατηρήσουν το βιοτικό επίπεδό τους οι πλούσιες χώρες να εκμεταλλεύονται ευρέως σην βιο-ικανότητα των πιο αδύναμων.

«Οι διάφορες μορφές της ζωής είναι ταυτόχρονα η μήτρα των οικοσυστημάτων που επιτρέπει τη ζωή στη Γη και το βαρόμετρο αυτού που κάνουμε για να ζει ο πλανήτης μας», γράφει ο γενικός διευθυντής του WWF Μάρκο Λαμπερτίνι. «Αδιαφορώντας για την τύχη τους, κάνουμε ένα βήμα προς το χαμό μας», προειδοποιεί.

tvxs.gr

Εικόνες χωραφιού

Εμπρός σε μιαν εικόνα χωραφιού ο καθένας βλέπει ό,τι γνωρίζει.

Άλλος βλέπει χωράφι χορταριασμένο, άλλος χωράφι παρατημένο, άλλος έναν παράδεισο φυσικής καλλιέργειας, άλλος μια όμορφη εικόνα φυτοκοινωνιών σε εξέλιξη και πλήρη ανάπτυξη ανάμεσα σε διαδρόμους πλήρους εδαφοκάλυψης

Ό,τι και αν βλέπετε εσείς, να ξέρετε ότι είναι τμήμα από το χωράφι μου, χωράφι φυσικής καλλιέργειας, ετών μοναχά 2, φωτογραφία τραβηγμένη σήμερα Οκτωβρίου 21η το απόγευμα, μετά το τελευταίο ίσως θαλάσσιο μπάνιο της εφετινής περιόδου, παραμονή της δεύτερης φθινοπωρινής σποράς και των βροχών που έρχονται επιτέλους.

Και βέβαια να ξέρετε ότι στην φωτογραφία χάνει διότι όλα τα χρώματα είναι ισοπεδωμένα και δεν ξεχωρίζει καθόλου η βιοποικιλότητα, τα τόσα είδη των φυτών! Στην πραγματικότητα είναι χίλιες φορές πιο όμορφο! Χίλιες φορές πιο υπέροχο επίσης είναι το να το βλέπεις ζωντανό, το να ξαπλώνεις ανάμεσα στα φυτά και να βοσκάς μαϊντανά, σέλινα, ρόκες, ραπανόφυλλα, καρότα και παντζάρια και τόσα ακόμη άλλα κάθε πρωί με τη δροσιά πάνω στα φυλλαράκια τους

 

Φανταστείτε…

Διάβασα σε ενημερωτική ιστοσελίδα ένα άρθρο από εκείνα τα γνωστά που γράφονται κατά καιρούς και παρουσιάζουν κάποιαν πτυχή του ανθρώπινου προσώπου του Πρωθυπουργού, σε ποιες ταβέρνες πηγαίνει, τι τρώει, πώς συμπεριφέρεται εκεί στους άλλους πελάτες και στο προσωπικό και λοιπά.

Αυτό που με έκανε φυσικά να πατήσω το λινκ και να διαβάσω την είδηση ήταν το γεγονός ότι από τον υπέρτιτλο κιόλας το άρθρο ανακοίνωνε κάποιες από τις γαστρονομικές του συνήθειες και προτιμήσεις. Χοιρινά, μοσχάρια, ψαρικά, γαλακτοκομικά και ζάχαρες είχαν την τιμητική τους στο εν λόγω άρθρο τελικά.

Ήμουν απόλυτα βέβαιος ότι ο ηλικίας 64 ετών Πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι κρεατοφάγος και όξινος. Αλλιώς δεν θα σκεφτόταν με τον τρόπο που σκέφτεται και δεν θα πολιτευόταν με τον τρόπο που πολιτεύεται.

