Μέσω δεινών και οδυνών περνάμε σ’ άλλη πίστα

Μετά από την προ μερικών μηνών διαμαρτυρία των κατοίκων του Σαουθάμπτον για την παρουσία στο λιμάνι τους της Αρμονίας των Θαλασσών, του μεγαλύτερου κρουαζιερόπλοιου στον κόσμο, το οποίο δημιουργεί περιβαλλοντικά προβλήματα και δυσκολεύει την ζωή τους, καταγράφηκε προχθές στην σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας μία ακόμη πρωτοφανής και πολύ δυναμική “αντιαναπτυξιακή” διαμαρτυρία.

Εκατοντάδες κάτοικοι της Βενετίας, στην πλειονότητά τους νέοι, της γενιάς των 90′s, οι οποίοι έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα στην χυδαιότητα του καταναλωτισμού, προέβησαν σε πλωτή διαδήλωση με φουσκωτά και άλλων ειδών πλεούμενα και παρεμπόδισαν την είσοδο των κρουαζιερόπλοιων στο λιμάνι, διαμαρτυρόμενοι για τα περιβαλλοντικά προβλήματα που προξενεί ο μεγάλος αριθμός τους και για τον αρνητικό αντίκτυπο που επιφέρει στην ποιότητα της ζωής τους ο τεράστιος αριθμός τουριστών που αποβιβάζουν στην πόλη τους και ανέρχεται στις 30.000 επισκέπτες ημερησίως.

Αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι, οι υπερασπιστές του ανθρωπογενούς και του φυσικού περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής, μαζί με όσους άλλαξαν τρόπο ζωής και αξιακό σύστημα και ζουν πλέον την καθημερινότητά τους διαφυλάσσοντας και προστατεύοντας ο καθένας με προσωπική του ευθύνη τους φυσικούς πόρους και την βιοποικιλότητα γύρω του, αποτελούν το λεγόμενο “νέο που γεννιέται” και το οποίο νομοτελειακά θα λάβει αργά – αργά, με τους ρυθμούς που επιβάλει ο ιστορικός χρόνος και μέσω αδιανόητων δεινών και οδυνών την θέση του στο παγκόσμιο στερέωμα, αντικαθιστώντας τις γενιές που επέβαλαν και ενσάρκωσαν τον καταρρέοντα πλέον καπιταλισμό της ανάπτυξης του γιγαντισμού και της απομύζησης του οικοσυστήματος.

Οι νέες αυτές γενιές αποτελούν την ανθρωπότητα της μετακαταναλωτικής – μετακαπιταλιστικής εποχής, που έχει ήδη ανατείλει και μάχεται να εδραιωθεί την στιγμή που ο καπιταλισμός ξεψυχάει και έχει γίνει ακραίος, χυδαίος και αναξιοπρεπής, ήτοι οι γενιές που τον ενσαρκώνουν και τον υπηρετούν τρώνε πλέον τις σάρκες τους και έχουν κατεβάσει τα βρακιά τους, έχουν χάσει κάθε αξιοπρέπεια και περηφάνια επιθυμώντας να ιδούν ξανά “ανάπτυξη” με κάθε τίμημα και θυσιάζουν στον βωμό της την ποιότητά της ζωής τους και το περιβαλλοντικό και πολιτισμικό κεφάλαιο των τόπων τους, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να υποθηκεύσουν το μέλλον και να καταστήσουν ομήρους του καπιταλισμού τις επερχόμενες γενιές για να τον συντηρήσουν κι αυτές με τη ζωή τους. Εξ ου και οι μάχες, τα δεινά και οδύνες που έρχονται.

χαιρετισμός από εξωτερικό / πρώτη φλέβα

Καλησπέρα Γιάννη,

Έβαλα στη βαλίτσα 40 κιλά βιβλία για να ‘χω μέχρι που θα ξανάρθω στην Ελλάδα, πρώτο πρώτο μόλις φτάσαμε διάβασα την “Πρώτη φλέβα”.

