Άσκηση Φυσικής

Featured

Από τη γη ερχόμαστε και στη γη καταλήγουμε. Γεννιόμαστε ως πλάσματα φυσικά και μας διέπουν απόλυτα οι νόμοι και οι ρυθμοί του Οικοσυστήματος. Η ύπαρξή μας, κάθε μας κίνηση, δράση ή επέμβασή μας είναι συνιστώσα του Χάους του δημιουργικού και εξισορροπητικού της Φύσης.

Το διάστημα ανάμεσα στον ερχομό και την κατάληξή μας είναι ένα δώρο πολύτιμο, μοναδικό και λέγεται Ζωή, έχει δε ως Λόγο ύπαρξης έναν, μοναδικό και απόλυτο: Να βλέπουμε, να αγγίζουμε, να ακούμε, να οσφραινόμαστε, να γευόμαστε, να ψυχανεμιζόμαστε, να λογιζόμαστε κάθε στιγμή το προαιώνιο και συνεχές ετούτο Θαύμα της Δημιουργίας, τον Κόσμο, αναπόσπαστο μέρος του οποίου είμαστε κι εμείς οι ίδιοι, κόσμημα και η ύπαρξή μας για τα άλλα όντα ολόγυρα. Για κανέναν απολύτως άλλο Λόγο δεν έχουμε γεννηθεί παρά μονάχα για Αυτόν, για να μετέχουμε και να συμμετέχουμε του Θαύματος.

Για να μπορέσουμε όμως να είμαστε κάθε στιγμή αντάξιοι του δώρου της Ζωής που μας προσφέρθηκε από τη Φύση, έχουμε ένα Χρέος, εξίσου μοναδικό και απόλυτο: Το Είναι μας ολόκληρο, το σώμα, ο νους και η ψυχή μας να αποτελούν κάθε στιγμή κρίκο της αλυσίδας της Ζωής. Ζωή να μπαίνει μέσα μας ως ύλη, ως λογισμός και ως αίσθηση και πάλι Ζωή να βγαίνει ως ύλη, ως λόγος και ως πράξη. Έχουμε Χρέος απόλυτο και μοναδικό να μην την σταματούμε με το φθαρτό σαρκίο μας την αέναη συνέχεια των κύκλων της Ζωής, να μην «καταναλώνουμε» Ζωή αφοδεύοντας υλικά, νοητικά και ψυχικά τον Θάνατο.

Και για να φέρνουμε εις πέρας κάθε στιγμή το Χρέος μας ετούτο, μία, μοναδική και απόλυτη επίσης είναι η Ευθύνη μας: Να αφοδεύουμε σπόρους ζωντανούς καθημερινά στη γη. Είναι η πλέον τρανή απόδειξη Πολιτισμού αυτή αλλά και η μόνη ασφαλής ένδειξη προσωπικής Υγείας.

Αν φτάσεις στο σημείο αυτό, να παράγεις Ζωή ως ύλη, ως πνεύμα και ως αίσθηση, να την προσλαμβάνεις από τη Φύση γύρω σου, να τρέφεσαι μ’ αυτήν σωματικά, πνευματικά και ψυχικά, να την μεταβολίζεις εντός του φυσικού και ταπεινού σαρκίου σου και να Την αφοδεύεις εν τέλει πάλι πίσω στη γη ως ύλη, λόγους, πράξεις και συναίσθημα, ανταποδίδοντάς της ό,τι αυτή σου πρόσφερε και αναπαράγοντας Ζωή, ανοίγοντας έτσι, άλλους και πάλι κύκλους Της, τότε τελείς πλέον εν Αρμονία απόλυτη με το Σύμπαν και δεν έχεις παρά να εμπιστεύεσαι απόλυτα το Χάος του το Δημιουργικό.

Η μέθοδος για να μπορείς ως Άνθρωπος, ον φυσικό να αντεπεξέλθεις στην Ευθύνη σου, να φέρεις εις πέρας το Χρέος σου, να ζεις κάθε στιγμή τη Ζωή σου τιμώντας τον Λόγο που σού δόθηκε ως δώρο, είναι κι αυτή μία, μοναδική και απόλυτη: Η Φυσική Ζωή. Η Ζωή η βασισμένη στην φιλοσοφία της Μη Επέμβασης, της Ανεπαίσθητης Ύπαρξής σου επί της γης, της Μη Εκβίασης ουδέ στο ελάχιστο των φυσικών ρυθμών και νόμων, της συνύπαρξης και της συνεργασίας σου με τα άλλα πλάσματα, με τα οποία συναποτελείς ισότιμα τον Κόσμο.

Κάθε άλλος τρόπος να ζει ένα φυσικό πλάσμα Άνθρωπος, κυρίως δε αυτός ο σύγχρονος καταναλωτικός βίος, ουδεμίαν έχει σχέση με Ζωή, αποτελεί  Ύβρη και οδηγεί μόνο σε Έντρομο Ατομικό Θάνατο, ο οποίος έρχεται ξαφνικά και πρόωρα ως Νέμεσις, μια συνιστώσα του Χάους και αυτή. Όπως ακριβώς σταματάει την Ζωή κάθε στιγμή με το σαρκίο του ο καταναλωτής της, έτσι ακριβώς και ο Θάνατός του δεν οδηγεί ξανά σε Ζωή, είναι στείρος και όχι ζωογόνος, εξ ου και ο Τρόμος που τον συνοδεύει.

Μοναχά κατανοώντας και νιώθοντας ο άνθρωπος ότι οι Φυσικοί Νόμοι και οι Ρυθμοί είναι απαράβατοι και απαραβίαστοι από τον ίδιον αφού δημιουργήθηκε, ορίζεται, οριοθετείται και διέπεται από Αυτούς, ότι όλα είναι Ενέργεια και όλα μεταβολές Της, τίποτε δηλαδή δεν κερδίζεται δίχως να χάνεται κάτι ανάλογο κάθε στιγμή, γεγονός που συνεπάγεται ότι κανενός είδους τεχνητή από τον καταναλωτή ζωή, ανάπτυξη, ευφορία, άνεση, βολή, πρόοδος, πολιτισμός και τα λοιπά παρόμοια δεν υφίστανται καν ως έννοιες, ή τουλάχιστον ότι όλα αυτά είναι απολύτως πρόσκαιρα και ουτοπικά, όπως το τεχνητό και χωλό σύστημα εντός του οποίου ορίζονται, αφού στην διάρκεια του χρόνου οι συνέπειές τους, πολλαπλασιάζονται μέσα στο Χάος του μόνου ρεαλιστικού, ως αυθύπαρκτου, συστήματος, του Οικοσυστήματος και επιστρέφουν με τη μορφή “θεομηνιών”, ασθενειών και θανάτου σε αυτόν και σε όλα τα άλλα πλάσματα, μονάχα τότε ο άνθρωπος θα αποκτήσει την συνειδητότητα να Ζει κάθε στιγμή.