Ξεχνώντας προς στιγμήν το συγκεκριμένο πρόσωπο και μιλώντας για έναν οποιονδήποτε άνθρωπο του δυτικού κόσμου, ο οποίος έχει περάσει τον μισό αιώνα ζωής και δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει ότι με τις διατροφικές του συνήθειες γίνεται καθημερινά ολοένα και πιο δέσμιος της χημικής βιομηχανίας φαρμάκων αλλά και ότι το να τρέφει τον εαυτό του με χημικές, με επεξεργασμένες και εν γένει με νεκρές τροφές, ζωικής κυρίως προέλευσης, τον καθιστά ασθενή σωματικά, πνευματικά και ψυχικά, χώρια το περιβαλλοντικό αποτύπωμα που αφήνει και την ανηθικότητα έναντι στα άλλα πλάσματα, είμαστε απολύτως βέβαιοι, σύμφωνα και με τις σύγχρονες τάσεις των δυτικών κοινωνιών, οι οποίες ένιωσαν ήδη από καιρό την αδιέξοδη πορεία τους και ανέκρουσαν πρύμναν αναζητώντας άλλου είδους ζωή και διατροφή με περισσότερη υγεία, ισορροπία και ηθική ότι ο άνθρωπος αυτός είναι παρωχημένος.

Εκπροσωπεί μιαν πολύ περασμένη εποχή. Αυτή των αναπτυξιολάγνων ανθρώπων, οι οποίοι, με κατάλοιπα ανέχειας από την κατοχική και την μετακατοχική περίοδο βγήκαν ορμητικοί στην αγορά σαν τους εδόθη χρήμα και άρχισαν να σαβουριάζουν ό,τι έβρισκαν για να ικανοποιήσουν το ένστικτο αλλά και τα απωθημένα τους

Ότι ακριβώς κάνουν οι Κινέζοι και κάποιοι άλλοι ραγδαία “αναπτυσσόμενοι” λαοί σήμερα, τρέχοντας ολοταχώς και στα τυφλά όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά προς τον καρκίνο και τον πρόωρο θάνατο από ασθένειες αφού θα έχουν πρώτα δαπανήσει στους γιατρούς, στα φάρμακα και στις χημειοθεραπείες όσα χρήματα θα έχουν κατορθώσει να κερδίσουν ατομικά ο καθένας κατά την διάρκεια όλης αυτής της ανήθικης διαδικασίας “ανάπτυξης”. Όπως ακριβώς κάνουν εδώ και δυο γενιές οι δυτικοί καταναλωτές αλλά ακόμη δεν φαίνεται να το έχουν συνειδητοποιήσει σε ποσοστό τέτοιο του πληθυσμού τους, που να μπορεί να αλλάξει την πολιτική τους κουλτούρα και στάση, να αλλάξει ρότα στην εξελικτική πορεία τους.

Ο δυτικός πολιτισμός στηρίζεται ακόμη στον λανθασμένο προσανατολισμό του ανθρώπου. Στον ακαλλιέργητο άνθρωπο ο οποίος τρέφεται με πτώματα και με όξινες τροφές. Γι’ αυτό ο δυτικός πολιτισμός είναι τόσο όξινος, τοξικός και άκρως επικίνδυνος, ένας κατ’ επίφαση πολιτισμός, ένα μοντέλο αποτυχίας πλήρους. Γι’ αυτό δημιουργεί όξινους και τοξικούς βιότοπους εντός των οποίων αναπτύσσεται, μη φυσικούς, γεμάτους ρύπους και σκουπίδια με τα οποία ταυτόχρονα γεμίζει και καταστρέφει και το έξω από αυτούς οικοσύστημα, των υγειών πλασμάτων τους βιότοπους.

Ο δυτικός πολιτισμός, παρ’ όλη την ουσιαστική πρόοδο προς την συνειδητότητα που έχει να επιδείξει από ανθρώπους-μέλη του, τους οποίους ονομάζει στην καλύτερη των περιπτώσεων “εναλλακτικούς” είτε αυτοί είναι επιστήμονες είτε απλοί πολίτες του, ανθρώπους που αμφισβητούν, κατανοούν, νιώθουν το αδιέξοδο, την νομοτέλεια της αυτοκαταστροφής μέσα από αυτή την διαδρομή που τους έχουν διδάξει και ψάχνονται αλλιώς για το δικαίωμά τους να ζήσουν υγιέστερα ψυχικά, πνευματικά και σωματικά, να ζήσουν σε αρμονία με όλα τα άλλα πλάσματα, να ζήσουν πολιτισμένα, δίχως να είναι όμηροι δια βίου φαρμάκων χημικών, να ζήσουν όρθιοι και να πεθάνουν υγιείς και αξιοπρεπείς, κάτι που το έχει πλέον ξεχάσει ο συστημικός άνθρωπος ο οποίος πεθαίνει άρρωστος και με πόνους, ο δυτικός λοιπόν πολιτισμός παρ’ όλην αυτή την πρόοδο που έχει λάβει πλέον διαστάσεις αλλά δεν αρκεί ως φαίνεται, δεν έχει ακόμη καταφέρει να απεμπλακεί από το πρόσφατο ανώριμο παρελθόν του και από τους ασυνείδητους πολίτες και πολιτικούς που ορίζουν την πορεία του προς το μέλλον.

