Στροφή στον προσφυγικό τουρισμό

Τα νησιά αρχίζουν έστω και αργά να προσαρμόζονται στη νέα παγκόσμια πραγματικότητα και να αναχαιτίζουν για λόγους οικονομικούς τον νεοναζισμό, τον οποίον για τους ίδιους οικονομικούς λόγους εξέθρεψαν και γιγάντωσαν μέσα στις κοινωνίες τους.

Στη Χίο, μετά από τις κραυγές περί πατρίδας, θρησκείας και οικονομικού συμφέροντος, είδαν και απόειδαν ότι η παγκόσμια καπιταλιστική μηχανή δεν αντιμετωπίζεται με επιτροπές αγώνα δήθεν πατριωτών που ζητάνε τα δίκια τους καλλιεργώντας συγκαλυμμένα τον νεοναζισμό και έκαναν όπισθεν ολοταχώς, άρχισαν δε να εκμεταλλεύονται τα οικονομικά σημεία των καιρών.

Δεν πέρασαν πολλές μέρες από τότε που αναρωτιόμουνα εδώ, πώς γίνεται να βλέπουν όλοι αυτοί οι πατριώτες κάθε καταστροφική επέλαση (π.χ. ΒΑΠΕ) ως επένδυση και να μη βλέπουν έτσι και το προσφυγικό, που φέρνει τόσο χρήμα ζωντανό και τόσες θέσεις εργασίας μόνιμες στον τόπο, αλλά τελικά, έστω και αργά το είδαν κι αυτό έτσι και άρχισαν σιωπηρά να κάνουν τα πικρά γλυκά και να υποκύπτουν.

Κιχ δεν ακούγεται πια στο νησί. Μια μια οι επιχειρήσεις αρχίζουν να συζητούν με την Ύπατη Αρμοστεία την ενοικίαση των δωματίων τους σε πρόσφυγες και μετανάστες. Ο πρόεδρος των ξενοδόχων, παρόλο που ένα μήνα πριν εξέφρασε την άποψη του ΔΣ να μην νοικιάζουν δωμάτια τα μέλη του συλλόγου τους για τις ανάγκες των προσφύγων, ώστε να μην αλλάξει χαρακτήρα το νησί και από τουριστικό (ο Θεός να το κάνει) γίνει πια και τυπικά προσφυγικό, ο ίδιος διέθεσε δύο από τα δωμάτιά του αφιλοκερδώς για διαμονή και ξεχειμώνιασμα προσφυγικών οικογενειών, γιατί, είπε, εκτός πρόεδρος των ξενοδόχων είναι και άνθρωπος. Η κοινωνία έχει ησυχάσει, οι οπαδοί της βίας έχουν στριμωχτεί και δεν κουνάνε πια, προφανώς και λόγω της κοινωνικής απαίτησης για ενεργοποίηση επιτέλους της αστυνομίας εναντίον τους και της μη κάλυψής τους, και το νησί δείχνει να επανέρχεται σε φυσιολογικούς ρυθμούς.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο γιγαντισμός φέρνει προβλήματα σε κάθε έκφανσή του. Μεγάλες δομές θα είναι πάντα προβληματικές. Μόνον αν κατορθωθεί να φιλοξενηθούν οι άνθρωποι αυτοί σε σπίτια και σε καταλύματα και να μπουν στην κοινωνία, μόνο τότε θα σταματήσουν να εγείρονται ζητήματα και να δημιουργούνται πάσης φύσεως κοινωνικά προβλήματα, που οδηγούν σε λογικές και πρακτικές άλλων εποχών και ευνοούν τους αμόρφωτους θρασύδειλους νεοναζί, είτε με τη μορφή χρυσαυγιτών που προβαίνουν σε δολοφονικές ενέργειες, είτε ευυπόληπτων επιχειρηματιών και πολιτών που συστήνουν επιτροπές αγώνα.

