Εφ’ όλης της ύλης

Featured

Την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου στο καφέ Πόλις, Πεσμαζόγλου 5, στο αίθριο της Στοάς του Βιβλίου θα μιλήσουμε εφ’ όλης της ύλης.

Περί λογοτεχνίας και φυσικής ζωής, περί κατανάλωσης και αναπλήρωσης των πόρων των φυσικών, περί φυσικής καλλιέργειας στη γη και στην κοινωνία, περί οικουμενικής πολιτικής και αποανάπτυξης, περί ευθύνης των ανθρώπων και περί εμπιστοσύνης στο Χάος …

Την συζήτησή μας θα συντονίσει ο Άρης Δαβαράκης

Ώρα 20.00

Πορεία στο μέλλον

Είναι πλέον απολύτως ξεκάθαρο για όποιον έχει την στοιχειώδη ικανότητα να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τον κόσμο, ότι έχουμε τα εξής δεδομένα:

1. Η άκρατη και ολοένα αυξανόμενη με φρενήρεις ρυθμούς παγκόσμια κατανάλωση φυσικών πόρων οδηγεί στην απομύζηση του γενικού συνόλου – οικοσυστήματος από το μερικό σύνολο – χρηματοοικονομικό σύστημα με καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα και τα άλλα πλάσματα ήδη και καταστροφικότερες στο εγγύς μέλλον

2. Οι κυβερνήσεις των χωρών που ανήκουν στον “πολιτισμένο” δυτικό κόσμο ασκούν στον βωμό του χρήματος και της “ανάπτυξης” του γιγαντισμού ακραίες πολιτικές, οι οποίες επιταχύνουν τις εξελίξεις προς την προαναφερθείσα κατεύθυνση, ενώ και άλλες χώρες, οι μέχρι πρότινος “υπανάπτυκτες” σύμφωνα με τον ορισμό της συστημικής ανάπτυξης, βαδίζουν κι αυτές πια στον ίδιο δρόμο με αποτέλεσμα την δημιουργία καταναλωτών – απομυζητών του πλανήτη σε ποσοστό πλέον του 70% της ανθρωπότητας.

3. Ένα μεγάλο και ολοένα αυξανόμενο ποσοστό ανθρώπων παγκοσμίως έχουν ήδη κατανοήσει και νιώσει το πρόβλημα, έχουν ήδη κατανοήσει και νιώσει ότι ο καταναλωτισμός αποτελεί πριόνισμα του κλαδιού επί του οποίου κάθονται και ότι έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες για την υγεία και την ζωή τους αφενός και για το μέλλον των παιδιών τους και όλων των όντων του οικοσυστήματος αφετέρου. Έτσι οι άνθρωποι αυτοί, εν μέσω της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης που δρα καταλυτικά, έχουν ήδη αλλάξει ή βρίσκονται σε στάδιο αλλαγής της θεώρησής τους για τη ζωή και της καθημερινότητάς τους αναζητώντας την ηπιότητα, την μη επέμβαση, την καθαρότητα, την πνευματική και σωματική άσκηση και φιλοσοφική αναζήτηση, την φυσική καλλιέργεια, διατροφή, ζωή και εν γένει κάθε τι που πηγάζει εκ του φυσικού εαυτού τους και εκ της φύσης γύρω τους, δίχως καμία ανθρώπινη επέμβαση και επεξεργασία. Ήδη οι δυτικές κοινωνίες που έφθασαν στην κορυφή της καταναλωτικής ύβρης και είδαν τον χάρο με τα μάτια τους, αριθμούν εκατομμύρια ανθρώπους που πρεσβεύουν την αλλαγή με την ίδια τους την καθημερινή διαβίωση.

Αν εστιάσουμε στην Ελλάδα, όλα τα παραπάνω μεταφράζονται με τρόπο που δείχνει σαφώς το πολιτικό πρόβλημα και συνεπώς το αδιέξοδο στο οποίο οδεύει η χώρα αν δεν επέλθει αλλαγή κατεύθυνσης-πολιτικής.

