Το Χρέος…

Κάθε ερώτημα που τίθεται επιτακτικά και ζητάει απάντηση με ένα ναι ή ένα όχι, αποτελεί δίλημμα και διχάζει την πολυσύνθετη φύση του ανθρώπου, άρα, κατ’ επέκταση και τις κοινωνίες του.

Η διαρκής μάχη του νου με την ψυχή κορυφώνεται σε τέτοιες στιγμές.

Ο νους βάζει συνεχώς εμπόδια και ενεργοποιεί τον φόβο, το αίσθημα αυτοσυντήρησης.

Η ψυχή πετάει ελεύθερη, δεν φοβάται, βρίσκει δρόμους και διεξόδους, δεν υποτάσσεται.

Ο νους σε περιορίζει στο άτομό σου και στο παρουσιάζει αδύναμο και ανεύθυνο, σου βγάζει μπροστά τη μικρότητά σου, νομίζεις ότι εσύ μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, σε ρωτάει, κάτσε εδώ που κάθεσαι, σε συμβουλεύει, δεν χρειάζονται αλλαγές, καλή είναι αυτή πορεία κι ας καταλήγει στον Θάνατο, τουλάχιστον πάει αργά.

Η ψυχή σε ωθεί να γίνεις πανανθρώπινος, να νιώσεις το μεγαλείο σου, ναι, εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο και τη ζωή σου, σου λέει, αυτό είναι το Χρέος σου, διότι εσύ εκπροσωπείς την Ανθρωπότητα σήμερα, και έχεις Ευθύνη μεγάλη.

Ο νους επεμβαίνει ξανά και βάζει εμπρός την υποκρισία. Τότε επικαλείσαι τα παιδιά σου, σε τι κόσμο θα ζήσουν αν εσύ δεν υποδουλωθείς, αν κάνεις τον επαναστάτη, τι συνθήκες θα βρουν αν εσύ αλλάξεις πορεία και δεν την αφήσεις στην ίδια ροή. Επικαλείσαι και την πατρίδα, που δεν της αξίζει να απομονωθεί, να βγει στο περιθώριο αν εσύ πάρεις την τύχη της στα χέρια σου και δεν την αφήσεις στους άλλους όπως τη βρήκες και όπως σου μάθανε.

Η ψυχή όμως γνωρίζει καλά. Πως δυστυχώς και τα παιδιά σου για την πάρτη σου τα ‘κανες, όχι για τη δική τους, για να ικανοποιήσεις τον εγωισμό σου, για να σε κληρονομήσουν και να σε γηροκομήσουν τα ‘κανες και όχι για να τους δώσεις το δώρο της ζωής, από το φόβο σου μπρος στη σκέψη του θανάτου τα ‘κανες και όχι από τον ενθουσιασμό σου για το μεγαλείο της ζωής. Με τον νου τα ‘κανες δηλαδή τα παιδιά σου, υπολογιστικά και όχι με την ψυχή σου, αυθόρμητα.

Η ψυχή γνωρίζει πολύ καλά. Πως και την πατρίδα σου σε κάθε ευκαιρία την εκπόρνευσες, το ίδιο έχεις σκοπό να πράξεις ξανά, πως τίποτε δημόσιο ποτέ σου δεν σεβάστηκες, απεναντίας έσπευσες με κάθε ευκαιρία να το καταχραστείς, πως πάντοτε την εκποίηση του αληθινού πλούτου προς απόκτηση πλασματικού πλούτου χρήματος είχες στον νου σου.

Ο νους δουλεύει με γνώμονα την αξία του χρήματος, σπέρνει τον φόβο, επενδύει στη μικρότητα, στον εγωισμό, στην αυτοσυντήρηση, και στην υποκρισία.

Η ψυχή πλανάρει σε άλλο αξιακό σύστημα και αποφασίζει ελεύθερα, οικουμενικά, με αξιοπρέπεια, για το μεγαλείο της Ύπαρξης, για την Ευθύνη και για το Χρέος της να αλλάξει τον Κόσμο.

Οι Έλληνες, λαός που είχε την τύχη να μπορεί να διαβάσει από το πρωτότυπο έναν Καζαντζάκη, καλούνται ξανά αυτή την ιστορική στιγμή, έστω και με αυτούς τους όρους, να αναμετρηθούν σε κοινή πανανθρώπινη θέα στην αιώνια μάχη του νου με την ψυχή τους, καλούνται να φανούν αντάξιοι των νεκρών τους και άξιοι των παιδιών τους, καλούνται να αποδείξουν ότι η λοβοτομή του καταναλωτισμού δεν πέτυχε σε όλους και δεν τους ισοπέδωσε, ότι στην πλειοψηφία τους έχουν παραμείνει άνθρωποι ψυχωμένοι και έχουν συναισθήματα κι άλλα εκτός τον φόβο.

ΥΓ

Προσωπικά, δυστυχώς, δεν πιστεύω ότι οι μη λοβοτομημένοι και οι ψυχωμένοι συμπολίτες μου αποτελούν πλειονότητα, διότι τη γνωρίζω πολύ καλά, εμπειρικά και γνωστικά την κοινωνία των νεοελλήνων καταναλωτών. Είτε είναι λεγόμενοι δεξιοί και απολιτίκ, που θα ψηφίσουν ναι, είτε είναι λεγόμενοι αριστεροί που θα ψηφίσουν όχι, η συντριπτική τους πλειονότητα είναι υπόδουλοι του νου τους και ενός συστήματος ευτελισμένων αξιών το οποίο υπηρετούν τυφλά. Παρ’ όλα αυτά το ΟΧΙ αυτό, έστω και έτσι, μισερό, μη καθαρό, ένα όχι που μπορεί ξανά να οδηγήσει σε ένα ναι, είναι ένα βήμα προς τα εμπρός, αυτό αναγνωρίζω.

Για την Ιστορία

Πριν 10 μέρες μου ζήτησαν από την εφημερίδα LE MONDE να γράψω ένα Opinion Editorial και έγραψα το παρακάτω, το οποίο μετέφρασαν στα γαλλικά η Μονίκ Λυράνς και ο Βασίλης Αγιαννίδης αλλά δεν δημοσιεύτηκε διότι η εφημερίδα το θεώρησε πολύ φιλοσοφικό για την καθημερινή ενημερωτική της υπόσταση

Παραθέτω το άρθρο και τη μετάφρασή του στα γαλλικά:

Σήμερα, παρά το ότι είχα στενά χρονικά περιθώρια στη διάθεσή μου για τη συγγραφή του παρόντος άρθρου, συνέλαβα τον εαυτό μου να μην κάθεται στον υπολογιστή αλλά στο πέτρινο παγκάκι του κτήματος και να αφοσιώνεται σε μιαν εργασία που εκκρεμούσε επί αρκετές μέρες. Πήρα λοιπόν μπροστά μου την πήλινη λεκάνη, η οποία ήταν γεμάτη με τα κουκούτσια των βερίκοκων που είχαμε φάει καθ’ όλο το προηγούμενο διάστημα από τα δέντρα μας και άρχισα να τα σπάω ένα ένα με το σφυράκι. Δεν σηκώθηκα από εκεί παρά μόνον όταν τα έσπασα όλα. Μάζεψα τα πικραμύγδαλα που έχουν εντός τους και τα φύλαξα σε ένα σακούλι στο ψυγείο για να τα τρώμε κάθε πρωί ενώ το ξύλινο σκληρό τους κέλυφος το επέστρεψα στη γη.

Τα πικραμύγδαλα του βερίκοκου γνωρίζουμε ότι είναι αντικαρκινικά, ότι βοηθούν δηλαδή στη θεραπεία και στην πρόληψη του καρκίνου, έτσι τουλάχιστον έχει παρατηρήσει μέχρι στιγμής η Ανθρωπότητα, αλλά και ότι ο καρκίνος είναι μια ασθένεια σύγχρονη, συστημική, όπως συστημικές, και μάλιστα στην κορυφή του ίδιου συστήματος, είναι και οι Τράπεζες.

Την ίδια όμως στιγμή που η Ανθρωπότητα, εννοούμενη φυσικά ως ενιαίο σύνολο από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στη γη, έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο εξέλιξης, ώστε να αναγνωρίζει π.χ. ότι τα γιατρικά για όλες τις ασθένειες βρίσκονται ως στοιχεία ελεύθερα στο Οικοσύστημα ή ότι η υπέρτατη μορφή Τέχνης είναι η ίδια η Φύση, την ίδια αυτή στιγμή, η ίδια αυτή Ανθρωπότητα “ζει” εντελώς αφύσικα, αδιαφορώντας παντελώς για τη φυσική Της υπόσταση, απομυζώντας το Οικοσύστημα, καταναλώνοντας άκριτα τους Φυσικούς Πόρους και ρυπαίνοντας αδιάκριτα και μη αναστρέψιμα τον Πλανήτη. Έχει αποξενωθεί πλήρως στην καθημερινότητά της η Ανθρωπότητα από το αυθύπαρκτο και άρα μόνο αληθινό Οικοσύστημα, με τη μοναδική σοφή και τέλεια Οικονομία και με τη μόνη Ανάπτυξη που υφίσταται ως έννοια, η οποία δεν είναι άλλη από την αργή φυσική Ανάπτυξη.

