Αντί Στεφάνου: Το βιβλίο της εβδομάδας στον Αθήνα 9.84

Ενός λεπτού αφιέρωμα καθημερινά στις 7.30 το πρωί και στις 6.30 το απόγευμα κάνει ο Αθήνα 9.84 και η Έλενα Χατζηιωάννου στο βιβλίο μου Αντί Στεφάνου, ως επιλεγμένο βιβλίο της εβδομάδας από Δευτέρα 30 Μαρτίου έως και Κυριακή 5 Απριλίου 2015

Ηχογράφηση (3)

Ακούστε από το 26.00 έως το 27.00

La Chute de Constantia, κριτική στο Lecteurs

Né en 1971 à Khios, Yannis Makridakis poursuit des études de mathématiques, avant de choisir de retourner vivre, en autarcie, à Volissos, le village de son île natale. Altermondialiste engagé, Yannis Makridakis a déjà publié en Grèce, où il connaît un succès croissant du public et de la critique, plusieurs romans, nouvelles et ouvrages historiques.

 La chute de Constantia de Yannis Makridakis

La Chute de Constantia est son premier titre traduit en français.  Un auteur à découvrir et un roman qui se dévore.

Un jour d’octobre 2005, le facteur remet à Constantia une enveloppe épaisse ”Elle avait pensé qu’il y avait à l’intérieur un paquet avec quelques sucreries venant de l’île, des gâteaux aux amandes, confectionnés par la mère de son gendre qui savait qu’elle les aimait”.

Mais non, l’enveloppe renferme un épais paquet de feuilles, une longue lettre confession de son gendre,Yannis, qui la bouleverse et lui fait perdre connaissance dès les premières lignes. Sa voisine, Vanguelia, alertée par le bruit de la chute, vient la secourir et l’accompagne dans sa douloureuse lecture.

Au fil des pages, passant de la stupeur à la colère, elle découvre l’histoire de Yannis avant qu’il ne rencontre sa fille Anna et l’épouse. Ce gendre bien-aimé, originaire de Khios, l’île de l’arrière-grand-mère d’Anna, comment a-t-il pu la leurrer ?
Elle, la Grecque romiote restée en Turquie, qui pensait avoir donné sa fille en mariage à un Grec, apprend que son gendre est turc. Il le lui confesse.
La nouvelle réveille le douloureux passé des Grecs et des Ottomans et  ébranle la vieille dame et ses certitudes séculaires.

Une construction romanesque habile et précise, où le récit de Yannis est enrichi des remarques et commentaires des deux femmes. Un sens du suspens qui, passé les premières pages de la lettre nous fait sortir de l’histoire cadre, pour entrer dans l’incroyable passé de Yannis, qu’il a décidé de raconter à sa belle-mère ”(…) j’ai décidé de t’écrire cette lettre afin de te dire tout ce que, par le plus grand des hasards, j’ai appris sur moi-même et sur mon passé que je ne connaissais pas. ”

La structure du roman est telle que, comme les deux vieilles dames dans le silence de la nuit, le lecteur ne peut résister à l’appel des pages qui le mèneront de surprise en surprise… vers une fin heureuse.

Agathe Bozon

 

Lecteurs

Πρώτα σε πωλήσεις 29 Μαρτίου 2015

Μεγάλη η τιμή των αναγνωστών

Ευχαριστώ

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

 

TO BHMA

Σήμερα το βιβλιοπωλείο «Πλειάδες» (Σπύρου Μερκούρη 62, Παγκράτι, Αθήνα)

Ελληνική λογοτεχνία
  • Εγκλήματα δημοσιονομικής προσαρμογής του Τεύκρου Μιχαηλίδη (εκδόσεις Πόλις)
  • Ποίηση 1963-2011 της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ (εκδόσεις Καστανιώτη)
  • Γκιακ του Δημοσθένη Παπαμάρκου (εκδόσεις Αντίποδες)
  • Αντί στεφάνου του Γιάννη Μακριδάκη (εκδόσεις Εστία)
  • Το σπίτι του Γιώργου Μητά (εκδόσεις Κίχλη)
  • Ο θησαυρός του χρόνου του Μένη Κουμανταρέα (εκδόσεις Πατάκη)
  • Η μοναδική οικογένεια του Λευτέρη Καλοσπύρου (εκδόσεις Πόλις)
  • Η αθανασία των σκύλων του Κώστα Μαυρουδή (εκδόσεις Πόλις)
  • Δέκα ζωές σε μία της Τατιάνας Αβέρωφ (εκδόσεις Μεταίχμιο)

Την Πέμπτη κυκλοφορεί στη Γαλλία

Ευχαριστώ την Μονίκ Λυράνς για την πληροφορία

Φωτογραφία της Monique Lyrhans.