Απλεπιστήμιο Βολισσού 2014

Featured

Αρχίζουν κ πυκνώνουν οι συμμετοχές
Οι συμμετέχοντες μπορούν, όπως και πέρσι, να έρθουν για τις διακοπές τους και για “ανεπίσημο απλεπιστήμιο” όσες μέρες επιθυμούν πριν και μετά το Απλεπιστήμιο, οι μέρες του οποίου, αποφασίστηκε τελικά να είναι οι 20 έως 24 Αυγούστου, κατά την διάρκεια των οποίων θα ασχοληθούμε θεωρητικά και πρακτικά με τους φυσικούς πόρους, την φυσική ζωή, την φυσική διατροφή, την φυσική καλλιέργεια, τον φυσικό εαυτό μας. (Το κατασκηνωτικό κέντρο θα το έχουμε στην διάθεσή μας από 18 μέχρι 24 Αυγούστου).

Πρόγραμμα Απλεπιστημίου 2014

Τετάρτη 20 Αυγ: αφίξεις, τακτοποίηση στο κατασκηνωτικό και στα δωμάτια, οργάνωση ομάδων μεταφοράς προσώπων, πρώτη συνάντηση και γνωριμία όλων, δείπνο στην ταβέρνα του χωριού

Αφηγήσεις εμπειριών και συζήτηση. Περσινοί συμμετέχοντες στο Απλεπιστήμιο μάς κάνουν κοινωνούς της δικής τους εμπειρίας

Πέμπτη 21 Αυγ: Ξενάγηση, περίπατος, γνωριμία με τον τόπο.

Συζήτηση: Φυσικοί πόροι και χρήμα, αξίες και ευτέλειες. Η θεώρηση του χρήματος ως φυσικού πόρου και μάλιστα μοναδικού. Όχι απλώς άλωση αλλά κατανάλωση, η μέγιστη ύβρις. Η αναπλήρωση φυσικών πόρων δεν αποτελεί ούτε καν σκέψη του “πολιτισμένου” καταναλωτή. Το διαρκές έγκλημα των ανυποψίαστων καταναλωτών και οι καθημερινές του συνέπειες επί της ζωής αυτών και των λοιπών πλασμάτων. Υποκατάσταση του οικοσυστήματος από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και του ανθρώπου από το αριθμημένο αναλώσιμο άτομο.

Παρασκευή 22 Αυγ: Εισαγωγή στη φυσική καλλιέργεια, γνωριμία με τους σπόρους, παρασκευή σβόλων σποράς

Συζήτηση: Ο τρισυπόστατος σύγχρονος άνθρωπος. Φυσικό ον, καταναλωτικό άτομο, ψηφιακό προφίλ. Η φυσική ζωή, διατροφή και καλλιέργεια στη γη και στην κοινωνία ως μέθοδοι ευζωίας. Ο άνθρωπος ως κρίκος της αλυσίδας ζωής του οικοσυστήματος και ο καταναλωτής ως σημείο διακοπής της, ως ενσαρκωτής ενός στείρου θανάτου. Οι ασθένειες ως συνέπειες της καταναλωτικής διαβίωσης σε περιβάλλοντα αφύσικα, έξω από το οικοσύστημα και μακριά από την παραγωγή. Η ατομική στάση της μη ευθύνης. Η ανάθεση της ευθύνης της ζωής, της διατροφής, της υγείας μας στις πολυεθνικές του συστήματος που ενσαρκώνουμε και συντηρούμε οι ίδιοι. Η αφόδευση σπόρων ζώντων επί της γης ως απόδειξη υγείας και πολιτισμού.

Σάββατο 23 Αυγ: Εισαγωγή στη φυσική διατροφή, συλλογική κουζίνα

Συζήτηση: Το μάταιον της λεγόμενης ανάπτυξης, η διαστρέβλωση των εννοιών και των όρων και η μακάβρια κατάληξή της, η αρχή διατήρησης της ενέργειας, η αποανάπτυξη και το δημιουργικό εξισορροπητικό Χάος που όλα τα ορίζει. Άνθρωποι ως αντισώματα στην ύβρη των καταναλωτών. Από το σύστημα στο οικοσύστημα, πορεία ανάστροφη. Φυσική ζωή, διατροφή, καλλιέργεια. Ο Άνθρωπος ως ισότιμο μέλος του Κόσμου, ως μαέστρος και οργανωτής των πάντων και όχι πια καταναλωτής και κουρσάρος τους. Η αλλαγή πορείας της διαρκούς επανάστασης του Ανθρώπου επί της γης. Η Ζωή ως προετοιμασία για έναν ζωογόνο Θάνατο.

Κυριακή 24 Αυγ:  Συμπεράσματα, προγραμματισμός δράσεων

Αναγνώσεις λογοτεχνικών κειμένων-αποσπασμάτων με θέμα την σχέση του ανθρώπου με τα άλλα πλάσματα (φυτά και ζώα). Επιλέξτε βιβλίο και φέρτε το μαζί σας για να διαβάσετε. Μπορείτε να βγείτε και εκτός θέματος αν θέλετε να μας διαβάσετε κάτι αγαπημένο σας ή που θεωρείτε σημαντικό και δυνατό.

Καθ’ όλες τις μέρες θα κάνουμε και βιωματικά πειράματα επί της φυσικής – αλκαλικής διατροφής και φυσικής καλλιέργειας με θεωρητική προσέγγιση από τον φυσικό καλλιεργητή Μήτσο Καραφυλλίδη και με εργασία στους μπαξέδες φυσικής και παραδοσιακής καλλιέργειας.

Η ελευθερία του καθενός να κάνει οτιδήποτε σε οποιαδήποτε ώρα επιθυμεί είναι δεδομένη, το πρόγραμμα είναι ενδεικτικό, προέχει η ζωή, τα μπάνια, η φροντίδα του φυσικού εαυτού μας.

