Φθινόπωρο στο σπίτι της λογοτεχνίας

Featured

Μια πολύ όμορφη περίοδος για την Βολισσό ξεκινάει σε λίγες μέρες. Περίοδος ηρεμίας και γλύκας φθινοπωρινής. Τα ψάρια ξανάρχονται και κάνουν παιχνίδια με το νερό στα ρηχά του Μάναγρου, τα αγρίμια κατεβαίνουν ξανά από τα  βουνά όπου είχαν αποτραβηχτεί όλο το προηγούμενο δίμηνο της έντονης ανθρώπινης παρουσίας, ο καιρός δροσίζει, η γη πλουμίζει.

Το σπίτι της λογοτεχνίας είναι θα διαθέσιμο για συγγραφείς, μεταφραστές, εργαζόμενους στον χώρο του βιβλίου, αναγνώστες, με ειδική τιμή ή ανταλλαγή φιλοξενίας ή προσφορά βιβλίων, από 5 Σεπτεμβρίου.

Στο σπίτι της Λογοτεχνίας στην Βολισσό λειτουργεί μόνιμο εργαστήρι λογοτεχνικής αφήγησης (αφηγηματικές τεχνικές, καταγραφή και μελέτη προφορικής λογοτεχνίας, παραγωγή έργων λόγου). Το εργαστήρι αυτό ταξιδεύει και ανά την Ελλάδα υπό συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις.

 

Για δηλώσεις συμμετοχής, πληροφορίες – κρατήσεις, συνεννοήσεις για ανά την Ελλάδα οργάνωση εργαστηρίων επικοινωνήστε:  akridaki@gmail.com, τηλ: 6977000744

 

Το ζουμί του πετεινού: Αναγνωστική απόκριση

Κύριε Μακριδάκη,
μόλις τελείωσα το βιβλίο σας “Το ζουμί του πετεινού”.
Με συγκινήσατε. Ήταν σαν ν’ άκουγα τον παππού μου
να μιλά για τα χωράφια του, προικιά της γιαγιάς.
Σα να τον βλέπω πάλι να μαζεύει ελιές. Ο παππούς και η γιαγιά δεν υπάρχουν πια,
αλλά υπάρχουν τα χωράφια τους, οι ιστορίες τους για τις ελιές που φύτεψε
η προγιαγιά, χήρα με 6 κορίτσια να μεγαλώσει και να παντρέψει.
Από αυτά έζησαν στην κατοχή. Από αυτά και τα ζώα τους!
Η γιαγιά πέθανε 97 ετών (στα χαρτιά) το 2013. Κάποιες ελιές είναι μεγαλύτερες από
τη γιαγιά. Και από αυτές τρώμε το λάδι μας. Είναι… είναι… ευλογία.
Και μια ιστορία δική μου : Η γιαγιά είχε σπάσει το γοφό της
και δεν μπορούσε να περπατήσει χωρίς το “πι”.
Εκείνο το καλοκαίρι είχα πάει να τους δω και μου ζήτησε ο παππούς να πάμε στο
χωράφι να μαζέψουμε κοντούλες. Η γιαγιά μ έκανε χρυσή να την πάρουμε μαζί μας.
Με πολύ άγχος την πήρα υπό τον όρο να μη φύγει από το καλύβι όσο εγώ και ο παππούς θα μαζεύαμε τ αχλάδια. Όταν επέστρεψα να πάρω σακούλες την είδα να περπατά χωρίς το “πι” στο χωράφι. Ήταν σαν να μη περπατούσε αλλά σαν να γλιστρούσε πάνω στον πάγο. Σαν να χόρευε. Ούτε πόνος, ούτε ανώμαλο έδαφος, ούτε κατηφόρα. Τίποτα. Μόνο η λαχτάρα της που ήταν πάλι στο χωράφι της. Αν δεν το είχα δει, δεν θα το πίστευα.
Σας ευχαριστώ πολύ για τις μνήμες που ξαναζωντάνεψαν.
Σας εύχομαι να είστε καλά, με γεμάτη και ήρεμη ψυχή
για να μας χαρίζετε πάντα τόσο όμορφες ιστορίες.
υ.γ: Όταν διάβασα το Ανάμισης Ντενεκές σκέφτηκα το εξής:
Όπως διαβάζεις Καζαντζάκη και ποθείς την Κρήτη, έτσι διαβάζεις
Μακριδάκη και σιγοερωτεύεσαι τη Χιό.
Φιλικά
Δ. Σ.