Στη χώρα μας λοιπόν, όλα ανεξαιρέτως τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα κινούνται αποκλειστικά εντός των ορίων του χρηματοοικονομικού συστήματος, δίχως όχι να το αμφισβητούν αλλά ούτε καν να δείχνουν ικανότητα στοχασμού και μιας κάποιας πολιτικής δράσης πέραν και έξω από αυτό. Τα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα, τα εντός και εκτός κυβέρνησης έχουν, όπως ανέκαθεν είχαν, ξεκάθαρες κοντόφθαλμες και καταστροφικές πολιτικές ιδιώτευσης, που αποσκοπούν μονάχα στην εξυπηρέτηση του συστήματος (μέσω της πλήρους εκποίησης του φυσικού πλούτου και των ανθρώπων της χώρας στις Αγορές στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο), ενώ τα “αριστερά” κόμματα της αξιωματικής και της άλλης αντιπολίτευσης αδυνατούν, ακόμη και σε επίπεδο λόγου και σκέψης, να ξεφύγουν από τις ράγες του παγκόσμιου καταναλωτισμού και κινούνται κι αυτά εντός των ορίων και των επιταγών αυτού, αρκούμενα σε ανεδαφικές υποσχέσεις, όπως την με διάφορους ασαφείς τρόπους προσπάθεια αλλαγής προσωπείου του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού καθεστώτος προς το ανθρωπινότερο και προς το φυσικότερο!

Η Ελλάδα ως χώρα του δυτικού “πολιτισμένου” κόσμου, η οποία βιώνει την χρηματοοικονομική κρίση εδώ και χρόνια πολύ σκληρά, θα έπρεπε ήδη να έχει αναπτύξει και παρουσιάσει στο εσωτερικό της αλλά και στο πολιτικό σκηνικό της παγκόσμιας κοινότητας την τάση των ανθρώπων που ήδη αντιλαμβάνονται το δομικό πρόβλημα του καταναλωτισμού, το οποίο δεν είναι άλλο από την αδυναμία του οικοσυστήματος να αναπληρώνει τους φυσικούς πόρους που καταναλώνει – απομυζεί η ανθρωπότητα των καταναλωτών. Θα έπρεπε ήδη να έχει αναδείξει το ελληνικό πολιτικό σκηνικό ανθρώπους και κόμματα που έχουν ξεφύγει από την ομηρεία του χρήματος και των αγορών, που πρεσβεύουν την υπεράσπιση του οικοσυστήματος και όχι πλέον του χρηματοοικονομικού συστήματος, ανθρώπων και πολιτικών σχηματισμών που εκφέρουν σύγχρονο λόγο, οικουμενικό, με στόχο την αλλαγή πορείας της ανθρωπότητας από την επίθεση και την πλήρη κατανάλωση του πλανήτη προς την συνεργασία μαζί του, την μη επέμβαση, την αναπλήρωση των πόρων του, από τον γιγαντισμό προς την σμίκρυνση, από την “ανάπτυξη” της καταστροφής προς την αποανάπτυξη, από τον μάταιο υλισμό προς την φιλοσοφία της ζωής, από την κατανάλωση δίχως αναπλήρωση προς την αρετή της λιτότητας και από τον “άνθρωπο” – καταναλωτή – αριθμημένο και αναλώσιμο γρανάζι προς τον άνθρωπο – φυσικό ον – κρίκο της αλυσίδας της ζωής.

Στην Ελλάδα θα έπρεπε ήδη να έχει ξεπηδήσει ο πολιτικός φορέας που εκφράζει όλους τους νέους και μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους οι οποίοι έχουν κάνει την προσωπική τους επανάσταση κατά τη διάρκεια αυτών των ετών της κρίσης, έχουν αλλάξει τον εαυτό τους και το τοπίο γύρω τους και οι οποίοι καταθέτουν εμπράκτως την μόνη πρόταση για το μέλλον της χώρας και γενικά της ανθρωπότητας.