Δηλώσεις συμμετοχής στο μέηλ akridaki@gmail.com

Πληροφορίες

Από Χίο για Βολισσό λεωφορείο του ΚΤΕΛ καθε Δευτέρα Τετάρτη Παρασκευή 05.15 και 13.45

Από Βολισσό για Χίο ομοίως ώρα 08.00 και 17.00

Το Απλεπιστήμιο είναι εντελώ δωρεάν και δεν έχουμε ανάμιξη καθόλου στα χρήματα και στις τιμές δωματίων κλπ

Η διαμονή στο κατασκηνωτικό κέντρο προσκόπων στον Μάναγρο κοστίζε 7 ευρώ το άτομο για κάθε βραδιά.

Για να κλείσετε την διαμονή σας όσοι δεν μείνετε σε σκηνές, διαλέξτε από την παρακάτω λίστα καταλυμάτων :

Λευκάθια – Λήμνος
http://www.aigiali.gr/

Βίγλα. τηλ:22740 21304
Πανόραμα τηλ: 22740 21884 και 22740 21670
Βολισσός
Όσοι και όσες θέλουν να μοιραστούν έξοδα διαμονής και να συγκατοικήσουν, ας δηλώσουν την επιθυμία τους και την συμμετοχή τους στο μέηλ akridaki@gmail.com για να γίνει όσο το δυνατόν καλύτερη οργάνωση
Απλεπιστήμια παντού
Για κοινωνίες Αξιών και όχι ευτέλειας. Για πάταξη του καταναλωτή εαυτού μας. Για πολιτισμό πραγματικό και όχι αυτόν τον δήθεν, του καπιταλισμού, της παραγωγής σκουπιδιών και της απομύζησης του πλανήτη. Για συνύπαρξη και συνεργασία με τα πλάσματα και με τους ανθρώπους και όχι για ανταγωνισμούς και επιθέσεις στο οικοσύστημα. Βιώματα και θεωρητικές κατευθύνσεις φυσικής ζωής, διατροφής, καλλιέργειας στο Απλεπιστήμιο. Για αλλαγή πορείας της διαρκούς επανάστασης των ανθρώπων επί της γης
Κείμενα των περσινών συμμετεχόντων στο Απλεπιστήμιο σχετικά με την εμπειρία που ζήσαμε όλοι μαζί, μπορείτε να διαβάσετε εδω και εδώ και εδώ

Αναδημοσίευση από toportal.gr

 

Με αφορμή την λογοτεχνία και τα κείμενα του Γιάννη Μακριδάκη

του Άρη Δαβαράκη

 

Όταν ο Μακριδάκης γράφει για «χάος δημιουργικό» είναι σαν να ακούω μέσα μου έναν μακρινό αντίλαλο που ηχεί αρμονικά. Από μικρό παιδί είχα την τάση να αμφισβητώ γιατί οι άνθρωποι ζούνε με βάση τόσο παράλογες επιλογές και προτεραιότητες, η παιδεία όμως του αστικού, δυτικού, καπιταλιστικού τρόπου ζωής ερχότανε βιαστικά να με συνετίσει –είτε με τις συνηθισμένες «τιμωρίες» όσο ήμουνα παιδί, είτε με τα όπλα της «ενήλικης τιμωρίας», όσο μεγάλωνα. Οι γονείς μου δεν σηκώσανε ποτέ τους χέρι επάνω μου, είχανε όμως, όπως όλοι οι γονείς, τον τρόπο να με επιβραβεύουν όταν ήμουνα καλό παιδί και να με στριμώχνουν στη γωνία με ενοχές όταν οι συμπεριφορές μου δεν ήταν συμβατές με την δική τους ανατροφή και το κοινωνικό τους περιβάλλον. Ένα από τα βασικότερα όπλα τους για να με συνετίσουν ήταν να μην μου δώσουν το χαρτζιλίκι μου για μία βδομάδα ή για περισσότερες. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι και η «κοινωνία» την ίδια τιμωρία χρησιμοποιούσε όταν με έβλεπε να μην συμμορφώνομαι προς τις υποδείξεις της: Με απέλυε από την δουλειά μου ή μου στερούσε την δυνατότητα να έχω πρόσβαση στην «ασφάλεια και την σιγουριά» των μισθολογίων και διαφόρων προνομίων που προέκυπταν απ’ αυτό- αυξήσεις, μπόνους, 14 μισθοί, κοινωνική ασφάλιση και άλλα πολλά. Μόλις έγραφα ένα κείμενο που «έπρεπε να κοπεί» ή δεν σήκωνε κάν συζήτηση και έπρεπε να πεταχτεί στα σκουπίδια και να αντικατασταθεί, η διαδικασία ήταν απλή: «Αυτό δεν μπορείς να το γράψεις και δεν θα το γράψεις. Γράψε κάτι άλλο που να είναι αποδεκτό. Αν δεν θέλεις να γράψεις κάτι που να είναι αποδεκτό, μάζεψε το μπλοκάκι σου (δελτίο παροχής υπηρεσιών τρυπημένο από την εφορία) και πήγαινε στο καλό».

Δεν θέλει και πολλά να το καταλάβεις πως αυτός, πολύ απλά, είναι οκαπιταλισμός –η απόλυτη εξουσία του χρήματος. Την εποχή όμως που εγώ μεγάλωνα και από παιδί περνούσα στην ήβη και μετά στην εφηβεία και την ενηλικίωση, αν μιλούσες για καπιταλισμό όλοι οι σώφρονες άνθρωποι (ή «καταναλωτές» όπως μας λέει ο Μακριδάκης) σου δείχνανε με το δάχτυλο μία τεράστια χώρα με Γκούλαγκ καιΣιβηρίες, την πραγματικά επαχθέστατη Σοβιετική Ένωση και σου έλεγαν: Αποφάσισε τι θές. Τους φίλους σου, τους έρωτές σου, τηνελευθερία σου (μέσα στα πλαίσια κάποιων κανόνων φυσικά), το χαρτζιλίκι, τον μισθό σου, την κινητή και ακίνητη περιουσία σου, την χρυσή σου American Express, την Visa και την MasterCard, τις διακοπές σου στα νησιά με τις αγάπες σου, όλα αυτά που παρέχει η ελεύθερη οικονομία –ή θές να πάς εκεί που μένουνε οχτώ άτομα σε 40 τετραγωνικά μέσα σε κάτι τεράστιες «εργατικές πολυκατοικίες» με τον χαφιέ στο ίδιο δωμάτιο και την κοινή τουαλέτα στον όροφο, δεν έχουνε να φάνε και οι γυναίκες φοράνε ρούχα φτιαγμένα από το ίδιο ύφασμα με τα ίδια σχέδια πάνω – γιατί το ύφασμα το παρέχει το Κράτος και το Κράτος φτιάχνει μόνο δύο σχέδια κάθε τρία χρόνια;». Με βάση αυτή τη ακραία «διάσταση» η επιλογή ήταν (για τα παιδιά και τους ενήλικους που πίνανε Κόκα Κόλα, βλέπανε σινεμά και χορεύανε στα πάρτυ) πάρα πολύ απλή. Δεν σήκωνε συζήτηση.Προτιμώ τον καπιταλισμό από τον κομμουνισμό. Τόσο απλά στην αρχή.