Παρ’ όλο λοιπόν που ο Άνθρωπος ως πλάσμα φυσικό ορίζεται και διέπεται από τους Νόμους και τους Ρυθμούς του Οικοσυστήματος, τους οποίους δεν μπορεί λόγω των προδιαγραφών του ούτε να παραβεί ούτε να παραβιάσει, έχει κατορθώσει να αποξεχαστεί, “ζώντας” εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κατασκευασμένο από τον Ίδιον, ατελές και παραπλανητικό, χρηματοοικονομικό σύστημα, θεωρώντας αυτό ως το Όλον και μεταλλάσσοντας τον εαυτό Του σε καταναλωτή. Καταναλωτή ο οποίος δεν γνωρίζει ούτε μπορεί πλέον να αντιληφθεί τη φυσική του υπόσταση παρά μόνο όταν ασθενήσει από τα όσα υλικά και άυλα “καταναλώνει”, διαβιεί σε περιβάλλοντα τεχνητά, απομακρυσμένος από τις συνέπειες που έχει στη Φύση η κάθε μικρή και μεγάλη καθημερινή του πράξη και έτσι, έχοντας πλήρη άγνοια της καταστροφής που προξενεί ολόγυρά του για να επιβιώνει ο ίδιος, αφανίζει ραγδαία όλα τα έμβια όντα διεκδικώντας για τον καταναλωτικό του εαυτό όλους τους Φυσικούς Πόρους και από αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων του Οικοσυστήματος, τους εκχυδαϊζει σε καταναλωτικά προϊόντα του χρηματοοικονομικού του συστήματος και τους οδηγεί, με τις πολιτικές μεγέθυνσης και ιδιωτικοποιήσεων που ακολουθεί, στα χέρια ολοένα και λιγότερων, ολοένα και “ισχυρότερων” “ιδιοκτητών” .

Έχει παραπλανηθεί πλέον τελείως η Ανθρωπότητα και έχει διαστρεβλώσει και αλλοιώσει τις έννοιες και τις αξίες. Έτσι κατέληξε να θεωρεί ουμανισμό τον σύγχρονο ατομοκεντρισμό δηλαδή τον απόλυτο εγωισμό και την αλαζονεία του ανθρώπου έναντι των υπολοίπων πλασμάτων. Επίσης κατέληξε να θεωρεί πλούτο τα ευτελή χρωματιστά κουπόνια, τα οποία, για να διευκολύνει τις συναλλαγές Της, ευφυώς εμπνεύστηκε κάποτε ως μονάδα μέτρησης του Πλούτου του μοναδικού, των Φυσικών Πόρων δηλαδή και των κάθε λογής καρπών των φυσικών πλασμάτων. Όρισε κατόπιν ως Ανάπτυξη τη συνεχή μεγέθυνση, τον γιγαντισμό και θεωρεί ότι μπορεί να την αποζητά και να την επιτυγχάνει αενάως και με ρυθμούς ιλιγγιώδεις, λησμονώντας εντελώς ότι το μόνο που επιτυγχάνει τρέχοντας έτσι ολοένα και “ψηλότερα” είναι να πορεύεται ολοταχώς προς έναν έντρομο και μη ζωογόνο Θάνατο. Μοιάζει να έχει λησμονήσει η Ανθρωπότητα τελείως τη βασική φυσική αρχή, την οποίαν κατόρθωσε ο νους Της να συλλάβει. Την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας, δηλαδή ότι όλα όσα συμβαίνουν και όσα προκαλούμε γύρω μας είναι μεταβολές μιας σταθερής Ενέργειας, και άρα δεν υφίσταται κέρδος δίχως ζημία ταυτόχρονη. Έχει παραπλανηθεί η Ανθρωπότητα από το σύστημά Της και δεν κατανοεί ότι έστω και ανεπαίσθητα αν εκβιάσει τον Ρυθμό της αργής φυσικής Ανάπτυξης, προξενεί συνέπειες καταστροφικές, οι οποίες πολλαπλασιάζονται μέσα από τις διαδικασίες, τις δυνάμεις και τις δυναμικές του Χάους, που δημιούργησε και κρατά κάθε στιγμή σε ισορροπία το Οικοσύστημα, συνέπειες που επιστρέφουν και πέφτουν μετά από μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα ξανά επί της κεφαλής Της.

Η Ελλάδα αυτή την ιστορική για την πορεία της Ανθρωπότητας στιγμή βιώνει έντονα τα συμπτώματα της Ύβρης, την οποία θεωρεί ως ανάπτυξη το χρηματοοικονομικό – καταναλωτικό παγκοσμιοποιημένο σύστημα. Όταν όμως ασθενεί ένα μέλος, ασθενεί όλο το σύστημα, όταν πονάει ένα όργανο πονάει όλο το Σώμα. Η Ελλάδα αποτελεί σήμερα την πιο σαφή ένδειξη ότι η Ανθρωπότητα πορεύεται προς τον τελικό κανιβαλισμό των καταναλωτών, οι οποίοι θα απομείνουν τελικά να “ζουν” μόνοι τους μια ανιαρή ζωή, περιφέροντας το χημικό σαρκίο τους σε έναν πλανήτη έρημο, αφιλόξενο , γεμάτον από τα απορρίμματα και τα απόβλητα των προγόνων τους. Αυτό είναι το νόημα της σύγχρονης παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης. Ένα ηχηρό κουδούνι κινδύνου είναι, που επισημαίνει το επερχόμενο τέλος των φυσικών πόρων και των πλασμάτων και που καλεί την Ανθρωπότητα σε συνειδητή αλλαγή πορείας.

Παρ’ όλα αυτά όμως οι πολιτικοί ηγέτες των επιμέρους κοινωνιών και εθνικοτήτων δεν διαφαίνεται να αντιλαμβάνονται αυτή την ανάγκη αλλαγής πορείας προς τη συνειδητότητα και την υιοθέτηση πολιτικών ολιστικής στροφής στο Οικοσύστημα. Απεναντίας, ως εκπρόσωποι των καταναλωτών και απόλυτα εγκλωβισμένοι στο σύστημα και οι ίδιοι, συνεχίζουν και μάλιστα εντείνουν τις παρωχημένες, στενόμυαλες και προσανατολισμένες στο βραχυπρόθεσμο οικονομικό κέρδος καταστροφικές πολιτικές, διαφέροντας μεταξύ τους οι λεγόμενοι αριστεροί από τους λεγόμενους δεξιούς μόνο στο ότι οι μεν επιδιώκουν την απομύζηση του Οικοσυστήματος με κοινωνικά κίνητρα και κριτήρια ενώ οι δε με κυνικά και άκρως αγοραία.

Η παγκόσμια όμως κρίση του καταναλωτικού συστήματος και η ελληνική έξαρσή της εκτός από επώδυνο και ισχυρό σύμπτωμα που δείχνει ολοκάθαρα τη νόσο και τα αίτια αυτής, αποτελεί και ένα σημείο καμπής για την ιστορική πορεία της Ανθρωπότητας των καταναλωτών. Διότι οι σύγχρονοι άνθρωποι, κυρίως οι νεότερες γενιές, οι γεννημένες στην αιχμαλωσία του χρηματοοικονομικού συστήματος από γονείς καταναλωτές, συνειδητοποιούν πλέον ολοένα και πιο μαζικά την Ύβρη που καλούνται να διαπράξουν παραδίδοντας και οι ίδιοι την μία και μοναδική ζωή τους στην υπηρεσία των Αγορών ως γρανάζι στην κυκλοφορία του χρήματος, εννοώντας τον εαυτό τους πολιτισμένο και ανεπτυγμένο αλλά ταυτόχρονα δυστυχώντας, υποφέροντας, ασθενώντας και πεθαίνοντας άκαιρα και επώδυνα, και έτσι στρέφουν ολοένα και περισσότεροι το βλέμμα τους και τη ζωή τους στη Γη, στο Οικοσύστημα και στις πραγματικές Αξίες, επαναστήνουν δηλαδή το αξιακό τους σύστημα και δημιουργούν ήδη αυτή την ιστορική στιγμή τις προϋποθέσεις για τις μελλοντικές κοινωνίες και πολιτικές μιας μετακαταναλωτικής εποχής. Κατά την οποίαν η Ανθρωπότητα θα εναρμονιστεί πλέον με το Οικοσύστημα και θα ζει με απόλυτο σεβασμό στη ζωή, στη φυσική υπόσταση των πλασμάτων, στη διαφορετικότητα και στο δικαίωμα όλων των έμβιων όντων επί των φυσικών πόρων του πλανήτη, τους οποίους, αναγνωρίζοντάς τους επιτέλους ως τον μόνο υπαρκτό και ουσιαστικό Πλούτο τους θα διαχειρίζονται οι άνθρωποι με σύνεση και θα τους αναπληρώνουν συνεχώς εκούσια, παράγοντας ζωή με τη ζωή τους ή ακούσια όπως όλα τα άλλα έμβια όντα, απλώς αφοδεύοντας αγνά και ζωογόνα κόπρανα στη Γη ή αποδίδοντας στο τέλος σε Αυτήν απόλυτα υγιή και καθαρά τα φυσικά σαρκία τους.

