Το γκρέιντερ της “ανάπτυξής μας”

Πρώτη φορά που έκανα αυτή τη σκέψη ήταν πριν από χρόνια όταν βρισκόμουν στο ΚΤΕΛ Χανίων και έβλεπα τα θηριώδη υπεραστικά λεωφορεία, όλα γερμανικής κατασκευής, τα οποία έφευγαν με λιγοστούς επιβάτες το καθένα για κάποια χωριά με υπέροχα και τόσο αταίριαστα με τα βαριά αυτά σιδερένια οχήματα κρητικά τοπωνύμια. Ήταν το θέαμα θλιβερό.

Η σκέψη φυσικά δεν ήταν άλλη από το ότι ένας λαός μεσογειακός, με άλλες αξίες, άλλες ικανότητες, άλλες ανεπτυγμένες μεθοδολογίες και εργασίες, ένας λαός αλλού προσανατολισμένος και αλλού ασκημένος πνευματικά, σωματικά και ψυχικά λόγω της μορφολογίας του τόπου και των κλιματικών συνθηκών οι οποίες καθορίζουν βέβαια τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά κάθε πλάσματος, βρέθηκε ξαφνικά δεμένος στο άρμα άλλων λαών, αλλιώς εξελιγμένων και με άλλες ικανότητες, να ακολουθεί συνεχώς τις επιλογές τους ολοένα προς τον γιγαντισμό, να γίνεται δέσμιος της τεχνολογίας τους, η οποία δίχως τεχνογνωσία είναι απολύτως αποικιοκρατική και τέλος να γίνεται θύμα της ίδιας του της “ανάπτυξης” αφού καταστρέφει τον τόπο του και πέφτει πολλές φορές και ο ίδιος θύμα της λόγω της προφανούς έλλειψης εκπαίδευσης, εμπειριών αλλά και της απότομης, μη αφομοιώσιμης αλλαγής αξιακού συστήματος προς την κατεύθυνση του ευτελισμού.

Έτσι βρίσκεται ένας λαός χρεωμένος στην γερμανική βιομηχανία, να κατέχει και να χειρίζεται με τα χέρια του μηχανήματα, οχήματα κλπ εργαζόμενος σκληρά και επικίνδυνα καθημερινά, προσβλέποντας σε ευτελή ποσά εισιτηρίων επιβατών ή αμοιβών από έργα, με τα οποία έχει πλέον σκοπό ζωής και ιδανικό να ξεπληρώσει πρώτα τις υποχρεώσεις του έναντι των δανειστών και κατόπιν να επιβιώσει…

Ένας λαός δηλαδή γρανάζι της βιομηχανίας των νεοαποίκων του, του οποίου η μόνη μοίρα είναι να δουλεύει μέχρι να αρρωστήσει και να συνταξιοδοτηθεί ασθενής ή μέχρι να αφήσει άγουρος την τελευταία πνοή του στον βωμό της “ανάπτυξής” του και να ζει μέχρι τέλους του με τα ψυχία του ίδρου του ως αντικείμενο εκμετάλλευσης . Τελευταία, η εξέλιξη του συστήματος έφερε και κυνικότερες ακόμη “επιλογές” “ζωής”, τις οποίες όλοι ζούμε στο πετσί μας αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης, δηλαδή της ελεγχόμενης καθίζησης της πυραμίδας του “πλούτου” προς πλήρη και πρόωρη εκχύμωση της ζωής και της ενέργειας των ανθρώπων γραναζιών.

Τις ίδιες σκέψεις κάνω και από χθες που βλέπω το γκρέιντερ να στρώνει τον χείμαρρο και την παραλία σε μια συνεχή και βλακωδώς καταστροφική προσπάθεια του λαού αυτού να βγάλει χρήματα για να ξεπληρώσει τις γερμανικές και παγκοσμιοποιημένες βιομηχανίες και να “ζήσει” κατόπιν. Το γκρέιντερ αυτό που συμβολίζει όλη την καταστροφική μας πορεία αφού πριν λίγα χρόνια πήρε και τη ζωή ενός νέου παιδιού χειριστή του και τέκνου των ιδιοκτητών του. Το γκρέιντερ αυτό το οποίο συμβολίζει όλη μας τη στρεβλή και αυτοκαταστροφική πορεία, για την οποία βεβαίως έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης οι κατά τόπους και κατά περιόδους αιρετοί όλων των βαθμίδων, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες των ανθρώπων και ανευθύνως φερόμενοι φροντίζουν να ανοίγουν “δουλειές” καταστρέφοντας την πατρίδα τους και πετώντας δημόσιο χρήμα, όμηροι κι αυτοί των γερμανικών κυρίως βιομηχανιών μέσω των εργολάβων.

Και αναρωτιέμαι πόσο ακόμη θα πληρώνουμε ως λαός και ως χώρα το κάθε γκρέιντερ, το κάθε μηχάνημα, την κάθε τεχνολογία των νεοαποίκων. Πόσο αίμα, πόσο ιδρώτα, πόση αξιοπρέπεια και  πόσο τοπίο και πλούτο αέναο θα θυσιάσουμε. Πόσο μυαλό και πόση ψυχή χρειάζεται για να απεμπλακούμε από αυτή την καταστροφική διελκιστίνδα; Και άραγε γίνεται να ξεφύγουμε πια ή όχι; Αφού δεν μπορέσαμε να δούμε τη μοίρα μας τη μαύρη με τόση καταστροφή και τόσο θάνατο που βιώσαμε ως τώρα εξαιτίας αυτής της ίδιας της “ανάπτυξής μας” μπορούμε να έχουμε ελπίδες αλλαγής πορείας; Προσωπικά για το μόνο που είμαι βέβαιος είναι ότι έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος. 

Ναι στην “ανάπτυξη”!!!