Μετά όμως, κυρίως αφού έπεσε και το τείχος του Βερολίνου το 1989, το σκηνικό άλλαξε. Ο κόσμος άλλαξε. Μεταμορφώθηκε. Τώρα πια όλη μας η ζωή υποχρεωτικά (και όχι πια από επιλογή ανάμεσα σε «δύο κακά») έπρεπε να έχει σχέση με το χρήμα, την απόκτησή  του και την κατανάλωσή του. Μονόδρομος είπαμε όλοι. Πρέπει να «επιβιώσουμε» - και όχι απαραίτητα να ζήσουμε πραγματικά με την ψυχή μας και τα αιτήματά της. Να μην χάσουμε τη δουλειά μας. Να σκύβουμε αμέσως το κεφάλι μπροστά στις μεγάλες τράπεζες, τα hedge-funds, τα ΔΝΤ, τους ισολογισμούς, τα πλεονάσματα – σε διάφορους μαγειρεμένους λογαριασμούς και οικονομικά χημικά απόβλητα που μας αγοράζανε και μας πουλάγανε μέσα σε μισή ώρα.

Εδώ κάπου, όπως προσπαθεί να μας εξηγήσει ο Γιάννης Μακριδάκης, αγρίεψε τόσο πολύ το πράγμα που, ευτυχώς, οδήγησε πολλούς από μας στο άλλο μονοπάτι, το πιο ιδιωτικό και μια δυναμική αντίθετη σ’ αυτόν τον φασισμό τού τι πρέπει να φοράμε, σε ποιές περιοχές να μένουμε και τι αυτοκίνητο να οδηγούμε, άρχισε να ενεργοποιείται. Καλύτερα όμως  να χρησιμοποιήσω τα λόγια του: «Η χρηματοοικονομική κρίση και η λιτότητα που προέκυψε απ’ αυτήν, ο περιορισμός του κυκλοφορούντος χρήματος και της κατανάλωσης, ο άκρατος καπιταλιστικός κυνισμός, εκτός από φαινόμενα κανιβαλισμού στις κοινωνίες έφεραν και φαινόμενα «επανανθρωπισμού» των καταναλωτικών ατόμων, οδήγησαν δηλαδή μεγάλο ποσοστό μελών της ανθρωπότητας να επαναξιολογήσει τη ζωή, τις ιδέες, τις αξίες, τις ευτέλειες και να στραφεί σε μιαν άλλη καθημερινότητα, πιο συνειδητή σε κάθε της έκφανση.»

Αναφέρομαι στον Γιάννη Μακριδάκη γιατί αυτός πρώτος και πιο αποφασιστικά απ’ όλους «άλλαξε τη ζωή του» και επέλεξε συνειδητά να επανασυνδεθεί με τα ουσιώδη αυτής της βόλτας μας στον πλανήτη που έτσι κι’ αλλοιώς δεν κρατάει και πολύ. Αντί για πολύ καλά αμειβόμενος από «πνευματικά δικαιώματα» ευπώλητος λογοτέχνης που καταναλώνει, προτίμησε να «επανανθρωπιστεί».Έτσι, με το προσωπικό του παράδειγμα, δείχνει έναν άλλον δρόμο –και η λογοτεχνία του δεν είναι πια μυθοπλασία αλλά η καλλιέργεια μέσω των λέξεων μιας ολόκληρης κοσμοθεωρίας. Γι’ αυτό κάποιοι τον θεωρούν «υπερβολικό» ή «φανατικό» ή «παράξενο» – γιατί δίνει μεγάλη σημασία στους σπόρους που φυτεύει για να φάει μετά καρπό, όπως δίνει και μεγάλη σημασία στις λέξεις που χρησιμοποιεί, που είναι και αυτές σπόροι ενός άλλου κόσμου –που ήδη τον αφουγκραζόμαστε.

- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.koinwnia&id=4777#sthash.D5oJbHft.dpuf

Επικοινωνία

Για τα περί Απλεπιστημίου, φυσικής ζωής, πόρων κ σπόρων αλλά και για τα περί λογοτεχνίας, βιβλίων, εκδηλώσεων και λοιπών σχετικών θεμάτων, λόγω του ότι χρειαζεται κάποιες φορές πιο άμεση επικοινωνία, όπως επισημαίνουν κάποιοι φίλοι, μπορεί όποιος θέλει να επικοινωνεί μαζί μου στο τηλ 6977000744 καθόλη την διάρκεια του έτους, καθημερινά, από την ώρα που σκοτεινιάζει έως και μία ώρα μετά.
Ελπίζω, η “ώρα που σκοτεινιάζει” στην Ελλάδα, να είναι κάθε μέρα και κάθε εποχή ίδια για όλους μας…
Καλά να στε

Ημερολόγιο ανέργου

Σήμερα έλαβα ταχυδρομικώς εξ Αθηνών, από τον Χριστόφορο Κάσδαγλη το βιβλίο το οποίο επιμελήθηκε, “το ημερολόγιο ενός ανέργου”. Περιέχει και ένα δικό μου κείμενο μέσα. Δεν συμμετέχω συνήθως σε ομαδικά συγγραφικά πονήματα αλλά αυτό ήταν κάτι τελείως διαφορετικό διότι οι συγγραφείς του είναι τελείως διαφορετικοί από τους συνήθεις.