Στη βιβλιοθήκη που έχω τα βιβλία σου (πάνω αριστερά), έχω πιο κάτω δεξιά όλον τον Καββαδία, οτιδήποτε έχει γράψει ή έχει γραφτεί γι’ αυτόν.

Μπορεί να ήταν τυχαία η αρχική τοποθέτηση, αλλά μετά από το τελευταίο σου βιβλίο θα το κρατήσω μόνιμα έτσι, ή θα σας βάλω στο ίδιο ράφι, κάνετε καλή παρέα, και μεταξύ σας, και σε ‘μένα.

Ευχαριστώ και καλό χειμώνα, κράτα γερά στο καραούλι σου,
Στέλιος

Γράμμα από την Ελβετία

Αγαπητέ Μακριδάκη,

Τελειώνω σιγά το βιβλίο σου “Συρματένιοι…¨ που μου έκανε παρέα τις τελευταίες εβδομάδες. Μόλις διάβασα τον επίλογο με τις πολύ σωστές σκέψεις σου.

Σ’ ευχαριστώ θερμά για την δουλειά που έκανες. Παράλληλα διαβάζω το “Ακυβέρνητες Πολιτείες” του Τσίρκα και οι μαρτυρίες που έχεις μαζέψει μου έχουν διαφωτίσει μερικές απορίες σχετικές με το ό,τι έχει γίνει τότε ( και με το ό,τι γίνεται ακόμα ) στην Μέση Ανατολή.

Συνέχισε αν αντέχεις την δουλειά σου. Τα βιβλία σου, έχω διαβάσει και μερικά από τα μυθιστόρηματά σου, συμμετέχουν στην μεγάλη χαρά που μου δημιουργούν τα ελληνικά και τα ταξίδια στην χώρα σας.

Χαιρετίσματα από την “κεντρική Ευρώπη”.

Urs Faust

 

Το νερό δεν ανήκει στην κοινωνία των ανθρώπων

Η κυβέρνηση ακολουθεί για μιαν ακόμη φορά την γνωστή της πρακτική, αυτή του ψεύδους και της υποκρισίας ή τη στάχτη στα μάτια των ηλιθίων. Διότι προφανώς ηλίθιους θεωρούν τους πολίτες, περισσότερο ακόμη και από τα κομματικά μέλη τους, τα οποία έχουν προσωπικούς λόγους να πιστεύουν και να υποστηρίζουν τα φούμαρα που εκτοξεύονται από τα κυβερνητικά χείλη.
Την ίδια στιγμή λοιπόν που μεταφέρουν στο υπερταμείο προς ιδιωτικοποίηση το νερό και έχουν υπογράψει μνημόνια συνεργασίας με τη Γαλλία για “επενδύσεις”, δηλαδή για εξαγορά των υδατικών πόρων και δικτύων ύδρευσης και άρδευσης της χώρας, φωνασκούν κιόλας με κάθε ευκαιρία ότι δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιήσουν το νερό. Δύο αθλιότητες δηλαδή ταυτοχρόνως.
Το νερό όμως είναι φυσικός πόρος, και εκτός από αθλιότητα είναι μέγιστη βλακεία να το ιδιωτικοποιήσεις ή να νομίζεις ότι μπορείς να το ιδιωτικοποιήσεις.
Το νερό, όπως και το χώμα, ο άνεμος, ο ήλιος, οι σπόροι, το οξυγόνο, η κοσμική ενέργεια είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των έμβιων όντων, δεν είναι ούτε εμπορεύματα προς έλεγχο και προς εκμετάλλευση από τις καπιταλιστικές αγορές, όπως βλακωδώς πιστεύουν οι σπουδαγμένες αμόρφωτες κεφαλές του νεοφιλελεύθερου οικονομικού κατεστημένου και τα κατά τόπους κυβερνητικά υποχείριά τους, ούτε όμως κοινωνικά αγαθά, όπως διαλαλούν παραδοσιακά οι της πεπαλαιωμένης πλέον, λεγόμενης κάποτε αριστεράς, η οποία δυστυχώς δεν λέει παγκοσμίως να εκσυγχρονιστεί, να αντιληφθεί δηλαδή το πρωτεύον πρόβλημα της ανθρωπότητας και να υιοθετήσει λόγο και ρόλο απόλυτης υπεράσπισης του οικοσυστήματος και απόλυτης προστασίας και ελευθερίας των φυσικών πόρων.
Το νερό λοιπόν δεν ανήκει στην κοινωνία των ανθρώπων, για να το διεκδικούν ως δημόσιο, φθηνό και άφθονο, πόσω μάλλον για να το πωλούν και να το αγοράζουν ως εμπόρευμα, αλλά ανήκει και στα άλλα πλάσματα και όλα πρέπει να έχουν πρόσβαση σ’ αυτό για να μπορούν να ζήσουν και κατ’ επέκταση για να μπορεί να ζει και η ανθρωπότητα φυσικά. Αυτά είναι όμως πλέον ψιλά γράμματα για τον σύγχρονο άνθρωπο- καταναλωτή και φυσικά για το εδραιωμένο πολιτικοϊδεολογικό φάσμα, το οποίο εκφράζει σε κάθε ιστορική στιγμή την επικρατούσα ποιότητα σκέψης, ήθους και συναισθηματικής νοημοσύνης του γένους των ανθρώπων.