ΥΓ

Την ώρα που έγραφα αυτό το άρθρο ήρθε στο μέηλ μου η ανακοίνωση της Πρωτοβουλία κατοίκων Σπίνας,  Φλωρίων, Παλαιών Ρουμάτων και Σέμπρωνα-ΑΠΟΠΗΓΑΔΙ. Αυτοί είναι αγώνες για την πατρίδα και την αξιοπρέπεια:

Στις 6 Δεκέμβρη  2016 έκλεισε στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χανίων ο  επταετής κύκλος διώξεων σε βάρος των αγωνιστών που εναντιώθηκαν στην εγκατάσταση των ΒΑΠΕ στα ψηλά βουνά του Αποπηγαδιού και που διώχθηκαν με σειρά δικών (πάνω από 10-χάσαμε τον λογαριασμό!).
Οι κατηγορίες της εταιρείας, για εκφοβισμό και τρομοκράτηση,  κατέπεσαν όλες παταγωδώς στα ακροατήρια.

Ο αγώνας μας αποτέλεσε το βότσαλο στα λιμνάζοντα νερά της απάθειας και του εφησυχασμού και προκάλεσε κυματισμούς σε όλη την Κρήτη αλλά κυρίως στις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων που υπερασπίζονται αξίες αρχέγονες, μνήμες και κυρίως το βίωμα της Αντίστασης.  Στους δύσκολους και παράξενους καιρούς της κρίσης αναδείχτηκε, με τις κινητοποιήσεις μας, σε ένα σημείο αναφοράς. Ένα υπόδειγμα αγώνα με αξιοπρέπεια για την αξιοπρέπεια.

Ευχαριστούμε από καρδιάς το δικηγόρο μας Νίκο Τζάρα και όλους όσους μας συμπαραστάθηκαν στο δίκαιο -μακροχρόνιο- αγώνα μας.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Πρωτοβουλία κατοίκων Σπίνας, Φλωρίων, Παλαιών Ρουμάτων και Σέμπρωνα-ΑΠΟΠΗΓΑΔΙ

Ας εξαγριωθούμε

Στις 5 Δεκεμβρίου, εκτός όλων των άλλων, στην άλλη όχθη του ωκεανού εκπνέει το τελεσίγραφο που έστειλε ο καταναλωτικός καπιταλισμός προς τους ινδιάνους της φυλής των Σιου στην Β. Νεβάδα για να εκπατριστούν οικειοθελώς, αλλιώς θα εκδιωχθούν από τη γη τους με βίαιη στρατιωτική επέμβαση, ώστε να διέλθει απερίσπαστος από εκεί και να την καταστρέψει, μαζί και τα ιερά μνημεία τους, ένας αγωγός πετρελαίου, έργο αξίας αρκετών δις δολαρίων.

Παρόμοιες καταστάσεις εκδίωξης πληθυσμών από τη γη τους στο όνομα αυτής της “ανάπτυξης” συμβαίνουν κατά κόρον στον πλανήτη, από τη ζούγκλα του Αμαζονίου, όπου διώκονται και αποδεκατίζονται οι ιθαγενείς, μέχρι τους απανταχού ιθαγενείς πληθυσμούς των χαρακτηρισμένων ως υπανάπτυκτων, τριτοκοσμικών, αναπτυσσόμενων, ή εσχάτως, χρεοκοπημένων χωρών και τόπων της γης, οι πληθυσμοί των οποίων εξολοθρεύονται μεθοδικά, είτε με όπλα και βία φανερή, είτε με “μεταρρυθμίσεις” και βία “εκδημοκρατισμένη” και εκσυγχρονισμένη,

Συνέχεια εδώ

To Πλαστικό Νησί

Εμείς είμαστε το σύστημα, το πρόβλημα, η καταστροφή. Η καθημερινή μας διαβίωση είναι αυτοκτονία. Όσο πιο πολλοί και πιο γρήγορα τα αποδεχτούμε, τόσο καλύτερα για όλα τα έμβια όντα

Το Midway Atoll είναι ένα μικροσκοπικό νησάκι στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό. Αν σταθείς στην ακτή του νησιού, απομακρυσμένος από τον κόσμο και τον πολιτισμό, θα νιώσεις ηρεμία και ταπεινότητα. Όλα αυτά μέχρι να σκύψεις και να κοιτάξεις χαμηλά, στα πόδια σου. Εκεί, θα δεις ένα σπασμένο κράνος, το κεφάλι μιας κούκλας, τη λαβή μιας ομπρέλας και μία σαγιονάρα.

Όλα αυτά, δεν έχουν πέσει από κάποιο αεροπλάνο, ούτε από κάποιο διερχόμενο πλοίο… Το πλαστικό κράνος, η σπασμένη ομπρέλα, οι διαλυμένες σαγιονάρες, όπως και άλλα πολλά σκουπίδια, ήρθαν εδώ με την παλίρροια… ήρθαν από την μακρινή Κίνα ή της Ηνωμένες Πολιτείες. Ταξίδεψαν χιλιάδες μίλια.

