Μαρτυρία

Παραθέτω μια μικρή ιστορία νεοελληνικής παράνοιας, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε τραγικό τέλος.
Το χωριό εδώ είναι γεμάτο παρατημένα και ερειπωμένα κτίσματα. Ένα τέτοιο βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σπίτι μου. Είναι διώροφο και έχει υποστεί ρωγμές στην πρόσοψη, η οποία έχει πάρει κλίση και κρέμεται απειλητικά πάνω από το κεφάλι μου, έχει φουσκώσει δε και ο πλαϊνός του τοίχος. Για τον φόβο δυστυχήματος από ενδεχόμενη κατάρρευση και επειδή δεν έβρισκα τον ιδιοκτήτη, απευθύνθηκα εγγράφως στην Πολεοδομία του Δήμου τον Οκτώβριο και αιτήθηκα να έρθουν για αυτοψία.
Περάσανε 4 μήνες μέχρι να φανούν και θα περνούσαν πολύ περισσότεροι εάν δεν γινόμουν φορτικός σε κάποιους αιρετούς. Τέλος πάντων όμως, ήρθαν και έκαναν την αυτοψία, αποφάνθηκαν δε ψύχραιμα ότι δεν έχει φόβο να καταρρεύσει άμεσα το οίκημα και ότι θα ενημερώσουν τον ιδιοκτήτη να μεριμνήσει για την στήριξη κάποιων σημείων της στέγης και της κορνίζας, απ’ όπου φεύγουν τούβλα, μη τυχόν και περνάει άνθρωπος από κάτω και σκοτωθεί. Αυτή ήταν η διάγνωση.
Την περασμένη εβδομάδα, με τις βροχές, ξημέρωμα Σαββάτου, ακούω να πέφτουν βουνά από πάνω και τρέχω έξω από το σπίτι μου πανικόβλητος. Μόλις ηρέμησε η κατάσταση πήγα στον από πάνω δρόμο και τι να δω; Ο πλαϊνός τοίχος του σπιτιού είχε καταρρεύσει σχεδόν ολόκληρος και έμενε μονάχα πια η πρόσοψη να χάσκει φοβήσιμη πάνω από το σπίτι μου.

Από τότε, όλες αυτές τις μέρες προσπαθώ να δώσω μια λύση και η κατάσταση έχει ως εξής: Ο ιδιοκτήτης που μένει στην Αθήνα βρέθηκε και δέχτηκε να κατεδαφίσει το επικίνδυνο κομμάτι του οικήματος για να μη με σκοτώσει και με πληρώνει και ως συγγραφέα (!), ο μηχανικός του και ο εργολάβος είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν δουλειά αλλά ζητούν από την Ποελοδομία άδεια κατεδάφισης, έστω και άτυπη προς στιγμήν, την οποίαν όμως δεν λαμβάνουν διότι ο προϊστάμενος δεν παίρνει την ευθύνη πάνω του και λέει ότι πρέπει να γίνουν οι νόμιμες διαδικασίες, ήτοι να έρθει όποτε ευκαιρήσει η επιτροπή κρίσης επικινδύνων, να κάνει αυτοψία, να συνεδριάσει, να ενημερώσει την αρχαιολογία λόγω Κάστρου και λόγω υφιστάμενου προ του ’23 οικισμού και αφού γίνουν όλα αυτά, να ενημερώσει την πολεοδομία και να εκδώσουν σε δυο μήνες την άδεια κατεδάφισης!

Το σαββατοκύριακο έρχονται πάλι ισχυρές βροχές και ένα επικίνδυνο ερείπιο που χρίζει άμεσης κατεδάφισης κρέμεται πάνω από το κεφάλι ανθρώπων στη Βολισσό της Χίου.
Το δημοσιεύω για να ξέρετε τι ακριβώς έχει γίνει και για να έχει ο εισαγγελέας κατόπιν μια γραπτή μαρτυρία, να τον βοηθήσει στην έρευνα που θα διατάξουν οι πολιτικές αρχές για να φτάσουν ως συνήθως το μαχαίρι στο κόκαλο, να ρίξουν άπλετο φως στην υπόθεση και να τιμωρήσουν παραδειγματικά κάθε υπεύθυνο της κακιάς ώρας.