Απολογία αδυνάμου

Η θάλασσα είναι τέλεια αυτές τις φθινοπωριάτικες μέρες. Η μελαγχολία απλώνεται στον τόπο και τη βλέπεις μέσα από το νερό να πέφτει σαν πέπλο πάνω στα βουνά, στα δεντρά και στην πλάση. Άμα βγεις από τη θάλασσα γίνεσαι κι εσύ ένα μ αυτήν, μέρος του Κόσμου της, μικρό αδερφάκι των πουλιών και των φύλλων που πέφτουν.

Δεν μου βγαίνει καλά τελικά η κοινωνικοποίηση φίλοι μου αγαπητοί. Νιώθω ειλικρινά μεγάλη την τιμή της ανταπόκρισής σας, αλλά δεν βγαίνει, όσο κι αν προσπαθώ. Άσε που είναι τελικά πολύ άψυχη η επαφή μέσω οθόνης.

Αυτές τις μέρες οργανώνω λίγο το μέχρι πρότινος καλοκαιρινό μου κατάλυμα, το καλύβι των φυτών, για να βγάλω εκεί τον χειμώνα. Σπίτι όσο χωρείς, χωράφι όσο θωρείς, λέγανε οι παλιοί κι εγώ κάνω πράξη τουλάχιστον το πρώτο. Στα 12 τετραγωνικά του καλυβιού λοιπόν λέω να ξεχειμωνιάσω φέτος, μες στο χωράφι, μακριά από το χωριό, δίχως ανέσεις και δίχως σύνδεση στο διαδίκτυο. Να κάνω ένα πείραμα προσωπικής κατάληξης μιας και η ζωή είναι διαρκής και καθημερινή άσκηση του θανάτου.

Μετά από 6 χρόνια απουσίας μου από τις πόλεις και ζωής στο χωριό, ήρθε μάλλον η ώρα της πραγματικής αλλαγής και του προσωπικού περάσματος οριστικά στην αντίπερα της σύγχρονης ζωής όχθη, στην πραγματική και ουσιαστική εναρμόνιση με τα άλλα φυσικά πλάσματα και τους φυσικούς πόρους, στη ζωή δίπλα τους ολοχρονίς, απλά και ταπεινά όπως ταιριάζει στον Κόσμο, δίχως κανένα σχεδόν αποτύπωμα επί της γης πέραν των πελμάτων.

Θα τα λέμε κάπου κάπου φυσικά, εδώ και στο ΤΡΡ, έχει ο καθένας το χλε του, έτσι το λένε εδώ το χούι που φεύγει μετά από την ψυχή.