Γιάννης Μακριδάκης

Aujourd’hui, bien que j’aie peu de temps pour écrire cet article, je me suis surpris à ne pas m’asseoir devant l’ordinateur mais sur le petit mur de pierre de mon terrain pour me consacrer à la besogne en suspens depuis plusieurs jours. J’ai donc pris devant moi le récipient de terre rempli des noyaux des abricots que nous avions mangés ces derniers temps et j’ai commencé à les casser un à un avec un marteau. Je ne me suis pas arrêté avant de les avoir tous cassés. J’ai alors rassemblé les amandes amères qui étaient à l’intérieur, les ai remisées dans un petit sac au réfrigérateur pour en manger chaque matin tandis que j’ai rendu leurs coques dures sur la terre.
Nous savons que ces amandes amères de l’abricot sont anticancéreuses, qu’elles contribuent à la thérapie et à la prévention du cancer, c‘est du moins ce que l’Humanité a observé depuis longtemps, nous savons aussi que le cancer est une maladie de notre époque, systémique , comme le sont les Banques, bien au faîte de leur système.
Cependant, en même temps que l’Humanité, premier ensemble unitaire apparu sur terre, a atteint tel degré d’évolution qu’elle sait, et savait même avant J.C. que tous les remèdes se trouvent en tant qu’éléments libres dans l’Ecosystème, que la forme suprême de l’Art est la Nature elle-même, cette même Humanité “vit” de façon totalement antinaturelle, indifférente à sa substance, épuise l’Ecosystème, consomme sans discernement les ressources naturelles et pollue de manière irréversible la Planète. Au quotidien, L’Humanité s’est éloignée de cet Ecosystème qui a une existence autonome et donc véritable, une Economie sage et parfaite et, comme principe, la seule Croissance qui existe, à savoir la Croissance lente et naturelle.
Bien que l’Homme, être naturel, soit gouverné et régi par les Lois et des Rythmes de l’Ecosystème qu’il ne peut ni éviter ni contrarier, il a réussi à se perdre, “vivant” emprisonné dans un système qu’il a construit lui-même, un système imparfait, dérisoire dont l’économie est basée sur l’argent, pensant qu’il n’y a que cela et se transformant lui-même en consommateur. Ce consommateur, sauf quand il souffre de tout ce qu’il consomme, ignore sa substance naturelle, vit dans un environnement artificiel, étranger aux conséquences que cause chacun de ses actes, petit ou non, totalement ignorant de la catastrophe qu’il provoque autour de lui, extermine violemment tous les êtres vivants, revendique pour sa consommation personnelle toutes les ressources naturelles et les biens primaires des êtres de l’Ecosystème, les avilit en produits de consommation économiquement rentables et les mène sans cesse, par des politiques de croissance et de privatisation, dans les mains d’un petit nombre de propriétaires très puissants.
L’Humanité s’est complètement égarée et a aliéné son sens et sa dignité. Elle est arrivée ainsi à considérer comme humanistes l’individualisme, l’égoïsme absolu et l’arrogance envers les autres êtres, à considérer comme une richesse les coupons colorés dérisoires dont, pour faciliter Ses échanges, elle a ingénieusement fait l’unité de mesure de la seule Richesse, c’est-à-dire des ressources, des fruits et des êtres de la Nature. Elle a ensuite défini la Croissance comme le développement incessant, le gigantisme, pense qu’elle peut en jouir éternellement à des rythmes vertigineux, oubliant qu’à force de courir de plus en plus haut, elle se précipite vers une extinction de la Vie. Elle semble avoir oublié le principe naturel de Conservation de l’Energie, à savoir que les événements que nous provoquons sont des variations d’une Energie constante, qu’il n’existe pas de profit sans dommage. L’Humanité, égarée, inconsciente de contrarier le Rythme lent et naturel de la Croissance, provoque des conséquences catastrophiques qui, se multiplient par les forces et les dynamiques du Chaos qui a créé et maintient l’équilibre de l’Ecosystème, conséquences qui tomberont tôt ou tard sur Sa tête.
En ce moment historique pour l’avenir de l’Humanité, la Grèce vit les symptômes de la démesure, que le système mondial de consommation considère comme progrès. Mais quand un membre est malade, tout le système est malade, quand un organe souffre, tout le Corps souffre. La Grèce constitue une preuve claire que l’Humanité va vers le cannibalisme des consommateurs, qui continueront à “vivre” une triste vie, leurs corps chimiques déambulant dans une planète déserte, inhospitalière, pleine des ordures et des déchets de leurs prédécesseurs. C’est le sens de la crise économique actuelle. C’est un signal d’alarme retentissant, qui sonne la fin imminente des ressources naturelles et des êtres et invite l’Humanité à un changement conscient de mode de vie.
Pourtant les dirigeants n’ont pas l’air de comprendre ce besoin de changement vers la prise de conscience et un virage holistique vers l’Ecosystème. Au contraire, représentant les consommateurs, totalement emprisonnés eux-mêmes dans le système, ils continuent à intensifier des politiques catastrophiques bornées orientées vers le profit immédiat, ceux de gauche peu différents de ceux de droite, les uns cherchant à épuiser l’Ecosystème pour des motifs sociaux, les autres pour de cyniques questions de marché.
La crise mondiale qui culmine en Grèce montre clairement la maladie et ses causes et constitue un point crucial pour l’avenir de l’Humanité. Les hommes d’aujourd’hui, surtout les jeunes générations élevées par des parents consommateurs, prennent de plus en plus conscience de la démesure dont ils sont eux-même les acteurs, rouages livrant leur unique vie au service des Marchés, se sentant évolués et en même temps peinant, souffrant, mourant inopportunément. De plus en plus, ils tournent leurs regards et leurs vies vers la terre et les vraies valeurs, refondent leur système de valeurs et créent la possibilité pour les sociétés futures d’une ère de l’après-consommation. En harmonie avec l’Ecosystème, les hommes vont respecter la vie, les êtres, se reconnaître comme la seule richesse, agir avec prudence, produire la vie par leur vie ou, involontairement comme tous les vivants, par leurs excréments et leur chair déposés sur la Terre.

Ας σταθούμε στο ύψος των ιστορικών στιγμών.

Αλλάζουμε την Ευρώπη. Από Ευρώπη των δεινοσαύρων και των απολιθωμάτων της πολιτικής, από Ευρώπη των πολιτικών απατεώνων που την λυμαίνονται κυβερνώντας την ως τσιφλίκι τους, εξαπατώντας, εξευτελίζοντας, καταληστεύοντας, δολοφονώντας, εξαθλιώνοντας τους πολίτες της, από Ευρώπη των τόσο αδίστακτων όσο και ανόητων πολιτικών πρακτικών εκποίησης και εκπόρνευσης του πλούτου των φυσικών της πόρων και των ανθρώπων της, την μετατρέπουμε σε Ευρώπη – ένωση των πολιτών, την οδηγούμε στον δρόμο της εκδημοκράτησης, του σεβασμού στην ανθρώπινη ύπαρξη και βούληση, της συνειδητοποίησης των αξιών και της ζωής απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Δεν υποκύπτουμε στον φόβο που είναι το μόνο όπλο των καταπιεστών για να συνεχίσουν να καταπιέζουν.
Στεκόμαστε ψύχραιμοι και αλληλέγγυοι προς τους τριγύρω μας. Ελαχιστοποιούμε το εγώ μας. Πριν από κάθε μας κίνηση σκεφτόμαστε πρώτα τον Άλλον.
Προχωρούμε αποφασιστικά με στόχο να αποδείξουμε αυτό που εδώ και χρόνια κάποιες στιγμές όλοι σκεφτήκαμε, όλοι φωνάξαμε, όλοι γράψαμε, όλοι απαιτήσαμε: ότι οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κεφάλαια και τις Αγορές. Ότι πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται άνθρωποι (και άλλα πλάσματα). Ότι οι πολιτικές πρέπει να έχουν στόχο την ευημερία των ανθρώπων και των άλλων πλασμάτων και όχι την υποδούλωση, την εξαθλίωση, την εξόντωσή τους.
Δεν τους κάνουμε τη χάρη να φοβηθούμε. Ήρθε η ώρα να μας δουν και να τους σηκωθεί η τρίχα κάγκελο από τον τρόμο και το αίσθημα του τέλους τους. Ήρθε η ώρα μετά από τόσα χρόνια και τόσον εξευτελισμό να πούμε επιτέλους για πρώτη φορά όχι σε όλα.
Η προσωπική και η συλλογική αξιοπρέπεια χτίζεται μονάχα με τα όχι μας στις προσφορές των αναξιοπρεπών.