Capture

Το πλαστικό αποτελεί πια ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Πλαστικά καπάκια στα ποτηράκια του καφέ, πλαστικά μαχαιροπήρουνα, πλαστικά μπουκαλάκια νερού, πλαστικές σακούλες που θα χρησιμοποιηθούν μία μόνο φορά και θα πεταχτούν στα σκουπίδια. Κι από εκεί… σε χώρους υγειονομικής ταφής ή… στο Ωκεανό.

Σχεδόν κάθε κομμάτι πλαστικού που έχει κατασκευαστεί ποτέ, εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι και σήμερα. Περισσότερα από πέντε τρισεκατομμύρια κομμάτια από πλαστικό είναι ήδη στους ωκεανούς, και μέχρι το 2050, τα πλαστικά στη θάλασσα θα είναι περισσότερα από τα ψάρια, σύμφωνα με το Ίδρυμα Ellen MacArthur.

Περίπου 8 εκατομμύρια τόνοι πλαστικών απορριμμάτων διαρρέουν στον ωκεανό σε ετήσια βάση, και αυτό χειροτερεύει κάθε χρόνο, αφού μόνο οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν 2,5 εκατομμύρια πλαστικά μπουκάλια κάθε ώρα.

Θα πρέπει να πετάξει κανείς στο Midway τη νύχτα. Μόνο τότε τα εκατομμύρια των πουλιών που συρρέουν στο νησί εκκενώνουν τον διάδρομο! Και βέβαια, εκτός από ιδιωτικό τζετ, χρειάζεται άδεια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Η μυρωδιά είναι αυτή που σας «χτυπά» πρώτα και φτάνει μέχρι τον λαιμό σας. Πρόκειται για τη μυρωδιά της αποσύνθεσης, κυρίως από τη σήψη των πουλιών.

Το CNN επισκέφθηκε το νησί τον Ιούνιο, την εποχή που τα άλμπατρος μαθαίνουν στους νεοσσούς να πετούν.
Κάποιοι νεοσσοί… δεν θα καταφέρουν να επιζήσουν.

Ο ωκεανογράφος, Matthew Brown, εξηγεί πως γι’ αυτό οφείλεται ο όγκος των πλαστικών. Μέσα στο μικρό σκελετό ενός άλμπατρος, βρήκαμε κομμάτια από πλαστικά μπουκάλια, έναν αναπτήρα και άλλα θραύσματα από πλαστικές ύλες. Στην πραγματικότητα, το πλαστικό ήταν μέρος της διατροφής των πουλιών.

Οι γονείς των νεοσσών που δεν κατάφεραν να επιβιώσουν κατανάλωναν πολύχρωμα πλαστικά ως τρόφιμα και με αυτόν τον τρόπο τροφοδοτούσαν και τα παιδιά τους. Τα πουλιά όμως δεν μπορούν να αφομοιώσουν το πλαστικό. Επιπλέον, ο υποσιτισμός τους οδηγούσε στον θάνατο.

Έχει προσπαθήσει ποτέ κανείς να καθαρίσει το νησί; Η τεράστια χωματερή αποδεικνύει πως κάποιοι το προσπάθησαν. Ωστόσο, ήταν σχεδόν αδύνατο!
«Τα πουλιά πεθαίνουν αλλά το πλαστικό στο εσωτερικό τους μένει για πάντα στην άμμο!» δήλωσε ο Μπράουν, ο οποίος εργάζεται για την Εθνική Ωκεανογραφική και Ατμοσφαιρική Διοίκηση (NOAA).

Από το ψάρι στο πιάτο

Αν γονατίσετε και βυθίσετε το χέρι σας στην άμμο, στα χέρια σας θα κολλήσει ένα πολύχρωμο φάσμα σωματιδίων. Οι ακτιβιστές το ονομάζουν «Νέα Άμμο». Το πλαστικό έχει θρυμματιστεί και έχει γίνει μέρος της ακτογραμμής.

Η οδοντόβουρτσά, όπως και πολλά αντικείμενα της καθημερινότητάς μας είναι φτιαγμένα από πλαστικό και τα περισσότερα πλαστικά κατασκευάζονται από πετρέλαιο!

