Πράσινοι “ήρωες”

Στην Γαλλία σκοτώθηκε 21χρονος που διαδήλωνε ενάντια στην κατασκευή φράγματος σε κάποια περιοχή στα νότια της χώρας.

Μα γιατί διαδηλώνουν οι άνθρωποι ενάντια σε τέτοιου είδους έργα; Το φράγμα δεν είναι πράσινη ανάπτυξη; Είναι δυνατόν τόσο νερό που τρέχει στα ποτάμια να πηγαίνει χαμένο στη θάλασσα (και όχι να έρχεται στα καζανάκια των διαμερισμάτων μας); Τι επιτέλους θέλουν όλοι αυτοί οι μηδενιστές, οι μόνιμοι διαφωνούντες με όλα και στέκονται τροχοπέδη στην ανάπτυξη;

Ερωτήματα ασυνείδητων και απαίδευτων που έχουν αυτοαναγορευθεί παράγοντες και μπροστάρηδες της ανεξέλεγκτης πλέον πορείας των καταναλωτών προς την ύβρη και την κατάρρευση.

Προφανώς το εν λόγω φράγμα όπως και όλα τα τέτοιου είδους φράγματα και άλλα παρόμοια έργα εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σταματούν να είναι “πράσινα” όταν η κλίμακά τους ξεπερνά τα όρια αντοχής του τόπου και του τοπίου, όταν, απλούστατα, η καταστροφή που προξενούν για να κατασκευαστούν είναι περισσότερη από το όφελος που θα προσφέρουν αφού και αν λειτουργήσουν.

Αυτή την απλής λογικής και αυτονόητη παράμετρο όμως επιλέγουν να μην την παρουσιάζουν ποτέ οι τιμητές της “πράσινης ανάπτυξης”, είτε επειδή οι ίδιοι είναι αργυρώνητοι πολιτικοί είτε μίσθαρνα εργολάβων και πολυεθνικών δημοσιογραφικά φερέφωνα. Οπότε έχοντας ως πρόσχημα και άλλοθι μιαν ανύπαρκτη πράσινη ανάπτυξη φωνασκούν διαβάλλοντας κινήματα ανθρώπων και σκοτώνουν διαδηλωτές με χειροβομβίδες τα όργανά τους.

Η ανθρωπότητα τώρα που έχει πλέον φτάσει στην μέγιστη ύβρη και παραπαίει ετοιμόρροπη, θα έχει ολοένα και περισσότερες, ολοένα και βιαιότερες τέτοιου είδους συγκρούσεις στα πεδία των μαχών αλλά και στα πεδία της έκφρασης.

Στόχος των μεν η απόλυτη επικράτηση των ασυνείδητων καταναλωτών επί του οικοσυστήματος και η πλήρης άλωσή του που θα επιφέρει φυσικά τον απόλυτο θάνατο και αφανισμό ειδών και ανθρωπότητας, στόχος των δε η αντίσταση και η υπεράσπιση του ανθρώπου και των άλλων πλασμάτων, η αλλαγή κατεύθυνσης στην πορεία της ανθρωπότητας, η σμίκρυνση, η τούβλο προς τούβλο ελεγχόμενη κατακρήμνιση του πύργου της ύβρης πριν την μεγάλη παταγώδη και καταστροφική κατάρρευση που διαφαίνεται ήδη.

Οι βίαιοι θάνατοι υπερασπιστών της ζωής είναι απόδειξη της μαυρίλας που φέρνει η πράσινη ανάπτυξη, όπως την προωθούν τα μεγάλα συμφέροντα των καταναλωτών μέσω της διαπλοκής των κυβερνήσεων και των ΜΜΕ.

Οι βίαιοι θάνατοι των υπερασπιστών της ζωής και οι ολοένα και περισσότερες τέτοιου είδους αντιδράσεις ανθρώπων ενάντια στις πολιτικές αποφάσεις των καταναλωτών και των πολυεθνικών που τους ποδηγετούν και τους εκμεταλλεύονται είναι η υγιής παρακαταθήκη της ανθρωπότητας στην πορεία της προς την συνειδητότητα. Οι νεκροί αυτοί είναι οι πράσινοι “ήρωες” του άμεσου μέλλοντός μας ως ανθρωπότητα.