Έκαψε το χαρτί ο Τσίπρας μάλλον

Τελικά είναι ολοφάνερο από τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού ότι επέλεξε την προκήρυξη δημοψηφίσματος ως ηχηρή απάντηση στη λήψη τελεσίγραφου. Έτσι ακριβώς. Τόσο αυτόματα και τόσο αόριστα. Όποιο τελεσίγραφο και αν λάμβανε από τους “εταίρους”, με δεδομένη φυσικά και γνωστή εδώ και χρόνια την πολιτική τους βούληση, δημοψήφισμα επ’ αυτού θα προκήρυττε. Γι’ αυτό και το ερώτημα είναι αδύναμο, είναι εξαρτημένο από την πρόταση του τελεσίγραφου και όχι αυτόνομο και καθαρό, καθιστά δε το συγκεκριμένο δημοψήφισμα ανούσιο και τυπικά περιττό έως άχρηστο.
Ένα ουσιαστικό δημοψήφισμα όμως θα μπορούσε τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή να αποτελεί πολιτική κίνηση που θα προκαλούσε τριγμούς στην κυνική και αντιδημοκρατική πολιτική της ευρωζώνης.
Κατά τη γνώμη μου το μόνο ερώτημα που θα μπορούσε να τεθεί αυτή τη στιγμή σε ένα τέτοιο ουσιαστικό δημοψήφισμα, που θα σηματοδοτούσε αλλαγή πολιτικής, και μόνο που θα ετίθετο αλλά και με το ποσοστό της άρνησης έστω και αν αποδεικνυόταν τελικά ότι αυτό υστερούσε του ποσοστού αποδοχής, είναι το αν επιθυμούμε ή όχι την περαιτέρω συμμετοχή μας στη ζώνη του ευρώ. Τόσο απόλυτο, τόσο ξεκάθαρο, τόσο αυτόνομο το ερώτημα

Mεζεδάκι

Πάρτε ένα μεζεδάκι
Ελλάδα Απρίλιος 1924, Δημοψήφισμα “Ναι ή Όχι στη Δημοκρατία”
10.516 μέρες Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912-1940
Εκδόσεις Πελινναίο 2007

Όλοι άσπρο στη Δημοκρατία
Όσοι αγαπάτε την Ελλάδα μας, όσοι αγαπάτε τα ιερά σας. Όσοι αγαπάτε την οικογένειάν σας. Όσοι αγαπάτε τους εαυτούς σας. Όσοι θέλετε να μην εγκαταλείψετε τα σπίτια σας και τα κτήματά σας. Σπεύσατε όλι σαν ένας άνθρωπος στην κάλπη και δώσετε το λευκό ψηφοδέλτιό σας για τη Δημοκρατία. Αυτό απαιτεί η τιμή της Πατρίδος και το συμφέρον των Πολιτών.
Με ποιον τρόπον θα ψηφίσομεν τη Δημοκρατία
Όταν θα πάμε στο εκλογικό τμήμα θα μας δώσουν εκεί αι αρχαί δύο ψηφοδέλτια και έναν φάκελλο. Τα δύο ψηφοδέλτια δεν θα έχουν το ίδιο χρώμα. Το ένα θα είναι άσπρο και το άλλο κίτρινο. Εμείς θα βάλωμεν μόνο το άσπρο μέσα στον φάκελλο, θα κλείσωμεν τον φάκελλο και θα τον ρίξωμεν στο Κουτί. Το κίτρινο ψηφοδέλτιο θα το πετάξωμεν ή καλήτερα θα το σχίσωμεν και θα το πετάξωμεν. Έτσι εψηφίσαμεν την Δημοκρατία που την θέλει όλος ο Λαός δια να προοδεύσωμεν, όπως προοδεύει και Αμερική με το δημοκρατικόν πολίτευμα. Εκεί στην Αμερική που τρέχουν τα παιδιά μας και πλουτίζουν εκείνα και στέλλουν και στους γονείς των.

Ο Ημερήσιος Τηλέγραφος του Λονδίνου αναφερόμενος εις τα αποτελέσμτα του Δημοψηφίσματος γράφει ότι η Χίος έρχεται δεύτερη στην Ελλάδα με 15.446 δημοκρατικούς και 487 βασιλικούς. Η αναγραφή της ειδήσεως από την παγκοσμίου κυκλοφορίας αγγλικήν εφημερίδα προκαλεί δικαία την θλίψιν παντός φιλοτίμου και αισθηματικού Χίου. Μήπως η προοδευτική και υπερήφανος πατρίς μας δεν θα ήρχετο πρώτη εάν δεν υπήρχε το Πυργί να αμαυρώσει και να μεταβάλλει τα αποτελέσματα της λοιπής Χίου;
Η Χίος την στιγμήν καθ’ ην το Πυργί θεωρηθεί ανεξάρτητον της λοιπής Χίου αφού και το ίδιο απέσπασεν και απεξένωσεν εαυτόν της άλλης Χίου, έρχεται πρώτη εις την σειρά του δημοψηφίσματος.
Πανταχού της Χίου πλην του Πυργίουν, ως λίαν ορθώς παρατηρεί ο γράφων υπό τα στοιχεία Δ.Κ. εις τη Δημοκρατίαν της 24ης Απριλίου δικαστικός αντιπρόσωπος, ο λαός εψήφισεν κατά μέσον όρον 1% “όχι” ενώ εις το Πυργί το ναι και το όχι εμοιράσθησαν και έτσι ανεβίβασε το Πυργί το ποσοστό του όχι από 1 σε 3%.
Οι κάτοικοι του τμήματος τούτου όμως, λέγει ο γράφων, διαφέρουν από όλους τους άλλους Χίους. Οι άνδρες του φορούν λευκά πανταλόνια και μίαν λευκήν ποδήρη ποδιάν. Αι γυναίκες σαρίκια υψηλότατα είδος καλημαυχίων. Είναι οι περισσότεροι καθυστερημένοι πνευματικώς κάτοικοι της Χίου, τους οποίους παρέσυραν οι επιδράμοντες αυτόθι προπαγανδισταί της Βασιλείας.
Το αποτέλεσμα λοιπόν τούτο δεν πρέπει να έρθει εις ουδεμίαν συσχέτησιν με τα ολικά της Χίου. Διότι εκ των 41 τμημάτων 9 μεν έδωσαν ουδέν κίτρινον, 8 έδωσαν από 1 (ασφαλώς των δικαστικών αντιπροσώπων και επομένως μη Χίων διότι δεν εξηγείται πώς επί τμημάτων με 1633 και με 1092 κλπ ψηφοφόρους, εις ευρίσκετο κίτρινος), 23 τμήματα εψήφισαν 1-2% κίτρινα και το Πυργί 50%!
Αυταί είναι οι αντιλήψεις περί του Πυργίου και των κατοίκων του

Το καθεστώς φτωχαίνει πλουτίζοντας και πέφτει κυριαρχώντας

Είναι πλέον ελπίζω ορατό και κατανοητό ότι η δημιουργία της ευρωζώνης ήταν η τρίτη μέσα σε έναν αιώνα επιχείρηση της Γερμανίας να υποδουλώσει την Ευρώπη.

Προς το παρόν το γερμανικό σχέδιο προχωρεί με απόλυτη επιτυχία αφού αφενός εισέρχονται ολοένα και περισσότερες χώρες στη ζώνη του ενιαίου νομίσματος, στην κορυφή της πυραμίδας του οποίου βρίσκεται η Γερμανία, αφετέρου δε τίθενται όλες σε πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό νάρθηκα, είναι απολύτως ελεγχόμενες και, το χειρότερο αλλά και η αχίλλειος πτέρνα της επιχείρησης, ισοπεδώνονται εντελώς πολιτισμικά, περιβαλλοντικά και ανθρωπολογικά, εξαλείφεται κάθε μορφής διαφορετικότητα και εισέρχεται σε συγκεκριμένο σφιχτό καλούπι η ζωή και η συμπεριφορά των κατοίκων τους ως πολίτες αλλά και ως άνθρωποι.

