Τελευταίες παραστάσεις. Μην το χάσετε

Featured

Ανάμισης ντενεκές

 του Γιάννη Μακριδάκη

 

Θέατρο Φούρνος

 Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα 11472

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 6460748

Πρεμιέρα 14 Δεκεμβρίου 2017

 

Σκηνοθεσία Μαρία Αιγινίτου

 

Το πρώτο μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη ο «Ανάμισης ντενεκές», ύστερα από δύο επιτυχημένους κύκλους παραστάσεων σε Ελλάδα και Κύπρο και μετά την παρουσίαση της παράστασής στo Monodrama Showcase, που διοργάνωσε ο οργανισμός «Πάφος 2017 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης», επιστρέφει για μια νέα σειρά παραστάσεων στο Θέατρο Φούρνος, από τις 14 Δεκεμβρίου 2017.

Η πρώτη σκηνοθεσία της Μαρίας Αιγινίτου, για την ιστορία ενός ανθρώπου που πέρασε στην παρανομία για ένα έγκλημα πάθους – ή αλλιώς , πώς ένας άνθρωπος μετατρέπεται σε θρύλο. Μια ιστορία που εμπνέεται από την ιστορική μνήμη και τη λαϊκή αφήγηση. 

Διασκευή: Μ. Αιγινίτου – Χ. Χαραλάμπους

Σκηνοθεσία: Μαρία Αιγινίτου

Μουσική: Σωτήρης Καστάνης

Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος

Ερμηνεία: Χάρης Χαραλάμπους

Παραστάσεις κάθε Πέμπτη στις 21:00, μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου.

Διάρκεια παράστασης : 90 λεπτά, χωρίς διάλειμμα.

 

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος: 12 ευρώ | Άνω των 65 ετών: 10 ευρώ

Φοιτητικό: 8 ευρώ | Ανέργων, ατέλειες: 5 ευρώ

Λογοτεχνικού εργαστηρίου βιώματα

Καλλιόπη Πασιά:

Είναι τα βιβλία, οι ταινίες, οι μουσικές, αλλά κυρίως οι άνθρωποι, οι συναντήσεις μαζί τους που έρχονται και σε βρίσκουν την κατάλληλη στιγμή. Όταν είσαι έτοιμος να τους γνωρίσεις ή όταν έχεις ανάγκη γι’ αυτό. Έτσι έγινε με το λογοτεχνικό εργαστήρι “8 Σάββατα” που παρακολουθήσαμε στις Ακυβέρνητες Πολιτείες Συνεργατικό Βιβλιοπωλείο-Καφέ, το τελευταίο δίμηνο με Δάσκαλο (υπερτονίζω απόλυτα συνειδητά το κεφαλαίο αρχικό) τον Γιάννης Μακριδάκης. Τον είχα γνωρίσει στα κλεφτά, ως βλέμμα και φωνή στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, τον Μάιο. Μου είχαν πει πολλά γι αυτόν φίλοι αγαπημένοι. Τον διάβασα, με αποκορύφωμα το βιβλίο του “Όλα για καλό”, μιας και πρεσβεύει από τον τίτλο αλλά και την ουσία του βαθιά μου πίστη ότι στο τέλος όλα γίνονται για κάποιο λόγο και το Καλό θα νικήσει. Η ανακοίνωση για τα σεμινάρια με βρήκε σε μια πολύ περίεργη στιγμή της ζωής μου, γεμάτη αλλαγές, απογοητεύσεις, νέα ξεκινήματα αλλά και ξεκαθαρίσματα. Στο πρώτο μάθημα πήγαινα με χαρά μικρού παιδιού, σαν αυτό που περιμένει το δώρο του κάτω από το δέντρο. Και δεν ήξερα, ακόμη, γιατί. Μπήκα μέσα, αντίκρισα έναν “κοσμοκαλόγερο”, ένα γλυκό πλάσμα, ελαφρά αμήχανο και διακριτικό, λίγο άγριο ταυτόχρονα και σιωπηλό, μα κι εξεταστικό. Το μάθημα κύλησε έτσι όπως δεν είχαν κυλήσει τόσα άλλα μαθήματα αντίστοιχα που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου. Δοτικά, ουσιαστικά, πηγαία. Συνεχίστηκε με την επικοινωνία του Γιάννη προς όλους μας, μετά το μάθημα. Κάθισε σε κάθε κείμενο ευλαβικά, το μελέτησε, το σχολίασε, μας παρότρυνε, μας “διόρθωνε”, μας ένωσε σε μια αρμονική συνύπαρξη, χωρίς αντιζηλίες αλλά με μόνο στόχο να παράγουμε κείμενα που να μας εκφράζουν, να κρατούν, μέσα τους αλλά και έξω από αυτά, την εικόνα μας, Κατάλαβα πολύ γρήγορα γιατί χαιρόμουν. Γιατί συνειδητοποίησα μετά από καιρό ότι έκανα κάτι μόνο για μένα, χωρίς καμία προσδοκία των άλλων από αυτό. Για καιρό δούλευα με τις λέξεις των μαθητών μου και αγχωνόμουν για το ταξίδι αυτών των λέξεων, τόσο που είχα κλειδωθεί όσον αφορά στις δικές μου λέξεις. Με τον Γιάννη, όμως, και με όλα τα άλλα παιδιά, που γίναμε μια λογοτεχνική παρέα, ένιωσα όλο αυτό να ξεκλειδώνει. Έγραψα για πράγματα που έζησα και ένιωθα, τις ίδιες μέρες που βιώναμε όλοι μαζί, πράγματα που ούτε δικοί μου άνθρωποι δεν γνώριζαν. Έγραψα νέες ιστορίες, εμπνεύστηκα, πειραματίστηκα, έμαθα, θαύμασα. Τριγύρω, σαν μια μεγάλη αγκαλιά ήταν η Βάσω, η Φανή, η Σοφία, η Λίλια, η Ράνια, ο Κωστής, η Άννα, η Καίτη, η Κατερίνα Μ., η Αποστολία, η Δήμητρα, η Κατερίνα Λ., η Μαρία, ο Απόστολος, και όλα τα άλλα παιδιά, που μαζί με τον Γιάννη δουλεύαμε κάθε Σάββατο, αλλά και κάθε μέρα, σε μια διαρκή επικοινωνία κειμένων, συναισθημάτων και σχέσεων. Έκανα καινούριους φίλους, εκεί που δεν το περίμενα. Και τους θαυμάζω, για τη ζωή τους, τη στάση τους, τις λέξεις τους. Γνώρισα τον Γιάννη. Έναν Δάσκαλο με Κεφαλαίο, που με έκανε να αναθεωρήσω πολλά, για τη ζωή αλλά και για τη διδασκαλία. Ακόμη μια απόφασή μου, που πηγάζει από τη γνωριμία μας είναι να απέχω για λίγο καιρό από την διδασκαλία, γιατί θέλω όλη αυτή την εμπειρία να την κρατήσω μέσα μου και να την επεξεργαστώ, να γίνω και εγώ καλύτερη δασκάλα, όταν ξανατολμήσω να αγγίξω λέξεις άλλων. Γνώρισα έναν άνθρωπο, με ταπεινότητα, με ευαισθησία, που με μια συλλογική ματιά καταφέρνει και ξεχωρίζει τη λεπτομέρεια στο κάθε τι.
Τα αντίο μας δεν είναι ποτέ αντίο όταν υπάρχει αγάπη. Και εμείς στο εργαστήρι αυτό την ζήσαμε έντονη, την μοιραστήκαμε, την κουβαλάμε μαζί μας. Θα ανταμώσουμε ξανά. Ο Γιάννης είναι πλέον ένας άνθρωπος δικός μας, με το κλειδί των ελευθερωμένων λέξεων μας αλλά και των σπιτιών, της πόλης, των καρδιών μας.