En librairie jeudi prochain, voilà “la chute de Constantia”,de Yannis Makridakis, édité chez Sabine Wespieser.
Je souhaitais depuis longtemps voir cet auteur traduit en français, c’est chose faite et j’espère que vous le découvrirez avec intérêt.

Αντί Στεφάνου 13η αναγνωστική απόκριση

Η φιλόλογος και καθηγήτριά μου στην 2α τάξη του Λυκείου κ. Κανούτα Βήθη έστειλε την 13η κατά σειρά αναγνωστική απόκριση. Την ευχαριστώ. Λαμβάνοντας αφορμή από ένα σημείο της επιστολής της θα πω ότι ναι, έχει δίκιο, δεν είμαι εγώ ο Στέφανος,όχι όμως για τους λόγους που επικαλείται αλλά για το ότι δεν έχω αποκτήσει ακόμη τη στωικότητά του. Ασκούμαι όμως επί του πεδίου αυτού και ελπίζω!

Η επιστολή της:

Γιάννη,

Διάβασα το Αντί Στεφάνου και όχι «μονορούφι», καθώς διαβάζοντας τις «ανταποκρίσεις» των άλλων αναγνωστών/στριών  ήθελα να βιώσω στιγμή προς στιγμή όλη την ιστορία, παρόλη την αγωνία που είχα για την τύχη του ήρωα σου από τη στιγμή που το ξεκίνησα !!

Από τις πρώτες σελίδες, κιόλας, κλωθογύριζε στο μυαλό μου η φράση του Φλωμπέρ που, όταν τον ρωτήσανε ποια είναι η «Μαντάμ Μποβαρί», απάντησε η «Μαντάμ Μποβαρί» είμαι εγώ .  Το ίδιο διάβασα, χωρίς έκπληξη , να δηλώνεις στη συνέντευξή σου  στη Μαρία Μανωλέλη , όταν σε ανάλογη ερώτηση απάντησες ότι  «ο Στέφανος είμαι εγώ». Ωστόσο, προχωρώντας στην ανάγνωση μου δημιουργήθηκε η αίσθηση (μπορεί να κάνω και λάθος)  ότι στην πραγματικότητα δεν είσαι «εσύ ο Στέφανος» ή για την ακρίβεια, ίσως, να είσαι «ο μισός Στέφανος» καθώς διάγεις , όπως λες,  «λιτή ως προς τη χρήση πόρων φυσικών και το σαρκίο μου σημείο του κύκλου της ζωής στη γη» αλλά ο άλλος μισός Γιάννης, εσύ,  δεν είσαι ο αλαφροΐσκιωτος του χωριού γιατί δεν είχες κανένα κοινωνικό, σωματικό ή διανοητικό «στίγμα» να κουβαλάς από μικρός, έχεις ανθρώπους δικούς σου, κοντά σου, έχεις ολοκληρώσει τις σπουδές σου και συνειδητά επέλεξες να αλλάξεις την «πεπατημένη» οδό και δεδομένων των συνθηκών να επιλέξεις  μια άλλη πορεία στη ζωή σου. Ύστερα, αν και «ερημίτης» ή και «καλόγερος», όπως σε αποκαλούν κάποιοι/ες, έχεις σημαντικότατη  συμμετοχή στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της χώρας, έχεις μια εξαιρετική επικοινωνία με πολλούς γνωστούς και άγνωστους σου φίλους και φίλες,  που σε εκτιμούν, σε αγαπούν και έχεις  φανατικούς/ες θαυμαστές /στριες, αν κρίνω και εγώ από τα εκατοντάδες σχόλια σε κάθε ανάρτηση σου!  Τώρα γιατί στα γράφω όλα αυτά; Γιατί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτά δυσκόλεψαν την  «ενσυναίσθηση» (δηλαδή να αισθάνεσαι, όπως και ο Στέφανος, ώστε να είσαι  «πραγματικός» )  και να φαίνεται  ως  «ένα βιβλίο κατά παραγγελία», με   «μέτριο το περιεχόμενο» ή «το θέμα του βιβλίου ήταν ανύπαρκτο και ότι το μόνο που ήθελε να δηλωθεί ήταν οι ιδέες του συγγραφέα»( Κριτική από Λέσχη Ανάγνωσης Κω).