Σβόλοι ανοιξιάτικης σποράς

Τα “αργιλοσοκολατάκια” απέτυχαν και φτιάξαμε νέους σβόλους από την αρχή. Μεγάλη ποικιλία σπόρων, αργιλόχωμα κοσκινισμένο, νεράκι, ζύμη, χτύπημα να φεύγει ο αέρας και πλάσιμο σε λουκάνικα, κόψιμο και άπλωμα στον ήλιο να στεγνώσουν. Μετά διασπορά στο χωράφι

 

Κόκκινη Ζώνη

Το βράδυ στις 8 θα είμαι ζωντανά μέσω σκάιπ στην εκπομπή zona rosa της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΤ3 με τον Σταύρο Πανούση. Θα μιλήσουμε γενικώς περί πολιτικής και αριστεράς, περί ανάπτυξης και φύσης
Συντονιστείτε και θέστε ερωτήσεις!

sms

Μήνυμα από κεντρικό βιβλιοπωλείο της Αθήνας περί του Αντί Στεφάνου: “Το βιβλίο σου αρχίζει να συζητιέται, σοκάρουν κάποιες σκηνές και το θεωρούν το πιο αυτοβιογραφικό σου βιβλίο”.

Να πω ότι δεν έχουν δίκιο, θα είναι ψέμα!! Νεκροθάφτης δεν έχω κάνει ακόμη πάντως..

Παιχνίδια σποράς

Σήμερα μου ήρθε η επιθυμία να φτιάξω λίγους σβόλους σποράς. Χειροποίητους και μόνο για μεγάλους σπόρους. Έβρεξα λοιπόν για καμιά ώρα ρεβύθια, φασόλια, σόγια, μπιζέλια, είχα από το καλοκαίρι φυλάξει κοσκινισμένο αργιλόχωμα και τις τρίχες της Στέλλας, δίχως βαφές χημικές, που μου τις είχε φέρει σε μια σακουλίτσα τότε που κουρεύτηκε, τις ψιλόκοψα μέσα στο μείγμα των σπόρων, έβαλα νεράκι και χώμα και έφτιαξα έναν χυλό.
Τον μάλαξα, πρόσθετα χώμα όσο για να μην πήξει και μετά άπλωσα το μίγμα για στέγνωμα. Σαν κάτι σοκολατάκια βραχάκια που φτιάχνουνε με αμύγδαλο οι παλιές γυναίκες στα μνημόσυνα, έτσι το ‘κανα.
Μόλις στεγνώσει θα είναι εύκολο να διαχωρίσω τους σβόλους μεταξύ τους και να τους ρίξω στο χωράφι. Κανονικά τους σβόλους τους φτιάχνουμε με περισσότερο χώμα, κάνουμε ζύμη συμπαγή και τους κόβουμε μετά αλλά σήμερα τους έφτιαξα έτσι για παιχνίδι επειδή είχα λίγο αργιλόχωμα. Παιχνίδι σποράς. Επειδή ήταν ωραίο και ηλιόλουστο το πρωινό