Φωτογραφία της Kalliopi Pasia.
Φωτογραφία της Kalliopi Pasia.
Βάσω Καλαντίδου
Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ

Τ’ άφησε το βουνό ο Γιάννης. Θες που ‘ζησε σαν καλόγερος τόσα χρόνια, θες που ήθελε ν’ ανοίξει τα πανιά του για άλλες πολιτείες, ακυβέρνητες… την πήρε την απόφαση και κατηφόρισε στη θάλασσα. Μίσθωσε καράβι κι έψαξε για πλήρωμα. Προσόντα δεν ζήταγε πολλά· μονάχα ανθρώπους με ψυχή. Και να μπροστά στην μπουκαπόρτα του, μάχιμοι αξιωματικοί, μηχανικοί, ναύτες και μούτσοι, να σχηματίζουνε ουρά άνευ τέλους. «Γεια σου καπετάνιε», φώναξαν όλοι μαζί, ταράχτηκε ο Γιάννης. Καπετάνιος· μεγάλη ευθύνη , σκέφτηκε. Τους κάθισε στο στενό κατάστρωμα, να τους συστηθεί, να δώσει οδηγίες.
Οχτώ ταξίδια έκαναν με τούτο το καράβι. Τους κοίταζε ο Γιάννης και καμάρωνε. Ο ένας δίπλα στον άλλον, να τον επικροτεί, να τον στηρίζει, να τον επαναφέρει στη σωστή πορεία σαν χάνει το τιμόνι· να μοιράζονται δάκρυα και γέλια. Και εκείνοι όμως, στα μάτια τον κοιτούσαν. Μάτια καθαρά, σαν την ψυχή του. Ένα μ’ εκείνους έγινε και όλοι το εκτίμησαν. Από τα χείλη του κρεμόντουσαν, μη χάσουν καμιά κουβέντα του, καμιά του ορμηνεια. Κι ο καπετάνιος, με ευγένεια και ταπεινότητα τους ταξίδεψε σε μέρη ονειρεμένα. Έριξαν άγκυρα σε σκοτεινές σοφίτες, σε περιβάλλοντα κατάψυξης -18οC, σε χωριά με όμορφες πλατείες. Σαν μάγος που ξεγελά το χρόνο, τους μετέφερε σε εποχές παλιές και ξεχασμένες. Κι εκείνοι τις ζωντάνεψαν, τις έδωσαν φωνή, τις γέμισαν με χάδια. Ώρες συζητούσαν στο κατάστρωμα και κάποιες φορές, σαν πιάνανε λιμάνι, στεριώνανε πιότερο το δέσιμό τους με κόκκινο κρασί, τραγούδια και μεζέ.
Κι έφτασε το όγδοο ταξίδι, το στερνό, για τούτον εδώ τον χρόνο. Δεν έκλαψαν στο χωρισμό· τα δάκρυα τα κράτησαν σφιχτά. Μόνο χαμογέλασαν με την καλή τους τύχη, ν’ ανέβουνε στο πιο όμορφο καράβι. Μέλωσαν το μέσα τους με λόγια και γλυκά, μοίρασαν αγκαλιές, έσφιξαν τα χέρια. Δώρο έδωσαν στον καπετάνιο ένα κλειδί που έφτιαξαν οι ίδιοι. Έμαθαν κι εκείνοι μαγικά στα τόσα τους ταξίδια. Του ‘φτιαξαν λοιπόν κλειδί π’ ανοίγει τις καρδιές, ανοίγει και τα σπίτια τους· καλοδεχούμενος, να μπαίνει και να βγαίνει όποτε το θελήσει. Του παν καλή αντάμωση, του έδωσαν την ευχή τους.
Κι ο Γιάννης που τη χόρτασε τη θάλασσα και μάζεψε ιστορίες, τις έβαλε στο δισάκι του και πήρε τον δρόμο τον γνώριμο, τον δρόμο για το βουνό. Μα πάντα θα γυρνά σε κείνες τις πολιτείες, τις ακυβέρνητες και πάντα το πλήρωμά του θα στέκει μπροστά του προσοχή, να τον καλωσορίζει.