Έτσι,  από μιαν άποψη, ίσως  να «φαίνεται» ως ένα βιβλίο «κατά παραγγελία», υπαγορευμένο από τις προσωπικές σου ανησυχίες και αγωνίες για τον Homo Hydeous Katanaloticus και το χυδαίο καταναλωτισμό, αλλά, ωστόσο, για μένα  είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο που με συγκίνησε με την τόσο ρεαλιστική αλλά συγχρόνως και γλαφυρή περιγραφή μιας μικρής νησιώτικής κοινωνίας, που αρέσκεται επιμόνως να κουτσομπολεύει και να φθονεί και να απαξιώνει ακόμη και στο ξόδι της, τη νεαρή χήρα Πάτρα, ενώ στέκεται σούζα μπροστά στο μεγαλοπιασμένο Αμερικάνο. Μια κοινωνία που παρακολουθεί στενά τις κινήσεις των ανθρώπων της ( εξαιρετική η σκηνή με τη Λεμονιά να παραμονεύει το Στέφανο, να αφοδεύει στον τάφο της μητέρας του αλλά και όλες οι περιγραφές των συνάξεων στο μπακάλικο της Εριμιόνης)  που διακατέχεται από αντιλήψεις  συντηρητικές για τη ζωή και το θάνατο και «βολεύεται» με αυτές, χωρίς άλλες απορίες και ανησυχίες.  Γι αυτό  το λόγο θυμώνουν και οργίζονται με τη «διαφορετική συμπεριφορά» του Στέφανου που «ταράττει τους κύκλους της ζωής τους». Ναι, το βιβλίο έχει περιεχόμενο γιατί έχουμε  έναν «ήρωα» που έχει ένα στόχο, ένα «θέλω», στη ζωή του αλλά για να τα πραγματοποιήσει όλα αυτά συναντά «εμπόδια». Αυτό, ίσως, δεν το προσέξανε οι καλές σου φίλες από τη Λέσχη Ανάγνωσης της Κω.

 Θαύμασα την ειρωνεία που είναι διάχυτη και ξεχειλίζει μέσα από το βιβλίο, τη σάτιρα, που τσακίζει κόκκαλα για την  υποκρισία και τη στενομυαλιά  των απλών ανθρώπων, το μεστό σου και παρόλα αυτά χειμαρρώδη λόγο σου ( βάλε καμιά τελεία , να πάρουμε ανάσα ,δίκιο έχει ο κος Σπύρος)   την εξαιρετική επιλογή της απλής καθαρεύουσας, μιας  κατασκευασμένης γλώσσας που, (όπως άκουσα και είδα στο βίντεο την επέλεξες μετά από  παιδεμό), και που πολλοί και πολλές ακόμη χρησιμοποιούμε στο γραπτό λόγο σαν θέλουμε να σαρκάσουμε ή αυτοσαρκαστούμε να σατιρίσουμε ή να ειρωνευτούμε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας.

Τέλος, στα σχετικά με την … «σκατολογία» δεν θα παραστήσω την ανέμελη! Όπως και να το κάνουμε, στην αρχή, έπαθα ένα…σοκ αλλά γρήγορα συνήλθα καθώς θυμήθηκα τα βιβλία και τα άρθρα, πριν από πολλά χρόνια, που διάβαζα στην Ελευθεροτυπία  του διατροφολόγου και δημοσιογράφου Κώστα Μπαζαίου (πέθανε, δυστυχώς το 2001).  Τότε ο  συγχωρεμένος ο Μπαζαίος, έγραφε ότι έπρεπε οι  «καθίστρες» να έχουν τέτοιο σχήμα, ώστε τα αφοδεύματα  μας να μπορούμε να τα «βλέπουμε» για να ξέρουμε τι  «τροφές τρώμε».  Έτσι αντιμετωπίζοντας  το θέμα από την οπτική γωνία  των  οργανικών υλών, ξεπέρασα οποιαδήποτε προκατάληψη και συνέχισα την απόλαυση της ανάγνωσης. Και οι προκαταλήψεις είναι, δυστυχώς, πολύ βαθιά ριζωμένες μέσα μας και δεν είναι εύκολο να αλλάξει κανείς, την αντίληψη του, ακόμη και ο πιο  προχωρημένος στη σκέψη για τη φράση  «θα χέσω στον τάφο σου» όταν αυτή λέγεται και ακούγεται σαν κατάρα (την άκουσα, φοιτήτρια από μια κόρη για τη γριά μάνα της και ακόμη δεν το ξέχασα).