Μικροί παράδεισοι

Μόλις μπαίνει ο Μάρτης αρχίζουν οι άνθρωποι να κυκλοφορούν και να δουλεύουν στα χωράφια. Περπατάς και ακούς ήχους ανθρώπινης δραστηριότητας, εκ των οποίων κάποιοι είναι σε αρμονία με το ακουστικό περιβάλλον που παράγουν τα άλλα πλάσματα, κάποιοι άλλοι όμως κυριαρχούν βίαια επ’ αυτού και το μαγαρίζουν.
Η φύση βρίσκεται σε οργασμό και αν καθίσεις για λίγο σε μια πέτρα να αφουγκραστείς, μπορείς να νιώσεις καθαρά το μεγαλείο του Χάους του απροσμέτρητου και την ματαιότητα της ζωής του ανθρώπινου πλάσματος που νομίζει ότι μπορεί να το καθυποτάξει. Σίγουρα θα ήταν όλα αλλιώς στη γη και στις ζωές μας αν κάθε άνθρωπος καθόταν σε μια πέτρα για πέντε λεπτά κάθε μέρα…
Χιλιάδες είδη πλασμάτων τριγύρω σου βιώνουν και συνθέτουν τη ζωή και την εικόνα, αναπαράγονται δε με όλους τους τρόπους, ακόμη και χρησιμοποιώντας εσένα τον ίδιον, επιτυγχάνοντας έτσι την αέναη εξελικτική διαδικασία, τη φυσική ανάπτυξη, τη μόνη υφιστάμενη αναπτυξιακή έννοια.
Βγήκα να κόψω μάλαθρα για το φαϊ και συνάντησα έναν άνθρωπο που καθάριζε το χωράφι του. Είχαν φυτρώσει μέσα καλαμιές από τα τόσα χρόνια που είχε να το επισκεφθεί, ο ένφιας του το θύμισε, έτσι μου είπε, και ήρθε να το συμμαζέψει και να το καθαρίσει, να το καλλιεργήσει κιόλας μιας που πληρώνει φόρους. Μου έδειξε το παλιό μονοπάτι, μου ονομάτισε και τους πλησιαστές. Μικροί κλήροι, όπως παντού σε αυτή την πανέμορφη μικρή χώρα. Μικροί κλήροι, μεγάλος πλούτος. Αυτή είναι η κλίμακα και η ιδιαιτερότητα που μας καθορίζει και μας σώζει. Όπου υπήρχαν άπλες και κλήροι τεράστιοι, μπήκε η εντατική καλλιέργεια και έγινε η γη χημικό απόρριμμα, τελείωσε η ζωή της και οδεύει προς την ερημοποίηση. Εδώ όμως, τούτα τα μικρά χωραφάκια παράγουν ακόμη πλούτο και ζωή, τα πηγάδια ξεχειλούν και η βιοποικιλότητα είναι πολύ μεγάλη. Ουσιαστικά σωθήκαμε από την εποχή της απομύζησης λόγω αυτών ακριβώς των μικρών κλήρων και του φυσικού ανάγλυφου που δεν ευνοούσε τον γιγαντισμό. Τώρα που αρχίσαμε να νιώθουμε ως ανθρωπότητα το λάθος μας και φεύγουμε σιγά σιγά από την ύβρη του καταναλωτισμού, βλέπουμε ξανά τη γη με άλλο μάτι και καταλαβαίνουμε πως ήταν τύχη τελικά που είχαμε μικρούς κλήρους και χώρα.
Το έχω ξαναγράψει, η Ελλάδα είναι ένα άθροισμα μικρών παραδείσων και μονάχα ως τέτοιο πρέπει να την αντιμετωπίζουμε. Μικρής κλίμακας να είναι και οι κινήσεις μας και οι πολιτικές μας. Με σεβασμό στη φύση και στα έργα των ανθρώπων. Μονάχα έτσι θα γίνει η ζωή μας καλύτερη, πιο πλούσια, πιο υγιής και πιο πολιτισμένη

Ανάμισης ντενεκές, θέασης απόκριση

Η Ράνια Κ. έστειλε απόκριση για τον Ανάμιση ντενεκέ:

Την προηγούμενη Δευτέρα είχα τη χαρά να παρακολουθήσω το ανέβασμα του Ανάμιση Ντενεκέ. Οταν διάβασα τον Ανάμιση Ντενεκέ τον αγάπησα σφόδρα για πολλούς λόγους: για την αφηγηματική μαεστρία του Μακριδάκη, για τη ζώσα χιώτικη διάλεκτο, για τον εγκιβωτισμό των ιστοριών, για την αναμέτρηση του αφηγητή ερευνητή με την ιστορική και προφορική μνήμη, για το πλάσιμο και τη διάσωση του θρύλου μέσα σε έναν πολυτάραχο αιώνα, για την ανάδειξη του Δαβίδ σε Γολιάθ κ.λπ. Έφτασα λοιπόν στο θέατρο με την προκατειλημμένη ιδιότητα της αναγνώστριας. Γρήγορα αυτή εξανεμίστηκε. Ο χαρισματικός Χάρης Χαραλάμπους ζωντάνεψε βασικούς και δευτερεύοντες χαρακτήρες του έργου με πρωτεϊκή δεινότητα.Ένα σώμα γινόταν εμπρός σου τόσα βλέμματα: τη μια νιος την άλλη γέροντας, τη μια Πέτικας και παλικάρι, την άλλη Πλαπούτας και ψευτοπαλικαράς. Τη δεξιοτεχνία του Χαραλάμπους ανέδειξε στο έπακρο η δίχως φτιασιδώματα σκηνοθεσία της Μαρίας Αιγινήτου. Αν αγαπάτε το καλό θέατρο, να πάτε. Για ένα ακόμη Δευτερότριτο στο θέατρο Μεταξουργείο.