Όπως και τις δύο προηγούμενες φορές έτσι και αυτήν η Γερμανία δεν θα αργήσει να αιματοκυλήσει και τους πολίτες της, με διαφορετικούς ίσως απ’ ό,τι στο παρελθόν τρόπους, όπως πράττει προς το παρόν με τους πολίτες της ευρωζώνης, τους οποίους ήδη εξοντώνει, τουλάχιστον όσους αδυνατούν να προσαρμοστούν με τις απαιτήσεις της νέας εποχής και του νέου ηγεμόνα, που τους διοικεί τυρρανικά ελέγχοντας, εκβιάζοντας και εντέλει χειραγωγώντας τις εκλεγμένες κυβερνήσεις τους.

Η Ελλάδα αυτή την ιστορική περίοδο της οικονομικής κρίσης αποτελεί και πάλι έναν παράγοντα καθυστέρησης της γερμανικής επέλασης, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα θα αποδειχθεί ξανά πολύ σημαντικός, ίσως και καταλυτικός για την επερχόμενη γερμανική ήττα. Παρ’ όλο που οι δεξιοί και ακροδεξιοί νεοέλληνες αποδείχτηκαν για μια ακόμη φορά πατριδοκάπηλοι και γερμανοτσολιάδες, παρ’ όλο που η πλειονότητα των αριστερών αποδεικνύονται για μια ακόμη φορά υποκριτές ή αποπροσανατολισμένοι καταναλωτές που έχασαν κάθε επαφή με το ανθρώπινο αξιακό σύστημα και θεωρούν κι αυτοί αξία και ρεαλισμό τον μηνιαίο μισθό, παρ’ όλα αυτά λοιπόν εδώ και πολύν καιρό καταφέρνουν όλοι τους, ακούσια και λόγω ακριβώς της διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας και νοοτροπίας των δύο λαών, να καθυστερούν τη γερμανική προέλαση και έτσι να δίνουν πολύτιμο χρόνο σε ένα δυναμικό κίνημα αμφισβήτησης και ανατροπής αυτών των βάρβαρων επικεντρωμένων στο χρηματοοικονομικό σύστημα πολιτικών, κίνημα που γιγαντώνεται ολοένα τόσο στο εσωτερικό της Γερμανίας, όσο και γενικότερα στα σπλάχνα όλων των δυτικών καταναλωτικών κοινωνιών, που συνειδητοποιούν ότι δεν ευημερούν.

Ειδικά αυτές τις μέρες βρισκόμαστε σε ένα κομβικό ιστορικό σημείο, αφού διαφαίνεται ότι η Γερμανία βρίσκεται στο ζενίθ της επιρροής και της δύναμής της, γι’ αυτό δύναται να περιφρονεί τη δημοκρατία στις άλλες χώρες και εντός μικρού χρονικού διαστήματος να αφομοιώνει και να ελέγχει νεοεκλεγμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες εξελέγησαν με αντιγερμανική ρητορική, αντιστασιακές προεκλογικές κραυγές και ανούσιες υποσχέσεις ακύρωσης των πολιτικών της. Το ζενίθ όμως είναι ακριβώς μόνον ένα σημείο, ακολουθείται δε πάντοτε από καθοδική πορεία ή από μοιραία πτώση.

Η διαφαινόμενη υποταγή της κυβέρνησης Τσίπρα, δηλαδή η τελική πλήρης υποδούλωση της Ελλάδας και η εξολοκλήρου τοποθέτησή της πλέον στον γερμανικό νάρθηκα, θα οδηγήσει σε αλλαγή κεφαλαίου την Ιστορία της Ευρώπης, αφού η γηραιά ήπειρος θα εισέλθει επίσημα κατόπιν στην περίοδο, που έχει ήδη ανατείλει αλλά βρίσκεται ακόμη υπό σκιάν, κατά την οποία θα κυριαρχεί η ολοένα και πιο έντονη αμφισβήτηση του καλπάζοντος γερμανικού και γενικώς καταναλωτικού ισοπεδωτικού μοντέλου. Αμφισβήτηση που έρχεται βασικά από το εσωτερικό της ίδιας της γερμανικής κοινωνίας αλλά και των κοινωνιών των “ανεπτυγμένων” χωρών του σύγχρονου άξονά της.

Διότι γίνεται ολοένα και πιο κατανοητό και πιο αισθητό στην ανθρωπότητα ότι τα επιμέρους μέλη της, όπως όλα τα πλάσματα, λόγω των κλιματολογικών συνθηκών και του φυσικού αναγλύφου του τόπου στον οποίον γενιά προς γενιά γεννήθηκαν, έχουν αναπτύξει διαφορετικά ανθρωπολογικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά, τα οποία αποτελούν ακριβώς τον κοινό ανθρωπογενή πλούτο, μια ποικιλότητα την οποία ισοπεδώνει η γερμανική προέλαση και έτσι με το πρόσχημα του χρηματοοικονομικού πλουτισμού φτωχαίνει ουσιαστικά την Ευρώπη και την ανθρωπότητα, απομυζεί δε και τον πλανήτη από φυσικούς πόρους.

Μια Ευρώπη όμως ισοπεδωμένη οικονομικά, περιβαλλοντικά, πολιτισμικά, ανθρωπολογικά, μια Ευρώπη ίδια παντού, δίχως ποικιλία και διαφορετικότητες να την κοσμούν και να την ορίζουν, είναι μια Ευρώπη ανιαρή, ανούσια, ανόητη και εντελώς αποτυχημένη ακόμη και με τα ανάξια λόγου κριτήρια “επιτυχίας” του χυδαίου καπιταλιστικού-καταναλωτικού συστήματος.

Μια Ευρώπη δηλαδή Ελλήνων φτιαγμένων με μέθοδο προκρούστια να ζουν και να φέρονται ως Γερμανοί σε μια Ελλάδα δομημένη ως Γερμανία, μια Ευρώπη Σλοβένων Γερμανών σε μια Σλοβενία Γερμανία, Σέρβων Γερμανών σε μια Σερβία Γερμανία, Σλοβάκων Γερμανών σε μια Σλοβακία Γερμανία, Ουκρανών Γερμανών σε μια Ουκρανία Γερμανία, Ισπανών Γερμανών σε μια Ισπανία Γερμανία, Πορτογάλων Γερμανών σε μια Πορτογαλία Γερμανία, Ιταλών Γερμανών σε μια Ιταλία Γερμανία, κ.ο.κ. πολύ απλά δεν θα λέει απολύτως τίποτε στον κάθε Γερμανό και στον κάθε γερμανικής νοοτροπίας καταναλωτή, ο οποίος θα πλήττει και θα δυστυχεί αφενός όταν ταξιδεύει για να αποδράσει λίγες μέρες από τον δικό του σφιχτό γερμανικό νάρθηκα, θα τύπτεται αφετέρου και θα δυσανασχετεί ίσως επειδή θα κατανοεί ότι οι πρόγονοί του κατόρθωσαν με την οικονομική φασιστική πολιτική τους να αλλοιώσουν σε πολλές περιπτώσεις μη αναστρέψιμα το φυσικό και το πολιτισμικό κεφάλαιο της Ευρώπης και να οδηγήσουν στην εξαθλίωση, στο θάνατο, στην εκδίωξη από τις εστίες τους και στην ανθρωπολογική πολιτισμική και κοινωνική ισοπέδωση τόσους και τόσους (ευρωπαίους κατά άλλα, ποιά άλλα;) πολίτες.

Η Ενωμένη Ευρώπη δυστυχώς δεν ενώθηκε ακόμη ουσιαστικά. Έτσι, αντί να μάθει από τα λάθη της που τη δίχασαν, την κατέστρεψαν και την κατακρεούργησαν πριν από λιγοστά μόλις χρόνια, αντί να προστατεύσει και να αναδείξει τις διαφορετικότητες στο εσωτερικό της καθώς και τους βιοτόπους τους, λειτουργεί ξανά ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό, ισοπεδωτικά, κατακτητικά υπό τον ίδιο άξονα και οδεύει πάλι σε μία προδιαγεγραμμένα αποτυχημένη και αιματοβαμμένη πορεία ισοπέδωσης. Την ίδια στιγμή όμως λειτουργεί και ως σπάργανο που τυλίγει τη νέα γενιά, η οποία γεννήθηκε μέσα της, έχει συνειδητοποιήσει την επερχόμενη αυτοκαταστροφή και έχει ήδη αλλάξει πορεία, επαναστήνοντας το αξιακό της σύστημα και αναμένοντας την νομοτελειακή πτώση του καθεστώτος.