Λοιπόν, φίλε Γιάννη, το ‘χεις, που λένε, το έχεις το χάρισμα, το ταλέντο να γράφεις  ωραίες και έξυπνες ιστορίες και να συν-κινείς( συγκινείς), να αφηγείσαι εξαιρετικά όποια γλώσσα και αν χρησιμοποιείς (χιώτική τοπική διάλεκτο, δημοτική, απλή καθαρεύουσα) να σαρκάζεις και αυτοσαρκάζεσαι, να βάζει σε σκέψεις τους/τις αναγνώστες/στριες  σου είτε αυτοί είναι ο  Σπύρος που θέλει τελείες, είτε ο Δημητρός που ζητά εξηγητή, είτε η  Θε­ο­δο­σο­πού­λου που εντοπίζει στο βιβλίο σου οι­κο­λο­γι­κής φύ­σης εν­δια­φέ­ρο­ντα να προ­βάλ­λονται  «μέ­σω και της λο­γο­τε­χνίας».

Για όλους και όλες εμάς αξίζει να συνεχίσεις!!!

Με ειλικρινή αγάπη

Η παλιά σου καθηγήτρια, η φανατική σου αναγνώστρια και η φίλη σου στο Φ/Β

Βήθη Κανούτα

Χέλι στο διάβα μας

Φέτος είναι η χρονιά της γαλότσας. Εδώ και δύο μήνες δεν έχω φορέσει άλλο παπούτσι πλην των ημερών που ήμουν για εκδηλώσεις στην Αθήνα. Τις τελευταίες μέρες δε, το νερό ρέει ποταμάκι μέχριπάνω από τον αστράγαλο στο δρομίσκο που οδηγεί προς το κτήμα. Αυτό θα τρέχει έτσι μέχρι τον Ιούνιο και βάλε. Είναι τα λεγόμενα (ε)μπρίσματα, που λένε οι ντόπιοι, τα νερά δηλαδή που υπερχειλίζουν από τον υδροφόρο ορίζοντα.
Σήμερα, ευτυχώς που ήταν μαζί και η Ειρήνη Δασκαλάκη για να το πιστοποιήσει, να μη με πείτε τερατολόγο, πηγαίνοντας για το κτήμα συναντήσαμε ένα χέλι!


Σαν το πήρε το μάτι μου στην άκρη του δρόμου, η σκέψη πήγε ενστικτωδώς στην οχιά και αστραπιαία άπλωσα το χέρι μου και σταμάτησα το διάβα της Ειρήνης για να μην πέσει πάνω του. Σε δεύτερο χρόνο είδα την πλατιά ουρά του και συνειδητοποίησα ότι βρίσκεται μέσα σε νερό άρα δεν μπορεί να είναι φίδι, είναι φυσικά ένα χέλι!
Το σκεντζέψαμε λίγο με ένα ξυλαράκι να ξεκολλήσει από τα αβαθή που είχε ξοκείλει και συνέχισε αυτό τον δρόμο του με του νερού το ρεύμα μες στα χωράφια.


Μετά, στο χωριό, μάθαμε ότι οι παλαιοί είχανε τα πηγάδια γεμάτα με χέλια για να τα κρατούν καθαρά από ζωύφια αλλά και για να τα τρώνε, οπότε μάλλον από κάποιοι πηγάδι που ξεχείλισε βγήκε κι αυτό και πήρε το δρόμο κατά τη θάλασσα.