Άγνωσται αι βουλαί του Μαρτίου

Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα η πολιτική της κυβέρνησης έχει αποδοχή 56% μέσα στον Σύριζα αλλά 80% στην κοινωνία, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις που μας παρουσιάζουν. Αυτό συμβαίνει είτε επειδή ίσχυε πριν την υπογραφή της συμφωνίας, κατά την περίοδο των συλλαλητηρίων στήριξης της διαπραγμάτευσης δίχως “καμία υποχώρηση μέχρι την τελική ρήξη” και προφανώς τώρα δεν ισχύει αλλά το σέρνουν ακόμη μαζί τους επειδή τους συμφέρει, είτε επειδή μόνο οι αριστεροί δεν συμφωνούν πλέον με την κυβέρνηση και όλοι οι άλλοι Έλληνες συμφωνούν και ζουν επιτέλους την τόσο ποθητή από το σύστημα περίοδο εθνικής ενότητας, η οποία εκφράζεται ήδη κοινοβουλευτικά με την εποχή του “200 άνω” στις ψηφοφορίες που έχουν να κάνουν με βασικά ζητήματα υποταγής στους δανειστές.

Η γνώμη μου είναι ότι μια κυβέρνηση της αριστεράς και της αξιοπρέπειας δεν μπαίνει καν σε διαπραγμάτευση με απατεώνες και με αποικιοκράτες εκβιαστές και αφού δεν αναγνωρίζει τα μνημόνιά τους, δεν αναγνωρίζει ούτε τα τελεσίγραφά τους. Αναλαμβάνει τη χώρα και την οδηγεί με σκληρή στάση σε “αλλαγή πίστας” αν οι δανειστές δεν υποχωρούν στο θέλημα της Δημοκρατίας. Φροντίζει να λάβει άμεσα όλα τα μέτρα για τη σωτηρία του λαού της, ήτοι να οργανώσει σε κάθε της λεπτομέρεια τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα ελαχιστοποιώντας όσο το δυνατόν τον χρόνο της μεταβατικής περιόδου και τις επιπτώσεις της στους πολίτες.
Από τη στιγμή που μπήκε σε διαπραγμάτευση η κυβέρνηση ήταν χαμένη, είχε δηλώσει την πρόθεσή της να υποχωρήσει. Κατόπιν της ήττας ήρθε και η …ατυχής επιλογή τού να μας την σερβίρουν ως νέο σαξές στόρυ και τα έκαναν χειρότερα.

Σήμερα, Μάρτης μπήκε, βρισκόμαστε σε σημείο που δεν γνωρίζουμε τι μας συμβαίνει επακριβώς. Η κυβέρνηση άρχισε να αποδέχεται την πραγματικότητα και να την παρουσιάζει όπως είναι, μιλώντας για σχέδια κατάπνιξής της και για εκβιασμούς στους οποίους υπέκυψε, δίχως λαϊκή νομιμοποίηση βέβαια αφού είχε εντολή να μην υποχωρήσει, και άρχισε να προωθεί νομοσχέδια σαν να μη συμβαίνει τίποτε, σαν να είναι κυβέρνηση ανεξάρτητου και αυτόνομου κράτους και όχι αποικίας χρέους, σαν να μην έχει υπογράψει προχθές καμία συμφωνία με δανειστές, πορεύεται δε μέρα με την ημέρα κακήν κακώς ανάμεσα σε εσωτερικούς επικριτές και εξωτερικούς εχθρούς προς το ένα και μόνο φως που βλέπει, δηλαδή τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, συν μια κάποια μεταρρύθμιση στον κρατικό μηχανισμό αλλά μάλλον προχωρεί στα τυφλά έως ότου να βρει τοίχο, ήτοι μία αντίδραση των δανειστών που θα χαρακτηρίζει κάποιες κινήσεις της ως απαράδεκτες μονομερείς ενέργειες με ό,τι θα σημαίνει αυτό για τα εσωτερικά της μέτωπα ή ένα πιστωτικό γεγονός το οποίο διαφαίνεται λόγω μη αποπληρωμής των υποχρεώσεων της χώρας προς το ΔΝΤ εντός του τρέχοντος μηνός ή, σε εσχάτη περίπτωση και αν καταφέρουν να πορευτούν έτσι μέχρι τον Ιούνιο, ένα νέο δάνειο μετά νέου μνημονίου φυσικά, το οποίο θα σημάνει ή κωλοτούμπα ή δημοψήφισμα ή νέες εκλογές.

