Ακούγοντας το τραγούδι του Κότσυφα

του Ανδρέα Τσελίκα από το alexandria-institute.com

Στο μούρκι του Γιάννη Μακριδάκη

Ολοκληρώθηκαν πριν από λίγες εβδομάδες τα προγράμματα ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού για φέτος. Ήταν ένα γεμάτο καλοκαίρι, με προγράμματα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και με μαθητές από όλα τα μέρη του κόσμου. Το τελευταίο πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε στη Χίο και έληξε την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου. Αποφάσισα να μείνω μια δυο μέρες ακόμα πριν γυρίσω στην Αθήνα. Έτσι λοιπόν κατέβηκα μια βόλτα το Σάββατο το πρωί στη Χώρα, πέρασα από το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Κάστρο, την Απλωταριά και σταμάτησα στο βιβλιοπωλείο Πάπυρος, όπου μπορεί κανείς να βρει στον πάνω όροφο βιβλία σχετικά με τη Χίο. Διαβάζοντας τους τίτλους και ξεφυλλίζοντας μερικά απο αυτά γυρνώ και βλέπω μια γνώριμη μορφή : τον φυσικό καλλιεργητή – συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη. Η πρώτη μου γνωριμία μαζί του έγινε πριν από 3 χρόνια περίπου, όταν διάβασα το μυθιστόρημα ” Ήλιος με δόντια”. Απόλαυσα κάθε του σελίδα: Η γλώσσα, το θέμα, η αφήγηση με συνεπήραν και αναζητούσα έπειτα όλα όσα είχε δημοσιεύσει και συνέχισε να δημοσιεύει: Ανάμισης τενεκές, η δεξιά τσέπη του ράσου, λαγού μαλλί, το ζουμί του πετεινού, η άλωση της Κωνσταντίας, του Θεού το μάτι κ.α.  Κάθε του βιβλίο διαφορετικό, το διάβαζα σχεδόν μονορούφι, ένιωθα να λέει κάτι μέσα μου. Δεν ήταν μόνο οι ποικίλες αφηγηματικές τεχνικές, η πλούσια και μεστή γλώσσα του, οι ιδέες ή οι ιστορίες που διηγούνταν: Όλα μαζί δημιουργούν ένα σύνολο τόσο απλό, ωραίο και ταυτόχρονα δύσκολο να το περιγράψεις  όπως ένα ποτήρι καθαρό, κρυστάλλινο νερό.

Επικοινώνησα μαζί με τον Γιάννη και έτσι πέρυσι προς το τέλος του καλοκαιριού φιλοξένησε στο μούρκι του (στο κτήμα του) εμάς και τους μαθητές μας. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε όχι μόνο για τα βιβλία του αλλά κυρίως για έναν διαφορετικό τρόπο και στάση ζωής, για τα απλά και ταυτόχρονα σημαντικά ζητήματα. Μιλήσαμε από τη μία μεριά για τη φυσική καλλιέργεια, τη Μέθοδο Φουκουόκα, την μαγεία που σου προσφέρει η επαφή με τη φύση, για τη γενναιοδωρία της γης και τα αγαθά που μας παρέχει πλουσιοπάροχα και από την άλλη για τον καταναλωτισμό , την απομύζηση των φυσικών πόρων, την καταστροφή του περιβάλλοντος και τους ρυθμούς ζωής και εργασίας στα σύγχρονα αστικά κέντρα. Η πρώτη αυτή συνάντηση δεν κράτησε πολύ, όμως οι μαθητές μας και εγώ φύγαμε τότε κρατώντας μέσα μας τις κουβέντες αυτές και τις φυλάξαμε στο μυαλό μας σαν ένα ενθύμιο από ένα όμορφο ταξίδι.

Συναντηθήκαμε μέσα στη χρονιά άλλες φορές τυχαία άλλες φορές σε κάποια συζήτηση ή παρουσίαση των βιβλίων του στην Αθήνα. Και σε αυτές τις συναντήσεις μετέδιδε με πάθος τη φλόγα για την φυσική ζωή και τον επαναπροσανατολισμό του σύγχρονου ανθρώπου. Ταυτόχρονα, τη χρονιά που πέρασε, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων με τους προχωρημένους μαθητές μας,  χρησιμοποίησα πολλές φορές αποσπάσματα από τα βιβλία του αλλά και μικρότερα κείμενα ή διηγήματα που δημοσίευε κατά καιρούς στο μπλογκ του. Ένα από τα κείμενα που με άγγιξε είναι το τραγούδι του κότσυφαΤο μούρκι του Γιάννη Μακριδάκη

Περάσαμε μόνο λίγες ώρες μαζί στο μούρκι του εκείνο το μεσημέρι της τελευταίας μέρας μου στη Χίο λίγο πριν πάρω το πλοίο της επιστροφής για την πόλη. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο όμορφος επίλογος για την φετινή χρονιά. Το μέρος έσφυζε από ζωή, ένιωθα την ομορφιά και τη δύναμη του φυσικού χώρου να με κατακλύζει και τα λόγια του Γιάννη να είναι ένα μέρος, ένα αξεδιάλυτο κομμάτι αυτής της φυσικής ομορφιάς. Μιλήσαμε για την φυσική καλλιέργεια, την αλκαλική διατροφή, τον σύγχρονο άνθρωπο και την καταστροφική καταναλωτική του μανία, το χρήμα,την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των αξιών. Μοιραστήκαμε τα αγαθά που πλουσιοπάροχα προσφέρει το κτήμα του και γίναμε κοινωνοί της ζωτικής ενέργειας που προσφέρει η γη. Το κτήμα του Γιάννη Μακριδάκη

Το γεύμα μας ήταν μία υπέροχη σαλάτα με όλα όσα πρόσφερε το κτήμα και στο μπολ μας είχαμε μία ποικιλία χρωμάτων, γεύσεων και μυρωδιών πρωτόγνωρων για μένα.  Η σαλάτα λοιπόν αυτή είχε: ντομάτες,  ξυλάγγουρο, αβοκάντο,  πιπεριές,  καυτερή κόκκινη πιπεριά,  κολοκύθι,  φύτρες από φακές,  άνηθο,  κουρκουμά,  ρίγανη,  λάδι, λεμόνι, ρόκα, σέσκουλο, μαϊντανό, σέλινο, δυόσμο, βασιλικό, ραπανόφυλλο, καροτόφυλλα και ζοχούς. Η σαλάτα του Γιάννη

Αυτή η γεμάτη και πρωτοφανής για μένα εμπειρία ήταν ένα πολύ δυνατό χτύπημα. Δεν μπορείς να είσαι πια ο ίδιος, να συνεχίσεις να κάνεις την ίδια ακριβώς ζωή στην πόλη χωρίς να νιώθεις άσχημα. Δεν μπορεί για ένα πιάτο φαγητό να δημιουργείς τόσα σκουπίδια, να καταναλώνεις τόσους φυσικούς πόρους και παράλληλα να μην ξέρεις τι βάζεις μέσα σου, τι τρέφεις εσένα και τους αγαπημένους σου. Τα λόγια λοιπόν του Γιάννη καθώς και η ίδια η συνέπεια με την οποία ο ίδιος ζει λειτουργούν σαν τους σβώλους, που έτσι όπως βλασταίνουν στο χώμα μετά τη βροχή, έτσι ανθίζουν και μέσα στις καρδιές αυτών που είναι έτοιμοι ή που θα ήθελαν να κάνουν την αλλαγή και την επανάσταση μέσα τους. Είναι το τραγούδι του Κότσυφα, το κάλεσμα για να βιώσεις με όλη σου την ύπαρξη την γιορτή και τη χαρά της ζωής καθώς και την ανάγκη να το μοιραστείς με όλον τον κόσμο.