Φωτογραφία της Βάσω Καλαντίδου.
Κατερίνα Λαζίδου
Πολύ τυχερή αισθάνομαι, που βρέθηκα σ΄αυτό το εργαστήρι γραφής, με το σπουδαίο, Άνθρωπο και Δάσκαλο, Γιάννη Μακριδάκη. Ευχαριστώ για όλα Δάσκαλε, που τόσο απλόχερα μας χάρισες!
Μαρία Διαμαντοπούλου
Αγαπημένε Δάσκαλε, Γιάννη Μακριδάκη
κάθισα και μέτρησα, 169 κείμενα γραφτήκανε αυτό το διάστημα των δυο μηνών του εργαστηρίου μας, μαζί μ’ όσα ξαναγράφτηκαν. Το 170ό γράφεται ακόμη.Ολόκληρη παραγωγή. Μπράβο Δάσκαλε, είσαι μεγάλος εμψυχωτής, γιατί εσένα είχαν αποδέκτη, τουλάχιστον στην αρχή. Γιατί στη συνέχεια ζήλεψες κι έκανες εμάς δασκάλους για νάσαι εσύ ο μαθητής μας. Θα στείλουμε συστατική επιστολή για να διδάξεις στο Μεταπτυχιακό Δημιουργικής Γραφής. Γιατί τις συστατικές επιστολές των δασκάλων τις δίνουν μόνο οι μαθητές. Εμείς σ’ αγαπάμε, αλλά θέλουμε να δουλέψουν κι άλλοι μαζί σου, αν είμαστε τυχεροί, όλοι μαζί
.Τα δέοντα
Η μαθήτριά σου Μαρία Διαμαντοπούλου

Φανή Αργυροπούλου

Αγαπημένε δάσκαλε αγαπημένοι συνεργαστήριοι ,
πιστεύετε στις καρμικές συναντήσεις; Εγώ πάντως ναι. Και τώρα που το σκέφτομαι, ξέρω ότι κι εσεις ναι!

Έμαθα για τον Γιαννη Μακριδάκη πριν απο μερικά χρόνια, σε μια παρουσίαση βιβλίου στην έκθεση. Είμουν με μια φίλη και κουρασμένες απο τον χαμό και λίγο χαωμένες απο τα πολλά βιβλία, είδαμε συγκεντρωμένο κόσμο σε ένα σαλονάκι. Μας φάνηκε καλή ιδέα να χουχουλιάσουμε κάτω στη μοκέτα, να ακούσουμε και έναν μαλλιά που μας φάνηκε ενδιαφέρον τυπάκι και άσε που το πλήθος τον κοιτάει σαν ξερολούκουμο, κάτι θα λέει  ;)
Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι και πολλά, πέρασε καιρός, αλλά θυμάμαι ότι ήξερα φεύγοντας, πως μια μέρα θα τον γνωρίσω αυτόν τον απίθανο τύπο.

Τα χρόνια πέρασαν και βρίσκομαι στην Εύβοια, ενώ εχω πεί πως δεν θα ξαναφύγω απο τη Θεσσαλονίκη, νισάφι. Μόλις έχω πάρει κουτάβι, τον τρελιάρη Μίλαν, γιατί πάντα ήθελα να συζήσω με σερβο βιολιστή (!), θαυμάζω τις πρώτες γλάστρες μου, που κατάφερα να μην χαλάσω..εν ολίγοις τακτοποιώ ένα ένα τα συρτάρια μου. Εκεί λοιπόν να σου η Εύβοια. Και να σου η αίσθηση ότι δεν θα στεριώσω ποτέ, θα γίνω εγω απο κείνους που τους καταπίνουν τα χιλιόμετρα.

Και εκεί, πάνω στην υπαρξιακή μελαγχολία, αρχίζω και γράφω. Γράφω και σβήνω, όλα μου φαίνονται σαχλά, όλα μου φαίνονται υπέροχα. Αποκτώ γεύση της επικοδομητικής μοναξιάς, το μυαλό μου γεμίζει ανθρώπους και ιστορίες. Εκεί στην μέση του πουθενά, λέω στον εαυτό μου πως όλα είναι ταξίδι, πως όλα πρέπει να αλλάξουν για να μείνουν ίδια, πως το χειμώνα θα συγκεντρωθώ επιτέλους στη γραφή.

Και τότε, άνοιξαν οι πύλες και το σύμπαν μας έφερε τον δάσκαλο. Και τι είπα μόλις διάβασα την είδηση; Μα φυσικά  :)

Αυτό ήταν η αρχή, η χαριτωμένη ιστορία. Μα το παρασύνθημα είναι η εμπειρία που έζησα με όλους. Ένας δάσκαλος με ασκητικό backround, που μιλάει για κουκιά κα για ρεβίθια αλλά είναι και ροκ αμα λάχει και έρχεται κ στην τρελιάρικη Θεσσαλονικη.
Ολες και όλοι, που ξεδιπλωθήκατε σιγά σιγά μέσα απο τα κείμενα, τα σχόλια, τα ζεστα χαμόγελα και τις ανοιχτές αγκαλιές σας.

Νιώθω πιο πλούσια, πιο σίγουρη κι εγω με τον εαυτό μου. Και δεν θα γράψω άλλα, γιατί ετοιμάζω κείμενο αυτοσύστασης, χεχε.

Αγαπημένοι μου, έχουμε να γράψουμε πολλά ακόμη και να πούμε.