Κάτι κινείται έστω και δίπλα μας

Χρόνια παλεύουμε δυο άνθρωποι, ο υποφαινόμενος και ο συνεργάτης μου στο Πελινναίο σπηλαιολόγος Κώστας Μάγκος, να αναδείξουμε την γεωλογική ιδιαιτερότητα της Χίου, με τα απολιθώματα αμμωνιτών 240 εκ. ετών, με τα μοναδικά σπήλαια και τα απολιθώματα των μαστοδόντων, αλλά και με τα εμφανή στρώματα όλων των πετρωμάτων.

Έχουμε εκπονήσει μέχρι και μελέτη κατασκευής Γεωπάρκου στην περιοχή Κορακάρης όπου βρίσκονται τα απολιθώματα των αμμωνιτών, έχουμε χαρτογραφήσει και εξερευνήσει όλα τα σπήλαια και τις τρύπες του νησιού, έχουμε προκαλέσει το ενδιαφέρον διαφόρων επιστημόνων αλλά και ΜΜΕ, με πιο πρόσφατο το ντοκυμαντέρ για την Γεωλογική ιδιαιτερότητα της Χίου, το οποίο θα προβληθεί στο ΟTE TV

Δυστυχώς οι κατά καιρούς Δήμαρχοι του νησιού φάνηκαν και φαίνονται πολύ λίγοι για να κατανοήσουν και να δράσουν

Ευτυχώς, ό,τι προτείναμε κατά καιρούς και δεν έγινε εδώ, γίνεται τουλάχιστον στη Λέσβο. Η είδηση:

Η Σχολή Επιστημών της Γης και Φυσικών Πόρων του Πανεπιστημίου Γεωεπιστημών του Πεκίνου ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα την πρώτη εκπαιδευτική επίσκεψη προπτυχιακών φοιτητών στη Λέσβο για την υλοποίηση ασκήσεων πεδίου.

Υπεύθυνος της εκπαιδευτικής δράσης είναι ο Κοσμήτορας της Σχολής Καθηγητής Wang Genhou και πραγματοποιείται υπό την καθοδήγηση του Καθηγητή Παλαιοντολογίας Zhang Jianping.
Στην εκπαιδευτική αυτή πρωτοβουλία εκ μέρους του Πανεπιστημίου Αιγαίου συμμετέχει ο Καθηγητής του Τμήματος Γεωγραφίας Ν. Ζούρος ενώ στις ασκήσεις πεδίου συμμετέχουν και φοιτητές του Τμήματος Γεωγραφίας.
«Επιδίωξη του Πανεπιστημίου Αιγαίου είναι η καθιέρωση της Λέσβου ως διεθνούς προορισμού εκπαίδευσης σε θέματα γεωεπιστημών» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Ζούρος και συνεχίζει: «Ένα από τα κύρια αντικείμενα της εκπαίδευσης των φοιτητών είναι η ανάδειξη και η αξιοποίηση γεωλογικών μνημείων μέσω της αναγνώρισης περιοχών ως Παγκόσμια Γεωπάρκα από την UNESCO.

Η Λέσβος διαθέτει πλήθος γεωμνημείων με ιδιαίτερη επιστημονική, εκπαιδευτική και πολιτιστική αξία γεγονός που οδήγησε στην αναγνώριση της ως Παγκόσμιο Γεωπάρκο από την UNESCO στα πλαίσια του νέου Προγράμματος “UNESCO Global Geoparks” που εγκρίθηκε από την γενική Διάσκεψη της UNESCO τον Νοέμβριο του 2015 και στο οποίο συμμετέχουν συνολικά πέντε Ελληνικές περιοχές.