Αυτά και ευχαριστώ τον Χριστόφορο και τις εκδόσεις Καστανιώτη για την αποστολή του αντιτύπου

Ο σπόρος ο καλός και το εύφορο χώμα

 

του Άρη Δαβαράκη

 

1 εικόνα

Πολλή ζέστη αδέρφια. Θές να βρεις τρόπο να το σκάσεις από την Αθήνα και από τα τόσα της προβλήματα και να μεταφερθείς εκεί που οι «καταναλωτές» γίνονται άνθρωποι (για να θυμηθούμε τον Γιάννη Μακριδάκη που ζει στη Χίο, ξυπνάει με την ανατολή του ηλίου και ασχολείται με το μποστάνι του και τους πολύτιμους σπόρους του – τους κληρονομημένους από μια πολύ αθώα και διατροφικά υγιέστατη εποχή). Διάβασα το τελευταίο του βιβλίο «Του Θεού το μάτι» και μετά το ξαναδιάβασα. Με ηρεμεί ο τρόπος που γράφει (γιατί είναι πραγματικός λογοτέχνης) αλλά και ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τη ζωή γύρω του και μέσα του. Δείχνει για τη ζωή και για ότι την «συνθέτει», για κάθε ζωντανό πλάσμα,  έναν σεβασμόπολύ σπάνιο στην εποχή μας και έχει καταλάβει, νωρίτερα από τους πολλούς,  ότι αυτή η ζωή που κάνουμε εμείς εδώ στις πόλεις και τα περίχωρά τους δεν είναι ζωή –είναι, στην ουσία, παραίτηση.

Πολλοί είναι αυτοί που ενοχλούνται από αυτές τις απόψεις και τις χαρακτηρίζουν μέχρι και «σνομπίστικες» γιατί, λένε, δεν μπορεί κανείς να ζει φυτεύοντας κολοκυθάκια και ντοματούλες σε κάποιο εξοχικό χωράφι, ο «αγώνας» σου λένε είναι εδώ, στην Ρωμαϊκή Παλαίστρα του ανταγωνισμού και της αλληλοφαγωμάρας. Εγώ δεν είμαι πια καθόλου βέβαιος ότι καταλαβαίνω τι εννοούν οι υπερασπιστές του mainstream τους οποίους ο Μακριδάκης ονομάζει«καταναλωτές» και όχι απλά ανθρώπους. Όσο και αν στ’ αυτιά  πολλών από μας αυτές οι απόψεις ακούγονται από ακραίες ως και «φανατικές», δυστυχώς (και ευτυχώς) κρύβουνε μέσα τους τον πραγματικό σπόρο που φέρνει καρπό αληθινό για την ουσία  -και όχι για το περιτύλιγμα.

Τα πράγματα, αν το καλοσκεφτείς, είναι απλά. Αν υπάρχει καθαρή καρδιά και μυαλό καθαρό, ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει αλλοιώς – σε άλλα επίπεδα ποιότητας και ουσίας. Άντε όμως τώρα να μετατοπίσεις τον ενδιαφέρον των περισσότερών από μας από την «ποιότητα» μιας μπλούζας Ralph Lauren, στην ποιότητα μιας κατακόκκινης καλής ντομάτας που γεννήθηκε από το σπόρο που φυτεύτηκε προσεχτικά στη γη, χωρίς χημικά και άλλες εκσυγχρονισμένες παλαβομάρες. Χρειάζεται πολλή δουλειά για αρκετές γενιές για να μπορέσει η ανθρωπότητα να ξαναδεί με βλέμμα καθαρό την ζωή πέρα από το οικονομικό κέρδος, μετρώντας το κέρδος σε άλλη μονέδα, πνευματικότερη και γειωμένη.

Τα σκέφτομαι αυτά καθώς «την παλεύω» στην καθημερινότητα με έναν καινούργιο ενθουσιασμό που είχα δεκαετίες να τον νοιώσω. Είναι κυρίως η δουλειά για toportal.gr που, χωρίς να το επιδιώξω, με φέρνει κάθε μέρα και πιο κοντά σε ανθρώπους που σκέφτονται και αγαπούν, που δημιουργούν και αγαπούν, που αγωνιούν και αγωνίζονται επειδή αγαπούν. Δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά όλοι αυτοί, εδώ ήταν, ανάμεσά μας. Αλλά η μεγάλη δυσκολία που ζήσαμε και ζούμε τα τελευταία χρόνια, χωρίς να το επιδιώξει κανείς, χώρισε εύκολα την ήρα από το στάρι και είδαμε όλοι πιο καθαρά που υπάρχει φώς στα βλέμματα και τα χαμόγελα –για να οδηγηθούμε με ασφάλεια σε μιαν Ιθάκη όχι μυθική αλλά εφικτή στον ρεαλισμό. Όλη αυτή η θετική ενέργεια που «απελευθέρωσε» άθελά της η κρίση και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και στον παγκόσμιο καπιταλιστικό «μηχανισμό» είναι ενέργεια καθαρά αγαπητική.

Μέσα στις πολύ μεγάλες δυσκολίες ξανανιώσαμε εμείς οι «καταναλωτές» την τεράστια δυναμική και ιαματική ενέργεια της αγάπης που μετακινεί και βουνά, θεραπεύει ασθένειες βαθειά κρυμμένες στην ψυχή και στο σώμα και οδηγεί τον άνθρωπο να περπατήσει σωστά, στο δικό του μονοπάτι, με πίστη, αποφασιστικότητα και ελπίδα αδιαπραγμάτευτη για Φώς καθαρό.

Τελικά νομίζω ότι γράφω έτσι σήμερα επειδή είμαι επηρεασμένος πολύ θετικά από «Του Θεού το Μάτι» -που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της ΕΣΤΙΑΣ. Θυμήθηκα τα βασικά διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντάς το: Από την αγκαλιά της μάνας μου μέχρι του Νείλου τ’ αμμοχώραφα που εκθρέψανε τα 11 πρώτα χρόνια μου στον πλανήτη.

Κάνει πολλή ζέστη αλλά νοιώθω πραγματικά τόσο πολύ «καλά» γιατί δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι στα 61 μου χρόνια θα ξεκίναγα πάλι από την αρχή αυτό το ταξίδι της «ανακάλυψης», της εσωτερικής αλλά και της άλλης, της εξερεύνησης των μεγάλων μυστηρίων της ταπεινής μας καθημερινότητας που είναι φορτωμένη όλο το μεγαλείο του σύμπαντος. Έχω την αίσθηση ότι και αυτό το χρωστάω στην «κρίση».