Σας φιλώ και σας αφιερώνω ένα τραγουδακι
https://www.youtube.com/watch?v=1s9n4CSct4Y

 

Καίτη Στεφανάκη

Σ’ ευχαριστώ, Γιάννη, σας ευχαριστώ, κορίτσια και αγόρια!
Σ’ ένα ξεχασμένο μπλογκ έγραφα κάποτε πως είναι νωρίς για αποχωρήσεις κι αργά για νέες αφίξεις…
Τα Σάββατά μας όμως με βρήκανε να αποχωρώ, παλιούς και νέους έρωτες, αγάπες να αποχαιρετώ, να πακετάρω μνήμες και συνήθειες, να διαγράφω βεβαιότητες και ψευδαισθήσεις. Βγήκα μια μέρα και στην πίσω αυλή, εκεί που στέκονταν ακόμα τρεις ελιές ή μάλλον τέσσερις. Σας έχω πει πως την παλιότερη τη λέω Ερασμία. Οι άλλες δυο είναι η Μαρία και η Δέσποινα· υπάρχει και μια τέταρτη που όταν πρωτοήρθα εδώ ήτανε μισοπεθαμένη, αυτήν Κακιώ την είχα πει. Τη χάιδεψα, την πότισα, την κλάδεψα, κι ήρθε σε ένα δυο χρόνια κι αναστήθηκε, έγραψε και τετραδιάκι. [Ναι, παραδέχομαι πως φλυαρώ, … ας όψεται.]
[…] Τα Σάββατά μας ήρθανε την ώρα που αγκάλιαζα ένα ξερό κλαδί της Δέσποινας κι έλεγα από μέσα μου πως πρέπει να το κόψω πριν να φύγω, μην την αφήσω με νεκρά κατάλοιπα. Να θάλλει ήθελα, δεν ήθελα με τα βαρίδια από το παρελθόν να την αφήσω.
Τα Σάββατά μας ήρθανε την ώρα που είχα ξεχάσει να μιλώ, είχα ξεμάθει το αλφάβητο, τις λέξεις και τους μύθους. Στεκόμουνα ξανά βουβή κι αμάθητη στον κόσμο.
Μα αίφνης έγινε το ελάχιστο πολύ. Το λίγο, το ελάχιστο του κόσμου του δικού μου γέμισε λόγια τρυφερά και καταδεχτικά, γέμισε βλέμματα αγαπητικά, αυτιά ευήκοα και σκέψεις ζωντανές. Κι έμαθα πάλι να ακούω, να μιλώ, να αισθάνομαι, να ζω.
[…]
Αλλοι σε λένε Δάσκαλο, άλλοι Καραβοκύρη, μα εγώ σε λέω Μαμμή. Απλά κι αιρετικά, μαμμή.
«Μα» σαν το μάννα της ερήμου, «μμμμμ» σαν τη βουή που βγάζω από τη μύτη όταν πνίγομαι και «ηηηηη» σαν γη, σαν αλλαγή, ωσάν πηγή κι αυγή!
«Ασκούμενοι και μαθητές στη ζωή και στη γραφή και από δω και μπρος, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, μαζί θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε».
Γι’ αυτό το «από δω και μπρος …» σου είμαι/σας είμαι ευγνώμων, αγαπημένε Γιάννη, αγαπημένες κι αγαπημένοι συνεργαστήριες/-ίοι.
Καίτη

 

Κωστής Ανετάκης

Θεωρώ το πενιχρό ποσόν -πλην για τα μέτρα μου δυσθεώρητο- που ξόδεψα για να παρακολουθήσω το εργαστήρι, ως την επένδυση που μου προσέφερε την υψηλότερη προστιθέμενη αξία, απ’ όποια άλλη τοποθέτηση χρημάτων έχω κάνει στη ζωή μου.
Δεν ήμουν πρωτάρης συγγραφέας όταν ήρθα στο εργαστήριο, όμως η διαφορά στη γραφή μου είναι σήμερα τόσο εμφανής, ώστε να θυμίζει πάντοτε την αξία του ρητού “εχθρός του καλού είναι το καλύτερο”.
Ο Γιάννης Μακριδάκης, ήταν ίσως ο μοναδικός άνθρωπος ικανός να μου δείξει επακριβώς τα λάθη μου και να μου προτείνει τρόπους να τα ξεπεράσω. Ίσως να είναι η φύση του Ερημίτη, που τον εμβάφτισε βαθιά στη φλέβα της συγγραφής, της ζωής και του παντός, ίσως να είναι η καλλιτεχνική του ευαισθησία που τον κάνει να διαβάζει τις ψυχικές τάσεις και τις ανάγκες του καθένα μας, ίσως να ‘ναι η καθαρή ματιά του ανθρώπου της φύσης, ίσως η ανεπιτήδευτη γνώση του ανθρώπου του πολύπλαγκτου.
Και θα τελειώσω τη λεζάντα, μ’ ένα διαφημιστικό σλόγκαν, έτσι να βρίσκεται: Κι αν ποτέ άλλαζα Δάσκαλο, πάλι Γιάννη Μακριδάκη θα διάλεγα… 

 

Martin Marimbas
Πέντε λόγοι για να παρακολουθήσεις το Εργαστήρι Γραφής (όχι της Δημιουργικής, μιας άλλης, πώς να την πούμε ρε παιδάκι μου, ξέρω ‘γω, της Αδημιούργητης), με τον Γιάννη Μακριδάκη:

1. Γιατί θα ανακαλύψεις άλλους χίλιους πέντε λόγους που άξιζε να το κάνεις και δεν καταγράφονται σε αυτή τη λίστα.
2. Γιατί δεν θα μάθεις κανένα τυφλοσούρτη και καμιά πατέντα που θα σε κάνει διάσημο και πλούσιο συγγραφέα.
3. Γιατί θα ξεπεράσεις τον φοβικό εγωϊσμό, τον κομπλεξισμό της μοναξιάς και πολλές άλλες υπαρξιακές παρενέργειες του συγγράφειν για πάντα.
4. Γιατί ο Γιάννης θα είναι δάσκαλος που δεν δασκαλεύει κι εσύ μαθητής που θα συμμαθητεύει.
5. Γιατί εντάξει, χαλάρωσε, θα γίνεις τελικά διάσημος και πλούσιος συγγραφέας, αλλά όχι επειδή θα γράφεις τυφλοσούρτικες και πατενταρισμένες σαχλαμαρίτσες του συρμού, μα επειδή θα έχεις γίνει μια γαμηστερή λογοτεχνάρα, που θα δεν θα γουστάρει τους προλόγους, θα σιχαίνεται την χειραγώγηση του αναγνώστη, θα βάζει κάργα κόμματα κι άνω τελείες, και θα ανεβάζει πίεση συστολική εκατόν ενενήντα χιλιοστά του υδραργύρου, έτσι και κάνει πως τον ξεχνά για λίγο η Μούσα του.