Η μετάλλαξη του Συριζα είναι απολύτως εμφανής εδώ στη Χίο. Το ίδιο και η αναξιοπρέπεια των νεοαρχόντων της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Αναζωπύρωσαν τελευταία το επί 30 χρόνια υφιστάμενο ζήτημα της επέκτασης του αεροδρομίου μέσα στην πόλη και οι μεν Συριζαίοι (στελέχη της ΝΕ) δηλώνουν πλέον υπέρμαχοι της επέκτασης και της ανάπτυξης, οι δε ανόητοι και αναξιοπρεπείς νεοάρχοντες (Δήμου και Περιφέρειας) λαϊκίζουν ξεδιάντροπα χαϊδεύοντας τα αυτιά του πλέον οπισθοδρομικού κομματιού της τοπικής κοινωνίας.
Έτσι, βρέθηκαν όλοι μαζί αντάμα να υποστηρίζουν πλέον μια επέκταση ενός αεροδρομίου, του οποίου οι μελέτες λένε ότι η ζώνη υψηλού κινδύνου θα περικλείει την μισή πόλη μέχρι και το λιμάνι της, ότι οι καμπύλες ηχορύπανσης θα καταγράφουν υψηλή όχληση σε όλο το οικιστικό σύνολο της πόλης και των προαστίων της, ότι ο ταχείας κυκλοφορίας υφιστάμενος παραλιακός δρόμος πρέπει να υπογειωθεί και άλλα τέτοια, τα οποία θέτουν το εν λόγω έργο της επέκτασης στη σφαίρα του ανεπίτρεπτου να συμβεί σε “πολιτισμένη” ευρωπαϊκή χώρα αλλά του ανέφικτου να υλοποιηθεί σε μια πτωχευμένη αποικία.
Δηλώνουν και διαδηλώνουν λοιπόν οι ανακόλουθοι τοπικοί Συριζαίοι και οι νεοάρχοντες με πάθος υπέρ της επέκτασης και κατακεραυνώνουν την πολιτεία, η οποία έδωσε 30εκ. ευρώ για να απαλλοτριώσει για λόγους πελατειακούς της του πασόκ εποχής κάποια ακίνητα στη βόρεια μεριά του αεροδιαδρόμου αλλά τώρα δεν δύναται οικονομικά ούτε να τα γκρεμίσει, ούτε να περιφράξει την απαλλοτριωθείσα γη και να υπογειώσει τον δρόμο.
Την ίδια στιγμή όλοι αυτοί που κόπτονται για την “ανάπτυξη της πατρίδας” δεν λένε κουβέντα για την επικείμενη εκποίηση του αεροδρομίου στο γερμανικό δημόσιο, άρα προφανώς υποστηρίζουν ότι πρέπει να το παραχωρήσουμε αναβαθμισμένο!
Η υπόθεση “επέκταση αεροδρομίου Χίου” έγινε λοιπόν αφορμή για να εκτεθούν στα μάτια των πολιτών όλοι όσοι παίζουν προσωπικής ματαιοδοξίας και κομματικά ή παραταξιακά πολιτικά παίγνια εις βάρος τους και να αποδειχθεί περίτρανα ότι νεοάρχοντες και συριζαίοι αντάμα είναι το ίδιο ανακόλουθοι λαϊκιστές, αν περιμένουμε δε λίγο ακόμη, θα τους ακούσουμε με τα ίδια μας τα αυτιά και θα τους δούμε με τα μάτια μας να υποστηρίζουν και τις ΒΑΠΕ της Ιμπερντρόλα Ρόκας για να έρθει η ανάπτυξη.

ΥΓ

στον συριζα χίου και μάλλον παντού στην ελλάδα, εκτός από τους εν μεταλλάξει συντρόφους υπάρχουν και αυτοί που ό,τι και να δουν δεν το πιστεύουν και το δικαιολογούν. Είναι αυτοί που ήρθαν να δικαιολογήσουν και να νομιμοποιήσουν τα εγκλήματα των μνημονιακών κυβερνήσεων. στο προκείμενο, νομιμοποιούν και αποδέχονται το έγκλημα πελατειακής πολιτικής των τσουρή μουσουρούλη βενιέλου βορίδη, οι οποίοι έδωσα 30 εκ ευρώ ενός πτωχευμένου δημοσίου για απαλλοτριώσεις ενός έργου που δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Και τώρα οι σύντροφοι αντί να καταγγείλουν αυτές τις πολιτικές, χαϊδεύουν τα αυτιά των μικροαστών αναπτυξιολάγνων

Ιδιωτικοποίηση Φυσικών Πόρων η μέγιστη ανοησία της ανθρωπότητας

Η μεγαλύτερη αθλιότητα αλλά ταυτόχρονα και αυτοκαταστροφική ανοησία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού-καταναλωτικού μοντέλου είναι ότι δεν σέβεται τη ζωή και τη διαφορετικότητα (παρ’ όλο που οι εκπρόσωποί του αυτοπροβάλλονται και βαυκαλίζονται ως οι μόνοι πολιτισμένοι του σύμπαντος κόσμου).

Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την υπόθεση “ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων”.
Έχω γράψει κι άλλες φορές ότι οι φυσικοί πόροι δεν είναι κοινωνικά αγαθά, όπως πεπλανημένα υποστηρίζουν τα πολλά κινήματα ενάντια στην ιδιωτικοποιήσή τους, τα οποία αναπτύχθηκαν εντός του καπιταλιστικού-καταναλωτικού συστήματος ως φυσικά αντισώματα. Οι φυσικοί πόροι είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων του Οικοσυστήματος, του μοναδικού δηλαδή αυθύπαρκτου άρα αληθινού και τέλειου συστήματος, στο οποίο περιέχεται ως υποσύνολο το τεχνητό, χωλό και πλάνο καταναλωτικό-καπιταλιστικό σύστημα.
Ιδιωτικοποίηση λοιπόν των αρχέγονων αγαθών κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων σημαίνει πολύ απλά ότι έχει πάρει πλέον εντελώς λάθος δρόμο προς την χυδαιότητα ο ουμανισμός – διαφωτισμός της Δύσης αφού έχει μετεξελιχθεί σε έναν καταναλωτικό εγωκεντρισμό μέχρι απομύζησης του οικοσυστήματος, αποκλείοντας ταυτόχρονα από τη ζωή και την επιβίωση κάθε άλλο πλάσμα, είτε αυτό είναι διαφορετικού είδους είτε όμως και άνθρωπος, που δεν αποδέχεται ή που δεν δύναται να μετάσχει και να ακολουθήσει το καπιταλιστικό-καταναλωτικό μοντέλο.
Με άλλα λόγια κάθε πλάσμα που δεν έχει τρόπο να αγοράσει φυσικούς πόρους για να επιβιώσει, θα πεθαίνει (θα διώκεται ή θα δολοφονείται, από τους φρουρούς της ιδιωτικής εταιρίας στην οποία ανήκουν, ως καταχραστής αυτών).
Αυτό δεν είναι κάτι το νέο αφού ισχύει εδώ και πολλές δεκαετίες με συνέπεια την καταστροφή μεγάλου μέρους του οικοσυστήματος και εξαφάνισης μεγάλου ποσοστού των έμβιων ειδών του, λόγω της άκρατης και αλόγιστης εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων από τον καταναλωτή. Αυτό που είναι νέο όμως είναι η άκρατη επιτάχυνσή του στα χρόνια μας, η συνέχισή του με φρενήρεις ρυθμούς λόγω της ιδιωτικοποίησης των φυσικών πόρων και έχει ως αποτέλεσμα αυτή η πορεία να οδηγεί μαθηματικά στον πλήρη αφανισμό όσων είναι αδύναμοι να καταναλώσουν πληρώνοντας με χρήμα, άρα στην “μονοκαλλιέργεια” των καταναλωτών επί της γης και εντέλει στον κανιβαλισμό τους.
Εκτός αν η ανθρωπότητα των καταναλωτών κατανοήσει επιτέλους ό,τι ο άλλος της εαυτός, δηλαδή η ανθρωπότητα της Επιστήμης και της Τέχνης, έχει ήδη κατακτήσει και θεραπεύσει από αιώνες. Το ότι δεν μπορεί δηλαδή να επιβιώσει δίχως τα άλλα πλάσματα (όσο και αν κάποια από αυτά τα εκτρέφει και τα αναπαράγει η ίδια ως υβρίδια και μεταλλαγμένα για να τα “καταναλώνει” κατόπιν αυτοκτονώντας καθημερινά).
Αν κατανοήσει η ανθρωπότητα των καταναλωτών ότι η “συγκαλλιέργεια” των ειδών είναι η μόνη απαραίτητη προϋπόθεση υγιούς κοινωνίας, συνολικής ανάπτυξης και αενάου ύπαρξης των φυσικών πόρων και άρα και δική της,
Αν σεβαστεί η ανθρωπότητα των καταναλωτών τη ζωή απ’ όπου κι αν προέρχεται, αν φροντίσει να υπάρχουν, να ζουν και να ευημερούν τριγύρω της όλα τα είδη των διαφορετικών πλασμάτων επί γης καθώς βέβαια και οι “διαφορετικοί” άνθρωποι, οι “απολίτιστοι”, οι “αντιαναπτυξιακοί”, οι “οπισθοδρομικοί”, οι “αντικαταναλωτές”, οι “λοξοί”, οι “αναχωρητές” και όπως αλλιώς τους χαρακτηρίζει διότι αυτοί όχι μόνον είναι λιτοί και ολιγαρκείς ως προς την χρήση των φυσικών πόρων αλλά είναι εκείνοι που συμβάλουν καθημερινά εκούσια και ακούσια στην αναπλήρωση μεγάλου μέρους αυτών των φυσικών πόρων που χρειάζεται ο καταναλωτισμός – καπιταλισμός για να λειτουργήσει και ο καταναλωτής για να κρατηθεί στη ζωή ως φυσικό ον και ας του διαφεύγει εντελώς αυτή του η υπόσταση μέχρι να ασθενήσει.

αναγνωστική απόκριση για “Αντί Στεφάνου” και για “Του Θεού το μάτι”!

Γιάννη καλημέρα!

Διάβασα το «ΑΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥ» και πραγματικά το απόλαυσα! Από τις πρώτες σελίδες άρχισα να χαμογελώ σε διάφορα σημεία του κειμένου και σιγά σιγά το χαμόγελο γινόταν γέλιο. Περιγράφεις τους συντοπίτες του Στέφανου με τον σαρκασμό που τους αξίζει και μας αξίζει γιατί όλοι συγχωριανοί του Στέφανου είμαστε εν τέλει. (Κάποιοι πιο πολύ, μην αδικούμε και όλον τον κοσμάκη) Μετά διάβασα το «ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟ ΜΑΤΙ». Μου άρεσε κι αυτό πολύ. Το θέμα που μου αρέσει. Τον Πεπόνα τον ξέρω! Είναι ο πατέρας μου… Το τέλος που ήταν μέσα στο παραβάν ήταν απολαυστικότατο! Μπράβο Γιάννη!
Τις προάλλες αγόρασα διάφορα λουλούδια και βότανα για το μπαλκόνι μου και τα μεταφύτευσα στις γλάστρες μου, έπιανα το χώμα και είχα μια χαρά μ’ αυτήν την ασχολία μου. Είναι κάτι που μου δίνει ευχαρίστηση. Όποτε πηγαίνω στο χωριό , η χαρά μου είναι ο κήπος! Και τώρα περιμένω να τελειώσουν τα παιδιά τις εξετάσεις τους για να πάω στο χωριό. Εδώ στην πόλη μου λείπει πολύ το χώμα γιατί έτσι μεγάλωσα και είναι στην φύση μου. Και ξαναθυμήθηκα το βιβλίο σου και γέλασα πολύ με τα χάλια μου που κοροϊδεύω τον εαυτό μου με τις γλαστρούλες του μπαλκονιού. Αλλά μέχρι να καλλιεργήσω την γη που έχουμε στον έρημο θεσσαλικό κάμπο και να την μετατρέψω σε …Αμαζόνιο, αρκούμαι στο μπαλκονάκι μου…
Γιάννη πολλά σου είπα, σε ζάλισα! Εύχομαι να είσαι πάντα καλά, να κάνεις αυτά που αγαπάς και να μας εμπνέεις!