Τέχνη: Το “μαύρο κουτί” της Ιστορίας

Η πτώση του αεροπλάνου ήταν ακόμη ένα ηχηρό σήμα κινδύνου για την “προοδευμένη και πολιτισμένη” ανθρωπότητα. Ένα σοκ προειδοποιητικό της τραγικής πτώσης που επέρχεται λόγω της ανόητης απληστίας όσον αφορά στα κουπόνια που ονόμασε πλούτο ο μεταλλαγμένος σε καταναλωτή σύγχρονος άνθρωπος.

Απληστία, η οποία εκφράζεται με την άσκηση αδιέξοδων και χυδαίων πολιτικών, οι οποίες προωθούν την ιδιωτικοποίηση των πάντων, από τα δημόσια κοινωνικά προϊόντα έως τα αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων, δηλαδή τους φυσικούς πόρους, και παράγουν ανθρώπινα ράκη λόγω της κατανάλωσης τροφίμων όξινων, της διαβίωσης σε μη φυσικά περιβάλλοντα και της συνεχούς αφόρητης ψυχολογικής και σωματικής πίεσης που υφίστανται καθημερινά για λόγους επιβίωσης τα μέλη-γρανάζια των “ανεπτυγμένων” κοινωνιών-αγορών.

Δυστυχώς όμως, όπως φαίνεται, είναι τόση πλέον η απονέκρωση που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τα σήματα κινδύνου η ανθρωπότητα, όσο σοκαριστικά και αν είναι αυτά.
Τα θεωρούμε μεμονωμένα συμβάντα που οφείλονται σε διάφορους επιμέρους λόγους, τους οποίους στην καλύτερη των περιπτώσεων εντοπίζουμε στα “μαύρα κουτιά” αλλά τους “επεξηγούμε” στενόμυαλα και όπως συμφέρει την απληστία μας.
Το ότι η ανθρωπότητα, μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια και τόσες καταρρεύσεις πολιτισμών και αλλαγές ιστορικών εποχών δεν έχει αλλάξει πορεία αλλά βαδίζει αενάως, παραδωμένη στην μικρότητά και όχι στο μεγαλείο της, προς την διαρκή επανανέγερση του πύργου της ύβρης της έως την επόμενή του κατάρρευση, οφείλεται στο ότι ποτέ δεν αντιλήφθηκε και δεν ένιωσε τα απεγνωσμένα σινιάλα των “λοξών” μελών της, των ανθρώπων που ζούσαν παράλληλα με την Ύβρη και δημιουργούσαν την Τέχνη, το “μαύρο κουτί” της κάθε Εποχής…

Προτάσεις επί ματαίω

Κάποτε είπα στην Δημοτική Αρχή Χίου να κάνουμε μπαξέδες συνεργατικούς και σχολικούς την τάφρο του Φρουρίου. Προεκλογικά άρεσε η ιδέα στον δήμαρχο και στο επιτελείο του. Μετεκλογικά ό,τι λέει ο μακριδάκης είναι πολυτέλεια και δεν είναι της ώρας!
Σημειωτέον ότι
α) Στην τάφρο του Φρουρίου έβαζαν μπαξέδες οι πρόσφυγες από το 1914 και μετά
β) Η αρχαιολογική υπηρεσία είναι σύμφωνη με την πρότασή μου
γ) Στην περιοχή υπάρχει πηγάδι που είναι συνεχώς υπερχειλισμένο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πότισμα
Αναμένοντας πότε θα έρθει η κατάλληλη ώρα λοιπόν, ας δούμε τι συμβαίνει στην Θεσσαλονίκη.
http://www.parallaximag.gr/…/synantisa-eytyhismenoys-ellines