Φανταστείτε όμως έναν Πρωθυπουργό που να τρέφεται φυσικά, με ζωντανές φυτικές ανεπεξέργαστες τροφές, δίχως συσκευασίες, να ζει μέσα σε ένα μικρό κήπο φυσικής καλλιέργειας, να ασχολείται κάθε πρωί μία ωρίτσα με τις φυτοκοινωνίες και με τα έντομά του πριν πάει στο γραφείο του, να ακούει καθημερινά το βουητό της μέλισσας και να πατάει στο χώμα…

 

 

Ακούγοντας το τραγούδι του Κότσυφα

του Ανδρέα Τσελίκα από το alexandria-institute.com

Στο μούρκι του Γιάννη Μακριδάκη

Ολοκληρώθηκαν πριν από λίγες εβδομάδες τα προγράμματα ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού για φέτος. Ήταν ένα γεμάτο καλοκαίρι, με προγράμματα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και με μαθητές από όλα τα μέρη του κόσμου. Το τελευταίο πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε στη Χίο και έληξε την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου. Αποφάσισα να μείνω μια δυο μέρες ακόμα πριν γυρίσω στην Αθήνα. Έτσι λοιπόν κατέβηκα μια βόλτα το Σάββατο το πρωί στη Χώρα, πέρασα από το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Κάστρο, την Απλωταριά και σταμάτησα στο βιβλιοπωλείο Πάπυρος, όπου μπορεί κανείς να βρει στον πάνω όροφο βιβλία σχετικά με τη Χίο. Διαβάζοντας τους τίτλους και ξεφυλλίζοντας μερικά απο αυτά γυρνώ και βλέπω μια γνώριμη μορφή : τον φυσικό καλλιεργητή – συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη. Η πρώτη μου γνωριμία μαζί του έγινε πριν από 3 χρόνια περίπου, όταν διάβασα το μυθιστόρημα ” Ήλιος με δόντια”. Απόλαυσα κάθε του σελίδα: Η γλώσσα, το θέμα, η αφήγηση με συνεπήραν και αναζητούσα έπειτα όλα όσα είχε δημοσιεύσει και συνέχισε να δημοσιεύει: Ανάμισης τενεκές, η δεξιά τσέπη του ράσου, λαγού μαλλί, το ζουμί του πετεινού, η άλωση της Κωνσταντίας, του Θεού το μάτι κ.α.  Κάθε του βιβλίο διαφορετικό, το διάβαζα σχεδόν μονορούφι, ένιωθα να λέει κάτι μέσα μου. Δεν ήταν μόνο οι ποικίλες αφηγηματικές τεχνικές, η πλούσια και μεστή γλώσσα του, οι ιδέες ή οι ιστορίες που διηγούνταν: Όλα μαζί δημιουργούν ένα σύνολο τόσο απλό, ωραίο και ταυτόχρονα δύσκολο να το περιγράψεις  όπως ένα ποτήρι καθαρό, κρυστάλλινο νερό.

Επικοινώνησα μαζί με τον Γιάννη και έτσι πέρυσι προς το τέλος του καλοκαιριού φιλοξένησε στο μούρκι του (στο κτήμα του) εμάς και τους μαθητές μας. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε όχι μόνο για τα βιβλία του αλλά κυρίως για έναν διαφορετικό τρόπο και στάση ζωής, για τα απλά και ταυτόχρονα σημαντικά ζητήματα. Μιλήσαμε από τη μία μεριά για τη φυσική καλλιέργεια, τη Μέθοδο Φουκουόκα, την μαγεία που σου προσφέρει η επαφή με τη φύση, για τη γενναιοδωρία της γης και τα αγαθά που μας παρέχει πλουσιοπάροχα και από την άλλη για τον καταναλωτισμό , την απομύζηση των φυσικών πόρων, την καταστροφή του περιβάλλοντος και τους ρυθμούς ζωής και εργασίας στα σύγχρονα αστικά κέντρα. Η πρώτη αυτή συνάντηση δεν κράτησε πολύ, όμως οι μαθητές μας και εγώ φύγαμε τότε κρατώντας μέσα μας τις κουβέντες αυτές και τις φυλάξαμε στο μυαλό μας σαν ένα ενθύμιο από ένα όμορφο ταξίδι.