Εδώ που τα λέμε, ακόμα και ο κατακλυσμός του Νώε, μια «μεγάλη ευκαιρία» δεν ήτανε;

- See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.koinwnia&id=4445#sthash.ipQMbkcv.dpuf

Μια αναδημοσίευση

http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.koinwnia&id=4418

Μιας κ ζω με τα φυτά όλον αυτό τον καιρό και δεν δημοσιεύω κείμενα, πάρτε ένα που εκτίμησε κ αναδημοσίευσε ο Άρης Δαβαράκης, μου έστειλε δε το λινκ κ τον ευχαριστώ

Η ζωή ως απόρροια άλλων ζωών

Ώρες ώρες, κυρίως όποτε απογοητεύομαι που με βάζει κάτω η γη, σκέφτομαι πως ίσως να μην ήταν κι άσχημα να ζω ξανά στην πόλη. Να είμαι συγγραφέας που βγάζει χρήματα και πηγαίνει σούπερ μάρκετ, που τον καλούν και που πηγαίνει στις εκδηλώσεις, να πηγαίνω επίσης σε όποιες ακόμα εκδηλώσεις μ’ αρέσουν ακάλεστος και, κυρίως, να ζω και πάλι όπως παλιά, δίχως καμία ευθύνη της ζωής μου, ανάμεσα σε ομοίως απαλλαγμένους από πρωτογενείς ευθύνες “πολιτισμένους ανθρώπους”, με μόνο μας μέλημα “να περνάμε καλά”.

Σκέφτομαι κάτι τέτοιες στιγμές απογοήτευσης που πηγάζουν από την δυσκολία να ζήσεις παράγοντας την ζωή σου σε κάθε πρωτογενές επίπεδο, ότι είναι πράγματι “βαριά η καλογερική” και ακόμα πιο βαριά κι ασήκωτη η ευθύνη τόσων ψυχών καθημερινά, φυτών και ζωντανών, τα οποία πρέπει να φροντίζεις για να ζούνε υγιώς, με άμεση συνέπεια να ζεις κι εσύ μαζί τους. Είναι πολύ βαριά η ευθύνη της ζωής και έχει τόσες παραμέτρους ενάντιες το Χάος το κυρίαρχο, που ούτε καν μπορείς να τις αντιληφθείς, όχι να αντισταθείς σ’ αυτές, να τις κατανικήσεις.

Γι’ αυτό οι άνθρωποι, σιγά σιγά με την εξέλιξη την δήθεν, αφήσαν κατά μέρος την Ευθύνη και πήγανε να ζήσουνε όλοι μαζί ανεύθυνα, στριμώχτηκαν σε περιβάλλοντα αφύσικα για να περνούν πιο “άνετα” τον βίο τους, παράδωσαν κάθε μορφή ευθύνης της ζωής (τους) σε χέρια εταιριών που έφτιαξαν, κι αυτοί μονάχα μάθανε να εργάζονται σ’ αυτές και να καταναλώνουν. Το Χάος του οικοσυστήματος, το ακατανίκητο το νίκησαν νομίζουν. Επειδή επιλέξανε να φύγουν από κοντά του, να κρυφτούν εντός τσιμέντου και ασφάλτου και να κάνουνε πως δεν το βλέπουν, γενιά με τη γενιά δε, το ξεχάσανε κιόλας, ασχολούνται με άλλα πράγματα, ανώτερα απ’ αυτό (!) και το θυμούνται πια μονάχα σαν κάποιος δικός τους ή και οι ίδιοι αρρωσταίνουν. Την χαοτική πολυπλοκότητα της πραγματικότητας την καταπολεμήσανε οι άνθρωποι, φτιάχνοντας μίαν άλλη, ψεύτικη “πραγματικότητα” που την ονόμασαν “ρεαλισμό” και κλείνοντας εντός της τις ζωές τους, μίαν ατελή και χολή πραγματικότητα της οποίας οι φυσικοί πόροι είναι ο εξής ένας, το χρήμα και η ευθύνη του καταναλωτή μονάχα μία, η εξασφάλισή του με δουλειά ή με όποιους άλλους τρόπους.

Κι αυτά όλα προκύψανε σιγά σιγά μέσα από τους αιώνες διότι, είπαμε, είναι πολύ βαριά κι ασήκωτη η Ευθύνη της Ζωής. Κι έγινε πια τελείως ασυνήθιστο, τρελό για την ακρίβεια, για έναν καταναλωτή να ζει πλέον σαν άνθρωπος. Να είναι δηλαδή αφοσιωμένος καθημερινά σ’ άλλες ζωές, ταγμένος στο να ζουν γύρω του χίλια δυο άλλα πλάσματα για να ζει και εκείνος κατόπιν από δαύτα. Να βλέπει καθημερινά δηλαδή την ζήση του ως απόρροια άλλης ζήσης και όχι ως όπως την έχει συνηθίσει, ένα αξίωμα εγωιστικό και πλάνο, μία ζωή που στο πέρασμά της σκορπίζει αφειδώς τον θάνατο και αφανίζει πλάσματα.

Κάπως έτσι, κρατάνε βεβαίως πολύ λίγες στιγμές κάτι τέτοιες σκέψεις μου επιστροφής στην πρότερη “ζωή”. Διότι, όπως φαίνεται παρανοϊκό σε κάποιον καταναλωτή το να δίνει ζωή σε άλλους για να ζει απ’ αυτούς και ο ίδιος, έτσι ακριβώς είναι πλέον ανέφικτο και αδιανόητο για τον άνθρωπο που νιώθει κάθε πρωί την ζωή του ως συνέπεια άλλων ζωών, να ξαναγυρίσει σε μια ζωή καθημερινή αιτία θανάτου, σε μια κοινωνία δομημένη επί του δόγματος “ο θάνατός σου η ζωή μου” και που το δόγμα αυτό δεν αφορά μονάχα τους συν-καταναλωτές αλλά πρωτίστως όλα τα άλλα (αθώα και ανυποψίαστα) πλάσματα που ζουν παράλληλα με αυτήν. Μίας “ζωής” που σκοτώνει τη ζωή γύρω της και που ταυτόχρονα αυτοκτονεί μακροπρόθεσμα αλλά και καθημερινά.

Οι μάγκες δεν καταναλώνουν ούτε κατ..αναλώνονται

Από καιρού εις καιρό με πιάνει μια νοσταλγία να ακούω κάποια τραγούδια. Έβαλα λοιπόν το “πέντε μάγκες στον Περαία” και όσην ώρα έπαιζε αυτό το μοναδικό ρεμπέτικο, είπα να ξαναδιαβάσω τον σύντομο βίο του καλλιτέχνη που το έγραψε, του Γιοβάν Τσαούς του ανεπανάληπτου, που ήξερε όλους τους μουσικούς δρόμους και είχε στο μπουζούκι του ταστιέρα από κανονάκι, έτσι που κανείς, ούτε ο Μάρκος δεν μπορούσε να παίξει με αυτό.