Ηλιοβασίλεμα στη Δυτική Χίο

Πήραμε τη ζωή μας λάθος

 

του Άρη Δαβαράκη από toportal.gr

Την Πέμπτη το βράδυ, μετά την εκδήλωση «Εφ’ όλης της ύλης» γύρω από την λογοτεχνία και την «κοσμοθεωρία» του Γιάννη Μακριδάκη, γύρισα σπίτι μου πολύ θετικά φορτισμένος. Στο μεταξύ μεσολάβησαν διάφορες αναστατώσεις που με οδήγησαν κυριολεκτικά στα όριά μου, αλλά, τελικά, μετά από μια τέτοια βραδιά θα ήταν πολύ δύσκολο να επικρατήσει οποιαδήποτε αρνητική σκέψη. Ήταν τόσο πλούσια η δωρεά αυτής της συνάντησης πολλών και διαφορετικών ανθρώπων με τον Γιάννη, την λογοτεχνία και τον τρόπο που σκέφτεται και ζει, ώστε θα ήταν αχαριστία να επιτρέψει κανείς στον εαυτό του να φορτώσει σκέψεις αρνητικές για οτιδήποτε και για οποιονδήποτε.

Όπως θα έχετε παρατηρήσει από το Σαββατοκύριακο που πήγα στη Βολισσό της Χίου και πέρασα δυό μέρες στο μούρκι του Μακριδάκη το μυαλό μου μοιάζει να έχει αποικισθεί από τις καινούργιες σκέψεις και τις ολόφρεσκες ζωντανές ιδέες που έσπειρε στον εγκέφαλό μου κουβεντιάζοντας (ή και σιωπώντας) ο «Φυσικόςκαλλιεργητής και συγγραφέας». Μια ζωή, υποσυνείδητα, ασυνείδητα, προσπαθώ να βρω εκείνες τις συχνότητες με τις οποίες όταν συντονίζομαι νοιώθω μέρος του όλου, κομμάτι του μεγάλου αινίγματος, συντονισμένος με την αρμονία (ή και το χάος, δεν παίζει πολύ ρόλο) του σύμπαντος κόσμου. Όμως η σκέψη μου δεν είχε οδηγηθεί μέχρι τώρα στην επείγουσα προτεραιότητα αυτής της ζωής που ζούμε σ’ αυτόν τον πλανήτη που μας παρέχει τα πάντα κι’ εμείς τον καταστρέφουμε μ’ ένα παράδοξο πείσμα και μία επιμονή εφιαλτική.

Ζητάμε «ανάπτυξη» και «πρόοδο» και μας έχουν πείσει ότι ανάπτυξη είναι η οικονομική διαδικασία που φέρνει κέρδη και υπεραξίες που τις μετράμε με το χρήμα, με τα «κουπόνια» αυτά όπως τα λέει κι’ ο Μακριδάκης. Αρκεί όμως μια εικόνα όπως αυτή που μας έδωσε ο ίδιος την Πέμπτη το βράδυ, για να καταλάβουμε ότι δεν έχουμε καταλάβει. Ανεμογεννήτριες, για παράδειγμα. Εγώ τις είχα περί πολλού γιατί μου άρεσε η σκέψη πως με τις ενέργειες του ανέμου και μόνον θα μπορούσαμε να παράγουμε ηλεκτρισμό χωρίς να εξοντώνουμε άλλες πηγές που δεν είναι ανεξάντλητες. Δεν ήξερα όμως πως για να εγκατασταθούν οι ανεμογεννήτριες στις βουνοκορφές της Ευρυτανίας ή της Βορειοδυτικής Χίου όπου έχει και ο Γιάννης το ένα στρέμμα του που τον τρέφει και τον κάνει ευτυχισμένο, πρέπει οι βουνοκορφές να ξυριστούνε από τα αιωνόβια δέντρα, τις λεύκες, τους κέδρους και τα πλατάνια – γιατί για κάθε ανεμογεννήτρια χρειάζεται ένα ολόκληρο στρέμμα καλυμμένο με μπετόν για να την στηρίζει. Αυτό σημαίνει πως θα παρέμβουμε στο οικοσύστημα με τόση βία ώστε χιλιάδες χιλιάδων πουλιά, μικρά και μεγάλα ζώα, ερπετά, έντομα, δέντρα, θάμνοι, φυτά, αμέτρητες μορφές ζωής που συναποτελούν και στηρίζουν το οικοσύστημα αυτό του οποίου και εμείς είμαστε ένα αναπόσπαστο κομμάτι, θα πληρώσουν με την εξαφάνισή τους την κάθε ανεμογεννήτρια. Και εμείς, είτε το ξέρουμε, είτε δεν το ξέρουμε, θα ξεμείνουμε μόνοι στο χάος όταν η φυσική αυτή αλυσίδα σπάσει πιά και διαλυθεί. Τίποτα δεν θα μας σώζει. Ούτε το ΔΝΤ, ούτε οι «δανειστές» μας, ούτε τα χρήματα που θα έχουμε αποταμιεύσει γκρεμίζοντας ότι μας κρατάει ζωντανούς. Ήταν μεγάλη αποκάλυψη για μένα να μάθω στα 60 μου χρόνια ότι ο Άϊνστάϊν έχει πει πως μετά από 4 μέρες χωρίς μέλισσες η μηχανή της φυσικής ζωής στον πλανήτη θα σταματήσει να λειτουργεί.

Έχουμε φτάσει συνάνθρωποι σε εκείνο το σημείο της επιτάχυνσης με στόχο την απόκτηση χρήματος με κάθε τρόπο, ακόμα και με το έγκλημα, ώστε όπου νάναι θα στουκάρουμε πάνω σ’ αυτόν τον τοίχο που δεν βλέπουμε μέσα στην στραβομάρα μας, αλλά είναι κι’ αυτός από μπετόν αρμέ και θα μας εκσφενδονίσει κατακερματισμένους πολύ ψηλά, για να έχουμε την ευκαιρία να σκάσουμε ξανά στο χώμα με αντίστοιχη δυναμική –ώστε να ξεπλυθεί η ύβρις μέσα στην ομαδική και πανανθρώπινη αποτυχία μας.

Εκτός αν το προλάβουμε το κακό, αρχίζοντας από τον ίδιο τον εαυτό μας. Έχουμε γεμίσει καρκίνους και ψυχώσεις, κάθε μέρα πεθαίνουμε σε όλον τον πλανήτη αβοήθητοι μέσα σε αρρώστιες και υπαρξιακά αδιέξοδα – αλλά δεν μας δίνει κάθε μέρα ο Μεγάλος Αδελφός αναφορά για τον αριθμό των ανθρώπων που εγκαταλείπουνε το σώμα τους, το αποικισμένο από τα χημικά απόβλητα που «καταναλώνουμε». Μόνο αν τολμήσουμε και κόψουμε κάτι από τη Γή για να το φάμε και πάθουμε δηλητηρίαση και πεθάνουμε θα γίνουμε πρώτη είδηση.

«Να τρώτε μόνο τα συσκευασμένα που είναι ασφαλή» μας λένε. Και παράλληλα φροντίζουνε να μας εξουθενώνουν με την τηλεοπτική τους τρομοκρατία καθημερινά, ώστε να ασχολούμαστε συνεχώς με τα «σκάνδαλα» και τα «πολιτικά  σενάρια» και τις «δηλώσεις» και τις «αποκαλύψεις» τους. Έτσι αντί να είμαστε συντονισμένοι με το οικοσύστημα, καταντάμε να είμαστε ένα γρανάζι του δικού τους «συστήματος» –το οποίο τρέχει με χίλια προς την αυτοκαταστροφή του.