Συναντηθήκαμε μέσα στη χρονιά άλλες φορές τυχαία άλλες φορές σε κάποια συζήτηση ή παρουσίαση των βιβλίων του στην Αθήνα. Και σε αυτές τις συναντήσεις μετέδιδε με πάθος τη φλόγα για την φυσική ζωή και τον επαναπροσανατολισμό του σύγχρονου ανθρώπου. Ταυτόχρονα, τη χρονιά που πέρασε, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων με τους προχωρημένους μαθητές μας,  χρησιμοποίησα πολλές φορές αποσπάσματα από τα βιβλία του αλλά και μικρότερα κείμενα ή διηγήματα που δημοσίευε κατά καιρούς στο μπλογκ του. Ένα από τα κείμενα που με άγγιξε είναι το τραγούδι του κότσυφαΤο μούρκι του Γιάννη Μακριδάκη

Περάσαμε μόνο λίγες ώρες μαζί στο μούρκι του εκείνο το μεσημέρι της τελευταίας μέρας μου στη Χίο λίγο πριν πάρω το πλοίο της επιστροφής για την πόλη. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο όμορφος επίλογος για την φετινή χρονιά. Το μέρος έσφυζε από ζωή, ένιωθα την ομορφιά και τη δύναμη του φυσικού χώρου να με κατακλύζει και τα λόγια του Γιάννη να είναι ένα μέρος, ένα αξεδιάλυτο κομμάτι αυτής της φυσικής ομορφιάς. Μιλήσαμε για την φυσική καλλιέργεια, την αλκαλική διατροφή, τον σύγχρονο άνθρωπο και την καταστροφική καταναλωτική του μανία, το χρήμα,την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των αξιών. Μοιραστήκαμε τα αγαθά που πλουσιοπάροχα προσφέρει το κτήμα του και γίναμε κοινωνοί της ζωτικής ενέργειας που προσφέρει η γη. Το κτήμα του Γιάννη Μακριδάκη

Το γεύμα μας ήταν μία υπέροχη σαλάτα με όλα όσα πρόσφερε το κτήμα και στο μπολ μας είχαμε μία ποικιλία χρωμάτων, γεύσεων και μυρωδιών πρωτόγνωρων για μένα.  Η σαλάτα λοιπόν αυτή είχε: ντομάτες,  ξυλάγγουρο, αβοκάντο,  πιπεριές,  καυτερή κόκκινη πιπεριά,  κολοκύθι,  φύτρες από φακές,  άνηθο,  κουρκουμά,  ρίγανη,  λάδι, λεμόνι, ρόκα, σέσκουλο, μαϊντανό, σέλινο, δυόσμο, βασιλικό, ραπανόφυλλο, καροτόφυλλα και ζοχούς. Η σαλάτα του Γιάννη

Αυτή η γεμάτη και πρωτοφανής για μένα εμπειρία ήταν ένα πολύ δυνατό χτύπημα. Δεν μπορείς να είσαι πια ο ίδιος, να συνεχίσεις να κάνεις την ίδια ακριβώς ζωή στην πόλη χωρίς να νιώθεις άσχημα. Δεν μπορεί για ένα πιάτο φαγητό να δημιουργείς τόσα σκουπίδια, να καταναλώνεις τόσους φυσικούς πόρους και παράλληλα να μην ξέρεις τι βάζεις μέσα σου, τι τρέφεις εσένα και τους αγαπημένους σου. Τα λόγια λοιπόν του Γιάννη καθώς και η ίδια η συνέπεια με την οποία ο ίδιος ζει λειτουργούν σαν τους σβώλους, που έτσι όπως βλασταίνουν στο χώμα μετά τη βροχή, έτσι ανθίζουν και μέσα στις καρδιές αυτών που είναι έτοιμοι ή που θα ήθελαν να κάνουν την αλλαγή και την επανάσταση μέσα τους. Είναι το τραγούδι του Κότσυφα, το κάλεσμα για να βιώσεις με όλη σου την ύπαρξη την γιορτή και τη χαρά της ζωής καθώς και την ανάγκη να το μοιραστείς με όλον τον κόσμο.