Γελάω πικρά

Αναγνώστρια μού έστειλε, με σχόλιο μάλλον χιουμοριστικό (ελπίζω), το παρακάτω δημοσίευμα από το Αθηνόραμα, το οποίο αναρτήθηκε προφανώς την παραμονή της πρόσφατης εκδήλωσης στο καφέ Πόλις:

Τρεις γνωστοί συγγραφείς στην πόλη

“”Γιάννης Μακριδάκης: Αφήνει για λίγο το κτήμα του στη Χίο για μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση με τον δημοσιογράφο Άρη Δαβαράκη στο «Polis Art Cafe» (16/10, 8 μ.μ. ). Περί λογοτεχνίας και φυσικής ζωής, κατανάλωσης και αναπλήρωσης φυσικών πόρων, φυσικής καλλιέργειας στη γη και την κοινωνία, οικονομικής πολιτικής και απο-ανάπτυξης.

Βικτόρια Χίσλοπ: Ξέρετε την αγάπη της για την Ελλάδα –και μέσα από τα πολυδιαβασμένα της μυθιστορήματα «Το νησί» και «Το νήμα»–, τις αναγνωστικές της προτιμήσεις όμως; Στο πλαίσιο του φεστιβάλ Art Links, μιλά για τους αγαπημένους της συγγραφείς, τις νέες τάσεις στη λογοτεχνία και δίνει συμβουλές προς… ναυτιλλομένους περί γραφής στο Hub (20/10, 7 μ.μ. ).

Φίλιπ Κερ: Παρέα με τον σταθερό του ήρωα, τον πρώην αστυνομικό Μπέρνι Γκούντερ, και με φόντο μια ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη υπόθεση – τη δολοφονία των Πολωνών στρατιωτικών στο δάσος του Κατίν – ξετυλίγει ο διάσημος σκωτσέζος συγγραφέας νουάρ λογοτεχνίας το νήμα της αφήγησης στο βιβλίο του “Άνθρωπος χωρίς Ανάσα”. Στο Public θα συνομιλήσει σχετικά με τους δημοσιογράφους Αντώνη Πανούτσο και Μάκη Προβατά (20/10, 8.30 μ.μ. )”"

 

Το διάβασα και μου φάνηκε τόσο ξένο και παράξενο και κατόπιν τόσο πικρά αληθινό για τον τρόπο που λειτουργεί η κοινωνία των ανθρώπων και των καταναλωτών, μου φάνηκε ως τεκμήριο του τρόπου με τον οποίον κάποιοι επιτήδειοι και κατά κανόνα ατάλαντοι εκμεταλλεύονται καταστάσεις και προωθούν εαυτούς ως συγγραφείς και καλλιτέχνες εν γένει ρητορεύοντας σαχλαμάρες, προϊόντα ασυνειδητότητας και καμαρώνοντας στα γυαλιά, στις φωτό, στα σόσιαλ μίντια και όπου αλλού έχει κόσμο.

Ειδικά για το “συγγραφέας”, το οποίο χρησιμοποιώ στον υπότιτλο του ιστολογίου συμβατικά, για λόγους απλής συνεννόησης, η γνωστή μου και εκφρασμένη από πολύν καιρό πριν άποψη είναι ότι αποτελεί τίτλο τιμής και όχι επαγγελματική ιδιότητα. Αποδίδεται δε ή όχι μετά το τέλος της ζωής ή του έργου κάποιου ανθρώπου και προφανώς συνεκτιμούνται όλα, τα γραπτά του μαζί και οι πράξεις του, η συνέπεια λόγων και έργων, η σκέψη και η ζωή του, η πνευματική προσφορά του στην ανθρωπότητα όσον καιρό την εκπροσωπούσε κι αυτός. Συγγραφέας ήταν κάποιος, δεν είναι. Συγγραφέα τον γράφει η Ιστορία, δεν αυτοαποκαλείται και δεν τον αποκαλούν έτσι οι φίλοι του και τα ΜΜΕ. Δυστυχώς από τέτοιους συγγραφείς έχουμε πάρα πολλούς, γεννημένους και γαλουχημένους όλα αυτά τα χρόνια της οικονομικής νερόβραστης δήθεν ευμάρειας που ισοπέδωσε κάθε αξία. Έχουμε δυστυχώς ακόμη πάρα πολλούς τέτοιους, υβριστές, καθεστωτικούς, ανούσιους, απαίδευτους, ασυνείδητους αυτοαποκαλούμενους και μεταξύ τους αλληλοαποκαλούμενους συγγραφείς, οι οποίοι είτε σιωπούν για να έχουν την εύνοια του συστήματος είτε λαμβάνουν το μέρος του ανοιχτά, είτε θωρούν αλαζονικά τους ανθρώπους και τους υβρίζουν τα τιποτένια αυτά υβρίδια και αυτό σηματοδοτεί την κατάντια της κοινωνίας μας.