Στο ίδιο πρόγραμμα η πλούσια γεωλογική κληρονομιά της Κίνας οδήγησε στην αναγνώριση 33 περιοχών ως Παγκόσμια Γεωπάρκα από την UNESCO και προσελκύουν το ενδιαφέρον εκατομμυρίων επισκεπτών κάθε χρόνο».

 

 

Σε φόντο μαύρο

Το 1981 ξεκίνησε μια μακρά περίοδος καταστροφής του φυσικού κεφαλαίου της Χίου, η οποία διήρκεσε σχεδόν 20 χρόνια. Κατά την διάρκειά της, φτάσαμε στο κομβικό σημείο της κοινωνικής μας πορείας προς την συνειδητότητα όσον αφορά στο θέμα της δασοπροστασίας και δασοπυρόσβεσης όταν στις 18 Ιουλίου του 1998 κάηκε το περιαστικό δάσος της Κλειδούς και η τοπική κοινωνία ένιωσε στο πετσί της τι σημαίνει μαυρίλα και πόνος. Τότε φτιάξαμε την Ομικρον, την πρώτη ομάδα εθελοντών δασοπροστασίας και δασοπυρόσβεσης.

Το νησί ως τότε είχε δεινοπαθήσει από τις πυρκαγιές οι οποίες το είχαν κατακάψει σε όλη του σχεδόν την έκταση, καθιστώντας ένα μάτσο τούφες πρασίνου την αρχαία Πιτυούσα, τη Χίο με τα πυκνά πευκοδάση που κάλυπταν όλη την ορεινή ραχοκοκαλιά της, πευκοδάση που ξεκινούσαν από τις βόρειες πλαγιές του Πελινναίου όρους και την περιοχή των Καρδαμύλων, συνέχιζαν στην περιοχή του Πιτυούς – Γιαννάκη – Ρετσινάδικα, κατόπιν κατέβαιναν στην περιοχή Προβατά-Αυγωνύμων-Αναβάτου και κατέληγαν συνεχή και αδιάλειπτα μέχρι το νοτιοδυτικό άκρο του νησιού και την περιοχή του Λιθίου και των Μεστών.

Το κοινωνικό σοκ που προκάλεσε όμως η πλήρης καταστροφή του περιαστικού δάσους της Κλειδούς τον Ιούλιο του 1998, που έδωσε ώθηση στην κοινωνική ευαισθητοποίηση και δράση καθώς και άλλες συγκυρίες, φυσικές και πολιτικές, όπως π.χ. η πολύ σωστή αλλαγή της νομοθεσίας η οποία αφαίρεσε από την Δασική Υπηρεσία την αρμοδιότητα της κατάσβεσης των δασικών πυρκαγιών, μεταφέροντάς την στην Πυροσβεστική, είχαν ως αποτέλεσμα το νησί να περάσει μια πολύ ήρεμη δεκαετή σχεδόν περίοδο, κατά την οποίαν οι λιγοστές πυρκαγιές που συνέβησαν ελέγχονταν άμεσα δίχως να επεκτείνονται και δίχως να προξενούν μεγάλες καταστροφές.

Τότε το νησί ανέκαμψε κάπως περιβαλλοντικά και όλοι αναθαρρήσαμε, νομίσαμε ότι είχαμε πλέον “πάρει το κολάι”, όπως λένε οι γείτονές μας απέναντι, στην κατάσβεση αλλά και στην αποτελεσματική φύλαξη των δασών μας και του φυσικού κεφαλαίου του τόπου μας.

Μέχρι που ήρθε η 18η Αυγούστου 2012 και η φωτιά που έκαιγε για μια  βδομάδα σχεδόν, καταστρέφοντας πευκοδάση και (μαστιχο)καλλιέργειες, αλλά και υπενθυμίζοντάς μας την ανικανότητά μας να αποσοβήσουμε την καταστροφή της φλόγας, όταν αυτή ανάψει και έχει σύμμαχο τα φυσικά φαινόμενα, όση αυταπάρνηση και αν επιδεικνύουμε, όση οργάνωση και όσα μέσα και αν διαθέτουμε, όση συμμετοχή ανθρώπων και αν επιτυγχάνουμε.  Μας υπενθύμισε επίσης ότι όσο και αν έχουμε συνειδητοποιηθεί ως κοινωνία, πάντοτε θα τρέφουμε στον κόρφο μας κάποιους ασυνείδητους που θα καταστρέφουν τον τόπο και θα μας καταδικάζουν να ζούμε σε φόντο μαύρο.