Αλλά όπως λέει και η Λίνα Νικολακοπούλου σ’ ένα από τα τραγούδια της συνάνθρωποι «δεν είναι ευ ζείν αυτό, αυτό είναι ευθανασία»…

- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.koinwnia&id=5856#sthash.vXcSBPCr.dpuf

Καταναλωτική ορολογία

Εξαιρετική η βραδιά στο καφέ Πόλις χθες. Τρεις και πλέον ώρες κράτησε τελικά δίχως να το καταλάβω καθόλου. Σας ευχαριστώ πολύ όλους που με τιμάτε με την πολυάριθμη και πολύ ανθρώπινη παρουσία σας σε κάθε εκδήλωση, είναι πολύ συγκινητικό όλο αυτό που συμβαίνει. Εξαιρετική και η κουβέντα μας, κάποια στιγμή, σύντομα ελπίζω, θα αναρτήσω εδώ όλο το βίντεο της βραδιάς.

Προς το παρόν και εν αναμονή των σχολίων σας (είτε εδώ είτε στο μέηλ) για όλα αυτά που νιώσαμε, που σκεφτήκαμε και που αρθρώσαμε αλλά και για όσα δεν προλάβαμε να πούμε, αναρτώ μία είδηση που βρήκα σήμερα το πρωί (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

“Ένας 63χρονος μοναχός σκήτης του Αγίου Όρους, απεβίωσε μετά από κατανάλωση δηλητηριωδών μανιταριών. Ο μοναχός είχε διακομιστεί την περασμένη Δευτέρα στο νοσοκομείο του Πολύγυρου Χαλκιδικής, αλλά λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ όπου και απεβίωσε. Όπως ανέφερε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο διοικητής του νοσοκομείου του Πολύγυρου, Ιωάννης Μπισχινιώτης, ο μοναχός είχε υποστεί μαζική ηπατική καταστροφή από κατανάλωση δηλητηριωδών μανιταριών. “Είναι ο δεύτερος θάνατος από δηλητηριώδη μανιτάρια μέσα σε λίγες ημέρες.Στις αρχές της περασμένης εβδομάδας έχασε τη ζωή της στο νοσοκομείο Πολύγυρου λόγω δηλητηρίασης από μανιτάρια μια γυναίκα ενώ ο σύζυγός της σώθηκε. Αυτή τη στιγμή νοσηλεύονται σε καλή κατάσταση τέσσερις Βούλγαροι εργάτες οι οποίοι επίσης είχαν καταναλώσει δηλητηριώδη μανιτάρια”, πρόσθεσε ο κ Μπισχινιώτης”.

Βλέπετε, πάνω σε ένα από τα ζητήματα που θίξαμε χθες, ότι οι σύγχρονοι αποπροσανατολισμένοι άνθρωποι, είτε είναι σπουδαγμένοι ιατροί είτε δημοσιογράφοι είτε όλοι εμείς στην καθημερινή ζωή μας χρησιμοποιούμε, ως να είναι απολύτως φυσικό πια, το ρήμα “καταναλώνω” για να περιγράψουμε τις φυσικές μας λειτουργίες σε αντικατάσταση των ρημάτων “τρώω” και “πίνω”. Θεωρούμε πλέον τον ανθρώπινο οργανισμό ως μηχάνημα που καταναλώνει και όχι ως φυσικό πλάσμα που τρέφεται. Μονάχα όταν επέλθει το τέλος ή κάποιος κίνδυνος που μπορεί να επιφέρει θάνατο μιλάμε με όρους φυσικούς και με ρήματα όπως “ασθενεί”, απεβίωσε”, “σώθηκε”, ενώ κανονικά και σύμφωνα με την καταναλωτική ορολογία θα έπρεπε η είδηση να συνεχίζει λέγοντας ότι ο εν λόγω μετά την κατανάλωση δηλητηριωδών μανιταριών χάλασε ή καταστράφηκε ή καταστράφηκε ολοσχερώς ή κατέστη ασύμφορη η επισκευή του ή κάπως έτσι τέλος πάντων.

Επίσης κάτι άλλο που συμπεραίνουμε από την είδηση αυτή και πολλές άλλες παρόμοιες που δημοσιεύονται κατά καιρούς (άνθρωποι που πεθαίνουν από λεπτοσπείρωση την οποίαν κολλούν από ποντίκια κ.α.) είναι ότι το καταναλωτικό σύστημα εμμέσως και σαφώς εκφοβίζει συστηματικά τους καταναλωτές του ενημερώνοντάς τους για τον θάνατο κάποιων που τόλμησαν να “καταναλώσουν” ελεύθερες στη φύση “τροφές” και όχι παρασκευασμένες, επεξεργασμένες, συσκευασμένες, ελεγμένες από το ίδιο αυτό το καταναλωτικό σύστημα και για τα παθήματα κάποιων που τολμούν ακόμη να ζουν έξω από τα ασφαλή γήπεδά του δηλαδή τις πόλεις.

Εκφοβισμός του καταναλωτή και δαιμονοποίηση της φύσης μέσω απειροελάχιστων περιστατικών που οφείλονται στην ανθρώπινη αμέλεια και μόνο, αμέλεια που επιφέρει τον θάνατο σε πολύ περισσότερους ανθρώπους καθημερινά εντός των πόλεων και της καταναλωτικής ζωής απ’ ότι στην φύση και την φυσική ζωή. Το καταναλωτικό σύστημα έχει όμως την φύση απέναντι, την αντιμετωπίζει εχθρικά και ανταγωνιστικά και την συκοφαντεί σε κάθε ευκαιρία με τον ίδιον ακριβώς τρόπο που τα συστημικά ΜΜΕ του συκοφαντούν και χλευάζουν κάθε αντίθετη με το σύστημα άποψη και στάση ζωής. Αυτό όμως θα το σχολιάσω εκτενέστερα σε κάποιαν άλλη ανάρτηση.

Πλούτος

Διανύουμε αυτές τις μέρες άλλη μία τεχνητή έξαρση της τεχνητής κρίσης. Τεχνητές εξάρσεις και κρίσεις ενός τεχνητού, ατελούς αλλά, το χειρότερο, ανόητου συστήματος, το οποίο, θεμελιωμένο επί του λάθους ορισμού του πλούτου, βρίσκεται δέσμιο στον φαύλο κύκλο των αντιφάσεών του και οδεύει ολοένα και πιο γρήγορα προς την πλήρη κατάρρευση.

Βεβαίως η κατάρρευση αυτή είναι προς το παρόν ελεγχόμενη και μάλιστα συμβαίνει με την μορφή καθίζησης, ώστε όσοι διαθέτουν περισσότερο από αυτόν τον λεγόμενο “πλούτο” χρήματος, να κονιορτοποιηθούν υστερότερα από τους άλλους, τους μη κατέχοντες αυτόν. Εκτός βεβαίως αν συμβούν κάποια φυσικά απρόοπτα, τα οποία όμως, όπως οτιδήποτε φυσικό, δεν αποτελούν πλέον ούτε καν φευγαλέα σκέψη στην καθημερινότητα των αποπροσανατολισμένων ανθρώπων.

Επειδή όμως ο άνθρωπος, λόγω της ξέφρενης εξέλιξής του, την οποίαν επιτυγχάνει έχοντας επικεντρώσει την ενέργειά του προς την λάθος αυτήν κατεύθυνση, έχει αποκτήσει πλέον την δυνατότητα να προξενεί εκτεταμένες και μη αναστρέψιμες καταστροφές στον πλανήτη, ταυτόχρονα με την ελεγχόμενη κατάρρευση της πυραμίδας του χρηματοοικονομικού συστήματος καταρρέει και το οικοσύστημα, ανεξέλεγκτα όμως αυτό λόγω της χαοτικής και ασύληπτης από τον ανθρώπινο νου σύνθεσής του. Γεγονός που καθιστά αδιαμφισβήτητη τελικά την άδοξη αυτοκαταστροφή της ανθρωπότητας αν συνεχίσει για λιγοστό ακόμη χρόνο να πορεύεται στην ίδια διαδρομή, την θεμελιωμένη στο ανόητο παιδαριώδες λάθος.

Την ιστορική λοιπόν αυτή στιγμή της ύπαρξης του γένους των ανθρώπων επί γης, δεν έχουμε περιθώρια καθυστέρησης, ούτε πλέον την πολυτέλεια ανάθεσης ευθύνης.