Γ.Σ.
Θεσσαλονίκη

Μικρή ιστορία μικρόψυχων, μικρόνοων και μικροπρεπών νεοελληνίσκων

Πριν μερικές μέρες με ενημέρωσε η υπεύθυνη των ΓΑΚ Χίου (Γενικών Αρχείων του Κράτους) ότι βρήκαν και θα παρουσιάσουν σε ειδική εκδήλωση στις 6 ιουνίου ένα ιστορικό τεκμήριο της Νομαρχίας που γράφει όλα τα ονόματα και την οικογενειακή κατάσταση των προσφύγων που ήρθαν κατά τον πρώτο διωγμό το 1914, μου ζήτησε δε να συμμετάσχω στην εκδήλωση λέγοντας στο βίντεο, όπως και άλλοι σύγχρονοι χιώτες, δυο λόγια για την προσφυγική καταγωγή μου και τον παππού μου που ήρθε από απέναντι. Φυσικά δέχτηκα και μάλιστα της έδωσα συγχαρητήρια για την εργασία και την συγκινητική ιδέα.

Χθες που συναντηθήκαμε για να κάνουμε το μικρό βίντεο με πληροφόρησε ότι στην εκδήλωση θα μιλήσουν διάφοροι για διάφορες πτυχές του προσφυγικού ζητήματος (ανάμεσά τους και ο τοπικός βουλευτής του Συριζα ως διδάκτορας της Ιστορίας της Ιατρικής) και ότι είχαν σκεφτεί αρχικά να μου προτείνουν κι εμένα να μιλήσω λόγω που έχω ασχοληθεί πολύ με τους μεσανατολίτες πρόσφυγες αλλά και με τους σύγχρονους πρόσφυγες που έρχονται εδώ. απέρριψαν όμως την σκέψη, μου είπε, για να μην κουραστεί το κοινό μιας και η εκδήλωση θα διαρκούσε 4 ώρες.
Προσωπικά δεν είχα φυσικά κανένα πρόβλημα με αυτό αλλά πάνω στην κουβέντα καταλήξαμε ότι είναι τελικά πολύ σημαντική η σύνδεση του τότε με το σήμερα και καλό θα ήταν να γινόταν από κάποιον ομιλητή
Οπότε έλαβα την πρώτη ρουκέτα από την κυρία: Θέλεις, μου είπε, να έρθεις στην εκδήλωση προετοιμασμένος και άμα μείνει χρόνος στο τέλος να μιλήσεις κι εσύ;(!!!!)
Μου το διευκρίνησε κιόλας κατόπιν, ότι δεν θα γραφτεί η ομιλία μου στο πρόγραμμα μαζί με των υπολοίπων αλλά θα γίνει αν και εφόσον υπάρξει χρόνος και διάθεση!
Της είπα υπομονετικά ότι αυτό που λέει είναι τελείως υποτιμητικό για οποιονδήποτε άνθρωπο προσκαλεί και το κατανόησε, μου ζήτησε συγνώμη και έσπευσε να πάει παρακάτω, να πει μιαν άλλη ιδέα, καλύτερη.
Μου λέει λοιπόν το εξής: Εντάξει, να σε βάλουμε ως ομιλητή μιας και όντως είναι σημαντική η αναφορά και η σύνδεση με το σήμερα αλλά σε παρακαλώ στην ομιλία σου να μην θίξεις κανέναν (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
Έμεινα εμβρόντητος μες στη μέση του δρόμου και την κοιτούσα, δεν πίστευα τι άκουγα, ποιον να θίξω δηλαδή, τη ρώτησα με δυσκολία και έλαβα την απάντηση με μισοκακόμοιρο ύφος: Μη θίξεις τις Αρχές, τον βουλευτή που θα είναι εκεί…
Περιττό να σας πω ότι την άφησα εκεί και έφυγα, της είπα ότι είναι ντροπή της να προσβάλει έτσι έναν άνθρωπο, πόσω μάλλον που αυτός εκτίμησε την εργασία της και θέλησε να συμβάλει, της είπα να μην τολμήσει να δείξει το βίντεο που φτιάξαμε και έφυγα αηδιασμένος από τον χυλό της μικροπρέπειας των νεοελληνίσκων, ενώ εκείνη με κυνηγούσε από πίσω και φώναζε πάλι συγνώμη και ότι δεν ήθελε να με θίξει…

ΥΓ
Έχω κάνει ομιλίες σε φόρουμ, συνέδρια, εκδηλώσεις, φεστιβάλ, πανεπιστημιακές αίθουσες, σχολεία, πλατείες σε πάρα πολλές πόλεις της Ελλάδας και στο εξωτερικό αλλά η μικροπρέπεια, ο κομπλεξισμός και η κακομοιριά των αθρώπων του τόπου μου πάντα με αφήνει άλαλο

“Ήλιος με δόντια”!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (Αναγνωστική απόκριση)

Καλησπέρα,

μόλις τελείωσα το βιβλίο. Αν άφηνα χρόνο μάλλον δεν θα έπαιρνα το θάρρος να γράψω αυτό το μέηλ. Δεν άφησα όμως. Είχα αρκετό καιρό να διαβάσω ένα τέτοιο βιβλίο, το προηγούμενο ήταν το”Αρχαίο φως” του Μπάνβιλ.
Το μόνο που θέλω να πω, χωρίς να μακρηγορήσω και χωρίς να θέλω να κάνω ανάλυση του “τι” και του “γιατί” με καθήλωσε ο “Ήλιος” σας, είναι πως κατά την δική μου γνώμη έχετε γράψει ένα αριστουργηματικό βιβλίο!!!!
Σας ευχαριστώ που το διάβασα.
Ήδη έχω δίπλα μου το τελευταίο σας, το “Αντί Στεφάνου” και φυσικά θα τα διαβάσω όλα όσα έχετε εκδώσει.
Τυχαία σας ανακάλυψα όπως κατά την κοινή γνώμη, πολλά τυχαία μπορούν να μας συμβούν και χαίρομαι πολύ γι’αυτό.