Δυστυχώς η εκτεταμένη καταστροφή του νησιού το 2012 δεν ήταν η τελευταία. 4 χρόνια μετά, το καλοκαίρι που ακόμη διανύουμε, οι φλόγες άναψαν ξανά κατακαίοντας ό,τι απέμεινε και ό,τι κατόρθωσε να αναγεννηθεί έκτοτε, ολοκληρώνοντας έτσι το κακό, αφού πλέον η φυσική αναγέννηση των δασών που κάηκαν δεύτερη φορά είναι σχεδόν αδύνατη.

Με άλλα λόγια, φτάσαμε σήμερα να βρισκόμαστε σε χειρότερη κατάσταση από αυτήν που βιώναμε πριν 30 χρόνια. Το νησί το καταστρέφουμε συστηματικά, όσο και αν αυξάνονται τα μέσα, οι εθελοντές, η κοινωνική ευαισθητοποίηση. Αυτό γίνεται διότι είμαστε εγκλωβισμένοι στην καταναλωτική μας νοοτροπία, η οποία έχει βασικά χαρακτηριστικά την κατανάλωση φυσικών πόρων και ενέργειας, την απομύζηση του οικοσυστήματος και την ρύπανσή του, και φυσικά δεν μπορεί να μας οδηγήσει σε άλλους δρόμους πέραν της (αυτο)καταστροφής.

Η Χίος σήμερα έχει καταντήσει μαύρη κι άραχνη, με ό,τι αυτό σημαίνει περιβαλλοντικά, κοινωνικά, οικονομικά. Το νησί χρειάζεται για την επόμενη δεκαετία τουλάχιστον πολιτική που να έχει ως κύριο και βασικό χαρακτηριστικό την περιβαλλοντική φροντίδα, ώστε να μπορέσει να ξαναπάρει τα πάνω του και να προσφέρει πάλι ζωή στα πλάσματα που απόμειναν να το κατοικούν, πόσω μάλλον στους ανθρώπους του.

Το νησί χρειάζεται σπορές. Εκτεταμένες, συνεχείς, συστηματικές σπορές μεγάλης βιοποικιλότητας στα βουνά του, αυστηρή απαγόρευση της βόσκησης και της αλλαγής χρήσης γης, καθώς και άμεση ανασχοίνωση στα νότια, όπου καταστράφηκαν τα μαστιχόδεντρα. 

Αυτό που σίγουρα δεν χρειάζεται είναι να ξεχάσουμε το μαύρο χάλι μας όσο περνάει ο καιρός και οι βροχές θα προσπαθούν να το σβήσουν και να αφεθούμε πάλι στην πλάνη μας και στις δήθεν πολιτικές επενδύσεων, ανάπτυξης, τουριστικής προβολής και λοιπές παρόμοιες, οι οποίες φυσικά δεν μπορούν να φέρουν ευημερία πάνω σε καμμένη γη.

Η Χίος πρέπει να γίνει πρότυπο νησί περιβαλλοντικής αναγέννησης για την επόμενη δεκαετία τουλάχιστον.

 

Η πρώτη φλέβα, του Γιάννη Μακριδάκη

proti fleva

Το βιβλίο «Η πρώτη φλέβα» του Γιάννη Μακριδάκη είναι η τρανή απόδειξη ότι κάποια βιβλία δε διαβάζονται, ‘τρώγονται’, για να μη πω ότι καταπίνονται αμάσητα. Έτσι την έπαθα κι εγώ με το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη το οποίο μέσα στις 125 σελίδες του χωράει όχι μία, δύο ζωές και μένεις να αναρωτιέσαι: τις έζησε όντως ο συγγραφέας ή μήπως όχι;

Μια πόρνη κι ένας ναυτικός διηγούνται τις ζωές τους σε παράλληλα κεφάλαια και μέσα από την αφήγησή τους φωτογραφίζεται μια ολόκληρη εποχή και όχι μόνο.