Ο καθένας από εμάς προσωπικά είναι εκπρόσωπος της ανθρωπότητας και οφείλει να αλλάξει έστω και απειροελάχιστα την πορεία της αλλάζοντας την ρότα της ζωής του, απεγκλωβίζοντάς την από το λάθος το δομικό, διορθώνοντάς το και επικεντρώνοντας κατόπιν την ενέργειά του επί της νέας πορείας.

Το δομικό λάθος είναι βεβαίως ότι ορίσαμε ως πλούτο την συγκέντρωση των κουπονιών τα οποία επινοήσαμε για να μετρούν τον πλούτο και να εξυπηρετούν με ακρίβεια και άκοπα τις μεταξύ μας ανταλλαγές των παραγώγων του πλούτου, ανταλλαγές που αποτελούν βεβαίως δομικά στοιχεία των κοινωνιών και όχι των αγορών.

Πλούτος λοιπόν είναι μονάχα οι πόροι της γης. Οι φυσικοί πόροι που εξασφαλίζουν την ζωή στον άνθρωπο και σε όλα τα άλλα έμβια πλάσματα. Πλούτος είναι μονάχα ο ήλιος, το οξυγόνο, το νερό, οι πρώτες ύλες της γης, οι σπόροι, το χώμα και η μέλισσα.

Δίχως αυτά ούτε Ζωή, ούτε Υβρις.

 

ΥΓ

Μόλις ανήρτησα το παρόν άρθρο, κατέβηκα στην Λ. Αλεξάνδρας και περπατώντας άκουσα μέσα στο βουητό των αυτοκινήτων, από κάπου απέναντι να έρχεται πεντακάθαρη η φωνή ενός τζιτζικιού. 16 Οκτωβρίου τζιτζίκι στην Αθήνα!

Ανέκοψα την πορεία μου και άρχισα να ακολουθώ τους ήχους του περνώντας ανάμεσα από μποτιλιαρισμένα στο φανάρι της Πανόρμου οχήματα

Επί της νησίδας, πάνω στον κορμό μιας λεύκας, έναντι της Σχολής Δημόσιας Υγείας βρήκα το υπέροχο αυτό πλασματάκι που μου άλλαξε ξαφνικά την πορεία μου

Δεν είναι τίποτε να αλλάξει πορεία κάποιος τελικά

 

 

Ανταπόδοση

Από τα τέλη του 1941 μέχρι το καλοκαίρι του 1942 χιλιάδες Έλληνες κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου αλλά και της ηπειρωτικής χώρας πέρασαν ως πρόσφυγες πολέμου στις τουρκικές ακτές. Ταξίδεψαν με κίνδυνο της ζωής τους, “παράνομα”, “λαθραία”, διαφεύγοντας των γερμανικών ακταιωρών, κωπηλατώντας όλη νύχτα μέσα σε μικρές βάρκες και καϊκια.

Πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στο θαλάσσιο στενό ανάμεσα στα νησιά και την Τουρκία. Άλλοι πάλι στο πέλαγος καθώς προωθούνταν από την Σμύρνη και τον Τσεσμέ στην Κύπρο, στοιβαγμένοι κατά διακοσαριές στα αμπάρια μεγαλύτερων τουρκικών καϊκιών.

Οι πολλοί βεβαίως έφτασαν στους προορισμούς τους. Κύπρος, Συρία, Λίβανος, Πηγές Μωυσέως, Αίγυπτος, μέχρι το Βελγικό Κονγκό έφτασαν οι Έλληνες μεσανατολίτες πρόσφυγες του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Τα γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν σε προσφυγικούς καταυλισμούς όπου διέμειναν μέχρι τη λήξη του πολέμου, οι δε άντρες οδηγήθηκαν στην Αίγυπτο, όπου και κατετάγησαν στον ελληνικό στρατό μέσης ανατολής. Επάνδρωσαν το πεζικό, το ναυτικό, την αεροπορία, τον Ιερό Λόχο, πήραν μέρος στις μάχες του Ελ Αλαμέιν και άλλες, στα κονβόγια των πολεμικών και στις αποβάσεις, στους βομβαρδισμούς της Μάλτας, στο Ρίμινι, στις καταδρομικές επιδρομές στα ελληνικά νησιά ενάντια στους γερμανοΙταλούς κατακτητές.

Μετά απ’ όλα αυτά, μετα και από τα γεγονότα που ακολούθησαν στους κόλπους του ελληνικού στρατού, τους έκλεισαν και στα Σύρματα οι Άγγλοι ως κομμουνιστές και στασιαστές. Ασμάρα, Ντεκαμερέ. Ορεινή Αβυσινία. Δύο χρόνια εξόριστοι και έγκλειστοι οι Έλληνες πρόσφυγες στρατιώτες σε τόπους ξένους αφιλόξενους

Τα γυναικόπαιδα όλο αυτό το διάστημα διαβιούσαν στους προσφυγικούς καταυλισμούς

Το 1946 όσοι επέζησαν επέστρεψαν στην πατρίδα. Τους έβαλαν οι Άγγλοι στα λίμπερτυ και τους έστειλαν πίσω.

Το 1996, πενήντα χρόνια μετά πήρα τις συνεντεύξεις των Ελλήνων προσφύγων και έγραψα το βιβλίο Συρματένιοι Ξεσυρματένοι, ολοι.

Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι

Σήμερα οι βάρκες των προσφύγων ακολουθούν αντίθετη πορεία και έρχονται εδώ. 11.500 πρόσφυγες πολέμου ήρθαν στα ελληνικά νησιά το 2013 και 3.200 μέχρι στιγμής το 2014 μοναχά στη Χίο.

Προφανώς όσοι επιμένουν να μιλούν ακόμη για λαθρομετανάστες και υιοθετούν ακροδεξιές ρητορείες και πολιτικές είναι ανιστόρητοι, απαίδευτοι, αποκτηνωμένοι.

Στους σύγχρονους πρόσφυγες πολέμου που έρχονται στον τόπο μας οφείλουμε μοναχά να ανταποδώσουμε τα όσα οι πρόγονοί τους πρόσφεραν τότε στους δικούς μας προγόνους.

Επειδή δε η ζωή και η ιστορία κάνουν κύκλους και μάλιστα ολοένα και πιο σύντομους όσο πιο γρήγορα τρέχουν οι εποχές, οφείλουμε να τους φερθούμε ανθρώπινα και για έναν άλλον λόγο. Για να ανταποδώσουν και πάλι ύστερα οι ίδιοι ή οι απόγονοί τους την φιλοξενία αυτή στους δικούς μας απογόνους ή και σε εμάς.

Διότι το μέλλον έρχεται γοργά κατά πάνω μας. Και είναι ερεβώδες

Συνοδοιπόροι ορεινοί

Βρίσκομαι στην πρωτεύουσα, μετά από ένα ταξίδι τριών ημερών στο Καρπενήσι, προσκεκλημένος της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης και των ΓΑΚ (Γενικά Αρχεία του Κράτους) και ΚΠΕ (Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης) Ευρυτανίας.

Αυτό που παρατήρησα τις πρώτες κιόλας ώρες της ύπαρξής μου στην μεγάλη πόλη είναι ότι ο κυνισμός γίνεται ολοένα και πιο καταφανής και ο κανιβαλισμός βρίσκεται πλέον προ των πυλών.

Έγινα ήδη μάρτυρας επεισοδίων χυδαίας εξύβρισης από τους βιαστικούς και προγραμματισμένους επιβάτες του μετρό μίας γηραιάς κυρίας, η οποία σταμάτησε τον συρμό επειδή της έκλεψαν το πορτοφόλι και τους καθυστερούσε και, το χειρότερο, ενός ανθρώπου που έβηξε κάμποσες φορές ανάμεσά μας και δεν φορούσε, όπως απαιτούσαν οι άλλοι έξαλλοι και αλλόφρονες, μάσκα για τη μη μετάδοση των μικροβίων!