Η παραγωγή πλαστικών αυξήθηκε τα τελευταία 50 χρόνια και θα μπορούσε να διπλασιαστεί ξανά μέχρι το 2036.

  • 15 εκατομμύρια τόνους το 1964
  • 311 εκατομμύρια τόνους το 2014
  • 612 εκατομμύρια τόνους το 2036

Δισεκατομμύρια οδοντόβουρτσες πετιούνται κάθε χρόνο… και λιγότερο από το 14% των πλαστικών ανακυκλώνονται σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τουλάχιστον 8 εκατομμύρια τόνοι πλαστικού εισέρχεται στους ωκεανούς μας κάθε χρόνο! Πρόκειται για ένα απορριμματοφόρο ένα λεπτό.

Περισσότερα από 5.000.000 εκατομμύρια κομμάτια πλαστικού σε ωκεανούς ζυγίζει 269.000 τόνους – το ίδιο με 3.585 μπλε φάλαινες.
Μέχρι το 2050, μπορεί να υπάρχουν περισσότερα πλαστικά στους ωκεανούς μας από τα ψάρια.

Τα περισσότερα πλαστικά δεν βιοδιασπώνται – διασπάται σε μικρότερα κομμάτια, το οποίο προσελκύει τις τοξίνες …

Τα μικρότερα σωματίδια είναι αυτά που καταλήγουν στην τροφική αλυσίδα. Τα νανο-πλαστικά, βυθίζονται βαθιά μέσα στον ωκεανό και μπορεί να καταλήξουν σε πλαγκτόν. Τα μεγαλύτερα κομμάτια, γνωστή ως μικρο-πλαστικά, επιπλέουν ή αιωρούνται στο νερό, και τρώγονται από τα ψάρια. Το ψάρι στη συνέχεια, όπως ορίζει η τροφική αλυσίδα, τρώγεται από μεγαλύτερα ψάρια αλλά και από τους ανθρώπους.

Ο Bohlander, θαλάσσιος βιολόγος, λέει πως η κατάποση πλαστικού μπορεί να προκαλέσει αναπαραγωγικά προβλήματα.«Είναι πολύ ανησυχητικό» είπε ο βιολόγος, «Με κάθε βήμα της τροφικής αλυσίδας, η συγκέντρωση που μπορεί να μετρηθεί στους ιστούς των ζώων μεγεθύνεται»

11.000 κομμάτια πλαστικού κάθε χρόνο

Τα θαλασσινά είναι απαραίτητη για την ανθρώπινη ζωή, αλλά υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι τα ψάρια περιέχουν ποσότητες πλαστικού.
Η δίαιτα των πλαστικών (από τα ψάρια) καθυστερεί ρυθμούς ανάπτυξης, μειωμένη την εκκόλαψη και προκάλεσε απροσδιόριστη συμπεριφορά στους νεοσσούς.

Το πλαστικό είναι επιβλαβές για τον άνθρωπο, καθώς είναι καρκινογόνο. Μια μελέτη εκτιμά ότι οι Ευρωπαίοι που τρώνε οστρακοειδή θα μπορούσαν να εκτεθούν σε 11.000 κομμάτια από μικρο-πλαστικού κάθε χρόνο!

Υπάρχει ελπίδα;

Πήραμε ένα σκάφος και βγήκαμε έξω από το νησί. Εκεί, νιώσαμε τη δύναμη της φύσης.

Το θέαμα, όμως, ήταν εξαιρετικά ανησυχητικό. Χιλιάδες μπουκάλια και κομμάτια από φελιζόλ, επέπλεαν στο νερό. Σαν μία τεράστια σούπα. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι του ταξιδιού.

Κίνα, την Ινδονησία, τις Φιλιππίνες, το Βιετνάμ και τη Σρι Λάνκα θεωρούνται τα πέντε χειρότερους παραβάτες, όταν πρόκειται για πλαστική ρύπανση, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science.

Το πρόβλημα έχει αρχίσει εδώ και δεκαετίες, και δυστυχώς, αντί να συρρικνώνεται, αυξάνεται συνεχώς. Για να συρρικνωθεί… προϋποτίθεται μια σημαντική αλλαγή στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, για παράδειγμα θα μπορούσαμε να αγοράζαμε καφέ φέρνοντας το δικό μας φλιτζανάκι ή το δικό μας πιρούνι. Αλλά η στάθμιση των συμφερόντων δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο.. Ακόμα κι αν έχει να κάνει με την υγεία των ανθρώπων.