Ηλιοβασίλεμα στη Δυτική Χίο

Πήραμε τη ζωή μας λάθος

 

του Άρη Δαβαράκη από toportal.gr

Την Πέμπτη το βράδυ, μετά την εκδήλωση «Εφ’ όλης της ύλης» γύρω από την λογοτεχνία και την «κοσμοθεωρία» του Γιάννη Μακριδάκη, γύρισα σπίτι μου πολύ θετικά φορτισμένος. Στο μεταξύ μεσολάβησαν διάφορες αναστατώσεις που με οδήγησαν κυριολεκτικά στα όριά μου, αλλά, τελικά, μετά από μια τέτοια βραδιά θα ήταν πολύ δύσκολο να επικρατήσει οποιαδήποτε αρνητική σκέψη. Ήταν τόσο πλούσια η δωρεά αυτής της συνάντησης πολλών και διαφορετικών ανθρώπων με τον Γιάννη, την λογοτεχνία και τον τρόπο που σκέφτεται και ζει, ώστε θα ήταν αχαριστία να επιτρέψει κανείς στον εαυτό του να φορτώσει σκέψεις αρνητικές για οτιδήποτε και για οποιονδήποτε.

Όπως θα έχετε παρατηρήσει από το Σαββατοκύριακο που πήγα στη Βολισσό της Χίου και πέρασα δυό μέρες στο μούρκι του Μακριδάκη το μυαλό μου μοιάζει να έχει αποικισθεί από τις καινούργιες σκέψεις και τις ολόφρεσκες ζωντανές ιδέες που έσπειρε στον εγκέφαλό μου κουβεντιάζοντας (ή και σιωπώντας) ο «Φυσικόςκαλλιεργητής και συγγραφέας». Μια ζωή, υποσυνείδητα, ασυνείδητα, προσπαθώ να βρω εκείνες τις συχνότητες με τις οποίες όταν συντονίζομαι νοιώθω μέρος του όλου, κομμάτι του μεγάλου αινίγματος, συντονισμένος με την αρμονία (ή και το χάος, δεν παίζει πολύ ρόλο) του σύμπαντος κόσμου. Όμως η σκέψη μου δεν είχε οδηγηθεί μέχρι τώρα στην επείγουσα προτεραιότητα αυτής της ζωής που ζούμε σ’ αυτόν τον πλανήτη που μας παρέχει τα πάντα κι’ εμείς τον καταστρέφουμε μ’ ένα παράδοξο πείσμα και μία επιμονή εφιαλτική.