Έφυγα προχθές από την πρωτεύουσα τρέχοντας, ομολογώ, για Καρπενήσι αλλά επέστρεψα σήμερα ξανά αφού την Πέμπτη έχουμε εκδήλωση εφ όλης της ύλης στο καφέ Πόλις.

Το Καρπενήσι και η Ευρυτανία ολόκληρη ένας μικρός παράδεισος. Ο πλούτος της Ελλάδας ο αμύθητος και ο αειφόρος βρίσκεται εκεί σε όλο του το μεγαλείο. Βουνά αγέρωχα, περήφανα, κατάφυτα. Ποτάμια δροσερά και βουερά. Η πρωινή πάχνη να σηκώνεται από τις ρεματιές και να εξυψώνει τον άνθρωπο και όλα τα πλάσματα που είχε τυλιγμένα μέσα της όλη τη νύχτα.

Ευρυτανία. Ένας τόπος υπέροχος, πάμπλουτος και ταυτόχρονα χαρακτηρισμένος από το σύστημα ως νομός ορεινός και προβληματικός αλλά και ως φτωχότερη περιφέρεια της Ευρώπης. Σύμφωνα φυσικά με τις αξίες τις κάλπικες που ορίζουν το εξίσου κάλπικο και χυδαίο σύστημα. Σύμφωνα με τον ορισμό του πλούτου ως συγκέντρωση και κυκλοφορία κουπονιών χρήματος.

Ευρυτανία. Ένα πεδίο επέλασης της “ανάπτυξης” των διεστραμμένων νόων, οι οποίοι στον βωμό των χρηματικών κουπονιών προσπαθούν και εδώ, όπως και σε όλη την Ελλάδα, να ξεπουλήσουν τα αγέρωχα δασωμένα βουνά και να στήσουν επ’ αυτών βιομηχανικής κλίμακας ανεμογεννήτριες ανασκολωπίζοντάς τα, καταστρέφοντας την υπέροχη φύση της περιοχής, τον διαρκή και αδιαμφισβήτητο πλούτο της.

Στο Καρπενήσι γνώρισα ανθρώπους γλυκούς. Αναγνώστες των βιβλίων μου αλλά και συνοδοιπόρους στις ιδέες και την στάση ζωής. Συζητήσαμε, ιδιωτικά και δημόσια στις δύο εκδηλώσεις και στην ραδιοφωνική συνέντευξη, επί όλων των πεδίων. Περί της μόνης υπαρκτής αργής φυσικής ανάπτυξης, περί της φυσικής ζωής, διατροφής και καλλιέργειας, περί του φυσικού εαυτού μας και του οικοσυστήματος αλλά και περί του καταναλωτικού μας εαυτού, αυτού του χυδαίου υβριστή της ζωής, ο οποίος αυτοκαταστρέφεται και καταστρέφει ταυτοχρόνως την πατρίδα μας και όλον τον πλανήτη απομυζώντας τους πόρους του.

“Η Ευρυτανία είναι τα βουνά και τα ποτάμια της. Δεν πωλείται”, έγραφε το πανό έξω από την αίθουσα της Βιβλιοθήκης, όπου έγινε η κεντρική μας εκδήλωση και έγινα κι εγώ εκεί μάρτυρας της αγωνίας των ανθρώπων για την επέλαση των πολυεθνικών που σχεδιάζουν με τις ευλογίες του νεοελληνικού κράτους να ισοπεδώσουν τα βουνά και τα ελατοδάση. Γράψε στο μπλογκ σου για τον αγώνα που δίνουμε ενάντια στα σχέδια αυτά, μου είπαν, να τον γνωρίσουν κι άλλοι άνθρωποι (τον αγώνα), να μην νιώθουμε μόνοι μας. Δεν είναι μόνοι τους στον αγώνα αυτόν οι άνθρωποι του Καρπενησίου βέβαια. Από την Κρήτη μέχρι την Θράκη υπάρχουμε πολλοί που αντιστεκόμαστε ενεργά και δυναμικά στην χυδαιότητα και την ύβρη, υπάρχουμε πάρα πολλοί που δεν έχουμε επιτρέψει ούτε πρόκειται να επιτρέψουμε την ισοπέδωση των τόπων μας σε οποιονδήποτε βωμό, πόσω μάλλον στον βωμό των κουπονιών του χρήματος και της ανυπόστατης βίαιης ανάπτυξης του χρηματοοικονομικού συστήματος..

Όλους αυτούς τους ανθρώπους αλλά και άλλους που έχουν ήδη κάνει την επανάσταση εντός τους και έχουν ήδη στραφεί στις πραγματικές αξίες, έχω στην σκέψη μου γράφοντας αυτές τις γραμμές. Ευχαριστώ από καρδιάς τους ανθρώπους που με προσκάλεσαν, τους ανθρώπους που έσπευσαν να έρθουν στις εκδηλώσεις για να γνωριστούμε και να κουβεντιάσουμε, τους ανθρώπους που με φιλοξένησαν, τον Στέφανο και την Ηώ, στο πρότυπο κτήμα τους, στο χωριό Νόστιμο, όπου κάναμε την Κυριακή μια ανοιχτή δράση γνωριμίας με την φυσική ζωή, την φυσική και την αειφόρο καλλιέργεια αλλά και με την φυσική διατροφή.

Εις το επανιδείν φίλοι μου και συνοδοιπόροι

 

Μια άλλη αφήγηση

φωτο: Άρης Δαβαράκης

Προχθές πήγα να βοηθήσω μια φίλη να καθαρίσει ένα από τα ενοικιαζόμενα δωμάτια που διαθέτει, αφού είχαν αναχωρήσει δύο πελάτες και γέμισα μία σακούλα πλαστικά μπουκάλια, σακουλάκια, πακετάκια και κουτάκια, τα οποία περιείχαν ποσότητες από γάλα, τυρί φέτες με χρώμα βαθύ κίτρινο, βούτυρο που λιώνει μόνο του, ζαχαρωτά με χημικά χρώματα φανταχτερά, μπισκότα και άλλα παρόμοια.

Σοκαρίστηκα προς στιγμήν διότι είχα ξεχάσει ότι αυτή ακριβώς είναι η καταναλωτική ζωή αλλά κατόπιν προσγειώθηκα.

Δυστυχώς το 70% πλέον των ανθρώπων που κατοικούν στον πλανήτη και δη στις λεγόμενες πολιτισμένες και ανεπτυγμένες χώρες και κοινωνίες της δύσης αλλά και στις ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες της ανατολής, ζουν ακριβώς έτσι. Ως καταναλωτές και όχι ως άνθρωποι – όντα φυσικά. Καταναλώνουν, δεν τρώνε, απορρίμματα μαζικής παραγωγής, τα οποία είναι συσκευασμένα εντός άλλων απορριμμάτων. Τα μεν τα πετούν μέσα τους και νομίζουν ότι τρέφονται και τα δε τα πετούν γύρω τους, είτε στην ανακύκλωση, απ’ όπου θα παραχθούν από αυτά άλλα άχρηστα απορρίμματα είτε όχι.

Το οξύμωρο σχήμα της παραγωγής απορριμμάτων αλλά και αποπροσανατολισμένων ανθρώπων με την μορφή των καταναλωτών, οι οποίοι διαβιούν αισθανόμενοι ασφαλείς και πολιτισμένοι δίχως να συναισθάνονται και να καταλαβαίνουν ότι την ίδια στιγμή, με τον τρόπο ζωής και διατροφής τους καθιστούν υποψήφιο βαριά άρρωστο τον φυσικό εαυτό τους και απομυζούν μη αναστρέψιμα το οικοσύστημα αφανίζοντάς το, είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανεπτυγμένων και πολιτισμένων οικονομιών και κοινωνιών.