Διάβαζα μία κριτική για τον “Ήλιο” της Λώρης Κέζα που σας κατατάσσει ανάμεσα σε Μάτεσι, Θέμελη, Γαλανάκη. Όχι μόνο συμφωνώ αλλά και επαυξάνω, έστω και σαν μια απλή αναγνώστρια.
Ζω σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Πελοποννήσου μα είναι σίγουρο πως θα σας προτείνω στον επόμενο που θα με ρωτήσει τι να διαβάσει.

Σας εύχομαι πάντα έμπνευση πρωτίστως και ό,τι καλύτερο για εσάς προσωπικά αλλά και για το έργο σας.

Η αναγνώστρια
Ε.Δ.

Περί απορριμμάτων και πολιτικής

Σήμερα κατέβηκα στην πόλη και είδα πλάι σε κάποιους κάδους απορριμμάτων να έχουν σωριάσει οι περίοικοι κλαδιά και ξερά φύλλα! Βγάζουν από τις αυλές και τα χωράφια τους την οργανική ύλη που θα σχηματίσει τη μελλοντική εύφορη γη και την πηγαίνουν στα σκουπίδια!
Αυτή η παράνοια είναι απόδειξη άγνοιας και πλάνης των ανθρώπων.
Με αφορμή αυτή την εικόνα και βεβαίως ενθυμούμενος τον πρώην συμμαθητή μου, νυν αντιδήμαρχο καθαριότητας που πασχίζει να φέρει εις πέρας το μάταιο έργο της περισυλλογής των σκουπιδιών μιας υπερκαταναλωτικής κοινωνίας, ενθυμούμενος ακόμη και τον δήμαρχο που με είχε επισκεφθεί στο κτήμα μερικές μέρες κατόπιν της εκλογής του και εκεί μιλήσαμε για αλλαγή πολιτικής, κάναμε και σχέδια κιόλας και με δική μου προσφορά για κάθε βοήθεια, με στόχο βαθιές τομές και ενημέρωση, επαναπροσανατολισμό και ριζικές αλλαγές στην νοοτροπία και στάση ζωής των δημοτών, πράγμα που δεν είδα μέχρι στιγμής να συμβαίνει ούτε καν να υπάρχει στον ορίζοντα ως σκέψη, σκέφτηκα λοιπόν να τους προτείνω ξανά:
Το θέμα των απορριμμάτων είναι πολιτικό και όχι διαχειριστικό. Αναλαμβάνεις ως δήμαρχος και αντιδήμαρχος και επισκέπτεσθε γειτονιά προς γειτονιά όλο το νησί, ενημερώνετε τους δημότες για τον διαχωρισμό των απορριμμάτων, για την μείωση των σκουπιδιών με την στροφή προς μία μη καταναλωτική στάση ζωής που είναι άκρως συνδεδεμένη και με την προσωπική υγεία, επενδύεις στην ενημέρωση των δημοτών δηλαδή την οποίαν αναλαμβάνεις προσωπικά αλλά και με διοργάνωση εκδηλώσεων και ομιλιών διαφόρων ανθρώπων της Επιστήμης και της Τέχνης που έχουν να δώσουν θεωρητικές και φιλοσοφικές και πρακτικές κατευθύνεις επί του θέματος, κάνεις διάφορες άλλες μικρές και μεγάλες κινήσεις, όπως π.χ. δημιουργείς πρότυπο δημοτικό ορνιθώνα στην άκρη της πόλης και συνεργάζεσαι με γειτονιές ή με σχολεία ή με πολυκατοικίες, που αναλαμβάνουν να πηγαίνουν εκεί τα οργανικά τους απορρίμματα ή να τα τοποθετούν σε ειδικούς κάδους από τους οποίους θα τα παίρνουν οι υπάλληλοι και θα τρέφουν τις όρνιθες, ως ανταμοιβή δε οι δημότες θα παίρνουν τα προϊόντα του ορνιθώνα, μέχρι και κομποστ θα παίρνουν οι ασχολούμενοι με τους μπαξέδες…
Με βάση τα απορρίμματα που είναι η αχίλλειος πτέρνα του σύγχρονου δυτικού “πολιτισμού” μπορεί μια δημοτική αρχή με όραμα και μεράκι να κάνει πολιτική σε όλα τα επίπεδα.
Διότι άνθρωποι που στην καθημερινή τους ζωή “παράγουν απορρίμματα” τα οποία ρυπαίνουν και μολύνουν το οικοσύστημα είναι άνθρωποι που έχουν πρωτύτερα, λίγο πριν “δημιουργήσουν το σκουπίδι”, βάλει εντός τους ένα άλλο σκουπίδι και έχουν οι ίδιοι καταστεί ψυχολογικά, πνευματικά και σωματικά απορρίμματα. Κάθε τομέας της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου λοιπόν μπορεί να συνδεθεί με τα απορρίμματα όπως και με την ενέργεια και αποτελεί αυτό πεδίο δόξης λαμπρό για αιρετούς που έχουν όραμα να αλλάξουν την κοινωνία και που δεν ενδιαφέρονται να αναλωθούν επί 5 χρόνια σε έναν μάταιο αγώνα καθημερινής περισυλλογής ρυπαρών σκουπιδιών και μόνο σε αυτόν.