 

ΥΓ 1

Σαν κλείσιμο ίσως της περιόδου έκανα προχτές και θα δημοσιευτεί σύντομα μια συνέντευξη μετά φωτογράφισης για ένα περιοδικό που κυκλοφορεί μαζί με το ΒΗΜΑ. Περαστικός από την Αθήνα προς Εύβοια για μάζεμα καρυδιών, είπα να μην απογυρίσω τον ευγενικό άνθρωπο Μάκη Προβατά που μου ζήτησε συνέντευξη και ενέδωσα. Το ‘χω ψιλομετανιώσει φυσικά, σε μένα οφείλεται αυτό και στο ότι δεν μπορώ να μιλάω πια όταν είμαι έξω από τον βιότοπό μου, αλλά τώρα πια δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

 

Η πρώτη φλέβα

Κριτική από Χαρίκλεια Δημακοπούλου

Ο Χιώτης λογοτέχνης και οικολόγος καλλιεργητής κ. Μακριδάκης διακρίνεται για την τεραστία ευκολία του στην γραφή και στον χειρισμό του λόγου.

Στο νέο του βιβλίο, που χαρακτηρίζει ο ίδιος νουβέλλα, αλλά έχει την πληρότητα, αν και όχι την έκταση μυθιστορήματος, επέλεξε να μας παρουσιάσει την μοναξιά δύο προσώπων, που κατ εξοχήν κινήθηκαν μεταξύ πολλών ανθρώπων.

Οι ήρωές του είναι ένας συνταξιούχος ναυτικός και μία πόρνη, που έχει αποσυρθεί από την “επαγγελματική δράση” και ζει σε ένα έρημο χωριό της Κρήτης. Η επιλογή των δύο αυτών προσώπων επιτρέπει την προσέγγιση του αγοραίου έρωτος από τις δύο πλευρές, της προσφοράς και της ζητήσεως. Η ιδέα είναι ευφυής και ο λόγος αμφοτέρων (που δηλούται και με διαφορετικά τυπογραφικά στοιχεία) συνθέτει δύο παραλλήλους μονολόγους, που δεν μπορούν να διασταυρωθούν, απλώς διότι δεν τους έφερε αντιμετώπους ο συγγραφεύς.

Η κοινωνική κατάστασις της εικοσαετίας του 1960-1980 παρελαύνει προ του αναγνώστου από το στόμα δύο ανθρώπων που ζουν στην μοναξιά τους, αλλά χωρίς αυτολύπηση και χωρίς την αίσθηση αδικίας που θα μπορούσε αυτή η επιλογή τους να σημαίνει. Και οι δύο αποδέχονται τον εαυτό τους όπως είναι, χωρίς ωραιοποιήσεις και ψιμμύθια. Και αναλαμβάνουν το βάρος των επιλογών τους.

Εφημερίδα Εστία 17/9/2016

Εργαστήριο λογοτεχνίας στο Ομήρειο

Το εργαστήριο θα γίνεται κάθε Πέμπτη 5.30μμ-8.00μμ

Η πρώτη μας συνάντηση θα είναι την Πέμπτη 29 Σεπτ.

Οι εγγραφές γίνονται στο Ομήρειο την ερχόμενη εβδομάδα 20-24 Σεπτ.

Καλή μας αντάμωση και συνεργασία

Κόψτε τον λαιμό σας

Η κατάσταση με το προσφυγικό ζήτημα στο Βόρειο Αιγαίο είναι τραγική, μέχρι να γίνει ακόμη χειρότερη. Διότι προοπτική εκτόνωσης δεν υπάρχει, αφού δεν υπάρχει πολιτική βούληση προς αυτή την κατεύθυνση. Απεναντίας, όλα δείχνουν ότι πολύ σύντομα θα έχουμε βίαιες συγκρούσεις και νεκρούς εντός των νησιωτικών κοινωνιών.