Ωστόσο, αυτή είναι η μοναδική ελπίδα για τους ερευνητές. Να αλλάξουν, δηλαδή, οι άνθρωπο τις συνήθειες χρόνων… Έτσι όπως γίνεται με το κάπνισμα. Όσο οι συνέπειες γίνονται γνωστές, τόσο το αποφεύγεις…

Πηγή

Το πλήρωμα του χρόνου;

Το 1996, μετά την κρίση στα Ίμια, ξεκίνησα να μαθαίνω τουρκικά. Παρήγγειλα βιβλία και πήγα στον Μουσταφά, που είχε μαγαζί και πουλούσε ναργιλέδες και άλλα αντικείμενα τα οποία έφερνε από την Τουρκία. Του είπα να έρχεται στο γραφείο του περιοδικού και να μου μαθαίνει τουρκικά, να του μαθαίνω κι εγώ ελληνικά, κι έτσι έγινε. Μόλις μαθεύτηκε αυτό στον περίγυρο, άρχισαν οι ερωτήσεις. Ήταν πολύ παράξενο να μαθαίνει τουρκικά κανείς τότε. Η απάντηση που έδινα σε όλους ήταν η ίδια: Σε 20 χρόνια θα ανήκουμε στον Νομό Σμύρνης και θέλω να είμαι προετοιμασμένος.

Τώρα κλείνουν 20 ακριβώς χρόνια από τότε. Στο ενδιάμεσο διάστημα κυνηγήθηκα ως προδότης της πατρίδας, απέκτησα φάκελλο επικίνδυνου για την εθνική ασφάλεια και μου γινόταν συνεχώς εξακρίβωση στοιχείων και έρευνα προσωπικών αντικειμένων σε κάθε πόλη που επισκέφθηκα ως συγγραφέας, χλευάστηκα ως γραφικός, απειλήθηκα από πατριδοκάπηλους φασίστες, έπεσα θύμα αστυνομικής βίας που παραλίγο να με σκοτώσουν όταν μπούκαραν χωρίς ένταλμα στο σπίτι μου και με σήκωσαν με τα όπλα από το κρεβάτι, και ο Μουσταφά εκδιώχθηκε από το νησί. Μετά αρχίσανε οι ντόπιοι να μαθαίνουνε τουρκικά για να κάνουνε τεμενάδες στους εξ ανατολών τουρίστες και όλα αυτά ξεχαστήκανε. Επέστρεψε στο νησί και ο Μουσταφά ως ξεναγός πια. Δεν μένει παρά να δούμε την τελική έκβαση της ζωής και ποιοι θα δικαιωθούνε.

Όλα αυτά τα γράφω, όχι από διάθεση αυτοπροβολής και επιβεβαίωσης αλλά μόνο για λόγους ιστορικούς και για να αποδείξω ότι είναι πολύ εύκολο να προβλέψει κανείς το μέλλον, αρκεί να γνωρίζει το παρελθόν και να διατηρεί τον νου και την ματιά του καθαρή από τη βρομιά και την ανοησία του συστήματος, ζώντας στο περιθώριο αυτού και παρατηρώντας τον κόσμο.

Αναγνωστική απόκριση (goodreads.com)