Το ταπεινό μου σαρκίο λοιπόν, που όλη μέρα είναι με τα γόνατα στη βρεγμένη γη κόβοντας την ξινίθρα είτε μαζεύοντας την ελιά, χαρακτηρίζεται ως γνωστός συγγραφέας και η έλευσή του στο γήπεδο του καταναλωτισμού αποτελεί (πολιτιστική) είδηση.

Απομυθοποίηση των πάντων, αυτό έχω να δηλώσω “ως γνωστός συγγραφέας”, είναι ανάγκη πάσα να λάβει χώρα αμέσως. Αυτό προέχει για όλους μας. Για να πάρουμε επιτέλους την ευθύνη του φυσικού εαυτού μας στα χέρια μας. Κανείς δεν έχει να μας πει τίποτε πιο πολύ και πιο σπουδαίο από τον φυσικό εαυτό μας και την ψυχή μας την ίδια.

Σας ξαναδείχνω χθεσινή φωτογραφία του γνωστού συγγραφέα μετά από το ξεμάλλιασμα που του έκανε η καρπερή ελιά μήπως πειστείτε πιο εύκολα και γελάω πικρά με όσους παίρνουν στα πολύ σοβαρά τον εαυτό τους .

 

 

Ήλιος με δόντια στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας

Οκτώ συνολικά παραγωγές θα παρουσιάσει το χειμώνα το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας. Το πρόγραμμα, που κατήρτισε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του δημοτικού θεάτρου της πόλης, Θοδωρής Γκόνης, περιλαμβάνει μετακλήσεις, συμπαραγωγές και καινούριες παιδικές παραστάσεις, οι οποίες θα ανέβουν από τον Οκτώβριο έως και τον Δεκέμβριο του 2014 στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου. Αναλυτικότερα:

«Οδός Πολυδούρη»: Ο μονόλογος της Ρούλας Γεωργακοπούλου, συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας με το Θεατρικό Οργανισμό Ακροπόλ, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη με την Ιωάννα Παππά στο ρόλο της Μαρίας Πολυδούρη. (1 και 2 Οκτωβρίου στις 21.15, 3 έως 5 Οκτωβρίου στις 18.30 και 21.15 στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου).

«Εγώ, η Γωγώ»: Ο μονόλογος της Ελένης Γκασούκα με την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στο ρόλο της Γωγούς, μιας γυναίκας εγκλωβισμένης στα συντρίμμια του αυτοκινήτου της, μετά από το σοβαρό τροχαίο της. Συμμετέχει ο Νίκος Πιζάνης. (13 και 14 Οκτωβρίου στις 21.00, στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου).
«Σχολείο για κλόουν»: Σε ένα σχολείο για κλόουν, δάσκαλος και μαθητές προσπαθούν να συνυπάρξουν μέσα από καθημερινές συγκρούσεις. Κοινός παρανομαστής τους, η αγάπη τους για τον κόσμο των κλόουν. Το παιδικό έργο του Φρίντριχ Καρλ Βέχτερ, ανεβαίνει σε συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας με το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας. Τη μετάφρασή του υπογράφει η Ξένια Καλογεροπούλου και τη σκηνοθεσία του ο Τάσος Ράτζος. (2 Νοεμβρίου έως 30 Ιανουαρίου του 2015 στις 21.00 στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου).
«Πατριδογνωσία ή τίποτα πια δεν είναι για συγγνώμη»: Σατιρικός πολιτικός μονόλογος του Γεράσιμου Γεννατά και του Γιώργου Γαλίτη, βασισμένος σε ανέκδοτα μελοποιημένα ποιήματα των Μπρεχτ, Μαγιακόφσκι, Έλιοτ και Λασκαράτου. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Θανάσης Χαλκιάς. Ερμηνεύει ο Γεράσιμος Γεννατάς. (8 και 9 Νοεμβρίου στις 21.00, στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου).
«Μήδεια, ένα μανιασμένο ποίημα»: Το κείμενο του Γάλλου Ζαν-Ρενέ Λεμουάν, σε μετάφραση Έφης Γιαννοπούλου, υπό τη σκηνοθετική ματιά του Λευτέρη Γιοβανίδη, με τη Δήμητρα Ματσούκα να ερμηνεύει την εξόριστη όχι μόνο από την πατρική γη αλλά και από τον ίδιο της τον εαυτό, μονίμως περιπλανώμενη και διαρκώς ξένη, Μήδεια. (17 και 18 Νοεμβρίου στις 21.00, στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου).
«Ήλιος με δόντια»: Ο σπαρακτικός μονόλογος του Γιάννη Μακριδάκη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη, με τον ίδιο στο ρόλο του Κωνσταντή, ενός άνδρα, παράπλευρή απώλεια ενός πολεμικού δυστυχήματος, ο φάκελος του οποίου δεν άνοιξε ποτέ. (25 και 26 Νοεμβρίου στις 21.00, στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου).
«Μένγκελε»: Το υπαρξιακό θρίλερ του Θανάση Τριαρίδη, που πραγματεύεται την πιο ακατανόητη κτηνωδία στην ιστορία της Δύσης: το Εργαστήρι Πειραμάτων του Γιόζεφ Μένγκελε στο Άουσβιτς – Μπιρκενάου, με τους Μυρτώ Αλικάκη και Λάζαρο Γεωργακόπουλο, σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου. (12 και 13 Δεκεμβρίου στις 21.00, στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου).
«Χριστούγεννα: Από τον Κάρολο Ντίκενς στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη»: Μια διαφορετική εορταστική πρόταση, αποτελούμενη από ιστορίες παλιές, καινούργιες, σκοτεινές, άγνωστες και αγαπημένες των Κάρολου Ντίκενς, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Τρούμαν Καπότε και Τιμ Μπάρτον. Η σκηνοθετική επιμέλεια ανήκει στον Θοδωρή Γκόνη, ενώ η μουσική επιμέλεια στη Χρυσούλα Μίσχου. Συνδιοργάνωση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας με το Μουσικό Σχολείο Καβάλας. (22 και 23 Δεκεμβρίου στις 21.00, στο Θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου).