Έπαιζε και έγραφε για το κέφι του και δεν τραγουδούσε επαγγελματικά, έτσι αναφέρει η Βικιπαίδεια και συνεχίζει ο βιογράφος: Πέθανε το 1942 από δηλητηρίαση (κατανάλωσαν με τη σύζυγό του ακατάλληλη τροφή, λόγω της πείνας στη γερμανική κατοχή).

Μέσα σε αυτή την παράγραφο υπάρχει όλο το ζουμί της ζωής, καλλιτεχνικής και ανθρώπινης και δεν είναι άλλο από τον αυθορμητισμό και την αξιοπρέπεια.

Η πραγματική τέχνη βγαίνει αυθόρμητα, από ανθρώπους με πάθος, ανθρώπους που ενθουσιάζονται, που έχουν τον Θεό μέσα τους δηλαδή, που δεν μπορούν να αυτολογοκριθούν, θα σκάσουν αν δεν εκφραστούν, δεν έχουν δεύτερες και τρίτες κλπ σκέψεις που τους δημιουργούν αναστολές, δεν τους ενδιαφέρει να είναι αρεστοί στα κυκλώματα και στην πλειονότητα των ανθρώπων, πόσω μάλλον στην “εξουσία” (!!!), δεν κάνουν εκπτώσεις αξιοπρέπειας διότι δεν έχουν καμίαν απολύτως ανάγκη την μικρότητα των ανθρώπων οι πραγματικοί καλλιτέχνες αφού ζουν σε άλλα επίπεδα, μακριά από τις ευτέλειες της ανθρώπινης ψυχής και πλάι στο μεγαλείο της, έτσι κάνουν τέχνη κάθε στιγμή διότι τέχνη είναι η ζωή η ίδια.

Κι έτσι οι επόμενοι από αυτούς άνθρωποι, οι απαλλαγμένοι από την εγωιστική μικρότητα και την ζηλοφθονία του ανταγωνισμού, πάντα τους θαυμάζουν, τους εξυμνούν, αναφέρουν ως κάτι άξιο λόγου ότι αυτοί δεν μετείχαν στα κυκλώματα ή ότι ζούσαν με τον τάδε ή τον δείνα ασυνήθιστο για τους πολλούς τρόπο ή ότι ήταν άνθρωποι που πράγματι έκαναν πράξη τα όσα πρέσβευαν, δεν ήταν ανακόλουθοι έργων και λόγων και, κυρίως, ότι έμειναν αξιοπρεπείς και αλώβητοι από το σύστημα μέχρι το βιολογικό τους τέλος, το οποίον βεβαίως, όσο περισσότερο αργήσει, όσο μεγαλύτερη δηλαδή σε διάρκεια είναι η βιολογική ζωή του καλλιτέχνη, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να τον κατανικήσει ο ανθρώπινος μικρός αδύναμος εαυτός του και να τον κάνει να ενδώσει σε τιμές, σε θέσεις, σε συναναστροφές και σε άλλες ανούσιες ευτέλειες. Όσο πιο μακράς διαρκείας είναι η βιολογική ζωή, τόσο πιο μεγάλο είναι το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο καλλιτέχνης βρίσκεται αντιμέτωπος με την ανθρώπινη φύση του, με τον εαυτό του και με τις σειρήνες της κολακείας  (βραβεία, θέσεις κλπ) του συστήματος, που μόνον έχουν στόχο να τον κατεβάσουν στο επίπεδο των συγχρόνων του, να τον κάνουν όμοιόν τους, να τον ευτελίσουν, τόσο πιο πολλές είναι και οι πιθανότητες να ενδώσει αυτός, τόσο πιο ισχυρή, ατσαλένια θέληση, τόσο πιο συνειδητή, βαθιά ριζωμένη και απόλυτα τεκμηριωμένη στάση ζωής χρειάζεται να έχει για να παραμείνει στο ύψος του, να μην αυτοεξευτελιστεί αποδεχόμενος τον δήθεν θαυμασμό των ανθρώπων γύρω του.

Αυτό είναι το ένα που ένιωσα όταν για άλλη μια φορά διάβασα το βιογραφικό ενός “πρόωρα χαμένου καλλιτέχνη” ο οποίος δεν ήταν εντός των κυκλωμάτων της εποχής του.

Το δεύτερο έχει να κάνει με τον απόλυτο εξευτελισμό των σύγχρονων ανθρώπων, οι οποίοι εντελώς αυθόρμητα γράφουν ή λένε, και ως να μη συμβαίνει τίποτε διαβάζουν ή ακούν ότι ο τάδε άνθρωπος πέθανε από δηλητηρίαση επειδή κατανάλωσε ακατάλληλη τροφή. Οι άνθρωποι πια δεν λένε “τρώω” ή “πίνω” αλλά λένε “καταναλώνω”. Όλες οι φυσικές πράξεις και λειτουργίες που κρατούν στη ζωή ένα φυσικό πλάσμα άνθρωπο, έχουν αντικατασταθεί από τον όρο κατανάλωση, λες και είναι ο άνθρωπος πλέον μηχάνημα. Εκεί έχει κατατάξει το είναι του, τον εαυτό και τη ζωή του ο άνθρωπος, στην κατηγορία του μηχανήματος και το έχει αποδεχτεί αυτό χωρίς ούτε καν να του κάνει εντύπωση πια, χωρίς ούτε στιγμή να το σκέφτεται ως κάτι παράδοξο. Αυτή είναι η μέγιστη ύβρις και ο μέγιστος εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης. Η αποδοχή της πλήρους μετάλλαξης του ανθρώπου σε γρανάζι του συστήματος που απομυζεί το οικοσύστημα καταναλώνοντας τους φυσικούς του πόρους αναίσχυντα. Αυτός είναι ο αναίσχυντος σύγχρονος άνθρωπος – καταναλωτής, ο ταυτισμένος με την χυδαιότητα.

Προσωπικά σιχαίνομαι τους ανυποψίαστους πολιτισμένους καταναλωτές διότι είναι κατ’ εξακολούθησιν και καθ’ έξιν χυδαίοι εγκληματίες στην καθημερινότητά τους αφού ζουν καταναλώνοντας, σκοτώνοντας δηλαδή, αφανίζοντας κάθε άλλη μορφή ζωής στο πέρασμά τους με τη δική τους ζωή όλοι μαζί ως ερπυστριοφόρο ανάλγητο σύστημα πάνω από τον πλανήτη.