Marianna Chatziiosif rated it it was amazing

Πριν απο λιγο καιρο ο Μακριδακης παρουσιασε στο αγαπημενο μου βιβλιοπωλειο, στη Μυτιληνη οπου ζω, την τελευταια του νουβελα “Η πρωτη φλεβα”. Νιωθω πολυ τυχερη που βρεθηκα κι εγω σε αυτη την παρουσιαση και ακουσα απο κοντα το συγγραφεα. Τον θαυμασα και ως ανθρωπο, περα απο συγγραφεα. Μιλησε γενικα για ολα τα βιβλια του, τι διαπραγματευονται και τι τον κινητοποιησε να τα γραψει. Σχετικα με την “Αλωση της Κωσταντιας” ειπε οτι το ιδιατερο χαρακτηριστικο της και το κατι διαφορετικο που προσεφερε απο αποψη λογοτεχνικη ειναι ο “εγκιβωτισμος της αφηγησης”, δηλαδη τρεις αφηγησεις, η μια μεσα στην αλλη. Ειχα ηδη τελειωσει την “Πρωτη φλεβα” η οποια αποτελεσε ουσιαστικα και την πρωτη μου επαφη με το συγγραφεα, οποτε συνεχισα με την “Κωσταντια” την περιπλανηση στο λογοτεχνικο του συμπαν.
Ξεκινωντας την αναγνωση δε γινεται να μη σου ερθει στο μυαλο η Λωξαντρα. Ο τροπος ομιλιας των δυο γυναικων καθιστα την αφηγηση απολαυστικη και χαριζει στο προσωπο ενα μονιμο χαμογελο. Ο Μακριδακης εχει τη μαγικη ικανοτητα, χρησιμοποιωντας την καταλληλη γλωσσα καθε φορα, με τους αναλογους ιδιωματισμους και το αναλογο υφος, να βαζει τον αναγνωστη κατευθειαν στο κλιμα. Ειναι ενας συγγραφεας ο οποιος μπαινει με ευκολια στο πετσι των ηρωων τους οποιους δημιουργει, με αποτελεσμα να μοιαζουν περα για περα αληθινοι. Λες κι εχουν τη δικη τους ζωη κι ο Μακριδακης απλως την καταγραφει. Λες και κατευθυνουν εκεινοι το συγγραφεα και του υπαγορευουν την ιστορια τους κι οχι το αντιθετο. Για μενα, λοιπον, στο εξης, Μακριδακης ισον καλη ελληνικη συγχρονη λογοτεχνια (πραγμα δυσευρετο)

Το προσόν του αιρετού

Στη Χίο χιονίζει, ο παγωμένος βοριάς είναι θυελλώδης και οι πρόσφυγες του καταυλισμού της Σούδας ζουν εκτεθειμένοι στα καιρικά φαινόμενα.

Ο Τσίπρας και ο Μουζάλας, σφουγκοκωλάριοι της Μέρκελ, έχουν την αποκλειστική ευθύνη για το ότι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται ακόμη στο νησί. Επειδή ερμηνεύουν τη συμφωνία Ευρώπης – Τουρκίας με τρόπο ώστε να θυσιάζουν τους πρόσφυγες αλλά και τις κοινωνίες των νησιών, που τα μετατρέπουν σε πλωτά στρατόπεδα συγκέντρωσης ανεπιθυμήτων.

Ο δήμαρχος, ο αντιπεριφερειάρχης και ο δεσπότης της Χίου έχουν την αποκλειστική ευθύνη για το ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε συνθήκες απάνθρωπες αυτές τις κρύες μέρες και νύχτες. Ο δήμαρχος επειδή έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως με τους νεοναζί, τους χύμα και τους συγκαλυμμένους υπό τον τίτλο “παγχιακή επιτροπή αγώνα”, και λέει ότι δεν δίνει καμιά λύση διότι όποτε έδωσε, η λύση αυτή εκλήφθηκε από την ανίκανη κυβέρνηση ως μόνιμη. Ο αντιπεριφερειάρχης επειδή ξέρει μόνο να λέει να μεταφέρουν τους πρόσφυγες στην τοποθεσία “18″, σε ένα οροπέδιο στη μέση του πουθενά, με υψόμετρο πάνω από 500μ, όπου κυριαρχεί το χιόνι τον χειμώνα και η ζέστη που λιώνει τα βράχια το καλοκαίρι και ο δεσπότης επειδή υποστηρίζει, ανάμεσα στις λογής – λογής εθνικιστικές τσαρλατανιές του, πως έχει όλη την καλή διάθεση να ανοίξει τις ενοριακές αίθουσες της πόλης, για να προφυλαχτούν οι δύστυχοι αλλά δεν τον αφήνουν οι επίτροποι των ενοριών. Οι δυο βουλευτές του νησιού είναι εξίσου χυδαίοι και διακοσμητικοί, τελείως ανίκανοι.