Το ότι δεν έχει ακόμη ξεπηδήσει αυτός ο πολιτικός φορέας οφείλεται αφενός στην παραδοσιακή φιλαυτία των δεξιών, κυρίως όμως στην ομηρεία και τον εγκλωβισμό των αριστερών εντός του συστήματος.

Οι συνθήκες όμως ωριμάζουν ταχύτατα και η οικουμενική σκέψη, όπως ήδη φαίνεται από το πλήθος των ανθρώπων – πρώην καταναλωτών παγκοσμίως, που έχουν ήδη αλλάξει την οπτική και την ζωή τους, δεν θα αργήσει να βρει πολιτικούς εκφραστές στην ανθρωπότητα οπότε και στην Ελλάδα.

Καλό βροχερό φθινόπωρο

Ακόμη δεν έχω επιστρέψει από τη ζωή με τα φυτά. Ενδέχεται να γίνει αυτό κατά το τέλος του μήνα. Προς το παρόν όμως βρήκα έναν υπολογιστή εύκαιρο και συνδεδεμένο με το κοινό μας δίκτυο και ανεβάζω ένα λινκ από κάποιο άρθρο απόλυτα σχετικό με τα όσα εδώ και χρόνια γράφω εδώ, απόλυτα σχετικό με τα όσα εδώ και δύο χρόνια αναδεικνύουμε μέσα από το Απλεπιστήμιο αλλά και όσα θέτουμε και συζητάμε σε όλες τις εκδηλώσεις μας ανά την Ελλάδα.

Το αδιέξοδο στο οποίο μας οδηγεί ο καταναλωτισμός που μας ορίζει, η καταστροφή στην οποίαν οδηγούμαστε με την ευθύνη όλων μας και κυρίως των (ακροδεξιών συνήθως) κυβερνήσεων – ανδρικέλων υποχειρίων του φιλελευθερισμού των Αγορών, τις οποίες φυσικά συντηρούμε εμείς ατομικά, με την καθημερινή μας καταναλωτική διαβίωση, είναι προ των πυλών.

Η ευθύνη όμως και των “αριστερών”, αυτών δηλαδή που αποτελούν την συστημική, την χρηματοοικονομική αριστερά, αυτών που δεν βλέπουν μπροστά, στο άμεσο μέλλον το αδιέξοδο της ανθρωπότητας αλλά μιλούν και αυτοί με όρους του υπάρχοντος συστήματος της ύβρης, πρεσβεύουν το τέλος της λιτότητας και μιλούν για ανάπτυξη, εγκλωβισμένοι καθώς είναι στην ίδια και απαράλλαχτη αποτυχημένη και καταστροφική συνταγή της απομύζησης των φυσικών πόρων του πλανήτη, ως γεννημένοι πολιτικά εντός του ίδιου αυτού συστήματος που καταρρέει και απολύτως οριζόμενοι από αυτό, αποδεχόμενοι τους ορισμούς και τα “ιδανικά” του, είναι εξίσου μεγάλη με αυτή των ακροδεξιών κυβερνητικών ανδρικέλων, ίσως και μεγαλύτερη λόγω του ότι δεν δίνουν ελπίδα αντιστροφής της κατάστασης υποστηρίζοντας έτσι και αυτοί την υπάρχουσα.

Διαβάστε το άρθρο εδώ και ας τα συζητήσουμε όλα αυτά διαδικτυακά αλλά και από κοντά όπου βρεθούμε σε κάποια εκδήλωση.

 

Καιρού και μυαλών γυρίσματα

Πριν καμιά δεκαριά χρόνια περνώντας από ένα ξωκλήσι στο βορειότερο άκρο του νησιού, είδα το παλαιό τέμπλο πεταμένο έξω και κατασπασμένο. Άνοιξα το εκκλησάκι του Άη Γιάννη με το κλειδί που βρισκόταν εκεί, κάτω από μια πέτρα, μπήκα μέσα και είδα στη θέση του τέμπλου ένα ολοκαίνουριο από ξύλο σουηδικό!