Συνέντευξη στο ZDF 25/6/15

“Τα χειρότερα έρχονται”

Υπ’ αυτόν τον τίτλο δημοσιεύεται σήμερα συνέντευξή μου στο σάιτ του 2ου καναλιού της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ZDF.

“Das Schlimmste kommt noch auf uns zu”

Ein Austritt Griechenlands aus der EU ist nicht mehr ausgeschlossen. Aber welche Kosten und welchen Nutzen hätte ein solcher “Grexit”?

Ob mit oder ohne Einigung in Brüssel: Der Historiker und Autor Yiannis Makridakis glaubt, dass den Griechen noch schwärzere Zeiten bevorstehen. Im heute.de-Interview spricht er über ein kollektives Gefühl von “Empörung, Verzweiflung und Angst”.

heute.de: Vor drei Jahren bereits bezeichneten Sie Griechenland als bankrotten Staat. Athen und Brüssel arbeiten aber auch heute noch daran, die Staatspleite irgendwie abzuwenden. Wie empfinden Sie die Situation der Menschen in Ihrem Land?
Yiannis Makridakis: Die Lage ist noch viel schlimmer als damals. Einerseits, weil der Staat finanziell völlig pleite ist und nicht einmal die fundamentalsten Bedürfnisse seiner Bürger stillen kann. Andererseits, weil die Menschen nach Jahren der schweren Krise extrem ausgelaugt und durcheinander sind.

YIANNIS MAKRIDAKIS
wurde 1971 auf der griechischen Insel Chios geboren. Er ist Historiker, Publizist und Autor. Seit 2008 schreibt Makridakis Romane und zählt mit seinen bisher fünf erschienenen Romanen (u.a. „La chute de Constantia“, 2015) zu den bekanntesten Schriftstellern Griechenlands. Im Juni 2012 sagte er im heute.de-Interview: „Griechenland ist in jedem Sinn bankrott – es fehlt nur das öffentliche Eingeständnis.“ Heute meint er: „Alles ist noch viel schlimmer geworden – es hilft nur ein radikaler Wandel.“

 

 

heute.de: Alexis Tsipras galt vielen Griechen als Hoffnungsträger. Wie ist heute der Blick auf ihn und seine Partei? Makridakis: Es sind all jene schwer enttäuscht, die gehofft hatten, Tsipras und Syriza könnten einen ernsthaften gesellschaftlichen Wandel bringen und auch die Sparauflagen so verändern, dass nicht nur die einfachen Leute die ganze Last tragen. Deshalb sind Empörung, Verzweiflung und natürlich Angst groß, aus einem kollektiven Gefühl heraus, dass das Schlimmste noch auf uns zukommt – mit oder ohne eine Einigung jetzt in Brüssel.

 

heute.de: Sie klingen sehr pessimistisch. Die griechische Regierung und führende EU-Politiker dagegen zeigten sich zuletzt wieder zuversichtlich.
Makridakis: Die einfachen Menschen in Griechenland fühlen sich seit langem ausgepresst und rechtlos. Ich sehe das Elend jeden Tag. Diese Leute tragen die Hauptlast auf ihren schmalen Schultern und jetzt drohen ihnen weitere Sozialeinschnitte und Rentenkürzungen. Es wird also wieder die breite Masse der ärmeren Leute treffen, nicht die reichen und schon gar nicht die kleine Schicht der superreichen an der Spitze der Pyramide. Die stehen den politisch Mächtigen zu nahe; ein elementares Prinzip.

heute.de: Macht Ihnen nichts Hoffnung auf einen Wandel zum Besseren?Makridakis: Sehen Sie, ich rede nicht nur vom finanziellen Bankrott, sondern auch vom ethischen, intellektuellen und sozialen, der lange vor der Finanz- und Wirtschaftskrise da war. Wenn die Menschen sich nur noch billigem und vulgärem Konsum hingeben, der Ressourcen ausbeutet und die Natur zerstört, dann geht alles zugrunde. Ich denke, nicht nur wir Griechen stecken tief in dieser Krise. Es ist ein globales Phänomen. Was wir brauchen, ist ein radikaler Wertewandel, sonst ist nicht nur Griechenland verloren.

 

 

Am 30. Juni müssen die Griechen rund 1,6 Milliarden Euro an den Internationalen Währungsfonds (IWF) zurückzahlen. Viele zweifeln daran, dass das Land das aus eigener Kraft schafft. Von den Geldgebern, inklusive IWF, stehen zwar noch 7,2 Milliarden Euro weitere Hilfen bereit. Diese werden aber nur freigegeben, wenn Griechenlands Reformzusagen die Gläubiger überzeugen.

 

 

 

 

heute.de: Spüren Sie diesen Wertewandel in Griechenland?Makridakis: In der Krise sind viele Menschen politisch aktiv geworden, weil sie dem alten korrupten System zutiefst misstraut haben. Wenn ich die Gesellschaft im Ganzen anschaue, sehe ich aber, dass die große Mehrheit der Griechen vor allem hofft, den Euro behalten zu können, ohne dafür weitere tiefe Einschnitte hinnehmen zu müssen. Die Leute sorgen sich um ihr Einkommen, sie wollen auch nicht mit ihrem Lebensstil brechen. Dabei konfrontiert uns diese Krise mit viel elementareren Fragen – unter anderem, wie wir künftig zusammenleben wollen.

 

heute.de: In der Krise muss sich nicht nur die griechische Gesellschaft einer andauernden Zerreißprobe erwehren; auch das Verhältnis zwischen Athen und Berlin ist belastet. Wie nehmen Sie diese Spannungen wahr?Makridakis: Ich denke, hinter den teils feindselig geführten Debatten stehen Leute, die irregeführt sind, und die ihre Gegenüber nicht als Partner sehen. Den anderen zu erniedrigen, bringt keinen weiter. Abseits der Politik sehe ich dagegen, wie gut Deutsche und Griechen miteinander auskommen können. Es gibt so viele langlebige gute Beziehungen, einen intensiven Austausch, der für beide Seiten wohltuend und augenöffnend ist.

 

Das Interview führte Marcel Burkhardt

Το αγγλικό κείμενο των απαντήσεών μου :

Greek society today is in a much worse situation than it was two years ago. On the hand because the state is bankrupt and in no position to respond even to the most foundamental needs of its citizens and on the other hand because the majority of people are by now completely tired, confused and misled. In addition, most of those who hoped Tsipras would bring serious changes and alleviate unfair austerity measures have long been disappointed. Hence, idignation and dispair are the feelings that run through greek society at the moment, and of course fear, coming from a collective certainty that the worse is yet to come with or without european agreement. Of course, the issue was never primarily financial. Greece had bankrupt ethicaly, intellectually and socially long before, because the people surrendered absolutely and unquestioning to the cheap and vulgar conditions of consumption.

If there is no radical change in the political approach of Europe and if the current situation is not perceived as what it is: a crisis of the worldwide consumerism system, which drains the planet, there is no hope for anyone. This radical change currently comes through citiζens’ movements, which are being formed as a reaction to the economic crisis and aim at redefining the basic human/nature value system. People are gradually leaving a life based on consumption, reconsidering the meaning of wealth and quality, turning eventually to nature. Dissolving the illusion of perpetual growth they cultivate respect to the natural scale of things and the unparallel diversity of nature. In my opinion, this is where hope lies not for Greece or Europe, but for humanity as whole.

This polarisation is indicative of the misled and divided public opinion I mentioned earlier. Many citizens believe that the country can remain in the Eurozone and still avoid austerity measures. It’s an approach that lacks intuition, thinking elaboration, historical knowledge and understanding of what the Eurozone actually means. Victims themselves of a distorted perception of growth and prosperity, the still care about having enough money that will enable them to keep consuming. The serious ethical and social issues raised imperatively by the crisis on a national and international level do not seem to move them. There are only few people who are primarily worried about the depletion of invaluable natural resources, the loss of human dignity and the divestment of public wealth.

Whatever measures Tsipras takes, these will impinge again on the poorer citizens, since this the way the economic pyramid is built. In every crisis the top of the pyramid moves but it is its base that subsides. Stabilisation comes again gradually. In any case, taxation can never touch the top since those higher layers of the economic pyramid are usually connected with the political establishment. Elementary principles.

As I mentioned already, we are looking at a world wide trend, not a greek one. New generations, born into the economic/consumerism system, deny giving their life into this pattern, realise the dead end of the current mentalities and approaches and deeply feel the necessity to change.