Τελικά για να έχεις θέση αιρετή κάθε βαθμίδας σε αυτή τη χώρα, ένα προσόν αρκεί. Ορίστε το ο καθένας σας με την κατάλληλη λέξη που σας έρχεται στον νου. Περιγραφικά πάντως έχει ως εξής: Να μπορείς να κοιμάσαι, ακόμα και όταν άνθρωποι βασανίζονται, αρρωσταίνουν ή και πεθαίνουν εξαιτίας σου

Κλέφτης κι αστυνόμος

Προχθές είδα έναν τύπο άγνωστο να έχει καβαλήσει την περίφραξη μιας αυλής στο χωριό και να κόβει λεμόνια. Περνώντας από δίπλα του θορυβήθηκε. Γύρισε προς το μέρος μου με ύφος ένοχο. Πειράζει που κόβω λίγα λεμόνια, με ρώτησε σαν να ήμουνα εγώ ο ιδιοκτήτης του σφραγισμένου σπιτιού και της λεμονιάς ή ο αστυνόμος του χωριού.

Κόψε ρε φίλε, του είπα και συνέχισα το δρόμο μου.
Στάθηκα όμως δυο βήματα πιο κει, γιατί μου έκανε εντύπωση η εντελώς άγνωστη φυσιογνωμία του, χειμώνα καιρό, που κυκλοφορούνε μόνο γάτες, σκέφτηκα αν είναι κανένας καθηγητής του σχολείου ή κάποιος νέος μπάτσος στο χωριό και μου έκανε εντύπωση που είχε ανέβει ως εκεί ψηλά στο κάστρο, τον ρώτησα λοιπόν αν είναι περαστικός απ’ το χωριό ή κάνας νέος κάτοικος.
Μου λέει λοιπόν τα εξής καθώς ήτανε κρεμασμένος πάνω στο συρματόπλεγμα σαν σπούργητας: Αστυνομικός είμαι, από τη Θεσσαλονίκη, μας στείλανε εδώ στην υποδιεύθυνση για τους λαθρομετανάστες, νοίκιασα ένα αυτοκίνητο και κάνω βόλτες να δω το νησί.
Μάλιστα, είπα και γυρνώντας για να φύγω έπεσε το μάτι μου στις τσέπες του μπουφάν του, που ήτανε ήδη φίσκα στα λεμόνια, ενώ αυτός συνέχιζε να κόβει. Δεν του είπα όμως τίποτα. Απορροφήθηκα ξαφνικά να σκέφτομαι πώς νιώθει κλέφτης ένας αστυνόμος και πώς κοιτάζει ένοχα τον κάθε άγνωστο περαστικό και του απολογείται επειδή είναι ντόπιος, αλλά μετά από λίγο βάζει τη στολή και είναι εξουσία στους ξένους, στους αδύναμους, μα και στους άλλους κλέφτες, σκέφτηκα ύστερα και τη δική μου μετάλλαξη, που έγινα χωριάτης πια κανονικός και ρωτάω το ποιόν του καθενός που θα δω μπροστά μου άμα είναι φάτσα άγνωστη.

Ας εξαγριωθούμε

Στις 5 Δεκεμβρίου, εκτός όλων των άλλων, στην άλλη όχθη του ωκεανού εκπνέει το τελεσίγραφο που έστειλε ο καταναλωτικός καπιταλισμός προς τους ινδιάνους της φυλής των Σιου στην Β. Νεβάδα για να εκπατριστούν οικειοθελώς, αλλιώς θα εκδιωχθούν από τη γη τους με βίαιη στρατιωτική επέμβαση, ώστε να διέλθει απερίσπαστος από εκεί και να την καταστρέψει, μαζί και τα ιερά μνημεία τους, ένας αγωγός πετρελαίου, έργο αξίας αρκετών δις δολαρίων.

Παρόμοιες καταστάσεις εκδίωξης πληθυσμών από τη γη τους στο όνομα αυτής της “ανάπτυξης” συμβαίνουν κατά κόρον στον πλανήτη, από τη ζούγκλα του Αμαζονίου, όπου διώκονται και αποδεκατίζονται οι ιθαγενείς, μέχρι τους απανταχού ιθαγενείς πληθυσμούς των χαρακτηρισμένων ως υπανάπτυκτων, τριτοκοσμικών, αναπτυσσόμενων, ή εσχάτως, χρεοκοπημένων χωρών και τόπων της γης, οι πληθυσμοί των οποίων εξολοθρεύονται μεθοδικά, είτε με όπλα και βία φανερή, είτε με “μεταρρυθμίσεις” και βία “εκδημοκρατισμένη” και εκσυγχρονισμένη, με στόχο την αρπαγή των φυσικών πόρων των πατρίδων τους και την εκδίωξή τους από τις εστίες τους ή την μετατροπή τους σε φθηνούς σκλάβους των ολίγων της ανθρωπότητας, που αυτοχαρακτηρίζονται ανεπτυγμένοι, πολιτισμένοι, προοδευμένοι καταναλωτές, μέχρι να έρθει φυσικά και αυτών η σειρά μια μέρα να κανιβαλιστούν από κάποιους που βρίσκονται ακόμα πιο ψηλά στην πυραμίδα αυτή της χυδαιότητας και της ανοησίας.