Έπαθα σκοτοδίνη.

Μάζεψα τα κομμάτια του παλαιού τέμπλου, τα έβαλα στο τζιπ και τα κατέβασα στην πόλη, πήγα και τα παρέδωσα στην αρχαιολογική υπηρεσία, στα εργαστήρια συντήρησης

Τις επόμενες μέρες δέχτηκα τις επισκέψεις, τις επιθέσεις και τις απειλές των χωρικών της περιοχής διότι, έλεγαν, τους έμπλεξα την αρχαιολογία μέσα στα πόδια τους και τους σταμάτησε τα έργα ανακαίνισης του ξωκλησιού και άλλα τέτοια διάφορα. Έφτασαν και στο σημείο να μου στείλουν σαφές μήνυμα μέσω συγγενικού μου προσώπου, να μην τολμήσω να ξαναπατήσω στο χωριό διότι θα με σκοτώσουν!

Προχθές μου τηλεφώνησε φίλη, η οποία παρεβρέθηκε πρόσφατα σε κάποια τελετή που έλαβε χώρα σε εκείνο το χωριό και μου είπε ότι άκουσε από την προϊσταμένη της αρχαιολογικής υπηρεσίας στη διάρκεια του γεύματος που παρατέθηκε, ότι το τέμπλο που κάποτε παρέδωσα έχει συντηρηθεί και συναρμολογηθεί ξανά και ότι πρόκειται να τοποθετηθεί και πάλι στη θέση του, με τη φροντίδα της υπηρεσίας και την οικονομική υποστήριξη της εκκλησιαστικής επιτροπής (!) οι οποίοι προβαίνουν και σε εργασίες αποκάλυψης της τοιχοποιίας από τον σοβά, στο αρμολόγημα του ξωκλησιού και στην επαναφορά του, όσο γίνεται, στην πρότερη κατάσταση.

Εγώ τι άλλο μπορώ να πω παρά μόνον ότι χαίρομαι για αυτή την εξέλιξη και ότι ελπίζω να μην χρειάζονται από δω και πέρα να περνάνε δέκα και πλέον χρόνια για να μπορεί να καταλαβαίνει και να νιώθει κανείς τον πραγματικό πλούτο και τις πραγματικές αξίες και να τις διαχωρίζει από την ευτέλεια.

Αναδημοσίευση από toportal.gr

 

Με αφορμή την λογοτεχνία και τα κείμενα του Γιάννη Μακριδάκη

του Άρη Δαβαράκη

 

Όταν ο Μακριδάκης γράφει για «χάος δημιουργικό» είναι σαν να ακούω μέσα μου έναν μακρινό αντίλαλο που ηχεί αρμονικά. Από μικρό παιδί είχα την τάση να αμφισβητώ γιατί οι άνθρωποι ζούνε με βάση τόσο παράλογες επιλογές και προτεραιότητες, η παιδεία όμως του αστικού, δυτικού, καπιταλιστικού τρόπου ζωής ερχότανε βιαστικά να με συνετίσει –είτε με τις συνηθισμένες «τιμωρίες» όσο ήμουνα παιδί, είτε με τα όπλα της «ενήλικης τιμωρίας», όσο μεγάλωνα. Οι γονείς μου δεν σηκώσανε ποτέ τους χέρι επάνω μου, είχανε όμως, όπως όλοι οι γονείς, τον τρόπο να με επιβραβεύουν όταν ήμουνα καλό παιδί και να με στριμώχνουν στη γωνία με ενοχές όταν οι συμπεριφορές μου δεν ήταν συμβατές με την δική τους ανατροφή και το κοινωνικό τους περιβάλλον. Ένα από τα βασικότερα όπλα τους για να με συνετίσουν ήταν να μην μου δώσουν το χαρτζιλίκι μου για μία βδομάδα ή για περισσότερες. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι και η «κοινωνία» την ίδια τιμωρία χρησιμοποιούσε όταν με έβλεπε να μην συμμορφώνομαι προς τις υποδείξεις της: Με απέλυε από την δουλειά μου ή μου στερούσε την δυνατότητα να έχω πρόσβαση στην «ασφάλεια και την σιγουριά» των μισθολογίων και διαφόρων προνομίων που προέκυπταν απ’ αυτό- αυξήσεις, μπόνους, 14 μισθοί, κοινωνική ασφάλιση και άλλα πολλά. Μόλις έγραφα ένα κείμενο που «έπρεπε να κοπεί» ή δεν σήκωνε κάν συζήτηση και έπρεπε να πεταχτεί στα σκουπίδια και να αντικατασταθεί, η διαδικασία ήταν απλή: «Αυτό δεν μπορείς να το γράψεις και δεν θα το γράψεις. Γράψε κάτι άλλο που να είναι αποδεκτό. Αν δεν θέλεις να γράψεις κάτι που να είναι αποδεκτό, μάζεψε το μπλοκάκι σου (δελτίο παροχής υπηρεσιών τρυπημένο από την εφορία) και πήγαινε στο καλό».