 

Πάμε αντίστροφα

Το ότι ο άνθρωπος έχει δώσει την ενέργειά του προς λάθος κατεύθυνση είναι πλέον βέβαιο.

Γι’ αυτό δυστυχεί ενώ υποτίθεται ότι προοδεύει.

Γι’ αυτό καταστρέφει ενώ υποτίθεται ότι αναπτύσσεται

Γι’ αυτό αποβλακώνεται και γίνεται δούλος ενώ υποτίθεται ότι εκσυγχρονίζεται

Γι’ αυτό αυτοκτονεί ενώ υποτίθεται ότι τρέφεται

Γι’ αυτό καταναλώνει τροφές και ανθρώπους ενώ υποτίθεται ότι τρώει, πίνει και ερωτεύεται

Γι’ αυτό αφανίζει ανθρώπους και άλλα πλάσματα ενώ υποτίθεται ότι εκπολιτίζεται

Γι’ ατό γίνεται κυνικός ενώ υποτίθεται ότι μορφώνεται

Γι’ αυτό ζει ως γρανάζι μηχανής ενώ υποτίθεται ότι ευημερεί

Γι’ αυτό περιορίζεται σε ένα ατελές τεχνητό σύστημα ενώ υποτίθεται ότι ευρύνει τον νου και την οπτική του

Γι’ αυτό θεωρεί φυσικό πόρο το χρήμα ενώ υποτίθεται ότι σπουδάζει

Γι’ αυτό γίνεται ολοένα και πιο αδαής από ζωή ενώ υποτίθεται ότι εξελίσσεται

Γι’ αυτό έχει δημιουργήσει κοινωνίες κανιβάλων ενώ υποτίθεται ότι είναι ον κοινωνικό και αλληλέγγυο

Γι’ αυτό είναι γεμάτος απωθημένα ενώ υποτίθεται ότι ζει

Γι’ αυτό είναι προσκολλημένος στο χρήμα και στην ύλη ενώ υποτίθεται ότι φιλοσοφεί

Γι’ αυτό πεθαίνει έντρομος και πρόωρα και βίαια κάποιες φορές ενώ υποτίθεται ότι μια ζωή ασκείται για αυτή του την μεταμόρφωση που λέγεται θάνατος

Επειδή αντί να πορεύεται με οδηγό το μεγαλείο της ύπαρξής του και της ψυχής του επέλεξε να αφεθεί στην μικρότητά του.

Επειδή αντί να νιώσει και να βιώσει το μεγαλείο του, να το θέσει εμπρός σε κάθε του συναναστροφή με τον άλλον και με τα άλλα πλάσματα, επέλεξε να δείχνει τον ποταπό εαυτό του.