Στη Χίο είναι εγκλωβισμένοι εδώ και ένα εξάμηνο περισσότεροι από 3.500 πρόσφυγες και μετανάστες, οι 2.000 εκ των οποίων ζουν σε πρόχειρα τσαντίρια και σε λυόμενους οικίσκους εντός δύο καταυλισμών στο κέντρο της πόλης. Άνθρωποι απελπισμένοι, δίχως καμιά ελπίδα ζωής και δίχως χρήματα είναι παρκαρισμένοι πρόχειρα εδώ από την ευρωπαϊκή και την ελληνική κυβέρνηση, οι οποίες έχουν υιοθετήσει μία και μόνη πολιτική στάση αντιμετώπισης των προσφύγων και των ντόπιων: “Κόψτε τον λαιμό σας”.

Αυτό θα γίνει λοιπόν πολύ σύντομα και ας μην αναρωτηθεί κανείς εκ των υστέρων για ποιον λόγο συνέβη.

Στη Χίο ήδη πολλοί κάτοικοι του κέντρου της πόλης αλλά και των χωριών που βρίσκονται κοντά στο λεγόμενο χοτ-σποτ ζουν ανασφαλώς, κάτι που είναι πρωτόγνωρο και φυσικά πολύ άβολο γι’ αυτούς. Σε ένα νησί όπου οι κάτοικοι είχαν συνηθίσει να κοιμούνται ή να φεύγουν από τις κατοικίες τους και να αφήνουν το κλειδί στην πόρτα, επικρατεί ξαφνικά μια κατάσταση ανασφάλειας, μικροεγκληματικότητας, η οποία μπορεί να γίνει και μεγάλη υπό κατάλληλες συνθήκες και όλο αυτό εκπορεύεται από την απουσία του ελληνικού κράτους ή μάλλον από την επιλογή του να θυσιάσει την τοπική κοινωνία και τους ίδιους τους πρόσφυγες για να κάνει πολιτική σφουγκοκωλάριου της κυρίας Μέρκελ.

Την ίδια στιγμή λοιπόν που η μικροεγκληματικότητα έχει αυξηθεί κατακόρυφα και η τοπική κοινωνία, η οποία είναι παραδοσιακά φιλήσυχη και συντηρητική, έχει αρχίσει να διαμαρτύρεται ήπια για την κατάσταση, την ίδια αυτή στιγμή έχουμε άλλες δύο παραμέτρους που κάνουν το μείγμα εκρηκτικό. Η μία είναι η ύπαρξη μερίδας αμόρφωτων οπαδών της βίας, οι οποίοι την έχουν δει “πατριώτες και εκκαθαριστές του τόπου από τα μιάσματα”, και η άλλη είναι το ποιόν των τοπικών αρχών, οι οποίες αποτελούνται από έναν καθυστερημένο βουλευτή της αντιπολίτευσης, έναν αδίστακτο αριβίστα βουλευτή της κυβέρνησης, έναν λαϊκιστή υποκινητή διαφόρων καταστάσεων πατριδοκαπηλείας αντιπεριφερειάρχη, ο οποίος έφτασε ακόμη και στο σημείο να γράψει στο φβ ότι καλός Τούρκος είναι ο νεκρός Τούρκος, (άσχετο αλλά και σχετικό: την ίδια ώρα που η αγορά του νησιού ζει μόνο από τους Τούρκους τουρίστες οι οποίοι επισκέπτονται το νησί κατά χιλιάδες), έναν ολίγιστο απολιτίκ δήμαρχο, ο οποίος μέσα στην αγωνία του να μην τον πούνε αριστερό και χάσει την εκτίμηση του μητροπολίτη μπήκε επικεφαλής των “αγανακτισμένων πολιτών” για να σπάσει την κατάληψη διαμαρτυρίας των προσφύγων στο λιμάνι, και τέλος έναν δεσπότη που εκφράζει απολύτως την λαϊκή ρήση “ο Θεός να σε φυλάει από δραστήριο βλάκα”, ο οποίος θέλοντας κι αυτός να ακουστεί η φωνή του όπως κάποιων ομοίων του ανά την επικράτεια, εκτοξεύει εριστικές πολιτικές κορώνες κατά καιρούς βάζοντας το λιθαράκι του στην κοινωνική κατάρρευση που επίκειται σφοδρή και με θύματα. Θα μου πείτε, η κάθε κοινωνία έχει τις αρχές που την εκφράζουν και είναι ο καθρέπτης της, και δεν θα διαφωνήσω.