Ο καταναλωτής λοιπόν είναι ένας απολύτως αποπροσανατολισμένος άνθρωπος που βαδίζει κατευθείαν προς την αυτοκαταστροφή.

Τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα είναι τα εξής:

Έχει ξεχάσει οτιδήποτε φυσικό. Ζει σε τεχνητά και αφύσικα περιβάλλοντα, εκφράζει μιλώντας ή γράφοντας τις φυσικές του λειτουργίες με το ρήμα «καταναλώνω» σαν να είναι μηχάνημα, παράγει απορρίμματα υλικά, πνευματικά και ψυχικά και σταματάει τον κύκλο της ζωής με το σαρκίο του αφού «καταναλώνει» και αφοδεύει αδρανή αλλά και χημικά υλικά, δεν έχει καμία συναίσθηση των συνεπειών που προξενεί στο φυσικό περιβάλλον κάθε μικρή και μεγάλη καθημερινή του κίνηση, έχει αναθέσει την ευθύνη του εαυτού του σε άλλους, από το θέμα της διατροφής έως το θέμα της διακυβέρνησης, είναι δηλαδή ένα απολύτως χειραγωγημένο γρανάζι με στόχο ζωής την αέναη κυκλοφορία του χρήματος, η οποία σημαίνει απλά και μόνο συνεχή χρήση και κατασπατάληση ενέργειας και φυσικών πόρων χωρίς ο ίδιος να μπορεί, ούτε να σκέφτεται καν, να προβεί σε κινήσεις αναπλήρωσης αυτών.

Όλα αυτά βεβαίως τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σύγχρονου ανθρώπου – καταναλωτή έχουν τραγικές συνέπειες επί του οικοσυστήματος αφενός, επί του φυσικού του εαυτού αφετέρου. Διότι από τη μία το οικοσύστημα είναι πεπερασμένο και από την άλλη, αφού σύμφωνα με την αρχή διατήρησης της ενέργειας κατανοεί εύκολα κανείς ότι δεν υπάρχει κέρδος δίχως ζημία, είναι μάταιη, ανυπόστατη και φυσικά ανθυγιεινή κάθε άλλη λεγόμενη ανάπτυξη που εκβιάζει τους φυσικούς ρυθμούς και νόμους, δηλαδή την αργή φυσική ανάπτυξη, την μόνη αυθύπαρκτη και αληθινή. Με άλλα λόγια ό,τι νομίζει ότι κερδίζει ο καταναλωτής σε άνεση ζωής, το χάνει σε υγεία, ψυχική και σωματική, αναπτύσσεται δε οργιωδώς από τον τρόπο της ζωής του ένα ολόκληρο σύστημα κατασκευής τροφίμων και όχι παραγωγής τροφών και κατόπιν παροχής ασφαλιστικών, ιατρικών και φαρμακευτικών υπηρεσιών, τα σκευάσματα των οποίων στο σύνολό τους δεν επιδιώκουν την ίαση αλλά την  αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και την κατασκευή φυσικών οργανισμών υπό χημική ομηρεία δια βίου.

Αυτός ο τρόπος ζωής, ο οποίος πριν μερικές δεκαετίες θεωρήθηκε από την ανθρωπότητα πρόοδος και ανάπτυξη αλλά οδηγεί καταφανώς στην αυτοκαταστροφή και πριν από αυτήν στον αφανισμό όλων των άλλων διαφορετικών ειδών που ζουν μαζί μας στον πλανήτη, λόγω της βίαιης «ανάπτυξης» και του γιγαντισμού που επιδιώκει ολοένα και περισσότερο ο καταναλωτής, έχει φτάσει πλέον στο ακρότατο όριό του, στην μέγιστη ύβρη και διαφαίνεται εδώ, αυτή την ιστορική εποχή της ανθρωπότητας ένα σημείο καμπής. Διαφαίνεται μία ροπή αλλαγής πορείας της αποπροσανατολισμένης ανθρωπότητας και αυτή είναι η νέα αφήγηση, η νέα εποχή.

Από τις δυτικές καταναλωτικές κοινωνίες έχει αρχίσει φυσικά η νέα εποχή. Από τους καταναλωτές νέας γενιάς οι οποίοι «τυφλώθηκαν» από τους γονείς τους και γεννήθηκαν χειραγωγημένοι και όμηροι του συστήματος αλλά συναισθανόμενοι το αδιέξοδο στο οποίο οδεύουν και καταφθάνουν σύντομα, άρχισαν να αμφισβητούν και να αναζητούν μια νέα πορεία, υγιέστερη για τον εαυτό τους και για το οικοσύστημα.

Με καταλύτη και επιταχυντή λοιπόν την οικονομική κρίση, η οποία αποτελεί κατά κάποιον τρόπο άμυνα του χρηματοοικονομικού συστήματος για να επιβιώνει, για να κρατούν τα κεκτημένα τους δηλαδή και να «πλουτίζουν» περισσότερο σε χρήμα εις βάρος των υπολοίπων όσοι βρίσκονται πιο κοντά στην κορυφή της πυραμίδας, η οποία καθιζάνει ελεγχόμενα τσαλαπατώντας την βάση της για να σταθεί καλύτερα, με καταλύτη λοιπόν αυτές τις κρίσεις, κάποιο ποσοστό καταναλωτών, το οποίον γίνεται ολοένα και δυναμικότερο και πολυπληθέστερο αρχίζει και επανέρχεται στον φυσικό του προσανατολισμό αφήνοντας πίσω του την ύβρη και τον αυτοκαταστροφικό τρόπο ζωής που γνώριζε ως μοναδικό και απόλυτο.

Ένα μεγάλο και συνεχώς αυξανόμενο ποσοστό μελών της ανθρωπότητας διαφαίνεται λοιπόν αυτή την χρονική περίοδο ότι επαναπροσανατολίζεται, επαναστήνει, επαναπροσδιορίζει και επανορθώνει το αξιακό του σύστημα. Κατανοεί και νιώθει π.χ. ότι η επάρατη για το σύστημα λιτότητα και η ολιγάρκεια είναι αρετές, που του προσφέρουν υγεία αφενός για λόγους ευνόητους αλλά και πλούτο διότι ζώντας λιτά εξοικονομεί φυσικούς πόρους και ενέργεια στο οικοσύστημα και αυτοί ακριβώς οι πόροι οι φυσικοί είναι ο πλούτος ο πραγματικός και όχι τα κουπόνια του χρήματος, τα οποία τον μετρούν. Νιώθει ο άνθρωπος δηλαδή επιτέλους την αντιστροφή όλων των εννοιών και των αξιών με την οποία διαβιούσε τόσα χρόνια υπό τη νεογλώσσα του συστήματος που έφτιαξε και συντηρεί ο ίδιος με τον βίο του τον καθημερινό.

Κατανοούν και νιώθουν οι καταναλωτές που επαναπροσανατολίζονται σε όντα φυσικά ότι η βασική τους υπόσταση, που φέρει πάνω της τις άλλες υποστάσεις τους, την καταναλωτική και την ψηφιακή τους υπόσταση δηλαδή, είναι η φυσική, αυτή που υπόκειται απολύτως στους απαράβατους και απαραβίαστους νόμους και ρυθμούς της φύσης και αν αρρωστήσει ή πεθάνει αυτή η φυσική υπόστασή τους, χάνεται αμέσως και η καταναλωτική τους από την αγορά, χάνεται και η ψηφιακή τους από τα κοινωνικά δίκτυα.