Ένας δρόμος υπάρχει για την αλλαγή της πορείας αυτής. Η συνειδητότητα.

Και ένας τρόπος για να την φτάσει κανείς.

Ο επαναπροσανατολισμός στην φυσική υπόστασή του, η επαναπροσέγγιση της ζωής και του οικοσυστήματος, η συναίσθηση της θέσης του ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους, στα άλλα πλάσματα και στους φυσικούς πόρους, η πνευματική άσκηση και  η συνειδητοποίηση του μεγαλείου του που καθιστά ντροπή και αναξιοπρέπεια την πρόταξη τόσης μικρότητας στον καθημερινό του βίο.

Ας αρχίσουμε από τα δύσκολα λοιπόν. Ας είμαστε καθημερινά μεγαλειώδεις στις επαφές μας με τα άλλα πλάσματα και κυρίως με τον άλλον άνθρωπο. Ακόμη και με τους υβριστές μας, τους χλευαστές μας, τους εκμεταλλευτές μας, τους ζηλόφθονες, τους αδαείς αυτούς που επιλέγουν να κυβερνιούνται από την ανθρώπινη μικρότητα, ας είμαστε συγχωρητικοί, για να συν-χωρέσουμε και να μην κανιβαλιζόμαστε. Ας τους αποδείξουμε το μεγαλείο που κρύβουν κι εκείνοι εντός τους.

Μόνον έτσι αλλάζει ο κόσμος γύρω μας. Όταν αλλάξει μέσα μας και όταν αλλάξουμε εμείς, ο καθένας προσωπικά στον μικρόκοσμό του την οπτική και την προσέγγισή μας

 

Χτενάκι ελαιοσυλλογής

Πρώτη μέρα ελαιοσυλλογής. Χτενάκι σε ζέσταμα μέχρι να βρει τον ρυθμό του. Από πρόπερσι είχα να ανέβω σε ελιά. Δεν έπεσα (ακόμη) αλλά, όπως βλέπετε, τσακωθήκαμε άσχημα! Τι κι αν το είχα πιάσει το μαλλί σφιχτά, τα κατάφερε, με ξεμάλλιασε. Τόσο που έγινα αντικείμενο χαχάνων και φωτογράφισης από τους συνμαζώχτες!

28η Οκτωβρίου, καλημέρα

«Αντικρίζω τη ζωή στην πιο φρέσκια εκδήλωσή της. Η μεγάλη Φύση είναι ανώτερη από τις μικρότητες των ανθρώπων. Οι αγωνίες μας είναι μικροεπεισόδια μπροστά στη δική της ζωή. Εκείνη πρασινίζει κι ανθίζει όπως πάντα, μοσχοβολάει και ζεσταίνει εχθρούς και φίλους, χύνει άφθονα τα κρυονέρια της και ξεπλένει αμέσως κάθε σταγόνα αίματος που χύνεται στο γρασίδια της… Ξαπλώνω κάτω από μια ανθισμένη κερασιά. Ας μου συμβεί ό,τι θέλει. Είμαι μεθυσμένος από τον ήλιο, την ξεκούραση και τη μοσχοβολιά».

Από ημερολόγιο στρατιώτη που έζησε τον πόλεμο στο μέτωπο και επέστρεψε πεζός στο σπίτι του μετά την εισβολή των Γερμανών και την υποχώρηση

Έτσι, για να αντιλαμβανόμαστε το αυτονόητο, το φυσικό…

Διότι σήμερα ζούμε ακόμη τα πρελούδια ενός νέου πολέμου, δεν έχει κορυφωθεί δηλαδή ακόμη η τραγικότητα στις ζωές μας. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε πορεία προς το αληθινό μεγαλείο όσο είναι καιρός. Ο καθένας προς το μεγαλείο του, ο καθένας προς τον φυσικό εαυτό και την φυσική ζωή του, όλοι μαζί προς το μεγαλείο της ζωής, το σύστημα που φτιάξαμε από τις ενωμένες μας μικρότητες μπορεί να καταρρεύσει ενώνοντας απλά τα μεγαλεία μας

Πάμε για το λάδι της χρονιάς

Τον τελευταίο καιρό έκανα πολλές αναρτήσεις εδώ, μαζεμένες νομίζω. Από αύριο όμως που αρχίζουμε την συλλογή ελαιοκάρπου, θα κάνω, θέλοντας και μη, κάποια παύση.