Δεν θέλει και πολλά να το καταλάβεις πως αυτός, πολύ απλά, είναι οκαπιταλισμός –η απόλυτη εξουσία του χρήματος. Την εποχή όμως που εγώ μεγάλωνα και από παιδί περνούσα στην ήβη και μετά στην εφηβεία και την ενηλικίωση, αν μιλούσες για καπιταλισμό όλοι οι σώφρονες άνθρωποι (ή «καταναλωτές» όπως μας λέει ο Μακριδάκης) σου δείχνανε με το δάχτυλο μία τεράστια χώρα με Γκούλαγκ καιΣιβηρίες, την πραγματικά επαχθέστατη Σοβιετική Ένωση και σου έλεγαν: Αποφάσισε τι θές. Τους φίλους σου, τους έρωτές σου, τηνελευθερία σου (μέσα στα πλαίσια κάποιων κανόνων φυσικά), το χαρτζιλίκι, τον μισθό σου, την κινητή και ακίνητη περιουσία σου, την χρυσή σου American Express, την Visa και την MasterCard, τις διακοπές σου στα νησιά με τις αγάπες σου, όλα αυτά που παρέχει η ελεύθερη οικονομία –ή θές να πάς εκεί που μένουνε οχτώ άτομα σε 40 τετραγωνικά μέσα σε κάτι τεράστιες «εργατικές πολυκατοικίες» με τον χαφιέ στο ίδιο δωμάτιο και την κοινή τουαλέτα στον όροφο, δεν έχουνε να φάνε και οι γυναίκες φοράνε ρούχα φτιαγμένα από το ίδιο ύφασμα με τα ίδια σχέδια πάνω – γιατί το ύφασμα το παρέχει το Κράτος και το Κράτος φτιάχνει μόνο δύο σχέδια κάθε τρία χρόνια;». Με βάση αυτή τη ακραία «διάσταση» η επιλογή ήταν (για τα παιδιά και τους ενήλικους που πίνανε Κόκα Κόλα, βλέπανε σινεμά και χορεύανε στα πάρτυ) πάρα πολύ απλή. Δεν σήκωνε συζήτηση.Προτιμώ τον καπιταλισμό από τον κομμουνισμό. Τόσο απλά στην αρχή.

Μετά όμως, κυρίως αφού έπεσε και το τείχος του Βερολίνου το 1989, το σκηνικό άλλαξε. Ο κόσμος άλλαξε. Μεταμορφώθηκε. Τώρα πια όλη μας η ζωή υποχρεωτικά (και όχι πια από επιλογή ανάμεσα σε «δύο κακά») έπρεπε να έχει σχέση με το χρήμα, την απόκτησή  του και την κατανάλωσή του. Μονόδρομος είπαμε όλοι. Πρέπει να «επιβιώσουμε» - και όχι απαραίτητα να ζήσουμε πραγματικά με την ψυχή μας και τα αιτήματά της. Να μην χάσουμε τη δουλειά μας. Να σκύβουμε αμέσως το κεφάλι μπροστά στις μεγάλες τράπεζες, τα hedge-funds, τα ΔΝΤ, τους ισολογισμούς, τα πλεονάσματα – σε διάφορους μαγειρεμένους λογαριασμούς και οικονομικά χημικά απόβλητα που μας αγοράζανε και μας πουλάγανε μέσα σε μισή ώρα.