υγ: αν σου πούνε να διαλέξεις Τετάρτη ή Σάββατο, πες ότι φτύνεις και τα κουκούτσια – Σάββατο δαγκωτό, συντρόφισσα, κολλάνε και διπλά ένσημα!

 

Ρανια Γεωργακα
ΚΥΚΛΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ
Δεν είδα τη ζωή μου να περνά μπροστά από τα μάτια μου· μόνο σκέφτηκα όχι ρε γαμώτο. Ο χρόνος πάγωσε, κάθε δευτερόλεπτο μια αιωνιότητα. Ο κύκλος άνοιξε στην άσφαλτο, Παρασκευή και 13, τροχαίο παραμονή πρώτου Σαββάτου. Κορμί σώο, αμάξι διαλυμένο, ψυχή σημαδεμένη. Κι ύστερα ήρθαν τα Σάββατα, οι ιστορίες και το μοίρασμα. Σαν μεγάλη αγκαλιά μαλάκωσαν το τράνταγμα και φώτισαν την έξοδο από το σοκ. Ξαναφούντωσε η αγάπη μου για το γράψιμο. Άνοιξαν διάπλατα τα μάτια μου μπρος σε ανθρώπους υπέροχους και ταλαντούχους. Ο Δάσκαλος μας δίδαξε χωρίς να κάνει μάθημα, μας ξεκλείδωσε χωρίς κλειδιά, μας άκουσε όλους μαζί και τον καθένα χωριστά. Ουσιαστικός, ειλικρινής και αυθεντικός, με βλέμμα καθαρό και καρδιά ορθάνοιχτη, ακριβώς όπως τα κείμενα που φτάσαμε να γράφουμε. Ανήμερα τελευταίου Σαββάτου, 9 Δεκεμβρίου 2017, το πρωινό κύλησε με παρκάρισμα, πορεία και άλλες οδηγικές ταχυδακτυλουργίες στο νέο μας αυτοκίνητο. Το βράδυ πέρασε με καινούριoυς φίλους, πρωτότυπες ιδέες και διάθεση για δημιουργία. Ένας άλλος κύκλος είχε ξεκινήσει.

 

Σοφία Χατζηπασχάλη

Αλχημιστής και γεμολόγος, τέτοιος είναι ο Γιάννης Μακριδάκης. Από το κράμα του καθενός ανέδειξε το χρυσάφι του και κάτω από τα στρώματα της ύπαρξης βρήκε κρυμμένους λίθους, που με ζέση και με τη ζέστη της ψυχής του πρότεινε την κοπή που ταιριάζει στον καθένα, το δέσιμο που θα αναδείξει την αξία του και έτσι όπως τους στόλισε τον έναν δίπλα στον άλλον φτιάχτηκε ένα σεντούκι, που ζήλεψαν οι πειρατές του Αιγαίου και θαμάξαμε και εμείς οι ίδιοι. Στο σεντούκι των οκτώ Σαββάτων, ακουμπήσαμε σταυρούς οικογενειακούς, ταυτότητες παιδικές, κειμήλια του παρελθόντος και αναμνήσεις από το μέλλον.

Από τον αλχημιστή της γραφής κρατώ την τρυφερή του εμψύχωση, τη διεισδυτική ματιά του, τη μεγαλόψυχη προσφορά, την αγνότητα της ύπαρξης και τη λαχτάρα της συνύπαρξης. Από τους μαθητευόμενους μάγους των οκτώ Σαββάτων κρατώ τη ζεστή ματιά, το χειμαρρώδες άνοιγμα, την εποικοδομητική κριτική, την απλόχερη υποστήριξη. Ο γκρίζος αχάτης της Λίλια, ο αιματίτης της Καλλιόπης, τα ντελικάτα σκουλαρίκια της Μαρίας, το βαθυκόκκινο ρουμπίνι της Φανής, το διαμάντι του Κωστή, το λεπτεπίλεπτο δαχτυλίδι της Άννας, η σμαραγδένια καρφίτσα της Ράνιας, η ολοστόλιστη πόρπη της Καίτης, η μπουτονιέρα του Απόστολου, το εκρηκτικό τιρκουάζ της Κατερίνας, το σκαλιστό μενταγιόν της Βάσως, ο βαφτιστικός σταυρός της Τάνιας και όλα τα κοσμήματα που ανακάλυψα και ανακαλύπτω σε αυτό το απύθμενο σεντούκι, θα στολίζουν τις αναμνήσεις μου. Από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες κρατώ τη ζεστή φιλοξενία, τη διακριτική και ενεργή ματιά τους.

Πολύτιμα όσα έμαθα για τη γραφή. Ανεκτίμητο ότι σας συνάντησα. Γιάννη, σ’ ευχαριστώ βαθιά που υπήρξες η αφορμή και το κέντρο αυτής της ιδιαίτερης συνύπαρξης.

Σήμανε λήξις

Μια φωτογραφία από την λήξη του λογοτεχνικού εργαστηρίου 8 Σαββάτα που οργανώσαμε στο συνεργατικό βιβλιοπωλείο – καφέ Ακυβέρνητες Πολιτείες στην θεσσαλονίκη από τις 14 Οκτωβρίου μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου 2017.Λείπουν αρκετά από τα μέλη του εργαστηρίου μας, αλλά έτσι είναι οι στιγμές. Ποτέ δεν είναι πλήρεις.
Τελευταίο από τα πολλά δώρα που έλαβα από τους μαθητές και τις μαθήτριές μου ήταν ένα κλειδί. Σύμβολο ότι ξεκλειδώθηκαν λογοτεχνικά, αλλά και ότι έχω πια το κλειδί της πόλης και των σπιτιών τους για να ξανάρχομαι όποτε θέλω εδώ, όπως μου είπαν.
Σε μένα μένει η τιμή να με αποκαλούν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι και ιδιαίτεροι άνθρωποι δάσκαλο, και να το πιστεύουν.

Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.

Στο 2ο ΓΕΛ Θερμαϊκού

Σήμερα πέρασα ένα εξαιρετικό πρωινό στο 2ο Γενικό Λύκειο Θερμαϊκού, στην Περαία. Η πρόσκληση ήταν από τον Λογοτεχνικό Όμιλο των μαθητών 1ης και 2ας τάξης μέσω των καθηγητών τους Νόρας Αναγνώστου, Ηλία Γαλατερού και Μαρίας Παπαδοπούλου.
Τα παιδιά είχαν δουλέψει πάνω στα βιβλία μου Η δεξιά τσέπη του ράσου, Όλα για καλό, Η Άλωση της Κωσταντίας και Το Ζουμί του πετεινού, αλλά και σε διάφορα κείμενα που ανεβάζω κατά καιρούς στο μπλογκ, και ήταν τόσο καταρτισμένα, τόσο συνειδητά εκεί στην συνάντησή μας, που με συγκίνησαν. Περάσαμε μαζί δύο και πλέον υπέροχες ώρες, με καταπληκτικές εύστοχες ερωτήσεις φιλοσοφικού, βιωματικού και λογοτεχνικού περιεχομένου και αναζητήσεων, μιλήσαμε για την τέχνη που βρίσκεται γύρω μας, για την αλήθεια της ψυχής, για το βίωμα της ζωής με πάθος και αφοσίωση, για το Χάος το δημιουργικό του Σύμπαντος Κόσμου και την Τύχη, την Σύμπτωση, τις πορείες της ζωής μας, τα βιώματά μας που μας καλλιεργούν και μας καθορίζουν, για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις διάφορες καταστάσεις στη ζωή μας, προσωπικές, φιλικές, οικογενειακές, για τον έρωτα, την τέχνη, τα μαθηματικά, τις σπουδές, την αποδοχή των γονιών, και τόσα άλλα θέματα. Είπαμε πάρα πολλά και είδα τόσα μάτια αφοσιωμένα σήμερα, που ένιωσα μεγάλη χαρά και τιμή στη σκέψη ότι μπορεί να αποτελέσουν τα λόγια μου έμπνευση έστω και για ένα παιδί.
Ο λογοτεχνικός όμιλος των μαθητών, μια ομάδα από 30 περίπου παιδιά, θα έρθουν και στη Χίο την άνοιξη σε εκπαιδευτική εκδρομή, να γνωρίσουν το νησί και να κάνουμε μίνι εργαστήρι λογοτεχνίας στη Βολισσό.
Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους και όλες τους μαθητές και τις μαθήτριες, αλλά και τους δασκάλους και τις δασκάλες τους που με κάλεσαν και μου έδωσαν τέτοια χαρά.

Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.

Από την φιλόλογο Νόρα Αναγνώστου του 2ου ΓΕΛ Θερμαϊκού, για την συνάντησή μας με τους μαθητές της:

Κυρία, εγώ να φύγω, γιατί εδώ μέσα όλοι θα προσέχουν κι εγώ είμαι ζωηρός και φοβάμαι μην κάνω καμιά βλακεία, είπε ο Βασίλης αλλά εύκολα μεταπείστηκε κι έμεινε στο εδώ μέσα, δηλαδή σε μια πρωινή, προχθεσινή συνάντηση 100 περίπου μαθητών του λυκείου μας με τον συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη. Κι αντί για καμιά βλακεία, έκανε ερωτήσεις ο Βασίλης, κι όχι μόνο αυτός, πολλές ερωτήσεις, όλοι, πολλές, σχεδόν απροσδόκητες ερωτήσεις, που έμοιαζαν να βγαίνουν από ένα κομματάκι εφηβικής ψυχής που άνοιγε χάρη στη συνάντησή του με δυο τρία βιβλία και τον συγγραφέα τους. Κι εκείνος, πρόθυμος, μα τόσο συγκινητικά και αποφασισμένα πρόθυμος, φυσικός, καθισμένος όχι μπροστά στο μικρόφωνο αλλά πάνω στο τραπέζι, με τα παιδιά γύρω του, να απευθύνεται σε έναν έναν προσωπικά, να παίρνει το κάθε ερώτημα και να το βαθαίνει με αλήθεια, χιούμορ και σεβασμό, προκαλώντας όλο και νέα ερωτήματα. Γιατί οι αλήθειες όταν εκφράζονται ανακαλούν αλήθειες και τις συναντούν. Κάπως έτσι, διαβάζοντας, γράφοντας και συζητώντας στο σχολείο με βάση το έργο του Γ. Μακριδάκη, ζήσαμε τον τελευταίο καιρό τη λογοτεχνία σαν έναν τρόπο να βρίσκεις όχι απαντήσεις αλλά ερωτήσεις, να γυρνάς στους γονείς σου και να τους ρωτάς, να γυρνάς στον εαυτό σου και να τον ρωτάς, να τον οραματίζεσαι ξανά, να φεύγεις από το σχολείο πιο ελαφρύς, γιατί νιώθεις τον κόσμο λίγο πιο πλούσιο και πολύ πιο μοιρασμένο και κοινό. Σε μυριοευχαριστούμε, Γιάννη.Εννοείται ότι θα συνεχίσουμε, Βασίλη

Ήλιος με δόντια στην Θεσσαλονίκη

Αγαπητοί και αγαπητές εν Θεσσαλονίκη, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι ο εξαίρετος Βασίλης Βασιλάκης θα ανεβάσει στην πόλη μας δύο μοναδικές παραστάσεις του Ήλιος με δόντια.
Το Σάββατο 16 και την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου στο θέατρο Εφ, Πτολεμαίων 29Α Θεσ/νικη.
Στην πρώτη παράσταση, το Σάββατο, θα παραβρεθώ και εγώ, να ξαναδώ τον Κωσταντή με τ’ όνομα, για τελευταία φορά στην Θεσσαλονίκη, να σας αποχαιρετίσω προς ώρας και να σας ευχαριστήσω για την αγάπη που ανταλλάξαμε τόσον καιρό μεταξύ μας.
Όποιοι και όποιες δεν έχετε δει την παράσταση, μην τη χάσετε.