Ωραίες μεγάλες νύχτες για σωματική ξεκούραση από τον ολοήμερο μόχθο και η διάθεση για γράψιμο υποχωρεί στις περιπτώσεις αυτές

Ίσως να αναρτήσω κάποια φωτογραφία, ίσως και να γράψω καμιά παράγραφο αν μου ρθει κάποιο ερέθισμα τόσο επίμονο που δεν θέλει να φύγει άπρακτο. Θα δείξει. Αν όχι, θα μπαίνω κάθε που νυχτώνει στο διαδίκτυο και θα αναμένω δικά σας μέηλ και σχόλια με ιδέες και συναισθήματα, για να αναρτήσω κάποιο από αυτά αν θέλετε.

Με το καλό να μας βγει το λάδι λοιπόν

Γιορτή 28ης στο σχολείο Βολισσού

Σήμερα ήταν μια συγκινητική μέρα. Με προσκάλεσαν οι δασκάλες του διθέσιου δημοτικού σχολείου Βολισσού στην γιορτή των μαθητών για την 28η Οκτωβρίου, στην διάρκεια της οποίας τα παιδιά είχαν ετοιμάσει μια ολιγόλεπτη και πολύ φορτισμένη παράσταση με σενάριο αποσπάσματα παρμένα από το βιβλίο μου Συρματένιοι ξεσυρματένιοι όλοι, Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή, 1941-46.

Η γιορτή έγινε στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου, παρόντων όλων των μαθητών του σχολικού συγκροτήματος, από νηπιαγωγείο μέχρι λύκειο καθώς και πολλών γονέων, παππούδων και γιαγιάδων που χειροκρότησαν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Στο τέλος μίλησα λίγο κι εγώ περί προσφυγιάς και περί φασισμού και γενικά περί των συνθηκών που οδήγησαν στον 2ο πόλεμο, οι οποίες επαναλαμβάνονται κατ’ αναλογίαν και σήμερα, περί του τι σημαίνει αποκύρηξη του φασισμού, του ρατσισμού, του ναζισμού στην καθημερινή ζωή μας, περί της φυσικής μας ανθρώπινης ύπαρξης και την αποδοχή κάθε ανθρώπου γύρω μας

Ευχαριστώ τις δασκάλες Ευγενία Σεζένια και Γεωργία Σφυράκη για την τιμητική και ευγενική τους πρόσκληση και για την δουλειά που έκαναν με τους μικρούς μαθητές και τις μαθήτριές τους πάνω στο βιβλίο μου

 

Η προσωπική του καθενός Ευθύνη

Τι Ελλάδα τι Βόρεια Κορέα γράφει ο αναλυτής Πάνος Παναγιώτου στο tvxs:

“Η ερμηνεία μίας είδησης είναι υποκειμενική. Αλλά  η  ύπαρξη της είδησης είναι, αναγκαστικά και αυταπόδεικτα, αντικειμενική. Εκτός και αν βρίσκεται κανείς στη Βόρεια Κορέα του Κιμ Γιονγκ Ουν ή στην Ελλάδα του Αντώνη Σαμαρά, όπου το άσπρο γίνεται μαύρο και το μαύρο άσπρο όταν και όπως βολεύει την κυβέρνηση. Αυτό, ακριβώς, συνέβη στην Ελλάδα με την είδηση για τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ, καθώς να μεταδοθεί η πραγματική, μεταδόθηκε η… αντίθετη.

Ακόμη, όπως φαίνεται  στη σχετική εικόνα από το ίδιο ρεπορτάζ του Bloomberg, οι ελληνικές τράπεζες έλαβαν τη χειρότερη θέση ως προς την ποιότητα των περιουσιακών τους στοιχείων, που ήταν και το πραγματικό ζητούμενο των συγκεκριμένων τεστ (διαβάστε σχετικά: «Η αλήθεια για τα stress tests”) .

Η εξαιρετικά αρνητική αυτή είδηση για τις (επανειλημμένα στηριγμένες και ανακεφαλαιωμένες από τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών) ελληνικές τράπεζες μεταφράστηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως εντυπωσιακή επιτυχία, με τον πρωθυπουργό κ. Σαμαρά να δηλώνει ότι «Τα τεστ αντοχής ξεπέρασαν κάθε προσδοκία» και με μεγάλα τηλεοπτικά ΜΜΕ να μη διστάζουν να την αντιστρέψουν και να μεταδώσουν ψέματα εν ψυχρώ, με γνωστό ιδιωτικό κανάλι, για παράδειγμα, να πως «οι ελληνικές τράπεζες κατάφεραν να περάσουν με επιτυχία τα stress tests της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας», όταν αυτό, απλά, δε συνέβη”.