Εδώ κάπου, όπως προσπαθεί να μας εξηγήσει ο Γιάννης Μακριδάκης, αγρίεψε τόσο πολύ το πράγμα που, ευτυχώς, οδήγησε πολλούς από μας στο άλλο μονοπάτι, το πιο ιδιωτικό και μια δυναμική αντίθετη σ’ αυτόν τον φασισμό τού τι πρέπει να φοράμε, σε ποιές περιοχές να μένουμε και τι αυτοκίνητο να οδηγούμε, άρχισε να ενεργοποιείται. Καλύτερα όμως  να χρησιμοποιήσω τα λόγια του: «Η χρηματοοικονομική κρίση και η λιτότητα που προέκυψε απ’ αυτήν, ο περιορισμός του κυκλοφορούντος χρήματος και της κατανάλωσης, ο άκρατος καπιταλιστικός κυνισμός, εκτός από φαινόμενα κανιβαλισμού στις κοινωνίες έφεραν και φαινόμενα «επανανθρωπισμού» των καταναλωτικών ατόμων, οδήγησαν δηλαδή μεγάλο ποσοστό μελών της ανθρωπότητας να επαναξιολογήσει τη ζωή, τις ιδέες, τις αξίες, τις ευτέλειες και να στραφεί σε μιαν άλλη καθημερινότητα, πιο συνειδητή σε κάθε της έκφανση.»

Αναφέρομαι στον Γιάννη Μακριδάκη γιατί αυτός πρώτος και πιο αποφασιστικά απ’ όλους «άλλαξε τη ζωή του» και επέλεξε συνειδητά να επανασυνδεθεί με τα ουσιώδη αυτής της βόλτας μας στον πλανήτη που έτσι κι’ αλλοιώς δεν κρατάει και πολύ. Αντί για πολύ καλά αμειβόμενος από «πνευματικά δικαιώματα» ευπώλητος λογοτέχνης που καταναλώνει, προτίμησε να «επανανθρωπιστεί».Έτσι, με το προσωπικό του παράδειγμα, δείχνει έναν άλλον δρόμο –και η λογοτεχνία του δεν είναι πια μυθοπλασία αλλά η καλλιέργεια μέσω των λέξεων μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας. Γι’ αυτό κάποιοι τον θεωρούν «υπερβολικό» ή «φανατικό» ή «παράξενο» – γιατί δίνει μεγάλη σημασία στους σπόρους που φυτεύει για να φάει μετά καρπό, όπως δίνει και μεγάλη σημασία στις λέξεις που χρησιμοποιεί, που είναι και αυτές σπόροι ενός άλλου κόσμου –που ήδη τον αφουγκραζόμαστε.

- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.koinwnia&id=4777#sthash.D5oJbHft.dpuf

Επικοινωνία

Για τα περί Απλεπιστημίου, φυσικής ζωής, πόρων κ σπόρων αλλά και για τα περί λογοτεχνίας, βιβλίων, εκδηλώσεων και λοιπών σχετικών θεμάτων, λόγω του ότι χρειαζεται κάποιες φορές πιο άμεση επικοινωνία, όπως επισημαίνουν κάποιοι φίλοι, μπορεί όποιος θέλει να επικοινωνεί μαζί μου στο τηλ 6977000744 καθόλη την διάρκεια του έτους, καθημερινά, από την ώρα που σκοτεινιάζει έως και μία ώρα μετά.
Ελπίζω, η “ώρα που σκοτεινιάζει” στην Ελλάδα, να είναι κάθε μέρα και κάθε εποχή ίδια για όλους μας…
Καλά να στε