“Αντί Στεφάνου” του Γιάννη Μακριδάκη

“Αντί Στεφάνου” του Γιάννη Μακριδάκη

Γυρνώ και ξαναγυρνώ στα κείμενα του Μακριδάκη, επειδή θέλω να σταθώ απέναντί-τους και να δω πόσο αυτή η τακτική παραγωγή και η αιρετική ματιά συνεχίζει να παράγει. Κατά τη γνώμη-μου, ο συγγραφέας είναι πάντα επίκαιρος γιατί έφτιαξε το στυλ-του, κατάφερε να γράψει βιωματικά, χωρίς να εγκλωβίζεται στο εγώ-του, και έδωσε το δικό-του στίγμα, χωρίς να γίνει τυποποιημένος. Παρακολουθώ τα βιβλία-του χρόνια τώρα (Ανάμισης ντενεκές” -2008, “Η δεξιά τσέπη του ράσου” -2009, Ήλιος με δόντια”-2010, “Λαγού μαλλί” -2010, “Η άλωση της Κωνσταντίας” -2011, “Το ζουμί του πετεινού” -2012, “Του Θεού το μάτι” -2013) -μπορεί να έχω γράψει για όλα τα λογοτεχνικά-του!- και αναζητώ ό,τι καινούργιο βγάλει, έστω κι αν δεν μου αρέσουν όλα εξίσου.
Τσάι του βουνού:
Γιάννης Μακριδάκης
“Αντί Στεφάνου”
εκδόσεις Εστία
2015
          Το νέο βιβλίο του Μακριδάκη θα μπορούσε να προκαλέσει συζητήσεις βασισμένες σε δύο χαρακτηριστικά-του, συζητήσεις από τις οποίες η μία θα ήταν αισθητική κι η άλλη ιδεολογική. Ή αλλιώς, ένα θέμα που σχετίζεται με τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας γράφει και ένα θέμα, εξωκειμενικό θα έλεγα, που σχετίζεται με το αν δικαιούμαστε να κρίνουμε ένα βιβλίο για τις θέσεις-του.
          Ας ξεκινήσουμε με τα εντός του κειμένου:
Ο Στέφανος, κατόπιν παράκλησης και χρηματοδότησης του Ελληνοαμερικάνου θείου-του ορίζεται νεκροθάφτης στο νησί και προλαβαίνει να κηδεύσει μόνο τη μάνα-του. Έκτοτε, οι ιδιαιτερότητες που φάνταζαν ιδιορρυθμίες στους συντοπίτες-του, όπως ότι καλλιεργεί μόνος-του οικολογικά και τρέφεται μόνο με φυτικά στοιχεία, χωρίς καθόλου κρέας, εντείνονται. Όχι μόνο διακηρύσσει ότι θα ήθελα να θάψει τη μάνα-του στο περιβόλι-του, ώστε το σώμα-της να γίνει κοπριά για τα φυτά-του, αλλά και αφοδεύει πάνω στο χώμα του τάφου-της, φυτεύοντας πάνω ξυλαγγουριές που τρέφονται και μεγαλώνουν αισίως.
Αφηγητής, τουλάχιστον από τη μέση και μετά, είναι ο Μάνος Σιδέρης, ή Αμφίαρτος, ο νεαρός θεολόγος του νησιού, που ακούει τις κατηγορίες εναντίον του Στεφάνου, μέσα-του τον υπερασπίζεται και παρά τρίχα να πάρει τη θέση-του ως νεκροθάφτης. Το κείμενο ως αισθητικό γεγονός διέπεται από βαθιά γνώση της γλώσσας που φλερτάρει με τον προφορικό λόγο του λαού αλλά και τον δόκιμο λόγο του μορφωμένου, τηρεί έναν αξιοπρόσεκτο ρυθμό που δεν κάνει κοιλιά και συνδέει έντεχνα τα γεγονότα του σαρανταήμερου με το παρελθόν και τις επεξηγηματικές-του πληροφορίες. Από την άλλη, η γλώσσα με την οποία γράφει ο Μακριδάκης (και εδώ, αλλά κυρίως εδώ) είναι μια εμφανής μεταφορά της παπαδιαμαντικής ιδιολέκτου, με την απλή καθαρεύουσα, με την κυριαρχία των μετοχών, με τις παρενθετικές προτάσεις που απλώνονται σε πολλές σειρές, με το ύφος που θυμίζει έντονα τον Σκιαθίτη διηγηματογράφο.
Η πρώτη απορία αφορά στο κατά πόσο μια τέτοια εμφανής και σκόπιμη μίμηση προσφέρει υπηρεσίες στη νουβέλα και γενικότερα στη λογοτεχνία-μας. Σε τι αποσκοπεί πρώτα απ’ όλα ο συγγραφέας που φτιάχνει τα κείμενά-του με τέτοια αναγνωρίσιμα υλικά; Για να δείξει τη φυσιολατρική-του ιδεολογία με μια ανάλογη φωνή; Ή αντίθετα, για να δείξει πως και ο κόσμος του Παπαδιαμάντη περιείχε το κακό και το μισανθρωπικό; Για να ξαναφέρει ηθογραφικά μονοπάτια στο δικό-του νησί; Ή για να αντιστρέψει την εξιδανίκευση της ηθογραφίας με νέες, αντισυμβατικές πράξεις;
Ως προς την ιδεολογία του Μακριδάκη βλέπουμε πάλι την οικολογική ευαισθησία, το κήρυγμα για υγιεινή διατροφή, την καταγγελία της υποκρισίας της κοινωνίας, την αποστασιοποίηση από τις κομφορμιστικές αντιλήψεις των Ελλήνων. Στο “Αντί Στεφάνου” προβάλλεται ωστόσο και μια καινούργια αιχμή, που βάλλει ανοικτά εναντίον του ιερού και της εξύψωσης των νεκρών ως κομματιού μιας παγιωμένης παράδοσης. Η αφόδευση πάνω στον τάφο και η χρήση του σώματος ενός προσφιλούς νεκρού σαν οποιοδήποτε άλλο σεσηπός οργανικό στοιχείο, που θα μπορούσε δυνητικά να γίνει κοπριά για την αναγέννηση της υπόλοιπης φύσης, έρχεται να υποβάλλει μια καρναβαλοποίηση της κατεστημένης τάξης.