Τα επεισόδια λοιπόν που έλαβαν χώρα την Τετάρτη το βράδυ, με τα ΜΑΤ να ρίχνουν χημικά στην κεντρική πλατεία της πόλης για να αποτρέψουν μερικούς θερμόαιμους “πατριώτες” να πλησιάσουν τα προσφυγικά τσαντίρια και να δείρουν γυναικόπαιδα που δεν καταλάβαιναν καν τι συμβαίνει αλλά και κάποιους νεαρούς πρόσφυγες εξίσου θερμόαιμους που κάνουν τσαμπουκάδες εξοργισμένοι καθώς είναι κι αυτοί από την ζωή χωρίς παρόν και μέλλον που τους επιφύλαξε η Ευρώπη, και το τελικό ξέσπασμα της βίας των “πατριωτών” επί κάποιων τοπικών δημοσιογράφων ελλείψει άλλου “εχθρού”, μιας και πολύ σοφά το μεγάλο μέρος της κοινωνίας τους έχει περιθωριοποιημένους αλλά και οι ομάδες αλληλεγγύης και οι ενεργοί πολίτες δεν προβαίνουν σε κινήσεις αντιδιαδηλώσεων, είναι μόνον η αρχή.

Η κατάσταση μυρίζει όχι μπαρούτι, αλλά αίμα. Πολύ σύντομα θα υπάρξει νεκρός, είτε ντόπιος, είτε πρόσφυγας είτε εκ των ξένων μελών των ΜΚΟ που έχουν εγκατασταθεί εδώ, και θα φανούν οι καρποί της πολιτικής του “κόψτε τον λαιμό σας”, την οποία εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση εδώ και πολύν καιρό στο νησί.

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 17 Σεπτ. 2016

Εργαστήρι λογοτεχνίας

Φέτος αποφάσισα να επικοινωνήσω λίγο περισσότερο με τους ανθρώπους μέσω της τέχνης και ανέλαβα την οργάνωση ενός εβδομαδιαίου εργαστηρίου λογοτεχνίας που θα γίνεται στο Ομήρειο πνευματικό κέντρο του δήμου Χίου.

Επίσης λέω να το κάνω και διαδικτυακά το εργαστήρι, ένα δίωρο κάθε βδομάδα για εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό ανθρώπων, που ενδιαφέρονται να το παρακολουθήσουν αλλά ζούμε μακριά ο ένας από τον άλλον.

Το εργαστήρι θα έχει 3 άξονες:

α) Θεωρία στην τεχνική της αφήγησης
β) Πρακτική επί της καταγραφής και μελέτης προφορικής λογοτεχνίας
γ) Παραγωγή έργων λόγου
Οι ενδιαφερόμενοι επικοινωνήστε στο akridaki@gmail.com να συνεννοηθούμε για τα πρακτικά και θα αρχίσουμε καλόν Οκτώβρη. Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου.

Ο ΠτΔ πέρασε από πάνω μου

Προχτες πέρασε πάνω από το κεφάλι μου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ήτανε μέσα σ’ ένα ελικόπτερο και καμάρωνε το μαύρο χάλι του νησιού ύστερα από τις πυρκαγιές. Βρισκόμουνα μες στο μικρό χωράφι που φροντίζω και καμάρωνα κι εγώ τη δουλειά που κάνει η φύση άμα την αφήνεις ήσυχη, όταν άκουσα από πάνω μου τον ενοχλητικό μονότονο ήχο της έλικας που πήγαινε προς τον νοτιά και γύρισα ενοχλημένος το κεφάλι μου κατά τον ουρανό.