Ημερολόγιο ανέργου

Σήμερα έλαβα ταχυδρομικώς εξ Αθηνών, από τον Χριστόφορο Κάσδαγλη το βιβλίο το οποίο επιμελήθηκε, “το ημερολόγιο ενός ανέργου”. Περιέχει και ένα δικό μου κείμενο μέσα. Δεν συμμετέχω συνήθως σε ομαδικά συγγραφικά πονήματα αλλά αυτό ήταν κάτι τελείως διαφορετικό διότι οι συγγραφείς του είναι τελείως διαφορετικοί από τους συνήθεις.

Αυτά και ευχαριστώ τον Χριστόφορο και τις εκδόσεις Καστανιώτη για την αποστολή του αντιτύπου

Ο σπόρος ο καλός και το εύφορο χώμα

 

του Άρη Δαβαράκη

 

1 εικόνα

Πολλή ζέστη αδέρφια. Θές να βρεις τρόπο να το σκάσεις από την Αθήνα και από τα τόσα της προβλήματα και να μεταφερθείς εκεί που οι «καταναλωτές» γίνονται άνθρωποι (για να θυμηθούμε τον Γιάννη Μακριδάκη που ζει στη Χίο, ξυπνάει με την ανατολή του ηλίου και ασχολείται με το μποστάνι του και τους πολύτιμους σπόρους του – τους κληρονομημένους από μια πολύ αθώα και διατροφικά υγιέστατη εποχή). Διάβασα το τελευταίο του βιβλίο «Του Θεού το μάτι» και μετά το ξαναδιάβασα. Με ηρεμεί ο τρόπος που γράφει (γιατί είναι πραγματικός λογοτέχνης) αλλά και ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τη ζωή γύρω του και μέσα του. Δείχνει για τη ζωή και για ότι την «συνθέτει», για κάθε ζωντανό πλάσμα,  έναν σεβασμόπολύ σπάνιο στην εποχή μας και έχει καταλάβει, νωρίτερα από τους πολλούς,  ότι αυτή η ζωή που κάνουμε εμείς εδώ στις πόλεις και τα περίχωρά τους δεν είναι ζωή –είναι, στην ουσία, παραίτηση.

Πολλοί είναι αυτοί που ενοχλούνται από αυτές τις απόψεις και τις χαρακτηρίζουν μέχρι και «σνομπίστικες» γιατί, λένε, δεν μπορεί κανείς να ζει φυτεύοντας κολοκυθάκια και ντοματούλες σε κάποιο εξοχικό χωράφι, ο «αγώνας» σου λένε είναι εδώ, στην Ρωμαϊκή Παλαίστρα του ανταγωνισμού και της αλληλοφαγωμάρας. Εγώ δεν είμαι πια καθόλου βέβαιος ότι καταλαβαίνω τι εννοούν οι υπερασπιστές του mainstream τους οποίους ο Μακριδάκης ονομάζει«καταναλωτές» και όχι απλά ανθρώπους. Όσο και αν στ’ αυτιά  πολλών από μας αυτές οι απόψεις ακούγονται από ακραίες ως και «φανατικές», δυστυχώς (και ευτυχώς) κρύβουνε μέσα τους τον πραγματικό σπόρο που φέρνει καρπό αληθινό για την ουσία  -και όχι για το περιτύλιγμα.

Τα πράγματα, αν το καλοσκεφτείς, είναι απλά. Αν υπάρχει καθαρή καρδιά και μυαλό καθαρό, ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει αλλοιώς – σε άλλα επίπεδα ποιότητας και ουσίας. Άντε όμως τώρα να μετατοπίσεις τον ενδιαφέρον των περισσότερών από μας από την «ποιότητα» μιας μπλούζας Ralph Lauren, στην ποιότητα μιας κατακόκκινης καλής ντομάτας που γεννήθηκε από το σπόρο που φυτεύτηκε προσεχτικά στη γη, χωρίς χημικά και άλλες εκσυγχρονισμένες παλαβομάρες. Χρειάζεται πολλή δουλειά για αρκετές γενιές για να μπορέσει η ανθρωπότητα να ξαναδεί με βλέμμα καθαρό την ζωή πέρα από το οικονομικό κέρδος, μετρώντας το κέρδος σε άλλη μονέδα, πνευματικότερη και γειωμένη.