Τηλ. κρατήσεων 6955440701

Αντί Στεφάνου, αγγελτήριο

Στην Λέσχη Ανάγνωσης στον Εύοσμο διάβασαν το Αντί Στεφάνου για να το συζητήσουμε απόψε το βράδυ που έχουμε συνάντηση και έφτιαξαν ένα ευφάνταστο αγγελτήριο για το μνημόσυνο της μάνας του Στέφανου.
Το Αντί Στεφάνου είναι η κορύφωση της τετραλογίας νουβελών της κρίσης. Μια σειρά ιστοριών που ξεκίνησε με το Λαγού μαλλί, το οποίο γράφτηκε κατά τις πρώτες μόλις μέρες της εισόδου μας στο ΔΝΤ, τον Απρίλιο του 2010 και πραγματεύεται μέσω του καπτά Σίμου του Σφαντού την Αξιοπρέπεια κατά την αλλαγή της εποχής, ύστερα ήρθε το Ζουμί του πετεινού, που αποτελεί μια πρόταση ζωής στην νέα εποχή και μέσω του Παναγή που ζει καταγής προτείνει τη ζωή στη φύση ως αντίδοτο της ζωής στην κρίση, κατόπιν έρχεται του Θεού το μάτι και η εξομολόγηση στο σκιάχτρο του Θόδωρου του Πεπόνα, που αποτελεί την αυτοκριτική του νεοέλληνα για το πώς έφτασε τη χώρα και τη ζωή του ως εδώ, και τέλος το Αντί Στεφάνου, το μανιφέστο της φυσικής ζωής.
 
Τελικά εκεί στη Λέσχη Ανάγνωσης στον Εύοσμο αποδείχθηκαν πολύ τολμηροί.
Εκτός του ότι ήταν οι πρώτοι και μοναδικοί προς το παρόν που με κάλεσαν για να συζητήσουμε αποκλειστικά ένα βιβλίο χαρακτηρισμένο ως αιρετικό, προκλητικό και δύσπεπτο από πολλούς, το Αντί Στεφάνου, είχαν στήσει εκεί και μια κατάσταση σαν να πήγαμε στο μνημόσυνο της Πάτρας Λαδικού.
Εκτός από το αγγελτήριο του μνημοσύνου, φωτο που δημοσίευσα χθες, το οποίο ήταν αναρτημένο στην είσοδο του βιβλιοπωλείου και τρόμαζε με μια πρώτη ματιά τον κάθε εισερχόμενο, είχαν φτιάξει και μια πιατέλα πολύ νόστιμα κόλλυβα, στολισμένα όπως πρέπει από πάνω, είχαν επίσης κέρασμα με σφολιατάκια και γλυκό, σοκολατάκια πικρά για την περίσταση και βέβαια κονιάκ. Στο τέλος μοίρασαν και φακελάκια με σπόρους διάφορους για να τους φυτέψει ο καθένας και η καθεμία όπου έχει χώρο, ίσως και από πάνω τους μετά θάνατον, αφού είχαν παραγγείλει και τα τραγούδια που θα ήθελαν να ακουστούν άμα πεθάνουν οι ίδιοι, και τα ερμήνευσε εξαιρετικά με την κιθάρα του ο Βαγγέλης.
Καταπληκτική βραδιά εκεί στον Εύοσμο χθες δηλαδή. Μέσα σε όλα αυτά κάναμε και συζήτηση μεγάλη για το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά και για τα υπόλοιπα.
Αυτό που με ικανοποίησε πολύ ήταν ότι κατάλαβα πως το Αντί Στεφάνου, το πιο “παρεξηγημένο” βιβλίο μου, που του έχω ιδιαίτερη αδυναμία από τότε που το έγραψα και πριν ακόμη καταλάβω την πορεία του, έχει στον Εύοσμο αναγνώστες που τους άρεσε η ιδιαίτερη γλώσσα του, η εκλαϊκευμένη καθαρεύουσα καθώς και το ύφος του, που γέλασαν πολύ με τα διάφορα στοιχεία της ιστορίας του και που δεν το θεωρούν ούτε προκλητικό ούτε βλάσφημο ούτε καν σοκαριστικό, αλλά προβληματίστηκαν κιόλας επί των παραμέτρων της ζωής και του θανάτου που θέτει η ιστορία του.
Ευχαριστώ όλους και όλες, τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης αλλά και το βιβλιοπωλείο Mind the book που με προσκάλεσαν, διοργάνωσαν με τόση αγάπη και φιλοξένησαν αυτή τη βραδιά.
Κι άλλες φωτογραφίες εδώ

Όλα για καλό: Γράμμα από Ελβετία

Κάποιος αναγνώστης μου από την Ελβετία, ονόματι Ουρς Φάουστ, με τον οποίον δεν έχω γνωριστεί, αλλά καταλαβαίνω ότι γνωρίζει άπταιστα την ελληνική γλώσσα και μου στέλνει μέηλ όποτε διαβάσει ένα βιβλίο μου, μου έστειλε σήμερα το πρωί το εξής καταπληκτικό. Προφανώς διαβάζει το Όλα για καλό (!):

“Πάει ο Μιχάλης.
Άντε γρήγορα πριν μαζευτούμε στο σπίτι της κυρα-Καλής να πείτε στον αναγνώστη σας στη Βασιλεία τι ψάρια είναι οι σουλούβαρδοι.
Το Μπαμπινιώτη δεν το έχει και ό,τι μου προσφέρει το Yahoo είναι ποδόσφαιριστής…(που τον έβγαλε ένας προπονητής στο 75. λεπτό…)
Πάλι πολύ ωραίες ώρες περνάω και με αυτό το βιβλίο σας.
Ευχαριστώ πολύ από την παγωμένη Ελβετία.
Σε χαιρετάει ο Φάουστ.
https://ch.search.yahoo.com/search…