Hostility is felt only by those, who, misled themselves, are unable to tolerate anything different, unable to perceive the Other as a supplement but see only competitors in the process of making more money. The foremost goal of the European Union -and of any Union by definition- should be the respectful inclusion of those differences, which in the past have divided, decimated and destroyed our countries. Instead, current policies seem to have the exact opposite result.

Of course, real life relations are built differently. Germans have been visiting Greece as a holiday destination for many decades and in many cases there have been long lasting relations established between Greeks and Germans. Different as they are, these meetings have been mutually beneficial and eye-opening in many levels.

Τα προφανή και το πασιφανές

Κάθε πρωί αφοδεύω μέσα σ’ έναν κουβά και μετά τον γεμίζω μέχρι πάνω με νερό. Ανακατεύω καλά και διαλύω την παραγωγή μου, ύστερα την αφήνω όλη μέρα στον ήλιο και το βραδάκι ποτίζω με το σερμπέτι αυτό τον μπαξέ και τα δέντρα. Διότι, λόγω και της κατά βάση φυσικής διατροφής που ακολουθώ, νιώθω ότι είναι κρίμα να πηγαίνει χαμένο σε κλειστά αποχετευτικά συστήματα μία τέτοιας ποιότητας κοπριά.
Εκτός από τον ήρωα νεκροθάφτη Στέφανο στο Αντί Στεφάνου, μου έχει προσφέρει πολλές ακόμη ιδέες και με έχει οδηγήσει σε πολλά ακόμη συμπεράσματα για τη φύση και το Χάος αυτή η καθημερινή πρωινή παρατήρηση των κοπράνων μου. Συμπεράσματα τα οποία φυσκά η επιστήμη τα γνωρίζει αλλά εγώ χαίρομαι που τα βλέπω να συμβαίνουν εμπρός στα μάτια μου και μάλιστα με αντικείμενο παρατήρησης και πειραματισμού τον φυσικό εαυτό μου.
Τον τελευταίο καιρό λοιπόν που παρατηρώ ότι στην επιφάνεια του κουβά επιπλέουν πολλοί σπόροι από μούρα, σκέφτομαι ότι τα δέντρα βάζουν τα δυνατά τους για να κάνουν όσο νοστιμότερους καρπούς μπορούν, έτσι ώστε να προσελκύσουν όσο περισσότερα ζώα, πουλιά, ερπετά, που θα τους φάνε και θα μεταφέρουν κατόπιν με το έντερό τους τους σπόρους οι οποίοι κρύβονται εντός αυτών σε όσο περισσότερα σημεία. Αυτός είναι προφανώς ο ρόλος των καρπών, ένα γευστικό κόλπο της φύσης για να αναπαράγεται. Αυτός είναι προφανώς και ο ρόλος του ανθρώπου. Ένα φυσικό ον που συμβάλει καθημερινά εκούσια και ακούσια στην αναπαραγωγή και στην ισορροπία του Οικοσυστήματος. Το ποσό μακριά από αυτό τον ρόλο ζει ο σύγχρονος άνθρωπος καταναλωτής είναι κι αυτό πασιφανές
Τα κόπρανα των φυσικών πλασμάτων, αυτών δηλαδή που τρέφονται με φυσικές τροφές και όχι μέσα από συσκευασμένα νεκρά και χημικά συντηρημένα τρόφιμα, δεν έχουν δυσάρεστη οσμή. Οι καταναλωτές έχουν αποξενωθεί από τη φύση και τη φυσική τους υπόσταση, έχουν γίνει μηχανήματα παραγωγής χημικών και δυσωδών περιττωμμάτων, γι’ αυτό και αισθάνονται δυσάρεστα όταν έρχονται σε επαφή με τα κόπρανά τους ή των άλλων. στις αγροτικές κοινωνίες αν οι φιλοξενούμενοι δεν χέσουν στον χωράφι, είναι λόγος παρεξήγησης διότι σου λέει ο νοικοκύρης εδώ τρως, εδώ πίνεις, αλλού πας και το δίνεις. Το κορμί του φυσικού πλάσματος είναι μέρος της αλυσίδας της ζωής. Ό,τι τρως είσαι. Ό,τι τρως αφοδεύεις , ό,τι τρως σκέφτεσαι, ό,τι τρως νιώθεις, αυτά και απλά τα πράγματα

Ο λούστρος Δημητράκης

Τις τελευταίες μέρες μαζεύω και τρώω μούρα, είναι τα χέρια μου τα μούτρα μου, τα ρούχα μου, φαντάζομαι και τα εντόσθια μου κατακόκκινα σαν αίμα. Σήμερα, έχοντας ανέβει πολύ ψηλά στη σκάλα για να φτάσω κάποια πιο ώριμα και πιο σφριγιλά μούρα, μου ήρθε στο νου το εξής:

Ήταν άνοιξη του 1999, παραμονές αυτού που η παγκόσμια καταναλωτική κοινωνία ονόμαζε τότε “μιλένιουμ” και το γιόρτασε φαντασμαγορικά, το Πελινναίο είχε μπει ήδη στο 3ο έτος έκδοσής του και εγώ ήμουν ήδη χαρακτηρισμένος ανισόρροπος, κατάσκοπος με φάκελο για θέματα εθνικής ασφάλειας, τροχοπέδη στην ανάπτυξη του τόπου και διάφορα άλλα τέτοια φαιδρά, όταν σκέφτηκα να εκδώσω μια νέα σειρά, στην οποία θα δημοσίευα τα σημαντικότερα γεγονότα που συνέβησαν στο νησί κάθε χρονιά του αιώνα που έφευγε, αρχής γενομένης από τα έτη που έληγαν σε μηδέν, ήτοι 1900, 1910, 1920 κλπ.

Πήγα λοιπόν στη Βιβλιοθήκη Κοραή, ζήτησα τις αντίστοιχες παλαιές εφημερίδες, μου έδωσαν για αρχή το 1910 λόγω του ότι δεν υπήρχαν παλαιότερες τοπικές και ξεκίνησα.

Διαβάζοντας όμως τα γεγονότα, τις ειδήσεις, τα σχόλια, τις διαφημίσεις, τα άρθρα έπιασα τον εαυτό μου να μη μπορεί να διαχωρίσει τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο. Είχα πέσει σε περίσκεψη βαθιά και μου προξενούσε μεγάλο δίλημμα η κάθε είδηση, να την αντιγράψω ή όχι στον υπολογιστή μου. Ώσπου πέφτω πάνω στο εξής γεγονός, το θυμάμαι ακόμη όπως το διάβασα τότε: Την πρωίαν της σήμερον ο λούστρος Δημητράκης κατέπεσεν εκ συκαμινέας κειμένης εις την κεντρικήν πλατεία της πόλεως και εφονεύθη.

Βγήκα για τσιγάρο στα σκαλοπάτια της Βιβλιοθήκης τότε. Ήταν σημαντική ή ασήμαντη η είδηση αυτή; Έλα ντε. Σημαντική δε φαινόταν, ασήμαντη όμως σίγουρα δεν ήταν. Αφού κάπνισα το τσιγάρο μου παρέα με τον Διαμαντή (Κοραή) και το σκέφτηκα, μάλλον το ένιωσα το ζήτημα, μπήκα ξανά στο αναγνωστήριο αποφασισμένος για όλα. Η είδηση ήταν πολύ σημαντική φυσικά. Διότι αφενός μαρτυρούσε κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της εποχής, αφετέρου το ότι η πλατεία της Χίου είχε μουριές (συκαμινιές ή συκαμιές τις λένε εδώ). Τότε λοιπόν ξεκίνησα να (αντι)γράφω στον υπολογιστή μου όλες τις ειδήσεις των εφημερίδων και πολλά επιλεγμένα άρθρα μαρτυρίες.

Αυτή (και οι συρματένιοι, τους οποίους ηχογραφούσα ταυτόχρονα τότε) ήταν η αρχή όλων των βιβλίων μου. Ο λούστρος Δημητράκης είναι υπεύθυνος για πολλά από όσα έγραψα και εξέδωσα από τότε μέχρι σήμερα. Διότι η εργασία αυτή της αποδελτίωσης των εφημερίδων είχε τελικά διάρκεια οκτώ (8) ετών, κατά τα οποία αντέγραψα και ψηφιοποίησα 11.250 φύλλα των εφημερίδων Νέα Χίος, Παγχιακή και κάποιων ακόμη που εκδόθηκαν κατά καιρούς και έκλεισαν σύντομα, εξέδωσα τη σειρά “τετράδια μνήμης” και το βιβλίο “10.516 μέρες, ιστορία της νεοελληνικής Χίου, 1912-1940” (2007), από το οποίο προέκυψαν κατόπιν τα βιβλία “Ανάμισης ντενεκές” (2008) και “Ήλιος με δόντια” (2010)

Η Ιστορία της λογοτεχνικής μου και όχι μόνον πορείας δηλαδή ξεκίνησε από την αναγγελία θανάτου ενός άγνωστου σε μένα και ασήμαντου λούστρου Δημητράκη που συνέβη και καταγράφηκε σχεδόν έναν αιώνα πριν έρθω στη ζωή.