Όταν ο καταναλωτής λοιπόν επαναπροσανατολιστεί σε φυσικό άνθρωπο, σταματάει να «ζει» με όρους κατανάλωσης, αναζητά περιβάλλοντα φυσικά και επανέρχεται σε αυτά, γνωρίζει την ακριβή του θέση και τον ρόλο του εντός του οικοσυστήματος και πλάι στους άλλους φυσικούς οργανισμούς, είναι σε θέση να αναγνωρίζει και να ελέγχει τις συνέπειες των καθημερινών του κινήσεων ζωής στο τριγύρω του οικοσύστημα, το οποίο κρατά διαρκώς πλούσιο σε πόρους για να μπορεί να τον ζει, είναι σε θέση να κατανοεί και να νιώθει τις αληθινές αξίες, να αναπληρώνει τους φυσικούς πόρους που χρησιμοποιεί ή μέρος αυτών, είναι σε θέση να παράγει καθαρή τροφή, σκέψεις και συναισθήματα, επηρεάζοντας έτσι προς την ίδια κατεύθυνση και άλλους ανθρώπους – καταναλωτές, οι οποίοι χρειάζονται ένα φως, που δεν είναι άλλο από την συνέπεια λόγων και στάσης ζωής, για να βρουν και αυτοί τον προσανατολισμό τους.

Ο φυσικός άνθρωπος είναι υγιής διότι στη φύση δεν υπάρχουν ασθένειες, υπάρχει ισορροπία. Ο φυσικός υγιής άνθρωπος αποτελεί ένα ζωντανό οργανισμό, μέρος του κύκλου της ζωής, ο οποίος τρέφεται φυσικά και αφοδεύει ζωντανούς οργανισμούς και όχι πλαστικά, νεκρά ή χημικά περιττώματα. Ο φυσικός άνθρωπος δεν σταματάει πλέον τον κύκλο της ζωής μέσα από το σαρκίο του, όπως ο καταναλωτής αλλά την προάγει και την συνεχίζει.

Ο τρόπος για να επαναπροσανατολιστεί και να φτάσει στην συνειδητότητα του φυσικού του εαυτού ο καταναλωτής, δεν είναι, όπως λένε διάφοροι, συνήθως απαξιωτικά και δεν έχουν άδικο αλλά άγνοια, η επιστροφή στη φύση, στα χωριά και στην παράδοση. Ας μην ξεχνάμε ότι η ανθρωπότητα πέρασε από αυτά τα στάδια και μέσω αυτών ακριβώς οδηγήθηκε εδώ που τώρα βρίσκεται.

Ο τρόπος είναι άλλος. Η αλλαγή πορείας της διαρκούς επανάστασης του ανθρώπου επί της γης. Η αλλαγή της θεώρησής του για τον εαυτό του και τον ρόλο του στο οικοσύστημα. Η υιοθέτηση μεθόδων μη βίας αφού είναι πλέον γνωστό ότι οι βίαιες επεμβάσεις εκβιάζουν τους φυσικούς ρυθμούς και αποβαίνουν μοναχά εις βάρος των ανθρώπων και των λοιπών πλασμάτων. Η στροφή του ανθρώπου προς την φυσική ζωή, την φυσική καλλιέργεια και την φυσική διατροφή είναι μαζί με την πνευματική άσκηση ο δρόμος που οδηγεί σαφώς προς τον σωστό προσανατολισμό, προς την συνειδητότητα, προς την ψυχική, σωματική και πνευματική υγεία, προς την δημιουργία ανθρώπων φυσικών πλασμάτων που δεν απομυζούν το  οικοσύστημα και δεν αυτοκαταστρέφονται καθημερινά.

Αυτή είναι η νέα αφήγηση, η νέα κατεύθυνση που παίρνει εμφανώς και ολοένα πιο δυναμικά η ανθρωπότητα των δυτικών καταναλωτικών κοινωνιών μετά από το ακρότατο στο οποίο έφτασε, της μέγιστης ύβρης του καταναλωτισμού και το τοπίο μία των ημερών θα αλλάξει. Οι σύγχρονες κυβερνήσεις και γενικώς οι σύγχρονοι πολιτικοί ταγοί, οι οποίοι υπηρετούν είτε τυφλά και δουλικά είτε αντιδραστικά το υπάρχον καταναλωτικό σύστημα φαντάζουν πολύ παρωχημένοι εμπρός στην νέα αφήγηση, όπως τραγικά παρωχημένη, υπανάπτυκτη, μεσαίωνας κανονικός, φαντάζει και η καθημερινότητα των καταναλωτών που «ζουν» στα αστικά γήπεδα του συστήματος ως «πολιτισμένοι».

Με την πάροδο του χρόνου, με τους ρυθμούς της αργής φυσικής ανάπτυξης και μέσα από τις ασύλληπτες από τον ανθρώπινο, πόσω μάλλον από τον καταναλωτικό νου διαδικασίες του Χάους, το οποίο δημιούργησε και βαστάει σε ισορροπία επί χιλιάδες χρόνια αυτό το οικοσύστημα, οι κοινωνίες των ανθρώπων θα φτάσουν στην συνειδητότητα και θα εμφανιστούν τότε, τελευταίοι όπως πάντα, ξεπηδώντας μέσα από τις κοινωνίες των συνειδητών ανθρώπων οι πολιτικοί ταγοί που θα τους εκφράζουν, μέσα από άλλες διαδικασίες πλέον και όχι μέσα από ανάθεση ευθύνης.

Γιάννης Μακριδάκης

Φυσικός καλλιεργητής – συγγραφέας

Για συζητήσεις και δράσεις σχετικά με την φυσική ζωή, την φυσική διατροφή και την φυσική καλλιέργεια επικοινωνήστε στο μεηλ: akridaki@gmail.com

 

Προσεχείς συναντήσεις:

Παρασκευή 10 Οκτωβρίου ώρα 19.00-21.30 στο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας

Σάββατο Κυριακή και Δευτέρα 11-13 Οκτωβρίου στο Καρπενήσι για θεωρία και δράσεις αλλά και για λογοτεχνική συζήτηση στην Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη

Πέμπτη 16 Οκτωβρίου στην Αθήνα, καφέ Πόλις, στο αίθριο της Στοάς του Βιβλίου Πεσμαζόγλου 5, ώρα 20.00 για συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με συντονιστή τον Άρη Δαβαράκη

Η ισχυρή επίδραση του Γιάννη Μακριδάκη

 

 του Άρη Δαβαράκη      toportal.gr

 

Μετά το Σαββατοκύριακο στην Χίο για το οποίο, πολύ βιαστικά, έχω ήδη γράψει, όσα συνέβησαν εκεί αρχίζουνε σιγά-σιγά να παίρνουν σχήμα και μορφή καθώς περνούν οι ώρες και οι μέρες. Το συνηθισμένο είναι να απομακρύνεται κανείς από τις εντυπώσεις του Σαββατοκύριακου καθώς μπαίνει όλο και πιο βαθειά στα λιμνάζοντα νερά της σύγχρονης καθημερινότητας στην Αθήνα. Αυτή τη φορά όμως είναι διαφορετική η εξέλιξη. Γιατί ο Γιάννης, σαν καλός σπορέας, φρόντισε να εμφυτεύσει κάποιες καινούργιες ποικιλίες σκέψεων στο μυαλό (και στην ψυχή μου). Έτσι, τώρα που τέλειωσα με τον κύριο όγκο της δουλειάς για toportal.gr της Τετάρτης, αντί να βγω μια βόλτα, να πάω σε κάνα σινεμά (όπως έκανα την Δευτέρα), να το σκάσω λίγο και να «ξεσκάσω» πριν επιστρέψω τα μεσάνυχτα για το «ανέβασμα» της καινούργιας ύλης, προτιμώ να συνεχίσω το γράψιμο και λέξη-λέξη να προσπαθήσω να εξηγήσω στον εαυτό μου κάποια πολύ σοβαρά νέα δεδομένα που έχουν καταγραφεί στον εγκέφαλό μου. Γιατί έχω πεισθεί απόλυτα πως αυτά για τα οποία κουβεντιάσαμε με τον Γιάννη το Σαββατοκύριακο στο «μούρκι» του εμπεριέχουν το σπέρμα ενός άλλου βλαστού που δεν το είχα ποτέ εντοπίσει στο δικό μου το χωράφι και, μέσα στις τελευταίες 50 ώρες έχει ήδη σκάσει μύτη μέσα απ’ το χώμα μου και ετοιμάζει την εξέλιξη και την ανθοφορία του, που, με τον καιρό, θα φέρει και τον ώριμο καρπό που θα μεταμορφώσει, ριζικά πιά, τον τρόπο της ζωής μου.