Από τις ελάχιστες περιπτώσεις που ένα βιβλίο με τόσο λίγες σελίδες είναι τόσο γεμάτο από γεγονότα, συναισθήματα  αλλά και πολλές αλήθειες και είναι απορίας άξιο γιατί δεν είναι στη κορυφή των βιβλίων για φέτος. Ως γνήσιο παράδειγμα πραγματικής λογοτεχνίας χωρίς ίχνος κομπασμού και προσπάθειας επιβολής της γνώσης και της παιδείας, ο Γιάννης Μακριδάκης παραδίδει μαθήματα ζωής αλλά και αληθινής λογοτεχνικής μορφής μέσα από μερικές σελίδες.

Παρόλο που τον συγγραφέα τον γνώρισα μόλις πριν 2 μήνες περίπου με κέρδισε αμέσως με τις ιστορίες του, το ύφος του αλλά και τον τρόπο γραφής του που σε κάθε του βιβλίο είναι διαφορετικός αλλά εξίσου συναρπαστικός. Έχει μια γραφή που κυλάει απίστευτα ευχάριστα, οι ήρωες είναι μπροστά σου, τους βλέπεις, τους ακούς, σου μιλάνε κι εσύ απλά κάθεσαι και τους παρακολουθείς μη κουνώντας ούτε βλέφαρο για να μη χάσεις ούτε λέξη τους. Μεγάλο νομίζω επίτευγμα από έναν άνθρωπο που φαίνεται ότι δεν επιδιώκει τον θαυμασμό και τη δόξα, απλά λέει όσα έχει να πει, τίποτα παραπάνω.

Με λίγα και απλά λοιπόν λόγια, διαβάστε όχι μόνο αυτό, όλα τα βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη γιατί είναι σίγουρο ότι αν διαβάσετε το ένα, θα διαβάσετε και όλα τα υπόλοιπα και αναμφίβολα θα ανακαλύψετε ένα νέο συγγραφικό ταλέντο. Εγώ πάντως χαίρομαι απίστευτα που γνώρισα ένα τόσο εξαιρετικό συγγραφικό ταλέντο. Πολλά μπράβο!

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου

Πηγή

Γύρευε τη δουλειά σου

Ο Αιθίοπας ολυμπιονίκης μαραθονοδρόμος Φεγίσα Λιλέσα, που κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Ρίο, τερμάτισε την κούρσα του υψώνοντας τα χέρια του και σχηματίζοντας ένα Χ, κάνοντας δηλαδή την συμβολική κίνηση της φυλής του, των Ορόμο, κίνηση με την οποία διαμαρτύρονται για τα βασανιστήρια και τις εκκαθαρίσεις που υφίστανται από την κυβέρνηση της Αιθιοπίας. Οι κάμερες ήταν όλες καρφωμένες πάνω του και έτσι η εικόνα του ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει άμα τη επιστροφή του στη χώρα του, να διωχθεί ποινικά, να βασανιστεί και να εκτελεστεί, όπως ο ίδιος δήλωσε.

Αναδεικνύεται όμως για ακόμη μια φορά με αυτή την υπόθεση και μια άλλη παράμετρος, που αποδεικνύει την υποκρισία των εκπροσώπων του σύγχρονου ολυμπιακού ιδεώδους, οι οποίοι υπηρετούν αναξιοπρεπώς την παγκόσμια καπιταλιστική χυδαιότητα. Και αυτή η παράμετρος δεν είναι άλλη από το ότι η διεθνής ολυμπιακή επιτροπή απαγορεύει στους αθλητές να εκφράζονται πολιτικά.