Η ανθρωπότητα ίσως βρίσκεται στην τελική ιστορική φάση της αυτοεξόντωσής της, αφού από τη μια εξαφανίζει από τον πλανήτη γη κάθε άγριο είδος ζωής, μαζί και τον άγριο, φυσικό, εγκλιματισμένο και εναρμονισμένο με τη φύση άνθρωπο, για να εγκατασταθεί σε υδροκέφαλες μητροπόλεις ως αρρωστημένη μονοκαλλιέργεια ο επεξεργασμένος καταναλωτής, ο οποίος όμως, από την άλλη, καταναλώνει αντί να τρώει, αντί να πίνει, αντί να ερωτεύεται, αντί να ζει, και έτσι μετατρέπεται ο ίδιος σε ψυχικό και υλικό απόρριμμα και εκφυλίζεται γενιά με τη γενιά ως φυσικός οργανισμός, μέχρι να εξαφανιστεί κι αυτός μέσα στο χημικό του λίπος ή από μια απλή αλλεργία μία των ημερών πολύ σύντομα μες στον ιστορικό χρόνο, είτε να κανιβαλιστεί, αν κατορθώσει και προλάβει να απομείνει μόνος του επί της γης.

Αυτό λοιπόν το μαζοχιστικό σύστημα ευτελών αξιών του καταναλωτικού καπιταλισμού, που κανιβαλίζει την ανθρωπότητα, που εξαφανίζει τα έμβια είδη, που καταστρέφει πολιτισμούς και που μολύνει τη γη, το ενσαρκώνουμε και το γιγαντώνουμε εμείς, ο καθένας μας, όλοι μαζί, με τον τρόπο της καθημερινής μας διαβίωσης και θεώρησης της ζωής, είτε νιώθουμε ότι κατά βάθος είμαστε μαζί με τους ινδιάνους, είτε με τους καουμπόηδες, αφού ουσιαστικά παραμένουμε εγκλωβισμένοι εντός του και ζούμε σαν πράγματι να μην υπάρχει εναλλακτική, όπως είπε η Θάτσερ πολλά χρόνια πριν και όπως συμπεριφέρθηκε ο Τσίπρας εσχάτως.

Αυτήν ακριβώς την πάλη του φυσικού με το επεξεργασμένο, του άγριου με το εξημερωμένο, του αυθεντικού με το εκπολιτισμένο, αυτήν ακριβώς την βίαιη εκδίωξη του πρωτογενούς ανθρώπου και την επικράτηση του εκπαιδευμένου αναλώσιμου και με ημερομηνία λήξης καταναλωτή, την έχουμε υποστεί και υπομείνει καταρχήν ο καθένας μέσα μας και πάνω στον φυσικό εαυτό μας, έχουμε ισοπεδωθεί και ομογενοποιηθεί και αποτελούμε όλοι μαζί μια αδηφάγα ερπυστριοφόρα μηχανή που καταπίνει τα πάντα στο πέρασμά της, καταναλώνει δε εμάς τους ίδιους για καύσιμο και εκπέμπει καυσαέριο τη χημική μας ύλη.

Η εναλλακτική φυσικά υπάρχει, πάντα υπάρχει, αλλά δεν είναι εντός αυτού του συστήματος, είναι εντός της πολυσύνθετης ανθρώπινης φύσης μας. Αν θέλουμε να τη δούμε, δεν έχουμε παρά να πάρουμε όλοι μαζί το μέρος του ινδιάνικου εαυτού μας, της φυσικής μας δηλαδή υπόστασης, να δώσουμε ξανά αξία στις αξίες μας, να βγούμε από την πλάνη μας και να αντισταθούμε στον καταναλωτή εαυτό μας σθεναρά, να τον “εξαγριώσουμε” ξανά, γιατί παράγινε νιανιάς, πειθήνιο γρανάζι του χαμού του.

 Δημοσιεύτηκε στο ΤΡΡ στις 3/12/16