Ήδη παρατηρώ ότι μιλώ με όρους «σποράς» και «καρπού», πράγμα το οποίο δεν είναι φυσιολογικό για έναν άνθρωπο της ασφάλτου και των μεγάλων πόλεων. Η σαφής θέση και σχέση του Γιάννη Μακριδάκη με το οικοσύστημα του οποίου αποτελεί συνειδητά μέρος αναπόσπαστο γιατί αυτό του λέει η ψυχή του, με έχει πολύ επηρεάσει. Ο Γιάννης για να καταλάβετε είναι κάποια χρόνια τώρα (όχι και πάρα πολλά γιατί είναι μόνο 42 χρονών) απόλυτα συγκεντρωμένος στο ένα στρέμμα του που το φροντίζει με τα χέρια του, χωρίς αιχμηρά εργαλεία και μηχανές που θα μπορούσαν να τραυματίσουν το χώμα ή το παραμικρό χορταράκι που σκάει μύτη μέσα στα όρια του χωραφιού του, που τον τρέφει και σωματικά και πνευματικά κάθε μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι, άνοιξη και φθινόπωρο. Δεν θεωρεί τον εαυτό του σημαντικότερο για το οικοσύστημα από έναν κότσυφα που αν δεν φάει τον σπόρο και δεν τον κουτσουλίσει, δέντρο δεν θα φυτρώσει. Και επιμένει με απόλυτη σαφήνεια πως ο άνθρωπος δεν είναι (ή, μάλλον, δεν θα έπρεπε να είναι) «καταναλωτής» αλλά ένα φυσικό όν μέσα στην χαώδη συμπαντική αρμονία της οποίας είμαστε όλοι ένας κρίκος αναπόσπαστος. Έχει καταφέρει να ζει τρώγοντας κυρίως ό,τι φύεται στο ένα στρέμμα του, ανάλογα με τις εποχές – και δεν έχει παρά να συμπληρώσει την γευστική, χρωματιστή και χορταστική καθημερινή του ωμή σαλάτα με ένα αβοκάντο αγορασμένο, ή ένα ρόδι απ’ τη ροδιά του γείτονα. Και είναι δεμένος με το μούρκι του, (το χωράφι του δηλαδή με το παλιό πηγάδι και το σπιτάκι που χωράει ένα διπλό κρεβάτι και ένα WC), όπως είναι δεμένος και με τους ανθρώπους του, την σύντροφό του, τους φίλους του – και την τέχνη του βέβαια, την λογοτεχνία που υπηρετεί ήσυχα και σεμνά μετά από 7 βιβλία (όλα στις εκδόσεις της ΕΣΤΙΑΣ αν δεν κάνω λάθος). Αυτόν τον καιρό μάλιστα ξαναγράφει και όταν σου το λέει φωτίζεται το πρόσωπό του ακόμα παραπάνω και το χαμόγελό του φανερώνει μιαν αληθινή, βαθειά, εσωτερική χαρά που δεν περιγράφεται. «Επιτέλους», λέει. «Αισθάνομαι και πάλι συγγραφέας».

Ο Γιάννης Μακριδάκης λοιπόν πιστεύει ότι η ανθρωπότητα ολόκληρη με τον χρηματοπιστωτικό της σύγχρονο πολιτισμό, προχωράει στα τυφλά και οδηγείται σ’ ένα τεράστιο ντουβάρι που ορίζει το τέρμα της ζωής όπως την ξέρουμε σήμερα –ή σ’ έναν γκρεμό χαώδη, δίχως πάτο. Αυτό που ζούμε οι περισσότεροι εγκλωβισμένοι στα κρατητήρια του χρήματος για τον Γιάννη δεν είναι ζωή. Ζωή είναι να ξυπνάς όταν ξημερώνει και να κοιμάσαι όταν νυχτώνει. Να ξέρεις τι τρως, πώς έφτασε στα χέρια σου η τροφή σου, με τι μεθόδους καλλιεργήθηκε. Να καταφέρεις να μην είσαι «όξινος» αλλά «αλκαλικός». Να ελέγχεις τη σκέψη σου και να έχεις κλείσει όλες τις πόρτες απ’ όπου θα μπορούσαν να μπουν και να βγουν συνειρμοί σκέψεων αρνητικών για οποιονδήποτε και για οτιδήποτε.

Ο δρόμος του είναι ιδιωτικός, επειδή όμως βλέπει πολύ καθαρά ότι όχι μόνο είναι βατός και αποτελεσματικός, αλλά σε οδηγεί και σε μια εσωτερική πληρότητα που πρέπει να είναι η ευτυχία, θέλει και το προσπαθεί να επικοινωνήσει τα βιώματα και την εμπειρία του σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Γι’ αυτό και την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου στη «Στοά του βιβλίου» που θα βρεθούμε όλοι μαζί, θα απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις που θα του τεθούν με απόλυτη σαφήνεια όπως θα παρατηρήσετε όσοι θα είστε εκεί, παρόντες. Γιατί όποιος ξέρει γιατί μιλάει επειδή το ζει, το βιώνει και μαθαίνει συνεχώς καινούργια πράγματα, δεν είναι ποτέ δυσνόητος.

Εδώ θα πρέπει να σταματήσω – αλλά θα επανέλθω στην κοσμοθεωρία και τον τρόπο ζωής του Γιάννη Μακριδάκη, καθώς πλησιάζει η Πέμπτη της συνάντησής μας στην «Στοά του βιβλίου».

Είναι πολλά αυτά που έχουμε να πούμε και προτιμώ να προχωρήσω σιγά-σιγά, με προσεκτικά και ήρεμα βήματα μέχρι εκείνη τη μέρα.

Γι ‘αυτό τις θέσεις και τις απόψεις του για την πολιτική, την αριστερά, τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ και την όλη δομή του «συστήματος» μέσα στο οποίο ασφυκτιούμε πια όλοι σχεδόν οι Έλληνες, θα τις πλησιάσω σε άλλο κείμενο.

Προς το παρόν αρκεί σε όλους μας να αναλογιστούμε με την ησυχία μας και με όση περισσότερη εσωτερική καθαρότητα μπορούμε να εξασφαλίσουμε, ότι το «τρελλό φορτηγό» στο οποίο επιβαίνουμε προχωράει μονάχο του χωρίς πυξίδα και οδηγό – μέχρι να έρθει η ώρα να αρπάξει κανείς το τιμόνι γερά, πριν σκάσουμε όλοι με το κεφάλι δυνατά πάνω σ’ αυτό το ντουβάρι του πολιτισμού μας που μας εξοντώνει καθημερινά την ψυχή, το σώμα και το μυαλό.

 

Μεγάλη η χάρη της επανάστασης!

Διακόπτουμε βίαια λοιπόν τα πιο όμορφα μπάνια της χρονιάς, διακόπτουμε βίαια και την αρμονία με τους ρυθμούς της φύσης για αναγκαία λόγω εκδηλώσεων μετάβαση στην πρωτεύουσα και στον “πολιτισμό”.

Ένα χρόνο ακριβώς έχω να έρθω στην μεγάλη πόλη.

“Θυσία” για χάρη της επανάστασης των συνειδήσεων που συντελείται τάχιστα

Μια νέα αφήγηση

Την ερχόμενη Παρασκευή 10 Οκτωβρίου θα βρεθώ στο 3ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού.

Οι διοργανωτές του μου απηύθυναν τιμητική πρόταση να κάνω την εναρκτήρια διάλεξη του Φεστιβάλ και να δώσω το στίγμα γύρω από το θέμα “Μια νέα αφήγηση”

Σας περιμένουμε εκεί στις 19.00