Και μόνον οι όροι, οι λέξεις “κατανάλωση” και “καταναλωτής” μού φέρνουν αναγούλα. Παλαιότερα μου έφερναν οργή και μίσος αλλά τώρα έχω πλέον ηρεμήσει, έχω πεισθεί ότι ο καθένας πληρώνει τις επιλογές του την τελευταία του ώρα, ανάλογα με το αν φρόντισε να ζήσει = οδεύσει προς έναν θάνατο ζωογόνο ή στείρο και έτσι έχω πλέον, όπως πολλάκις ανέφερα και εδώ κατά καιρούς, απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος του σύμπαντος κόσμου.

Τρέχα γύρευε τι μπορεί να νιώσει ένας καταναλωτής σαν ακούει τούτο το υπέροχο ρεμπέτικο του Γιοβάν Τσαούς. Η μαγκιά είναι γνώρισμα ανθρώπου ψυχωμένου, αξιοπρεπούς, όχι ευτελούς καταναλωτή, τόσο γελοίου που γράφει και που διαβάζει, δίχως να νιώθει τι σημαίνουν οι λέξεις, ότι ο Γιοβάν Τσαούς κατανάλωσε ακατάλληλη τροφή…

 

Γεια σου Γιώργη υπέροχε άνθρωπε..

Είδηση από το http://left.gr/news/prosorini-diatagi-anastolis-ton-ergasion-tis-ellinikos-hrysos-kerdise-katoikos-stis-skoyries

Προσωρινή διαταγή αναστολής των εργασιών της Ελληνικός Χρυσός κέρδισε κάτοικος στις Σκουριές

Μια μικρή αλλά συμβολική νίκη κέρδισε χθες το κίνημα ενάντια στο χρυσό στην Χαλκιδική  απέναντι στην καταστροφή του δάσους από την Eldorado αλλά και την απειλή της καθημερινής ζωής των κατοίκων . Η υπόθεση αφορά τον Γιώργο Καλύβα ο οποίος ζει στις Σκουριές στην τοποθεσία Λάκκος Καρατζά όπου βρίσκεται το μεγάλο ρέμα που τροφοδοτεί με νερό το σύνολο της ΒΑ Χαλκιδικής. Πρόκειται για το μοναδικό σπίτι στην καρδιά του δάσους των Σκουριών το οποίο συνιστά και σύμβολο αντίστασης στην Eldorado Gold.

Η εταιρεία το τελευταίο διάστημα πραγματοποιεί εντατικές εργασίες που στόχο έχουν την κατασκευή φράγματος εναπόθεσης τοξικών αποβλήτων, εργασίες όπου εκτός από την τεράστια αποψίλωση του δάσους έχουν άμεσες συνέπειες και στην ζωή του Γ. Καλύβα.

Συγκεκριμένα το τελευταίο διάστημα η εταιρεία κατασκεύαζε έναν περιφερειακό δρόμο πάνω από το ρέμα «Καρατζά» για να σταματήσει την κυκλοφορία που υπήρχε από κατοίκους προς την περιοχή αυτή . Ο δρόμος αυτός βρίσκεται ακριβώς πάνω από το κτήμα του κ. Καλύβα και, όπως καταγγέλλουν κάτοικοι,  φτιάχνεται χωρίς σωστές προδιαγραφές με αποτέλεσμα να πέφτουν βράχοι εντός του κτήματος του κ. Καλύβα. Λόγω της επικινδυνότητας που προέκυπτε καθημερινά από την κατάσταση αυτή ο Γ. Καλύβας κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα τα οποία θα εκδικαστούν στις 31 Ιουλίου. Χθες το Ειρηνοδικείο Αρναίας εξέδωσε προσωρινή διαταγή προς την εταιρεία να απομακρύνει από το σημείο διάνοιξης όλα τα υλικά που προκύπτουν από τη διάνοιξη του δασικού δρόμου, τα υλοτομηθέντα δένδρα, τους ευμεγέθεις λίθους και να τα εναποθέσει σε ασφαλή σημεία και σε ικανή απόσταση από την ιδιοκτησία του κ. Καλύβα.

Ένα παλαιότερο κείμενό μου για τον Γιώργη τον Καλύβα 

 

Μαγεία

Απόψε 12 Ιουνίου 2014 και ώρα 20.27 βρέθηκα στην παραλία βόλτα με τη Μελίνα και πέσαμε πάνω σε ένα εξαιρετικό θέαμα. Δεξιά μας έδυε ο ήλιος και αριστερά μας ανέτειλε ολοστρόγγυλο και τεράστιο το φεγγάρι. Όσο κρυβόταν η μια πύρινη σφαίρα τόσο εμφανιζόταν η άλλη. Τι να μπορέσει να καταγράψει ένα κινητό από όλη αυτή τη μαγεία. Προφανώς τίποτα

 

Ευχαριστώ για τις προσκλήσεις που μου απευθύνετε για τόσα και τόσα σημαντικά φεστιβάλ, οικογιορτές και άλλα υπέροχα έργα και συναντήσεις σε όλη την Ελλάδα.

Τζιτζίκια και σχόλιο από έναν κόσμο μακρινό

Από χθες το απόγευμα 8 Ιουνίου αρχίσανε δειλά δειλά να ακούγονται τα πρώτα τζιτζίκια. Κάποια στιγμή που κάθισα στο χωράφι και αφουγκράστηκα τη φύση ολόγυρα, συνειδητοποίησα ότι μέσα στον χάρτη των ακουσμάτων υπήρχε τόσην ώρα και το τερέρισμά τους. Λίγα ακόμη αλλά αισθητά. Σήμερα ήταν πολύ περισσότερα και κάθε μέρα θα αυξάνεται ολοένα ο πληθυσμός τους ώσπου θα κυριαρχήσουν των ήχων. Το τι λένε τα τζιτζίκια στον άνθρωπο, μέγιστο ζήτημα

Χτες επίσης μου έστειλε η νέα συγγραφέας της Εστίας Μαριλένα Παπαιωάννου την παρακάτω φωτογραφία. Δεν ξέρω πού και πότε γράφτηκε το σχόλιο, έχω πάρα πολύν καιρό να ασχοληθώ με βιβλία, με συγγραφείς, με “συγγραφείς” και γενικά όλον αυτό τον τομέα που ετεροφωτίζεται από τον όρο “νεοελληνική λογοτεχνία” και συνήθως τον απαξιώνει, δεν με ενδιαφέρει καθόλου ουσιαστικά, ούτε ποτέ με ενδιέφερε, είναι ένας κόσμος τελείως μακρινός και ξένος για μένα αλλά αναρτώ εδώ και αυτό το σχόλιο, όπως κάθε τι που μου στέλνουν, έτσι, για την ιστορία.