Ο Μπαχτίν, μιλώντας για τον Ραμπελαί, θέτει την ανατροπή του “πάνω” με το “κάτω” σε περίοπτη θέση μέσα στο νεοφανέν είδος του μυθιστορήματος. Όπως στο καρναβάλι, το ανίερο παίρνει τη θέση του ιερού, το τρελό του λογικού, το λαϊκό του αστικού, το χαμηλό του υψηλού, το μιαρό του καθαρού, το ανάποδο του ευθέος. Έτσι, και ο Στέφανος εισάγει καινά δαιμόνια, θεωρώντας την αφόδευση φυσιολογική λειτουργία της φύσης και τη σήψη των νεκρών ανάλογα φυσική διαδικασία σε μια συνεχώς ανανεούμενη οικολογική αλυσίδα.
Κι εδώ αναρωτιέμαι; Μπορούμε ως αναγνώστες να κρίνουμε και να κατακρίνουμε το όχημα με το οποίο διάλεξε ο συγγραφέας να αλώσει τα ως τώρα καθορισμένα κοινωνικά θέσφατα; Πώς μπορούμε να αποφύγουμε τις ιδεολογικές παρωπίδες του μεταπολεμικού διπολισμού, όταν έκριναν και στιγμάτιζαν το όποιο λογοτέχνημα με μόνο κριτήριο την κομματική-του θέση; Ή πρέπει να μείνουμε στην άλλη άκρη και να αγνοήσουμε το ιδεολογικό φορτίο της νουβέλας και να μείνουμε μόνο στο κλειστό λογοτεχνικό σύμπαν-της; Νομίζω ωστόσο ότι ο ίδιος ο νουβελογράφος δεν θέλει να αγνοηθεί το προκλητικό μηνυμά-του, αλλά να συζητηθεί, ρητά ή άρρητα, υποδόρια ή ανοικτά.
Το μήνυμα λοιπόν του συγγραφέα είναι ότι ο άνθρωπος δεν ανήκει σε μια ανώτερη βαθμίδα σε σχέση με τα άλλα όντα της πανίδας και της χλωρίδας της γης και επομένως ως νεκρός δεν πρέπει να καλύπτεται από ιερές, παραδοσιακές, μυστηριακές αντιλήψεις, αλλά να θεωρηθεί το ίδιο σαπίσιμος, το ίδιο χρήσιμος ως οργανική ύλη. Κι εδώ αρχίζουμε τη συζήτηση. Η αντιμετώπιση του νεκρού σώματος είναι υλιστική, σύμφωνα με την οποία, είτε μιλάμε για ένα κουφάρι άψυχου ζώου είτε για τη σορό της μητέρας, είναι το ίδιο. Έτσι, αποδεχόμαστε πως η τροφική αλυσίδα, οι ντετερμινιστικοί νόμοι της φύσης, ο αέναος κύκλος της ζωής υποβιβάζουν και τον άνθρωπο στην ίδια μοίρα, καταργώντας έτσι κάθε αρχή του Διαφωτισμού και της ουμανιστικής θεωρίας. Με αυτή τη σκοπιά, ο άνθρωπος δεν είναι αξία, το άτομο δεν είναι αναντικατάστατη οντότητα αλλά άλλο ένα νούμερο, το ανθρώπινο είδος μετράει ως σύνολο και όχι η μεμονωμένη προσωπικότητα.
Από την άλλη, στέκεται ο καθιερωμένος τρόπος, με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την ανθρώπινη ζωή και τον θάνατο. Είναι ο τρόπος του Ανθρωπισμού που έχει ενθρονίσει την υλικοπνευματική οντότητα που ονομάζεται “άνθρωπος” σε τέτοια θέση ώστε να μην μπορεί να κινδυνεύσει είτε είναι ζωντανός, με δικαιώματα και ελευθερίες, είτε νεκρός με τον ανάλογο σεβασμό. Υπάρχουν δηλαδή στις ανθρώπινες κοινωνίες συνεκτικοί δεσμοί που μας συνδέουν με τον νεκρό, όχι ως ψυχρή ύλη αλλά ως ανάμνηση μιας ζωής που συνδέθηκε με τη δική-μας; Προχωράω περισσότερο αυτή τη γραμμή λογικής. Αν ο νεκρός είναι μια ακόμα οργανική ύλη, τότε μήπως και ο ζωντανός δεν αποτελεί αυταξία ως άνθρωπος, αλλά άλλη μία αναλώσιμη μονάδα που μπορεί να θανατωθεί μπροστά σε μια ανώτερη έννοια όπως η φύση;
Το κείμενο του Μακριδάκη, τον οποίο έχω πολλές φορές εγκωμιάσει, έρχεται να κλονίσει το ουμανιστικό αυτό όραμα και να καρναβαλοποιήσει την κοινωνική τάξη. Και φυσικά ο συγγραφέας δεν μπορεί να κατηγορηθεί για την ανατρεπτική-του δράση, αλλά μόνο να κριθεί για το πόσο αυτή η νέα αντίληψη είναι πιο προοδευτική, πιο ουσιαστική, πιο τελεσφόρα. Η γνώμη-μου είναι ότι υποβαθμίζει τον άνθρωπο σε μια υλιστική νομοτέλεια και τον υποβιβάζει στην ίδια μοίρα με την υπόλοιπη έμβια ή άβια ύλη.
[Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στον ιστότοπο In2life στις 28/4/2015 και εδώ κοσμείται με εικόνες από: eleftherovima.wordpress.com, gr.depositphotos.com,www.politischios.gr, agroselida.blogspot.com, www.geeksofdoom.com, yiannismakridakis.gr, www.khanacademy.org και stin-st-taxi.blogspot.com]
Πατριάρχης Φώτιος