Urs Faust”

Θα πάω εκεί

Τον Γιάννη Λαπατά τον γνώρισα το 2009. Ήταν καλοκαίρι, λίγο μετά την έκδοση του βιβλίου μου Η δεξιά τσέπη του ράσου, τη θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη φορά που μιλήσαμε, καθόμουν πρωί στο καφέ Ρόδι στη Χίο με φίλους και με πήρε τηλέφωνο, μου συστήθηκε, μου είπε αμέσως πόσο τον άγγιξε η ιστορία του Βικέντιου και της Σίσσυς, και μου ζήτησε την άδεια να το κάνει ταινία.
Πρωτάρης σε όλα τα περί τέχνης εγώ τότε, εκστασιάστηκα, δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, δεν μπορούσε το μυαλό μου να συλλάβει τι σημαίνει όλο αυτό, αλλά ενστικτωδώς χάρηκα πολύ που το βιβλίο μου ενέπνευσε έναν άνθρωπο και θέλησε να το πάει παρακάτω, να το μετουσιώσει, και του είπα, όπως κάνω πάντα έκτοτε σε ανάλογες περιπτώσεις, αμέσως ναι, και ότι είναι τιμή μου η πρότασή του.
Από τότε πέρασαν 8 γεμάτα χρόνια υπομονετικής και διαρκούς αναζήτησης από τον ίδιον και τους συνεργάτες του των όρων που θα επέτρεπαν να γίνει πράξη το όνειρο.
Μέχρι που έφτασε σήμερα η στιγμή να ζω μαζί του τα γυρίσματα της ταινίας του, να χαίρομαι με τις εξαιρετικές επιλογές του όσον αφορά στους ηθοποιούς, που ενσαρκώνουν τους ήρωές μου, να ριγώ βλέποντας τις σκηνές και ακούγοντας τα λόγια τους.
Από τους ηθοποιούς γνώρισα τον Θοδωρή Αντωνιάδη, που υποδύεται τον πολύ απαιτητικό ρόλο του πρωταγωνιστή Βικέντιου, έναν άνθρωπο γλυκό και γαλήνιο, και ένιωσα αμέσως ότι είναι η πλέον επιτυχής επιλογή για τον ρόλο αυτόν, αφού η μορφή του ως καλόγερος, ο τρόπος που εκφέρει τον λόγο αλλά και η κίνησή του στον χώρο με συγκίνησαν. Γνώρισα επίσης τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση στον ρόλο του Μάρκου, που όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο ξέρει δίχως άλλες κουβέντες ότι δεν μπορούσε να υπάρχει άλλος ηθοποιός για να τον ενσαρκώσει, γνώρισα την Ντίνα Μιχαηλίδου στον ρόλο μιας πιστής χριστιανής που επισκέπτεται το μοναστήρι και ήταν καταπληκτική, γνώρισα τέλος και την Μαλού, στον ρόλο της πρωταγωνίστριας Σίσσυς, ένα πλάσμα πανέμορφο και πανέξυπνο, που με συγκίνησε πολύ με την ανταπόκρισή του στις απαιτήσεις του ρόλου μέσω της φροντίδας φυσικά του εκπαιδευτή του Γιάννη Απόκοτου.
Όλες αυτές τις μέρες, όταν φεύγαμε, νύχτα πια, από τα γυρίσματα ο Γιάννης Λαπατάς, εξαντλημένος από την γλυκιά κούραση της ολοήμερης δημιουργίας, οδηγούσε σαν αφημένος επάνω στο τιμόνι και τραγουδούσε Τσιτσάνη: Θα πάω εκεί στην αραπιά, που μ’ εχουνε μιλήσει, για μια τσιγγάνα μάγισσα τα μάγια να μου λύσει.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις στιγμές.

https://www.youtube.com/watch?v=yE6Fo91qNgs

Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.
Φωτογραφία του Γιάννης Μακριδάκης.

Ραντεβού στην μεγάλη οθόνη

Το να βλέπεις από κοντά τα γυρίσματα μιας ταινίας είναι εμπειρία μαγική. Πόσω μάλλον όταν η υπόθεσή της βασίζεται πάνω σε μια δική σου μυθοπλασία.


Είχα λοιπόν την ευτυχία να ζήσω κάποια γυρίσματα της Δεξιάς τσέπης του ράσου στη Μονή Καισαριανής. Να βιώσω το πρωτόγνωρο συναίσθημα που πήγαζε από την αίσθηση ότι ένα συνεργείο 25 ανθρώπων και άλλων τόσων ηθοποιών και κομπάρσων βρίσκονταν ολημερίς σε δημιουργική δράση για να ενσαρκώσουν και να ζωντανέψουν τις λέξεις που έγραψα.
Το έχω νιώσει και στο θέατρο αυτό το θαύμα, με ταλαντούχους παλαιούς και νεώτερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες, αλλά αυτή τη φορά η συγκίνησή μου ήταν ακόμη πιο μεγάλη, ανέκφραστη με λέξεις αυτή.

Μόλις μου δώσουν την άδεια οι παραγωγοί και ο σκηνοθέτης, θα ανεβάσω μερικές φωτογραφίες από τα γυρίσματα κάποιων σκηνών του έργου. Προς το παρόν δύο σχετικές αλλά άσχετες με την καλλιτεχνική υπόθεση.
Ευχαριστώ τον Γιάννη Λαπατά και τους συνεργάτες του για τη χαρά και τη συγκίνηση που μου έδωσαν.

ΥΓ
Έκανα κι εγώ ένα πέρασμα, σε πλάνο γενικό, δίπλα στον Γεράσιμο Σκιαδαρέση!
Ραντεβού λοιπόν στη μεγάλη οθόνη