Παρατήρηση και (μη) απόφαση

Τα πρωινά περνώντας από το περιβολάκι όπου έχουμε το κοτέτσι, ανοίγω στις κότες και βγαίνουν για βοσκή. Μετά κατευθύνομαι στο χωράφι για δουλειά και επιστρέφοντας το μεσημέρι στο σπίτι ξαναπερνάω από το κοτέτσι και τις κλείνω μέσα.
Τις τελευταίες μέρες είναι μαζί μου και η Ειρήνη Δασκαλάκη που βρίσκεται εδώ και εργάζεται καθημερινά ως σπορέας, μιας και είναι αποδεδειγμένα πρασινοχέρα
Σήμερα κατευθυνόμασταν μαζί στο γνωστό δρομολόγιο λίγο πριν τις 9 το πρωί, όταν είδα το γεράκι να πλανάρει πάνω από το χωριό. Είπα λοιπόν στην Ειρήνη ότι πρέπει να ανοίγουμε τις κότες αργότερα όποτε βλέπουμε το γεράκι να ψάχνει ακόμα για τροφή ενώ έχουν περάσει ήδη δύο ώρες από την ανατολή, διότι όσο ανεβαίνει ο ήλιος και είναι άδειο το στομάχι του, τόσο πιο μεγάλα ρίσκα παίρνει και άρα μπορεί να την πέσει στο κοτέτσι..
Παρ’ όλην όμως την παρατήρηση και το σκεπτικό που ανέπτυξα εξαιτίας της, πήρα κι εγώ το ρίσκο μου υπακούοντας στο βόλεμα της συνήθειας και άνοιξα τις κότες περνώντας προς το χωράφι.
Μετά από τρεις ώρες εργασίας, ξαχορτάριασμα και σπορά, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Από μακριά ακόμη άκουσα τον πετεινό και σκέφτηκα ωχ, για να λαλεί τέτοια ώρα αυτός κάτι συνέβη. Φτάνοντας είδα αυτό ακριβώς που περίμενα όταν άκουσα το λάλημά του. Τις κότες να έχουν μπει από μόνες τους μέσα στο κλουβί. Κατάλαβα.
Όντως έλειπε μία. Δεχθήκαμε επίθεση από αέρος..

Η παρατήρηση είναι το παν για τη ζωή στη φύση. Στην πόλη μπορεί να περπατάς ή να μετακινείσαι με μμμ και να μη δίνεις καμία σημασία στο τι συμβαίνει δίπλα σου, εμπρός σου, πίσω σου και ψηλά, να κινείσαι μηχανικά και να θεωρείς χαμένο χρόνο ζωής την μετακίνηση από και προς τον στόχο σου. Στη φύση όμως δε μπορείς να λειτουργείς έτσι. Διότι κινδυνεύεις εσύ αλλά και άλλα πλάσματα που έχεις υπό την προστασία και τη φροντίδα σου.
Από μόνη της η παρατήρηση βέβαια δεν είναι αρκετή εάν δεν συνοδεύεται από στακάτες αποφάσεις βασισμένες στο σκεπτικό που έχεις αναπτύξει με βάση τα αποτελέσματά της. Το βόλεμα με λίγα λόγια, η συνήθεια, ο εφησυχασμός ότι δε θα συμβεί το κακό, είναι κακοί σύμβουλοι.

Σήμερα η απώλεια ήταν μια όρνιθα, την οποίαν αν πρστάτευα, όπως όφειλα, θα έμενε το γεράκι νηστικό, ίσως και η γερακίνα του, ίσως και οι νεοσσοί τους, αλλά επειδή δεν την προστάτευσα, αν και ήμουν γνώστης τελικά του τι θα συμβεί, την άφησα να βρει τραγικό και τρομακτικό θάνατο. Ήταν μια απόφαση ή μια μη απόφαση της στιγμής που οδήγησε σε αυτό το αποτέλεσμα. Ίσως να έπρεπε να γίνει έτσι ακριβώς, κανείς δεν ξέρει το ορθό στο Χάος των δυναμικών που αποτελούν τον Κόσμο.

Κοσμάρας!

Πρωινή εργασία. Αφαίρεση ξυνίθρας, σπορά, κάλυψη σπόρων με στάχτη και άμμο ποταμίσια, εδαφοκάλυψη με την κομμένη ξυνίθρα στο τέλος.
Ο Μάρτης βοηθός και συν-εργάτης! Δεν κούνησε από τη θέση στην οποίαν είχε στρογγυλοκάτσει ούτε όταν καλύφθηκε σχεδόν ολόκληρος από τα χόρτα που μου έπεφταν.


Αυτό σημαίνει να είσαι Ζεν.
Κοσμάρας, έτσι τον λένε τελευταία κάποιοι στο χωριό, λόγω του ότι περπατάει στη μέση του δρόμου, πάνω στη διαχωριστική γραμμή και δεν πηγαίνει στην άκρη όταν περνάνε αυτοκίνητα αλλά στέκει να τα κοιτάζει..