Όποτε βλέπω να περνά από πάνω μου ελικόπτερο, ο νους μου τρέχει στις εκτεταμένες από αέρος σπορές που ονειρεύομαι για τα βουνά που έχουν καεί, όχι μία, αλλά διπλές και τρίδιπλες φορές μέσα σε λίγα χρόνια, οπότε δεν έχει απομείνει πάνω τους πια ούτε κολυμπηθρόξυλο, που λένε, όχι δεντρύλιο για να αναπτυχθεί, ούτε δέντρο για να σπείρει.

Η αναβλάστηση των περιοχών που έχουν ερημοποιηθεί είτε από πυρκαγιές είτε από την εντατική εκμετάλλευση και τα χημικά είναι κατά τη γνώμη μου ζήτημα φλέγον, στο οποίο επιβάλλεται να στρέψει άμεσα και δραστικά την προσοχή της η ανθρωπότητα, αν θέλει να έχει μέλλον επί της γης. Διότι αφενός είναι τόσο ραγδαίοι οι ρυθμοί ερημοποίησης, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο εφησυχασμού, αφετέρου ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που δεν συμμετέχει ούτε συνειδητά, ούτε ασυνείδητα πλέον στην αναβλάστηση της γης και στην συνέχιση του κύκλου της ζωής.

Αν δούμε ένα κομμάτι γης, το οποίο έχει μέσα του και τριγύρω του κάποια δέντρα, και το παρατηρήσουμε σε βάθος μερικών χρόνων χωρίς φυσικά να επέμβουμε, θα δούμε ότι η άγρια βλάστηση ολοένα θα φουντώνει και ότι δεντρύλια των ειδών που ήδη υπάρχουν εκεί, αλλά και άλλα όπως συκιές, τσικουδιές, αγριελιές, δαφνιές, μουριές θα φυτρώνουν εντός του, ακόμη κι αν δεν υπάρχουν εκεί και αυτό συμβαίνει φυσικά από τους σπόρους που κουτσουλούν τα πουλιά όταν κοιμούνται στα δέντρα του ή όταν πετούν από πάνω του, όπως πέρασε ο πτΔ πάνω από μένα ή αφοδεύουν τα αγρίμια όταν περνούν από μέσα του.

Η φύση δηλαδή αναγεννιέται από τις σπορές που κάνουν τα ίδια τα δέντρα και τα φυτά με τη  βοήθεια του ανέμου, αλλά και με τη  βοήθεια των πουλιών και των ζώων που κουβαλάνε τους σπόρους με το έντερό τους ή με το τρίχωμά τους και τους αποθέτουν σε άλλα σημεία, όπου αυτοί φυτρώνουν. Έτσι αναπτύσσεται και ένας ωραίος ανταγωνισμός μεταξύ των φυτών, ποιο θα κάνει τον πιο γλυκό και γευστικό καρπό για να τον προτιμήσουν τα πουλιά και τα ζώα, έτσι ώστε να τον φάνε και να διασπείρουν τα σποράκια του μετά όσο πιο πολύ, όσο πιο μακριά.

Κάποτε συμμετείχε και ο άνθρωπος σε αυτή τη διαδικασία αναβλάστησης της γης. Τότε που ήταν κι αυτός ένας κρίκος στην φυσική αλυσίδα της ζωής. Τότε που τρεφόταν με ζωή και αφόδευε ζωή στο χώμα. Μετά εκπολιτίστηκε, προόδευσε, εξελίχθηκε, απομακρύνθηκε από τις φυσικές διαδικασίες, άφησε κατά μέρος τις τροφές και άρχισε να τρέφεται με τρόφιμα, να αφοδεύει δε σε κλειστά δίκτυα που οδηγούν τα περιττώματά του σε βιολογικούς καθαρισμούς διότι αποτελούν μόλυνση πλέον για τη γη, όπως φυσικά και ο ίδιος.