Σημειώνω εδώ ότι και τα περισσότερα μη καθεστωτικά ΜΜΕ, καθώς και αυτά που υποστηρίζουν την “Αριστερά” την ίδια διαστρέβλωση της πραγματικότητας ανάρτησαν. Ή τα ίδια πρεσβεύουν και αυτοί σε σχέση με τις τράπεζες ή παίρνουν γραμμή από την κυβέρνηση και δεν διαβάζουν τις ειδήσεις στην πηγή τους… Προφανώς όμως δεν ισχύει τίποτε από τα δύο. Απλά είναι κομμάτι του συστήματος και αυτά, όπως και τα κόμματα που υποστηρίζουν, όπως και κάθε ένας καταναλωτής. Είναι εξαρτημένα – οι από το χρήμα που μοιράζει η τράπεζα και δεν δύνανται να πάνε κόντρα στη φύση τους, στην “μάνα” που μοιράζει τη “ζωή”.

Το κατά πόσον αφήνουμε καθημερινά τη ζωή μας και την αξιοπρέπειά μας να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και κοροϊδίας από μικρόνοες ηγεμονίσκους κάθε λογής κόμματος ακροδεξιού και “αριστερού” είναι ευθύνη αποκλειστικά προσωπική του καθενός από εμάς.

Για όσους δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει, αυτό είναι το σύστημα που στηρίζουμε με τον βίο και την πολιτεία μας. Αυτό που αντιστρέφει ακόμη και τα οφθαλμοφανή, που μας θεωρεί κρετίνους απροκάλυπτα και αδιάντροπα.

Ο καθένας μας έχει λοιπόν την προσωπική ευθύνη της μίας και μοναδικής ζωής που ζει Τώρα και δεν θα ζει Αύριο, την προσωπική ευθύνη της αξιοπρέπειάς του. Ή την αφήνει για μια μέρα, για μια στιγμή ακόμη στα χέρια των τραπεζών που κυβερνούν ουσιαστικά τον καταναλωτικό “πολιτισμό” ή επαναστατεί, αντιδρά και φεύγει με τρόπους διάφορους από τα γήπεδα του καταναλωτισμού, καταρρέει ως τουβλάκι του συστήματος και το αποσταθεροποιεί. Σταματάει να καταναλώνει και επανέρχεται κάθε στιγμή όλο και περισσότερο στην πρότερη μορφή του, την βασική του υπόσταση, αναγεννιέται ως άνθρωπος ον φυσικό δίπλα στα άλλα όντα.

 

 

Φίλος από τα παλιά

Χρόνια είχα να τον δω τον Βασίλη που με επισκέφθηκε απρόσμενα εχτές. Γονατισμένος στη γη ήμουνα και μάζευα κουρμάδες όταν ήρθε. Μασουλούσα κιόλας το δεκατιανό μου. Ήτανε μια από τις στιγμές που ένιωθα πλούσιος πολύ. Κι ας είχα μια βδομάδα να πιάσω έστω και ένα κέρμα χρήματος στα χέρια μου. Πλούσιος με την αληθινή έννοια ένιωθα και όχι με το χρήμα.

Διότι με είχε κόψει πείνα εκεί, από νωρίς στη δουλειά και έκανα μια βόλτα μες στον κήπο. Έκοψα μικρά ολόγλυκα ντοματάκια, ένα ματσάκι σέλινο, μαϊντανό και ρόκα, πήρα και ένα παξιμάδι από το κελάρι, τρεις σταγόνες λάδι απάνω του και μια χούφτα κουρμάδες κατινές στο άλλο χέρι, από αυτές που μόλις είχα βρει στη γη, κάτω από τις ελιές. Οι κουρμάδες είναι μια ποικιλία ελιάς που τις τρως από το δέντρο, δίχως ξεπίκρισμα. Τις ξεπικρίζει ένας μύκητας και μόλις ζαρώσει η ελιά και πέσει από το δέντρο στη γη είναι έτοιμη προς βρώση και απόλαυση. Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο και νοστιμότερο από τις κουρμάδες. Ιδίως κάτι τέτοιες στιγμές που είσαι ένα με τη γη και τα φυτά της όλα.