Ζητάμε «ανάπτυξη» και «πρόοδο» και μας έχουν πείσει ότι ανάπτυξη είναι η οικονομική διαδικασία που φέρνει κέρδη και υπεραξίες που τις μετράμε με το χρήμα, με τα «κουπόνια» αυτά όπως τα λέει κι’ ο Μακριδάκης. Αρκεί όμως μια εικόνα όπως αυτή που μας έδωσε ο ίδιος την Πέμπτη το βράδυ, για να καταλάβουμε ότι δεν έχουμε καταλάβει. Ανεμογεννήτριες, για παράδειγμα. Εγώ τις είχα περί πολλού γιατί μου άρεσε η σκέψη πως με τις ενέργειες του ανέμου και μόνον θα μπορούσαμε να παράγουμε ηλεκτρισμό χωρίς να εξοντώνουμε άλλες πηγές που δεν είναι ανεξάντλητες. Δεν ήξερα όμως πως για να εγκατασταθούν οι ανεμογεννήτριες στις βουνοκορφές της Ευρυτανίας ή της Βορειοδυτικής Χίου όπου έχει και ο Γιάννης το ένα στρέμμα του που τον τρέφει και τον κάνει ευτυχισμένο, πρέπει οι βουνοκορφές να ξυριστούνε από τα αιωνόβια δέντρα, τις λεύκες, τους κέδρους και τα πλατάνια – γιατί για κάθε ανεμογεννήτρια χρειάζεται ένα ολόκληρο στρέμμα καλυμμένο με μπετόν για να την στηρίζει. Αυτό σημαίνει πως θα παρέμβουμε στο οικοσύστημα με τόση βία ώστε χιλιάδες χιλιάδων πουλιά, μικρά και μεγάλα ζώα, ερπετά, έντομα, δέντρα, θάμνοι, φυτά, αμέτρητες μορφές ζωής που συναποτελούν και στηρίζουν το οικοσύστημα αυτό του οποίου και εμείς είμαστε ένα αναπόσπαστο κομμάτι, θα πληρώσουν με την εξαφάνισή τους την κάθε ανεμογεννήτρια. Και εμείς, είτε το ξέρουμε, είτε δεν το ξέρουμε, θα ξεμείνουμε μόνοι στο χάος όταν η φυσική αυτή αλυσίδα σπάσει πιά και διαλυθεί. Τίποτα δεν θα μας σώζει. Ούτε το ΔΝΤ, ούτε οι «δανειστές» μας, ούτε τα χρήματα που θα έχουμε αποταμιεύσει γκρεμίζοντας ότι μας κρατάει ζωντανούς. Ήταν μεγάλη αποκάλυψη για μένα να μάθω στα 60 μου χρόνια ότι ο Άϊνστάϊν έχει πει πως μετά από 4 μέρες χωρίς μέλισσες η μηχανή της φυσικής ζωής στον πλανήτη θα σταματήσει να λειτουργεί.

Έχουμε φτάσει συνάνθρωποι σε εκείνο το σημείο της επιτάχυνσης με στόχο την απόκτηση χρήματος με κάθε τρόπο, ακόμα και με το έγκλημα, ώστε όπου νάναι θα στουκάρουμε πάνω σ’ αυτόν τον τοίχο που δεν βλέπουμε μέσα στην στραβομάρα μας, αλλά είναι κι’ αυτός από μπετόν αρμέ και θα μας εκσφενδονίσει κατακερματισμένους πολύ ψηλά, για να έχουμε την ευκαιρία να σκάσουμε ξανά στο χώμα με αντίστοιχη δυναμική –ώστε να ξεπλυθεί η ύβρις μέσα στην ομαδική και πανανθρώπινη αποτυχία μας.

Εκτός αν το προλάβουμε το κακό, αρχίζοντας από τον ίδιο τον εαυτό μας. Έχουμε γεμίσει καρκίνους και ψυχώσεις, κάθε μέρα πεθαίνουμε σε όλον τον πλανήτη αβοήθητοι μέσα σε αρρώστιες και υπαρξιακά αδιέξοδα – αλλά δεν μας δίνει κάθε μέρα ο Μεγάλος Αδελφός αναφορά για τον αριθμό των ανθρώπων που εγκαταλείπουνε το σώμα τους, το αποικισμένο από τα χημικά απόβλητα που «καταναλώνουμε». Μόνο αν τολμήσουμε και κόψουμε κάτι από τη Γή για να το φάμε και πάθουμε δηλητηρίαση και πεθάνουμε θα γίνουμε πρώτη είδηση.

«Να τρώτε μόνο τα συσκευασμένα που είναι ασφαλή» μας λένε. Και παράλληλα φροντίζουνε να μας εξουθενώνουν με την τηλεοπτική τους τρομοκρατία καθημερινά, ώστε να ασχολούμαστε συνεχώς με τα «σκάνδαλα» και τα «πολιτικά  σενάρια» και τις «δηλώσεις» και τις «αποκαλύψεις» τους. Έτσι αντί να είμαστε συντονισμένοι με το οικοσύστημα, καταντάμε να είμαστε ένα γρανάζι του δικού τους «συστήματος» –το οποίο τρέχει με χίλια προς την αυτοκαταστροφή του.

Αλλά όπως λέει και η Λίνα Νικολακοπούλου σ’ ένα από τα τραγούδια της συνάνθρωποι «δεν είναι ευ ζείν αυτό, αυτό είναι ευθανασία»…

- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.koinwnia&id=5856#sthash.vXcSBPCr.dpuf