Είναι αυτό που στο χωριό μου ονομάζεται ως “γύρευε τη δουλειά σου”, δηλαδή να πορεύεσαι ιδιωτικά, να μην ενδιαφέρεσαι ούτε να εκφράζεις άποψη για τα κοινά, να μην ανακατεύεσαι με τα δημόσια, να μην εκτείθεσαι και κινδυνεύεις να γίνεις μη αρεστός στους “δυνατούς”. Είναι δηλαδή ο ευνουχισμός της προσωπικότητας του πολίτη και ο εξευτελισμός της αξιοπρέπειας του ανθρώπου το τίμημα για να συμμετάσχει κάποιος, με την αξία του φυσικά, στους ολυμπιακούς αγώνες, αφού στους αθλητές, πόσω μάλλον στους ολυμπιονίκες που έχουν στραμμένα πάνω τους όλα τα φώτα της δημοσιότητας, επιτρέπονται μόνον δηλώσεις εθνικιστικής γελοιότητας, επιφωνήματα ανεγκέφαλων όντων και τσιτάτα ανώδυνα για το σύστημα. Την απόλυτη σιωπή ή την μη αποδοχή του μεταλλίου δεν έχω αντιληφθεί να έχει πράξει ουδείς μέχρι τώρα.

Όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο αθλητής να βρίσκεται ουσιαστικά στην υπηρεσία της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ ως ένα μηχάνημα παραγωγής επιδόσεων και έχοντας αποποιηθεί ο ίδιος την πολιτική του υπόσταση, προάγει με την αναγνωρισιμότητά του, αντί της συμμετοχής και της ανάληψης προσωπικής πολιτικής ευθύνης, την ιδιώτευση και την αφοσίωση στους ατομικούς και μόνο στόχους. Δεν αποτελεί δηλαδή ούτε την ελάχιστη απειλή για την δημιουργία οπής στα στεγανά του σάπιου και ανήθικου παγκόσμιου πολιτικού κατεστημένου, μέσω της οποίας θα μπορούσαν να εισρεύσουν αξίες και ιδανικά που ενδεχομένως υπάρχουν ακόμη στον χώρο του αθλητισμού.

Το ίδιο συμβαίνει και στην Τέχνη. Περιβαλλόμαστε από “καλλιτέχνες”, οι οποίοι, αν και εκθέτουν δημόσια τα ανώδυνα για το σύστημα έργα τους, δεν λαμβάνουν ποτέ δημόσια θέση για τίποτε που αφορά τα κοινά μας ζητήματα, την πολιτική την οποίαν ακολουθούμε ως χώρα αλλά και ως ανθρωπότητα, παρά σιωπούν υποκριτικά και παραμένουν αμέτοχοι, δήθεν ανεύθυνοι και δήθεν προσηλωμένοι στο έργο τους, υπό τον φόβο της ατομικής έκθεσης και με την ελπίδα βραβείου.

Όλοι αυτοί, οι “γύρευε τη δουλειά σου”, αθλητές και “καλλιτέχνες” είναι θλιβεροί, ακόμη και αν το παγκόσμιο κατεστημένο αποδίδει σε αυτούς τις υψηλότερες τιμές για τις επιδόσεις ή τα έργα τους. Διότι μόνον ένας θλιβερός μικρόψυχος δεν νιώθει την ανάγκη, ούτε καν την ύστατη ώρα να λάβει προσωπικά δημόσια θέση με μια συμβολική κίνηση ή με δυο λέξεις για κάποια παράμετρο της αδικίας και της χυδαιότητας του παγκόσμιου καπιταλιστικού καθεστώτος, είτε διότι δεν την έχει αντιληφθεί, είτε διότι καταπιέζει την ψυχή του για ίδιον όφελος βράβευσης.

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 22 Αυγούστου 2016

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚEΣ ΣΥΖΗΤHΣΕΙΣ

Σε ένα ήσυχο μοναστήρι πολλά χιλιόμετρα μακριά από εδώ που κοιτά τον ήλιο να σβήνει στη θάλασσα βρεθήκαμε δύο ενθουσιώδεις βιβλιόφιλοι να μιλάμε για τον Μακριδάκη και τη Δεξιά τσέπη του ράσου.Προσπαθούσαμε να πείσουμε τους μοναχούς που μας κοίταζαν αποσβολωμένοι ότι πρέπει να το διαβάσουν. Είναι αλήθεια ότι διαβάζοντας αυτό το βιβλίο τη μοναχική ζωή σε μοναστήρι σκεφτόμουν και το τι θα περνούσε από το μυαλό ενός μοναχού αναγνώστη. Δεν ξέρω αν τους πείσαμε να διαβάσουν αυτό ή κάποιο άλλο βιβλίο, εγώ πάντως κέρδισα το πρώτο βιβλίο του Χιώτη συγγραφέα, αυτό με το οποίο συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό.