Ήρθε λοιπόν ο Βασίλης απρόσμενα και μου θύμισε άθελά του τα παλιά. Ίδια η μορφή του όπως τότε που τον πρωτογνώρισα. Σαν να μην πέρασε ούτε ένας χρόνος από πάνω του κι ας έχουν περάσει αισίως δεκαπέντε. Με την παραδοσιακή μαντήλα την χωριάτικη όπως πάντα στο κεφάλι, λεπτός, καλλιεργημένος και ευγενής ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισα, τότε που ήμουν 27 ετών και μόλις είχα αμφισβητήσει και απαρνηθεί το σύστημα, ο οποίος μου απέδειξε με τον πλέον πειστικό και απόλυτο τρόπο ότι είχα δίκιο να αμφισβητώ όλην αυτή την πλάνη και να ακολουθώ την ψυχή μου που είχε ανοίξει πανιά για αλλού και για λοξή πορεία. Με την παρουσία του και μόνο και με την ιστορία του την προσωπική ο Βασίλης μου έδωσε κουράγιο τότε, δίχως να το γνωρίζει, για να πορευτώ στον δρόμο αυτόν που μόλις είχα επιλέξει, τον δρόμο της αμφισβήτησης και της άρνησης των “αξιών” του ψεύτικου συστήματος, τον δρόμο της αναζήτησης μιας άλλης ζωής, φυσικής και για να φτάσω βήμα προς βήμα εδώ, στο σημείο που τώρα βρίσκομαι και πορεύομαι ακόμη.  .

Διότι ο Βασίλης είχε μόλις νικήσει το σύστημα τότε. Χτυπημένος από την αρρώστια την κακή, με γνωμάτευση ιατρική που όριζε ζωή λίγων μηνών μονάχα, είχε φύγει οικειοθελώς από τα αρρωστημένα περιβάλλοντα των ολλανδικών νοσοκομείων, διότι ο Βασίλης είναι Ολλανδός, και είχε έρθει στη Χίο, που την γνώριζε από τις διακοπές του. Πήρε ένα χωραφάκι στα νότια, λίγο έξω από το Πυργί και εγκαταστάθηκε εκεί, για να ζήσει σαν άνθρωπος τους λιγοστούς μήνες που του δίνανε οι γιατροί και να για να πεθάνει σαν ζωάκι στη φύση, έτσι ακριβώς τους είπε υπογράφοντας και φεύγοντας απ’ το νοσοκομείο.

Όταν τον γνώρισα τότε, είχαν περάσει ήδη 5 χρόνια που θα έπρεπε να είναι νεκρός σύμφωνα με τις ιατρικές γνωματεύσεις για την πορεία της νόσου. Σήμερα, χθες δηλαδή, που ήρθε και με βρήκε ξανά, έχουν περάσει 20 χρόνια και ο Βασίλης υπάρχει. Ζει και είναι και πολύ χαρούμενος, πλήρης τόσο, που δεν φεύγει πλέον καθόλου από το νησί, είναι ένα με τη φύση πια, με τους μπαξέδες του, τα κλήματά του και τα μαστιχόδεντρα, απολαμβάνει κάθε στιγμή το ανεκτίμητο και μοναδικό αυτό δώρο της ζωής.

Μ’ άρεσε που τον ξαναείδα μετά από τόσα χρόνια. Συμβολικό το θεώρησα. Δεν είναι λίγο το να βλέπεις πάλι ξαφνικά εμπρός σου έναν άνθρωπο, ο οποίος με τον τρόπο του κάποτε, στα πρώτα σου βήματα, σου είπε καλά πας, προχώρα. Μάλλον κάτι τέτοιο ήρθε πάλι να μου πει. Τουλάχιστον έτσι το ένιωσα. Ετοιμάζομαι τώρα για ένα μικρό ταξίδι νότια. Να ξαναπάω κατά τα μέρη του μία των ημερών. Δώτια, Σκοτεινή, Αυλωνιά Πυργίου. Μια παραλία, η μοναδική στα νότια δίχως πρόσβαση σε αυτοκίνητα, την οποίαν σώσαμε κάποτε οι δυο μας από την επέλαση ενός Δημάρχου με μπουλντόζες. Τι θυμήθηκα… Έχω να πάω χρόνια προς τα εκεί, θα ξαναπάω όμως σύντομα. Μετά τις ελιές και πριν απ’ τον χειμώνα. Ελπίζω. Να δω και τις δυο αναβαθμίδες που ετοιμάζει για φυσική καλλιέργεια…