Ιστορικά…

Η επενδυτική αριστερά έγινε κυβέρνηση στις 25/1/15 με προεκλογική δέσμευση ότι δεν θα ακολουθήσει τις πρακτικές και την εθελόδουλη πεπατημένη των προηγούμενων.
Πρώτη της βέβαια κίνηση ήταν η πρόταση και εκλογή του Προκόπη ως ΠτΔ, προφανώς για να σπάσει το ηθικό και να εξευτελίσει όσους βουλευτές της το έλεγε η καρδούλα τους για συνέπεια λόγων και πράξεων.
Κατόπιν, στις 20/2/15 υπέγραψε την παράταση του προϋπάρχοντος Μνημονίου και την υποχρέωση να κλείσει θετικά την Αξιολόγησή του για να λάβει νέα δανεικά με τα οποία θα πληρώνει τα παλιά.
Έκτοτε ζούμε όλοι μία ανιαρή θεατρική παράσταση με τίτλο “Μια δημιουργική ασάφεια”, τόσο ανιαρή ώστε αν και κάνουν τα πάντα οι κυβερνητικοί ανόητοι ή απλώς πολιτικοί απατεώνες για να την κάνουν όσο πιο αγωνιώδη μπορούν, το αποτέλεσμά της είναι γνωστό διότι έχει ήδη υπογραφεί. Ολοκλήρωση του υφιστάμενου Μνημονίου και υπογραφή ενός ακόμη νέου Ομοίου.
Ας μην ξεχνάμε και ότι ανάμεσα σε όλα αυτά οι συκοφάντες της Αριστεράς που κυβερνούν πήραν με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου όλες τις οικονομίες των Κοινών Ταμείων των Πολιτών και τις έδωσαν προς αποπληρωμή δόσεων

Αυτά τα ολίγα θα γράψει η Ιστορία για την ομάδα του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος ήρθε την κατάλληλη περίοδο και υπό τις πλέον ώριμες συνθήκες για να γίνει ηγέτης της ελληνικής αλλαγής πορείας, η οποία θα σήμαινε και παγκόσμια αλλαγή στον καπιταλισμό αλλά ήταν πολύ λίγος. Δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε που ήταν λίγος αλλά τον κατηγορούμε για τις πρακτικές και τις αποφάσεις του.

ΥΓ
Να μην ξεχάσουμε και ότι την υπογραφή της 20ης Φεβρουαρίου μάς την παρουσίασε η κυβέρνηση της επενδυτικής αριστεράς ως νίκη, όπως ακριβώς παρουσίααν και οι προηγούμενοι κάθε τους υποχώρηση και δίνοντας άλλοθι στους οπαδούς της να κανιβαλίσουν, να συκοφαντήσουν και να εξυβρίσουν κάθε νοήμονα πολίτη

Οι μεγάλοι μου Δάσκαλοι

Μόλις επέστρεψα από την πρόσφατη μικρή περιοδεία μου, βρήκα μια μεγάλη έκπληξη να με περιμένει.
Ο μπάρμπα Στέλιος Λεωνής, κοντά στα 90 χρόνια του πια, εξέδωσε το βιβλίο με τα τοπονύμια και τις γενεαλογίες του χωριού του και το παρουσιάζει μεθαύριο Σάββατο στη Χίο, μου είχε αφήσει δε και μήνυμα ότι θέλει να συμμετέχω κι εγώ στο πάνελ της παρουσίασής του!
Δεν μπορώ να αρνηθώ τίποτε στον αγαπημένο μου μπάρμπα Στέλιο. Αυτός και ο αδερφός του ο Παναγής είναι οι δύο πιο μεγάλοι μου δάσκαλοι στη ζωή και το εξομολογούμαι πρώτη φορά αυτό έχοντας πλήρη γνώση του λόγου μου.
Ο Στέλιος, μεσανατολίτης και έγκλειστος στα Σύρματα στο Ντεκαμερέ και την Ασμάρα, εξόριστος κατόπιν εδώ στον Άη Στράτη και τη Μακρόνησο ήταν για μένα ο άνθρωπος που μου έμαθε τη σύγχρονη Ιστορία μέσα από τις μαρτυρίες του, με δίδαξε την Αξιοπρέπεια, την Πίστη στην Ιδέα και στο τέλος έγινε η αφορμή για να εκδώσω το πρώτο μου βιβλίο τους Συρματένιους.
Ο αδερφός του ο Παναγής, ζώντας και μιλώντας πάντοτε στη σκιά του Στέλιου, ίδιας πορείας ζωής άνθρωπος κι αυτός, λαϊκός καλλιτέχνης στην ξυλογλυπτική, βαθιά φιλοσοφημένος, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μου μίλησε πριν από 15 χρόνια για τη σημασία του να ζεις κοντά στη γη, του να κάθεσαι σε μια πέτρα, του να μιλάς με τα φυτά και τα δεντρά, του να πιάνεις το χώμα κάθε μέρα στα χέρια σου, ήταν ο άνθρωπος που ονόμαζε Έργο ένα ξυλόγλυπτο αλλά και μια ξερολιθιά και ένα μπαξέ, όλα Έργα του τα έλεγε και δεν ξεχώριζε το ένα από το άλλο ως πιο σπουδαίο ή λιγότερο.
Τα δυο αδέρφια λοιπόν, οι δυο αγαπημένοι μου γέροντες με έχουν επηρεάσει συνδυαστικά στη ζωή και στην τέχνη μου όσο κανένας άλλος.
Τους έχω ηχογραφήσει δεκάδες φορές, τους έχω εκδώσει στο Πελινναίο με τη μορφή άρθρων, τους έχω εκδώσει ηχητικό cd, τους έχω κάνει βιβλίο και τελευταία τον Στέλιο τον έκανε και ταινία μικρού μήκους ο Γ. Μπακόλας εμπνευσμένος από ένα μικρό μου αφήγημα βασισμένο πάνω σε μία δική του μαρτυρία.
Το Σάββατο λοιπόν ώρα 8μμ θα μου δοθεί η ευκαιρία να τους ευχαριστήσω δημόσια κατά την παρουσίαση του βιβλίου του μπάρμπα Στέλιου στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χίου. Να τους ευχαριστήσω που ήταν τόσο σημαντικοί για μένα στη ζωή και που με έμαθαν από κοινού πώς κερδίζεται και πώς διατηρείται η Αξιοπρέπεια…