Ο Ανάμισης ντενεκές εκδόθηκε το Μάιο του 2008 και μέχρι τον Δεκέμβριο του έτους εκείνου είχε τυπωθεί τέσσερις χιλιάδες φορές και ακόμη συνεχίζει πόσο μάλλον μετά την περσινή επιτυχία της θεατρικής παράστασης.

Ο συγγραφέας βρίσκεται στην πανέμορφη Βιβλιοθήκη Κοραή της Χίου κι ένας αποσπασμένος εκπαιδευτικός (η λέξη βιβλιοθηκονόμος δεν υπάρχει ούτε στην ελληνική λογοτεχνία, φευ!) τον βοηθά να βρει την αλήθεια πίσω από έναν θρύλο μέσω του τοπικού τύπου της εποχής εκείνης.
To 1915 o Γιώργης Πέτικας σκότωσε τον καλύτερο του φίλου εξαιτίας μιας γυναίκας που ήθελε να γίνει δική του κι έκτοτε έζησε μια περιπέτεια που έμελλε να γίνει θρύλος. Για να γλυτώσει τη φυλακή κρύβεται για πολλά χρόνια στα δύσβατα και κατάφυτα βουνά της Χίου. Η αδυναμία της χωροφυλακής να τον εντοπίσει, αλλά και η βοήθεια που του παρέχουν οι συγχωριανοί του, καθώς ήταν αγαπητός, συντέλεσαν ώστε η ιστορία του να επιζήσει πολλά χρόνια στην προφορική παράδοση της Χίου. Παρόλο που ήταν δολοφόνος, η παράδοση τον εξύμνησε ως ήρωα καθώς κατάφερε να ρεζιλέψει ολόκληρη την χωροφυλακή και τον αρχηγό της Πλαπούτα.

Πίσω από την αληθινή ιστορία του θρύλου φανερώνονται στον αναγνώστη κομμάτια της ιστορίας του νησιού. Την εποχή εκείνη η Χίος μόλις έχει προσαρτηθεί στην Ελλάδα, στους δρόμους της βρίσκονται πρόσφυγες που διχάζουν την τοπική κοινωνία και η χώρα ετοιμάζεται να εισέλθει σε έναν πόλεμο που τρέφεται από τη Μεγάλη Ιδέα. Η ιδιαίτερη γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο αποτυπώνει στο χαρτί την ντοπιολαλιά του πιο όμορφου νησιού του Αιγαίου που ο συγγραφέας φαίνεται να αγαπά βαθύτατα.
Η Χίος γίνεται ακόμη πιο όμορφη έχοντας έναν συγγραφέα να σμιλεύει την ιστορίας της, την παράδοσή της και τα χώματά της, όμορφη και τυχερή.

Κρίμα το ζώο

Μετά από τις χελώνες που ήρθαν και γέννησαν στη γειτονιά μας, ξεβράστηκε σήμερα και μια νεκρή στην παραλία του Μάναγρου

Μεγάλο ζώο, 97 εκατοστά το μήκος της και 90 το πλάτος της στα μπροστινά πτερύγια όπως είναι σε στάση ηρεμίας. Έχει και στρείδια κολλημένα σε όλο της το κορμί

Το μήκος του καβουκιού της είναι 70 εκατοστά και το μέγιστο πλάτος του 60

Αιμορραγεί ακόμη από το αριστερό μάτι, το οποίο σε διάφορες στιγμές συσπάται σαν να είναι η χελώνα ακόμη στη ζωή αλλά δεν αντιδρά σε ό,τι και αν της έκανα.

Την έχουν περιτριγυρίσει και οι χρυσόμυγες…

Κρίμα το ζώο