Τα σκέφτομαι αυτά καθώς «την παλεύω» στην καθημερινότητα με έναν καινούργιο ενθουσιασμό που είχα δεκαετίες να τον νοιώσω. Είναι κυρίως η δουλειά για toportal.gr που, χωρίς να το επιδιώξω, με φέρνει κάθε μέρα και πιο κοντά σε ανθρώπους που σκέφτονται και αγαπούν, που δημιουργούν και αγαπούν, που αγωνιούν και αγωνίζονται επειδή αγαπούν. Δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά όλοι αυτοί, εδώ ήταν, ανάμεσά μας. Αλλά η μεγάλη δυσκολία που ζήσαμε και ζούμε τα τελευταία χρόνια, χωρίς να το επιδιώξει κανείς, χώρισε εύκολα την ήρα από το στάρι και είδαμε όλοι πιο καθαρά που υπάρχει φώς στα βλέμματα και τα χαμόγελα –για να οδηγηθούμε με ασφάλεια σε μιαν Ιθάκη όχι μυθική αλλά εφικτή στον ρεαλισμό. Όλη αυτή η θετική ενέργεια που «απελευθέρωσε» άθελά της η κρίση και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και στον παγκόσμιο καπιταλιστικό «μηχανισμό» είναι ενέργεια καθαρά αγαπητική.

Μέσα στις πολύ μεγάλες δυσκολίες ξανανιώσαμε εμείς οι «καταναλωτές» την τεράστια δυναμική και ιαματική ενέργεια της αγάπης που μετακινεί και βουνά, θεραπεύει ασθένειες βαθειά κρυμμένες στην ψυχή και στο σώμα και οδηγεί τον άνθρωπο να περπατήσει σωστά, στο δικό του μονοπάτι, με πίστη, αποφασιστικότητα και ελπίδα αδιαπραγμάτευτη για Φώς καθαρό.

Τελικά νομίζω ότι γράφω έτσι σήμερα επειδή είμαι επηρεασμένος πολύ θετικά από «Του Θεού το Μάτι» -που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της ΕΣΤΙΑΣ. Θυμήθηκα τα βασικά διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντάς το: Από την αγκαλιά της μάνας μου μέχρι του Νείλου τ’ αμμοχώραφα που εκθρέψανε τα 11 πρώτα χρόνια μου στον πλανήτη.

Κάνει πολλή ζέστη αλλά νοιώθω πραγματικά τόσο πολύ «καλά» γιατί δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι στα 61 μου χρόνια θα ξεκίναγα πάλι από την αρχή αυτό το ταξίδι της «ανακάλυψης», της εσωτερικής αλλά και της άλλης, της εξερεύνησης των μεγάλων μυστηρίων της ταπεινής μας καθημερινότητας που είναι φορτωμένη όλο το μεγαλείο του σύμπαντος. Έχω την αίσθηση ότι και αυτό το χρωστάω στην «κρίση».

Εδώ που τα λέμε, ακόμα και ο κατακλυσμός του Νώε, μια «μεγάλη ευκαιρία» δεν ήτανε;

- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.koinwnia&id=4445#sthash.ipQMbkcv.dpuf

Μια αναδημοσίευση

http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.koinwnia&id=4418

Μιας κ ζω με τα φυτά όλον αυτό τον καιρό και δεν δημοσιεύω κείμενα, πάρτε ένα που εκτίμησε κ αναδημοσίευσε ο Άρης Δαβαράκης, μου έστειλε δε το λινκ κ τον ευχαριστώ