Στην εποχή του καταναλωτισμού λοιπόν, που απομυζεί τη γη και την μολύνει ταυτόχρονα, ο άνθρωπος αποτελεί την μεγαλύτερη απειλή για τον εαυτό του αφού αυτοκτονεί καθημερινά εξαφανίζοντας τα άλλα είδη ζωής, μολύνοντας και ερημοποιώντας του βιοτόπους τους, απομυζώντας τους φυσικούς πόρους και τέλος, καθιστώντας τον εαυτό του ασθενή τρεφόμενος με προϊόντα τεχνητά. Στην εποχή του καταναλωτισμού, που αρχίζει πλέον να δύει, πόσω μάλλον προτύτερα, όταν ήταν στο ζενίθ της, όποιος άνθρωπος έχει περάσει στην επόμενη φάση, την μετακαταναλωτική, δηλαδή έχει συνειδητοποιήσει την φυσική του υπόσταση και τιμά ξανά τον ρόλο του ως κρίκος στην αλυσίδα της ζωής, αποτελεί ακόμη προσωπικότητα αμφιλεγόμενη, για να μην πω ότι είναι “ο τρελός του χωριού”. (Λογοτεχνικά το έχω δώσει αυτό στην νουβέλα Αντί Στεφάνου, εκδ. Εστία 2015)

Άκουγα και έβλεπα λοιπόν το ελικόπτερο προχθές, που κουβαλούσε από πάνω μου όλες τις ψηλές και χαμηλές αρχές του τόπου αλλά άφηνε πίσω του μονάχα ρύπους ήχου και καυσαερίου αντί για σπόρους και σκεφτόμουνα ξανά εκείνη την ιδέα της σποράς από αέρος στις καμένες εκτάσεις. Σκεφτόμουνα να μπορούσαν όλες αυτές οι κεντρικές και τοπικές αρχές να οργανώσουν στις πληγείσες περιοχές της χώρας π.χ. στη Χίο και στη Θάσο κατά το τρέχον φθινόπωρο μια δράση στην οποία θα συμμετέχουν σύσσωμες οι κοινωνίες των νησιών, τα σχολεία, οι επιχειρήσεις, άπαντες. Να αφιερώσουν μια βδομάδα στον τόπο που τους φιλοξενεί και να του δώσουν πίσω κάτι τις από αυτό που τους παράσχει τόσα χρόνια, να συνδράμουν κι αυτοί στην αναγέννησή του, βγαίνοντας στη φύση καθοδηγούμενοι από τα τοπικά δασαρχεία και συλλέγοντας πχ τσουβάλια βελανίδια τώρα που είναι έτοιμα και πέφτουν από τους δρύδες και τις βελανιδιές ή κουκουνάρια από τα πεύκα και ό,τι άλλον άγριο σπόρο διαθέτει ο τόπος τους, σπόρους τους οποίους κατόπιν ένα ελικόπτερο όπως αυτό που πέρασε από πάνω μου προχθές, θα σπείρει σε όλα τα βουνά, για να φυτρώσουν κάποιοι από αυτούς με τις βροχές του φθινοπώρου και την ερχόμενη άνοιξη να γεμίσει ο κόσμος φυντάνια. Μια τέτοια δράση, σε συνδυασμό με την αυστηρή τήρηση της νομοθεσίας περί απαγόρευσης της βόσκησης και της αλλαγής χρήσης γης στις καμένες δασικές περιοχές, είναι πολύ βοηθητική νομίζω για την ταχύτερη αναβλάστηση των κατεστραμμένων τόπων.

Αφού εμείς οι άνθρωποι λοιπόν είμαστε πλέον πολιτισμένοι, δεν τρώμε πια σπόρους και δεν τους χέζουμε στη γη, άρα δεν μετέχουμε ασυνείδητα στην αναγέννησή της, ας μετάσχουμε τουλάχιστον συνειδητά, με άλλους τρόπους, που ταιριάζουν περισσότερο στο προφίλ μας ως σύγχρονοι και προοδευμένοι.

Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 14 Σεπτ 2016