Μάνα μια μέρα θα σε κάνω μπαξέ…

Μάνα μια μέρα θα σε κάνω μπαξέ, της είπα και της έδωσα το βιβλίο σου. Δικό της αντίτυπο, καταδικό της, καθώς με τα βιβλία που αγαπάω γίνομαι απίστευτα κτητική και δεν τα δανείζω πουθενά, τα χαρίζω μονάχα, της το δίνω λοιπόν τυλιγμένο σε μορφή δώρου, κάτι που μου φάνηκε λίγο μακάβριο να είμαι ειλικρινής, αλλά απόδιωξα τη σκέψη και της χαμογέλασα με νόημα.

Η μητέρα μου περπατάει τα 85 και δεν ακούει καλά. Σήμερα άκουσε αλλά νόμισε ότι δεν άκουσε. Έσμιξε ελαφρά τα φρύδια και με κοίταξε με ένα βλέμμα κενό σαν να μην έβλεπε και όχι σαν να μην άκουγε, μετά έγειρε πίσω στην πολυθρόνα και ξετύλιξε το βιβλίο. «Αααα Μακριδάκης επιτέλους!» μου είπε και το πρόσωπό της άστραψε. «Μπράβο και δεν είχα τι να διαβάσω».

Η αλήθεια είναι πως δύο χρόνια τώρα της πήγαινα διάφορα βιβλία και μου τα έδινε πίσω παρατημένα ή μισοδιαβασμένα και όλο με ρώταγε «ο Μακριδάκης δεν έβγαλε καινούργιο βιβλίο να μου φέρεις;» φανατική αναγνώστριά σου όπως βλέπεις! Περιμένω τις εντυπώσεις της εναγωνίως! Ελπίζω να μην την κάνω μπαξέ νωρίτερα από ότι υπολόγιζα…

Μ.Σ.

Αντί Στεφάνου 5η αναγνωστική απόκριση

Ο αναγνώστης Κώστας Τ. έστειλε την 5η κατά σειρά αναγνωστική απόκριση:

Ο συγγραφέας έχει αναμφίβολα αφομοιώσει πολλές κινηματογραφικές κωμωδίες για την επαρχιώτικη ζωή. Οι ήρωές του συνθέτουν εναργέστερα τον νεοελληνικό χαρακτήρα από την εμβριθέστερη κοινωνική ανάλυση και αποτελούν έναν πολυδιάστατο καθρέφτη, όπου μέσα του όλοι μπορούν να κοιτάζονται και να αναγνωρίζουν τις καλές ή κακές πλευρές του εαυτού τους. Απομυθοποιεί τα σοβαρά και ανατρέχει άναρχα, αλλά έλλογα, τα ευτράπελα.

«Δεν ευδοκίμησε τελικά ως νεκροθάφτης στη θέση του Ευταξία ο Στέφανος ο Λαδικός. Μονάχα μια κηδεία πρόλαβε να διεκπεραιώσει και αυτή ήταν της μητέρας του…»

(…)

Τα όσα κωμικοτραγικά επακολούθησαν την κηδεία και την ταφή της Πάτρας Λαδικού, αναγκάζουν τους κατοίκους του νησιού να τοποθετήσουν νεκροθάφτη αντί Στεφάνου τον θεολόγο καθηγητή Μάνο Σιδέρη, τον επονομαζόμενο Αμφίαρτο …

Στη  νουβέλα του αυτή ο συγγραφέας προσεγγίζει ζητήματα κοινωνικά, πολιτιστικά και φιλοσοφικά. Η γραφή είναι σφικτή, συνεκτική και νευρώδης. Ο Γιάννης Μακριδάκης στήνει παιχνίδια στον εαυτό του και στον αναγνώστη. Σφριγηλή και λαγαρή γλώσσα με πρωτεϊκή αφήγηση που ελίσσεται διαρκώς. Εντυπωσιάζει η φρεσκάδα του Μακριδάκη και η γονιμότητα του.

Μια νουβέλα που αφηγείται τη σχάση ανάμεσα στο ιερό και το γελοίο, στο σύστημα της τοπικής κοινωνίας και το οικοσύστημα της φυτοκοινωνίας. Η διπλή ανάγνωση της νουβέλας πείθει για τη συγγραφική ικανότητα να χτίζει πολυώροφα κτίσματα. Προσφέρει άφθονο υλικό για σκέψη σε όλους τους σημερινούς ανήσυχους αναγνώστες.

Με τις νουβέλες του ο Γιάννης Μακριδάκης επιχειρεί να αφυπνίσει, χρόνια τώρα, τους νεοέλληνες, από τον βαθύ, χωρίς ενύπνια, ύπνο τους.