Αυτό είναι μια έκφανση του Χάους και γι’ αυτό του έχω εμπιστοσύνη απόλυτη.Το παν είναι να εναρμονιστείς μαζί Του, να είσαι κάθε στιγμή ον φυσικό και να νιώθεις…

ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΛΕΦΤΑ ΦΥΓΕ ΜΑΚΡΙΑ

Συνέντευξη στον Θοδωρή Μπακάλη

Συναντήσαμε τον συγγραφέα και φυσικό καλλιεργητή Γιάννη Μακριδάκη σ’ ένα σταθμό των περιηγήσεών του ανά τη χώρα. Τον είδαμε να μαγεύει το κοινό μιλώντας με τον απλό, παιδιάστικο θαρρείς, μα και ταυτόχρονα βαθυστόχαστο, τρόπο του.

Η προσωπικότητα του… αναχωρητή Γιάννη Μακριδάκη είναι ξεχωριστή, καθώς επέλεξε να ζει αρμονικά με τον εαυτό του και τη φύση σ’ ένα χωριό της βορειοδυτικής Χίου. Μην έχοντας τηλεόραση, αλλά μόνο διαδίκτυο, για να ενημερώνεται και ν’ ανταποκρίνεται στα συγγραφικά και αρθρογραφικά καθήκοντά του, κάνει λόγο για απλή ζωή, ανεπεξέργαστες τροφές από τη γη, τις οποίες καλλιεργεί μόνος, και μια ζωή που κυλάει γύρω από αυτά.

Η αλλιώτικη ζωή του: Ξεκινώντας από αυτήν την πτυχή της ζωής και της δράσης του, σταχυολογούμε μερικά από τα πολλά που ο ίδιος μας κατέθεσε σε συνομιλία στο περιθώριο της εκδήλωσης: «Όταν κάποιος ζει όπως εγώ, τότε έχει πολύ χρόνο και προλαβαίνει τα πάντα. Από το ‘70 κι έπειτα, έχουμε ταυτίσει την ανάπτυξη με το γιγαντισμό και τη ζωή με την κατανάλωση. Και έχουμε μετατραπεί από φυσικά όντα σε καταναλωτές του οικοσυστήματος, ζούμε την απόλυτη ύβρη. Γιατί η κατανάλωση είναι χυδαία λέξη. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι και αυτοαποκαλείται «καταναλωτής» και αυτό είναι τραγικό. Αν έχουμε το μυαλό μας στους φυσικούς πόρους, μπορούμε να ξεφύγουμε από την ύβρη του καταναλωτή. Προσωπικά το προχώρησα παρακάτω, πηγαίνοντας στη φιλοσοφία της φυσικής καλλιέργειας, της φυσικής διατροφής και της φυσικής ζωής, που είναι ένα τρίπτυχο το οποίο σε κάνει να νιώθεις συνεχώς ένα φυσικό ον, κομμάτι του φυσικού περιβάλλοντος -κι όχι κάτι ξένο από αυτό. Ένα σημείο του κύκλου της ζωής. Αν διατρέφεσαι με φυσικά προϊόντα, δεν μολύνεις το περιβάλλον με τις σκέψεις, τα συναισθήματα ή τα περιττώματά σου. Συμμετέχεις στην αέναη παραγωγή ζωής. Είναι υγεία και πολιτισμός για όποιον ζει έτσι και στηρίζεται στη μη βία, στη μη επέμβαση. Όσο το δυνατόν μηδενίζουμε το περιβαλλοντικό ίχνος μας».

Το έργο του: Εννιά βιβλία, τα δύο ιστορικού περιεχομένου και τα επτά λογοτεχνικά, είναι το μέχρι στιγμής έργο του Γιάννη Μακριδάκη. Όλα από τον εκδοτικό οίκο «Εστία», μιας και «δεν μου αρέσει να μην είμαι πιστός στους συνεργάτες μου», όπως δηλώνει. Τα βιβλία του χαρακτηρίζονται από μια συγκεκριμένη στάση ζωής, την οποία κρατά και ο ίδιος. Θα μπορούσαν δε να χαρακτηριστούν και πολιτικά, αφού «βάζουν τον αναγνώστη να ψαχτεί προς την κατεύθυνση του τρόπου ζωής και της σκέψης του».

«Βγήκε αυθόρμητα το γράψιμο» μας εξηγεί σε άλλο σημείο της συνομιλίας. «Μου άρεσε να ακούω ιστορίες και αυτό με έβαλε στη λογοτεχνία. Η οποία απαρτίζεται από πολλούς ανθρώπους γύρω μας που δεν γράφουν ούτε θα γίνουν ποτέ συγγραφείς, ωστόσο μιλάνε εξαιρετικά, κάνοντας τρομερή λογοτεχνία. Είχα κάτι μέσα μου, με έσπρωξε κι αυτό, μαζί με μια ερευνητική περιέργεια. Όλα αυτά θέλεις να τα επικοινωνήσεις όσο μαζεύονται, όσο μεγαλώνεις δεν μπορείς να τα κρατήσεις μόνο για σένα. Αν δεν τα πεις ή δεν τα γράψεις… πνίγεσαι».

Απαντώντας σε σχετικό ερώτημα, δεν διστάζει να δηλώσει ότι «μόνο τα ντουβάρια δεν αλλάζουν οπτική, αν και ίσως ακόμη κι αυτά αναγκάζονται κάποιες φορές», θέλοντας να τονίσει ότι είναι «άλλος άνθρωπος απ’ ό,τι όταν ξεκίνησα το γράψιμο».

Ένα απαύγασμα από τις ιδέες του: Ο Γιάννης Μακριδάκης ονειρεύεται μια ανθρωπότητα που θα φτάσει στη συνειδητότητα, υποστηρίζοντας ότι «για χιλιάδες χρόνια ο κόσμος ζει ασυνείδητα». Κάνει λόγο για τη μεγάλη ματαιότητα που συνιστά το κυνήγι του χρήματος, για άσκοπα ξοδεμένη ενέργεια και ζωές. Και λέει ενδεικτικά: «Χρειαζόμαστε αποεκπαίδευση. Άλλο η ζωή κι άλλο αυτό που ζούμε. Ο πλούτος δεν είναι το χρήμα, αλλά οι φυσικοί πόροι και τα προϊόντα που παράγονται από την εργασία των ανθρώπων. Ο άνθρωπος ξέχασε ότι τρέφεται από τη γη, νομίζει ότι τρέφεται από το σούπερ μάρκετ! Πρέπει να αποδομηθεί όλο αυτό που μας έχει γαλουχήσει και να δούμε την πραγματικότητα. Έχουμε αντιστρέψει τους όρους. Η λιτότητα είναι μια αρετή κι εμείς την έχουμε κάνει κατάρα! Παλιά οι άνθρωποι έλεγαν είμαστε πλούσιοι και δεν είχαν λεφτά! Κι εγώ είμαι πλούσιος, αλλά λεφτά δεν πιάνω παρά μόνο όταν πρέπει να πληρώσω λογαριασμούς». Και συνεχίζει: «Ο άνθρωπος έχει καλλιεργήσει έναν καταναλωτικό κι έναν ψηφιακό εαυτό, αλλά αυτοί οι δύο εαυτοί είναι στερεωμένοι στη φυσική του υπόσταση. Αν αυτή πάθει καρκίνο από τη συμπεριφορά του, πάνε όλα. Αλλά εμείς αυτήν τη φυσική υπόσταση τη θεωρούμε δεδομένη και μάλιστα την έχουμε παραδώσει στα χέρια ανήθικων ανθρώπων. Όπως αυτοί που παράγουν την τροφή…».

Πεποίθησή του είναι πως «ήρθαμε στη ζωή μόνο για να βιώσουμε αυτό το θαύμα. Για κανέναν άλλο λόγο». Και, περνώντας από την πολιτική πραγματικότητα των ημερών –και όχι μόνο- κλείνει τη συνομιλία λέγοντας χαρακτηριστικά: «Πρώτα αλλάζει η κοινωνία και μετά εμφανίζεται η αλλαγή στην πολιτική εκπροσώπησή της και στα κόμματα. Η αριστερά είναι εγκλωβισμένη στο χρηματοοικονομικό σύστημα και δεν μπορεί να δει παραέξω, τον πραγματικό πλούτο. Όταν ακούς αριστερούς να μιλάνε για λεφτά, φύγε μακριά»…

 

http://www.thessalonikinfo.gr